Γιατί δεν πρέπει να γίνει το τέμενος

Πλέγμα συνταγματικών διατάξεων παραβιάζονται με την κυβερνητική απόφαση να κατασκευαστεί με δαπάνες του Δημοσίου, ισλαμικό τέμενος στον Ελαιώνα Αττικής, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα δοκιμάζεται οικονομικά.

Αυτό υποστηρίζουν με προσφυγή τους στο Συμβούλιο της Επικρατείας ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο εξωραϊστικός Φυσιολατρικός Πολιτιστικός Σύλλογος "Η Αθήνα", ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, δύο πλωτάρχες του Πολεμικού Ναυτικού και πέντε κάτοικοι του Βοτανικού. 

Υπενθυμίζεται ότι για την στέγαση του πρώτου ισλαμικού τεμένους θα ανασκευαστεί το κεντρικό συνεργείο αυτοκινήτων του Ναυτικού στον Ελαιώνα και η δαπάνη του θα ανέλθει στα 846.000 ευρώ.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς ζητάει να ακυρωθεί η από 7.11.2011 υπουργική απόφαση η οποία αποτελεί προϋπόθεση έκδοσης των αναγκαίων αποφάσεων για την κατασκευή του τεμένους. 

Καταρχάς, ο Μητροπολίτης Πειραιώς αναφέρει ότι η ανέγερση του τεμένους έχει δρομολογηθεί μεν από το 2006 αλλά "οι παρούσες συνθήκες ήτοι η πλήττουσα τη χώρα μας κρίση θεσμών και ήθους που βιώνουμε είναι προφανώς πρόσφορες στα όργανα της διοικήσεως για την έναρξη του εν λόγω έργου, πλην όμως είναι παντελώς απρόσφορες λόγω των οικονομικών συγκυριών που βιώνουμε στη χώρα μας και είναι ασφαλώς βέβαιο ότι το έργο καθώς και τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων είναι το τελευταίο που θα ενδιέφερε πραγματικά τους Έλληνες πολίτες, των οποίων η αξιοπρέπεια καταρρακώνεται μέρα με τη μέρα και πλέον ουδείς λόγος μπορεί να γίνει για δικαιώματα των υπηκόων αυτής της χώρας".

Στην προσφυγή υπογραμμίζεται ότι παραβιάζεται το άρθρο 13 του Συντάγματος που καθιερώνει το δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης, καθώς προϋπόθεση για την κατασκευή τεμένους είναι να έχει ερευνηθεί πρώτα εάν η λειτουργία του θα πλήξει ή όχι τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη των κατοίκων του Βοτανικού, κάτι όμως το οποίο δεν έχει γίνει.

Σύμφωνα με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη: "Η ίδρυση ενός τεμένους μέσα στο κέντρο της πόλης των Αθηνών όχι μόνο θα πλήξει τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη της ελληνικής κοινωνίας αλλά θα αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μίας σειράς γεγονότων που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην αποδόμηση της συνοχής του ελληνικού έθνους, ως λαού χριστιανών ορθοδόξων.

Προς επίρρωση του ισχυρισμού αυτού, αρκεί να αναλογιστεί κανείς το πλήγμα που θα δέχεται καθημερινά το χριστιανικό συναίσθημα των περιοίκων αλλά και των διερχομένων Ελλήνων, όταν 5 φορές την ημέρα, ευρισκόμενοι στην περιοχή του Βοτανικού θα είναι υποχρεωμένοι να ακούν το «κάλεσμα» του ιμάμη προς τους μουσουλμάνους για προσευχή. Διότι τότε ευλόγως θα αναρωτηθούν εάν διαβιούν στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη μουσουλμανική πόλη και εάν είναι εν τέλει ξένοι μέσα στην ίδια τους την πατρίδα".

Εκφράζονται φόβοι από τον Μητροπολίτη Πειραιώς ότι η κατασκευή του Τεμένους θα πλήξει ανεπανόρθωτα τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη της χώρας, τη στιγμή μάλιστα που "το Ιερό Κοράνι αναγνωρίζει τη στρατιωτική κατίσχυση ως μέσο επιβολής των αρχών του" και στο όνομα του Ισλάμ έχουν γίνει από το 2001 μέχρι σήμερα 17.000 τρομοκρατικές επιθέσεις.

Πλέον αυτών όμως επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός (και ειδικότερα του υπουργείου Παιδείας) με τις δαπάνες ανέγερσης του τεμένους, τις δαπάνες συντήρησής του, τις αποδοχές των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του και τον μισθό του ιμάμη.

Μάλιστα, ο Μητροπολίτης εκφράζει το ερώτημα πως είναι δυνατόν η κάλυψη της αποζημίωσης του ιμάμη να θεωρείται έργο κοινής ωφελείας για τους Έλληνες που πρέπει να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό.

Ακόμη, ο Μητροπολίτης Πειραιώς διερωτάται: "Όταν οι Έλληνες δεν γνωρίζουν εάν θα λάβουν σύνταξη την επαύριο ή όταν ακόμα στα ελληνικά σχολεία δεν έχουν διανεμηθεί συγγράμματα στα παιδιά, το μέλημα της υπουργού Παιδείας είναι να «τροφοδοτήσει» το τέμενος;".

Και προσθέτει: "Μάλλον δι' ανόητους μας έχουν εκλάβει οι ταγοί μας! Αυτές ο καταστάσεις είναι όνειδος για τη χώρα μας και μας γεμίζουν απελπισία τόσο για μας όσο και κυρίως για τα παιδιά μας".

Και η συνταγματική αρχή της ισότητας παραβιάζεται (άρθρο 4 του Συντάγματος), καθώς οι θρησκευτικές μειονότητες στην Ελλάδα υποβάλλουν αιτήσεις για να λάβουν άδεια κατασκευής και λειτουργίας λατρευτικών χώρων, ενώ στην περίπτωση κατασκευής του Τεμένους ανέλαβε με πρωτοβουλία του το ίδιο το Κράτος την κατασκευή και λειτουργία, χωρίς να προηγηθεί κάποια αίτηση.

Επίσης, παραβιάζεται και η συνταγματική αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 του Συντάγματος) καθώς δεν επέλεξε η Κυβέρνηση μια άλλη περιοχή λιγότερο πυκνοκατοικημένη από ότι η περιοχή του Βοτανικού για την κατασκευή του τεμένους.

Τέλος, επισημαίνουν ότι παραβιάζεται και το άρθρο 43 του Συντάγματος, καθώς για την κατασκευή του τεμένους έπρεπε να εκδοθεί Προεδρικό Διάταγμα και όχι υπουργική απόφαση όπως έγινε στην προκειμένη περίπτωση. (ethnos on line)

Δεν υπάρχει πλέον άλλη λύση!

«Δεν έχουμε καμμιά άλλη ελπίδα! Δεν έχουμε καμμιά άλλη βοήθεια, παρά μόνο Εσένα Μητέρα του Χριστού! Βοήθησέ μας λοιπόν και δώσε μας τη Νίκη, διότι για τη δόξα του Υιού Σου και τη δική Σου πολεμάμε και θα πέσουμε»!(Προσευχή στο πεδίο Κουλικώφ από δύο ρώσους μοναχούς, τον Οσλιάμπια και τον Περεσβέτ λίγο πρίν την απόκρουση των τετρακοσίων χιλιάδων τατάρων το 1380)

Είναι τόσο σκοτεινά και τόσο θολά τα πράγματα - τα οικονομικά κυρίως - στην Ελλάδα, αλλά και παντού! Είναι τόσο περίπλοκα τα προβλήματα παγκόσμια! Είναι τόσο δαιμονικοί οι εγκέφαλοι που τα δημιουργούν, τα προωθούν ή τα εκμεταλλεύονται! Είναι τόσο σατανική η προπαγάνδα που έχει εξαπολυθεί και έχει ζαλίσει τις μάζες! Είναι τόσο σκληρά τα παιγνίδια που επινοούν και παίζουν οι παγκόσμιοι τραπεζίτες και οι πετρελαιάδες των εταιρειών!...

Είναι τόσο ανίκανοι και πουλημένοι οι κυβερνήτες! Είναι τόσο διαπλεκόμενοι οι πολιτικοί και οι κρατούντες! Είναι τόσο προχωρημένη η σήψη και η διαφθορά στο δημόσιο βίο και στον κρατικό μηχανισμό! Είναι τόσο δειλοί οι άνδρες των βουλευτικών εδράνων! Είναι τόσο προσχεδιασμένα από παλιά τα κόλπα της οικονομίας ώστε εύκολα μπορεί να ρωτήσει κάποιος: ποιος μπορεί άραγε να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά τα τεχνάσματα;

Από την άλλη μεριά, είναι τόσο εκτεταμένη η πανθρησκεία του πλουτισμού και του μαμμωνά με κάθε τρόπο και σε κάθε τόπο! Υπάρχει τόση δαιμονολατρεία και ειδωλολατρεία στους κατέχοντες ώστε τους ενώνει αδιάσπαστα το κακό ασχέτως θρησκευτικών πεποιθήσεων! Είναι τόσο σιωπηλή η πνευματική και θρησκευτική ηγεσία! Είναι τόσο ανόητος, μωρός, και ευκολόπιστος ο λαός! Υπάρχει τόση βλακεία στον απλό κόσμο και σύγχυση φρενών για το τι πρέπει να κάνουν! Υπάρχει τόση έλλειψη προτύπων στις κοινωνίες ώστε πανεύκολα μπορεί κάποιος να απογοητευθεί και να πεί ότι αυτός ο κόσμος πραγματικά δεν αλλάζει με τίποτε.

Δεν υπάρχει λύση ορατή για το μέλλον, για ένα καλύτερο μέλλον. Ο κόσμος θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. «Οι υιοί του σκότους είναι σοφώτεροι – και εξυπνότεροι, πιο επιτήδειοι στο κακό – από τους υιούς του φωτός». Οι λεγόμενες σκοτεινές δυνάμεις είναι αποτελεσματικότερες στην κατασκευή και προβολή των μεθοδειών τους, ευρισκόμενες πολύ πιο μπροστά από τις άμυνες και αντιστάσεις των «φωτεινών» δυνάμεων. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και τους θρυλλούμενους ψεκασμούς για την πνευματική αποχαύνωση των αγανακτισμένων, δεν πρέπει να περιμένουμε θεαματικές αντιδράσεις στο χώρο του πολιτικού σκηνικού. Το κατεστημένο καλά κρατεί.

Ανθρώπινη λύση δεν υπάρχει, πέραν μιας γενικευμένης σύρραξης. Αλλά είναι τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα στον περισσότερο κόσμο η αγάπη για τα υλικά και ο φόβος μη χάσει τα όποια πενιχρά κεκτημένα έχει, που δεν πρόκειται να ξεσηκωθεί. Οι εκκοσμικευμένες κοινωνίες δεν μπορούν να βρούν και να υιοθετήσουν δυναμικές πρακτικές. Παραμένουν με τη κατευθυνόμενη ευμάρεια ένα «ζαλισμένο κοπάδι». Στάσιμες. Οι επαναστάσεις χρειάζονται πιο παραδοσιακές λαϊκές συνιστώσες. Με πιο ξεκαθαρισμένη σκέψη και όχι τόσο μπερδεμένο μυαλό. Στους προηγμένους οικονομικά λαούς υπάρχουν αναστολές και υπολογισμοί, δισταγμοί και υλικά διακυβεύματα. Δεν υπάρχει η απλότητα της σκέψεως και ο αυθορμητισμός της αντιστάσεως. Αλλά και στις μουσουλμανικές κοινωνίες της αραβικής άνοιξης, που έγιναν κάποιες εξεγέρσεις τώρα τελευταία, κι αυτές ήταν υποκινούμενες διαδικτυακά. Αμφίβολα λοιπόν τα αποτελέσματα και ανύπαρκτη η συνοχή και η συνέχεια των κινημάτων λόγω απουσίας πραγματικών ηγετών που θα υποστασιάσουν τη συνείδηση του λαού.

Στην Πατρίδα μας έχει γίνει αυτό τον καιρό τόση ζημιά στη δημοκρατία, στην οικονομία, στην εθνική κυριαρχία και στην αξιοπρέπεια, που σε άλλες εθνικές στιγμές θα γινόταν ο λαός μας ηφαίστειο. Έχει γίνει το σύνταγμα κουρέλι κι όμως πολλοί σκέφτονται ακόμη και σήμερα δήθεν «ψύχραιμα και νηφάλια». Δεν υπάρχει ορθή αντίληψη της πραγματικότητας, βαθιά αίσθηση της σοβαρότητας της καταστάσεως, ενεργητική και δραστήρια εφευρετικότητα για τη λύση που χρειάζεται ο τόπος ώστε αβίαστα συμπεραίνει κάποιος, ότι χάλασε η ψυχή μας και στερήθηκε ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της, την έμφυτη ευφυϊα, τη γενναιότητα και την απόφαση της θυσίας. Έχουμε ευνουχισθεί φυλετικά και εθνικά.

Ποτέ δεν ήμασταν ξανά έτσι! Οι εχθροί της Ελλάδος, της Ορθοδοξίας, της κοινωνίας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης έχουν δουλέψει σκληρά όλα τα προηγούμενα χρόνια για να μας φέρουν σ΄ αυτό το κατάντημα και το χάλι. Πάτησαν πάνω στην επιθυμία της καλοζωϊας και μας φόρεσαν τα πιο σκληρά δεσμά με ένα πλήρη δανεισμό και μια ισοπεδωτική και διαχρονική οικονομική εξάρτηση. Που να πάρουμε είδηση τα τεκταινόμενα;…

Οι σιωνιστές διατείνονται και κομπορρημονούν στα πρωτόκολλά τους, ότι οι εγκέφαλοι των χριστιανών είναι ζωώδεις. Δεν έχουμε αντιληφθεί ούτε πρόκειται στο μέλλον ξανά να το καταφέρουμε, να συνειδητοποιήσουμε, τι παιχνίδι έχει στηθεί σε βάρος μας από τις τράπεζες, με αποκορύφωμα χαρακτηριστικό δύο εξευτελιστικά της ανθρώπινης προσωπικότητας τραπεζικά προϊόντα, το «καταναλωτικό» δάνειο και το «διακοποδάνειο» και δύο τρομερές παγίδες του τραπεζικού συστήματος, τις πιστωτικές κάρτες και τα ψιλά γράμματα των τραπεζικών συμβολαίων. Κρίμα! και φημιζόμαστε ότι είμαστε ο εξυπνότερος λαός! Κρίμα! δεν υπάρχει ανάμεσά μας «σοφός και επιστήμων»! Δεν υπάρχει «ανήρ επιθυμιών των του πνεύματος»! Έτσι, «δια το μη υπάρχει άνδρα εβασίλευσεν … η Τρόϊκα» στην Πατρίδα!.

Ασφαλώς και σε επίπεδο καθαρά πνευματικό χάσαμε το στοιχείο του ενθουσιασμού και το μοχλό της θερμής πίστεως ώστε να ζητήσουμε και να πετύχουμε ένα θαύμα. Ακόμη και οι προσευχές μας έσβησαν μέσα στο πλήθος των εργασιών μας και των υποχρεώσεών μας. Δεν υπάρχει «άρχων, ηγούμενος και προφήτης εν τω λαώ» μας. Έσβησε η πίστη, έπαυσαν οι προσευχές, σταμάτησαν τα θαύματα. Μιλάμε ακατάπαυστα στα κινητά, κουβεντιάζουμε ατέλειωτα στις καφετέριες εν μέσω ξενόφερτης και ξενόγλωσσης εκκωφαντικής μουσικής, γράφουμε, σχεδιάζουμε, ξέπνοα φωνάζουμε, ξέψυχα διαμαρτυρόμαστε προς στιγμήν, καταριόμαστε, οργανωνόμαστε, αγανακτούμε και οργιζόμαστε, ξεσηκωνόμαστε δήθεν, και όλα αυτά «επί χάρτου». Κρίμα!

Η Ελλάδα πέθανε προ πολλού. Εκείνο τον καιρό εμείς λείπαμε, δεν το πήραμε είδηση. Η κηδεία της έγινε. Τα μνημόσυνα των μνημονίων τώρα απέμειναν. Δυστυχώς, ήμασταν στον κόσμο μας τότε, και τώρα, σαν τις θλιβερές μοιρολογίστρες ξεφωνίζουμε και μαλλιοτραβιόμαστε για την αποβιώσασα πατρίδα μας. «Άξια ων επράξαμε, απολαμβάνομε».

Όλοι σήμερα κατακρίνουμε πρόσωπα και πράγματα, πολιτικές και κόμματα, εχθρούς και φίλους. Καταδικάζουμε το παρελθόν πολιτικό κατεστημένο και κανένας δεν βρίσκει μια λύση, πουθενά δεν βρίσκεται ένα πρόσωπο, ένας φωτισμένος άνθρωπος, ένας Κολοκοτρώνης ή ένας Καποδίστριας, ένας Παπαφλέσσας ή έστω ένας Μακρυγιάννης… να τραβήξει μπροστά. Πάντα είχε η Πατρίδα μας στις αστείρευτες πηγές της Ρωμηοσύνης ηγέτες που τράβαγαν μπροστά με οξυδέρκεια και θεία φώτιση. Σήμερα γιατί; Πολύ πιο δύσκολο βέβαια να ζητήσουμε στις μέρες μας ένα βασιλιά Κόδρο, ένα Γρηγόριο Ε΄ ή ένα Χρυσόστομο Σμύρνης…

Λύση δεν υπάρχει για τη χώρα μας. Το βλέπουμε όλοι. Νέα ψέματα, νέα δάνεια, νέοι φόροι, νέες περικοπές, νέες δόσεις και ενισχύσεις στις τράπεζες, νέα μέτρα, ακόμη περισσότεροι νέοι άνεργοι. Μόνοι παλιοί είναι οι πολιτικοί μας. Πεθαμένοι αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους. Μαζί μ΄ αυτούς πεθαίνει και η Ελλάδα. Ας μας πεί κάποιος, αν μπορεί, μια ιδέα, μια πρόταση, μια λύση! Μόνο καταγραφές και περιγραφές των προβλημάτων κάνουμε. Εκεί που φτάσαμε μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Ας μας πεί κάποιος κάποια λύση στην κατάσταση που είμαστε… Όλοι διαφωνούν με όλους. Οι οικονομολόγοι στη μέθοδο, οι πολιτικοί στις αποφάσεις, οι κομματάρχες στο πολιτικό κόστος, οι ευρωπαίοι στα συμφέροντα των πολυεθνικών που τους στηρίζουν, οι ιστορικοί στις εκτιμήσεις, οι δημοσιογράφοι στις προτιμήσεις, τα κόμματα στις προβλέψεις τους, οι βουλευτές στη στήριξη που θα παρέχουν και σε ποιόν και στο πολιτικό τους μέλλον, οι τοπικές κομματικές οργανώσεις διαλύονται συγκρουόμενες και οι διαφωνούσες συνδικαλιστικές οργανώσεις απεργούν ενωμένες, για να συγκρουσθούν λίγο πιο κάτω, επειδή βλέπουν από διαφορετική οπτική γωνία κάθε μια τα πράγματα.

Την ίδια στιγμή ο λαός προσπαθεί να περιμαζέψει τα ξέφτια των αποδοχών του και να διασώσει την αξιοπρέπειά του από την καταρράκωση. Δημοσκοπικά αρνείται το κατεστημένο πολιτικό σκηνικό και μπροστά στην κάλπη ψηφίζει την πολιτική του αυτοκτονία. Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να σαλέψει ο νούς του.

Περίεργο όν ο Έλληνας! Καλά έκανε ο Διογένης και μέρα μεσημέρι στην Αθήνα με το φανάρι έψαχνε για άνθρωπο. Μια δημοσκόπηση θα έπρεπε να γίνει με το ερώτημα: «Τι προτείνουν οι Έλληνες για να βγούμε από την κρίση». Το αποτέλεσμα είναι γνωστό από πρίν: Όσοι οι Έλληνες τόσες και οι γνώμες τους. Ίσως και περισσότερες. Δεν υπάρχει σαφήνεια στη σκέψη, απλότητα στο λόγο, ενότητα στην αντίληψη και αποφασιστικότητα για το «διά ταύτα». Είμαστε εκτός πραγματικότητας. Μένουμε με ανοιχτό το στόμα και με μπλοκαρισμένο το μυαλό μας. Αδυνατούμε να βρούμε λύσεις. Γίναμε φοβερά στείροι και άγονοι. Απαράδεκτοι.

Ορίστε! Ας πούμε μια λύση! Καμμία! Κανένα φως. Μόνο ο Θεός! Δεν υπάρχει πουθενά κάτι άλλο που δεν το σκεφτήκαμε. Τα είπαμε όλα. Χιλιάδες ώρες διαβουλεύσεων στα υπουργικά συμβούλια, στη Βουλή, στα κομματικά γραφεία, στις επιτροπές, στις Βρυξέλλες, στις τηλεοράσεις, στη Σύνοδο Κορυφής μέχρι και αυτής της Ιεραρχίας! Αδιέξοδο! Και τούτο γιατί παλεύουμε με το προσωποποιημένο κακό, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Μη μας φαίνεται παράξενο! «Η πάλη μας, η πάλη των Ορθοδόξων Ελλήνων, δεν είναι προς αίμα και σάρκα, ούτε προς πολιτικούς ούτε προς τεχνοκράτες. Έχουμε να κάνουμε με το διάβολο μεταμορφωμένο. Η πάλη μας είναι προς τας αρχάς και τας εξουσίας του σκότους, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις». Συνεπώς μόνο ο Θεός μπορεί να βρεί ανθρώπους και λύσεις. Να ενώσει όλους τους Έλληνες ξανά. Να φωτίσει τα σκοτάδια του μυαλού μας και να καθαρίσει την καρδιά μας από τις επιθυμίες.

Ένας Θεός λοιπόν πρέπει να μας πεί τι θα κάνουμε. Αυτός, όπως και παλιότερα, έτσι και τώρα, έχει τρόπους διαφυγής από την κρίσιμη παγίδα. Αρκεί να Του το ζητήσουμε. Μέσα στην αναποτελεσματικότητά μας ας επιχειρήσουμε ταπεινά να προσευχηθούμε. Ας εντείνει την προσευχητική του δραστηριότητα το Άγιο Όρος. Ας γονατίσουν οι εγκρατευτές και ας παρακαλέσουν πιο πολύ. Ας λιτανεύσει το αίτημα του λαού η Ιεραρχία. Ας καταφύγουν στα εικονοστάσια οι οικογένειες. Ας πούμε όλοι τον λόγο του εθνομάρτυρα και ιερομάρτυρα Σαλώνων Ησαϊα, όταν πέθαινε πληττόμενος υπό των Τούρκων στο μοναστήρι της Δαμάστας: «Τουλάχιστον Παναγία μου, σώσε την Ελλάδα».

Για να το πούμε όμως αυτό χρειάζεται επιστροφή στο Θεό και αυτή να γίνει έμπρακτα. Να γίνει ριζική αναδιάρθρωση στην Παιδεία, στη Νομοθεσία, στο Οικογενειακό δίκαιο, στη σχέση Πολιτείας και Εκκλησίας, στα Πανεπιστήμια, στο ήθος των αρχόντων και στη συμπεριφορά των πολιτικών, στην αντιμετώπιση των αιρέσεων και των σεχτών. Ένας καινούριος άνεμος πρέπει να πνεύσει βαθιάς μετανοίας και πνευματικής αναγεννήσεως. Τότε μόνο θα σωθούμε.

Ας ζητήσουμε λοιπόν όλοι επέμβαση άνωθεν «εν μετανοία». Έσωθεν δεν υπάρχει. Έξωθεν την είδαμε και τη γευτήκαμε. Κάτωθεν, «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Από δίπλα μας δεν υπάρχει περίπτωση, «όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε». Τους πολιτικούς τόσα χρόνια τους είδαμε… Τους τεχνοκράτες τους ζούμε. Μόνο άνωθεν μπορούμε να σωθούμε. Από τον αληθινό και ζωντανό Θεό. «Ο Θεός σώζοι την Ελλάδα»!

πηγή: Χριστιανική Εστία Λαμίας

Ο Γέροντας Παΐσιος μιλάει για την ευχή του Ιησού

Ακούστε και Ο Γέροντας Παΐσιος μιλάει για τη νοερά προσευχή

Πώς η Εκκλησία αγιάζει το χρόνο και τον άνθρωπο

π. Γ. Μεταλληνός (απόσπασμα από εκτενέστερη

σημαντική μελέτη για την ορθόδοξη λατρεία)

Σκοπός της εκκλησιαστικής λατρείας είναι ο α­γιασμός του σύμπαντος κόσμου. Αγιάζεται η ζωή του άνθρωπου, άλλά και η περιβάλλουσα τον άνθρωπο κτίση. Στα όρια της λατρείας ο άνθρωπος αναδεικνύε­ται εν Χριστώ σε κύριο και βασιλέα της Κτίσης, που καλείται να αναφέρει τον εαυτό του και την κτίση στον Δημιουργό, την πηγή της ύπαρξης και του αγια­σμού τους.

Φωτο από εδώ

α) Ο αγιασμός του χρόνου: Το λειτουργικό έτος είναι η έν Χριστώ υπέρβαση του «ημερολογιακού έ­τους» και η μεταβολή του ημερολογίου σρ εορτολό­γιο. Η Εκκλησία, με τις γιορτές και ακολουθίες της, αγιάζει και μεταμορφώνει τον χρόνο της καθημερινής ζωής, ενοποιώντας και προσανατολίζοντας τον στη βασιλεία του Θεού. Λειτουργικά παύει ο χρόνος να εί­ναι ένα απλό φυσικό πλαίσιο, μεταβαλλόμενος σε αρ­χή, που καθορίζει το περιεχόμενο της λατρείας. Αυτό δείχνει η χρησιμοποιούμενη ορολογία: Όρθρος, Ε­σπερινός, Μεσονυκτικό, Ώρες κ.λπ. «Λειτουργία του χρόνου» ονομάζεται λειτουργιολογικά η οργάνωση του χρόνου με βάση τις χρονικές περιόδους (ήμερα, ε­βδομάδα, έτος) και ανάλογη οργάνωση και της ίδιας της ζωής.
Το λειτουργικό έτος βαπτίζει όλη τη ζωή του άν­θρωπου στη λατρεία της Εκκλησίας. Η επανάληψη του εορτολογίου κάθε χρόνο ανανεώνει την κατήχηση του πιστού και δίνει νόημα στην ευχή «και του χρό­νου» η «χρόνια πολλά», ώς ευχή για την παροχή νέων ευκαιριών μαθητείας. Το λειτουργικό έτος συνδέεται με το εορτολόγιο της Εκκλησίας, βασικό δομικό στοι­χείο του οποίου είναι η γιορτή. Υπάρχει ο κύκλος των κινητών εορτών με κέντρο το Πάσχα και των ακι­νήτων εορτών με κέντρο τα Θεοφάνεια-Χριστούγεννα. Στον πρώτο ανήκουν οι περίοδοι του Τριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, που πήραν το όνομα τους από τα κυ­ρίαρχα σε κάθε μια λειτουργικά βιβλία.

Η περίοδος του Τριωδίου σπονδυλώνεται, όπως το ανθρώπινο σώμα: οι τέσσερις πρώτες εβδομάδες μπορούν να θεωρηθούν ώς άκρα, ώς σώμα το διάστη­μα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και κεφαλή η Μεγά­λη Εβδομάδα. Ύμνοι, αναγνώσματα και δρώμενα προετοιμάζουν πνευματικά για τη μετοχή στη Μ. Ε­βδομάδα και την Ανάσταση. Από την ήμερα του Πά­σχα αρχίζει η περίοδος του Πεντηκοσταρίου. Πάσχα και Πεντηκοστή ήσαν ήδη εορτές της προκωνσταντίνειας τάξης, με εβραϊκή μεν προέλευση, αλλά χρι­στιανικό περιεχόμενο. Ό Χριστός και το πάθος Του διαφοροποιούν το χριστιανικό από το εβραϊκό πάσχα, πού γίνεται σύμβολο της νέας ζωής, της θείας βασι­λείας. Η έλευση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πε­ντηκοστή εγκαινιάζει τον νέον αιώνα.

Ο κύκλος των ακινήτων εορτών οργανώθηκε με κέντρο την εορτή των Θεοφανείων (6 Ιανουαρίου), που περιέκλειε αρχικά και τα Χριστούγεννα. Ο χωρι­σμός των δύο εορτών, για λόγους ιστορικούς και θεο­λογικούς, έγινε στα μέσα του 4ου αιώνα. Με βάση τα Χριστούγεννα (25 Δεκεμβρίου) καθορίσθηκαν και οι άλλες Δεσποτικές εορτές (Περιτομή, Βάπτιση, Υπα­παντή, Μεταμόρφωση). Αλλά και η Θεοτόκος αποτε­λεί «μυστήριον λειτουργικόν». Οι Θεομητορικές εορ­τές (Γενέθλιο, Είσόδια, Ευαγγελισμός, Κοίμηση κ.λπ.) συνδέονται με τις Δεσποτικές, εκφράζοντας το ίδιο μυστήριο. 

Ο εορτασμός της μνήμης Αγίων είναι προέκταση της λειτουργικής τιμής της Θεοτόκου. Το περίεργο, βέβαια, για τον κόσμο είναι ότι η Εκκλη­σία «πανηγυρίζει», τιμώντας τη μνήμη, δηλαδή την κοίμηση, των τέκνων της και όχι τη γέννηση τους. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν γιορτάζουμε τα γενέθλια μας, αλλά στη μνήμη του Αγίου, του οποίου φέρουμε το όνομα. «Γενέθλιος ήμερα» ονομάζεται χριστιανικά η ήμερα της κοιμήσεως, ως γέννηση στην αιωνιότη­τα. Οι Άγιοι ενσαρκώνουν την «κοινή ζωή» και προ­βάλλονται ως ηγέτες της ανθρωπότητας στην πορεία για την αληθοποίηση του άνθρωπου. Η σύνδεση του λαού μας με τους Αγίους, με πρώτη την Παναγία, φαί­νεται στη διπλή πανήγυρη, που τελείται στη μνήμη τους, μέσα στο ναό, με κέντρο την αγία Τράπεζα και έξω από τό ναό, με κέντρο τη βιοτική τράπεζα. Τα «συναξάρια» των Αγίων είναι αγαπητά στο λαό ώς «θησαύρισμα» της ιστορικής μνήμης της Εκκλησίας και παιδαγωγία των πιστών. Η πορεία των πιστών α­ναπτύσσεται «σύν πάσι τοις Αγίοις».
  
Η λειτουργική οργάνωση του χρόνου στη μικροχρονική διάσταση της αναλύεται στον εβδομαδιαίο κύκλο και τις ακολουθίες του νυχθημέρου. Ο εβδομα­διαίος κύκλος συντίθεται από δύο μέρη: τον κύκλο Σαββάτου και Κυριακής και του πενθημέρου. Κάθε μέρα της εβδομάδας είναι αφιερωμένη στη μνήμη κά­ποιου σωτηριολογικού γεγονότος ή κάποιου Αγίου: Η Κυριακή είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Χριστού η Δευτέρα στους Αγγέλους η Τρίτη στον ά­γιο Ιωάννη τον Βαπτιστή η Τετάρτη και η Παρα­σκευή συνδέονται αντίστοιχα μέ τήν προδοσία του Ιούδα και τη Σταύρωση του Χρίστου και γι' αυτό εί­ναι μέρες νηστείας την Παρασκευή η Εκκλησία μνη­μονεύει και την παρουσία της Παναγίας στο Σταυρό η Πέμπτη αφιερώνεται στους Αποστόλους και τον ά­γιο Νικόλαο και το Σάββατο στους κεκοιμημένους.

Ο εβδομαδιαίος κύκλος οργανώθηκε με βάση την Κυριακή, την πρώτη ιστορικά γιορτή της Εκκλη­σίας. Ταυτιζόμενη με τον Κύριο, τον Ιησού Χριστό (Α' Κορ. 12, 3), ισχύει ως ομολογία της πίστης σ' Αυ­τόν. Ταυτιζόμενη και με την «ογδόη ήμερα», συνδέθη­κε με τη Θ. Ευχαριστία, ώς μόνιμη και σταθερή ήμε­ρα τέλεσης της. Η αργία της Κυριακής, που επέβαλε ο Μ. Κωνσταντίνος το 324, δεν ταύτισε την Κυριακή με το Σάββατο, άλλά έδειξε την υπέρβαση του. Η Κυ­ριακή είναι «η μία των Σαββάτων (πρώτη μέρα της ε­βδομάδος), η βασιλίς και Κυρία». Το Σάββατο καταφάσκει τη φυσική ζωή του κόσμου, η Κυριακή είναι η έσχατολογική ήμερα της εισόδου στον νέο αιώνα.

Το νυχθήμερο περιλαμβάνει επτά ακολουθίες. Ο κύκλος του εικοσιτετραώρου αρχίζει το εσπέρας (πρβλ. Γεν. 1: «καί έγένετο εσπέρα καί έγένετο πρωί...») και οι ακολουθίες του συμπίπτουν με την αρ­χαία διαίρεση του χρόνου (εσπερινή, μεσονύκτια, ορ­θρινή, τρίτη, έκτη, ένατη). Οι ακολουθίες του νυχθημέρου είναι: Εσπερινός ή Λυχνικόν, Απόδειπνον (Μέγα καί Μικρό), Μεσονυκτικόν, Όρθρος, η εκτενέ­στερη και πλουσιότερη θεολογικά ακολουθία, και οι Ώρες (Α', Γ', ΣΤ', καί Θ'), ανάμνηση των μεγάλων στιγμών της σωτηρίας μας (Σταύρωση, Θάνατος του Χρίστου, κάθοδος του Αγίου Πνεύματος). Η Θ' Ώρα συμψάλλεται με τον Εσπερινό Ενώ όμως ολόκληρη η εκκλησιαστική λατρεία διαπλέχθηκε αδιάσπαστα με τον φυσικό χρόνο, η Θ. Λειτουργία έμεινε έξω από τον χρόνο και τους περιορισμούς του. Έτσι, δεν ανήκει στον κύκλο των ακο­λουθιών του νυχθημέρου, ούτε κάποια από τις άλλες ακολουθίες θεωρείται ως προετοιμασία της. Γι' αυτό μπορεί να τελεστεί οποιαδήποτε ώρα, πρωί-μεσημέρι η βράδυ, ως η κατ' εξοχήν εορτή και πανήγυρη της Εκκλησίας.

β) Αγιασμός του βίου: Επίκεντρο της αγιαστικής λειτουργίας της Εκκλησίας είναι ο άνθρωπος. Από τη στιγμή της γέννησης του στον κόσμο και της πνευ­ματικής αναγέννησης του στην Εκκλησία, ως την τε­λευταία στιγμή της παρουσίας του στη ζωή αυτή, η εκκλησιαστική λατρεία προσφέρει συνεχώς στον άν­θρωπο δυνατότητες «εκκλησιασμού» και συνεχούς α­ναγέννησης. Την καθολικότητα της πνευματικής και βιοτικής μέριμνας της Εκκλησίας για τον πιστό δεί­χνει το λειτουργικό βιβλίο «Μέγα Ευχολόγιο». Στη δομή και στα κείμενα του ενσαρκώνει τον σκοπό της Εκκλησίας, που είναι η «ολοτελής» ένταξη του άν­θρωπου στο εκκλησιαστικό σώμα, ο αγώνας για τη νί­κη πάνω στο διάβολο, τις δαιμονικές δυνάμεις του κό­σμου και την αμαρτία και η αντιμετώπιση των βιοτι­κών προβλημάτων και αναγκών του. Ο πλούτος και η ποικιλία των ευχών και Ακολουθιών του Ευχολογίου δείχνει την αγάπη και το ενδιαφέρον της Ορθοδοξίας για την ατομική και κοινωνική ζωή των πιστών, ό­λους τους κύκλους της ζωής του και τα πιό κοινά και καθημερινά έργα του.
Η Εκκλησία αγιάζει τον άνθρωπο από τη γέννη­ση του, ευλογώντας τη λεχώνα και το νεογέννητο, προετοιμάζοντας το για την υποδοχή του στους κόλ­πους της. Από το Μυστήριο του γάμου, άλλωστε, αρ­χίζει ο αγιασμός της οικογένειας. Την 8η ήμερα το βρέφος λαμβάνει, με ειδική λειτουργική πράξη, το ό­νομα του και καταφάσκεται η προσωπική ετερότητα του, η οποία αναδεικνύεται με την ένταξη του στο εκ­κλησιαστικό σώμα. Την τεσσαρακοστή ήμερα το βρέ­φος «προσάγεται» στο ναό, για να «έκκλησιασθει», να αρχίσει την εκκλησιαστική ζωή του, κάτι που αντι­στοιχεί στην έναρξη της κατήχησης των ενηλίκων.

Μετά από αυτή την πνευματική προετοιμασία α­κολουθεί το βάπτισμα, η είσοδος στο σώμα του Χρί­στου, που δίνει την δυνατότητα να ζήσει ο άνθρωπος τη ζωή του Χρίστου και να δέχεται συνεχώς τη Χάρη Του. Ο νηπιοβαπτισμός, γνωστός από τη χριστιανική αρχαιότητα, κατανοείται μόνο στις περιπτώσεις ευσε­βών γονέων και αναδόχων, σε χριστιανικό δηλαδή πε­ριβάλλον, και δεν μπορεί να επιβληθεί με καμμία νο­μοθεσία. Με το βάπτισμα εντάσσεται ο «νεοφώτι­στος» σε μια συγκεκριμένη κοινωνία, την τοπική Εκ­κλησία, μετέχοντας στο ήθος και τον τρόπο ύπαρξης της Εκκλησίας. Όσο τελειότερη είναι αυτή η ένταξη, τόσο συνεπέστερη αποβαίνει και η χριστιανικότητά του.

Ο πιστός καλείται όμως να αυξήσει το δώρο, που έλαβε με το βάπτισμα του, προσανατολίζοντας χριστοκεντρικά τη ζωή του. Έτσι, μετά τη «φύση» (ψυ­χή και σώμα), που πεθαίνει και ανασταίνεται στο βα­πτιστήριο η την κολυμβήθρα, αγιάζεται και το ανθρώ­πινο πρόσωπο με το μυστήριο του Χρίσματος, που λειτουργεί ως προσωπική Πεντηκοστή του πιστού, για να γίνει με τον πνευματικό του αγώνα «ναός» του Θεού και η ζωή του αληθινή Λειτουργία. Το μυστή­ριο της Μετανοίας (εξομολόγηση) δίνει την δυνατό­τητα συνεχούς υπέρβασης της αμαρτίας και μεταποίη­σης του θανάτου σε ζωή.

Η Εκκλησία ευλογεί, ακόμη, τις «οδούς», που αυτοπροαίρετα επιλέγει ο πιστός για την τελείωσή του [=τελειοποίηση], τον (έν Χριστώ) γάμο ή τον μοναστικό βίο. Είναι και τα δύο «μυστήρια αγάπης», με άμεση αναφορά στον Χριστό. Ο γάμος, μένοντας στο πλαίσιο της έν Χριστώ ζωής, οδηγεί στην υπέρβαση της σάρκας και στην τέλεια παράδοση στον Χριστό, συναντώμενος έτσι-με τη μοναστική άσκηση. Έτσι, το μυστήριο του γάμου φανερώνει την αλήθεια της Εκκλησίας, χωρίς να χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση συμ­βατικών σκοπιμοτήτων της καθημερινότητας. Όπου ο γάμος νοείται απλώς ώς ηθικολογική ρύθμιση η «νο­μικό συνάλλαγμα», επιλέγεται ο «πολιτικός» γάμος, ί­σος μεν νομικά, αλλά όχι και «ισότιμος» πνευματικά, με τον εκκλησιαστικό, που είναι μυστήριο Χάρης.

Η εκκλησιαστική λατρεία διαθέτει, περαιτέρω, αγιαστικές πράξεις για κάθε στιγμή της ζωής. Αποδει­κνύεται μάλιστα μέσω αυτών, ότι δεν είναι μία «σπιριτουαλιστική» (αφηρημένα πνευματική) ή «θρη­σκευτική» υπόθεση, διότι ο αγιασμός που προσφέρει συνιστά και πρόταση για την αντιμετώπιση των βιοτι­κών προβλημάτων κάθε άνθρωπου. Σε μία Ευχή του Όρθρου ζητούμε από τον Θεό να χαρίσει στον άνθρω­πο «τα εγκόσμια και νπερκόσμια αγαθά» Του.

Φωτο από το αφιέρωμά μας Ιερείς της Μαύρης Αφρικής

 
Υπάρχουν ευχές και για περιπτώσεις του βίου, που φαίνονται πεζές και τετριμμένες, όπως λ.χ. «εις το κουρεύσαι παιδίον», «όταν απέρχηται παιδίον μανθάνειν τα ιερά γράμματα», «εις παίδας κακοσκόπους» (δύστροπους) κ.λπ. Άλλες Ευχές αναφέρονται στην πρόσληψη τροφής, αγιάζονται τα διάφορα «επιτη­δεύματα» και έργα του πιστού (π.χ. ταξείδια), τα «ε­παγγέλματα», ευλογούνται οι διαπροσωπικές σχέσεις, για να υπάρχει δικαιοσύνη, ειρήνη κια αγάπη, ζητεί­ται η Χάρη του Θεού για τις θλίψεις του άνθρωπου, τις ασθένειες του, τα ψυχικά νοσήματα και τα ψυχο­σωματικά πάθη. Σημαντική θέση καταλαμβάνει στη λατρεία της Εκκλησίας ο θάνατος, η άρση της συλλειτουργίας ψυχής και σώματος, ως τη στιγμή της «κοινής αναστάσεως». Η Εκκλησία δεν παραβλέπει το κορυφαίο αυτό υπαρξιακό γεγονός της ζωής. Πλη­σιάζει, μάλιστα, τον άνθρωπο απο τη στιγμή, που ο θάνατος κάνει την εμφάνιση του. Εξομολογεί και κοινωνεί τον ψυχορραγούντα και κηδεύει το σώμα, που παραδόθηκε στη νέκρωση και τη φθορά, προπέμποντας την ψυχή στο στερνό της ταξείδι και παρακα­λώντας τον Χριστό να δεχθεί το τέκνο Του, που εγκα­ταλείπει τον κόσμο με την ελπίδα «ζωής αιωνίου». Η νεκρώσιμος ακολουθία είναι απο τα πιο τρυφερά και συγκινητικά κείμενα της εκκλησιαστικής λατρείας.

Παράλληλα, η Εκκλησία εύχεται γιά διάφορες στιγμές του δημοσίου βίου: περιστάσεις και συμφο­ρές, κινδύνους, δυσλειτουργίες της δημόσιας ζωής, τόσο στη μικροκοινωνία του χωριού η της πόλης, ό­σο και στη μακροκοινωνία της πατρίδας και του έ­θνους. Το σχετικό ευχολογικό υλικό αναφέρεται στις εθνικές επετείους, τις δομές της πολιτειακής ζωής, την παιδεία, στον στρατό, την δημόσια υγεία. Ο απα­ράμιλλος αυτός λειτουργικός πλούτος μένει ευρύτερα άγνωστος και έτσι αγνοούμε τα στοιχεία εκείνα, που μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή μας.

γ) Αγιασμός της υλικής κτίσης: η κτίση, λειτουρ­γικά και θεολογικά, είναι ο ευρύτερος χώρος πραγμά­τωσης του άνθρωπου, το πλαίσιο της καθημερινής ζω­ής του, ιδιαίτερα στις αγροτικές κοινωνίες, όπου αυτό γίνεται βαθύτερα αισθητό. Η σχέση του άνθρωπου με τη κτίση αποτελεί ιδιαίτερη θεματική της εκκλησια­στικής λατρείας και αναπτύσσεται σε ειδικές ακολου­θίες, που δείχνουν την εκκλησιαστική κατάφαση της υλικής κτίσης, που έχει προσληφθεί στην ανθρώπινη φύση του Χρίστου και μεταβάλλεται συνεχώς σε «σάρκα» Χρίστου στη Θεία Ευχαριστία. Στη λειτουρ­γική μας πράξη εύλογούνται και αγιάζονται το νερό, το κρασί, οι τροφές, ο χώρος κατοικίας και του επαγ­γέλματος, η πανίδα, η χλωρίδα, τά φυσικά φαινόμενα (άνεμος, βροντή, βροχή, σεισμός κ.τ.λ.) για την προ­στασία και σωτηρία, τελικά, του άνθρωπου. Ο πιστός προσφέρει στη λατρεία τα δώρα του Δημιουργού ως ευχαριστία, για να «βαπτισθούν» στη Θεία Χάρη και να επιστραφούν στους προσφέροντες για τον αγιασμό και τη συντήρηση τους. Κατά τη Θ. Λειτουργία «συν­τελείται μια πορεία, μια παρέλαση θα έλεγε κανείς, του όλου κόσμου πρός την άγια Τράπεζα» (Περγάμου Ιωάννης). Αίρεται, έτσι, κάθε αντίληψη για αντίθεση μεταξύ φυσικού και υπερφυσικού, άφού η προσφερόμε­νη στον Θεό κτίση γίνεται φορέας του Ακτίστου (Χά­ρης) και αγιάζει τους μετέχοντες.

Με τη θεολογία των κειμένων αυτών του Ευχολο­γίου εμπνέεται η θεοκεντρικότητα τής ύπαρξης. Από τήν κτίση ανάγεται ό πιστός στόν Κτίστη, κατανοών­τας τον κόσμο ως δώρο του Δημιουργού, μαθαίνοντας να χρησιμοποιεί ευχαριστιακά την Κτίση και απο­κτώντας την εμπειρική βεβαιότητα, ότι το πρόβλημα δεν είναι «τι τρώει ό άνθρωπος», αλλά με ποιες προϋ­ποθέσεις το τρώει, αφού η αγιασμένη κτίση συναγιάζει και τον άνθρωπο. Έτσι, ο πιστός μαθαίνει να γίνε­ται «ιερουργός» της κτίσεως, σε μια «κοσμική λει­τουργία», που τελεσιουργείται από τους Αγίους. Οι Άγιοι, με τα άφθαρτα και θαυματουργικά λείψανα τους, φανερώνουν τον προορισμό της κτίσεως, που εί­ναι ο αγιασμός και άφθαρτισμός της. Κάθε πιστός κα­λείται στη λατρεία μας να αγιαστεί ολόκληρος, για να μπορεί να συναγιάζει και την κτίση, μέσα από τη σχέση του μαζί της

ΕΤΟΣ 2012=ΕΤΟΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ, ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ = ΕΤΟΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ!

ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ!!! 

 _________Αγαπητοί μου συνεπίσκοποι, συλλειτουργοί, συμπρεσβύτεροι και συνδιάκονοι, Ορθόδοξοι χριστιανοί των Καλαβρύτων και της Αιγιαλείας τέκνα μου εν Κυρίω αγαπητά, αδελφοί, φίλοι ή εχθροί, σας εύχομαι 

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΑΡΑ ΚΥΡΙΟΥ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ!

Δηλ. το 2012 νά είναι έτος μετανοίας καί επιστροφής μας στο δρόμο του Θεού, για να είναι και ευλογημένο από τον Θεό! 

 _______Θα ήθελα η επικοινωνία μας σήμερα, πρώτη για το νέο έτος, να ήταν μια χαρωπή νότα στη ζωή μας. Αλλά δεν μπορώ να το πράξω. Όπου κι άν έστρεψα το βλέμμα μου ετούτες τις γιορτινές ήμέρες δεν είδα την χαρά! Γενικώς εφέτος συνάντησα μουδιασμένα ή και σκυθρωπά πρόσωπα! Οι καταστηματάρχες δεν είδαν κίνηση στα μαγαζιά τους. Η αγορά ήταν σχεδόν νεκρή!  Δεν κυκλοφορούσαν τα πλήθη, όπως άλλοτε. Πολλοί οικογενειάρχες δεν μπόρεσαν να καλύψουν τις ανάγκες των. Τα μικρά παιδάκια, αντί για τα δώρα άλλων εποχών, οι γονείς των τα ξεγελούσαν με ένα μπαλόνι! Στίς ευχές τους όλοι ήσαν συγκρατημένοι. Με τό ζόρι έβγαινε από τά χείλη τους ο γνωστός χαιρετισμός "καλή χρονιά"! Στο Δημαρχείο εφέτος λίγοι, πολύ λίγοι, Αιγιώτες έσπευσαν  για να ανταλλάξουν ευχές!  Τέλος και στην Ιερά Μητρόπολή μας εφέτος είχαμε ελάχιστες, σχεδόν μηδενικές, δωρεές απο τους φιλανθρώπους, δωρεές με τις οποίες στηρίζεται τό έργο μας. Κατά τον Έρανο της Αγάπης σε μια Τράπεζα του Αιγίου δεν μας έδωσαν ούτε ένα (1) €. Σε κάποια επιχείρηση μας έδωσαν  μόλις πέντε (5) €.Πολλοί καταστηματάρχες έλεγαν στα Συνεργεία του Εράνου "Λυπούμεθα, αλλά ακόμη δεν έχουμε κάμει σεφτέ"! Παντού λοιπόν  υπήρχε η μιζέρια, η κακομοιριά, τα σκυθρωπά πρόσωπα!  
_______Όλα αυτά όμως συμβαίνουν επειδή παραμερίσαμε το Χριστό από την ψυχή μας και παραθεωρήσαμε -καταπατήσαμε θα έλεγα- το Νόμο του Ευαγγελίου στην καθημερινή  ζωή και συμπεριφορά μας! Πληρώνουμε λοιπόν πολύ ακριβά το τίμημα της αποστασίας μας από τόν Θεό. Από τήν ώρα που επαύσαμε να νοιώθουμε τον Επουράνιο Θεό "Πατέρα" μας, χάσαμε και την αδελφωσύνη μεταξύ μας. "Χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται"! Έτσι ο αδελφός μας τώρα πια έγινε "ο άλλος", "ο ξένος"! Καθημερινά, δυστυχώς, επαληθεύεται τώρα η ρωμαϊκή παροιμία "ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος"! "Homo hominis lupus"! Χωρίς τον Ιησούν Χριστόν και καταστρέφουμε και αυτοκαταστρεφόμεθα!    
_______Σε προηγούμενο σημείωμά μας της 22ας Δεκεμβρίου 2011 είχαμε γράψει: "Η οικονομική κρίση έχει ανατρέψει την ισορροπία της ζωής μας! Είναι συνώνυμη της δυστυχίας, μιάς ατόφειας και ακατέργαστης δυστυχίας! Παρά το γεγονός, ότι λύσεις υπήρχαν! ............ Ο τότε Πρωθυπουργός μας κ. Γεώργιος Παπανδρέου ...... μας παρέδωσε στην απαραμύθητη φτώχεια. Ο χείμαρρος της μεγάλης φτώχειας δεν ήλθε ακόμη! Πλήν όμως έρχεται!" 

 ________Σήμερα λοιπόν σας θα σας ευχηθώ με χαρακτηριστικά σκίτσα. Μια εικόνα, είπαν, ισοδυναμεί μέ χίλιες λέξεις. Σας παραδίδω δύο εικόνες! Απεικονίζουν τήν έσχατη δυστυχία, η οποία έχει ενσκύψει στη Χώρα μας, όπως την συνέλαβε το δημιουργικό μυαλό ενός σκιτσογράφου, δημοσιεύθηκαν δε στην εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ"! Στην πρώτη και πιό εκφραστική, κάποιοι ένοπλοι μανιακοί Γερμανοί στρατιώτες ορμάνε σε ένα σπίτι με σκοπό να αρπάξουν ένα μωρό από την αγκαλιά της μάννας του με αιτιολογικό: "Τρώει φαΐ! Καίει ρεύμα! Αύριο θά θέλει και βιβλία! Πάρτε το!    

_________Με προσοχή, παρακαλώ, να δήτε και το δεύτερο σκίτσο. Εκεί στο επάνω δεξιό μέρος εικονίζεται ο γνωστός Αϊ-Βασίλης. Κι εδώ εμφανίζεται ένας ένοπλος Γερμανός στρατιώτης. Έχει συλλάβει τον Αγιο-Βασίλη και με προτεταμένο τό όπλο του τον απομακρύνει ψιθυρίζοντας τα λόγια: "Δεν υπάρχει ΑγιοΒασίλης"! 

_________Η Χώρα μας τελεί ήδη υπό Κατοχήν! Οι Γερμανοί διώρισαν ήδη τον Υπερ-υπουργό τους, ο οποίος εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Η Τρόϊκα κάθε φορά, που μας έρχεται, αφαιρεί κάτι ακόμη! Εν τω μεταξύ οι καταχραστές του εθνικού πλούτου κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενώ ο Ηγούμενος π. Εφραίμ είναι ήδη προφυλακισμένος! 

___________Σας παραθέτουμε και μια τρίτη εικόνα. Αυτή όμως είναι φωτογραφία, δεν είναι σκίτσο. Θα δήτε τον Πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο, έπειτα από μια συνάντησή που είχε μέ τους Ευρωπαίους Ηγέτες, να φωτογραφίζεται σε μια στάση ενθουσιασμού! Η στάση αυτή, δυστυχώς, δέχεται διπλή ανάγνωση! Το προέχον ζήτημα είναι να βρούμε ποιός από τους δύο Ηγέτες πανηγυρίζει; Ο Πρόεδρος της Ευρωζώνης κ. Γιουνκέρ ή ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος κ. Παπαδήμος; Εάν ο ενθουσιασμός ανήκει στον 'Ελληνα Πρωθυπουργό, αυτό μας χαροποιεί! Σημαίνει, ότι βρήκε το μονοπάτι για να βγάλει τη Χώρα μας από τη απαραμύθητη δυστυχία! Εάν όμως ο ενθουσιασμός ανήκει στον κ. Γιουνκέρ, τότε  ''ζήτω που καήκαμε"!  Σημαίνει, ότι οι Ευρωπαίοι στο πρόσωπο του κ. Παπαδήμου βρήκαν τόν άνθρωπό τους! Το όργανο δηλ. που θα επιβάλει τά καταλυτικά σχέδιά τους στη Χώρα μας! Μακάρι να μην είναι έτσι. Ο καιρός θά το δείξει!

  __________Ας έλθουμε τώρα στην στοχαστική προσέγγιση της παρούσης καταστάσεως. Η ζωή χωρίς τό Χριστό είναι κόλαση! Ας το σκεφθούμε λίγο και ας αρχίσουμε το δρόμο της επιστροφής στην αγκαλιά του Θεού!

_______Προσωπικά ζητώ από όλους σας και από τον καθένα χωριστά να με συγχωρήσετε. Να συγχωρήσετε τα λάθη μου, τις παραλείψεις μου, τις υπερβολές μου, τις απερισκεψίες μου, την ελλειμματική ποιότητα της πνευματικής μου τροφοδοσίας και προσφοράς μου πρός υμάς! Παρακαλώ να μου συγχωρήσετε το γεγονός, ότι απορροφώμαι περισσότερο από την φροντίδα για τον επιούσιο άρτο σας καί λιγότερο από την φροντίδα, ώστε να σας διδάσκω το λόγο του Ευαγγελίου με το παράδειγμά μου, αλλά και με το κήρυγμά μου, την διδαχή μου, την ευαγγελική διδασκαλία μου, δηλ. μέ όλα εκείνα τα στοιχεία, που αποτελούν τον ουράνιο Άρτο σας. Ομολογώ εν ταπεινώσει ψυχής: παρά το γεγονός ότι εκδαπανώμαι καθημερινώς για σας, τελικά είμαι λίγος ως Επίσκοπος των καρδιών σας, αν και πληθωρικός ως κοινωνικός εργάτης! Συγχωρήστε μου το υστέρημα. Προσευχηθήτε, παρακαλώ, για τον Επίσκοπό σας! Είθε, λοιπόν, τό έτος 2012  να είναι έτος μετανοίας, αγιασμού των ψυχών μας. Ελάτε όλοι μαζί, και σείς και εγώ, ελάτε, λοιπόν, να αγαπήσουμε τον Σωτήρα Χριστό μας τον "Κύριον καί Θεόν μας εξ όλης της ψυχής μας καί εξ όλης της ισχύος μας καί εξ όλης της διανοίας μας", αλλά και τον πλησίον μας ως τον εαυτόν μας! Τότε και μόνον τότε η ζωή μας μεταβάλλεται, μεταμορφώνεται, γίνεται πα-ρα-δει-σέ-νια! Η Κόλαση εξαφανίζεται! Ο Παράδεισος εγκαθιδρύεται μέσα μας! Αμήν! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! Χριστιανική, αγιαστική, ευάρεστος στον ενανθρωπήσαντα Χριστό μας.

Αίγιον, 2 Ιανουαρίου 2012 
+Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΕΙΚΟΝΑ 1η - ΤΟ ΜΩΡΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔ ΑΤΟ ΠΑΡΟΝ της 27.11.2011

ΕΙΚΟΝΑ 2η-Ο ΑίΒασίλης

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΟ ΠΑΡΟΝ¨ της 1ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012

ΕΙΚΟΝΑ 3η-Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΑΣ

Οι κ.κ. Γιουνκέρ και Παπαδήμος σε κατάσταση ενθουσιασμού. ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της 27ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

«…εσείς είσθε ήδη νεκροί και σεσηπότες» ,από τον Σιατίστης Παύλο

Μια και κάποιοι μας σπρώχνουν να μπούμε στο χορό, ας μπούμε.

Η πατρίδα μας ζει πρωτοφανείς συνθήκες κατάρρευσης, εξαθλίωσης, καταστροφής.

Ο λαός μας οδηγείται σε μια εξουθενωτική φτώχεια, αλλά και σε ένα απίστευτο εξευτελισμό.

Φτώχεια ο λαός μας έζησε και στο παρελθόν, αλλά τότε αυτή η φτώχεια μας έκανε περήφανους γιατί ήταν καρπός αντίστασης.

Σήμερα ο λαός μας ζει μια κατάσταση ντροπής και ευτελισμού.

Η Πατρίδα μας έγινε περίγελως του κόσμου. Ποιός φταίει; Πρώτος και χειρότερος η πολιτική εξουσία αυτού του τόπου.

Μια εξουσία που κατέστρεψε το τόπο μόνο και μόνο για να συνεχίσει αδιατάρακτα τη νομή της.

Μήπως οι εκάστοτε κυβερνώντες δεν ήξεραν καλά μαθηματικά, καλή οικονομία, καλή λογιστική; Τα ήξεραν όλα.

Τα έβλεπαν όλα και όμως συνέχισαν την πορεία προς την καταστροφή προκειμένου να νέμονται την εξουσία.

Υπήρξαν η ανίκανοι η διεφθαρμένοι η και τα δύο μαζί.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αγάπησαν αυτόν τον τόπο. Δεν νοιάστηκαν για το λαό παρά μόνο για τις μεθόδους εξαπάτησής του. Δεν σεβάστηκαν αυτό τον τόπο.

Παρακολουθήσαμε τέτοιες απίστευτες στιγμές στις τηλεοράσεις μας τον τελευταίο καιρό που έδειξαν περίτρανα ότι δεν τους έννοιαζε η σωτηρία αυτού του τόπου παρά μόνο πως θα κρατήσουν η πως θα αποκτήσουν την εξουσία.

Παρακακολουθήσαμε την ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχουν για το κράτος, καθώς ο προσωπικός τους πλουτισμός είναι πιο πολύ σημαντικός από τη σωτηρία της χώρας.

Σήμερα μας υποβάλλουν σε απίστευτες στερήσεις, οδηγούν τους πολίτες σε απόγνωση, εξοντώνουν τους ασθενέστερους, ποτέ τους εαυτούς τους, για να σώσουν δήθεν την χώρα.

Μας κουνούν απειλητικά το χέρι. Ποιοί θα μας σώσουν; αυτοί που μας κατέστρεψαν;

Αυτοί που λεηλάτησαν αυτόν τον τόπο; Και γιατί δεν μας έσωσαν τόσα χρόνια; Τώρα έγιναν ικανοί;

Αλλά για ποιο λόγο να σώσουν την Ελλάδα, όταν θα έχουν αφανίσει το λαό της; Μήπως και πάλι για την πάρτη τους.

Ο «πολύς» αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης είπε τη χαρακτηριστική φράση «Μαζί τα φάγαμε».

Πρόκειται για πολύ σημαντική ομολογία, αλλά και αποκάλυψη μιας νοοτροπίας.

Της νοοτροπίας που ήθελε το Κράτος ιδιοκτησία δική τους. Και επειδή θεώρησαν το Κράτος ιδιοκτησία τους γι’αυτό το λεηλάτησαν και τα έφαγαν μαζί με την παρέα τους, αλλά όχι μαζί με το λαό.

Ναι κύριοι «τα φάγατε» μαζί με εκείνους που θεωρήσατε την Πατρίδα μας σαν ιδιοκτησία δική σας.

Πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους ανεχόμεθα, πρέπει να είμαστε ευνουχισμένοι για να τους φοβόμαστε, πρέπει να είμαστε μαζοχιστές για να τους ακούμε, πρέπει να είμαστε ηλίθιοι για να περιμένουμε κάτι καλό από αυτούς.

Το βράδυ των Χριστουγέννων η δημοσιογραφική αλητεία των Αθηνών οργίασε περιγράφοντας ανύπαρκτα σενάρια για ενδεχόμενα διαφυγής του Ηγουμένου του Βατοπεδίου.

Όλη η χολή και όλη η λάσπη των εξηρτημένων και ασυνείδητων δημοσιογράφων. Όχι, κύριοι.

Αν η δικαιοσύνη λειτουργούσε αληθινά εσείς θα είσασταν μέσα για την χρόνια παραπλάνηση και εξαπάτηση του λαού, για την προσπάθεια τρομοκράτησής του, για τη συνειδητή προσπάθεια σας να τσακίσετε την ελπίδα του.

Μάθαμε πλέον τις οβιδιακές μεταμορφώσεις σας. Με περισπούδαστο δήθεν ύφος και επιχειρήματα στηρίζετε το πολιτικό κατεστημένο αυτού του τόπου και τα συμφέροντα των ολίγων.

Γεμάτοι ειρωνία για όσους έχουν διαφορετική άποψη.

Όταν νοιώσατε ότι κινδυνεύετε, σαν τους ποντικούς πριν βουλιάξει το καράβι, επιχειρήσατε να διαχωρίσετε τάχα τον εαυτό σας.

Όταν είδατε την οργή του λαού προσπαθήσατε να σταθείτε απέναντι. Κάνατε τον «σκληρό» απέναντι στους ανθρώπους της εξουσίας.

Παίξατε το θέατρο σας με τους στην ουσία στενούς σας φίλους και συνεργάτες.

Κάνετε τους αυστηρούς δήθεν κριτές του κατεστημένου, ενώ στην πραγματικότητα είστε οι βασικοί στυλοβάτες του, οι σκληροί του βραχίονες, εσείς που δεν αφήσατε κανένα τίμιο άνθρωπο να φανερώσει την διαφοροποίησή του.

Υπήρξατε οι πιο στενοί συνεργάτες και προπαγανδιστές εκείνων που επιχείρισαν και επιχειρούν να πλήξουν την γλώσσα, την ιστορία και την πίστη αυτού του λαού για να κάμψουν τελικά το φρόνημα του, παράλλαλα με την προσπάθεια σας για τον εκμαυλισμό του μέσα από ποικίλες διόδους.

Πολεμήσατε με λύσσα την Εκκλησία γιατί ήταν και είναι ο μοναδικός αντίπαλος σας, γιατί ήταν και είναι πέρα από επί μέρους λάθη ανθρώπων η μοναδική αντίσταση.

Σκηνοθετήσατε σκάνδαλα και όταν κληθήκατε να τα αποδείξετε, δεν προσφέρατε καμμία απόδειξη. Συκοφαντήσατε με πάθος τήν Εκκλησία.

Την κατηγορήσατε ότι δεν πληρώνει φόρους, ποιοί; εσείς οι αληθινοί φοροφυγάδες και όταν κάποιοι αρμόδιοι κρατικοί υπάλληλοι σας διαβεβαίωσαν ότι η Εκκλησία πληρώνει φόρους εσείς συνεχίσατε τη συκοφαντία σε πείσμα της αλήθειας για να αποδείξετε το μέγεθος της διαφθοράς σας. Τρομοκρατηθήκατε όταν κυκλοφόρησε το κείμενο της Ιεραρχίας προς το λαό.

Ο λόγος; Τον είπε κάποιος από σας συνειδητά η ασυνείδητα σε πρωϊνή εκπομπή: «εγώ συμφωνώ με όσα λέει το φυλλάδιο. Είναι όλα αλήθεια! αλλά γιατί να τα λέει η Εκκλησία;»

Δεν σας ενδιέφερε και δεν σας ενδιαφέρει αν είναι αλήθεια, αλλά γιατί να την λέει η Εκκλησία.

Συνασπισθήκατε, συνεδριάσατε και οργανώσατε, εξηρτημένοι καναλάρχες και σιτιζόμενοι στα πρυτανεία της εξουσίας δημοσιογράφοι, την σπίλωση της Εκκλησίας και των ποιμένων της για να τσακίσετε την ελπίδα του λαού.

Κλείνετε μονίμως τα μάτια στο τεράστιο έργο αγάπης της Εκκλησίας, χάρις στο οποίο ο λαός δεν ξεσηκώθηκε ακόμη για να καταργήσει και εσάς και τα αφεντικά σας.

Κάνετε πως δεν το βλέπετε. Μιλάτε για αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία, ενώ ξέρετε την αλήθεια.

Σας είπε επανειλημένα ο Αρχιεπίσκοπος ότι ψεύθεσθε, ότι κατακρεουργείτε την Εκκλησία και εσείς δεν είχατε το θάρρος να τον καλέσετε για να τον διαψεύσετε.

Γιατί η Εκείνος ψευδόταν η εσείς. Η όλη Του παρουσία σας χαλάει τη συνταγή γιατί σας εκθέτει. Εσείς όμως συνεχίζετε δόλια. Ξέρετε καλά το μάθημα.

Προσπαθείτε να πατάξετε τους ποιμένες για να σκορπίσετε τα πρόβατα και να τα παραδόσετε στους λύκους των οποίων είσθε πειθήνια όργανα.

Έχετε σπουδάσει καλά την παροιμία «συκοφάντει-συκοφάντει και κάτι μένει».

Από αυτή την αλήθεια ενοχλήθηκε και ο θλιβερός υπουργός και ζήτησε τον χωρισμό κράτους και εκκλησίας και την διακοπή της μισθοδοσίας του κλήρου.

Άμεσος ο εκβιασμός. Φθηνοί τρομοκράτες που νομίζουν ότι μπορούν να απειλήσουν την αλήθεια. Εκβιασμός που πηγάζει από τη φασιστική αντίληψη, ότι το κράτος είσθε εσείς.

Και παρά τα όσα χρωστάει στενό συγγενικό του πρόσωπο στο Δημόσιο, ο κύριος είναι ακόμη υπουργός.

Όλο αυτό το κατεστημένο επικάθισε σαν καρκίνος στα σπλάχνα του λαού και τον κατατρώγει. Υπονόμευσε τη ζωή και το μέλλον του.

Αλλά η ώρα του τέλους γι’αυτή την πολυεξαρτόμενη εξουσία που αντί να διακονεί δυναστεύει και απειλεί δεν είναι μακρυά. Η ώρα της ανατροπής δεν θα αργήσει.

Όσο κι’άν προσπαθείτε να υποδαυλίσετε τα ένστικτα των ανθρώπων και να παρουσιάσετε τους ευεργέτες του, την Εκκλησία του δηλαδή, σαν εκμεταλλευτές, η οργή του λαού θα ξεσπάσει επάνω σε όλους σας, τώρα που αρχίζουν να καταλαβαίνουν το παιχνίδι σας.

Ζηλώσατε τη δόξα του Νέρωνος. Καταστρέψατε την Ελλάδα και τώρα φοβισμένοι δείχνετε την Εκκλησία.

Ζει όμως Κύριος ο Θεός ημών και εσείς είσθε ήδη νεκροί και σεσηπότες. Θα συνεχίσουμε όμως πολύ σύντομα.

Ἐφ΄ ὅσον ὁ ἡγούμενος....

Ἠλιόπουλος Γιάννης

 

Ἐφόσον ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου -σύμφωνα μὲ τὸ πόρισμα τῆς σεβαστῆς κυρίας ἀνακρίτριας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀξιοσεβάστων δικαστῶν τοῦ Δικαστικοῦ Συμβουλίου ποὺ δέχθηκαν τὴν ἄποψή της- εἶναι ἄτομο μὲ ροπὴ στὸ ἔγκλημα, ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν τέλεση καὶ ἄλλων ἐγκλημάτων, ἀφοῦ:

-εὔκολα ἔπεισε (μόνος του, προφανῶς) περίπου 150 κρατικοὺς λειτουργοὺς (ὑπουργούς, ὑφυπουργούς, γενικοὺς γραμματεῖς, νομικοὺς συμβούλους τοῦ κράτους, βουλευτές, δικαστές, νομάρχες, δημάρχους κ. ἄ. καὶ τῶν δύο κυβερνησάντων κομμάτων), πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπαναλάβει ἀνὰ πᾶσα στιγμή,

ἐνῶ ταυτόχρονα:

-ἔχει ἀνοικτὸ δίαυλο προσωπικῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸν Πούτιν καὶ τὸν Μεντβέντεφ,

-ἐπηρεάζει καὶ ἐλέγχει σημαντικοὺς ἐπιχειρηματίες σὲ Ἑλλάδα, Κύπρο, Ρωσία, Γεωργία κ. ἄ.,

-ἐλέγχει τὴν πολιτικὴ ζωὴ στὴν Κύπρο καὶ ἀνατρέπει τὸ σχέδιο Ἀνὰν τῶν Η.Π.Α.,

-παρεμβαίνει στὴ ζωὴ τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησίας,

-παραπλανᾶ τοὺς ἡγουμένους ὅλων τῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους,

-ἐξαπατᾶ 120 μορφωμένους ἄνδρες, τοὺς πείθει νὰ γίνουν μοναχοὶ καὶ νὰ ζοῦν ἔγκλειστοι, μὲ νηστεία, ἀγρυπνία καὶ προσευχή,

-ἐπενδύει ἑκατομμύρια σὲ μετοχὲς καὶ ἀκίνητα χωρὶς νὰ μπορεῖ κανεὶς ἀπὸ τοὺς εἰδικούς, ποὺ ἐρεύνησαν ἐπὶ δύο ἔτη μὲ ἐντολὴ τῆς κυβέρνησης καὶ τῆς Βουλῆς, νὰ ἀνακαλύψει τὶς παρανομίες του, χωρὶς κανεὶς νὰ καταφέρει νὰ ξεσκεπάσει τὸ μεγαλοφυὲς σχέδιό του,


Ἐφόσον ὅλα αὐτὰ ἰσχύουν (καὶ προφανῶς ἰσχύουν, ἀφοῦ αὐτὸ βεβαιώνει ἡ ἀνεξάρτητη, ὑψηλοῦ ἐπιπέδου, πρόσφατη δικαστικὴ ἀπόφαση τῶν σεβαστῶν κυρίων δικαστῶν), προτείνω:

-νὰ ἀνακηρυχθεῖ ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ πρόσωπο τῆς χρονιᾶς γιὰ τὰ ἔτη 2000-2011,

-νὰ ἀποφυλακιστεῖ σήμερα καὶ νὰ τοῦ ζητηθεῖ μὲ τὸν πλέον ἐπίσημο τρόπο συγγνώμη γιὰ τὴν ταλαιπωρία ποὺ ἔχει ὑποστεῖ,

-νὰ ἐκλεγεῖ, μὲ διακομματικὴ συναίνεση, Πρωθυπουργὸς τῆς χώρας, ἐπικεφαλῆς ὀλιγομελοῦς κυβέρνησης τεχνοκρατῶν.

Εἶμαι βέβαιος ὅτι ἐντός τοῦ τρέχοντος ἔτους θὰ ἔχει καταφέρει:

-νὰ πείσει τὴν κυρία Μέρκελ νὰ καταβάλει στὴν Ἑλλάδα τὶς ὀφειλόμενες κατοχικὲς ἀποζημιώσεις, ὕψους περίπου 1.000 δισεκατομμυρίων, σύμφωνα μὲ Γερμανοὺς εἰδικούς,

-νὰ ἐξοφλήσει ἔτσι τὸ σύνολο τοῦ κρατικοῦ χρέους καὶ νὰ ἐπαναφέρει τοὺς μισθοὺς καὶ τὶς συντάξεις στὰ πρὸ τῆς κρίσης ἐπίπεδα,

-νὰ προσελκύσει μεγάλες ἐπενδύσεις ἀπὸ τὴ Ρωσία, τὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν Κίνα,

-νὰ βαπτίσει Ὀρθόδοξο τὸν Πρόεδρο Ὀμπάμα, καὶ στὴ συνέχεια τουλάχιστον 20.000.000 Ἀμερικανούς,

-νὰ βαπτίσει τοὺς γνωστοὺς κρυπτοχριστιανοὺς Γκιοὺλ καὶ Ἐρντογάν, καὶ στὴ συνέχεια τουλάχιστον 5.000.000 Τούρκους,
(μὲ ὅ,τι αὐτὰ συνεπάγονται γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας μας)

-νὰ ὑπογράψει τριμερῆ συμφωνία Ἑλλάδος, Ἰσραὴλ καὶ Τουρκίας γιὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἐκμετάλλευση τῶν ἀπέραντων κοιτασμάτων πετρελαίου καὶ φυσικοῦ ἀερίου ποὺ κρύβει τὸ Αἰγαῖο.

-νὰ ἐπιβάλει τὴν ἀξιοκρατία, τὴ δικαιοσύνη, τὴ διαφάνεια, καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητα στὸ Δημόσιο, σύμφωνα μὲ τὸ ὑπόδειγμα διοίκησης τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου,

-νὰ ἀναδιοργανώσει τὴν Παιδεία, τὴν Ὑγεία, τὴν Ἄμυνα, τὴν Οἰκονομία τῆς χώρας μας,

-νὰ πείσει τουλάχιστον 1.000.000 φιλήσυχους οἰκονομικοὺς μετανάστες νὰ ἐπιστρέψουν στὶς χῶρες τους, προκειμένου νὰ μεταλαμπαδεύσουν ἐκεῖ τὸν ἀρχαῖο καὶ σύγχρονο ἑλληνικὸ πολιτισμό.


Ὅλα αὐτὰ θεωροῦνται ἀπολύτως βέβαια, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση φυσικὰ ὅτι ἰσχύουν οἱ ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμένες ἀπόψεις τῶν σεβαστῶν κυρίων δικαστῶν, βάσει τῶν ὁποίων διετάχθη ἡ προφυλάκισή του.


Γιατί ἀλλιῶς, ἐὰν δηλαδὴ ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ δὲν διαθέτει αὐτὲς τὶς ἱκανότητες, θὰ ἀρχίσω νὰ ὑποθέτω:

-ὅτι πρόκειται γιὰ σκευωρία,

-ὅτι ὑπουργοὶ καὶ βουλευτὲς συνωμότησαν γιὰ νὰ στήσουν μιὰν ἀνύπαρκτη ἱστορία,

-ὅτι δημοσιογράφοι πληρώθηκαν γιὰ νὰ γράψουν ὅσα ἔγραψαν,

-ὅτι δικαστὲς δὲν ἄντεξαν στὶς πιέσεις καὶ ἐξέδωσαν ἀνυπόστατες ἀποφάσεις,

-ὅτι ἡ κοινὴ γνώμη σκοπίμως παραπλανήθηκε,

-ὅτι κάποιοι, ἀκόμη καὶ σήμερα, πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία.


Πράγματα σχεδὸν ἀδιανόητα, δηλαδή...

Τι έπαθε ο εισαγγελέας που αδίκησε τον Άγιο Γέροντα;

Κάποτε ένας Άγιος Γέροντας συκοφαντήθηκε άδικα και απειλήθηκε από ένα εισαγγελέα με χυδαίο και βάναυσο τρόπο...

Ο κόσμος, τον Εφραίμ της εποχής εκείνης τον γιουχάριζε, τον κορόιδευε, τον ειρωνευόταν, τον κατηγορούσε.

Ο κόσμος και οι άρχοντές του, ταπείνωσαν τον Άγιο εκείνο Γέροντα, όμως ο Θεός τον δόξασε και θα τον δοξάζει εις πάντας τους αιώνες.

Στο παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο θα διαβάσετε τι έκανε και τι έπαθε ο εισαγγελέας που κατηγόρησε άδικα τον Άγιο Νεκτάριο.

Βρωμερές συκοφαντίες
Πολλά όμως διασπείρονταν από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανεγέρσεως της Μονής. Πολύ τον κατέτρεξε και ο 
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήταν μασώνος
μοντέρνος, νεωτεριστής και έκανε πολύ κακό στην Εκκλησία.
Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών. Ο Μεταξάκης, που έκανε τόσα εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχε οικτρό τέλος.

Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεβάτι του νεκρό και με την γλώσσα του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσα, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ι. Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!
Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοση και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχε άγιο τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνο από το 
Πανελλήνιο, αλλά και από όλη την Υδρόγειο.
Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάσει και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. ΙΙαρ’ όλη την εκεί εργασία του, πολλοί κακοί, άνθρωποι, όργανα του διαβόλου
έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά.

Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το
Μοναστήρι το κατάντησε άντρο ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι Μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι.
Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν 
στην Αίγινα Κερού είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη. Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρη της και πολλές 
φορές επιχείρησε να την σκοτώσει. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, 
το δέχτηκε και το προστάτεψε. 
Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψει και άρχισε να συκοφάντη τον Άγιο.

Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεση και την επομένη πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με 
δυο χωροφύλακες. Παραβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ’ ευθεία στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και 
άρχισαν να κλαίνε.

Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχτεί. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή 
τότε γέροντα:
—Βρε παλιοκαλόγερε!... που είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επακολούθησε αισχρότατη φράση). Αυτά κάνεις εδώ πέρα; Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, 
λέγοντας:
Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα, τρίχα.
Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξι. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε:
—Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!!
Και πράγματι! «ἔστι δίκης ὀφθαλμός, Ὅς τά πάνθ’ ὁρᾶ».

Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαριά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστια του.
Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε.Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιο, για να τον συγχωρέσει. Πράγματι τον 
πήγαν. Έπεσε στα πόδια του Αγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθεί. Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και 
μακρόθυμος. Τον συγχώρησε με την καρδιά του. Τού Εισαγγελέως έπειτα από δύο χρόνια του κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου,
τον Άγιο.
Το Μοναστήρι του όμως, παρ’ όλα αυτά, πρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης μεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες. Έγινε 
ένα πνευματικόν κέντρο, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους.