Η επιτυχία

 

Η επιτυχία στη ζωή είναι σταθερά αίτημα του ανθρώπου, σ’ οποιαδήποτε βαθμίδα της κοινωνίας κι αν στέκεται. Το πρώτο όνειρο που φροντίζουν να ξυπνήσουν μέσα στην ψυχή του παιδιού οι γονείς, είναι το όνειρο της επιτυχίας. Και είναι νόμιμο το όνειρο και δίκαιο το πάθος, που αυλακώνει την ύπαρξή μας αδιάκοπα.
Χρειάζεται να πετύχεις στη ζωή γιατί μονάχα τότε αισθάνεσαι βαθιά και ουσιαστικά εναρμονισμένος με τον κόσμο. Όταν πετυχαίνεις, τότε δε φοβάσαι. Νιώθεις να πηγάζει από τα βάθη σου σταθερά μια πολύμορφη δύναμη που σου παρέχει το δικαίωμα να πατάς σίγουρα στον τόπο σου, ν’ αντικρίζεις κατάματα τους ανθρώπους, να ζεις μ’ έναν αέρα γαλήνης τις μέρες σου.
Όταν αισθάνεσαι αποτυχημένος, θαρρείς πως η ζωή σε απωθεί, πώς ο κόσμος σ’ εχθρεύεται. Σπάζουν οι ιστοί εκείνοι, οι μυστηριώδεις και σπουδαιότατοι, που κάνουν βέβαιη και μόνιμη τη σχέση σου με τους άλλους. Η δυσπιστία και η ηττοπάθεια, η απαισιοδοξία και ο φθόνος σου θερίζουν την καρδιά και της κατατρώγουν κάθε γενναιοφροσύνη και κάθε πάθος αγάπης.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει ο άνθρωπος να φροντίζει να πετύχει στη ζωή του. Στο ενδεχόμενο αυτό δώσαμε απόκριση καταφατική. Το πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζει η γρηγορούσα συνείδηση είναι ποιό νόημα έχει γι’ αυτήν η επιτυχία. Γιατί καθημερινά έχουμε να κάνουμε στους καιρούς μας μ’ ανθρώπους μανιακούς της επιτυχίας, αλλά η επιτυχία αυτή σπάνια βλέπουμε να έχει ηθικό βάρος και πνευματική σημασία. Μας καταπλήσσει αλλά δεν μας φωτίζει.
Μας αναγκάζει να τη λογαριάζουμε αλλά δεν ελκύει την εκτίμησή μας. Γιατί πρόκειται για επιτυχία που ο θάνατος αφανίζει και που πριν απ’ αυτόν, αλλεπάλληλες συμφορές επιβουλεύονται και ταράζουν.
Κι όμως, στους καιρούς αυτούς που τα φαινόμενα λογαριάζονται περισσότερο από την ουσία των πραγμάτων, η επιτυχία πρέπει αναμφισβήτητα να φαίνεται. Κι όχι μονάχα αυτό, πρέπει να έχει την κοινωνική αναγνώριση κι επισφράγιση. Η κοινωνία πρέπει να εκδηλώσει την ευαρέσκειά της, να προσφέρει αξιώματα και τίτλους, ν’ ανοίξει η άρχουσα τάξη τα σαλόνια της για να τον επιβραβεύσει μ’ επαίνους και κολακείες. Και πίσω απ όλα αυτά, να ρεύσει το χρήμα άφθονο και να στεφανώσει με άνεση υλική τον πετυχημένο. Αυτό το απλό, το αισθητό, το βάρβαρο γεγονός, το ζωώδες, αυτό πια λέγεται για τους ανθρώπους της εποχής μας «επιτυχία».
Η επιτυχία αυτή δεν έχει ηθικές προϋποθέσεις. Το αντίκρυσμά της είναι μονάχα κοινωνικό. Τόσο, που δίκαια θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι επιτυχία δεν μπορεί να υπάρξει για τον άνθρωπο αν δεν υπάρχει κοινωνία, αν ο άνθρωπος δεν ζει μέσα στην κοινωνία. Δεν ενδιαφέρει, και ουσιαστικά η κοινωνία μας σπανιότατα εξετάζει, αν η επιτυχία αυτή κατακτήθηκε με μέσα. επαίσχυντα, με τρόπους πονηρούς και ρυπαρούς, με κινηθείς ανήθικες. Για την κοινωνία και κυρίως για μια κοινωνία σαπισμένη, που δεν ξέρει και δεν θέλει ν’ αμυνθεί όπως γενόταν άλλοτε, η επιτυχία δημιουργεί δίκαιο. Ο πετυχημένος δικαιώνεται έστω κι αν πέρασε πάνω από πτώματα. Γιατί μια κοινωνία, όπως η σημερινή, σε κατάπτωση, δεν ερευνά ποτέ τις αφορμές, τα κίνητρα, τα μέσα. Την ενδιαφέρουν τ’ αποτελέσματα. Και η επιτυχία στη ζωή είναι ένα αποτέλεσμα.
Εντελώς διαφορετικά τοποθετείται το θέμα για την ηθική συνείδηση. Εκείνη εξετάζει όχι τόσο τ’ αποτελέσματα όσο τα κίνητρα. Όχι τα φαινόμενα αλλά τα υπάρχοντα εντός του ανθρώπου. Και η ηθική συνείδηση γνωρίζει καλά, -γιατί τα προβλήματά της τα ζει εμπειρικά κι όχι ουδέτερα, παρατηρώντας τα,- γνωρίζει, λοιπόν, πως επιτυχία στη ζωή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν ο άνθρωπος δεν ανεβεί ο ίδιος μέσα του, αν μπροστά στον ίδιο του τον εαυτό δεν πετύχει.
Μια τέτοιου είδους επιτυχία δημιουργεί στον καθένα άλλα, κολοσσιαία προβλήματα που πρέπει ζώντας να τα λύσει. Γιατί αυτή η ζωή είναι αληθινή ζωή, αυτός ο αγώνας είναι αγώνας καίριος για την ύπαρξη. Και ο αγώνας αυτός γίνεται για να μπορέσει ο άνθρωπος να ελευθερωθεί από το φόβο και την ανάγκη, να γίνει αληθινός, δηλαδή, άνθρωπος. Αν αυτός ο αγώνας δε φτάσει σε αίσιο τέρμα, ούτε τίτλοι, ούτε αξιώματα, ούτε δάφνινα στεφάνια μπορούν να κρύψουν και να ωραΐσουν την αποτυχία του ανθρώπου στο βίο του. Γιατί η επιτυχία ξεκινά από την ήρεμη συνείδηση πως πραγματοποίησες το χρέος σου όπου κι αν σου δόθηκε η ευκαιρία, πως δεν απίστησες στα ηθικά καλέσματα που τα πράγματα τα ίδια και τα γεγονότα σου απηύθυναν, πως δεν αδίκησες, αλλά πάλεψες ν’ αγαπήσεις όλους, και πάνω στην πάλη αυτή σ’ αγάπησε ο Θεός και σένα και τον αγώνα σου.
Αν ο Θεός δεν σφραγίσει -ο Θεός που είσαι πλάσμα Του- με την συγκατάνευσή Του την επιτυχία σου, επιτυχία δεν υπάρχει. Αυτή η επιτυχία σε υψώνει μέσα σου, σε ολοκληρώνει και σου εξασφαλίζει τη θέα των αιωνίων. Άνθρωποι που δέθηκαν χειροπόδαρα με επιτυχίες εγκόσμιες και που δεν μπόρεσαν να δουν τα αποτυπώματα του Αιώνιου Θεού στη ζωή, που δεν αποκάλυψαν πεθαίνοντας την ψυχή τους και τη συγκλονιστική της συγγένεια με τον Θεό, δεν μπορεί νάναι άνθρωποι επιτυχημένοι,
Η επιτυχία είναι δώρημα ουράνιο.
(Κ. Ε. Τσιρόπουλος, «Δοκίμια ευθύνης»)

Τι είναι η πίστις;(Μεγ.Βασιλείου)

)

Πίστη είναι ή χωρίς αμφιβολία αποδοχή των όσων ακούσαμε να κηρύττονται με τη χά­ρη του Θεού, καθώς καί ή τέλεια βεβαιότης ότι αυτά είναι αληθινά. Αυτήν την πίστη έδειξε ό Αβραάμ, περί του οποίου μαρτυρεί ή Άγια Γραφή ότι «δεν άμφιταλαντεύθηκε για την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλά αντίθετα ή πίστη του δυνάμωσε καί δόξασε το Θεό. Ήταν τελείως βέβαιος πώς ό Θεός πού του έδωσε την επαγγελία έχει καί τη δύναμη να την εκπληρώσει» (Ρωμ.4, 20-21).

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, «ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ»

Νεομάρτυς επίσκοπος Δαμασκηνός:«Η αλήθεια της εκκλησίας αντιστέκεται στο μυστικό ψέμα του Αντιχρίστου»

Ο νεομάρτυς επίσκοπος π.Δαμασκηνός, έλεγε: «"Οταν θα έλθει ό Αντί­χριστος, δεν θα συμφωνήσουν όλοι με την ιδεολογία του. Οι Πα­τέρες έλεγαν ότι ή σφραγίδα του δεν θα είναι αποκλειστικά στο μέτωπο. Μπορεί να είναι και στο χέρι. Αυτός πού θα τη δεχθεί στο μέτωπο, θα μοιράζεται με τον Αντίχριστο τον τρόπο της σκέ­ψεως του και αυτός πού θα τη δεχθεί στο δεξί χέρι, θ' αναγνω­ρίζει το δίκαιο των πράξεων του. Οι άνθρωποι θέλοντας να προ­στατεύσουν την Εκκλησία -την ίδια τους τη ζωή- θα είναι έτοι­μοι να κάνουν φρικτές θυσίες. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει αυτό. Την Εκκλησία τη φρουρεί ό Κύριος. Αυτό πού προαναφέραμε, γίνεται μόνο και μόνο για να έχουμε εμείς τη δυνατότητα να δοΰμε τον άλλον άνθρωπο, έτσι όπως τον έβλεπε ό Κύριος! Ή αλήθεια της Εκκλησίας, αντιστέκεται στο μυστικό ψέμα του Αντίχριστου».Ως χριστιανοί ευχαριστούμε τον Κύριο, για όλα τα θαυμάσια πού γίνονται στην Εκκλησία μας. Δεν πρέπει να λησμονούμε τα λόγια του αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ: «Μόνο ή νηστεία και ή προσευχή, χωριστά, δεν σημαίνουν τίποτα. "Ολα στην Εκκλησία μας, είναι απλώς υλικά για οικοδομή. Είναι τούβλα, με τα όποια μπορούμε να φτιάξουμε φυλακή για την ψυχή μας, ενώ μπορούμε να φτιάξουμε βασιλικό ανάκτορο! Όποιονδήποτε κανόνα και αν τηρήσουμε, δεν θά φτάσουμε στη σωτηρία της ψυχής μας, μό­νο μ' αυτό αποκλειστικά». Ό άγιος επίσκοπος Ιγνάτιος Μπριντσιανίνωφ, έχει πεί: «Εμάς μπορεί να μας τραβήξει οτιδήποτε-και ή ομορφιά της Θ.Λειτουργίας και το να υπηρετούμε έναν υψηλό σκοπό. Μ' αυτά όμως όλα, υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το πιο βασικό. Ό Κύριος δεν μας άφησε κάποιο σύστημα, εκτός από τις εντολές Του. Και ή κυριότερη εντολή, είναι της αγάπης προς όλους και ιδιαιτέρως προς τους εχθρούς. "Οσο πιο κοντά θά είμαστε στο τέλος, οι άνθρωποι θα γίνονται πιο ψυχροί και σκλη­ροί. Με την άνθιση της ανομίας, ψύχεται ή αγάπη. Το βασικό για τον χριστιανό είναι ή αγάπη. Γι' αυτό εμείς πρέπει ν' απα­ντούμε με αγάπη στην ψυχρότητα και σκληρότητα του κόσμου αύτοϋ». Αυτή είναι ή ειδοποιός διαφορά πού ξεχωρίζει τον συ­νειδητό ορθόδοξο άπ' τον κόσμο 

Ποιοὶ εἶναι οἱ λόγοι ποὺ τόσο πολλοὶ ἄνθρωποι ἀποτυχαίνουν στὴ ζωὴ

Ρώτησαν ἕνα φημισμένο ψυχολόγο νὰ πεῖ ποιοὶ εἶναι οἱ λόγοι ποὺ τόσο πολλοὶ ἄνθρωποι ἀποτυχαίνουν στὴ ζωή. Ἐκεῖνος ἀνάφερε 9 λόγους ποὺ ἀξίζει τὸν κόπο νὰ τοὺς διαβάσετε: 1. Τὸ νὰ βρίσκουν σφάλματα στοὺς ἄλλους χωρὶς ποτὲ νὰ προσπαθοῦν νὰ δοῦν τὰ δικά τους. 2. Τὸ νὰ προσπαθοῦν νὰ ἀποκτήσουν ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν λιγότερη ἐργασία. 3. Τὸ νὰ συκοφαντοῦν ἐκείνους ποὺ δὲ χωνεύουν. 4. Τὸ νὰ ἀναβάλλουν γιὰ αὔριο ἐκεῖνα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν ἤδη κάνει ἀντιπροχθές. 5. Τὸ νὰ μιλοῦν φιλικὰ στοὺς ἄλλους ὅταν βρίσκονται μπροστά τους καὶ νὰ τοὺς τὴ φέρνουν πισώπλατα ὅταν ἐκεῖνοι γυρίσουν. 6. Τὸ νὰ ἔχουν λανθασμένη ἀντίληψη ὅτι μποροῦν νὰ θερίσουν ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔσπειραν. 7. Τὸ νὰ προδίδουν ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐμπιστεύτηκαν. 8. Τὸ νὰ πιστεύουν πὼς τὰ ξέρουν ὅλα καὶ νὰ μὴ δέχονται τὴ γνώμη τῶν ἄλλων. 9. Τὸ νὰ ξοδεύουν πολὺ χρόνο γιὰ νὰ δείχνουν τὰ ἀδύνατα σημεῖα τῶν ἄλλων καὶ πολὺ λίγο χρόνο γιὰ νὰ διορθώνουν τὰ δικά τους.Ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς παραπάνω 9 λόγους καταδικάζεται σὲ κάποιο σημεῖο τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ σὰν ἁμαρτία. Ὁ Θεός, ὁ μόνος τέλειος ψυχολόγος, θέλει τὸ καλύτερο γιὰ σένα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Του Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου

==============

Η θεωρία των λεγομένων «Αβρααμικών θρησκειών» αρχικά πρωτοδιατυπώθηκε από τον Γάλλο Ισλαμολόγο και μυστικιστή, τον Louis Massignon (1883-1962). Σύμφωνα με τον πυρήνα της εν λόγω θεωρίας οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, Χριστιανισμός, Ιουδαϊσμός και Ισλάμ έχουν:

α) κοινό πατέρα τον Αβραάμ,

β) κοινή αφετηρία και αναφορά, την πίστη τού πατριάρχη Αβραάμ στον ένα Θεό, και

γ) το κοινό καθήκον τού πιστού να υπακούει στο θέλημα τού Θεού.

Ανάλογη προβληματική σχετικά με την ομολογία της πίστης στον Αβραάμ και την αντίληψη, ότι οι Μουσουλμάνοι προσεύχονται μαζί με τους χριστιανούς στον ένα Θεό θα υιοθετηθεί επισήμως από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία κατά τη Β' Βατικάνεια Σύνοδο.

Στα πλαίσια της διαθρησκειακής προβληματικής η εν λόγω θεωρία προτείνεται και καλλιεργείται με σκοπό την υπέρβαση της ιστορικής αντιπαλότητας και της θρησκευτικής βίας, με την υποτιθέμενη ανάδειξη της κοινής προέλευσης και των κοινών στοιχείων τούτων των θρησκειών.

Οι τρεις αυτές θρησκείες, σύμφωνα με τον Karl Josef Kuschel, έναν σημαντικό εκφραστή της, είναι αδέλφια ως προς την πίστη στον Θεό τού Αβραάμ. Έμφαση δίνεται στον ένα Θεό, στην υπερβατικότητά του και στη διάκρισή του από τον κόσμο. Μπορεί να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός ότι και οι τρεις θρησκείες είναι αδέλφια ως προς την πίστη στον ένα και τον αυτόν Θεό; Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ιδιαιτέρως όσον αφορά στο σκέλος της σχέσης Χριστιανισμού και Ισλάμ, αναμφισβήτητα όχι.

Ο ιερός Πατέρας γνώρισε το Ισλάμ κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του από τους Τούρκους το 1354, διαλέχθηκε τρεις φορές με εκπροσώπους του, ομολόγησε και διατύπωσε με σαφήνεια την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία, επισήμανε το ριζικώς διαφορετικό περιεχόμενο και τον τρόπο κατανόησης του Θεού που υπάρχει μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ, όπως επίσης και τον διαφορετικό τρόπο κατανόησης του προσώπου του Χριστού. Τονίζει με σαφήνεια σχετικά με τις θεολογικές αφετηριακές προϋποθέσεις τού Ισλάμ: «Τον δε Μεχουμέτ (σ. Σ. τον Μωάμεθ) ούτε παρά των προφητών ευρίσκομεν μαρτυρούμενον ούτε τι ξένον ειργασμένον και αξιόλογον προς πίστιν ενάγον. Διά τούτο ου πιστεύομεν αυτώ ουδέ τω παρ' αυτού βιβλίω».

Με αφορμή μάλιστα τις ισλαμικές αντιλήψεις περί Χριστού επισημαίνει στο ποίμνιο του: «Προσέχετε μη ευρεθήτε όπως αυτοί εδώ, που, ενώ τον τεχθέντα από την παρθένο τον ονομάζουν Λόγο του Θεού και πνοή του και Χριστό, δηλαδή Θεάνθρωπο, έπειτα τον αποφεύγουν φρενοβλαβώς και τον αθετούν σαν να μη είναι Θεός». Υπογράμμιζε στις συζητήσεις του ότι κατά τη χριστιανική πίστη το «ένας Θεός» είναι αλληλένδετο, αδιάσπαστο και με το «Τριαδικός». «Εν γουν τα τρία και τα τρία εν».

Ο χριστιανός ομιλεί πάντοτε σχετικά με το μυστήριο του Θεού για «Τριάδα εν Μονάδι, Μονάδα εν Τριάδι και Μονάδα άμα και Τριάδα», πράγμα αδιανόητο για το Ισλάμ, όπως φυσικά και για τον Ιουδαϊσμό. «Ουκούν ο Θεός τρία, και τα τρία ταύτα εις έστι Θεός και δημιουργός».

Ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς δεν παρέλειψε επίσης να αναδείξει στις συζητήσεις του με τους Μουσουλμάνους ότι και τα κοινά εξωτερικά στοιχεία που υπάρχουν (π.χ. προσευχή, ελεημοσύνη) έχουν διαφορετική θεολογική αφετηρία και δεν προϋποθέτουν απλώς μία κοινή μονοθεϊστική εκδοχή του Θεού.

Η επιχειρηματολογία τού ιερού Πατέρα βεβαίως δεν εξαντλείται στα όσα ενδεικτικώς επισημάναμε, πλην όμως είναι ικανά, νομίζουμε, να δείξουν τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει μεταξύ Χριστιανικών, Ισλαμικών αλλά και των Ιουδαϊκών αντιλήψεων κατ' επέκταση. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα το γεγονός ότι η απόλυτη πιστότητα του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά στα δεδομένα της εν Χριστώ Ιησού θείας Αποκαλύψεως, δεν τον οδηγεί σε αβαρίες περί την πίστη παρά τις ταλαιπωρίες της αιχμαλωσίας του.

Ταυτοχρόνως όμως τον οδηγεί να κατανοήσει με χριστολογική προοπτική και αυτή τη θέση ενός αλλόδοξου συνομιλητή του «ότι θα έλθει κάποτε καιρός που θα συμφωνήσουμε μεταξύ μας», αναφέροντας: «Συνεθέμην γαρ μνησθείς της του αποστόλου φωνής, ότι επί τω ονόματι Ιησού Χριστού παν γόνυ κάμψει και πάσα γλώσσα εξομολογήσεται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός, τούτο δ' έσται πάντως εν τη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

ΑΝ ΤΗΡΕΙΣ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΝ ΤΗΡΕΙΣ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Του Άγ. Ιγνάτιου Μπριαντσανίνωφ

============

Αν τηρείς τις εντολές του Κυρίου, με τρόπο θαυμαστό θα δεις τον Κύριο μέσα σου, όπως Τον έβλεπε ο απόστολος Παύλος και όπως ζητούσε να Τον βλέπουν και οι άλλοι χριστιανοί, θεωρώντας πως όσοι δεν το είχαν κατορθώσει, δεν είχαν φτάσει στην κατάσταση που έπρεπε ως χριστιανοί.

Αν ζεις ζωή αμαρτωλή, αν ικανοποιείσαι με τα πάθη σου και συνάμα νομίζεις ότι αγαπάς τον Χριστό, ο αιώνιος μαθητής του Κυρίου, αυτός που στο Μυστικό Δείπνο έγειρε στο στήθος Του, θα σου καταλογίσει πλάνη και θα σε διαψεύσει.

Γράφει: «Όποιος λέει, "τον γνώρισα”, δεν τηρεί όμως τις εντολές Του, είναι ψεύτης - δεν λέει την αλήθεια. Όποιος, απεναντίας, υπακούει στον λόγο Του, αυτός ασφαλώς αγαπά τον Θεό μ’ όλη του την καρδιά.

Σεραφείμ "Θα σταθούμε στα πόδια μας, αν θυμόμαστε τους ήρωες"

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι επετειακές εκδηλώσεις της 558^ης επετείου της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως στην Ιερά Μητρόπολη Καστορίας.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με την Αντιδημαρχεία Πολιτισμού του Δήμου Καστοριάς και τη συμμετοχή της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Καστορίας «ο Άγιος Μηνάς» και του Συλλόγου Ιεροψαλτών της Ιεράς Μητροπόλεως «Όσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης».

Αφού τελέσθηκε ο Εσπερινός στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Καστοριάς, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ, στη συνέχεια εψάλλει το μνημόσυνο του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και των Πεσόντων κατά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε μουσική εκδήλωση από τη χορωδία των Ιεροψαλτών και της σχολής Βυζαντινής μουσικής, υπό τη διεύθυνση του χοράρχη Γεωργίου Αποστολίδη, ερμηνεύοντας ύμνους της Αλώσεως και θρηνώδη άσματα με τα οποία έζησε και μεγάλωσε ο λαός μας.

Στο λόγο του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας, προέτρεψε το εκκλησίασμα να θυμάται αυτές τις ιστορικές μέρες, αφού εμείς είμαστε οι απόγονοι των μεγάλων μαρτύρων και ηρώων της πίστεως και του έθνους μας.

Ο κ. Σεραφείμ επανέλαβε έναν λόγο του αείμνηστου Καθηγητή του Πανεπιστημίου των Αθηνών Νικόλαου Τωμαδάκη για την άλωση της Πόλης λέγοντας πως «Η πόλις εάλω! Αλλοίμονο όμως αν την αφήσουμε να αλωθεί και εντός μας».

"Ας μην αφήσουμε να σβήσει στην ψυχή των παιδιών μας η μνήμη των ηρώων και των αγωνιστών μας και ας διατηρήσουμε τη φλόγα αναμμένη", συνέχισε ο Σεβασμιώτατος.

"Μόνο αν τους θυμόμαστε θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας. Μόνο τότε θα έχουμε ορθό το ανάστημά μας και δεν θα συρόμαστε από όσους μας παρουσιάζονται ως σωτήρες. Εμείς εδώ, Σωτήρα έχουμε μόνο το Χριστό", κατέληξε ο κ. Σεραφείμ.

Διαβάστηκε

Χρηματοδότηση ιερών ναών για αποκατάσταση φθοράς

Δεν παρέχεται η δυνατότητα χρηματοδότησης αποκατάστασης φθοράς ιερών ναών από τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Παιδείας, απάντησε η υπουργός κ. Άννα  Διαμαντοπούλου με έγγραφό της που διαβιβάστηκε στη Βουλή, προς απάντηση ερώτησης του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Αλέκου Χρυσανθακόπουλου, για την αποκατάσταση εκκλησιών της Δυτικής Αχαΐας που είχαν πληγεί από τον τελευταίο σεισμό.(φωτο Αγ. Ανδρέας -Δάφνη Βουπρασίας)
   Οι Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος έχουν τη δυνατότητα να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις για τη μελέτη και εκτέλεση έργων από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ή από προγράμματα και πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και διά μέσου της διενέργειας εράνων, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου «περί Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος», αναφέρει στην απάντησή της η κ. Διαμαντοπούλου.

Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος: «Αν χαθεί η Κύπρος, θα ακολουθήσουν και άλλα τμήματα του Έθνους»

Τελέστηκαν την Κυριακή, 29 Μαΐου 2011 και ώρα 19.00΄, από την Α.Μ. τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομο τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του αείμνηστου τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του αείμνηστου αρχιεπισκόπου και Εθνάρχη Μακαρία Γ΄, που βρίσκεται στην αυλή της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου.
Σύντομο χαιρετισμό απηύθυναν ο προσωπικός Ιατρός και στενός συνεργάτης του αείμνηστου Εθνάρχη, πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Δρ. Βάσος Λυσσαρίδης, καθώς και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας Ευσέβιος εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου.Ο λαός, με την αθρόα προσέλευσή του, τίμησε για μια ακόμη φορά τον Αρχιεπίσκοπο και Εθνάρχη Μακάριο Γ΄, εκφράζοντας προς αυτόν τις ευγνώμονες ευχαριστίες του για τη μεγάλη του προσφορά προς την Εκκλησία και την Πατρίδα.
Στην ομιλία του ο κ. Χρυσόστομος τόνισε μεταξύ άλλων: 
«… Πόσο κοντά στις θέσεις Μακαρίου βρισκόμαστε σήμερα; Οι συνομιλίες για λύση του προβλήματός μας διεξάγονται σε κλίμα δυσμενέστατο για την πλευρά μας. Ο Τουρκικός κατοχικός στρατός και οι έποικοι παραμένουν στην Κύπρο. Μάλιστα ο αριθμός τους αυξάνεται δραματικά με τη συνεχή εισαγωγή και άλλων από την Τουρκία. Η διεθνής κοινότητα  -με τη δική μας ανοχή, ή και τα δικά μας λάθη-  ασκεί πίεση σ’ εμάς, στο θύμα, και όχι στον θύτη. Η κατοχική δύναμη, αντί να αποτελεί το πρόβλημα, παρουσιάζεται ως εξωτερικός παρατηρητής, αφού επιμένουμε και στον αδόκιμο, από απόψεως γλώσσας, όρο ότι οι συνομιλίες είναι «Κυπριακής ιδιοκτησίας».
 Οι συνεχείς υποχωρήσεις της πλευράς μας δεν έδωσαν κανένα αποτέλεσμα μέχρι σήμερα. Αντίθετα, βοήθησαν στη συνεχή μετακίνηση του Τουρκικού τελικού στόχου, που φαίνεται σήμερα ξεκάθαρα ότι είναι η Τουρκοποίηση ολόκληρης της Κύπρου.
 Πρέπει, όμως, πάση θυσία, να ανακοπεί η πορεία λύσης του Κυπριακού με Τουρκικούς όρους. Ο Ελληνισμός με τη διαχρονική θυσία των ηρώων του, απέκτησε ένα μέτρο για να μετρά το ηθικό του ανάστημα μέσα στην ιστορική του πορεία. Και αυτό το μέτρο έχει χαρακτηριστικά την αξιοπρέπεια, την αυτοθυσία, τον ηρωϊσμό, την πρόκριση της ελευθερίας έναντι μιας ανετότερης ζωής. Κάθε Έλληνας ξέρει πως η Ελληνική ταυτότητα κουβαλά μαζί της υποχρεώσεις. Και η σημερινή θλιβερή επέτειος διδάσκει τον καθένα ότι «το την Κύπρον παραδούναι... ούτε των κυβερνώντων εστί, ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αγωνισόμεθα και ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Γι’ αυτό και είναι επιτακτική η ανάγκη ανασχεδιασμού της πορείας και του αγώνα μας.
 Η συνέχιση των συνομιλιών για λύση, κάτω από τους εκβιασμούς των νεοσουλτάνων της Άγκυρας, θα μας οδηγήσει σε σχέδιο θνησιγενές, παρόμοιο, ή χειρότερο εκείνου που απορρίψαμε, που θα αφανίσει τον Κυπριακό Ελληνισμό. Οι ξένοι, μεταξύ των οποίων δυστυχώς και ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, που κατάντησε να ’ναι σήμερα εκπρόσωπος των Αμερικανών και των Βρετανών, αναζητούν πάντοτε λύση ίσων αποστάσεων μεταξύ των συνεχώς αναβαθμιζομένων απαιτήσεων της Τουρκίας και των συνεχώς υποβαθμιζομένων, με τις συνεχείς προσφορές μας, δικών μας θέσεων. Απαιτείται εγκατάλειψη της στρατηγικής των υποχωρήσεων και της ηττοπάθειας, που ήδη απέτυχε. Η υποταγή δεν είναι επιλογή, γιατί οδηγεί στον αφανισμό. Η αντίσταση, η διεκδίκηση και ο αγώνας με καθαρούς στόχους δίδει ελπίδα σωτηρίας και επιβίωσης. Η Ιστορία είναι αμείλικτη και διδάσκει ότι οι ισχυροί υπολογίζουν μόνο τους αντιπάλους, όσο μικροί και αν είναι, που προβάλλουν αντίσταση και τους προκαλούν κόστος είτε σε αίμα, είτε σε διεθνή κατακραυγή.
Η αλλαγή πλεύσης, έστω και την υστάτη, και ο προσανατολισμός προς κατοχύρωση αρχών και διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του λαού μας, είναι ο μόνος τρόπος που θα μας απαλλάξει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των κάθε λογής Ντάουνερ, Πάσκο, Χάνεϊ, των αδίστακτων συμφεροντολόγων και ισχυρών της γης. Το πρόβλημά μας είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Η λύση πρέπει να είναι συμβατή με το διεθνές δίκαιο και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, που είναι σήμερα και δικό μας δίκαιο. Δεν μπορεί να είναι βιώσιμη μια λύση που να προνοεί βέτο στη λειτουργία του κράτους, που να μην προνοεί αποχώρηση των εποίκων, επιστροφή όλων των προσφύγων στις εστίες και στις περιουσίες τους, που να μην κατοχυρώνει τη βασική αρχή της Δημοκρατίας: ένας άνθρωπος μία ψήφος, όπως ακριβώς διακήρυσσε και επεδίωκε ο Εθνάρχης Μακάριος.
 Στόχος της Τουρκίας αυτήν τη στιγμή είναι η εξάλειψη της Κυπριακής Δημοκρατίας, και στο άμεσο μέλλον   -πράγμα που θα έλθει ως επακόλουθο του πρώτου-  η εξάλειψη του Ελληνισμού από την Κύπρο. Το 2004, με την καταψήφιση του σχεδίου Ανάν, ο Ελληνισμός της Κύπρου απέτρεψε την υλοποίηση των Τουρκικών σχεδίων. Οι Τουρκικές και Αγγλοαμερικανικές μεθοδεύσεις, όμως, δεν σταμάτησαν. Αντιθέτως, εντείνονται με κάθε μέσο και κάθε τρόπο. Ο Ελληνισμός της Κύπρου αντιμετωπίζει σήμερα μια συντονισμένη προσπάθεια να πληγεί η ιστορική του μνήμη, με ενέργειες για αλλοίωση της διδασκόμενης στα σχολεία ύλης του μαθήματος της Ιστορίας, να υποσκαφθεί η εθνική του συνείδηση, με αμφισβήτηση αυτής της ίδιας της καταγωγής και της γλώσσας του, να νοθευτεί η συνοχή του, με την ενθάρρυνση της έλευσης και εγκατάστασης λαθρομεταναστών στις ελεύθερες περιοχές. Αν δεν συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του κινδύνου, αν παραμείνουμε απαθείς και αν δεν ενωθούμε κάτω από ένα σαφές πρόγραμμα αγώνα, με τις αρχές που προδιαγράψαμε, τις αρχές Μακαρίου, θα έλθει, δυστυχώς, το οδυνηρό τέλος.
 Και να ξέρουμε πως «ταύτα πάντα» θα είναι «αρχή ωδίνων» για τον Ελληνισμό. Αν χαθεί η Κύπρος, θα ακολουθήσουν και άλλα τμήματα του Έθνους.
 Τελώντας, σήμερα,  τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντος του Εθνάρχου Μακαρίου, καλούμαστε όλοι όπως συνειδητοποιήσουμε και αναλάβουμε τις ευθύνες μας για το μέλλον του τόπου και των παιδιών μας. Η διολίσθηση του προβλήματός μας σε επικίνδυνες ατραπούς πρέπει πάραυτα να σταματήσει. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να υποθηκεύσει το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού. Κανενός οι ώμοι δεν μπορούν να σηκώσουν τις κατάρες και τα αναθέματα τόσων γενεών Ελλήνων της Κύπρου αν, παρ’ ελπίδα, οδηγηθούμε  στη διαφαινόμενη Τουρκοποίηση του τόπου.
 Θα πρέπει και οι ξένοι να πληροφορηθούν για την αποφασιστικότητά μας για αγώνα, προς διεκδίκηση των αναφαίρετων ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας. Των δικαιωμάτων που απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι πολίτες, και κάθε ελεύθερος άνθρωπος.
 Εμείς, οι Έλληνες της Κύπρου, δίνουμε την υπόσχεση ότι ατενίζοντας καθημερινά την αγέρωχη μορφή του Εθνάρχη Μακαρίου, πέραν από κόμματα και ιδεολογίες, θα ανανεώνουμε την απόφασή μας για εμμονή στις υποθήκες του και στην εθνοπρεπή γραμμή που μας άφησε για αγώνα μέχρι τη δικαίωση, ανεξάρτητα από τις θυσίες που θα απαιτηθούν. Για αγώνα μέχρι την εξασφάλιση των συνθηκών εκείνων που θα επιτρέπουν την εθνική επιβίωσή μας, μέσα σε συνθήκες ελευθερίας, στη γη τούτη των πατέρων μας. Θα είναι, τούτο, η μεγαλύτερη προσφορά προς τον αλησμόνητο και διαχρονικό ηγέτη μας.

Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου,
        29 Μαΐου 2011".

Μεγάλος ιεραποστολικός αγώνας από τον μητροπολίτη Μποτσουάνας Γεννάδιο

Την Κυριακή του Τυφλού, λίγες εβδομάδες μετά την ένδοξη Ανάσταση του Χριστού μας, εδώ στην Μποτσουάνα, τελέσαμε μέσα σε κλίμα συγκινήσεως και πνευματικής αγαλλιάσεως, την πρώτη Βάπτιση ντόπιου Αφρικανού Αδελφού μας.Ο πρώτος νεοφώτιστος, σπουδαστής του αμερικανικού Κολλεγίου του Καμπερόν, και το όνομα αυτού: Νικόλαος-Μάρκος!Η προσπάθεια της τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και η δραστηριότητά της εν μέσω Ορθοδόξων Παροικιών πολλών εθνοτήτων, συνεχίζεται.Με την ευλογία της Α.Θ.Μακαριότητος του Πατριάρχου Θεοδώρου Β’ και κατόπιν συνεννοήσεως μετά του Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ. Σεραφείμ, ο Διάκονος Γλαύκος-Γεώργιος μετέβη στο Καμπερόν και εντάχθηκε στον κλήρο της Επισκοπής.Ελληνομαθής, κατάγεται από το Ζιμπάμπουε, είναι απόφοιτος της Πατριαρχικής Σχολής Αλεξανδρείας «Μ.Αθανάσιος», ομιλεί απταίστως την αγγλική και άλλες τρεις τοπικές γλώσσες και ήδη σπουδάζει την επίσημη τοπική γλώσσα της Μποτσουάνας «Setswana» ώστε να επικοινωνεί με τους ντόπιους κατοίκους και να ιερουργεί στην καθομιλουμένη.
Ωστόσο, με προσωπική μέριμνα του Αλεξανδρινού Προκαθημένου, ήδη πριν από το Πάσχα, διαμένει κοντά μας και διακονεί στη Γραμματεία της Επισκοπής, ο Αρχιμ. Σέργιος Γιαρέμτσο εξ Ουκρανίας, ελληνομαθής και απόφοιτος Θεολογίας, ομιλεί την αγγλική, τη ρωσική, τη σερβική, τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα και αυτή την περίοδο ξεκινά τη διδακτορική του διατριβή.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα ο Επίσκοπος Μποτσουάνας Γεννάδιος προγραμματίζει, κατόπιν ευλογίας και εγκρίσεως του Μακ. Πατριάρχου, να χειροτονήσει δύο (2) ακόμη Διακόνους, έναν Ιατρό εξ Ελλάδος, και έναν κάτοικο του Καμπερόν, (εκ Νοτίου Αφρικής), ο οποίος εργάζεται ως Γενικός Προϊστάμενος Αμερικανικής Τραπέζης στη Μποτσουάνα.
Και οι δύο εξέφρασαν την επιθυμία στον Θεοφιλέστατο, να χειροτονηθούν και να υπηρετήσουν το Πατριαρχείο και την νεοσύστατη Ιερά Επισκοπή στο ανθρωπιστικό & ιεραποστολικό της έργο.
Την τελευταία εβδομάδα, ο Επίσκοπος κ.Γεννάδιος έγινε δεκτός στην πρωτεύουσα, από τους Πρέσβεις της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ.Βρεττανίας και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ενώ είχε συνεργασία με τους Επισκόπους Μποτσουάνας της ΡΚαθολικής και της Αγγλικανικής Εκκλησίας, προκειμένου να προχωρήσουν στην εφαρμογή ανθρωπιστικών δράσεων και προγραμμάτων, αφού τα προβλήματα και οι περιστάσεις απαιτούν τη συνεργασία και την αλληλοστήριξη σε έργα αγάπης και προσφοράς.
Το Σάββατο 4^ηΙουνίου πρόκειται να αφιχθεί στο Καμπερόν ο επίτιμος Πρόξενος της Δημοκρατίας της Μποτσουάνας στην Αθήνα κ.Νεκτάριος Πολυχρονίου, προκειμένου να συνεργασθεί με τον Ορθόδοξο Επίσκοπο ώστε να προωθηθούν τα θέματα τα οποία απασχολούν την Ι.Επισκοπή, με μια σειρά επαφών και επισκέψεων σε Υπουργεία, Υπηρεσίες και Κρατικές Αρχές.
Υπενθυμίζεται, ότι στους στόχους της Ι.Επισκοπής περιλαμβάνεται και η δημιουργία Ιατρικού Κέντρου ή Κλινικής (σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας της Χώρας) και ελληνοαγγλικού ιδιωτικού Σχολείου (Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο), σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας της Χώρας, όπου θα διδάσκονται εκτός των άλλων μαθημάτων, η ελληνική γλώσσα, η ελληνική ιστορία και ορθόδοξη κατήχηση.