Ναι, και οι παπάδες οφείλουν να κάνουν χρήση της ψηφιακής εποχής, αλλά με διάκριση...

Η εκκλησία ζει και μάλιστα με γνησιότητα τις ορθόδοξες παραδόσεις,  αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι αποξενωμένη από το σύγχρονο κόσμο. Με αφορμή την πρωτοβουλία της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, που στόχος είναι να επεκταθεί σταδιακά σ' όλες τις μητροπόλεις, για αξιοποίηση  των ψηφιακών υπηρεσιών προς τους πολίτες, να επισημανθεί ότι πρόκειται για μια θετική εξέλιξη. Μπορεί να μην είναι όλοι οι κληρικοί, ειδικά στις επαρχιακές Μητροπόλεις, εξοικειωμένοι με τη χρήση υπολογιστών και έξυπνων συσκευών, αλλά η συναίσθηση της προσφοράς και της ιερατικής ευθύνης απέναντι στο ποίμνιο, οφείλουν να παραμερίσουν κάθε δισταγμό και ανησυχία ή να χρησιμοποιήσουν μέλη των εκκλησιαστικών συμβουλίων, που γνωρίζουν τις σύχρονες τεχνολογίες. Το διαδίκτυο όσον αφορά στην Εκκλησία δεν προσφέρεται μόνο για επικοινωνία, την οποία  έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος, όπως έναν λόγο παρηγοριάς, μια πνευματική στήριξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να αντικαταστήσει την ωφέλεια της διαπροσωπικής σχέσης, μέσα από μια απρόσωπη διαδικασία, σκοπός όμως είναι η έκδοση πιστοποιητικών αγαμίας, η έκδοση αδειών γάμου, πιστοποιητικά τελέσεως βαπτίσεων, υπεύθυνες δηλώσεις και άλλα έγγραφα, που  θα μπορούν πλέον να πραγματοποιούνται και εξ αποστάσεως μέσα από ειδικές εφαρμογές, οι οποίες σύντομα θα είναι στη διάθεση των πολιτών. Η Εκκλησία μπορεί να ασκήσει μια νέα μορφή ποιμαντικής διακονίας στον σημερινό ψηφιακό κόσμο, να απευθύνει το ευαγγελικό μήνυμα και να προσφέρει τις κατάλληλες ηθικές και ανθρωπολογικές προϋποθέσεις, ως προς τη χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας, και ιδιαίτερα του αναδυόμενου ψηφιακού πολιτισμού. Άλλωστε, η Εκκλησία διαχρονικά έχει αποδείξει ότι μπορεί να προσλαμβάνει και να μεταμορφώνει οποιοδήποτε εργαλείο
μπαίνει στην υπηρεσία της, είτε αυτό είναι η γλώσσα και η φιλοσοφία είτε η τέχνη και η μουσική. Αυτό στο οποίο καλείται, λοιπόν, σήμερα να απαντήσει είναι κατά πόσο έχει την ικανότητα να παρέμβει και να προκαλέσει μια οργανική διάδραση ανάμεσα σε αυτήν και στον ψηφιακό κόσμο, έχοντας ως στόχο το άνοιγμα αυτού του κόσμου στη γονιμότητα του Ευαγγελίου και της πατερικής παράδοσης. Είναι θεμελιώδης ευθύνη της Εκκλησίας να μεταφέρει σε κάθε περιβάλλον, επομένως και στο διαδικτυακό, την πλήρη και ολοκληρωμένη αντίληψή της για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Απαραίτητη, βεβαίως, προϋπόθεση είναι η γνώση του φαινομένου της διαδικτυακής κουλτούρας, οι δυναμικές και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν. 

Ο τρόπος άσκησης της ποιμαντικής, όπως, άλλωστε, και της εκπαίδευσης, δεν είναι ένας και μοναδικός. Συνεχίζει να είναι ανοικτός και, επομένως, μπορεί να είναι και διαδικτυακός.  Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τις σύγχρονες τεχνολογικές εφαρμογές, αλλά να αξιοποιούμε τις θετικές πλευρές της. Στις εφαρμογές του διαδικτύου η Εκκλησία ακολουθεί την οδό της διακριτικής αποδοχής. Υιοθετεί τη μέση ευαγγελική οδό, αποφεύγοντας τις ακρότητες είτε της απόρριψης είτε της ανεπιφύλακτης αποδοχής. Η διαδικτυακή ποιμαντική είναι πλέον μια πραγματικότητα σήμερα και η Εκκλησία έχει ήδη μια ποικιλόμορφη παρουσία στον κόσμο του διαδικτύου. Το ασφαλές διαδίκτυο, προϋποθέτει τη σωστή γνώση των όρων και των ορίων, της ευθύνης και της αυτοσυνειδησίας, της απόλυτης βεβαιότητας ότι δεν μπορεί τίποτα  να υποκαταστήσει τη ζωντανή σχέση μεταξύ συγκεκριμένων ανθρώπων. Η αλόγιστη χρήση του εγκυμονεί κινδύνους και όχι μόνο. Βασικός στόχος της της Εκκλησίας  είναι η χρήση του δημιουργικού διαδικτύου. Τον Θεό εξακολουθούμε να Τον βλέπουμε στο πρόσωπο του αδελφού μας και όχι στην οθόνη του υπολογιστή. Η τεχνολογία οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο και να μην υποτάσσεται ο άνθρωπος στην τεχνολογία. Με τη χρήση της τεχνολογίας, ο άνθρωπος χρειάζεται να γίνεται περισσότερο ευτυχισμένος και χρήσιμος στο κοινωνικό περιβάλλον, χωρίς να λησμονεί ποτέ ότι τίποτεο δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη ζωντανή σχέση με τον Θεό και τη ζωντανή επικοινωνία με τον συνάνθρωπο και με την πραγματική κοινότητα της ζωής.

πηγή