ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΟΥΛΑΤΟ «ΗΛΙΟΝ ΦΩΣ»

 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΟΥΛΑΤΟ «ΗΛΙΟΝ ΦΩΣ»

 (20.4.2000)

Στην Επιτροπή απευθύνθηκε και ο αρχηγός της ομάδος «Ήλιον Φως» κ. Παναγιώτης Τουλάτος. 

Ο κ. Τουλάτος, αρχηγός της ομάδος «Ήλιον Φως», απέστειλε την από 1.3.99 επιστολή προς τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλον με την οποία δηλώνει ότι «ουδέποτε απομακρύνθηκα από τα δόγματα της Εκκλησίας μας» και ζητεί την «αποκατάστασή του στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας». 

Το αυτό εζήτησε εξωδίκως και με Δήλωση-Πρόσκληση (1.11. 99) και Δήλωση-Επιστολή (21.2.2000) για «άδικες και ανυπόστατες σε βάρος μου κατηγορίες ως ειδωλολάτρη και αιρετικό», και ζητεί την διαγραφή του ονόματός του από τον κατάλογο των ομάδων των ασυμβιβάστων προς την Ορθόδοξη Πίστη. 

Η Επιτροπή επί τη βάσει του βιβλίου του κ. Τουλάτου με τίτλο «Τα αρχεία της χαμένης γνώσης» και άλλων στοιχείων στη διάθεσή της, εθεώρησε «ανεπαρκή τα προσκομισθέντα νέα στοιχεία των εγγράφων του Παναγιώτη Τουλάτου» και δεν προέβη στον αποχαρακτηρισμό της ομάδος του ως ασυμβιβάστου με την Ορθόδοξη Πίστη. 

Ο κ. Τουλάτος υποστηρίζει ότι ο Γραμματεύς της Σ.Ε. επί των αιρέσεων π. Κυριακός Τσουρός, καταθέτοντας ως μάρτυρας κατά τις ανακρίσεις που έγιναν εναντίον του κ. Τουλάτου το 1996, κατηγορουμένου για προσηλυτισμό κατά συρροήν, είπε ότι «δεν προέκυψαν σοβαρές ενδείξεις ότι εγώ ετέλεσα τις ως άνω αξιόποινες πράξεις». Επειδή τα λεγόμενα του κ. Τουλάτου είναι αναληθή, παρατίθεται το κείμενον της καταθέσεως του Γραμματέως της 'Επιτροπής προς άρσιν πάσης αμφιβολίας: 

«Εκ των στοιχείων που έχω, οι απόψεις τις οποίες εκφράζει στα άτομα που τον επισκέπτονται στο σπίτι του, είτε στις συνάξεις που πραγματοποιεί στο σπίτι του, πάντα εκ μέρους της Εκκλησίας, θεωρούνται ασυμβίβαστες με την Ορθόδοξη πίστη και ότι παραπλανούν το όποιο ακροατήριό του. Παραδείγματος χάριν, κηρύσσει την μετενσάρκωση, η οποία είναι εντελώς ασυμβίβαστη προς τις δοξασίες της Εκκλησίας μας, συνδυάζει αποκρυφιστικά στοιχεία και Ερμητικά κείμενα με προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης και άλλα. Οι ακροατές του έχοντας προφανώς άγνοια των λεπτομερειών της θρησκείας μας, ακούγοντας τον άνθρωπο αυτό να λέει προφανώς με ευφράδεια τα όσα τους λέει, τον θαυμάζουν με αποτέλεσμα να συχνάζουν στο σπίτι του και να ακούν τα κηρύγματά του και ανύποπτα αποδέχονται τις απόψεις αυτές που επαναλαμβάνω είναι ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστη. Τα ανωτέρω εκτεθέντα είναι φανερό ότι δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν την έννοια του προσηλυτισμού από νομικής τουλάχιστον πλευράς, καθόσον ελλείπουν τα στοιχεία που μου λέτε δηλαδή το στοιχείο του εξαναγκασμού, της μετά φορτικότητος μεταδόσεως των απόψεων και δοξασιών του καθόσον δεν υπάρχουν στοιχεία για αυτά τα πράγματα και δεν μπορούν να αποδειχθούν. Η Εκκλησία απλώς έχει υπόψη την περίπτωσή του και εκλαμβάνει το άτομο αυτό ως μη απηχούν στις ορθόδοξες διδασκαλίες». 

http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/apof_epitr_ilion.html

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ  

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ και... «ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ» (εκτός και εντός εισαγωγικών)

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ και... «ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ»
(εκτός και εντός εισαγωγικών) 

του Αθανασίου Β. Αβραμίδη,

Καρδιολόγου Καθηγητού Παθολογίας τoυ Πανεπιστημίου Αθηνών

      Άλλοτε η ευθανασία είχε την έννοια του καλού, του έντιμου, του ευτυχισμένου θανάτου, ή του ήρεμου, του αιφνίδιου χωρίς αγωνία και πόνους θανάτου, ή του ένδοξου, π.χ. για την Πατρίδα ή για την Πίστη, με την έννοια της θυσίας. Αυτή την έννοια γνώριζε ο κόσμος, με το «εύ-καλώς θνήσκειν», ως ευθανασία.

Αυτή είναι η χωρίς εισαγωγικά ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ!

Σήμερα, η λέξη ευθανασία σημαίνει κάτι το διαφορετικό. Ο Francis Bacon, (1561-1626) μετέφερε την ελληνική λέξη ευθανασία στην αγγλική γλώσσα (Euthanasia) με τη σημασία της «επισπεύσεως του θανάτου, για να τεθεί τέρμα σε μια ζωή γεμάτη πόνο και ταλαιπωρίες».

Ως «ευθανασία» νοείται σήμερα: «η ηθελημένη θανάτωση ανιάτου, με τη συναίνεσή του ή χωρίς αυτήν, προς ανακούφιση ή απολύτρωσή του από την επιθανάτια οδυνηρή αγωνία, από αφόρητους πόνου που τα υπάρχοντα θεραπευτικά μέσα αδυνατούν να καταπραϋνουν». Με άλλα λόγια, πρόκειται για «μέθοδο προκλήσεως του θανάτου για κάποιους λόγους».

Αυτή είναι η εντός εισαγωγικών ευθανασία!

Η «ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ»
(Η εντός εισαγωγικών)

Η «ευθανασία» προσφέρεται ή παρέχεται και τότε λέγεται «ενεργητική». Όταν όμως είναι αποτέλεσμα παραλείψεως ή αποσύρσεως θεραπευτικών προσπαθειών χαρακτηρίζεται ως «παθητική». Σ’αυτήν ο άνθρωπος αφήνεται να πεθάνει.

Το ποιός και πως παίρνει την απόφαση, είναι ένα μεγάλο θέμα, τα δημιουργούμενα δε προβλήματα δυσεπίλυτα. 

Οι περιπλοκές αναδεικνύονται από την παράθεση των ειδών αυτής της «ευθανασίας»:

Η ενεργητική ευθανασία

Διακρίνεται σε: α) εκούσια και β) ακούσια, Την εκούσια τη ζητά ο ίδιος ο άρρωστος. Την ακούσια όχι. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για εσκεμμένη ή προμελετημένη ενέργεια τερματισμού της ζωής ενός προσώπου.

Α. Την εκούσια την εφαρμόζει αυτός που θέλει να θέσει τέρμα στη ζωή του, μόνος του ή με τη βοήθεια κάποιου άλλου. Στην πρώτη περίπτωση, πρόκειται περί «ευθανασίας δι’αυτοκτονίας». Στη δεύτερη πρόκειται για πράξη «συμμετοχής σε αυτοκτονία».

Η εκούσια ευθανασία εκτελείται με τη λήψη από τον ίδιο ή τη χορήγηση από κάποιον άλλο, μιας κάποιας ουσίας σε δόση τέτοια ώστε «να επιφέρει τον θάνατο γρήγορα και χωρίς ταλαιπωρίες. (6) Η προσφορά όμως τέτοιας «βοήθειας», ως πράξη «συμμετοχής σε αυτοκτονία», τιμωρείται κατά τα οριζόμενα στα άρθρα 300, 301 του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα (Π.Κ.) με βαριές ποινές, ως «φόνος εκ προμελέτης».

Εκτελείται η ενεργητική εκούσια ευθανασία και με συσκευή παροχής δηλητηριώδους ουσίας, το «κουμπί» της οποίας πατά... (ή τη «στρόφιγγα» χειρίζεται) ... «ο αυτόχειρ».

Στην εκούσια ενεργητική ευθανασία υπάγεται και η: Η θελημένη ευθανασία για ψυχολογικούς ή ψυχιατρικούς λόγους. Ακόμα και για κατάθλιψη. Η κατάθλιψη, βεβαίως, - όπως και πλήθος από ψυχιατρικά νοσήματα- είναι θεραπεύσιμη. 

Ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία οδηγούν σε «απόγνωση», προκύπτουν σε πλήθος κόσμου κάθε μέρα. Και σε όλους μας, που κάποια στιγμή μπορεί να είπαμε ότι... «δεν τη θέλουμε την τέτοια ζωή». Όμως, «πέρασε» η στιγμή εκείνη και πολλές άλλες. Ενώ η «απόγνωση» δεν αποτελεί «καλό σύμβουλο» για μιά «τόσο σοβαρή απόφαση». Τα παραδείγματα, είναι άπειρα! Κάποιοι ακόμη, αυτοκτονούν με τη σκέψη ότι «προσφέρουν στον στον εαυτό τους ευθανασία» διότι φοβούνται ή νομίζουν ότι... «πάσχουν από ανίατη και βασανιστική, κατά τα επόμενα στάδιά της, ασθένεια». Με την... «για ψυχολογικούς ή ψυχιατρικούς λόγους ευθανασία», όμως, δημιουργούνται και «πολλά επικίνδυνα μονοπάτια».


Β. Στην ακούσια ενεργητική ευθανασία ο θάνατος «προσφέρεται από συγγενή ή φίλο ή από γιατρό» σε κάποιον, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του, ή σε περίοδο που δεν μπορεί ένα τέτοιο πρόσωπο να εκφράσει ή να διτυπώσει αντίθετη επιθυμία. Κατά τον νόμο, πρόκειται για «ανθρωποκτονία εκ προθέσεως» και τιμωρείται δια της ποινής του θανάτου ή της ισόβιας κάθειρξης, κατά το άρθρο 299 του Π.Κ.

Η παθητική ευθανασία

Η «ευθανασία» η οποία χαρακτηρίζεται ως «παθητική» εκτελείται με «παραλείψεις» ή «απόσυρση» θεραπευτικών φροντίδων ή προσπαθειών με φάρμακα ή μηχανήματα υποστηρίξεως βασικών λειτουργιών της ζωής.

Τα προβλήματα γύρω από το ποιός και πως αποφασίζει είται τεράστια και πολλές φορές αξεπέραστα.

Τύποι παθητικής ευθανασίας

Είναι: α) δια της μη ανανήψεως, β) η «εθελοντική ευθανασία» (Living Will) και, γ) η εφαρμοζόμενη στις Μονάδες Εντατικής θεραπείας (Μ.Ε.Θ.).

Είναι όμως ο άρρωστος, και μάλιστα στις συνθήκες υπό τις οποίες εισάγεται στο Νοσοκομείο, επαρκώς και καταλλήλως ενημερωμένος, ώστε να γνωρίζει επακριβώς περί τίνος πρόκειται; Είναι τόσο νηφάλιος ή ανεπηρέαστος από τους φόβους του εξαιτίας αυτού από το οποίο πάσχει ή νομίζει ότι πάσχει; Ή μήπως υπογράφει χωρίς καν να ρίξει μια ματιά σ’αυτά που βάζει την υπογραφή του, επειγόμενος μάλιστα να βρεθεί μιά ώρα γρηγορότερα στο κρεβάτι του, δια την ιατρική βοήθεια από την οποία τόσα προσδοκά;

Ευθανασία του τύπου Living Will, ή Εθελοντική με «Συμβόλαιο ή Διαθήκη Θανάτου».

Με τη διαδικασία που τηρείται σε μια «συμβολαιογραφική πράξη», ενώπιον μαρτύρων. Στο έγγραφο αυτό περιγράφονται οι όροι και οι προϋποθέσεις, με τα οποία εκχωρεί το δικαίωμα να διακοπεί η θεραπεία και η μέσω αυτής διατήρησή του στη ζωή, την οποία δεν επιθυμεί, σύμφωνα με τα όσα διαλαμβάνονται στο «συμβόλαιο».

Η εφαρμοζόμενη ευθανασία στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας

Στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (Μ.Ε.Θ.) υπάρχουν οι εκ της πείρας «οδηγίες» και για το «άκαρπο» της συνεχίσεως των προσπαθειών περαιτέρω στηρίξεως μιάς ζωής, οπότε αποσύρονται η μία μετά την άλλη, ή άλλες δεν εφαρμόζονται κάν. Όπως όμως αποδεικνύεται από ευρύτατη ανασκόπηση της Παγκόσμιας Βιβλιογραφίας επί του τι τηρείται στις Μ.Ε.Θ., οι περισσότεροι «εντατικοθεραπευτές» αποφασίζουν και πέρα από τις οποιεσδήποτε «επιθυμίες», είτε του αρρώστου που εκφράστηκε από πρίν, είτε συγγενών ή φίλων, επιτρόπων ή πληρεξουσίων ή τοποτηρητών, αφού συνεκτιμήσουν μαζί μ’αυτά και πολλά άλλα. Απεδείχθη δε ότι, κάποιες περιπτώσεις από τις θεωρούμενες ως «μοιραίας εκβάσεως», αποκατεστάθησαν πλήρως στη ζωή. 

Δυσθανασία

Είναι ένας νέος όρος, με τον οποίο χαρακτηρίζονται οι προσπάθειες παρατάσεως της ζωής ενός αρρώστου με υπερβολικές, δύσκολες και δαπανηρές φροντίδες, δυσανάλογες σε απόδοση προς το επιδιωκόμενο ή δυνάμενο να επιτευχθεί αποτέλεσμα.. Η «δυσθανασία» γίνεται σεβαστή (είτε αυτή είναι η επιθυμία του αρρώστου είτε εκφράζεται από συγγενείες ή φίλους) για να προλάβουν, π.χ., ζωντανό τον άνθρωπό τους κάποιοι συγγενείς, που πρόκειται να φθάσουν από μακριά και χρειάζονται κάποιες ώρες γι’αυτό. Ή για να τακτοποιηθούν και κάποιες «εκκρεμότητες». Ενδέχεται όμως κάποιοι «τρίτοι» να χρησιμοποιούν τον γιατρό με το «καθήκον του ακόμη και στη δυσθανασία»,... προς εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων, κάνοντας έτσι ακόμη πιό δύσκολο το ρόλο του γιατρού.

Ορθοθανασία

Χαρακτηρίζεται έτσι η μη προσφορά υπερβολικών φροντίδων, μεγαλυτέρας δηλαδή εκτάσεως από εκείνην η οποία είναι συμβατή με την κατάσταση του ατόμου, το οποίο πάσχει από ανίατη αρρώστια. Και αφήνεται να σβήσει ήρεμα με τη φυσική επέλευση του θανάτου, εφ’ όσον ο ίδιος ο ασθενής το επιθυμεί και εφ’ όσον ο θάνατος είναι ένα αναμενόμενο φυσικό γεγονός.

Επιταχυθανασία

Ονομάζεται έτσι η σκόπιμη επιτάχυνση των βιολογικών διαδικασιών του θανάτου σε περιπτώσεις αναπότρεπτης επελέυσεώς του και της ως εκ τούτου απωλείας των προϋποθέσεων για ένα «εύ ζήν». Η τέτοια ευθανασία, με την οποία όμως τίθεται τέρμα στη ζωή κάποιου «πριν την ώρα του», επισύρει και τις ποινές του άρθρου 299 του Π.Κ. περί «ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως». 

Ποιός όμως μπορεί να είναι απολύτως βέβαιος για το αναπότρεπτο της επελεύσεως του θανάτου; ή και πως ακόμη και για την οριστική απώλεια των προϋποθέσεων του «εύ ζήν» κάποιου άλλου;

Ευγονική ευθανασία

Πρόκεται για την «ευθανασία» σε παιδιά που γεννήθηκαν ή θα γεννηθούν με ατέλειες, σωματικές ανωμαλίες, χρωματοσωματικές ανωμαλίες, ανεγκέφαλα ή με μογγολοειδή ιδιωτία (σύνδρομο Down), με δισχιδή ράχη που η επιβίωσή τους είναι βραχεία, ή άλλες σωματικές δυσπλασίες. Πολλά δε από αυτά μπορούν να διαγνωσθούν και πριν από τον τοκετό με τα σημερινά τεχνολογικά μέσα, και να οδηγήσουν σε διακοή μιας κυήσεως «ανεπιθύμητης».

Πολλά από τα τέτοια νεογνά παρουσιάζουν ανωμαλίες ασυμβίβαστες με τη ζωή για περισσότερο από ένα βραχύ «χρόνο επιβίωσης». Άλλα, για να επιβιώσουν χρειάζονται σειρά από επανορθωτικές χειρουργικές επεμβάσεις, βαριές, επίπονες και πολυέξοδες. Αφιέμενα τα τέτοια παιδιά «εις εαυτά» συνήθως αποθνήσκουν σε σχετικώς βραχύ χρονικό διάστημα.

Το θέμα βεβαίως της διακοπής της κυήσεως ακόμη και όταν υπάρχουν ιατρικές ενδείξεις, δεν είναι μόνον πρόβλημα ευγονικής, ούτε κάν απλώς βιοηθικής. Αλλά και κοινωνικής, και οικονομικής, και ψυχολογικής, και νομικής, και θρησκευτικής ή πνευματικής φύσεως, και άλλα. Τα προβλήματα και τα διλήμματα είναι πολλά. Και όχι πάντοτε εύκολα προς λύση.

Κοινωνική ευθανασία

Χαρακτηριστική περίπτωση «κοινωνικής ευθανασίας» είναι η «γεροντοκτονία» στην αρχαία Κέα, το νησί γνωστό μας ως Τζιά. Με την αντίληψη ότι, όποιος δεν μπορεί να ζει καλά και να απολαμβάνει τη ζωή δεν θα έπρεπε να συνεχίσει να ζεί, όσοι ξεπερνούσαν τα εξήντα όφειλαν, να πιούν το κώνειο, για να πεθάνουν. Οι Κάσπιοι, τους γονείς τους, όταν έφθαναν τα εβδομήντα, τους εγκατέλειπαν κάπου χωρίς τροφή, για να πεθάνουν μιά ώρα γρηγορότερα. Ανάλογα οι Μασαγέτες, οι Έρουλοι, οι Βακτριανοί. Η δοκιμασία του «κοκκοφοίνικα» είναι τρόπος εκτελέσεως εκείνων, οι οποίοι δεν είναι ικανοί να ζούν, άρα «μη χρήσιμοι για την κοινωνία». Τους ανάγκαζαν δηλαδή να αναρριχηθούν σ’ένα κοκκοφοίνικα και, όσοι έπεφταν και σκοτώνονταν, αυτοί λοιπόν και δεν θα άξιζε να ζήσουν.

Κοινωνική και όχι ευγονική θα πρέπει να χαρακτηρισθεί και η θανάτωση από τους Ναζί, ύστερα από απόφαση της Εθνικοσοσιαλιστικής Κυβερνήσεως της Γερμανίας, των 80.000 Γερμανών που έπασχαν από «αθεράπευτες ασθένειες» (εφαρμογή της φιλοσοφίας του Νίτσε). Όπως και των 6 εκατομμυρίων Εβραίων τους οποίους, αφού τους κατέστησαν «άχρηστους» για δουλειά με τις ανυπόφορες συνθήκες σκληρής καταναγκαστικής εργασίας, τους θανάτωναν στους θαλάμους αερίων, εξαφανίζοντας τα πτώματά τους στα διάφορα κρεματόρια.

Η δήθεν «ευγονική» αυτή «τύπου Νίτσε» κοινωνική ευθανασία, εφαρμόστηκε ευρέως (όπως αποκαλύφθηκε τελευταίως δια πληθώρας δημοσιευμάτων) και από πολλά άλλα κράτη, είτε προς εξόντωση ανεπιθύμητων ομάδων ανθρώπων, είτε για την «κοινωνική» ή «φυλετική» ή την «εθνική καθαρότητα». Όπως: Σουηδία, Αυστρία, Δανία, Η.Π.Α., Βέλγιο, Τσεχοσλοβακία, Ιαπωνία, Ελβετία... Και κυρίως με την μέθοδο της στειρώσεως... «για να περιορισθούν οι δαπάνες»... σε ένα Κράτος Πρόνοιας(;) Ή, για να διατηρηθεί «καθαρή η φυλή» από τους: «διανοητικώς ανάπηρους ή καθυστερημένους, ανεπιθύμητους, τσιγγάνους, φτωχούς, αλκοολικούς, εγκληματίες, γυναίκες ελευθερίων ηθών ή σεξουαλικώς διεστραμμένους»... και διάφορα άλλα προσχήματα. Οι αριθμοί τέτοιων περιπτώσεων ανά χώρα, έφθαναν από 11.000 μέχρι 60.000 ανθρώπους ή και περισσότερο!

Περί την κοινωνική ευθανασία διακυβεύονται και τεράστια συμφέροντα φύσεως οικονομικής, όπως Ασφαλιστικών Εταιρειών, Ταμείων Υγείας, Κρατικών Οργανισμών και άλλων. Υπολογίζεται δε ότι, το 20% των δαπανών για την Υγεία στις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξοδεύονται για τις τελευταίες ώρες ζωής των ασθενών. Ότι, το κρεβάτι του ετοιμοθάνατου έχει κόστος δαπανών 4 φορές μεγαλύτερο από το κανονικό. Ενώ, «τα χρήματα δεν επαρκούν για όλους». Οπότε, πλέον η ζωή του ανθρώπου με την «ευθανασία» καταλήγει σε... «λογιστική πράξη».

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την «ποιότητα της ζωής» ως στοιχείου εκτιμήσεως για την απόφαση εφαρμογής «ευθανασίας», χρησιμοποιώντας την εις βάρος της διάρκειας της ζωής των ηλικιωμένων, των με μόνιμη αναπηρία κ.α. Η οποία πάει σιγά-σιγά να αντικαταστήσει την αντίληψη περί της «ιερότητας» της ζωής. Όμως, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να «φθείρει» τη ζωή του ανθρώπου (Α΄ Κορ.3,17) με οποιοδήποτε τρόπο, όποια και αν είναι, εφ’όσον δεν του ανήκει και επειδή η κάθε ζωή έχει άπειρη αξία. (Μάρκ.8,36), «ακόμη και όταν φαίνεται ότι δεν αξίζει τίποτε».

Η Ελληνική Νομοθεσία, πάντως, δεν συγχωρεί ούτε την «ευγονική» ούτε την «κοινωνική» ευθανασία.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ
(Είναι η χωρίς εισαγωγικά ευθανασία)

Για τη Χριστιανική θρησκεία και την Εκκλησία, ο θάνατος, εκτός από βιολογικό φαινόμενο, είναι και ένα πολυσύνθετο γεγονός με μεταφυσικές προεκτάσεις. Θεωρεί δε η Εκκλησία «όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον». Και παραδίδει το σώμα στη φθορά, λέγοντας προς «τον νεκρόν του κοιμηθέντος» …»χους ει και εις χουν απελεύσει»« παρακαλώντας δε τον Θεό: «και το μεν σώμα αυτού εις τα εξ ων συνετέθη διάλυσον, την δε ψυχήν εν σκηναίς δικαίων τάξαι, εν κόλποις Αβραάμ αναπαύσαι και μετά δικαίων συναριθμήσαι», και… «μετά των αγίων ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου Σου», όπως τόσο συχνά ακούμε στη Νεκρώσιμη Ακολουθία. 

Η ψυχή, είναι οντότητα ανεξάρτητη του εγκεφάλου ενυπάρχουσα «εξ άκρας συλλήψεως», του οποίου η καταστροφή δεν επηρεάζει την ύπαρξή της και τις λειτουργίες της στα άλλα όργανα, που τώρα απλώς δεν γίνονται αντιληπτές λόγω της βλάβης ή καταστροφής του οργάνου εκφράσεώς της. Με τον θάνατο δε, «ως η γέφυρα η μετάγουσα εκ της κάτω ζωής εις την άνω», περνά στην αιώνια ζωή, όπου εξακολουθεί να ζει με διαφορετικό πλέον τρόπο, αφού έχει χωρισθεί από το σώμα. Με μία δε απλούστερη διατύπωση, είναι ωσάν με το θάνατο ως από μια «σκάλα», να περνά η ψυχή από το κάτω πάτωμα (της εδώ ζωής) στο επάνω πάτωμα (της άλλης ζωής), της αιωνίας.

Αυτά μας διδάσκει η Εκκλησία, η οποία στέκεται με σεβασμό μπροστά στον άνθρωπο που «ξεψυχά». Κατά την Εκκλησία, ο άνθρωπος διατηρεί επαφή και επικοινωνία με τα πνεύματα, με τις εσωτερικές μυστικές πνευματικές δυνάμεις της ψυχής, οι οποίες όμως δεν μπορούν να εκδηλωθούν προς τα «έξω» κατά τον κλινικό «εγκεφαλικό θάνατο», λόγω βλάβης του εγκεφάλου ως του οργάνου εκφράσεώς τους. Και με τις τέτοιες δυνάμεις αντιδρά στα ερεθίσματα που δέχεται από αυτές« και συμμετέχει στα δρώμενα των στιγμών αυτών που , για τους λόγους αυτούς, θεωρούνται ιερές.

Η ζωή, για την Εκκλησία είναι δώρον Θεού στον άνθρωπο, έχει απόλυτη αξία, άρα είναι αναντικατάστατη, και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή κανενός, ούτε τη δική του (αυτοκτονία) ούτε του άλλου (φόνος). Και η πράξη της ευθανασίας, είτε ενεργητικής, είτε παθητικής, αποτελεί φόνον.

Ενδιαφέρεται, βεβαίως, και πράγματι η Εκκλησία για έναν «αξιοπρεπή θάνατο». Όμως, με πολύ διαφορετική έννοια από εκείνη της ούτω πως… «λεγομένης ευθανασίας».

Η Χριστιανική Ευθανασία και ο Γιατρός

Η Εκκλησία δέχεται και το γιατρό στο έργο της… Όχι δε μόνον διότι και το γιατρό ο Θεός τον εδημιούργησε, αλλά και διότι έχει να εκπληρώσει μία αποστολή. Προστάζει δε δια της Σοφίας Σειράχ (Κεφ. 38): «… και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος, και μη αποστήτω σου, και γαρ αυτού χρεία, και εν χερσίν αυτού ευωδία…». Δηλαδή λέγει: παραχώρησε στο γιατρό τη θέση που του πρέπει για να εργασθεί, μην τον αφήσεις να σου φύγει διότι σου χρειάζεται και από τα χέρια του, με τις προσπάθειές του και την ορθή καθοδήγησή του, θα προκύψει το καλό αποτέλεσμα για την αποκατάσταση της υγείας σου.

Ευλογεί δε η Εκκλησία και ενθαρρύνει τις προσπάθειες του γιατρού στην υπηρεσία της ζωής. Και ως ευθανασία δέχεται εκείνη για την οποία εύχεται … «ειρηνικά τα τέλη της ζωής, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και καλήν απολογίαν…»« …δεχόμενη μάλιστα και ότι «κρείσσων θάνατος υπέρ ζωήν πικράν και ανάπαυσις αιώνιος ή αρρώστημα έμμονον» (Σοφ. Σειρ. 30, 17).

Ο γιατρός συμβάλλει στην τέτοια ευθανασία όταν εργάζεται για την καταπράυνση των πόνων, την ανακούφιση από τα ενοχλήματα, την καθησύχαση της αγωνίας, την υποβοήθηση προς καλύτερη ανοχή των ταλαιπωριών, ώστε να ζει ο άνθρωπος μέχρι τέλους με αξιοπρέπεια, μέχρι και τις εσχατότατες στιγμές της ζωής του. Με τη συντρόφευση και την ηθική συμπαράσταση, σε συνεργασία με το οικογενειακό του περιβάλλον, με πορεία δίπλα του στον ίδιο με εκείνον βηματισμό, ακρόαση στους φόβους και σιωπή στις εκρήξεις του« … ψελλίζοντας – αν μπορεί- και δύο λόγια προσευχής, αφού η τέτοια συμπαράσταση επεκτείνεται και στον ψυχικό κόσμο του αρρώστου και μάλιστα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή με λεπτούς κλυδωνισμούς της ψυχής, μέχρι να περάσει στην… «αντίπερα όχθη»« μέχρι δηλαδή να «ξεψυχήσει» ο άνθρωπος και να πάρει η ψυχή του το δρόμο για το χώρο στον οποίο ανήκει, … στην αγκαλιά του Θεού.

Πόσοι και πόσοι δεν έχουν ξεψυχήσει έτσι, με μια γλυκιά έκφραση ηρεμίας στο πρόσωπο, μέχρι και απέραντης γαλήνης, ακόμη και μ’ ένα χαμόγελο στο στόμα!… Αυτή είναι η Χριστιανική Ευθανασία… προς την οποία συμπλέει έτσι και ο γιατρός.

Η τέτοια συμπαράσταση του γιατρού φέρνει και άλλα αποτελέσματα. Είναι εκπληκτικό το πόσοι από αυτούς που «έφτασαν μέχρι τον «τάφο» αλλά δεν πέθαναν, βγήκαν τελικά … «κερδισμένοι» από την ταλαιπωρία τους« διότι ρύθμισαν προβλήματα που τους «έτρωγαν», και διαταραγμένες σχέσεις με οικείους τους« ή ανακάλυψαν ότι «έχει τόσα πολλά και ωραία ακόμη, να τους προσφέρει η ζωή, που μέχρι τώρα τους ήσαν άγνωστα και που αν τα ήξεραν κανείς δεν θα ήθελε να πεθάνει». Και ευγνωμονούν την αρρώστια που τους «άλλαξε» ως ανθρώπους, τους ωρίμασε πνευματικά και αναθεώρησαν τη στάση τους στη ζωή, αφού η δοκιμασία τους έδωσε τη δυνατότητα της ψυχικής «κάθαρσης» και τους «έφερε πιο κοντά στο Θεό».

ΧΡΗΣΙΜΑ ΣΧΟΛΙΑ

«Η επίμονη απαίτηση του πάσχοντος» για «ευθανασία» είναι επισφαλής. Διότι, η απόφαση ή η συγκατάθεσή του να πεθάνει «ανώδυνα» δεν είναι πάντοτε προϊόν υγιούς λογικής σκέψης και ελεύθερης εκλογής της αποφάσεως. «Η ανίατη και επώδυνη ασθένεια» επιδρά επί της πνευματικής λειτουργίας του ασθενούς. Είναι σχεδόν αδύνατο το να έχει τη διαύγεια της σκέψης ή την ορθή κρίση, την οποία είχε πριν ασθενήσει.

Το «χωρίς ελπίδα», ποιος θα το κρίνει; Και ποιος θα πάρει την απόφαση; Ενώ θα τίθεται το αμείλικτο ερώτημα: «μήπως πρόκειται και για τραγικό λάθος»; Αυτό δε διότι υπάρχουν περιπτώσεις που ενώ χαρακτηρίσθηκαν «χωρίς ελπίδα», αποκαταστάθηκαν σε μία τελείως κανονική ζωή!

Ο άρρωστος, ακόμη και μέσα στον πιο ανυπόφορο πόνο του, πάντα ελπίζει. Σήμερα μάλιστα περισσότερο, διότι δεν υπάρχει σωματικός πόνος ο οποίος να μη μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο, με πολλούς και διαφόρους τρόπους.

Η ιατρική σε όλες τις περιστάσεις υπηρετεί το συνεχή σεβασμό της ζωής, της ηθικής αυτονομίας και της επιλογής του αρρώστου. Ωστόσο, ο γιατρός μπορεί σε περίπτωση αθεράπευτης και μοιραίας ασθένειας να περιορισθεί στην απάλυνση του πόνου, χορηγώντας στον άρρωστο τις κατάλληλες θεραπείες και εξασφαλίζοντάς του, όσο είναι δυνατόν, την ποιότητα μιας ζωής που σβήνει. Είναι επιτακτικό καθήκον να συνδράμει τον ετοιμοθάνατο μέχρι το τέλος, ενεργώντας με τρόπο που να επιτρέπει στον ασθενή τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς του.

«Η έννοια του ανιάτου δεν στοιχειοθετεί δίκαιο για το γιατρό, ώστε να εγκαταλείψει τις προσπάθειές του» επειδή ο γιατρός ως το τέλος πρέπει να παραμένει αταλάντευτα πιστός στον όρκο του». Κανένας δεν δικαιούται να προωθεί διαδικασίες ευθανασίας, όταν υπάρχει και η ελπίδα, από τη μία στιγμή στην άλλη, η επιστήμη να μπορεί να συμβάλει αποτελεσματικότερα για τη ζωή του κάθε ανθρώπου. Απόδειξη είναι η επινόηση της καρδιοαναπνευστικής αναζωογονήσεως με την οποία, άλλοτε «καταδικασμένοι» σε θάνατο άνθρωποι, επαναφέρονται τώρα στη ζωή με ευκολία και ρυθμούς «ρουτίνας», αποδιδόμενοι στην κοινωνία και επανερχόμενοι στις δραστηριότητές τους. Άλλα τέτοια παραδείγματα προέρχονται από τις άλλοτε ανίατες αρρώστιες, λέπρα και σύφιλη, πολύ βασανιστικές και για χρόνια, που τώρα όμως θεραπεύονται.

Ποτέ λοιπόν δεν μπορεί να είναι κανείς απολύτως βέβαιος για το ανίατο μιας οποιασδήποτε καταστάσεως« αφήνοντας και κάποια περιθώρια για πιθανό λάθος ή και για μια έκπληξη, ή ακόμη και ένα επιστημονικό «θαύμα».

Εκτός δε από ένα τέτοιο «επίτευγμα», υπάρχει και το «Θεϊκό Θαύμα», όπως το γνωρίζει η Χριστιανική Θρησκεία. Θαύματα, βεβαίως γίνονται και σήμερα. Αρκεί να υπάρχει πίστη και «τα μάτια εκείνα που μπορούν να τα βλέπουν».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ο ασθενής έχει το δικαίωμα να πεθάνει με αξιοπρέπεια. Έχει ακόμη το δικαίωμα να δέχεται ή να αρνείται μία θεραπεία, μετά τη λήψη των κατάλληλων πληροφοριών. Ο γιατρός είναι υποχρεωμένος να προσφέρει στον άρρωστο που του εμπιστεύεται –αυτό ή το περιβάλλον του- τις θετικές υπηρεσίες του «κατά την τελευταία λέξη της επιστήμης» -Lege Artis- με σεβασμό και του δικαιώματός του για έναν «αξιοπρεπή θάνατο».

Η βοήθειά του για τη βελτίωση της καταστάσεώς του σ’ αυτόν που πεθαίνει, αποτελεί ιδιαίτερο καθήκον του γιατρού. Και θα πρέπει να παρέχεται πάντοτε με ευσπλαχνία και σεβασμό προς την προσωπικότητα του ασθενούς για την ανακούφισή του, μέχρι να έρθει η ώρα «να κλείσει τα μάτια του». Όμως, κανείς δεν μπορεί ή δεν επιτρέπεται να επιβάλει στο γιατρό να ενεργήσει «ευθανασία», να συντομεύσει τη ζωή κάποιου ή να σκοτώσει κάποιον… «για το καλό του». Η ένσταση συνειδήσεως του γιατρού σε τέτοια θέματα είναι απαραβίαστη.

Ο όρος «ευθανασία» βρίσκεται έξω από τα διδάγματα και τις επιταγές της θεραπευτικής. Η ευ-θανάτωση δεν συμπεριλαμβάνεται στις υποχρεώσεις της αποστολής του γιατρού. Αυτός υπηρετεί τη ζωή, …. «ιατρεύει».

Είναι παράλογο να ζητά κάποιος που «θέλει να πεθάνει» ή κάποιοι που «θέλουν να τον πεθάνουν» να τον πεθάνουν «μία ώρα γρηγορότερα», να απαιτούν να επεκταθεί το δικαίωμα επί της ζωής του μέχρι και την «απαίτηση να φονευθεί από ένα γιατρό». Διότι, τότε γίνεται ένοχος ανθρωποκτονίας.

… Ο όρκος του φτάνει ως τα βάθη της ψυχής του και «κανείς δεν έχει το δικαίωμα, ούτε και με νόμους, να επεμβαίνει στη συνείδηση του γιατρού».

Αν η πολιτεία ήθελε κάποτε αποφασίσει να νομοθετήσει την ευθανασία, ας ψάξει να βρει ή να δημιουργήσει τους «δημίους» ως εκτελεστές των τέτοιων αποφάσεών της… σε άλλους χώρους. Φαντάζεται κανείς τι θα συνέβαινε αν φθάναμε –και ας ελπίζουμε ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ- να έχουμε στον τόπο μας, μία (ας πούμε) «Ιατρική Εταιρεία Ευθανασίας»; Και δεν θα έτρεμε, τότε πλέον, ο κάθε άρρωστος στη θέα του γιατρού, με το φόβο ότι πιθανόν έρχεται με τη σύριγγα στο χέρι ένας, ίσως και πληρωμένος, δολοφόνος;

Στην Ελληνική Νομοθεσία δεν υπάρχει νομοθετημένη πράξη ιατρικής ευθανασίας. Στον Ποινικό Κώδικα δεν χρησιμοποιείται ο όρος «ευθανασία», αλλά μόνον «ανθρωποκτονία εξ οίκτου». Και, σύμφωνα με διάταξη του άρθρου 300 του Ποινικού Κώδικα: «όποιος αποφάσισε και εκτέλεσε ανθρωποκτονία ύστερα από σπουδαία και επίμονη απαίτηση του θύματος, και από οίκτο γι’ αυτόν που έπασχε από ανίατη ασθένεια, τιμωρείται με φυλάκιση».

Το συναίσθημα του οίκτου, ο Έλληνας νομοθέτης το έλαβε υπ’ όψη ως λόγο για ηπιότερη μεταχείριση του δράστη. Ενώ η ατιμωρησία του θα μπορούσε να οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις. Και αν γινόταν αποδεκτή η κοινωνική ή η ευγονική ευθανασία, και αν καθιερωνόταν η πλήρης ατιμωρησία της επιθανάτιας ευθανασίας, πολλοί τότε δεν θα έπρεπε να νιώθουν ασφαλείς.

Είναι, επίσης, άλλο πράγμα, να εκφράζεται κανείς γενικά και αόριστα για το θέμα όταν πρόκειται για τους άλλους, και πολύ διαφορετικό όταν πρόκειται για τον εαυτό του.

Περί την ευθανασία υπάρχει, και μάλιστα πολύ δικαιολογημένα, μεγάλη ψυχολογική και συναισθηματική φόρτιση μεταξύ των ανθρώπων. Και τα διλήμματα είναι πολλά. Πολλοί επηρεάζονται από δυσάρεστες περιπτώσεις εκ του περιβάλλοντός των, και τάσσονται υπέρ της ευθανασίας. Αλλά και αυτοί μεταβάλλουν διαθέσεις, όταν π.χ. διαψεύδονται οι δυσμενείς προβλέψεις για μία μοιραία έκβαση εν μέσω ταλαιπωριών και βασάνων.

Τα συνειδησιακά ερωτήματα για τη ζωή και το θάνατο πολλές φορές είναι αξεπέραστα, ιδίως στους ανθρώπους χωρίς την απαιτούμενη υγιή κοσμοθεωριακή τοποθέτηση. Και αγωνιώδη… όταν ο άνθρωπος αισθάνεται μόνος. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η συμπαράσταση από ανθρώπους που γνωρίζουν το πραγματικό νόημα της ζωής στον κόσμο αυτόν, είναι πολύτιμη!

Το δικαίωμα του αυτεξουσίου επί της ζωής μας, ώστε να μπορούμε να τη διαθέτουμε «κατά το δοκούν», δηλαδή όπως μας αρέσει, δεν είναι απεριόριστο. Είναι άλλωστε αυτό και θέμα λογικής, τόσο από προσωπική άποψη όσο και από την άποψη των υποχρεώσεων μας έναντι του άμεσου περιβάλλοντός μας και των υποχρεώσεών μας έναντι της κοινωνίας. Είναι και θέμα της Φιλοσοφίας, από τα σπουδαιότερα. Είναι και θέμα Αρχών και Πιστεύω για τη ζωή, θέμα Θρησκείας και σχέσεων των ανθρώπων με το Θεό, στον οποίο πιστεύουν. Επομένως και η στάση του καθ’ενός μας έναντι της ευθανασίας, είναι ένα πολύ σοβαρό και περίπλοκο θέμα με πολλές προεκτάσεις.

ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ

Και τώρα, κάτι για εμάς τους ανθρώπους της Εκκλησίας, ειδικότερα:

Η Χριστιανική Θρησκεία και η Εκκλησία πρεσβεύουν ότι η ζωή μας, η ίδια η δική μας η ζωή, δεν μας ανήκει διότι είναι δώρον Θεού προς χρήση, και μάλιστα επί αποδόσει λογαριασμού. Δεν είναι ιδιοκτησία μας για να την κάνουμε ό,τι θέλουμε, διότι είμεθα «ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος», το οποίον έχομε από τον Θεόν. Δεν ανήκομε στον εαυτό μας, διότι «ηγοράσθημεν τιμής» (Α’Κορ. 6, στ.19,20) και δεν δικαιούμεθα να την καταστρέψουμε με την οποιαδήποτε «ευθανασία».

Επίσης, «τίποτε και κανένας δεν μπορεί να εξουσιοδοτήσει άλλον για το φόνο ενός αθώου», να θανατώσει κάποιον, είτε με την ενεργητική είτε με την παθητική «ευθανασία», διότι η ζωή «δεν του ανήκει».

Η ανάκληση του δώρου της ζωής ανήκει μόνον εις τον δωρεοδότην Θεόν … «Ουδείς γαρ ημών εαυτώ ζη και ουδείς εαυτώ αποθνήσκει»…. «αποθνήσκωμεν, των Κυρίω αποθνήσκομεν. Εάν τε ουν ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν»! (Ρωμ. 14, στ. 7,8).

Οι Χριστιανοί, πιστεύουμε ότι οι δοκιμασίες μας στη ζωή, δεν μας συμβαίνουν χωρίς να το γνωρίζει ο Θεός. Ούτε χωρίς την άδειά Του. Τις επιτρέπει πάντοτε προς το συμφέρον μας… «επί το συμφέρον εις το μεταλαβείν της αγιότητος αυτού» (Εβρ. 12, 10). Για να δοκιμάζεται και να αυξάνεται η πίστη μας. Όπως έγινε και με τον Ιώβ. Γι’ αυτό και είναι λάθος μας, όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, να τα βάζουμε με το Θεό και λέμε «γιατί Θεέ μου σε μένα»;. Ωσάν να ελέγχομε το Θεό. Φθάνοντας ακόμη και σε θεοδικία! Και θα πρέπει, «ό,τι κι αν μας βρει στη ζωή», να διδασκόμεθα διερωτώμενοι και «τι το θέλημα του Κυρίου». Επειδή «αυτώ μέλει περί υμών» (1η Πετρ. 5,7), ακόμη και για τα καθημερινά προβλήματά μας. Και «προς το συμφέρον εκάστου». Αυτό θα πει «Πίστις»! .. το οποίον είναι και η «… ελπιζομένων υπόστασις» (Εβρ. 11,1).

Συνεπώς … «στώμεν καλώς»!

http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/pastoral/avramidis_efthanasia.html

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ  

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ;

ΚΑΤΕΣΤΗ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ;

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ,
† Αρχιεπισκόπου Αθηνών

     Κατά την εν έτει 1923 υποβληθείσαν τη ΔΙΣ εισήγησιν επί του ημερολογιακού της ειδικής Επιτροπής, εις ην μετείχε και ο τότε Αρχιμανδρίτης μετέπειτα δε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, «η Εκκλησία της Ελλάδος, ως και αι λοιπαί ορθόδοξοι Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι, αν και ανεξάρτητοι εσωτερικώς, είναι όμως συνδεδεμένοι προς αλλήλας και ηνωμέναι διά της αρχής της πνευματικής ενότητος της Εκκλησίας, αποτελούσαι μίαν και μόνην την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και συνεπώς ουδεμία τούτων δύναται να χωρισθή των λοιπών και αποδεχθή νέον Ημερολόγιον χωρίς να καταστή σχισματική απέναντι των άλλων»⁽¹¹⁶⁾. Επί της εισηγήσεως τούτης επερειδόμενοι έκτοτε οι εν Ελλάδι παλαιοημερολογίται ισχυρίζονται ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, χωρισθείσα, εν τη εισαγωγή του διωρθωμένου ημερολογίου, των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών κατέστη, εκ του λόγου τούτου, σχισματική, αποκοπείσα εκ του σώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας¹¹⁷.

Την άποψιν τούτην ούτοι μετέφεραν εν τη πράξει, διακόψαντες ήδη από του 1924 σιωπηρώς τας σχέσεις αυτών προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της Ελλάδος ως δήθεν σχισματικήν, βραδύτερον δ' επεκαλέσθησαν και δια συγγραφών των ηγουμένων αυτών, ως και διά της εν έτει 1935 «Διακηρύξεως» των τριών αποσκιρτησάντων Μητροπολιτών, ότι «διακόπτουσι πάσαν σχέσιν και εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετά της Εκκλησίας», ην εκήρυττον σχισματικήν ¹¹⁸. Μεταγενεστέρως και δη και εν έτει 1948 ο «Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης» Χρυσόστομος επεκαλέσθη την δήλωσιν ταύτην προς υποστήριξιν της απόψεως αυτού ότι οι εν Ελλάδι παλαιοημερολογίται απεσχίσθησαν επισήμως της Εκκλησίας της Ελλάδος¹¹⁹, ενώ ο ίδιος είχεν απευθύνει εν έτει 1936 Έκθεσιν προς την Ι. Σύνοδον της, κατ' αυτόν, σχισματικής Εκκλησίας της Ελλάδος, αναγνωρίζων εν τοις πράγμασι ταύτην ως νόμιμον εκκλησιαστικήν Αρχήν¹²⁰. Το όλον ζήτημα προσέλαβε σοβαρωτέραν πως όψιν κατόπιν της εν έτει 1950 γενομένης ρητής και απεριφράστου κηρύξεως της Εκκλησίας της Ελλάδος ως σχισματικής υπό της «Ιεράς Συνόδου» των ΓΟΧ της τελούσης υπό την προεδρίαν του αυτού «Ιεράρχου», διά της υπ' αριθμ. 13/26-9-1950 Εγκυκλίου αυτής¹²¹, δι' ης απετολμάτο ο χαρακτηρισμός της Εκκλησίας ημών ως σχισματικής, των δε εν αυτή τελουμένων Μυστηρίων ως ακύρων και στερουμένων αγιαστικής χάριτος, επεβάλλετο δ' εις τους εκ του νέου ημερολογίου εις το παλαιόν μεταπηδώντας η υποβολή «ομολογίας», ήτοι λιβέλλου καταδικάζοντος την ημερολογιακήν καινοτομίαν της Εκκλησίας¹²². Σημειωτέον, ότι η ενέργεια αύτη ήρχετο εν συνεχεία της εν έτει 1949 διακηρύξεως του «Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης» Χρυσοστόμου, καθ' ην πάσαι αι ακολουθούσαι το νέον ημερολόγιον Εκκλησίαι ετέλουν εν υποδικία, ενώπιον των σλαυικών κυρίως Εκκλησιών¹²³ και της άνευ ανταποκρίσεως παραμεινάσης προτάσεως αυτού προς την Εκκλησίαν ημών ίνα αναγνωρισθή προσωρινώς η υπ' αυτόν παράταξις, αρθώσιν αι καθαιρέσεις των «Αρχιερέων» και εν εκεχειρία και αμοιβαία, ανοχή βιώσωσιν εν ειρήνη παραλλήλως ή τε επίσημος Εκκλησία και η παλ/κή παράταξις¹²⁴. Ως είναι φυσικόν η απόφασις αύτη του « πρ. Φλωρίνης» περί κηρύξεως ως σχισματικής της Εκκλησίας της Ελλάδος, ην αύτη μεν εχαρακτήρισεν ως «το πλέον επαίσχυντον σημείον της όλης αυτού σταδιοδρομίας»¹²⁵ το δε Πατριαρχείον Αλεξανδρείας ως «την σπουδαιοτέραν πρόκλησιν» κατά της Εκκλησίας¹²⁶, απετέλεσε την αφετηρίαν σειράς όλης ενεργειών εις ας προήλθον οι παλαιοημερολογίται, δι' ων επεδιώχθη η αυτονόμησις αυτών από της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Κρίνοντες νυν την θέσιν ταύτην των παλαιοημερολογιτών επιβάλλεται όπως κατ' αρχήν παρατηρήσωμεν ότι η εφ' ής ούτοι ερείδονται εισήγησις της Επιτροπής του 1923, δεν αποτελεί σταθερόν υπόβαθρον δια την λήψιν μιας τόσον σοβαράς αποφάσεως, τοσούτω μάλλον όσω η Εκκλησία της Ελλάδος δεν απεχωρίσθη της ανά την Οικουμένην Ορθοδοξίας εισαγαγούσα το διωρθωμένον ημερολόγιον εφ' όσον τούτο έπραξε μετά κοινήν συνεννόησιν. Καίτοι η «διόρθωσις» του ημερολογίου δεν απήτει πανορθόδοξον συμφωνίαν, εν τούτοις παν ό,τι εγένετο υπήρξε το αποτέλεσμα μακράς διαδικασίας, ήτινι συνήργησαν πάσαι αι επί μέρους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι¹²⁷. Το γεγονός εξ άλλου ότι ουδεμία Ορθόδοξος Εκκλησία συνεμερίσθη ποτέ ή συμμερίζεται την άποψιν περί σχισματικότητος της Εκκλησίας ημών, αλλ' άπασαι διατηρούσι στενούς δεσμούς εν Χριστώ κοινωνίας μετ' αυτής, είναι δηλωτικόν της σαθρότητας του επιχειρήματος τούτου¹²⁸, εφ' ου εν τούτοις εξακολουθούσι να στηρίζωσι μετά πάθους και πείσματος οι ελλαδικοί παλαιοημερολογίται την έναντι της Εκκλησίας της Ελλάδος στάσιν αυτών, καίτοι ουχί άνευ παλινωδιών και αυτοαναιρέσεων¹²⁹. Πρακτικώς μάλιστα η τυχόν αποδοχή της απόψεως ταύτης των παλαιοημερολογιτών άγει εις αδιέξοδον, διότι εάν είναι σχισματική η Εκκλησία της Ελλάδος, σχισματικαί τυγχάνουσι και πάσαι αι αυτή κοινωνούσαι Ορθόδοξοι ανά τον κόσμον Εκκλησίαι, και μόνη κανονική Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η των εν Ελλάδι παλαιοημερολογιτών, των ουδέποτε εις κανονικάς ελθόντων σχέσεις προς την Εκκλησίαν της Ελλάδος. Ανεξαρτήτως όμως τούτου γεννάται ζήτημα ως προς την, εξ απόψεως κανονικής, δυνατότητα των παλαιοημερολογιτών όπως κηρύξωσι την Εκκλησίαν της Ελλάδος σχισματικήν.

Ούτοι, όντες κανονικώς υπόδικοι, ένεκα σωρείας όλης αντικανονικών ενεργειών, αυτοανακηρύξαντες την παρασυναγωγήν των εις «Εκκλησίαν», εσφετερίσθησαν όλως αυθαιρέτως, τα δικαιώματα, άτινα οι ι. Κανόνες εις μόνην την κανονικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν επιφυλάσσουσι και από πτώσεως εις πτώσιν κυλιόμενοι, έφθασαν εις την διακήρυξιν της σχισματικής ιδιότητος της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναγκαζόμενοι έκτοτε να προσθέτωσι, προς δικαιολόγησιν της αδικαιολογήτου ταύτης ενεργείας των, και νέους σωρείτας αντικανονικοτήτων¹³⁰.

Ερευνητέα, εν τούτοις, η κανονικώς αποδεκτή διαδικασία της εν τω σχίσματι κατατάξεως και παραμονής τινος. Ερωτάται δηλονότι εάν το σχίσμα επέρχεται αυτομάτως, ούτως ειπείν, ευθύς ως συντελεσθή κανονική τις παράβασις, ή επιβάλλεται να κηρύξει τούτο διά πράξεως αυτής η Εκκλησία¹³¹. Κατά τον ΣΤ' ιερόν Κανόνα της Β' Οικουμεν. Συνόδου αιρετικοί και σχισματικοί θεωρούνται μόνον οι υπό της Εκκλησίας ως τοιούτοι αποκηρυττόμενοι. «Αιρετικούς δε λέγομεν, τους τε πάλαι της Εκκλησίας αποκηρυχθέντας και τους μετά ταύτα υφ' ημών αναθεματισθέντας προς δε τούτοις και τους την πίστιν μεν την υγιή προσποιουμένους ομολογείν, αποσχίσαντας δε και αντισυναγόντας τοις κανονικοίς ημών Επισκόποις. Έπειτα δε και ει τινες των από της Εκκλησίας επί αιτίαις τισί προκατεγνωσμένοι είεν και αποβεβλημένοι ή ακοινώνητοι... »¹³². Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης εν τη ερμηνεία του Γ' Αποστολικού Κανόνος παρατηρεί, ότι δεν θεωρείται αναθεματισμένος ο υποπεσών εις παράπτωμα πριν ή εκδοθή η σχετική απόφασις¹³³. Κατά τον ιερόν Χρυσόστομον του δικαιώματος του κηρύττειν τινα αναθεματισμένον «το κοινόν των Αποστόλων μόνον ηξίωται, και οι κατά πάσαν ακρίβειαν τούτων ως αληθείς γεγονότες διάδοχοι, πλήρεις χάριτος και δυνάμεως. Και μην εκείνοι την εντολήν ακριβώς φυλάξαντες, ως τον οφθαλμόν τον δεξιόν εξορύττοντες, ούτω τους αιρετικούς έξω της εκκλησίας απέβαλον ..: Όθεν και εν τούτω ως και πάσαν ακρίβειαν έχοντες, τας μεν αιρέσεις διήλεγχον και απέβαλλον ...».

 Η Εκκλησία, κατά ταύτα, έχει το δικαίωμα να κηρύττη τινά σχισματικόν, αποφαινομένη περί τούτου εν Συνόδω. Τούτ' αυτό ισχύει και περί συγκεκριμένης τοπικής Εκκλησίας αποσχιζομένης, δι' ωρισμένους λόγους, εκ του κορμού των αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Οι εν Ελλάδι παλαιοημερολογίται όμως, χωρίς να αποτελώσι ιδίαν Εκκλησίαν, τούτο μεν κατέκριναν ως σχισματικήν την Εκκλησίαν της Ελλάδος, αυτοπροαιρέτως και άνευ άλλου τινός διακηρύξαντες τούτο, τούτο δε απέσχισαν εαυτούς της Εκκλησίας τούτης, παύσαντες να πειθαρχώσιν εις τα κελεύσματα αυτής, και, αυτονομηθέντες, παρά πάντα ί. Κανόνα, αυτοανεκηρύχθησαν εις «Εκκλησίαν» και δη και την μόνην επί γης γνησίαν και ακραιφνώς ορθόδοξον, εις ουδέν λογιζόμενοι την έλλειψιν πάσης αρμοδιότητος και δικαιοδοσίας αυτών επ' αυτής.

Σημειώσεις

116. Βλ. ανωτ. σ. 49 υποσ. 36. Χρυσοστόμου (Α'), Αρχιεπισκόπου Αθηνών... , Το ζήτημα περί της εορτής του Πάσχα... σ. 15,16.

117. Βλ. «Η. Φ. Ο.» 1950 φ. 94 σ. 2, 1959 φ. 324, σ. 1. «Επίσκεψιν» 1972, αρ. 66 σ. 10. Πρβλ. Θεοδωρήτου μοναχού, Το ημερολογιακόν σχίσμα δυνάμει ή ενεργεία; σ. 2. Αγιορ. Πατέρων, Αποστασίας έλεγχος σ: 102-105.

118. Σ. Καραμήτσου-Γαμβρούλια, ένθ' ανωτ. σ. 119. Βλ. εφημερίδα «Ο Τύπος» 28-5-1935.

119. Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Κρίσεις... σ. 4-6.

120. Χρυσοστόμου,: Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Υπομνήματα...σ. 3 επ.

121. Βλ. ταύτην εν: «Η. Φ. Ο.» 1950 φ. 86 σ. 7.

122. «Εκκλησία», 1950 σ. 385. Επ' εσχάτων οι ΓΟΧ διευκρινίζοντες την τοιαύτην του ηγέτου αυτών απόφασιν υπεστήριξαν ότι το σχίσμα υπάρχει δυνάμει και όχι ενεργεία και ότι η παράταξίς των δεν απορρίπτει το «ενυπόστατον» των ημετέρων μυστηρίων. διό και δέχεται τους επιστρέφοντας εις αυτήν άνευ επαναλήψεως αυτών. Βλ. ΓΟΧ Ελλάδος, Προς τον Σεβ. Μητροπολίτην Φλωρίνης κ. Αυγουστίνον Καντιώτην σ. 24.

123. Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Υπόμνημα προς την διοικούσαν... σ. 13.

124. Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Υπόμνημα...σ. 8-11.

125. «Εκκλησία», 1950 σ. 50.

126. «Πάνταινος» 1951 σ. 70.

127. Κατά την «Εκκλησίαν» «καλόν βεβαίως θα ήτο η διόρθωσις του Ιουλιανού Ημερολογίου να εγίνετο υπό της όλης ορθοδόξου Εκκλησίας ταυτοχρόνως» («Εκκλησία» 1926 σ. 337 ).

128. Κατά τον Μοναχόν Θεοδώρητον η υπό των λοιπών ορθοδόξων Εκκλησιών αναγνώρισις της Εκκλησίας της Ελλάδος και η μετ' αυτής κοινωνία οφείλονται εις λόγους οικονομίας, ασκουμένης υπ' αυτών «διά να προστατεύσουν το σύνολον σώμα της Ορθοδοξίας εκ της πληγής...» (Θεοδωρήτου μοναχού, Απόκρισις εις μίαν απάντησιν. Αθήναι 1969 σ. 11). Αλλ' εάν τούτο ήτο αληθές δεν θα εδει να μη αγνοώνται κανονικώς υπό των ορθοδόξων Εκκλησιών οι εν Ελλάδι παλαιοημερολογίται, οι εντός των πλαισίων της ακριβείας κινούμενοι; Και ποία ποτέ Πανορθόδοξος Σύνοδος έλαβεν απόφασιν ασκήσεως τοιαύτης οικονομίας έναντι της Εκκλησίας της Ελλάδος και των άλλων νεοημερολογιτικών Εκκλησιών;

129. Αι διάφοροι παλαιοημερολογιτικαί ομάδες τηρούσι διάφορον έναντι του ζητήματος στάσιν εκ δε των αγιορειτών, μόνον οι λεγόμενοι Ζηλωταί υιοθετούσι την ακραίαν, αντικανονικήν και αυθαίρετον θεωρίαν ταύτην. Γράφων σχετικώς εν έτει 1957 περί των αγιορειτών ο μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης επάγεται: «Βεβαίως δεν απεσχίσθησαν της Εκκλησίας των, δεν διέκοψαν την προς αυτήν αναφοράν και κοινωνίαν. Αλλ' η άρνησις υποταγής των, εν συναφεία προς την διατήρησιν κανονικών σχέσεων αποδεικνύει ότι οι αγιορείται δεν είναι μόνον πιστοί φύλακες των παραδόσεων αλλά και πολιτικοί με βαθείαν πείραν και ησκημένα κριτήρια» («Η.Φ.Ο.» 1957 φ. 259 σ. 2). Η ώδε περιγραφομένη κατάστασις έχει εν τινι μέτρω μεταβληθή σήμερον ως προς τινας αγιορείτας μοναχούς, προσοικειωθέντας την άποψιν περί της σχισματικής ιδιότητος της Εκκλησίας της Ελλάδος και αναλόγως έναντι αυτής συμπεριφερομένους, περί ων διαλαμβάνομεν κατωτέρω, εν οικείω τόπω. Kαι αυτός ο Αλεξανδρείας Φώτιος, σφόδρα αντιτιθέμενος εις την «διόρθωσιν» δεν διέκοψε τας σχέσεις του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας μετά της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως έπραξαν βραδύτερού οι παλαιοημερολογίται, επικαλούμενοι, προς τοις άλλοις, και την τοιαύτην ανένδοτον του αοιδίμου Φωτίου στάσιν. Εντεύθεν, κατά τον Νουβίας Νικόλαον «αδικούσι το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας, την αλήθειαν και την υπόθεσιν αυτών, οι ζηλωταί του Παλαιού Ημερολογίου προβάλλοντες την στάσιν αυτού εν τούτω ως τίτλον Ορθοδοξίας ίνα διαιρώσι τους πιστούς και σκανδαλίζωσι τας συνειδήσεις και διεγείρωσι στάσεις εν τη Εκκλησία», («Ι. Σύνδεσμος», έτος Ε', περίοδος Δ' 31-1-27 αρ. 2).

130. Κατά την ορθήν αντίληψιν του πράγματος, ην και αυτός ο «πρ. Φλωρίνης» προ του 1950 ου μόνον ενεστερνίζετο αλλά και διεκήρυσσε, μη διστάσας και εις σύγκρουσιν προς τους Ματθαίον Καρπαθάκην και Γερμανόν Βαρυκόπουλον να έλθη εν υποστηρίξει ταύτης, δεν δικαιούται «να κηρύττη σχισματικούς τους Αρχιερείς μία μερίς κληρικών και λαϊκών, διαφωνούντων προς αυτούς εις εν ζήτημα εκκλησιαστικόν, ιάσιμον κατά τον Μέγαν και ουρανοφάντορα Βασίλειον, δεδομένου ότι το δικαίωμα τούτο εχορήγησαν αι άγιαι επτά Οικουμενικαί Σύνοδοι, τα αλάθητα ταύτα πυξία της θείας αληθείας και η ακριβής στάθμη της ορθοδοξίας εις την όλην Εκκλησίαν, συνερχομένην εν Αγίω Πνεύματι εις Οικουμενικήν ή Μεγάλην Τοπικήν Σύνοδον, ήτις μετά την εξάντλησιν πάντων των ειρηνικών μέσων του διαφωτισμού και της υποδείξεως του ψυχικού ολέθρου και του φοβερού κρημνού, εις ον ωθούσιν αι πεπλανημέναι θρησκευτικαί ιδέαι, προβαίνει μετά λύπης εις την απόσχισιν αυτών εκ του θεοπαγούς και αιωνοβίου κορμού της ορθοδοξίας, καθαιρούσα αυτούς του Αρχιερατικού δικαιώματος του τελείν εγκύρως τα Μυστήρια και πάσαν εκκλησιαστικήν πράξιν» Πρβλ. και Θεοδωρήτου μοναχού, Το Ημερολογιακόν ζήτημα σ. 5 Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης, Εγκύκλιος από 1-6-1944. Γνησίων Ορθοδ. Χριστιανών Ελλάδος, Προς τον Σεβ.Μητροπ. Φλωρίνης κ. Αυγονστίνον Καντιώτην (και πάντα ομοφρονούντα προς αυτόν) οφειλομένη απάντησις -Πειραιεύς 1975 σ. 10.

131. Πρβλ. Τι γράφουν οι Πατέρες της Μεγίστης Λαύρας περί των Παλ/τών «Ζηλωτών» Αθήναι 1934 σ. 8. Αρχιμ. Επιφαν. Θεοδωροπούλου, Απάντησις εις τον κ. Αλ. Καλόμοιρον εν: «Η.Φ.Ο.» 1970 φ. 594-595 σ. 5-6.

132. Ρ-Π, Σύνταγμα... τ. Β' 181.

133. Πηδάλιον, Έκδοσις «Αστέρος» σ. 4-5.

134. Πρβλ. και «Πάνταινον» 1927 σ. 33.

"ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ
ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ
ΚΑΤΑ ΤΕ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΙΝ ΑΥΤΟΥ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ"

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Κ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ,
† Αρχιεπισκόπου Αθηνών

http://www.myriobiblos.gr/books/book1/index.html

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΔΙΑΛΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ…

του Λεωνίδα Μπλαβέρη

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Rotary - Lions: Από τους μεγαλύτερους εχθρούς του Ελληνισμού

Απόσπασμα από το βιβλίο "Παγκόσμιος Κυβέρνησις", Ιωάννου Ε. Αντωνόπουλου

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Τί είναι η αναισθησία κατά τους πατέρες της Eκκλησίας;

 

Μόνο ο Θεός μπορεί να μας σκεπάσει από αυτόν τον όλεθρο, που αν τον παρομοιάζαμε με τη μαύρη πλάκα του θανάτου ή ως θάνατο πριν το θάνατο δε θα κάναμε λάθος.  Aναισθησία είναι η αδράνεια και νέκρωση όλων των ψυχικών κινήσεων και διαθέσεων, που περιέχει η λογική φύση μας.  Aναισθησία είναι ακόμη η αποβλάκωση, τα ιδιώματα της κατωτερότητας και ο σβησμός της απελπισίας!
Oλα αυτά είναι γεννήματα και προϊόντα του ολέθριου πάθους της αμέλειας.  Aν επικρατήσουν θα επιφέρουν την κατάργηση κάθε πνευματικού προγράμματος, την χωρίς προφυλάξεις επαφή με τις απαγορευμένες προκλήσεις και τέλος την πλήρη υποταγή στην περιεκτική φιλαυτία και στη φιληδονία, που θεωρείται ρίζα όλων των κακών.
Eπιστέγασμα αυτής της διαστροφής είναι η απιστία, που αν βρεί χώρο στην ψυχή του ανθρώπου, μόνο ευχές και δάκρυα αγίων μπορούν να βοηθήσουν, καθώς και η αδιάλειπτη και επίμονη προσευχή με αυτομεμψία και ταπείνωση.  Eξίσου βοηθούν και η εκούσια υποταγή και υπακοή, η αυταπάρνηση, καθώς και η αποφυγή των αιτίων που προκαλούν.
Πόσο βλάπτει ο θυμός και ποιά είναι τα αίτια που τον προκαλούν;
« Oργή δικαιοσύνην Θεού ου κατεργάζεται» (Ιακ. 1,20).  Eτσι χαρακτηρίζει ο απ.  Ιάκωβος την ολεθριότητα του θυμού. Kαί οι προφήτες μας αναφέρουν: «ανήρ θυμώδης ουκ ευσχήμων» (Παρ. 11,25) και «εταράχθη από θυμού ο οφθαλμός μου» (Ψαλμ. 6,8). Kαί οι θεόπνευστοί μας Πατέρες τονίζουν με έμφαση: «ανήρ θυμώδης κάν νεκρόν εγείρει ουκ έστιν ευπρόσδεκτος».
Aν ο δημιουργός, συνοχέας και κύριος του σύμπαντος, είναι πράος και ταπεινός, φαντασθείτε το αποκορύφωμα της διαστροφής και παραμορφώσεως: το μόριο της κτίσεως ο άνθρωπος, να είναι σκεύος του θυμού, τί άλλο είναι ο θυμός παρά η θέση του παραλόγου, ο τόπος του ολέθρου, η μερίδα και η φύση του διαβόλου, αυτή η ίδια η απώλεια σε αντίθεση με το Θεό, που είναι παναγάπη!
Τά αίτια, που προκαλούν το πάθος του θυμού, είναι ποικίλα, αλλά συγγενικά και αλληλοεξαρτώμενα, αφού τα συνδέει η ιδιοτέλεια, το συμφέρον και γενικά η φιλαυτία. Oπου επικρατήσει ο ολέθριος ατομισμός δεν απουσιάζει και η σκιά του, που είναι ο θυμός!
H περιεκτική φιλαυτία διαιρείται σε δύο μέρη, την υλική (σωματική) και την πνευματική (ψυχική).  Ως εκ τούτου ερεθίζονται και τα δύο είδη των παθών, τα σωματικά και τα ψυχικά. Γιατί παρουσιάζεται ο θυμός;  Eπειδή φράζεται ο δρόμος της νομιζόμενης φιλαυτίας. Στους εμπαθείς και αιχμαλώτους στα σωματικά πάθη, που κυριαρχούν οι παράλογες ορέξεις και οι ηδονές, ο θυμός κινείται από το φόβο της στερήσεως της ικανοποιήσεώς τους.
Τό ίδιο γίνεται και στους αιχμαλώτους των ψυχικών παθών, όπως της φιλοδοξίας, του εγωισμού, της υπερηφάνειας, των τιμών, των προβολών, των επαίνων κ.λπ. Oλα αυτά είναι τα κίνητρα και εργαλεία του θυμού, που μας χωρίζει από την παναγάπη και τη ζωή τό Θεό, και μας ετοιμάζει τόπο στον Aδη και το θάνατο, τον τόπο του σατανά!
Τή λύτρωση και ελευθερία μας υποδεικνύει ο Kύριός μας, η ανάσταση και ζωή, διδάσκοντάς μας την αρμόζουσα συμπεριφορά: « Aνεχόμενοι αλλήλων εν αγάπη» ( Eφ. 4,2), «μηδείς το εαυτού ζητείτω αλλά το του ετέρου» (A΄ Kορ. 10,24), «παντί τώ αιτούντί σε δίδου και από του αίροντος τα σά μή απαίτει» (Λουκ. 6,30), «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, εύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων» (Ματ. 5,44), «όσα αν θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Ματ. 7,12) και «ευλογείτε και μή καταράσθε» (Ρωμ. 12,14).

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, “Η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι θεατής στα ζητήματα της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης”

Πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή με πρωτοβουλία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ημερίδα με θέμα «Προοπτικές αναβαθμίσεως της Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως».
Ο Μακαριώτατος στην σύντομη εισαγωγική του ομιλία αναφέρθηκε στη σημασία της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης, υπογραμμίζοντας πως “πέρασαν 150 χρόνια από τότε που συζητείται το θέμα των σχολείων εκκλησιαστικής εκπαίδευσης κι από τότε έχουμε κάνει μόνο μερικά βήματα”. “Ο ένας νόμος ανατρέπει τον άλλο. Διακρίνει κανείς τα ιδεολογικά ρεύματα και τις διάφορες τοποθετήσεις που υπάρχουν επί του θέματος” είπε χαρακτηριστικά.
Τόνισε μάλιστα πως δεν “είναι δυνατόν να μένει έξω από την εκκλησιαστική εκπαίδευση η Εκκλησία. “Το βάρος της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης και της στελέχωσης της Εκκλησίας θα πρέπει να γίνεται σε συνεργασία με την Πολιτεία. Αλλά δε μπορεί να είναι σε αυτά τα ζητήματα η Εκκλησία θεατής” σημείωσε. “Αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα πάντα σε συνεργασία με την Πολιτεία. Από την πλευρά της η Εκκλησία θα πρέπει να δει πως θέλει να είναι οι ιερείς του 2020 και να τους προετοιμάσει κατάλληλα”
“Δε θα πάψουμε”, κατέληξε, “να παλεύουμε για ότι το καλύτερο στην εκκλησιαστική εκπαίδευση. Πρέπει ο καθένας από εμάς να κάνει το καθήκον του. Αλλά και να μην είμαστε μαξιμαλιστές. Να καταλάβουμε ότι υπάρχουν όρια και από την πλευρά της Πολιτείας γι’ αυτά τα θέματα”.
Στην ημερίδα συμμετείχαν ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος, πολλοί ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Γ. Γ. του Υπουργείου Παιδείας κ. Β. Κουλαϊδης, ο Γ.Γ. Θρησκευμάτων κ. Ευ. Γιαλεσάκης, ο Δ/ντης Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης κ. Τζουμάκας και διευθυντές και καθηγητές από ανώτατες εκκλησιαστικές ακαδημίες, από τη δευτεροβάθμια εκκλησιαστική εκπαίδευση και από τα Ιερατικά Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας.

Πηγή:http://aktines.blogspot.com/2011/05/blog-post_4618.html

Εξόδιος χαιρετισμός της αδελφής Θεοτέκνης, στην Εξόδιο ακολουθία της Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Στεφάνου Μετεώρων Αγάθης (Αντωνίου)

Στην φωτογραφία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γλυφάδας, τελεί τρισάγιο μετά την Εξόδιο Ακολουθία της Μακαριστής Ηγουμένης

Εξόδιος χαιρετισμός στην οσιωτάτη εν μοναζούσαις Αγάθη, Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Στεφάνου Αγίων Μετεώρων, εκφωνηθείς τη 3η Μαΐου σωτηρίου έτους 2011 προ του ιερού της σκηνώματος.

Ηρπάγη γής Αγάθη, των Μετεώρων εύχος,
ζή δε νύν εν πόλω συν πάσι τοίς αγίοις.
Εικάδι αμφ ενάτη Αγάθη απεβήσατο γαίης.

Χορεία σεπτών Ιεραρχών μετά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Σταγών και Μετεώρων κ. Σεραφείμ, σύμπασα η μοναστική κοινότητα των Αγίων Μετεώρων, κληρικοί, μοναχοί και μονάστριες από όλη την Ελλάδα, οι επίσημες αρχές του νομού μας, πλήθη εν Χριστώ πεφιλημένων αδελφών και φίλων της Ιεράς Μονής μας προπέμπομε σήμερα προσευχητικά και δοξολογικά την πρότριτα κοιμηθείσα ευλογημένη Γερόντισσα Αγάθη, την διακονήσασα ενζήλως και φιλοκάλως επί μίαν πεντηκονταετίαν το ιερό του Πρωτομάρτυρος κοινόβιο.

Δυνάμεθα να επαναλάβουμε γι αυτήν τα λόγια του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου: «Ου τέθνηκεν, αλλά μετέστη εις αιώνιον ζωήν· ουχ η γή αυτήν εκάλυψεν, αλλ ουρανός υπεδέξατο. Υπέλαβεν αυτήν η ομολογητών χορεία, η ασκητών ομοσκηνία, όπου το φώς το αληθινόν, ένθα αι μακάριαι αναπαύσεις, ανθών είλετο κόπων και πόνων εν σαρκί ασκητικώς τε και ομολογητικώς». Η κυρία μας Θεοτόκος, στην αναστάσιμη εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, ανέψυξε τους πόνους της ασθενείας της, επιδίδοντάς της δι ανακοπής της καρδίας της, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ιατρών, το προσκλητήριο για τους γάμους με τον Νυμφίο Χριστό. Η είδηση βρήκε την Αδελφότητα σύσσωμα προσευχομένη στο καθολικό υπέρ αυτής και γέμισε με δάκρυα την πολυάριθμη συνοδία της.
Η μακαριστή πλέον Γερόντισσά μας, καταγομένη από το Κατηχώριον Βόλου είχε προσέλθει στην Ιερά Μονή του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου σε ηλικία είκοσι δύο ετών, στα 1962, ένα χρόνο δηλαδή μετά την σύσταση της γυναικείας Αδελφότητος και προσετέθη στα πρώτα ιδρυτικά μέλη.
Οι κτιριακές συνθήκες του μοναστηριού -μετά τους βομβαρδισμούς και τις λεηλασίες του τελευταίου πολέμου- ήταν κυριολεκτικά άθλιες. Το κρύο ανυπόφορο, η θέρμανση σχεδόν μηδαμινή. Το τυπικό της Μονής αυστηρότατο, η υγεία της νεόκουρης μοναχής ασθενέστατη, λόγω της καρδιοπάθειας πού την βασάνιζε σε όλη της τη ζωή. Ο θείος όμως έρως, αρραβών πολύτιμος του Αγίου Πνεύματος, κατέφλεγε την καρδίαν της διά την υπέρ φύσιν και υπέρ τις δυνάμεις της άσκηση.
Κατά τους βαρείς χειμώνες, όταν το χιόνι κατέκλυζε τις θυρίδες του κελλίου της, η ίδια μάς διηγείτο, ότι καθώς έκανε τα σταυρωτά κομποσχοίνια της στον καθ ημέραν κανόνα, ένοιωθε μια αόρατη θαλπωρή να κυκλώνει το ασθενικό και πολύαθλό της σώμα.
Ως υποτακτική, ταπεινή και υπάκουη, εργατική και φιλόκαλη, σιωπηλή, αλλά πάντοτε με ειρηνικό βλέμμα, ανέπαυε τους Προεστώτες της και αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση στα συνεχώς αυξανόμενα μέλη του ιερού κοινοβίου. Ο αείμνηστος Γέροντάς μας Δοσίθεος έλεγε ότι η εν λόγω μοναχή έμοιαζε με το μικρό πλατανάκι, στην σκιά του οποίου βρίσκει κανείς δροσιά και ανάπαυση.
Όταν κατά τα έτη 1971-1976 λειτούργησε στο Μοναστήρι το ορφανοτροφείο με κοριτσάκια του Δημοτικού Σχολείου, η αδελφή Αγάθη εργάστηκε με αυταπάρνηση, αλλά και με ιδιαίτερη τρυφερότητα και στοργή ως υπεύθυνη του Ιδρύματος.
Στα 1988, μετά την κοίμηση της αείμνηστης Γερόντισσας Χριστονύμφης, εξελέγη ηγουμένη και ανέλαβε το έργο της διαποιμάνσεως των ψυχών, χωρίς ποτέ να παραλείπει τις προσωπικές προσευχές της, πού έκτοτε ηύξησε. Ήταν πάντα ευγενική, προσηνής, καλωσυνάτη. Το κελλί της, ανοικτό τις πιο πολλές ώρες, παρά τις πολλές και πολυώδυνες ασθένειες, ήταν το καθημερινό καταφύγιο των Αδελφών, πού ειρήνευαν κοντά της και έπαιρναν οδηγίες για την πνευματική κατάρτιση και την άσκηση στην διά τον Κύριον υποταγή και υπομονή.
Το φιλακόλουθο της οσιακής πνευματικής Μητρός ήταν παροιμιώδες· δεν προλαβαίναμε να τελειώσουμε τον Εσπερινό και το Απόδειπνο πού εδώ γίνονται μαζί, και ενώ είχαμε ψάλλει στην Εκκλησία το Θεοτοκάριο, το ξαναδιάβαζε μόνη της και επαναλάμβανε τους Χαιρετισμούς στην μεγάλη Γοργοϋπήκοο Γερόντισσα.
Όταν ανέλαβε το μοναστήρι ως ηγουμένη, ο σεβαστός Γέροντάς μας π. Αθανάσιος της είχε πεί ότι εσύ θα βοηθάς την αδελφότητα με το κομποσχοίνι. Και πράγματι, με τις πολύωρες προσευχές της, αλλά συγχρόνως και με την βο-ήθεια του Πνευματικού Πατρός, και των εκάστοτε ηγουμενοσυμβούλων, ωργάνωσε μια πολυάριθμη πνευματική κυψέλη, ένα κοινόβιο πάνω στα Άγια Μετέωρα, το οποίο, ως εκ της θέσεώς του, έχει πολλές διοικητικές υποχρεώσεις, αλλά και απαιτεί ειδική μεταχείριση του προγράμματος εργασίας των αδελφών, ώστε, παρά το μεγάλο καθ ημέραν επισκεπτήριο, να έχουν οι μοναχές τις απαραίτητες ώρες προσευχής και μελέτης.
Το αναστηλωτικό έργο του μοναστηριού συνεχίστηκε επί της ηγουμενίας της με αξιοζήλευτους ρυθμούς. Από το 1990 άρχισε και προχωρεί, συν Θεώ, από τον χαρισματούχο αγιογράφο Βλάσιο Τσοτσώνη η θαυμαστή ιστόρηση του παρόντος καθολικού, η οποία αναπαύει και ανυψοί τις προσευχόμενες μοναχές, αλλά και όλους τους ευλαβείς προσκυνητές. Με την σοφή αρχιτεκτονία του εκλεκτού μαΐστορα Σωτηρίου Τζήμα ολοκληρώθηκαν στον στενό χώρο του Μετεωρίτικου βράχου οι πτέρυγες των κελλιών, η δημιουργία εργαστηρίων και ο σχεδιασμός των κήπων της Μονής, πού αναπαύουν τους εδώ βιούντας, αλλά και ξεκουράζουν τα πλήθη των επισκεπτών.
Τα τελευταία χρόνια (2006-2011) ανηγέρθη ο περικαλλέστατος κοιμητηριακός ναός των Αγίων Ταξιαρχών και της αγίας Μάρτυρος Κλαυδίας, εγγύς του οποίου θα αναπαύεται η μακαριστή μας Μητέρα και ο τάφος της θα είναι για μάς προσκύνημα καθημερινό.
Ως φιλεργής μέλισσα η αείμνηστη Γερόντισσα Αγάθη, συγκεντρώνοντας μικρές-μικρές προσφορές, διέθετε τις δαπάνες για την φιλοκάληση των ναών με χρυσοκέντητα καλύμματα και αργυρά σκεύη, τελευταία της δε παραγγελία ήταν ο περίφημος χρυσοκέντητος επιτάφιος, τον οποίο περιφέραμε εφέτος την Μεγάλη Παρασκευή.
Τα δύο τελευταία χρόνια ήταν ιδιαίτερα σκληρά στην υγεία του νέου πολυάθλου Ιώβ. Συνεχή κατάγματα, χειρουργεία καρδιάς, διαρκείς ιώσεις τις έπλεκαν τον στέφανο του μαρτυρίου της, τον οποίο υπέμεινε καρτερικά, αγόγγυστα, δοξολογητικά, δίνοντας σε όλες μας το παράδειγμα της άχρι θανάτου υπομονής. Τον τελευταίο καιρό η άσκηση στην καρδιακή προσευχή ήταν ανελλιπής και αυτό ήταν η μυστική δύναμη των ιερών αγωνισμάτων της.
Θα πρέπει επίσης να αναφέρω ότι στα θέματα της πίστεως ήταν πάντα ζηλωτική και στην διαποίμανσή της, παρά την ενίοτε αυστηρότητά της, λόγω της παραδεδομένης γραμμής του μοναστηριού, ήταν συγχωρητική εις έπακρον. Παρεχώρησε ο Θεός, μια ημέρα, καθώς άνοιξα το κελλί της, και ενώ είχε προηγηθεί μια οδυνηρή ανοίκεια προσωπική της εξουθένωση, να την βρώ με υψωμένα χέρια μπρός στην εικόνα του Χριστού και να βοά δυνατά: Σ ευχαριστώ, Χριστέ μου, σε ευχαριστώ, Χριστέ μου, Χριστέ μου σε ευχαριστώ!!!
Ο πανσόφως πάντα ποιών Κύριος οικονόμησε, ώστε με την καθυστέρηση της ελεύσεως της σορού της, αφ ενός να λάβει στεφάνια ξενιτείας και εγκαταλείψεως και αφ ετέ-ρου να δύνανται να συμμετάσχουν σήμερα στην εξόδιο ακολουθία της πλειάς Αγίων Αρχιερέων (ήτοι ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ. Σεραφείμ, Γλυφάδας κ. Παύλος, Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, Καστορίας κ. Σεραφείμ, Κερκύρας κ. Νεκτάριος, Ρεντίνης κ. Σεραφείμ.) και να εύχωνται υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της και κατευοδώσεως του ιερού κοινοβίου μας. Τους ευχαριστούμε όλους θερμότατα για την εξαίρετη αυτή τιμή και ευλογία και για τις ολόθερμες καθ ημέραν προσευχές τους. Αυτή η αγάπη τους προς την Γερόντισσά μας τιμά το μοναστήρι μας και μάς συγκινεί βαθύτατα.
Εξαιρέτως δε ευχαριστούμε τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας Σταγών και Μετεώρων κ. Σεραφείμ, ο οποίος, διά των προσευχών του και των λόγων του, στήριζε με συνεχή τηλεφωνική επικοινωνία την μακαριστή μας Γερόντισσα και άμα τη ειδήσει της εκδημίας της ανέβηκε τρεις φορές στο Μοναστήρι, μαζί με τον Άγιο Πρωτοσύγκελλο, για να διαβάσει «τρισάγιο» και να παραμυθήσει την πονεμένη μας αδελφότητα.
Επίσης, θερμότατες οφείλομε ευχαριστίες στον Αξιότιμο Διευθυντή και τους ιατρούς του Νοσοκομείου Τρικάλων πού τη περιέθαλψαν με ιδιαίτερη επιμέλεια και φροντίδα, καθώς και τους ιατρούς και την Προϊσταμένη του Ωνασείου Νοσοκομείου πού στάθηκαν με πολύ σεβασμό και εξαιρε-τική επιμέλεια κοντά της.
Πολυσέβαστη και προσφιλέστατη Γερόντισσά μας.
Εμπρός στο οσιακό σου σκήνωμα γονατίζουμε ταπεινά όλες οι υποτακτικές σου και ζητούμε την ύστατη ευχή και συγχώρεση, για τις πάμπολλες φορές πού δεν ανταποκριθήκαμε στην πολλή σου καλωσύνη και οσιότητα. Μεταφερθείσα στο ουράνιο μετόχι μας, όπου σε περιμένουν ο σεβαστός Γέροντας Δοσίθεος, οι προηγηθείσες Γερόντισσες Αγαθοκλήτη και Χριστονύμφη και η αδελφή μας Αλεξία, τώρα πού απέστη πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός, τώρα πού εξέλιπαν οι εδώ πολλές μέριμνες και ποικίλες θλίψεις, τώρα πού αντικρύζεις το Πρόσωπο του πεφιλημένου Νυμφίου μας, εύχου και για μάς τα τέκνα σου, αλλά και για όλους τους αγίους ηγουμένους, Γερόντισσες, κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς πού έσπευσαν από όλη την Ελλάδα στην σεμνή προπομπή σου, για να σου δώσουν τον τελευταίο ασπασμό και να λάβουν την αγία ευχή σου σά φυλακτό πολύτιμο και ευλογία.
Η αιφνίδια κοίμησή σου, εν ημέρα αναστασίμω, ενώ εξέπνεε η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής και άρχισε η μνήμη των Αγίων Κολλυβάδων Πατέρων είναι συμβολική για μάς και προτροπή για σταυροαναστάσιμη πορεία και επιστροφή –ευχαίς των Αγίων Ιεραρχών και Πατέρων- στο πνεύμα του αυθεντικού ασκητικού μοναχισμού, πού εσύ εβίωσες, και πού ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά το έχει ανάγκη η πολύπαθη πατρίδα μας.
Πολυσέβαστη και ευλογημένη Γερόντισσά μας Αγάθη.
Στα σκηνώματα του ουρανού περιπολεύουσα, προσκύνησε και για μάς την Αναρχο και Παναγία Τριάδα, άσπασαι τους τιμίους πόδας του γλυκυτάτου μας Χριστού, μετάνισον στην ουράνιον Προεστώσαν, την Τιμιωτέραν των Χερουβίμ, προσκύνησε τους αγίους Προστάτας και Κτίτορας της Ιεράς Μονής μας, ευφράνθητι στην συνάντηση της Αγίας Αγάθης, βόησον υπέρ πάσης της Εκκλησίας προς Κύριον·
Καλή και αγαθή μας ηγουμένη «Καλόν Παράδεισο».

Πηγή: http://axrhstou.blogspot.com/2011/05/blog-post.html

Αντισυνταγματικό το προσχέδιο νόμου για την δωρεά οργάνων

Περί τα τέλη Μαρτίου 2011, πληροφορηθήκαμε όλοι, από τον ημερήσιο τύπο, ότι η κυβέρνηση προωθεί σχέδιο νόμου που αφορά στην δωρεά οργάνων προκειμενου αυτά να χρησιμοποιη­θούν σε μεταμόσχευση.
Με την προτροπή του σεβασμίου πατρός μας Βασιλείου Βολουδάκη, θεωρήθηκε σκόπιμο να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με αυτό το θέμα, κάνοντας μια μικρή έρευνα η οποία πιστεύουμε ότι θα βοηθήσει να κατα­νοήσουμε εάν το κυοφορούμενο σχέδιο νόμου είναι συνταγματικά κατοχυρωμενο.
Η βάση του προσχεδίου
Το προσχέδιο νόμου για την δωρεά οργάνων βασίζεται στην νεοεισαγό­μενη έννοια της «εικαζόμενης συναίνεσης». Τι σημαίνει, όμως αυτή η έννοια; Σημαίνει ότι συνάγουμε από διάφορα τεκμήρια (μαρτυρίες, κλπ.) ότι ο αποθνήσκων θέλει να είναι δότης.
Γεννάται, όμως, και ευλόγως θεωρούμε, το ερώτημα γιατί ο ενδιαφερό­μενος δεν εξέφρασε αυτήν την επιθυμία του καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του αλλά θα πρέπει να την εικάσουμε κατά την ώρα του θανάτου του;
ι. – Πέραν όμως αυτού η έννοια της «εικαζόμενης συναίνεσης», χωρίς να θεωρηθεί ότι υπόκειται σε συνταγματικό έλεγχο, διότι στην εποχή μας μάλλον γίνεται κατάχρηση της «αντισυνταγματικότητας» των νόμων και των διατάξεων, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας μας (Σύνταγμα του 1975), το οποίο σημειωτέον είναι δημοκρατικότερο όλων των Ευρωπαϊκών Συνταγμάτων ακόμη και της Συμβάσεως περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Το Σύνταγμα της Ελλάδος, και μόνον αυτό, προβλέπει την έννοια της «αξίας» του ανθρώπου, σε αντίθεση με την έννοια της αξιοπρέπειας (έννοιας στενότερης) που προβλέπουν όλα τα υπόλοιπα συντάγματα.
Έρχεται, επομενως, η έννοια «εικαζόμενη συναίνεση», σε καταφανή αντίθεση προς το άρθρο ι παράγραφος ι του Συντάγματός μας το οποίο αναφέρει επί λέξει : «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχικήν υποχρέωσιν της Πολιτείας».
ι. – Το προσχέδιο όμως εστιάζεται στο γεγονός ότι εάν κάποιος πεθάνει και δεν έχει ορίσει σαφώς ότι δεν επιθυμεί να δοθούν τα όργανά του για μεταμόσχευση τότε, αυτός ο άνθρωπος, είναι ένας εν δυνάμει μεταθανάτιος δότης για κάποιον που το χρειάζεται.
Χωρίς αμφιβολία, και η συγκεκριμενη ρύθμιση έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας μας και ειδικότερα με το άρθρο 2 παράγραφος 1 αυτού σύμφωνα με το οποίο: «Έκαστος δικαιούται να αναπτύσσει ελευθέ­ρως την προσωπικότητά του και να συμμετέχει εις την κοινωνι­κήν, οικονο­μικήν, και πολιτικήν ζωήν της χώρας, εφ’ όσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει τα Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη».
Συνεπώς, η ρύθμιση αυτή, όπως την προβλέπει το σχέδιο νόμου, έρχεται σε αντίθεση με την «ελευθερία του ατόμου».
Το προσχέδιο νόμου, σύμφωνα με πληροφορίες μας, δεν έχει ακόμη ψηφισθεί.
Οι αντιδράσεις είναι πολλές.
Τα πολιτικά κόμματα πρόκειται να τοποθετηθούν επ’ αυτού και η μείζων αντιπολίτευση θα τοποθετηθεί αρνητικά, όπως πληροφορηθή­καμε.
Η «Δημοκρατική Συμμαχία» εκφράστηκε ήδη αρνητικά κατα­δικά­ζοντας συγκεκριμενα την «κρατικοποίηση» των σωμάτων των Ελ­λήνων με­τά τον θάνατο τους αφού, με το προσχέδιο νόμου, παραβι­άζεται το πλέον θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, της ελευθερίας, δηλαδή, διάθεσης του σώματος του κάθε πολίτη.
–Και ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας, όμως, κ. Νικόλαος, Πρόεδρος της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος και μελος του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, ο οποίος, μάλιστα, έχει κάνει την διδακτο­ρική διατριβή του στις μεταμοσχεύσεις, μας λέει ότι: «η εικαζόμενη συναίνε­ση δεν έχει ηθική βάση, δεν έχει λογικό έρεισμα και δεν έχει πρακτικό αποτέλεσμα. Καμμία εικαζόμενη συναίνεση δεν μπορεί να καταργήσει την υπεύθυνη συγγενική συγκατάθεση».
Και ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, όπως πληροφορη­θή­καμε, είναι αντίθετος με κάποια σημεία του προσχεδίου νόμου.
Γαλάτεια Αλεξάκη
Δικηγόρος Δ. Ν.
Σημ. Συντ.: Η κ. Γαλάτεια Αλεξάκη ως μελος Κρατικής Αποστολής έχει συμμετάσχει σε πολλές Διεθνείς Συναντήσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως για Νομικά Θέματα.
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Μάϊος 2011
Αριθμ. Τεύχους 107

Όσιος Νικηφόρος ο Ησυχαστής

Όσιος Νικηφόρος ο Ησυχαστής

Ιταλικής καταγωγής, ο όσιος Νικηφόρος μεταστράφηκε στην ορθόδοξη Πίστη και εγκαταλείποντας την πατρίδα και την οικογένεια του για την αγάπη της αλήθειας μετέβη στο Βυζάντιο. Μετά την συμβιβαστική ένωση με την λατινική Εκκλησία πού υπογράφηκε στην Σύνοδο της Λυών (1274) άπό τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο, καταδικάστηκε σε εξορία. Ίσως κατά τήν εποχή αυτή συνέγραψε μία πραγματεία Περί έκπορεύσεως τον Αγίον Πνεύματος.
Επιθυμώντας να ομολογήσει τήν αληθινή πίστη, όχι μόνο με τον λόγο και τήν γραφίδα, αλλά και με σύμπασα τήν βιοτή του, εκάρη μοναχός στο Άγιον Όρος, τήν εστία της αρετής και τό μεθόριον κόσμου και υπερκοσμίων. Έπί σειρά ετών επέδειξε ταπεινόφρονα υποταγή στους γέροντες του και εισήχθη με αυτόν τον τρόπο στις αρχές της ησυχίας, τήν «επιστήμη των επιστημών». Ίδρυσε κατόπιν μικρή αδελφότητα στις ερημικότερες πλαγιές του Άθω, της όποιας η πολιτεία ήταν αφιερωμένη στήν φυλακή των λογισμών και στήν νοερά προσευχή.
Γιά να προγυμνάσει τους μαθητές του στον αγώνα κατά των δυνάμεων του σκότους, ο όσιος Νικηφόρος συνέταξε, αντλώντας από τους Βίους και τα εργα των αγίων Πατέρων, ανθολόγιο μέ τίτλο Περί νήψεως και φυλακής καρδίας. Διαπιστώνοντας, ωστόσο, ότι πολλοί νεόφυτοι δεν κατόρθωναν να κυριαρχήσουν πάνω στήν αστάθεια του νου για να προσευχηθούν δίχως περισπασμούς, τους πρότεινε μιά απλή και στοιχειώδη μέθοδο που τους επέτρεπε να βρουν τον τόπο της καρδίας και εκεί με προσοχή να επικαλούνται το ευλογημένο Όνομα του Ιησού Χρίστου.
«Όσοι της μεγαλοπρεπούς του Σωτήρος ημών Ιησού Χρίστου θεϊκής φωτοφανείας τυχεΐν ερωτικώς έχετε- ό’σοι τό ύπερουράνιον πυρ καρδιακώς εν αίσθήσει ύποδέξασθαι βούλεσθε• …ό’σοι εν γνώσει και πείρα την των ουρανών βασιλείαν ενδοθεν υμών ούσαν γνώναι και λαβείν θέλετε, δεύτε και διηγήσομαι ύμίν… έπιστήμην… άκόπως εις τον τής αληθείας λιμένα και άνιδρωτί τον ταύτης εργάτη ν είσάγουσαν… Ου γάρ έστι την προς Θεόν καταλλαγήν και οικείωσιν άλλως ημάς έντυχείν, εί μή πρότερον προς εαυτούς, όσον τό έφ’ ημίν, έπανέλθωμεν η μάλλον εισέλθωμεν τό γάρ παράδοξον, από τής του κόσμου περιφοράς, και τής ματαίας μερίμνης εαυτούς άποσχίζοντες, προς δε τήν εντός ημών ούσαν βασιλείαν των ουρανών, άσυγχωρήτως κατέχοντες».
Πριν εκθέσει τήν «μέθοδο» του, ο όσιος Νικηφόρος συμβουλεύει τους μαθητές του να διάγουν βίο ήσυχο, αμέριμνο και να βρίσκονται εν ειρήνη με όλους. “Επειτα, εισερχόμενοι στο κελλί τους και καθήμενοι σε μιά γωνιά, τους προτρέπει να συνάγουν τον νου τους και να τον εισάγουν με τήν πνοή τους μέχρι τά σημεία τής καρδιάς. Αν αυτή η άσκηση φανεί δύσκολη και στενόχωρη στήν άρχή, εξαιτίας της αστάθειας του νου πού εξεγείρεται εναντίον τής στενώσεως αυτής, μέ τήν συνήθεια θά βρεθεί σιγά σιγά μία άρρητος ηδονή πού επιστρέφει ακατάπαυστα στον ρυθμό της αναπνοής, σ’ αυτή τήν έδρα της ψυχής, «ώσπερ άνήρ τις του εαυτού οίκου απόδημος, έπάν έπιστρέψη ούκ εχει ότι και γένηται από τής χαράς, ότι κατηξιώθη τοις τέκνοις και τή γυναικί εντυχείν». Είτε φθάσει κανείς στον τόπο τής καρδίας, είτε αρκεστεί να επιστήσει τήν προσοχή του στήν αναπνοή, ο νους δεν πρέπει να μένει αργός, άλλά να απομακρύνει κάθε λογισμό γιά να άνακράζει ένδον και άκαταπαύστως το: Κύριε Ίησον Χριστέ, ελέησόν με\ η πρακτική αυτή, διαβεβαιώνει ο Νικηφόρος εξ ιδίας πείρας, θα του ανοίξει αναμφισβήτητα τήν είσοδο της καρδιάς καί: «Ελεύσεται σε σοί, συν τή πολυποθήτω και τερπνώ προσοχή, και πάς ο των αρετών χορός, αγάπη, χαρά, ειρήνη, και τα έξης• δι’ ών πάντα σου τα αιτήματα κομιεί εν Χριστώ Ιησού τώ Κυρίω ημών…».
Αυτή είναι η ονομαστή «Μέθοδος προσευχής» των Ησυχαστών πού γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία μεταξύ των εραστών της προσευχής και προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις εκ μέρους των ορθολογιστικών πνευμάτων και οπαδών ενός καθ’ όλα εξωτερικού χριστιανικού βίου. Μεταξύ των μαθητών του οσίου Νικηφόρου ήταν επίσης και ο άγιος Θεόληπτος Φιλαδέλφειας (1250-1322), πού είχε αποσυρθεί στον Άθω επειδή ομολόγησε τήν Όρθοδοξία. Μυήθηκε άπό εκείνον στήν μέθοδο αυτή προσευχής και τήν μετέδωσε στον άγιο Γρηγόριο Παλαμά [14 Νοεμ.], ο όποιος κατέδειξε τα θεολογικά θεμέλια της και τήν κεντρική σημασία της στήν ορθόδοξη πνευματικότητα.
Φθάνοντας σε μεγάλη ηλικία, ο όσιος Νικηφόρος συνέταξε για τους μαθητές του μια Διαθήκη, στήν όποια τους συμβουλεύει να φυλάξουν ακέραια την πίστη τους στήν Άγια Τριάδα και κατόπιν εκοιμήθη εν ειρήνη.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας