Άγιος Αλέξιος μητροπολίτης Μόσχας

Ό μέγας αυτός ιεράρχης της ρωσικής Εκκλησίας, ο όποιος κα­τόρθωσε να διαφυλάξει την Εκκλησία και το ποίμνιο του στους δύσκο­λους καιρούς της μογγολικής κατοχής, γεννήθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα από οικογένεια αξιωματούχων της αυλής του μεγάλου ηγεμόνος της Μόσχας Δανιήλ Αλεξάνδροβιτς. Έλαβε λαμπρή μόρφωση και έφθασε σε τόσο υψηλό επίπεδο γνώσης της ελληνικής γλώσσας, ώστε ή μετάφραση του Ευαγγελίου πού εκπόνησε χρησιμοποιήθηκε ως βάση της σλαβικής έντυπης έκδοσης.

Ευλαβής, συνεσταλμένος, με κλίση στην μελέτη της Γραφής και στην προσευχή παρά στις κοσμικές εκδηλώσεις, έγινε μοναχός σε ηλικία είκοσι ετών, στην Μονή των Θεοφανείων της Μόσχας, όπου έζησε ησυχαστικά επί είκοσι χρόνια, υπό την καθοδήγηση του Στεφάνου, αδελφού του αγίου Σέρβου του Ραντονέζ, μέσω του οποίου συνδέθηκε φιλικά με τον μεγάλο γέροντα. Ή παιδεία και ά αρετές του δεν πέρασαν απαρατήρητες κι έτσι ο μητροπολίτης Θεόγνωστος τον όρισε εκπρόσωπο του στο Βλαδιμίρ, την κανονική έδρα τουμητροπολίτου της Ρωσίας, ό όποιος διέ­μενε τότε κατά κανόνα στην Μόσχα. Ό Αλέξιος τοποθετήθηκε επίσης στην θέση του προέδρου του εκκλησιαστικού δικαστηρίου, επιδεικνύοντας μεγάλη ικανότητα στην ρύθμιση των υποθέσεων της Εκκλησίας. Για τον λόγο αυτό, ό μητροπολίτης, προχωρημένης ηλικίας και άρρωστος, πρό­τεινε στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να τον χειροτονήσει διάδοχο του. Λίγο μετά την χειροτονία του ως επισκόπου του Βλαδιμίρ, κι ενώ ό Θεόγνωστος είχε κοιμηθεί (1353), ό Αλέξιος προσκλήθηκε από τον πα­τριάρχη άγιο Φιλόθεο στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμεινε περισσότερο από ένα έτος στην σχολή του μεγάλου τούτου διδασκάλου της ορθοδόξου πίστεως.
Φθάνοντας στην Βασιλεύουσα, βρήκε άλλον έναν διεκδικητή του αρχιε­πισκοπικού θρόνου της Ρωσίας, κάποιον Ρωμανό, πού είχε σταλεί από τον ηγεμόνα της Λιθουανίας και τους εχθρούς της ηγεμονίας της Μόσχας. Ό αντίζηλος αυτός υποστηριζόταν στην Κωνσταντινούπολη από τους οπα­δούς του αιρετικού Βαρλαάμ, ενώ την υπόθεση του άγιου 'Αλεξίου υπερ­ασπίζονταν οι μαθητές του άγιου Γρηγορίου του Παλαμά.Τε­λικά Ό Πατριάρχης Φιλόθεος επεφύλαξε στον άγιο Αλέξιο τον τίτλο του αρχιεπισκόπου και μητροπολίτου Κιέβου, Βλαδιμίρ και πάσης Ρωσίας (1354) και παραχώρησε στον Ρωμανό δικαιοδοσία μόνο επί της Λιθουα­νίας. Με την πολιτική ανατροπή στην Κωνσταντινούπολη και την ανά­ληψη της εξουσίας από τον Ιωάννη Ε' Παλαιολόγο, ό Αλέξιος κλήθηκε εκ νέου στην Βασιλεύουσα από τον νέο πατριάρχη, άγιο Κάλλιστο Α', για να δικαιολογήσει την εκλογή του. Ό Ρωμανός, ωστόσο, δεν παρα­δέχθηκε την ήττα του και κατηγόρησε τον Αλέξιο ότι δεν διέμενε στην έδρα του, το Κίεβο. Ό άγιος Αλέξιος αναγκάσθηκε τότε να μεταβεί εκεί, άλλα συνελήφθη με εντολή του δούκα της Λιθουανίας και απελευθερώ­θηκε μόνο χάρις στην επέμβαση αφοσιωμένων πιστών.
Όταν ο άγιος Φιλόθεος ανέκτησε τον θρόνο του (1364), αποφάσισε ότι η ρωσική Εκκλησία έπρεπε να εξαρτάται από έναν και μόνο μητροπολίτη. Λίγα χρόνια, όμως, αργότερα ο βασιλέας της Πολωνίας ίδρυσε την μητρόπολη Γαλικίας και ό ηγεμόνας της Λιθουανίας, Όλγκερντ, κα­τηγορώντας τον μητροπολίτη για πολιτική μεροληψία υπέρ’ της ηγεμο­νίας της Μόσχας, φρόντισε να εκλεγεί στην θέση του ο άγιος Κυπριανός ως αρχιεπίσκοπος Κιέβου .Ή Εκκλησία, λοιπόν, βρέθηκε πάλι διαιρεμένη: οι ηγεμονίες του Βορρά αναγνώριζαν τον Αλέξιο, ως πρωθιεράρχη, ενώ οι ηγεμονίες του Νότου τον Κυπριανό.
Στην πραγματικότητα ό άγιος Αλέξιος ασκούσε στην Μόσχα όχι μόνο το αξίωμα του αρχιεπισκόπου, άλλα βρισκόταν επίσης επικεφαλής του Κράτους, διότι μετά τον θάνατο του ηγεμόνος Συμεών του Υπερήφανου (1353) στον λοιμό, έγινε αντιβασιλέας κατά την βασιλεία του ασθενικού ηγεμόνα Ιωάννη. Κατά την περίοδο αυτή ό άγιος ιεράρχης συνέβαλε ενεργητικά στην εδραίωση του μοσχοβίτικου κράτους,διασφαλίζοντας την υπεροχή του έναντι των άλλων ηγεμονιών. Ήταν όντως ή μόνη λογική λύση ώστε να εξασφαλισθεί ή ενότητα του έθνους που γεννιόταν και να αποφευχθεί ή αιματηρή καταπίεση από πλευράς των Μογγόλων κατα­κτητών. Για τον σκοπό αυτό μάλιστα ταξίδευσε δύο φορές στην Χρυσή Ορδή, την έδρα του χάνου των Τατάρων. Την πρώτη φορά θεράπευσε την σύζυγο τουχάνου, Ταϊντουλά, από σοβαρή ασθένεια (1359). Με το θαύμα αυτό απέκτησε μεγάλο κύρος στους Τατάρους, το όποιο μπόρεσε να εκμεταλλευθεί λίγα χρόνια αργότερα, σεμια δεύτερη αποστολή με σκοπό να κατευνάσει το μίσος του νέου χάνου κατά των Ρώσων και να εξασφαλίσει την ελευθερία της Εκκλησίας. Όταν πέθανε Ό μέγας ηγε­μόνας Ιωάννης Γ' Ίβάνοβιτς, ό άγιος 'Αλέξιος ανέλαβε για κάποιο διά­στημα την αντιβασιλεία του Κράτους, μέχρι την ενηλικίωση του ηγεμόνος Δημητρίου Ντονσκόι. Υπό την ιδιότητα του αυτή πραγματοποίησε ένα τρίτο ταξίδι στην Χρυσή Ορδή, για να εξασφαλί­σει την συγκατάθεση του χάνου στην αναγόρευση του Δημητρίου ως με­γάλου ηγεμόνα.

Το άφθαρτο λείψανο του Αγ.Αλεξίου μητροπολίτου Μόσχας

Καθ’ όλη την διάρκεια της τόσο κοπιαστικής επισκοπικής διαποίμανσης του, πού είδε το απόγειο της βυζαντινής επιρροής στην ρωσική γη, ό άγιος Αλέξιος παρέμεινε αφοσιωμένος στην μοναχική βιωτή. Ίδρυσε πλήθος μοναστηριών και ενεθάρρυνε ιδιαιτέρως τον γυναικείο μοναχισμό, εξασφαλίζοντας την ανεξαρτησία των γυναικείων μονών έναντι των ανδρώων. Βρισκόταν σε επαφή όσο πιο συχνά μπορούσε με τους όσιους μοναχούς της εποχής του και ίδρυσε και μια ακόμη νέα μονή. Προς το τέλος της ζωής του θέλησε να επιβάλει στον φίλο του άγιο Σέργιο να γίνει διάδοχος του, άλλα εκείνος αρνήθηκε από ταπεινοφροσύνη. Αφού μόχθησε τόσο για την Εκκλησία και το έθνος του, δ άγιος Αλέξιος ανα­παύθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1378. Τα λείψανα του βρέθηκαν άφθαρτα, και τιμώνται σήμερα στον καθεδρικό ναό των Θεοφανίων στην Μόσχα

Βοήθεια!...Βοήθεια ιερείς του Υψίστου...Βοήθεια!...

Προ ετών, ένας νεαρός Ιερεύς μου διηγήθηκε τα έξης τρομερά:
"Η μητέρα μου, πού δεν ήθελε ο γιος της να γίνει παπάς, στον τρίτο χρόνο από τη χειροτονία μου, πέθανε. Στον θάνατο της, ως ιερεύς εγώ ο γιος της, δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία. Έκανα όσα είναι απαραίτητα και τίποτα περισσότερο απ' αυτό.
Ένα απογευματάκι, προς το σούρουπο, περνούσα έξω από το Κοιμητήριο. Σκέφθηκα λοιπόν: Δεν πάω να της ανάψω το καντηλάκι;" Πράγματι το άναψα και κάθισα σε μια πέτρα. Δεν είχα μαζί μου όμως πετραχήλι κι έτσι δεν της διάβασα Τρισάγιο.
Σαν να ζαλίστηκα όμως λίγο και ξαφνικά νόμισα ότι άρχισαν να ανοίγουν οι τάφοι, να σηκώνονται τα νεκρά σώματα των ανθρώπων και να φωνάζουν!...
- ΒΟΗΘΕΙΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ, Ιερείς του Υψίστου, βοήθεια..., Ορθόδοξοι χριστιανοί, βοήθεια!... Λειτουργίες, προσευχές, Μνημόσυνα, Τρισάγια... ΒΟΗΘΕΙΑΑΑ, χριστιανοί!!!
Σε λίγο τρομαγμένος βλέπω και την μάνα μου:
- ΒΟΗΘΕΙΑ, γυιέ μου, μου είπε, βοήθεια! Βοήθεια, τώρα πού είσαι παπάς, βοήθεια για όλους, βοήθεια, βοήθεια!!!...
και έπεσε επάνω μου σπαράζοντας από κραυγές απελπισίας, ζητώντας βοήθεια για την ψυχή της. Τότε συνήλθα τρομαγμένος... Είχε πλέον βραδιάσει... Έφυγα τρέχοντας... σχίσθηκαν και τα ράσα μου... και από την τρομάρα μου όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα.
Την άλλη ήμερα το πρωί είπα στην πρεσβυτέρα μου: "Κοίταξε να δεις. Για τρία χρόνια θα λειτουργώ κάθε μέρα, ακόμα και τις Σαρακοστές, για τη μάνα μου, για όλους τους πεθαμένους, για όσους είναι γραμμένοι εκεί, στο Κοιμητήριο, και για όσα ονόματα κεκοιμημένων θα μου δίνουν από δω και πέρα".
Έκανα χίλιες εκατό Λειτουργίες συνεχώς, χωρίς διακοπή! Χίλια εκατό Μνημόσυνα με κόλλυβα, με Τρισάγια, με ό,τι έπρεπε' κάθε μέρα!
Πολλές φορές τις νύχτες έβλεπα τις ψυχές να μου λένε "ευχαριστώ", άλλες γιατί ξεδίψασαν, άλλες γιατί δροσίστηκαν, άλλες γιατί χόρτασαν, άλλες γιατί ζεστάθηκαν μέσα στις παγωνιές! "Ευχαριστώ, ζεστάθηκα, παπά μου", μου έλεγαν, "κρύωνα, ζεστάθηκα, σ' ευχαριστώ". Άλλες με ευχαριστούσαν, γιατί είδαν λίγο φως και άλλες κρατούσαν ψωμάκια στα χέρια..."

ΒΙΒΛΙΟ: ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. 

ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ/ leimwnas

Διδακτική διήγηση

Ζούσε στους πρώτους αιώνας ένας μοναχός, ό οποίος όσες φορές τον ερωτούσε ό Ηγούμενος του «Πώς πηγαίνει; στην υγεία σου, αδελφέ;».

Αυτός πάντοτε παραπονιόταν ότι ήταν κατάκοπος από την πολλή εργασία.
Ακούγοντας καθημερινώς ό Ηγούμενος το ίδιο παράπονο ερώτησε κάποια ημέρα τον Μοναχό: «Τι είδους εργασία κάμνεις και κοπιάζεις τόσον πολύ, αδελφέ;»

Και ό Μοναχός απάντησε: Άγιε Ηγούμενε έχω τόσες εργασίες κάθε ημέρα και νύκτα, ώστε οί δυνάμεις μου δεν θα έφθαναν γι’ αυτές, εάν ό Θεός δεν με βοηθούσε:

Πρώτον, έχω δύο γεράκια, τα οποία προσπαθώ να κρατώ δέσμια και να τα εξημερώνω.

Δεύτερον, έχω δύο λαγούς, τους οποίους φυλάγω για να μη φύγουν.

Τρίτον, έχω δύο βόδια, τα οποία επιβλέπω για να εργάζονται.

Τέταρτον, έχω ένα λύκο τον οποίον προσέχω δια να μη βλάψει κανένα.

Πέμπτον, έχω ένα λιοντάρι, το οποίο προσπαθώ να κατανικήσω, και

Έκτον, έχω ένα ασθενή, τον οποίον πρέπει πάντοτε να τον περιποιούμαι.

Ό Ηγούμενος αφού άκουσε αυτά γέλασε λίγο και είπε στον Μοναχό: Αυτά. παιδί μου, δεν γίνονται, διότι είναι αδύνατον να εκτελεί κανείς τόσες εργασίες.

Και όμως, σεβαστέ μου πάτερ, απάντησε ό Μοναχός, σου είπα την αλήθεια.

Και ό Ηγούμενος, ό οποίος νόμιζε μέχρι ένα βαθμό επιπόλαια και χωρίς περιεχόμενο τα λόγια του Μοναχού, είπε: Εξήγησέ μου, παιδί μου, την παραβολή.

Και ό Μοναχός απάντησε:

Πρώτον, τα δύο γεράκια, Πάτερ μου, είναι τα δύο μάτια μου, τα οποία πετούν, πηγαίνουν από δω και άπ’ εκεί και πρέπει να φροντίζω για να μη δουν κάτι, το οποίο θα μπορούσε να με προτρέψει σε κάποια αμαρτία, πράγμα δυστυχώς πού έπαθε ό προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ, βλέποντας την γυναίκα του Ούριου, την Βηρσαβεέ.

Δεύτερον, οι δύο λαγοί, είναι τα πόδια μου, τα οποία πρέπει να εμποδίζω από το να τρέχουν στις ηδονές και τον δρόμο της αμαρτίας διότι εις το βάπτισμά μου, όταν ό ιερεύς έχριε αυτά είπε: «Του πορεύεσθε τα διαβήματά Σου» δηλαδή του Ιησού Χριστού. Φαντάζεσαι λοιπόν, Πάτερ μου, πόσους κόπους χρειάζεται αυτό;

Τρίτον, τα δύο βόδια είναι τα χέρια μου, τα οποία επιβλέπω με μεγάλη προσοχή για να εργάζονται. Να εργάζονται όμως το αγαθόν ως τα χέρια του Κυρίου, πού πάλι στο βάπτισμά μου γι’ αυτά ό ιερεύς είπε’ «Αί χείρες σου εποίησάν με και έπλασάν με».

Τέταρτον, ό λύκος είναι ή γλώσσα μου, ή οποία πάντοτε έχει ανάγκη από χαλινάρι, για να μη δαγκάσει κανένα αδελφόν μου, με την κατηγορία, πού είναι παρών ή απών και πεθάνει. Και αντιλαμβάνεσαι, πάτερ μου, όταν το Άγιο Πνεύμα δια του Αδελφόθεου Ιακώβου για την γλώσσα λέγει: «Ει τις εν λόγω ου πταιει, ούτος τέλειος ανήρ», και πάλιν’ «Ή γλώσσα πυρ, ό κόσμος της αδικίας, ούτως ή γλώσσα καθίσταται εν τοις μέλεσιν ημών ή σπιλούσα (μολύνουσα) όλον το σώμα…», και πάλιν: «Την γλώσσαν ουδείς δύναται ανθρώπων δαμάσαι ακατάσχετον κακόν, μεστή ιού θανατηφόρου. Εν αυτή ευλογούμεν τον Θεόν και πατέρα, και εν αυτή καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ’ όμοίωσιν Θεού γεγονότος…» (Ίακ. γ’ 2, 6 και 8). Τι πρέπει να κάμνω εγώ με αυτό το θηρίο, τον λύκο πού έχω στο στόμα μου;

Άλλα και ακόμη, πώς εγώ, πάτερ μου, να επιτύχω αυτό πού λέγει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος για την γλώσσα, για να μη λέγει περισσότερα ή λιγότερα, αλλά όλα με το ζύγισμα να λέγω, για να είμαι δίκαιος χωρίς κόπου μεγάλου; Δεν λέγει ό Άγιος ότι: ζυγαριά να εχομεν την γλώσσα μας ώστε με μεγάλη προσοχή να ζυγίζομε τα λόγια μας και να μη λέμε περισσότερα ούτε λιγότερα αλλά τα σωστά με ακρίβεια. Διότι, εάν ζυγίζομε με ακρίβεια και μεγάλη προσοχή τον χρυσό και άλλα πράγματα, πρέπει, με μεγαλύτερη προσοχή και ακρίβεια, να προσέχομε τα λόγια μας.

Και ακόμη, πάτερ μου, πώς να μη παλέψω με τον λύκο αυτόν, την γλώσσα μου, πού διαβάζω τον Αββά Σισώη και λέγει’ «Αδελφέ, έχω τριάντα χρόνια όπου δεν κάμνω πλέον δέησιν εις τον Θεόν περί αμαρτίας, αλλά αυτό μόνον λέγω εις την προσευχήν μου Κύριε Ιησού Χριστέ σκέπασαν με από της γλώσσης μου, διότι τόσους χρόνους έχω ασκητεύοντας και πάλιν σκοντάπτω με την γλώσσαν και αμαρτάνω».

Πέμπτον, ό λέων, πάτερ μου, είναι ή καρδιά μου, κατά της οποίας διεξάγω νύκτα και ημέρα πεισματώδη αγώνα και δυστυχώς με έλκει με μεγάλη βία σε όλα όσα βλάπτουν και καταστρέφουν την ψυχήν μου. Βλέπεις, πάτερ μου, «ότι έγκειται ή διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η’ 21), και ακόμη, ότι ή καρδία μου είναι ακάθαρτος ως είπεν ό Κύριος μου’ «Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιέ’ 19)’ και ότι πράγματι έτσι είναι και πρέπει να κουρασθώ να την καθαρίσω, μου το επιβεβαίωσε ό Προφήτης Δαβίδ πού λέγει εις τον Κύριον: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν έμοί ό Θεός, και πνεύμα ευθές έγκαινισον εν τοις έγκατοις μου» (Ψαλμ. 50, 12)

και Έκτον, πάτερ μου, ό ασθενής, είναι το σώμα μου, το οποίον ποτέ δεν ευρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Άλλοτε θέλει τροφή και άλλοτε νηστεία. Άλλοτε ανάπαυση και άλλοτε τυραννία. Άλλοτε περίθαλψη και άλλοτε όχι, και για τον λόγον αυτόν είμαι αναγκασμένος να έχω την προσοχή μου διαρκώς γυρισμένη προς αυτό, για να το περιποιούμαι όσο είναι δίκαιο, επειδή χρειάζεται και αυτό όπως το τσούφλι για το αυγό.

Αφού άκουσε αυτά ό Ηγούμενος από τον σοφό του Μοναχό, τον συγχάρηκε και είπε: «Εάν όλοι κάναμε όπως εσύ τέκνον μου, δηλαδή να εργαζόμαστε δια να συγκρατήσομε τα πάθη μας και ενημερώσομε τον κακόν – εαυτό μας, ή γη θα γινόταν ουρανός και ‘όλοι θα είμασταν ευτυχισμένοι και ειρηνικοί».

Δυστυχώς, αγαπητοί, εμείς δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, και ή κοινωνία μας κατάντησε ζούγκλα, καιτοι στην Κυριακή προσευχή ό Κύριος μας προτρέπει να λέμε: «Έλθέτω ή βασιλεία σου…, ως εν ουρανώ και επί – της γης».

Άλλα που χρόνος για την ψυχή μας, την αρετή, την πίστη, τον Χριστό, την σωτηρία της ψυχής μας.

Βλέπετε τον κόσμον και τα του κόσμου ανόητα και αμαρτωλά τα έχουμε περισπούδαστα, μόδα, καφενείο, χαρτί, γήπεδο, ταβέρνα, διαφθορά, χορός και γενικά ότι έχει σχέση με την σάρκα. Γι’ αυτό και φθάσαμε τόσο χαμηλά και ζούμε σαν να μην γνωρίσαμε Χριστόν και είμεθα άξιοι της τύχης μας.

Αυτό τιμωρούμεθα από τις επιλογές και τις αμαρτίες μας. Είθε να θελήσουμε να δεχθούμε τον θείο φωτισμό, εργαστούμε, για την κάθαρση των αισθήσεων : από τα πάθη, και την απόκτηση των αρετών του Ευαγγελίου για να έχομε ελπίδα σωτηρίας, με τις πρεσβείες της Παναγίας και όλων των Αγίων.

Αμήν.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

Ποιός Τον πλήγωσε;

 

Το ακόλουθο περιστατικό,  το διηγήθηκε  ο π. Ιάκωβος.
Μία γερόντισσα πήγε ν’ ανάψει τα καντήλια σ’ ένα εξωκλήσι του χωριού της. . Από περιέργεια κοίταξε μέσα στο ιερό, και τί να δει!
Πάνω στην αγία τράπεζα καθόταν ένα παλικάρι περίπου τριάντα χρόνων.
Είχε πληγές στις παλάμες και τα πόδια, καθώς και μία πληγή στο πλευρό, απ’ όπου έτρεχε αίμα.
Ποιός είσαι εσύ που τολμάς να κάθεσαι πάνω στην αγία τράπεζα; ρώτησε η γυναίκα κατάπληκτη.
Εγώ πάντα εδώ κάθομαι, εδώ είναι η θέση μου, απάντησε ο νέος.
Ποιός σε πλήγωσε τόσο; Εσύ με πλήγωσες με τις αμαρτίες σου.
Αξιώθηκε, πράγματι, η γερόντισσα και είδε τον ίδιο τον Κύριο, γιατί βρισκόταν τότε σε κατάσταση μετάνοιας.

(«Ένας Άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π. Ιάκωβος», εκδ. Πατέρων Ι. Μ. Οσίου Δαυίδ)

«Λόγος εν χάριτι, αλάτι ηρτυμένος»

 

Φεβρουάριος του 1988. Στις Καρυές κάνει αρκετό κρύο. Έχει σημαντικό υψόμετρο, έχει και υγρασία που δυσκολεύει τα πράγματα. Σήμερα όμως είναι ξερός ο καιρός. Έχει κι ένα αεράκι που αν είσαι καλά ντυμένος το απολαμβάνεις. Είναι απόγευμα. Μόλις έπεσε ο ήλιος πίσω από το βουνό. Προχωρούμε στο μονοπάτι μαζί με τον π. Παΐσιο. Στον δρόμο συναντούμε τον π. Καλλίνικο από τη Σκήτη του Κουτλουμουσίου. Φθά­νουμε στο ξύλινο γεφυράκι του. Γύρω μας φουντουκιές γυμνές χωρίς φύλλα. Μόνο κλαδιά.
«Μπα, ποιός έφερε μανταρίνια;», ρωτά έκπληκτος ο π. Παΐσιος.
Στο βάθος, σε απόσταση μεγαλύτερη από εξήντα μέτρα, διακρίνεται η πόρτα της αυλής του και κάτι που ροδίζει στη βάση της. Ίσως να ‘ναι χρώματος πορτοκαλί. Η απόσταση δεν αφήνει περιθώρια για περισσότερες λεπτομέρειες.
Σε λίγη ώρα πλησιάζουμε. Πράγματι, βλέπουμε μια μεγάλη σακκούλα διαφανή, πορτοκαλί χρώματος, γεμάτη μανταρίνια. Πού τα είδε ο άνθρωπος! Πώς διέκρινε ότι είναι μανταρίνια και όχι πορτοκάλια! Αφού δε και η σακκούλα είναι πορτοκαλί, θα μπορούσε να περιείχε και μήλα.
«Πώς μ’ αρέσουν τα μανταρίνια!», λέει με εμφανώς προσποιητή λαιμαργία, ο γέροντας. «Θα κρατήσω για τον εαυτό μου τρία… Καλύτερα, ας τα κάνω πέντε… Μια που βρήκα την ευκαιρία, θα πάρω επτά», λέει με ένα πολύ χαριτωμένο χαμόγελο και σταματά. «Πάρε τα υπόλοιπα, π. Καλλίνικε, και πήγαινέ τα απέναντι στον γερο-Ιωσήφ».
Ο γερο-Ιωσήφ ήταν ένα γεροντάκι στην Κουτλουμουσιανή Σκήτη, 103 ετών, που όμως καθημερινά καλλιεργούσε τον κήπο του.
Ο π. Καλλίνικος έβαλε σχήμα, ζήτησε ευλογία και έφυγε.
Εμείς με τον π. Παΐσιο μπήκαμε στο καλυβάκι του. Καθίσαμε στο ένα κελλί και μου ζήτησε να του διαβάσω κάτι χειρόγραφα κείμενά του.
Πέρασαν περίπου είκοσι λεπτά και χτυπάει το σίδερο της αυλόπορτας. Κάποιοι ήλθαν για να τον συναντήσουν.

«Να ανοίξω. γέροντα;», ρωτώ.

«Άσε καλύτερα. Αν είναι περίεργοι θα φύγουν, αν είναι πονεμένοι ή διψασμένοι θα επιμείνουν».
Συνεχίζουμε την ανάγνωση. Σε λίγα λεπτά ξαναχτυπάει το σίδερο.

«Τί κάνουμε τώρα. γέροντα;», ξαναρωτώ.

Στο παράθυρό του, αντί κουρτίνας κρεμόταν ένα κομμάτι από σεντόνι.
«Κοίτα λοξά, να μην σε δουν και δες πόσοι είναι», μου λέγει.
«Δεν μπορώ να τους μετρήσω, δεν φαίνονται», απαντώ.
«Καλά, δεν ξέρεις ούτε αριθμητική; Τί έκανες τόσα χρόνια στην Αμερική; Ας περιμένουμε. αυτοί θα ξαναχτυπήσουν».
Πράγματι, σε λίγα λεπτά, χτυπούν για τρίτη φορά.
«Τώρα θα προσπαθήσω εγώ να τους μετρήσω. Μπορεί να μην τελείωσα το Δημοτικό, αλλά θα τα καταφέρω», μου λέγει,.

Σηκώνεται και ανοίγει την πόρτα της καλύβης.

«Τί πάθατε, παλικάρια, τέτοια ώρα; Τί ήλθατε να κάνετε;».

«Πάτερ, θέλουμε λίγο να σας δούμε. Γίνεται;».

«Να με δείτε γίνεται. Αλλά τί θα βρούμε να σας κεράσουμε. Πόσοι είστε; Για να σας μετρήσω ένας, δύο… επτά. Για να δω τί θα βρούμε στο μαγαζί τέτοια ώρα».
Μπαίνει μέσα και επιστρέφει με τα επτά μανταρίνια.
Τί φοβερός άνθρωπος, σκέπτομαι έκπληκτος από μέσα. Πού το ήξερε και κράτησε τα μανταρίνια! Το προγνώριζε; Τον φώτισε ο Θεός χωρίς αυτός να το συνειδητοποιεί;
«Από πού έρχεσθε, παλικάρια;», ρωτάει με ενδιαφέρον.
«Είμαστε από την Αθήνα. Και ο Βruce με τον John από την Αμερική».
«Από την Αμερική; Μα αν τους κεράσουμε ένα μανταρίνι, αυτοί θα μας ρεζιλέψουν σε όλο τον κόσμο. Για να βρούμε κάτι Αμερικάνικο στο… supermarket».
Ξαναμπαίνει μέσα και επιστρέφει με ένα πακέτο αμερικάνικα μπισκότα και ένα κουτί ξηρούς καρπούς διαφόρων ειδών Ρlanters, της πιο φημισμένης δηλαδή μάρκας στην Αμερική. Έκπληκτοι αυτοί εκφράζουν τον θαυμασμό και τον εντυπωσιασμό τους.
«Πάτερ, τί συμβολίζει το τάλαντο που χτυ­πούνε στα μοναστήρια;», ρωτάει δειλά ο ένας.
«Δεν ξέρω τί συμβολίζει. Ούτε και έχει καμιά σημασία. Αυτό που έχει αξία δεν είναι να χτυπά­ει κανείς το τάλαντο του μοναστηριού, αλλά να πολλαπλασιάζει το τάλαντο του Θεού. Ακούστε, παιδιά! Επειδή η ώρα πέρασε, πρέπει να πηγαίνετε. Ένα μόνο να πω: το πρόβλημα με τους Αμερικάνους είναι ότι στα Αγγλικά το “εγώ” γράφεται πάντοτε με κεφαλαίο, ενώ εμείς στην Ελλάδα το γράφουμε πότε-πότε και με μικρό».
Γέλασαν με τη χαριτωμένη παρατήρηση και ρωτούν οι Αμερικάνοι:
«Αυτό τί σημαίνει; Εμείς τί πρέπει να κάνουμε;».
«Να διαγράψετε το “εγώ” από το λεξιλόγιο σας, παιδιά. Ο εγωισμός είναι ο μεγάλος μας εχθρός. Αυτόν πρέπει να πολεμήσουμε όλοι ανεξαιρέτως».
Η αγιότητα έχει μια ευγένεια, μια λεπτότητα, μια χάρη πάνω της. Δεν είπε σοφίες ούτε θεολογίες ούτε έκανε εντυπωσιακές αποκαλύψεις. Γέμισε όμως όλων την καρδιά. Προνόησε, διακριτικά κάλυψε το χάρισμά του, ευγενικά κέρασε τους επισκέπτες του, όμορφα πρωτοτύπησε με τον τρόπο του, οικοδόμησε με τον λόγο του, ανέπαυσε με την παρουσία του. Χωρίς να προσπαθεί να πείσει για κάτι κανέναν, πείθει για τα πιο μεγάλα όλους. Δίπλα του φωτίζεσαι, χαίρεσαι, αναπαύεσαι. Αισθάνεσαι σαν τη Μαρία παρά τους πόδας του Ιησού. Σαν τους αποστόλους στο όρος της θείας Μεταμορφώσεως -δεν θέλεις να ξεκολλήσεις με τίποτα.

(Νικολάου, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, «Φωνή αύρας λεπτής…», εκδ. Εν πλω)

“…Μνησθείη Κύριος ο Θεός…”

 
Πολλές φορές στη λατρεία της Εκκλησίας μας  ακούμε την ευχετική αύτη εκφώνηση από τον λειτουργό ιερέα. Εύχεται σε όλους και στον καθένα να     έχουν θέση στη μνήμη του Θεού: «Πάντων υμών μνησθείη Κύριος ο Θεός»…
Οπωσδήποτε η ευχή αυτή της Εκκλησίας μας είναι η π ιό συγκινητική, αλλά και η πιο τιμητική για όλους μας.
Διότι, εάν καταφέρει κανείς να είναι «πάντοτε» στην αδιάλειπτη μνήμη του Θεού, τί άλλο μεγαλύτερο θέλει;
Τί είναι όμως μνήμη; Μνήμη, κατά την ψυχολογία και τη φιλοσοφία, είναι η ικανότητα να ανασταίνει κανείς το παρελθόν και να διατηρεί μέσα του τη γνώσι γι’ αυτό. Χάρις στην μνήμη και την ανάμνηση ξανάρχονται στο προσκήνιο της συνειδήσεως μας, είτε πρόσωπα, είτε γεγονότα και καταστάσεις και είναι σαν να τα ξαναζούμε. Έτσι, η μνήμη γίνεται μια ζωοποιός δύναμη, που μας βοηθά να υπερνικούμε το βίωμα της αποσυνθέσεως και του θανάτου. Η μνήμη του ανθρώπου, κατά την πατερική διδασκαλία, προ της πτώσεως ήταν απλή και ενιαία… Με την πτώση η μνήμη έγινε από απλή σύνθετη και από ενιαία πολυσχιδής. Την μεταπτωτική άρρωστη αυτή μνήμη την θεραπεύει η έμμονη μνήμη του Θεού που παγιώνεται με την προσευχή (Αγ. Γρηγόριος Σιναΐτης).
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας επιμένουν πολύ στην αναγκαιότητα της μνήμης του Θεού από τον άνθρωπο και στην πολλαπλή της ωφέλεια στη ψυχή του.
Ο Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος θα συστήσει: «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον». Πρέπει βέβαια να διευκρινισθεί ότι αυτή η μνήμη του Θεού δεν είναι εγκεφαλική και διανοητική, όπως δηλ. κάποιος θυμάται κάποιον, αλλά οντολογική και βιωματική, όπως π.χ. η μητέρα «θυμάται» το έμβρυο που έχει μέσα της, κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο.
Όταν η καρδιά του ανθρώπου αγαπήσει το Θεό  πάνω από κάθε άλλο, ο Θεός εγκαθίσταται μέσα του, κατά την αψευδή Του υπόσχεση: « Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει και ο Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ^’ αυτώ ποιήσομεν» (Ιω. 14,23). Και τότε: Με την συνεχή μνήμη του Θεού, φωνάζει από τα βάθη της ψυχής του το όνομα του Κυρίου και τίποτε άλλο, όπως το βρέφος φωνάζει το όνομα του πατέρα του» (Οσ. Θεόληπτος). Τότε, το Πνεύμα του Θεού «κρά­ζει εντός ημών αββά ο Πατήρ» (Απ.Παΰλος).
Η μνήμη του Θεού εξάλλου, είναι ισχυρότατο όπλο κατά των πειρασμών και των περιστάσεων της αμαρτίας. «Πάσας τας ημέρας Κυρίου του Θεού ημών μνημόνευε και μη θέλησης αμαρτάνειν και παραβήναι τας εντολάς του Θεού» συνιστά η Αγία Γραφή (Τωβίτ 4,5). Ο Πάγκα­λος Ιωσήφ με την μνήμη του Θεού κατορθώνει να αποφύγει τους πλοκάμους της αισχρής Αιγύπτιας. «Μνημόνευε Ιησοϋν Χριστόν εγηγερμένον εκ νεκρών» παραγγέλλει ο Παύλος. Και ο Αγ. Συμεών συμπληρώνοντας, συμβουλεύει: «Να έχεις πάντοτε το νου σου στο Θεό, είτε κοιμάσαι, είτε είσαι ξύπνιος και στο φαγητό και στη συνομιλία και στο εργόχειρο και σε κάθε άλλη πράξη, σύμφωνα με τον λόγο του Δαβίδ: «Προωρώμην τον Κύριον ενώπιον μου διαπαντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν, ίνα μη σαλευθώ» (Ψαλμ. 15,8). Η εμπειρία των Αγίων μας, μαρτυρεί ότι η ενθύμηση του Θεού δεν ταράζει την ψυχή, δεν την φοβίζει. Τουναντίον φέρνει στους λογισμούς ειρήνη και στην καρδιά του ανθρώπου χαρά και ευφροσύνη, σύμφωνα και με το λόγο:«Εμνήσθην  Θεού και ευφράνθην». Λέγει ο Οσ. Θεόληπτος, Επίσκ. Φιλαδέλφειας: «Η μνήμη του Θεού είναι θεωρία του Θεού, ο οποίος έλκει την όραση και την επιθυμία του νου, προς τον εαυτόν Του και τον περιλάμπει με το φως Του».
Η μνήμη του Θεού και μάλιστα των σωτηρίων αυτού παθημάτων και της Αναστάσεως, θερμαίνει την προς Αυτόν αγάπη μας, γεμίζει  την καρδιά μας από ευγνωμοσύνη, για τα όσα Αυτός  έκανε για μας, και έτσι μας κρατά στη ζωή και σαν Σώμα (Εκκλησία) και σαν άτομα.
Στη μνήμη και την «ανάμνηση» στηρίζεται και η ευχαριστιακή λατρεία της Εκκλησίας μας. Η θ. Λειτουργία είναι το Μυστήριο της «αναμνήσεως» του Χριστού, της αναμνήσεως της υπέρτατης θυσίας Του. «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν», μας είπε.
 «Ευθύς εξαρχής η πίστις των χριστιανών ήταν μνήμη και ανάμνηση. Αλλά μνήμη αποκατεστημένη στην ζωοποιό της ουσία. Γιατί, σε αντίθεση με την φυσική μας αμαρτωλή μνήμη, με την απατηλή της ανάσταση του παρελθόντος, αυτή η νέα μνήμη, είναι ευφρόσυνη αναγνώρισις του αναστάντος και ζώντος και παρόντος και παραμένοντος Χριστού. Και όχι μόνον αναγνώρισις, αλλά και συνάντησις και ζωντανό βίωμα επικοινωνίας με Αυτόν» (Σμέμαν).
Άλλά η ευχή λέγει: «Μνησθείη υμών Κύριος ο Θεός…», είθε να σας θυμηθεί ο Θεός,..
Τί σημαίνει όμως να μας θυμηθεί ο Θεός;
Ασφαλώς δεν σημαίνει ότι ο Θεός είναι δυνατόν να μας ξεχάσει και ως εκ τούτου έχει ανάγκη «υπενθυμίσεως» εκ μέρους μας, διότι μας γνωρίζει προ καταβολής κόσμου. Κατά την Αγία Γραφή και τους θεοφόρους Πατέρες μας «μνήμη Θεού» είναι το ενδιαφέρον και η άπειρη αγάπη Του, για τα δημιουργήματά Του και ιδιαιτέρως για τον άνθρωπο, χάρις στην οποία τα πάντα ζουν και κινούνται και υπάρχουν. «Όποιος επιθυμεί να τον θυμάται ο Θεός αιώνια, επιθυμεί κάτι το πραγματικά ευαγγελικό», γράφει ο Άγ. Νικόλαος Αχρίδος. Έτσι, παραμονή στη μνήμη του Θεού σημαίνει παραμονή στην ίδια την αιώνια ζωή, ενώ η πτώση μας από αυτήν την αιώνια μνήμη σημαίνει αιώνιο θάνατο.
Από αυτή τη θέση κατανοούμε πόση σπουδαιότητα έχει η προσθήκη στη λειτουργική ευχή: εν τη βασιλεία Αυτού πάντοτε κ.λπ.».
Σχετικές με αυτά είναι και οι ωραίες σκέψεις του μνημονευθέντος Αγ. Νικολάου: «Κάποτε -λέγει- οι μαθηταί επέστρεψαν στο Χριστόν, ύστερα από μια αποστολή και του είπαν με μεγάλη χαρά: “Κύριε και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί Σου”. Εκείνος τούς απάντησε:

«Εν τούτω μη χαίρετε. Χαίρετε δε μάλλον ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς». Και συνεχίζει ο Άγιος: «Αυτό πραγματικά έχει μεγάλη αξία. Η ανάμνησή μας να υπάρχει για πάντα στην αιώνια βασιλεία του Χριστού!».
Στην Αγία Γραφή συχνά γίνεται λόγος ότι τα ονόματα των δικαίων είναι γραμμένα «εν βίβλω ζωής». Ενώ αντιθέτως, ότι, τα ονόματα των αμαρτωλών είναι ξεχασμένα και σβησμένα. Έτσι, στην παραβολή του Λαζάρου και του πλουσίου, βλέπουμε ότι ο Κύριος «θυμάται» το όνομα του δικαίου· ενώ αντιθέτως «ξεχνά» το όνομα του αμαρτωλού. Με αυτό θέλει να μας δείξει ότι το όνομα του Λαζάρου εγράφη στην αιώνια ζωή για πάντα. Αντιθέτως ο πλούσιος έχασε για το Θεό και την αιώνια βασιλεία και τη ζωή και το όνομά του ακόμη».
Κατά τα ανωτέρω λοιπόν, υπάρχει περίπτωση να μας «ξεχάσει» ο Θεός, με την έννοια βεβαίως της οριστικής εκπτώσεως μας από τη Χάρη Του και της απαλείψεως του ονόματός μας από το βιβλίο της ζωής. Όντως αυτό θα αποτελούσε την τραγικότερη υπαρξιακή μας αποτυχία. Γι’ αυτό και ο Παύλος φωνάζει: «ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση», δηλ.: «μην εκπέσει της μνήμης του Θεού»!
Και όμως, στο λόγο του Θεού και στους Πατέρες, μερικές φορές τονίζεται η επιθυμία του ανθρώπου, όπως ο Θεός μη «μνησθή» αυτού. Είναι οι περιπτώσεις εκείνες, που θα ήθελε να σβήσει ο Θεός τις αμαρτίες και τις ένοχες πράξεις του, από το βιβλίο της μνήμης Του. Τότε το «μνήσθητί μου Κύριε» το αντικαθιστά το: «αμαρτίας νεότητάς μου και αγνοίας μη μνησθείς, Κύριε».. Διότι «εάν ανομίας παρατήρησης, Κύριε, Κύριε, τις υποστήσεται;».
Τότε ασφαλώς η υπόσχεση του Θεού «των αμαρτιών υμών ου μη μνησθώ έτι» (Ιερεμ. 38, 34) αποβαίνει η πιό γλυκεία, η πιό παρήγορη για τον άνθρωπο υπόσχεση.
Επομένως εάν η ευχή «μνησθείη υμών Κύριος ο Θεός» είναι απολύτως ευεργετική, εξίσου ευεργετική είναι και η ευχή: «μη μνησθείη Κύριος των ανομιών υμών»!…

(Αρχιμ. Αθηναγόρου Καραμαντζάνη, «Στώμεν καλώς»)

Επιγραφή για την ταυτότητα των Μακεδόνων, του Νίκου Μάρτη,

Επιγραφή της αρχαίας Αιγύπτου επιβεβαιώνει την ταυτότητα των Μακεδόνων ως Έλληνες του Νίκου Μάρτη Πρώην Υπουργού Η ταυτότητα των Μακεδόνων ως Ελλήνων, πλην των γνωστών αδιάψευστων ιστορικών στοιχείων (επιγραφές, ευρήματα αρχαιολογικών χώρων, κείμενα αρχαίων ιστορικών Ελλήνων, Εβραίων, Ρωμαίων κτλ) επιβεβαιώνεται και από μία επιγραφή του 267 π.Χ. (φωτογραφία της οποίας μου έστειλε ο κ. Σταύρος Χατζής, Συνταξιούχος Αστυνομικός, που παρακολουθεί το θέμα της Μακεδονίας) η οποία βρέθηκε στην Αίγυπτο και αναφέρεται σε αθλητικούς αγώνες, που έγιναν στα δωδέκατα βασιλικά γενέθλια. Οι αθλητές που αναφέρονται ότι αγωνίστηκαν, χαρακτηρίζονται από τον τόπο καταγωγής τους (Θραξ, Μακεδών, Σάμιος κτλ.), δηλαδή από τον ενιαίο Ελληνικό γεωγραφικό χώρο. Συνεπώς και μόνο από το γεγονός ότι αναφέρονται μεταξύ των άλλων Ελλήνων αθλητών και τέσσερις Μακεδόνες αθλητές, επιβεβαιώνει ότι οι Μακεδόνες είναι Έλληνες. Ο George Robinson, στο εκδοθέν το 1899 στη Νέα Υόρκη βιβλίο του γράφει: «Ο αρχαίος Αιγυπτιακός πολιτισμός γαλουχήθηκε επί τρεις αιώνες από τον Ελληνικό πολιτισμό και ανέπτυξε το εμπόριο σε ύψιστο βαθμό, αλλά δεν αλλοιώθηκε από τον Μακεδόνα κατακτητή (Πτολεμαίο) στα θρησκευτικά και γλωσσικά στοιχεία του, γι’ αυτό πολλές επιγραφές που βρέθηκαν, είναι χαραγμένες στην αιγυπτιακή (ιερογλυφική ή δημώδη) γλώσσα και στη γλώσσα των Μακεδόνων» (δηλαδή την Ελληνική). Εκτός των ανωτέρω αδιάψευστων στοιχείων, η ταυτότητα των Μακεδόνων ως Ελληνική, επιβεβαιώνεται και από τα αναφερόμενα στην πρόσφατη επιστολή μου στην Πρέσβειρα της Συρίας στην Αθήνα, δηλαδή: α). Από την Παλαιά Διαθήκη, όπου αναφέρεται ότι «Ο Έλλην Βασιλεύς θα νικήσει τον Πέρση βασιλέα». Στο βιβλίο των Μακκαβαίων αναφέρεται ότι: «Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών ο υιός του Φιλίππου ενίκησε τον Δαρείο». β) Ο Απόστολος Παύλος (ΙΣΤ 9, 10) αναφέρεται, ότι το 50 μ.Χ. επισκέφθηκε τις πόλεις ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ και ΒΕΡΟΙΑ, δηλαδή πόλεις που είχαν αιώνες προ το 50 μ.Χ., έκτοτε και μέχρι σήμερα τα αυτά Ελληνικά ονόματα, γεγονός που επιβεβαιώνει την ταυτότητα της Μακεδονίας ως Ελληνικής. γ) Ο Απόστολος Παύλος (ΙΖ 4, 12) στη Θεσσαλονίκη και Βέροια συνάντησε Έλληνες και Ελληνίδες, που επίστευσαν. δ) Ο Απόστολος Παύλος μίλησε και έγραψε τις επιστολές του προς τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης και των Φιλίππων στην Ελληνική γλώσσα. ε) 356 Καθηγητές Πανεπιστημίων Αμερικανικών και άλλων χωρών, συνυπέγραψαν επιστολή στον Πρόεδρο Ομπάμα και του ζητούν να ανακαλέσει την απόφαση του προκατόχου του κ. Τζωρτζ Μπους (υιού), ο οποίος την επομένη της δεύτερης εκλογής του, ονόμασε την ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και ανέτρεψε την πάγια πολιτική των ΗΠΑ για τη Μακεδονία, όπως είχε χαραχθεί από την Εγκύκλιο του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Στεττίνιους το 1944 και το Δόγμα Τρούμαν. Ο κ. Μπους ανέτρεψε επίσης και προηγούμενη δήλωση του, ότι το 1946-1947 οι ΗΠΑ βοήθησαν το Βερολίνο και την Ελλάδα να διατηρήσουν την ελευθερία τους. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Μπους δεν είναι ούτε ιστορικός, ούτε αρχαιολόγος και όπως και άλλοι ηγέτες, αλλά και Κυβερνήσεις, παραπλανήθηκε από συμβούλους και ονόμασε την ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». στ) Τέλος, ο ορισθείς από τον ΟΗΕ κ. Νίμιτς, ως διαμεσολαβητής μεταξύ Σκοπιανών και Ελλήνων, για την ονομασία της ΠΓΔΜ, σε συνάντησή του με την Παμμακεδονική Ένωση της Αμερικής, παραδέχτηκε την ιστορική αλήθεια και είπε ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλαβικής καταγωγής. Την πληροφορία αυτή ανέφερε και ο δημοσιογράφος Γ. Φωτιάδης στον «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ ΤΥΠΟ» την 20η Απριλίου 2011. Ο ΟΗΕ πρέπει να ανακοινώσει όλη την ιστορική αλήθεια, για να παύσει το θέμα της Μακεδονίας να ταλαιπωρεί τον ΟΗΕ. Η ΠΓΔΜ μπορεί να ονομάσει το κράτος της όπως επιθυμεί, υπό τον όρο να μην εμπεριέχει τη λέξη «Μακεδονία». Προτείνω το «Δημοκρατία της ΠΑΙΟΝΙΑΣ», διότι όταν ήρθαν οι Σλάβοι στη Μακεδονία, μέρος τους εγκαταστάθηκε στην Αρχαία Παιονία. Ο Άγγλος ιστορικός NGL HAMMOND, ο οποίος έγραψε βιβλία για τη Μακεδονία, στο βιβλίο του «Μέγας Αλέξανδρος (ένας ιδιοφυής)» παρατηρεί στη σελ. 268, Κεφ 5: «Η εκστρατεία της Ιλλυρίας και οι Μακεδονικές δυνάμεις»: «Τέλος του θέρους (335 π.Χ.) ο Αλέξανδρος οδήγησε το στρατό του στη χώρα των Αγριανών (γύρω από τη σημερινή Σόφια) και στην περιοχή που κατοικείτο από Παίονες (γύρω από τα σημερινά Σκόπια». Ο N.G.L. Hammond, στο βιβλίο του «Ιστορία της Μακεδονίας» (Τόμος 2, σελ. 126), αναφέρει: «Οι Παίονες δεν ήσαν Έλληνες». Η ιστορική αλήθεια είναι ότι ο Λένιν το 1923 στο 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, διακήρυξε για πρώτη φορά το σύνθημα «Ανεξάρτητη Μακεδονία–Θράκη». Την πολιτική αυτή ακολούθησε και το ΚΚΕ και στο 3ο Έκτακτο Συνέδριο της Κ.Ε. (Εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 14.2.1924) ομόφωνα διακήρυξε «περί Ανεξαρτήτου Μακεδονίας – Θράκης». Στην 6η Ολομέλεια του 1934, ο Ζεύγος τόνισε «Το ΚΚΕ υποστηρίζει το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως του πληθυσμού της Μακεδονίας και Θράκης και τον αποχωρισμό τους σε ξεχωριστό κράτος. Ο Τίτο, τον Αύγουστο 1944, με σύμφωνη γνώμη του Στάλιν, μετονόμασε την Νότιο Γιουγκοσλαβία (Βαρντάρσκα) σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας και τους κατοίκους της Μακεδόνες. Ο Στεττίνιους, Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ το 1944, με την Εγκύκλιο του υπ’ αριθ. 868014/24.12.1944 προς τους Πρεσβευτές και Προξένους των ΗΠΑ ανέφερε: «Το Αμερικάνικο Υπουργείο Εξωτερικών έχει επισημάνει αύξουσα προπαγάνδα και ημιεπίσημες δηλώσεις, περί αυτονομίας της Μακεδονίας. Η Αμερικανική Κυβέρνηση θεωρεί κάθε συζήτηση περί Μακεδονικού «Έθνους», περί «Μακεδονικής πατρίδας», περί Μακεδονικής «συνειδήσεως» αδικαιολόγητη δημαγωγία, χωρίς εθνική ή πολιτική υπόσταση και ομοιάζει με επιθετική προδιάθεση εναντίον της Ελλάδας. Η συγκεκριμένη πολιτική της Κυβερνήσεως μας είναι να αντιτάσσεται σε κάθε αναβίωση του Μακεδονικού, που εμπλέκει την Ελλάδα. Η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας κατοικείται κατά μέγα μέρος από Έλληνες. Οι Έλληνες αυτοί, δεν έχουν καμία πρόθεση αυτονομήσεως και αντιτάσσονται στην δημιουργία Μακεδονικού κρατιδίου. Η Κυβέρνηση μας θα θεωρήσει υπεύθυνη κάθε Κυβέρνηση ή ομάδες κρατών που ανέχονται ή ενθαρρύνουν απειλές ή επιθετικές ενέργειες «Μακεδονικών δυνάμεων» εναντίον της Ελλάδας.» Ο Κίρο Γκλιγκόρωφ, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στη συνέλευση του ΟΗΕ, πέτυχε την αναγνώριση ως ανεξάρτητου Κράτους, της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας». Την ιστορική αλήθεια, ότι οι Σκοπιανοί δεν έχουν καμία σχέση με τους Μακεδόνες, επιβεβαίωσαν οι 15 ηγέτες της ΕΟΚ τον Ιούνιο 1992 στη Διάσκεψη Κορυφής στη Λισσαβόνα, οπού ομόφωνα αποφάσισαν να αναγνωρίσουν την ΠΓΔΜ, εφόσον η ονομασία δεν θα περιέχει τη λέξη «Μα­κεδονία». Το θέμα είχε τεθεί από τον τότε Μακεδόνα Πρόεδρο της Ελλη­νικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος στην από 3.1.1992 επιστολή του, όπου τόνιζε ότι είναι Μακεδόνας, έγραψε ότι: «Η αναγνώριση της αυτοαποκαλουμένης “Δημοκρατίας της Μακεδονίας” έχει θεμελιώδη σημασία για την Ελλάδα και το γνωρίζω καλύτερα από κάθε άλλον αφού είμαι ο ίδιος Μακεδών. Η Δημοκρατία αυτή ούτε εθνολογικά, ούτε ιστορικά έχει το δικαίωμα να ονομάζεται Μακεδονία», και προσέθεσε:«Η εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας αυτής αποτελείται από Αλβανούς, Τούρκους, Τσιγγάνους και Σλάβους, που καμία σχέση δεν έχουν με Μακεδόνες», και ότι: «Είναι αδιανόητο με την λήξη του Ψυχρού Πολέμου να δίδεται ιστορική νομιμοποίηση σε Τίτο και Μόσχα, που ονόμασαν την Νότιο Γιουγκοσλαβία σε Μακεδονία, γιά έξοδο στο Αιγαίο, αποσπώντας την Μακεδονία από την Ελλάδα». Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος, με Εγκύκλιο του το 1981, ανακήρυξε «Τους γεννηθέντες στη Θεσσαλονίκη Έλληνας αδελφούς Μοναχούς (Μεθόδιο και Κύριλλο) ουράνιους προστάτες της Ευρώπης». Πηγή: http://nationalpride.wordpress.com/2011/05/07/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%8D%CF%80%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE%B5%CE%B2/ Και από: http://paspartoy.blogspot.com/2011/05/blog-post_1491.html

H Κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να δίνει μόνο το μισό μισθό των Κληρικών,

H Κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να δίνει μόνο το μισό μισθό των Κληρικών Το υπόλοιπο 50% θα επιβαρύνει τη διοίκηση της Εκκλησίας, σύμφωνα με την εφημερίδα «Το ΒΗΜΑ της Κυριακής» Το ενδεχόμενο να σταματήσει να καταβάλει το σύνολο της μισθοδοσίας των κληρικών φαίνεται να εξετάζει η Κυβέρνηση, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το ΒΗΜΑ της Κυριακής», μετά την επιδείνωση των οικονομικών δεικτών και της πορείας των εσόδων. Οι περικοπές στους μισθούς των κληρικών ενδέχεται να αγγίξουν μέχρι και το 50% ενώ σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα το ποσό αυτό θα αναλάβει να καλύψει η Εκκλησία από δικούς της πόρους. Τι γράφει "Το ΒΗΜΑ της Κυριακής" «ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ νέας αυστηρής λιτότητας εισέρχεται το Δημόσιο με περικοπές αμοιβών και επιδομάτων για όλους τους υπαλλήλους, ακόμη και «κούρεμα» του 50% των μισθών των κληρικών, τους οποίους θα αναλάβει να καλύψει με δικούς της πόρους η Εκκλησία» γράφει στο ρεπορτάζ του  στο «ΒΗΜΑ της Κυριακής» ο δημοσιογράφος Ζ.Τσώλης και συνεχίζει: «Το νέο πακέτο μέτρων, το οποίο κατά τις πληροφορίες αποδέχθηκε η τρόικα και θα έρθει προς έγκριση στο Υπουργικό Συμβούλιο, προβλέπει πάγωμα κάθε πρόσληψης ως και το 2015, μείωση του αριθμού των εισακτέων στις αστυνομικές και στρατιωτικές σχολές από το 2012, σταδιακή αποχώρηση όλων των συμβασιούχων ως το 2015, κατάργηση μονίμων θέσεων στο Δημόσιο και κλείσιμο των ΔΕΚΟ και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου που δεν θα κριθούν “βιώσιμα”». Αξίζει να σημειωθεί η πληροφορία που περιλαμβάνεται στο σχετικό ρεπορτάζ,  για πάγωμα κάθε πρόσληψης ως και το 2015. Κατά συνέπεια είναι προφανές ότι δεν θα τηρηθεί ακόμα και η "κακή" αναλογία του 5-1 στις προσλήψεις των κληρικών. Ήδη κάποιοι Μητροπολίτες που έσπευσαν να χειροτονήσουν κληρικούς χωρίς να έχουν εξασφαλίσει το διορισμό τους, αναζητούν τώρα τρόπους μισθοδοσίας τους. Η διοίκηση της Εκκλησίας μπροστά στο ενδεχόμενο..."χρεοκοπίας" Υπενθυμίζεται ότι οι μισθοί και οι συντάξεις των κληρικών και των εργαζομένων στα εκκλησιαστικά ΝΠΔΔ – όπως μάλιστα είχε αναφέρει και ο Μητροπολίτης Πειραιώς σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στη διαδικτυακή τηλεοπτική εκπομπή του Amen.gr - αγγίζουν το ποσό περίπου των 300 εκατ. ευρώ. Αν λοιπόν οι πληροφορίες γίνουν πραγματικότητα τότε η Εκκλησία της Ελλάδος, η ημιαυτόνομη Εκκλησία της Κρήτης και οι Μητροπόλεις των Δωδεκανήσων αναμένεται να βρεθούν αντιμέτωπες με ένα τεράστιο οικονομικό πρόβλημα. Και μάλιστα σε μια περίοδο που η Τράπεζα της Ελλάδος επιχειρεί, κατ’ εφαρμογή ενός νόμου του 1950, να θέσει υπό τον διαχειριστικό έλεγχό της τα χρηματικά διαθέσιμα των εκκλησιαστικών ΝΠΔΔ, δηλαδή τις καταθέσεις της Ιεράς Συνόδου, των Μητροπόλεων, των ενοριών κλπ. «Αν δεσμεύσουν τα χρήματα αυτά, με όποιον τρόπο, θα μας αφαιρέσουν τη δυνατότητα άσκησης φιλανθρωπικού έργου. Αν μάλιστα περικόψουν και κατά 50% την μισθοδοσία του Κλήρου και ζητήσουν να την αναλάβουμε εμείς τότε θα πρέπει η Εκκλησία να αναζητήσει τη χρηματοδότησή της από το ΔΝΤ. Θα χρεοκοπήσουμε» σχολίασε στο Amen.gr,  Ιεράρχης της Ελλαδικής Εκκλησίας, στο άκουσμα των πληροφοριών που δημοσιεύει η εφημερίδα «Το ΒΗΜΑ της Κυριακής». «Εντέλει ας αποζημιώσουν την Εκκλησία για όσα της πήραν και για τα οποία ουδέποτε την αποζημίωσαν. Διαφορετικά, αν θέλουν να πληρώνουμε εμείς τους μισθούς των κληρικών,  ας μας επιστρέψουν την εκκλησιαστική περιουσία για να την αξιοποιήσουμε προς όφελος των Ορθοδόξων Χριστιανών, κλήρου και λαού, από τους οποίους η περιουσία αυτή προήλθε και στους οποίους ανήκει» πρόσθεσε ο ίδιος Ιεράρχης. Πηγή: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=5755

Οι αφανείς άξιοι της κρίσιμης ώρας, του Αθανασίου Κοτταδάκη

Οι αφανείς άξιοι της κρίσιμης ώρας του Αθανασίου Κοτταδάκη Από το περιοδικό «Σύνδεσμος», τεύχος 458 Απρίλιος 2011 Την Μ. Παρασκευή, μέρα του κορυφαίου πένθους της Εκκλησίας είναι προτιμότερη η σιωπή. Κάποιοι ψίθυροι όμως για τη φοβερή 9η ώρα - 3η απογευματινή - του νεκρού ως άνθρωπου Ιησού, την ανυπέρβλητη Αγάπη του, το τυφλό μίσος της Εβραϊκής ηγεσίας, την τραγική κατάρρευση των μαθητών, την τόλμη των αφανών άξιων της κρίσιμης ώρας, επιβάλλεται ν' ακουστούν. *** Κάθε Μ. Παρασκευή αύτη την ώρα, ο Χριστός περνάει το σκαλί του θανάτου, το έσχατο της ανθρώπινης τραγωδίας. Φτάνει στο απόγειο της απόλυτης αυτοπροσφοράς, επικυρώνει τη χωρίς όρια Τριαδική αγάπη για τον άνθρωπο. Λίγα λεπτά πριν λέει: «Πατέρα, συγχώρεσε τους, γιατί δεν ξέρουν τί κάνουν». Ο άνθρωπος πού σταυρώνει την Αγάπη, δεν ξέρει τί κάνει, έχει περάσει στα όρια της παραφροσύνης. Όμως η Αγάπη του Χριστού είναι άβυσσος, χωράει κι αυτή την ανθρώπινη παραφροσύνη. Ζητεί τη συγχώρηση των σταυρωτών της! Λίγα λεπτά μετά λέει: «Τετέλεσται»! Αύτη τη στιγμή η αποστολή μου έχει ολοκληρωθεί. Με την κορυφαία πράξη του Σταυρού έδειξα στους ανθρώπους ότι «ο Θεός αγάπη εστί»! Μία Αγάπη πού γίνεται άνθρωπος, σκορπάει ευεργεσίες, ιάσεις, αναστάσεις νεκρών... Και, παρότι πληρώνεται με την αχαριστία να πιει το πικρό ποτήρι του θανάτου, «θανάτου δε σταυρού», συγχωρεί! Πού σημαίνει, χριστιανικά η ορθόδοξα ζει, όποιος αγαπάει όσο γίνεται πιο πολύ! * * * Στην αντίπερα όχθη, μίσος τυφλό ηγεσίας θρησκευτικής, κάδε ανθρώπινης μισαλλοδοξίας. Πού, φοβάται την Αγάπη ακόμα κι όταν την έχει στείλει στο θάνατο. «Κύριε, λέει στον Πιλάτο, εκείνος ο πλάνος είπε όταν ζούσε, πώς σε τρεις μέρες θα αναστηθεί». Ζητεί και παίρνει «κουστωδία», μήπως έρθουν οι μαθητές και κλέψουν το νεκρό, και πουν ότι έχει αναστηθεί. Φτάνει να πιστέψει πώς η κορυφαία αλήθεια της ιστορίας, η Ανάσταση του Χριστού, μπορεί πάνω σ' ένα μεγάλο ψέμα να σταθεί. Κατά βάθος πιστεύουν ότι δεν τελείωσαν με τον παράξενο Γαλιλαίο, κάτι μέσα τους λέει, πώς αυτό πού είπε θα γίνει. Δεν έχουν όμως τη δύναμη να δεχτούν ότι, «ο Αρχηγός της ζωής δεν μπορεί στη φθορά του θανάτου να υποταχτεί». Ότι, μία ζωή πού γίνεται αγάπη χωρίς όρια, δε μπορεί απ' το θάνατο να νικηθεί! Οι μαθητές - φανεροί, «επίσημοι» -σε κατάρρευση, καταπτοημένοι απελπιστικά και στον κόσμο τους. Λίγες μέρες πριν τους μιλούσε για το Πάθος του. Δε βρήκαν ένα καλό λόγο να του πουν. Όχι μόνο, αλλά και διαγκωνίζονταν για την πρωτοκαθεδρία! Λίγο πριν τη σύλληψη διακήρυτταν μεγαλόστομα πώς θα δώσουν τη ζωή τους για το Χριστό. Αντί γι' αυτό, ο ένας τον πρόδωσε, ο άλλος τράβηξε μαχαίρι, και λίγο μετά τον αρνήθηκε ενόρκως, οι υπόλοιποι σκόρπισαν. Τον άφησαν κατάμονο την 9η ώρα! Το χειρότερο. Είχαν ακούσει πού τους είπε: «Τη τρίτη ημέρα εγερθήσομαι». Κι έφτασαν να μην πιστεύουν τις γυναίκες, πού τίμησε ο Χριστός με τη χάρη και χαρά να γίνουν οι πρώτες «από θέας ευαγγελίστριαι» της Ανάστασης του. Είπαν τη χαρμόσυνη είδηση γυναικείο παραλήρημα! Δεν ήταν στην ευθεία του μίσους των Φαρισαίων, αλλά και δεν είχαν καταλάβει ότι η Ανάσταση είναι άρρηκτα δεμένη με της αγάπης το σταυρό! *** Ο Θεός όμως κρατάει αφανείς κάποιους δικούς του, ακόμα και στην καρδιά της κόλασης, αν πούμε έτσι το τότε Εβραϊκό Συνέδριο. Μέλη του τυπικά, μαθητές του Χριστού μυστικά. Ψυχές έξω από άθλιες δολοπλοκίες, καρδιές πού ξέρουν να σηκώνουν σταυρό την κρίσιμη ώρα! Αδυνατούν να εμποδίσουν το έγκλημα της ηγεσίας, την αχαριστία του ευμετάβολου λάου, την ευθυνοφοβία της κυρίαρχης Ρωμαϊκής εξουσίας. Δεν προδίδουν, δεν αρνούνται, δεν λακίζουν όπως οι φανεροί μαθητές. Αψηφούν όμως τον καταιγισμό του μίσους, τον ολοκληρωτισμό της έχθρας, και τολμούν, δίνουν το μεγάλο παρών. «Νικόδημος ο ελθών προς αυτόν νυκτός... και Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ευσχήμων βουλευτής... τολμήσας εισήλθεν προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού». Δεν ξέρω αν ο Πιλάτος έμεινε άφωνος, όταν ένα μέλος του Εβραϊκού Συνεδρίου «προσήλθε και καθικετεύει λέγων, δός μοι τούτον τον ξένον», όπως ψάλλουμε από τον υπέροχο ύμνο Γεωργίου Ακροπολίτου. Ξέρω ότι «δυσωπών τον Πιλάτον - ο ευσχήμων λαμβάνει - του Σωτήρος το σώμα — ο και φόβο εν σινδόνι — ενειλήσας και σμύρνη - κατέθετο εν τάφω - τον παρέχοντα πάσιν - ζωήν αιώνιον...». Ξέρω επίσης ότι χαράματα Σαββάτου «γυναίκες μετά μύρων» οδεύουν προς τον τάφο αψηφώντας τη γενική εχθρότητα, και άμεσα τη Ρωμαϊκή κουστωδία. Το μόνο πού τις απασχολεί είναι: «Τις αποκυλήσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου»; Αυτόν πού, «εκ του μακρόθεν θεωρούσαι τα γενόμενα» της ταφής, είχαν δει ότι «ην γαρ μέγας σφόδρα». Δύο αφανείς μαθητές, μερικές γυναίκες αφοσιωμένες στην αγάπη του, κι από τους φανερούς ο Ιωάννης, μένουν όρθιοι μέσα στον καταιγισμό του μίσους, πλάι του ως το τέλος! Αφανείς οι άξιοι της κρίσιμης ώρας. * * * Η εποχή μας είναι πια για το Χριστό μία ατέλειωτη Μεγάλη Παρασκευή! Ο χριστιανός με τον τρόπο της ζωής του επιλέγει που θα σταθεί. Στην έχθρητα κάποιας συσπείρωσης για το Χριστό. Στην αχαριστία πολλών. Στην ευθυνοφοβία της κυρίαρχης εξουσίας. Στην προδοσία, άρνηση, εξαφάνιση των φανερών μαθητών. Όμως μακάριοι οι αφανείς πού τολμούν να μένουν πιστοί στην Αγάπη του την σήμερον κρίσιμη ώρα. Μακάριοι οι άξιοι αυτής της κρίσιμης ώρας!

Επιστολή του Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου προς τον Πρόεδρο του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας Αθήνας, Απόστολο Νικολαΐδη

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ναύπακτος, 20 Μαΐου 2011

Πρός

τόν κ. Ἀπόστολο Νικολαΐδη

Πρόεδρο

τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας

τοῦ Ἐθνικοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν,

Ἀθῆναι

Ἀγαπητέ κ. Πρόεδρε,

Ἀνέγνωσα τό ἀνακοινωθέν τοῦ Τμήματος τοῦ ὁποίου προεδρεύετε καί το ὁποῖο ἀναφέρεται στήν ἐξαίρεση τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Ѳεολογίας ἀπό το μηχανογραφικό Δελτίον ὑποψηφίων γιά τήν Τριτοβάθμια Ἐκπαίδευση, στό ὁποῖο διαφαίνεται καί ἡ ἐνδεχόμενη κατάργηση τοῦ Τμήματος, καί αἰσθάνθηκα ἔκπληξη καί λύπη, ὡς Ἐπίσκοπος, θεολόγος, ἐπίτιμος Διδάκτωρ τοῦ Τμήματός σας και πολίτης αὐτῆς τῆς χώρας γιά δύο βασικούς λόγους:

Πρῶτον, γνωρίζω πολλούς ἀπό τούς ἀκαδημαϊκούς Καθηγητές τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καί τοῦ Τμήματός σας καί ἐκτιμῶ τήν μεγάλη προσφορά τους στήν ἀνάπτυξη τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, ἀλλά καί τήν καλλιέργεια τῆς Παιδείας τοῦ τόπου μας. Ἐσεῖς οἱ Καθηγητές δέν καλλιεργεῖτε μόνον τά θεολογικά γράμματα στίς Πανεπιστημιακές αἴθουσες καί στά ἐρευνητικά σας σπουδαστήρια, ἀλλά μέ τίς διαλέξεις, τίς εἰσηγήσεις καί τόν γραπτό και προφορικό λόγο σας προσφέρετε ἀνεκτίμητες ὑπηρεσίες στούς ἀνθρώπους τῆς κοινωνίας καί τούς βοηθᾶτε νά ζοῦν καί νά συμπεριφέρωνται μέ ἦθος, ἀξιοπρέπεια, σοβαρότητα καί σεβασμό στούς κοινωνικούς θεσμούς καί να δείχνουν ἀγάπη στούς συνανθρώπους. Οἱ γνώσεις σας γύρω ἀπό τά κοινωνικά θέματα καί τά ρεύματα πού ἐπικρατοῦν στήν σύγχρονη ἐποχή διοχετεύονται στην κοινωνία μέ πολλές θετικές συνέπειες. Πολλές φορές ἄκουσα ἐσᾶς προσωπικά νά ὁμιλῆτε καί θαύμασα τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἐπεξεργάζεσθε τά θέματα, τις γνώσεις σας καί τήν ρεαλιστική ἀντιμετώπιση τῶν συγχρόνων προβλημάτων. Το ἴδιο συμβαίνει καί μέ ἄλλους συναδέλφους σας, ἀνάλογα μέ τήν εἰδικότητά τους.

Οἱ Θεολογικές Σχολές τῆς Πατρίδος μας, καί τοῦ Τμήματός σας, λειτουργοῦν, ἐκτός τῶν ἄλλων, οἱονεί ὡς κοινωνικά παρατηρητήρια, καί προσφέρουνλύσεις γιά διέξοδο ἀπό τίς ποικιλώνυμες κρίσεις. Δέν ἀνευρίσκεται εὔκολα ἡ διαφθορά καί πολλά ἄλλα γιά τά ὁποῖα γίνεται ἐσχάτως λόγος στά ΜΜΕ, σε ἀνθρώπους πού ἐμπνέονται ἀπό τίς διαχρονικές ἀξίες τῆς Παραδόσεώς μας, τις ὁποῖες ἐσεῖς καλλιεργεῖτε καί διδάσκετε. Ἡ «κοινωνική θεολογία» μόνον εὐεργετικό ρόλο παίζει στήν κοινωνία καί ἐξισορροπεῖ δημιουργικά ὅλες τις ἀντίρροπες καταστάσεις. Ὁ Max Weber στό περίφημο βιβλίο του «Ἡ προτεσταντική ἠθική καί τό πνεῦμα τοῦ Καπιταλισμοῦ» ἔχει ἀποδείξει τήν σύνδεση τῆς προτεσταντικῆς ἠθικῆς μέ τίς καπιταλιστικές ἰδέες, πράγμα τό ὁποῖο δεν παρατηρεῖται στήν ὀρθόδοξη θεολογία, ὅπως καί ἐσεῖς τήν καλλιεργεῖτε.

Δεύτερον, αἰσθάνθηκα λύπη ἐπειδή γνωρίζω τήν προσφορά τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, Ἀθηνῶν καί Θεσσαλονίκης, καί βεβαίως τοῦ Τμήματός σας, στήν παγκόσμια Ὀρθόδοξη οἰκογένεια, ἀλλά καί τήν Παγκόσμια Πανεπιστημιακή Κοινότητα. Καλοῦμαι πολλάκις νά συμμετάσχω σέ Διεθνῆ Συνέδρια καί νά εἰσηγηθῶ ἀνάλογα θέματα σέ πανεπιστημιακούς και ἐκκλησιαστικούς χώρους ἐκτός Ἑλλάδος, ὅπως στήν Συρία, τόν Λίβανο, την Ρουμανία, τήν Βουλγαρία, τήν Ρωσία, τήν Γεωργία, τήν Κύπρο, τήν Ἀμερική κλπ. Και παντοῦ συναντῶ ἀποφοίτους, μεταπτυχιακούς καί διδάκτορες τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ Τμήματός σας, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον γνωρίζουν ἄριστα τήν ἑλληνική γλώσσα καί μέ τόν τρόπο αὐτό εἶναι καλοί μεταφραστές βιβλίων καί ὁμιλητῶν ἀπό τά ἑλληνικά στήν μητρική τους γλώσσα, πού εἶναι ἕνα ἄριστο ἐξαγώγιμο πολιτιστικό προϊόν, ἀλλά διακατέχονται ἀπό μεγάλη ἀγάπη για τήν Ἑλλάδα καί τόν πολιτισμό της. Ὅταν γιά τρία χρόνια σχεδόν ἐπισκεπτόμουν τήν Μπελεμέντειο Θεολογική Σχολή τοῦ Λιβάνου, διεπίστωνα ὅτι κατά βάση ἡ Θεολογική αὐτή Σχολή λειτουργοῦσε μέ τήν ἐπιστημονική βοήθεια τῶν Καθηγητῶν τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῆς Ἑλλάδος. Πρόκειται γιά ἀνυπολόγιστη προσφορά στήν Μέση Ἀνατολή σέ φοιτητές καί μεταπτυχιακούς, ἀλλά καί στους θεολόγους καί Κληρικούς τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας. Τό ἴδιο συμβαίνει και στόν χῶρο τῶν Βαλκανίων. Αὐτοί οἱ ἄνθѳρωποι, μέ τόν ἐξοπλισμό πού ἔλαβαν ἀπό τίς Θεολογικές Σχολές, μέ τήν δική σας ἀγάπη καί ἐπιστημονική γνώση, γίνονται οἱ πνευματικοί πρεσβευτές τῆς Ἑλλάδος στίς χῶρες τους.

Ἐπί τέλους πρέπει νά γίνη ἀντιληπτό ὅτι ἐάν ἔχουμε κάτι νά προσφέρουμε ὡς χώρα στήν σημερινή ἐποχή σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, εἶναι ὁ πολιτισμός μας, τοῦ ὁποίου κέντρο εἶναι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία, ὅπως βιώνεται στήν Ἐκκλησία και καλλιεργεῖται στίς Ὀρθόδοξες Θεολογικές Σχολές. Ὅταν μέ μιά ὁμάδα Κληρικῶν ἐπισκεφθήκαμε πρό ἐτῶν τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο ἀκούσαμε ἀπό ἐπίσημα θεσμικά πρόσωπα ὅτι ἡ Εὐρώπη γνώρισε πολύ καλά τόν καθѳολικισμό και τόν προτεσταντισμό, πού ἔχουν ἀπογοητεύσει πολλούς, γι' αὐτό χρειάζονται σήμερα νά ἀκούσουν τήν φωνή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Γνωρίζω ὅτι μέσα στις Θεολογικές Σχολές τῆς Πατρίδος μας, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, καλλιεργεῖται ἡ σωστή ὀρθόδοξη σκέψη, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει θεολόγους πού μποροῦν να μεταδώσουν τό μήνυμα τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας –μήνυμα ἀνθρωπιᾶς και νοήματος ζωῆς- ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος καί νά δημιουργήσουν ἑστίες πολιτισμοῦ καί ἀνθρωπισμοῦ.

Ὁ Max Weber ἔχει ὑποστηρίξει ὅτι ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν ἐξουσίες, ἤτοι ἡ γραφειοκρατική ἤ νόμιμη ἐξουσία, ἡ χαρισματική ἐξουσία καί ἡ παραδοσιακή ἐξουσία καί πρέπει νά ὑπάρχη συνεργασία μεταξύ αὐτῶν τῶν τριῶν ἐξουσιῶν. Ὅταν, ὅμως, σέ μιά κοινωνία ἀναπτύσσεται ὑπέρμετρα ἡ γραφειοκρατική ἤ νόμιμη (καί πολιτική) ἐξουσία καί παραγνωρίζονται ἤ ὑποτιμῶνται οἱ ἄλλες βασικές (παραδοσιακή καί χαρισματική) ἐξουσίες, τότε αὐτό συνιστᾶ κρίση κοινωνική, με ἀπρόβλεπτες συνέπειες καί στόν οἰκονομικό τομέα.

Θέλω δέ νά ἐλπίζω ὅτι ἡ ἀξιότιμη Ὑπουργός Παιδείας, διά βίου μάθησης καί Θρησκευμάτων κ. Ἄννα ΔΔιαμαντοπούλου, τήν ὁποία ἐκτιμῶ γιά τήν εὐφυΐα της καί τά ποικίλα χαρίσματά της, δέν θά συνδέση τό ὄνομά της μέ τήν κατάργηση τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν ψυχή τό θέμα νά λυθῆ πρός τήν θετική κατεύθυνση.

Μέ θερμές εὐχές

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος

Δείτε σχετικά και:

-Διαμαρτυρία της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ για τον αποκλεισμό του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας από τις εισαγωγικές εξετάσεις

-Ανακοίνωση του Μητροπoλίτη Πειραιώς Σεραφείμ, για την κατάργηση του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας Αθήνας

-Δελτίο Τύπου του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας Αθήνας για την πρακτική του Υπουργείου Παιδείας και τις απόπειρες κατάργησης του

-Δελτίο τύπου του Πρύτανη του ΕΚΠΑ, Θεοδόσιου Πελεγρίνη σχετικά με την εισαγωγή φοιτητών στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας το 2011