Ιερείς ανάγκασαν Πεντηκοστιανούς να φύγουν από την Κόνιτσα!!!

Ιερείς ανάγκασαν Πεντηκοστιανούς να φύγουν από την Κόνιτσα!!!

Η στάση τους επικροτήθηκε από τους κατοίκους της κωμόπολης

Ιερείς της Μητροπόλεως Κονίτσης, με επικεφαλής τον Ιεροκήρυκα π. Ιωήλ, ανάγκασαν Πεντηκοστιανούς, που είχαν πάει στην Κόνιτσα για να μοιράσουν φυλλάδια, να φύγουν από εκεί άρον άρον. Και φυσικά δεν χρησιμοποίησαν βία, αλλά θεολογικά επιχειρήματα, τα οποία οι Πεντηκοστιανοί δεν μπόρεσαν να απαντήσουν. Οι ιερείς κάλεσαν τους Πεντηκοστιανούς σε δημόσιο διάλογο, τον οποίο αυτοί αρνήθηκαν. Βρέθηκαν σε αδυναμία να δώσουν απαντήσεις στα αλεπάλληλα ερωτήματα των κληρικών για το τι ακριβώς πιστεύουν

 και προτίμησαν, εκ των πραγμάτων, να τραπούν σε άτακτη φυγή,  παρά να συζητήσουν. Μάλιστα αποχώρησαν σε πλήρη σύγχυση και αναστατωμένοι,  φωνάζοντας και υβρίζοντας. Την ίδια στιγμή ο κλήρος της Κόνιτσας, τους καλούσε σε φιλοξενία και σε ανοιχτή συζήτηση. Η στάση των ιερωμένων επικροτήθηκε από τους κατοίκους της μικρής κωμόπολης.

http://www.katoci.com/

Τα πρόσωπα της φτώχιας

 

Συγκλονιστικές φωτογραφίες. Δεν υπάρχουν λόγια για περιγραφή, οι εικόνες μιλούν από μόνες τους και προκαλούν έντονα συναισθήματα...‏

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/06/blog-post_3068.html#ixzz1Pdao6Y00

Η θυελλώδης ζωή του μεγαλύτερου σύγχρονου φιλέλληνα

Η είδηση του θανάτου του, όπως οι περισσότερες: «Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 11 Φεβρουαρίου 1915. Πέθανε στις 10 Ιουνίου 2011». Η ζωή του; Δεν χωράει στις λέξεις η ζωή του σερ Πάτρικ Λι Φέρμορ (ή «Παντελής» ή «Μιχάλης» ή «Φιλεντέμ» - τα παρατσούκλια του στη διάρκεια της Αντίστασης). Ο βίος αυτού του γεννημένου Αγγλοϊρλανδού και αυτοδίδακτου Ελληνα, κορυφαίου λογοτέχνη, παρασημοφορημένου αξιωματικού, ήταν μεγάλος σε διάρκεια, ζάπλουτος σε εμπειρίες και εκτυφλωτικός όσον αφορά τη λάμψη της αρετής και της φιλοπατρίας του. Και τις δύο πατρίδες του, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ελλάδα, αγάπησε με ασίγαστο πάθος που διήρκεσε όσο «Η εποχή της δωρεάς» (έτσι τιτλοφορείται ένα από τα βιβλία του).

Η εποχή της δωρεάς είναι τα χρόνια που βάδισε ανάμεσά μας ο δαιμόνιος επικεφαλής των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Κρήτη την περίοδο της Κατοχής, ο αφοσιωμένος εραστής του πολιτισμού μας, ο παράξενος ταξιδιώτης που στην εφηβεία του παράτησε τα πάντα για να κάνει πεζός πολλά σημεία της διαδρομής Λονδίνο - Κωνσταντινούπολη! Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον υπογράφοντα το παρόν (το 2006 για το περιοδικό Αμυνα & Διπλωματία), ο σερ Φέρμορ όρισε ως βασικό κίνητρο της εφηβικής του αποκοτιάς την αγάπη του για την Ελλάδα: «Είχα διαβάσει ένα πολύ ωραίο βιβλίο, που αφορούσε την Ελλάδα. Πάντοτε με διέκρινε ένα έντονο ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Από 13 ετών μάθαινα αρχαία ελληνικά. Κατόπιν, σπούδασα στο Λονδίνο και αφού δεν είχαμε πόλεμο τότε, είχα την επιθυμία να γνωρίσω τον κόσμο. Θυμάμαι ότι διάβαζα ιστορικά στοιχεία για την Ελλάδα και το Βυζάντιο σε ένα βιβλίο που είχε γράψει ένας μακρινός συγγενής του Λόρδου Βύρωνα και είχε ως θέμα το Αγιον Ορος. Ηταν τόσο συναρπαστικό το βιβλίο, ώστε αποφάσισα να πάω με τα πόδια στην Ελλάδα. Ημουν 18,5 ετών τότε. Εφυγα, λοιπόν, με πολύ λίγα χρήματα από το Tower Bridge του Λονδίνου και πήγα στην Κωνσταντινούπολη με τα πόδια!»


«Οχι Ισταμπούλ»

Ο «Μιχάλης» αρνείτο πεισματικά να αποκαλέσει την Κωνσταντινούπολη «Ισταμπούλ», σε αντίθεση με πολλούς «ψύχραιμους Ελληνες», που ανήκουν στη γνωστή συνομοταξία που χρεοκόπησε την πατρίδα μας... Στην Κατοχή έζησε επί περίπου ενάμισι έτος σε σπηλιές, μεταμφιεσμένος σε βοσκό, οργανώνοντας αντιστασιακές ενέργειες κατά των κατακτητών. Αξίζει να αναφερθεί η απαγωγή του στρατηγού Κράιπε, η θεαματικότερη αντάρτικη ενέργεια των συμμαχικών δυνάμεων που έλαβε χώρα στην Κρήτη. Εκεί, ο ελληνολάτρης κατάσκοπος που σχεδίασε την ενέργεια αναγκάστηκε να οδηγήσει το αυτοκίνητο του στρατηγού για 3 χιλιόμετρα, πιάνοντας τιμόνι για πρώτη φορά στη ζωή του! Η προσαρμοστικότητα του «Πάντι» και η ευκολία με την οποία μάθαινε πράγματα ήταν χαρίσματα που πάμπολλες φορές τού έσωσαν τη ζωή και προσέθεσαν στο βιβλίο της Ιστορίας μας σελίδες δόξας.

Ο Φέρμορ διατηρούσε μόνιμη κατοικία στην Καρδαμύλη (Μεσσηνιακή Μάνη). Χτίζοντας το σπίτι του με παραδοσιακό τρόπο, που «δένει» απόλυτα με το ελληνικό τοπίο, επηρέασε θετικά και τους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής, σώζοντας το γραφικό χωριό από τη λαίλαπα της πολυκατοικίας και του μπετόν. Πέθανε στην Αγγλία την Παρασκευή 10 Ιουνίου σε ηλικία 96 ετών, έχοντας κάνει μία ημέρα πριν το τελευταίο του ταξίδι, ερχόμενος από την Καρδαμύλη, στην οποία περνούσε τουλάχιστον τους μισούς μήνες του χρόνου. Ο «Πάντι» πήγε να συναντήσει τους συναγωνιστές του στην Αντίσταση, τους Ελληνες ήρωες Μυθολογίας και Ιστορίας, με τους οποίους ταυτίστηκε, και την Τζόαν, την αγαπημένη σύζυγό του, που πέθανε στην Καρδαμύλη τον Ιούνιο του 2003.


Κανείς πια δεν μιλάει για το Κυπριακό

Μέχρι τον θάνατό του ήταν ο σημαντικότερος εν ζωή ταξιδιωτικός συγγραφέας. Τα περισσότερα έργα του είναι ύμνοι για την Ελλάδα, τους τόπους και τους ανθρώπους της. Μεταξύ αυτών «Η εποχή της δωρεάς», «Η Μάνη», «Η Ρούμελη», «Τα βιολιά του Σεν Ζακ».

Εχει πει για την ανθελληνική θεωρία του Ιάκωβου Φαλμεράιερ (οι σύγχρονοι Ελληνες δεν είναι απόγονοι των αρχαίων): «Προσωπικά θεωρώ πως είναι απολύτως λανθασμένη. Η ελληνική Ιστορία είναι ενιαία, συνεχής και αδιάσπαστη. Οι αποδείξεις βρίσκονται ολόγυρά μας. Οι άνθρωποι και οι ιδιομορφίες τους, τα τοπία, η γλώσσα - τα πάντα δείχνουν Ελλάδα».

Για την αδικία που έγινε σε βάρος της χώρας μας έπειτα από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και για το αν πήρε η Ελλάδα όσα δικαιούνταν, αφού πλήρωσε τόσο βαρύ φόρο αίματος τονίζει: «Οχι, δεν τα πήρε. Εγώ ήθελα να δοθεί η Κύπρος στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο. Θεωρώ άδικο ό,τι έχει γίνει με αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού. Είναι άδικο να κατέχει η Τουρκία το μισό νησί. Ακόμα και Ελληνες φίλοι μου δεν μιλάνε για το Κυπριακό. Κανείς πια δεν μιλάει γι’ αυτό και απορώ. Λες και έχει εξαφανιστεί το πρόβλημα».

Για την ονομασία των Σκοπίων: «Για την περίπτωση της FYROM, ιστορικά δεν στέκουν οι απαιτήσεις της. Εχω γράψει για αυτό το ζήτημα. Ιστορικά, υπάρχει πραγματικό όνομα για τη σημερινή FYROM. Είναι το “Παιονία”, το οποίο το αναφέρει κι ο Ηρόδοτος. Οι απαιτήσεις της FYROM είναι ιστορικά αβάσιμες».

Η χώρα μας αντιπροσώπευε για τον σερ Φέρμορ: «Τα πάντα! Ιστορία, αγάπη, φιλία, ευδαιμονία, παράδοση, πολλά πράματα... Η ζωή μου ολόκληρη περιστράφηκε κι αφοσιώθηκε στην Ελλάδα».


Παναγιώτης Λιάκος

Ουρές για μια μερίδα φαΐ!

Μεγάλη αύξηση παρουσίασαν το τελευταίο διάστημα οι άποροι και οι άστεγοι που, δίχως να έχουν άλλη επιλογή, συρρέουν για φαγητό στις ενορίες των Χανίων. Κληρικοί της Εκκλησίας της Κρήτης υποστηρίζουν ότι σε πολλές περιπτώσεις η ζήτηση για προσφορά σισιτίου και για τα πακέτα τροφίμων που παίρνουν οι άποροι στο σπίτι έχει διπλασιαστεί (!) συγκριτικά με το 2010, και για τον λόγο αυτόν ζητούν τη στήριξη της κοινωνίας, και πρωτίστως των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τροφίμων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιστορική ενορία του Αγίου Νικολάου της Σπλάντζιας, που βρίσκεται βορειοανατολικά της παλιάς πόλης, κοντά στο Καστέλι. Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του Φιλόπτωχου Συσσιτίου της ενορίας Γιάννη Σκαράκη, στον Αγιο Νικόλαο σπεύδουν καθημερινά για να σιτιστούν 250 άτομα. Παράλληλα τρόφιμα για το σπίτι στα ειδικά πακέτα που ετοιμάζουν οι εθελοντές παίρνουν 60 οικογένειες της περιοχής. Οπως εξήγησε ο κ. Σκαράκης, το 70% των ανθρώπων που σιτίζονται ή παίρνουν φαγητό για την οικογένειά τους είναι Ελληνες και οι υπόλοιποι οικονομικοί μετανάστες.

Προκειμένου να γίνει ευρύτερα γνωστό και να στηριχτεί το σημαντικό έργο που προσφέρει από το 1963 καθημερινά η ενορία του Αγίου Νικολάου, ο Δήμος Χανίων και άλλοι τοπικοί φορείς διοργανώνουν στις 21.00 την προσεχή Τρίτη 21η Ιουνίου συναυλία στο παλιό λιμάνι των Χανίων, δίπλα από το Γυαλί Τζαμί. Στη συναυλία, όπου οι διοργανωτές καλούν τους Χανιώτες να δώσουν μαζικά το «παρών», θα συμμετάσχουν γνωστοί καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Χαρούλης, ο Haig Yazdian, ο Γιώργος Ξυλούρης (Ψαρογιώργης), ο Δημήτρης Κουκουλιτάκης, ο Λεωνίδας Μαριδάκης και ο Σπύρος Πετρουλάκης.


Κώστας Καντούνης

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ…..

Όχι πολλά χρόνια πριν, ένας νέος υποψήφιος μοναχός πήγε να εγκατασταθεί στον Άθωνα. Μιλώντας με τον σεβάσμιο ηγούμενο τής μονής, όπου επιθυμούσε να μείνει, του είπε: «Άγιε πάτερ! Ή καρδιά μου φλέγεται για την πνευματική ζωή, για τον ασκητισμό, για την ακατάπαυστη κοινωνία με τον Θεό, για την υπακοή σε ένα γέροντα.
Καθοδηγήστε με, παρακαλώ, άγιε πάτερ, ώστε να μπορέσω να έχω πνευματική πρόοδο». Πηγαίνοντας στο ράφι, ό ηγούμενος πήρε ένα αντίτυπο του Δαβίδ Κόπερφιλντ του Τσάρλς Ντίκενς. «Διάβασε αυτό παιδί μου», είπε. «Άλλά πάτερ!», αντέδρασε ταραγμένος ό φιλόδοξος, «αυτό είναι μία ετερόδοξη βικτωριανή συναισθηματική συγγραφή, ένα προϊόν τής δυτικής αιχμαλωσίας! Αυτό δεν είναι πνευματικό δεν είναι καν ορθόδοξο! Χρειάζομαι γραπτά πού θα μου διδάξουν την πνευματικότητα!».
Ό ηγούμενος χαμογέλασε, λέγοντας: «Μόνο αν ανακαλύψεις καταρχήν τα κανονικά, ανθρώπινα, χριστιανικά συναισθήματα και μάθεις να βλέπεις τη ζωή όπως έκανε ό μικρός Δαβίδ -με απλότητα, ευγένεια, ζεστασιά και συγχώρηση- τότε όλα τα ορθόδοξα πνευματικά κείμενα θα σε ωφελήσουν λίγο».


ΒΙΒΛ. Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ. Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ. ΤΟΜΟΣ Γ

Κυριακή των Αγίων Πάντων-«Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος»

Κυριακή των Αγίων Πάντων

                                                    «Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος»

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι μεγάλη εορτή και πανήγυρης. Δεν εορτάζει ένας άγιος, ούτε δύο ούτε δώδεκα ούτε σαράντα ούτε τριακόσιοι δεκαοκτώ άγιοι σήμερα εορτάζουν πολλοί - αναρίθμητοι, όλοι οι άγιοι. Σήμερα είναι ή εορτή των αγίων Πάντων. Ποιοι είναι αυτοί; είναι εκείνοι που γράφουν τα χαρτιά, τα συναξάρια, τα μηναία άλλα είναι και άλλοι, πού τα ονόματα τους τα γνωρίζει μόνο ο Θεός, άγιοι ανώνυμοι, είναι άγιοι απ’ όλα τα έθνη, απ’ όλες τις γλώσσες και τις φυλές, απ’ όλες τις εποχές, απ’ όλα τα επαγγέλματα, απ’ όλες τις ηλικίες.

Είναι νήπια όπως εκείνα που έσφαξε ο Ηρώδης, μικρά παιδιά όπως ο Άγιος Κήρυκος, γέροντες με άσπρα μαλλιά, γυναίκες, άντρες, ένας κόσμος ολόκληρος. Αν μπορέσει κανείς να μέτρηση τα άστρα, τότε θα μπόρεση να μέτρηση και τους αγίους Πάντες. Σχηματίζουν σήμερα κατά κάποιο τρόπον μία παρέλαση, εμπρός στην οποία οι παρελάσεις των εθνικών μας εορτών σβήνουν. Παρελάζουν όλοι οι άγιοι μπροστά στον βασιλέα Χριστό. Πρώτη περνά η Υπεραγία Θεοτόκος, μετά έρχονται οι άγγελοι και αρχάγγελοι, μετά οι πατριάρχες, μετά οι προφήτες, μετά οι απόστολοι, μετά οι μάρτυρες, μετά οι όσιοι, μετά οι πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, μετά οι ομολογητές, όλος ο στρατός του Χριστού.

Και μπροστά απ’ όλη την παράταξη  η σημαία, ο τίμιος σταυρός. Όλοι αυτοί γονατίζουν μπροστά στο Χριστό και λένε με σεβασμό και ευλάβεια Χαίρε, ό Βασιλεύς ημών! Στην εποχή μας η αγιότητα περιφρονείται. Άλλα μήπως και όταν ζούσαν στη γη οί άγιοι γνώρισαν τιμή; Κάθε άλλο. Και τότε ό κόσμος άλλους θαύμαζε ζήλευε αυτούς πού διασκέδαζαν, οργίαζαν, κολυμπούσαν στο χρήμα, κατοικούσαν στα μέγαρα ενώ οι άγιοι έμεναν μακριά απ’ όλα αυτά. Δεν μπορούσαν να ζήσουν μέσα σε πολιτείες. Αναγκάζονταν να φεύγουν, να βγαίνουν έξω, να ζουν στα βουνά, να φορούν γιδοτόμαρα, να κρύβονται σε σπηλιές, για να αποφύγουν συμβιβασμούς και να κρατήσουν την πίστη και την καθαρότητα τους.

Για αυτούς τους αγίους λέει σήμερα ο Απόστολος Παύλος «Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος» . Τι θα πει αυτό; Ας το πούμε απλά. Φαντασθείτε με το νου σας μια θεόρατη ζυγαριά. Στο ένα μέρος της βάλτε όλα τα πλούτη, όλο το χρυσάφι, όλο το ασήμι, όλα τα διαμάντια, όλα τα τιμαλφή της γης. Βάλτε ακόμη όλο τον ορυκτό πλούτο πού υπάρχει στο υπέδαφος. Ανοίξτε και τις τράπεζες και φέρτε όλα τα χρήματα. Τέλος βάλτε πάνω και τα διάσημα των αξιωμάτων, κορώνες, σπαθιά, παράσημα, διπλώματα, βραβεία και επαίνους, ό,τι εκλεκτό και πολύτιμο έχε ο κόσμος. Και στο άλλο μέρος της ζυγαριάς βάλτε - Τι; Ένα μάρτυρα, έναν ασκητή. Ή ζυγαριά δεν θα γείρει προς τα πλούτη θα γείρει προς το μέρος του αγίου! Τόση αξία έχει η αγιότητα.

Υπερβολικά θεωρούνται αυτά; Αλλά αυτό ακριβώς λέει σήμερα ο Απόστολος Παύλος ότι ό κόσμος δεν ήταν άξιος να έχει στις τάξεις του τέτοια διαμάντια, τέτοια αναστήματα. Δεν είναι αυτό υπερβολή. Θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά παραδείγματα για να σας δείξω, ότι ένας άγιος αξίζει παραπάνω από  ότι υπάρχει στον κόσμο. Αναφέρω ένα μόνο, για να δείτε πόσο αξίζει ένας άγιος. Οχτακόσα χρόνια προτού να έρθει ο Χριστός στον κόσμο ζούσε ένας βασιλιάς άδικος. Είχε δε δίπλα του και μια βασίλισσα πού ήταν εκατό φορές πιο άδικη απ' αυτόν. Ζούσαν στα παλάτια ζωή τρυφηλή. Το δε χειρότερο ήταν, ότι παρέσυραν τον περιούσιο λαό του Θεού στην ειδωλολατρία και τη διαφθορά.

Ό Θεός οργίστηκε και έξαφνα διατάζει, να σταματήσει ό ουρανός να βρέχει. Και σταμάτησε πράγματι επί τρεισήμισι χρόνια! Ξεράθηκαν τα πάντα. Τα πηγάδια και οι βρύσες στέρεψαν. Τα ζώα δεν μπορούσαν πια να ζήσουν. Οι άνθρωποι πήγαιναν μέσα στις σπηλιές και βάζαν τη γλώσσα τους στα βράχια σαν το σκύλο, για να βρουν λίγη υγρασία. Είχε ανοίξει πια ή γη, είχε γίνει σκληρή σαν το κεραμίδι. Κινδύνευαν να πεθάνουν όλοι, να μη μείνει ούτε ένας. Τότε ποιος τούς έσωσε; Τους έσωσε ό βασιλιάς; οι πλούσιοι; οι μεγάλοι; οι γραμματισμένοι; Κανείς απ' αυτούς. Τους έσωσε ένας πού δεν είχε σπίτι, δεν είχε χρήματα, δεν είχε ρούχα πολυτελείας. Φορούσε μια κάπα και με ένα ραβδί γύριζε ξυπόλητος βουνά - λαγκάδια, από ριζοβούνι σε ριζοβούνι και από σπηλιά σε σπηλιά, και τον έτρεφαν τα κοράκια του ουρανού. Ποιος είναι αυτός; Θα τον γιορτάσουμε στις 20 Ιουλίου.

Είναι ό προφήτης Ηλίας  να 'χουμε την ευχή του. Αυτός γονάτισε και προσευχήθηκε... Αν πούμε και εμείς πως προσευχόμαστε, θα πούμε ψέματα. Συγχωρήστε με, μα ούτε εσείς ό λαός του Θεού ούτε εμείς οι παπάδες (βάζω και τον εαυτό μου) που λειτουργούμε προσευχόμαστε. Πριν 100 – 200 χρόνια στο Μοριά, στη Θεσσαλία, στην Κρήτη, στην Ήπειρο, στη Μακεδονία, στη Μικρά Ασία, από την ώρα πού έμπαιναν στην εκκλησία τα μάτια τους ήταν βουρκωμένα και τα δάκρυα πέφτανε κάτω στα πλακάκια κορόμηλο. Πού τώρα αυτά! Είμαστε θεομπαίχτες. Θα μας τις κλείσει ό Θεός τις εκκλησίες, θα γίνουν αχούρια, κινηματογράφοι, θέατρα. Ποιος αληθινά μπαίνει μέσα με φόβο Θεού;...Κανείς μας.

Έκανε, λοιπόν, ό Ηλίας την προσευχή του. Όχι πολλή ώρα. Άλλα μόλις ύψωσε τα χέρια, λες και ήτανε μαγνήτης, τράβηξε τα σύννεφα, γέμισε ό ουρανός, έβρεξε, και δροσίστηκε ή γη. Να λοιπόν ένας απόκοσμος ερημίτης έσωσε τον κόσμο, ολόκληρο βασίλειο. Αυτός είχε την αξία, όχι ό κόσμος. «Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος»! Τέτοιο διαμάντι ήταν στην εποχή του, αλλά ποιος τον υπολόγιζε; Τον κυνηγούσαν, και αυτός ό κυνηγημένος ήρθε ώρα πού τους έσωσε. Να Τι αξίζει ένας άγιος. Θα πείτε Αυτά «τω καιρώ εκείνο», σήμερα; Δεν έπαυσε, αδελφοί μου, ή Εκκλησία να γεννά αγίους εδώ στη γη.

Όπως το χώμα βγάζει τριαντάφυλλα, έτσι και αύτη ή γη, και ή δική μας χώρα, δεν θα παύση μέσα στα αγκάθια τα πολλά να γεννά και κρίνα και τριαντάφυλλα. Υπάρχουν και σήμερα άγιοι. Τα ονόματα τους δεν τα γράφουν οι εφημερίδες ούτε ακούγονται από τα ραδιόφωνα και από της τηλεοράσεις. Αυτοί είναι άγνωστοι. Να σας δείξω μερικούς; Ένα κορίτσι που ο πατέρας του πέθανε και το σπίτι έμεινε ορφανό και, ενώ άλλες πουλάνε την τιμή της και ζουν μπέικα μέσ' στον παλιόκοσμο, αυτή εργάζεται τίμια και βγάζει το ψωμί του σπιτιού, μια τέτοια κοπέλα, άγνωστη στον κόσμο, αξίζει χίλιες φορές περισσότερο από τις άλλες. Και μια νοσοκόμος πόσο αξίζει!

Σε λίγο, σας το λέω, τα νοσοκομεία δεν θα 'χουν νοσοκόμες. Γιατί μια κοπέλα να πάει να γίνη νοσοκόμος; Κορόιδο Είναι, να υπηρέτη όλη νύχτα και ν' αμείβεται ελάχιστα, την ώρα πού ή άλλη πουλάει το κορμί της και μαζεύει τόσα όσα δέ' μαζεύει αυτή όλο το χρόνο: Και μια πολύτεκνη μάνα, πού βαδίζει με το νόμο του Θεού και φροντίζει τον άντρα και τα παιδιά της, αξίζει παραπάνω από όλες τις άλλες πού κρατούν στην αγκαλιά τους όχι παιδιά αλλά σκυλιά. Και ένας εργάτης, πού δουλεύει τίμια και ό ίδρωτας τρέχει από το μέτωπο του, αξίζει παραπάνω από εφοπλιστές και βιομηχάνους.

Και ένας αγρότης πού δουλεύει τη γη και όταν κτυπάει ή καμπάνα κάνει το σταυρό του, Είναι ανώτερος απ' όλους τους ασεβείς κυβερνήτες των λαών. Αυτά διδάσκει το Ευαγγέλιο και αυτά τα κριτήρια πρέπει να 'χουμε, αδελφοί μου. Δεν σας λέω περισσότερα, τούτο μόνο. Μην εκτιμάτε χρήμα, πλούτη, ηδονές. Να εκτιμάτε πίστη και αγιότητα. Ξεχάσαμε τα λόγια των προγόνων μας. Έλεγε ό Πλάτων «Πάς ό τ' επί γης και υπό γης χρυσός αρετής ουκ αντάξιος» δηλαδή ότι όλο το χρυσάφι της γης δεν μπορεί ν' αντιστάθμιση την αξία της αρετής. Βγάζω δίσκο σήμερα, δίσκο αγγέλων, τον περιφέρω και ζητώ.

Δώστε μου, Χριστιανοί, ένα δάκρυ μετανοίας, δώστε μου ένα δράμι πίστεως, δώστε μου ένα γραμμάριο αγιότητας, και σας χαρίζω όλο τον κόσμο. Όσο αξίζουν αυτά, δεν αξίζει όλος ό πλούτος της γης. Αγαπητοί μου αδελφοί, μη μας θαμπώσουν τα εγκόσμια. Να ζήσουμε με το Χριστό. Μακάριοι - ευτυχείς αυτοί πού πιστεύουν στο Χριστό, αυτοί πού ζουν κατά Χριστόν, αυτοί πού ενώνονται με το Χριστό. Αυτοί μια μέρα, μαζί με τους μάρτυρας, τους οσίους, τους αγγέλους, μαζί με τους αγίους Πάντας, θα ψάλλουν και θα λένε «Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ό ουρανός και ή γη της δόξης σου».

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η περικοπή που διαβάζεται σήμερα την Κυριακή των Αγίων Πάντων, ή των μαρτύρων πάντων, όπως λεγόταν παλαιότερα, αποτελείται από σταχυολογημένα λόγια του Ιησού από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου.
Στα λόγια αυτά του Χριστού υπογραμμίζονται τρία κυρίως σημεία, που απευθύνονται στους μαθητές Του και δι’ αυτών σε κάθε μέλος της Εκκλησίας Του : το θάρρος της ομολογίας πίστεως στο Χριστό, η άρση του σταυρού και η απαγκίστρωση από τα επίγεια δεσμά. Τρία σημεία που χαρακτηρίζουν όλους τους μάρτυρες και αγίους που τιμά σήμερα η Εκκλησία την μνήμη τους.
Αυτοί λοιπόν οι Άγιοι αποτελούν την κρίση του κόσμου μας. Οι Άγιοι αγάπησαν τον Χριστό περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο. Πρόκειται για μια αγάπη- δώρο του Θεού. Αγάπησαν το Θεό μέχρι το μίσος προς τον εαυτό τους, κάτι που συνιστά την τελειότατα της αγάπης, κατά τον γέροντα Σωφρόνιο. Αυτό σημαίνει, ότι νίκησαν τον εαυτό τους μέσα από τη σύγκριση τους με τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος στο πρόσωπό Του αποκαλύπτει στους στους Αγίους τον τέλειο Θεό και τον τέλειο άνθρωπο.
Οι Άγιοι είχαν προσωπική σχέση με το Χριστό μέσω της προσευχής και των μυστηρίων της Εκκλησίας. Αγάπησαν τις εντολές Του και με την τήρηση τους Τον γνώρισαν βαθύτερα, γιατί η τήρηση τους μόνο με την ανθρώπινη δύναμη και θέληση είναι ακατόρθωτη. Γι’ αυτό θεμελιώδης αρετή των Αγίων είναι ταπείνωση, που θεραπεύει την πρωταρχική αιτία του κακού, την υπερηφάνεια. Η ταπείνωση συνδεδεμένη με την προσευχή, ενισχύει τον άνθρωπο με την δύναμη του Αγ. Πνεύματος. Γι’ αυτό την Κυριακή της Πεντηκοστής γιορτάζουμε όλους μαζί τους Αγίους, επειδή είναι τα αποτελέσματα της Πεντηκοστής. Είναι οι καρποί της αγιαστικής ενέργειας του Αγ. Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία.
Θέλουμε, όμως σήμερα να σταθούμε σε ένα σημαντικό σημείο του Ευαγγελικού αναγνώσματος που αναφέρεται στον τρόπο που θα γίνει η κρίση του κόσμου. Η παρουσία και ο ρόλος των Αγίων σ’ αυτή, μας δείχνει από μια άλλη σκοπιά το περιεχόμενο της εκκλησιαστικής ζωής.
Ο Χριστός έδειξε, ότι η αγάπη Του δεν είναι φυσικής τάξεως και αποκάλυψε στους μαθητές Του τη μεγάλη δόξα που θα έχουν αυτοί που εγκατέλειψαν τα πάντα για να Τον ακολουθήσουν. Αυτοί όχι μόνο θα κριθούν, αλλά μαζί με τον Χριστό θα κρίνουν τον κόσμο. Την κρίση του κόσμου θα την κάνει ο Χριστός και οι μαθητές Του. Και χρησιμοποίησε πολλούς τρόπους για να περιγράψει το μυστήριο της κρίσεως του κόσμου. Εκτός από την περιγραφή του ευαγγελιστή Ματθαίου ( 25,31-46), σήμερα μας αποκαλύπτει μια σπουδαία πτυχή αυτού του μυστηρίου.
Κρίση του κόσμου θα είναι η αποκάλυψη « εν δόξη» του αυθεντικού ανθρώπου στο πρόσωπο του Υιού του Θεού. Και αυτή η αποκάλυψη θα φέρει στο φως την ανομία μας. Ουσιαστικά η κρίση δεν θα γίνει μόνο ανάμεσα στο Χριστό και τους ανθρώπους, αλλά και στους Αγίους και τους άλλους ανθρώπους. Θα μας κρίνουν οι άνθρωποι που ζουν μαζί μας ή που έζησαν με τις ίδιες συνθήκες μ’ εμάς, που τήρησαν τις εντολές του Θεού. Αυτοί θα διαλύσουν όλες τις προφάσεις που προβάλλουμε στη συνείδηση μας για να σωπάσει.
Οι Άγιοι δεν θα περάσουν από κρίση κατά την Β΄ παρουσία, γιατί περνούν κατά την διάρκεια της ζωής τους, όπως διασώζει η παράδοση των αγίων πατέρων. Η ζωή των Αγίων είναι κρυμμένη «εν Χριστώ συν τω Θεώ» και είναι απρόσιτη για την ανθρώπινη διάνοια.
Είναι ενδιαφέρον να γνωρίσει κανείς τον τρόπο που πέρασαν οι Άγιοι την μέλλουσα κρίση πριν την κοίμηση τους. Ο φόβος του θανάτου έχει ως κύριο συστατικό το φόβο της κρίσης που τον ακολουθεί. Οπότε, η στάση μας απέναντι στο θάνατο μαζί με το περιεχόμενο της επίγειας ζωής μας, γίνεται η βίωση της μέλλουσας κρίσης.
Κατά τον Άγ. Συμεών τον Ν. Θεολόγο, η χάρη του Θεού αποκαλύπτεται σ’ αυτούς που ζουν σύμφωνα με το θέλημα Του. Η αποκάλυψη του Θεού είναι κρίση του ανθρώπου, γι’ αυτό βλέπουμε τους δικαίους της Π. Διαθήκης και τους Αγίους της Εκκλησίας να έχουν ταπεινή γνώμη για τον εαυτό τους. Αντίθετα η υπερηφάνεια δηλώνει, ότι η χάρη του Θεού απουσιάζει από τον άνθρωπο.
Απ’ όλα αυτά γίνεται φανερό, ότι η Εκκλησία με το να μας φέρνει σε κοινωνία με τον Θεό, μας οδηγεί στη βίωση της κρίσεως πριν από την Β΄ παρουσία. Τότε ο κόσμος θα ανακαινισθεί και θα νικηθεί οριστικά ο θάνατος. Όμως δεν θα κριθούν όλοι. Ο αληθινά πιστός «έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται ( Ιωάν. 5,24).
Με βάση αυτά, το έργο της Εκκλησίας παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις. Οδηγεί τον άνθρωπο σε μια ελευθερία χωρίς όρια, που είναι καρπός της υπακοής στο θέλημα του Θεού. Ξεπερνά ακόμη τα όρια της τελικής κρίσης.
Πρακτικά όμως, πως μπορούμε να παραδώσουμε τον εαυτό μας στην κρίση του Θεού; Με την προσευχή, λέγει ο Άγ. Ιωάννης της Κλίμακος. Διότι η προσευχή είναι αληθινό δικαστήριο και κριτήριο και βήμα του Κυρίου, προ του μελλοντικού βήματος.
Σ’ αυτή η χάρη του Θεού φανερώνει την ανομία μας και μας οδηγεί στη μετάνοια και αλλαγή του εαυτού μας.

π.Γ.Στ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ (Α’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ)

Κυριακή των Αγίων Πάντων

Κυριακή των Αγίων Πάντων
(Ματ. ι', 32-33,37-38 & ιθ', 27-30)

κήρυγμα επί του Ευαγγελίου
του Ιωάννη Δήμου
Θεολόγου - Φιλολόγου

Ο πόλεμος χαρακτηρίστηκε ως αναγκαίο κακό, επειδή οι άνθρωποι πολλές φορές αντιμετωπίζουν πολέμους ή και βρίσκονται στην ανάγκη να πολεμήσουν. Αλλά εάν υπάρχει πόλεμος που γίνεται για τη σωματική και εθνική ελευθερία, υπάρχει και αγώνας πνευματικός που γίνεται για τη διατήρηση της ηθικής ελευθερίας, δηλαδή για την απαλλαγή από τα πάθη και την αμαρτία. Αυτός είναι ο λεγόμενος αόρατος πόλεμος. Αυτόν τον αόρατο πόλεμο παρακολουθεί και στεφανώνει τους νικητές ο πρώτος και μοναδικός νικητής της αμαρτίας, ο Υιός και Λόγος του Θεού. Δεν είναι άλλος από το Χριστό που λέει στους αγωνιστές, «τω νικώντι δώσω τον στέφανον της ζωής και ο νικών, θα καθίσει μετ' εμού εις τον θρόνον μου, καθώς και εγώ ενίκησα και εκάθισα εν τω θρόνω του πατρός μου».

Για το λόγο αυτό κάθε μέρα προβάλλονται στο προσκήνιο της Εκκλησίας μορφές γενναίων αγωνιστών, των οποίων τα ονόματα και τα κατορθώματα αναφέρονται για παραδειγματισμό των επερχόμενων μεταγενέστερων γενεών. Όμως κατά την Κυριακή των Αγίων Πάντων εμφανίζεται και παρελαύνει στην εκκλησιαστική σκηνή ολόκληρος ο θίασος των αγωνιστών και το νέφος των μαρτύρων της Εκκλησίας, στεφανωμένοι με τον αμάραντο στέφανο της δόξας. Είναι οι αδελφοί του Χριστού που έπλυναν τη στολή της ψυχής τους στο Αίμα του Αρνίου και δοξάστηκαν από το Θεό. Αυτή τη θριαμβευτική στρατιά, στο πέρασμα της οποίας συντρίβονται όλες οι αντίθετες δυνάμεις, αποτελούν αγωνιστές προερχόμενοι από κάθε φυλή και γλώσσα, από κάθε κοινωνική τάξη, και από κάθε γένος. Έτσι αντικρίζει κανείς, με τα μάτια της ψυχής, νήπια που σφαγιάστηκαν, νέους και νεανίδες που δεν υπέκυψαν, άνδρες και γυναίκες, διακόνους, πρεσβυτέρους και επισκόπους, ευαγγελιστές, ιεραποστόλους και προφήτες που μαρτύρησαν.

Όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί, γνωστοί και άγνωστοι, που είναι αδύνατο να αναφερθούν, επειδή έμειναν πιστοί στο θέλημα του Θεού, τιμώνται σήμερα την Κυριακή των Αγίων Πάντων. Το αίμα των γενναίων αυτών αγωνιστών έβαψε κόκκινο το ένδυμα της Εκκλησίας και πότισε το δένδρο της πίστεως. Τα ακτινοβόλα πρόσωπα των αγίων στολίζουν το στέμμα της Εκκλησίας και αποτελούν αφορμή για μίμηση, γιατί τότε τιμάμε τους αγίους όταν μιμούμαστε τη ζωή τους. Πράγματι, όπως κάθε μητέρα οδηγεί τα παιδιά της και προτρέπει αυτά να μιμηθούν το παράδειγμα εκείνων που έζησαν με υψηλά ιδανικά χάριν των οποίων, όταν χρειάσθηκε, πρόσφεραν και τη ζωή τους, κατά παρόμοιο τρόπο και η Εκκλησία οδηγεί τα παιδιά της να μιμηθούν τους ήρωες της πίστεως. Έτσι λοιπόν, οι αγωνιζόμενοι Χριστιανοί πρέπει να μείνουν πιστοί μέχρι θανάτου, μιμούμενοι το παράδειγμα των Αγίων.

Τι πρέπει όμως να κάνουν όσοι θέλουν να μιμηθούν τους αγίους και επιθυμούν αληθινά την αγιότητα; Είναι ανάγκη να εκτιμήσουν την αξία της και πάντοτε να είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα πάντα για την επίτευξη της. Όσοι επιθυμούν την αγιότητα πρέπει να διώχνουν τον εγωισμό τους και να παραχωρούν μέσα τους τη θέση στον Υιό του Θεού, που είναι ο Κύριος και Θεός τους, και που χαρίζει τον αγιασμό στους αγωνιζόμενους πιστούς. Ο Χριστός δίνει τη χάρη Του στους πιστούς για να ολοκληρώσουν τον πνευματικό τους αγώνα και να ακολουθήσουν το παράδειγμα των αγίων. Το παράδειγμα εκείνων οι οποίοι δόξασαν το Θεό αφού υπερνίκησαν τον εαυτό τους, και ενώ έζησαν στον κόσμο αυτό υψώθηκαν πάνω από αυτόν και έζησαν τη ζωή του Χριστού. Αυτοί είναι οι Άγιοι Πάντες που γιορτάζουμε σήμερα, η βοήθεια των οποίων ας σκεπάζει όλους μας. Αμήν.

«Δι΄ ὑπομονῆς τρέχομεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα»

Στὸν ἀγῶνα ποὺ προβάλλει μπροστά μας θὰ πρέπη νὰ τρέξουμε, ἀδελφοί μου, μὲ ἐπιμονὴ καὶ ὑπομονή. Πρίν ἀπὸ μᾶς τὸν τρέξανε τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἁγίων καὶ ἡρώων τῆς πίστεως, αὐτοὶ τοὺς ὁποίους γιορτάζει καὶ πανηγυρίζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας.

Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ὁμολογητές, Ἀναχωρητές, Ὅσιοι, Πατέρες τερμάτισαν ἔνδοξα καὶ στεφανωμένοι θριαμβευτὲς μπῆκαν στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀπολαύσουν «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη». Στὰ ἀχνάρια τους λοιπὸν καὶ ἐμεῖς.Στὸ δρόμο ποὺ χάραξαν ἐκεῖνοι, κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια σημαία. Πρωτοπόροι ἐκεῖνοι, στρατιῶτες ἐμεῖς. Σταυροφόροι ἐκεῖνοι, σταυροφόροι καὶ ἐμεῖς. Σὲ ποιοὺς ὅμως ἀγῶνες καὶ πῶς θὰ ἀγωνισθοῦμε;

Ὅταν, ἀδελφοί μου, ὁ θεοκίνητος ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ καὶ προτρέπει ἀντοχὴ καὶ προσοχὴ στὸν προκείμενο «ἡμῖν ἀγῶνα» δὲν ἐννοεῖ μόνο τοὺς ἀγῶνες τοῦ μαρτυρίου ἀλλὰ προπάντων τοὺς πνευματικούς. Τοὺς δοξασμένους ἀγῶνες γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἀρετῆς. Ἡ ἁμαρτία μοιάζει μὲ ἀδέξια πινελιὰ ἢ μὲ ἕνα μουτζούρωμα ποὺ χαλάει ὅλον τὸν καλοφτιαγμένο πίνακα. Ἡ ἀδέξια αὐτὴ πινελιὰ προσβάλλει τὸν ἴδιο τὸν τεχνίτη, τὸν Θεό.

Ἡ ἁμαρτία εἶναι θηρίο ἀγριεμένο, θηρίο ποὺ βρυχᾶται στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου. Τί μᾶς λέγει ὁ θεῖος Παῦλος περὶ αὐτοῦ; «Βλέπω ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμω τῆς ἁμαρτίας»( Ρωμ. 7, 23).

Εἶναι σαγηνευτικὸ τῆς ἁμαρτίας τὸ τραγούδι. Ὁ ἀγώνας δύσκολος, ὁ πόλεμος σκληρὸς μὰ ἡ νίκη δίνει φτερά. Χειμώνας εἶναι ἡ ἁμαρτία ὅμως «δριμὺς ὁ χειμὼν ἀλλὰ γλυκὺς ὁ παράδεισος». Ἀλλὰ καὶ ἡ νίκη σίγουρη, ἀφοῦ ἡ Γραφὴ μᾶς διαβεβαιώνει «ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι, περὶ τῆς ἀληθείας καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπέρ σου» (Σοφ. Σειρ. 4-28).

Ἀδελφοί, τὰ ἡρωϊκὰ καὶ μεγάλα ἔργα ποὺ σφραγίζονται μὲ τὴν ἀθανασία, γίνονται στὸ ἐργαστήριο τῆς ἐπιμονῆς. Ὁ στρατιώτης, γιὰ νὰ νικήση πρέπει νὰ πολεμήση μὲ θάρρος. Ὁ σπουδαστής, γιὰ νὰ ἐπιτύχη καλὲς ἐπιδόσεις, πρέπει νὰ ἱδρώση, νὰ μοχθήση. Ὁ ἐρευνητής, ὁ ἐπιστήμονας, γιὰ νὰ δικαιωθῆ καὶ γιὰ νὰ ἀναγνωρισθῆ, αὐτοθυσιάζεται καὶ ἐπιμένει. Ἂν ἀλήθεια τὰ ἀνθρώπινα ἔργα, γιὰ νὰ φτάσουν τὴν τελειότητα, περνοῦν ἀπὸ τὸ μονοπάτι τῆς ἐπιμονῆς καὶ τοῦ μόχθου, πόσο πιὸ πολὺ συμβαίνει αὐτὸ μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς. Χρειάζεται ἀγώνας μὲ πεῖσμα, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς νίκης, ἀτενίζοντας πάντα τὸν Ἰησοῦ, τὸν Ἀρχηγὸ καὶ Σωτῆρα μας. «Ὁ ἐχθρὸς ἡμῶν διάβολος» σίγουρα ἔχει τὰ δικά του κάστρα καὶ φρούρια. Ὅμως μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν ἐπιμονὴ πέφτουν καὶ συντρίβονται. Οἱ μαχητὲς γίνονται νικητὲς καὶ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν πειρασμῶν καὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους. Δὲν ὑπάρχει πόλεμος χωρὶς κίνδυνο. Ἡ ἐπιτυχία ἐξαρτᾶται πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν ἐπιμονὴ γιὰ τὴν ἐκτέλεση μιᾶς πράξης παρὰ ἀπὸ τὴν ἐπιτηδειότητα ἢ δεξιότητα στὴ σύλληψή της. Τίποτα δὲν ἀπαιτεῖ τόσο ὑψηλὸ δυναμικὸ θέλησης ὅσο ἡ κυριαρχία πάνω στὸν ἑαυτό μας καὶ τὰ πάθη μας.

Ἀδελφοί μου, προβάλλουν μπροστά μας ἀγῶνες τιμημένοι, ἀγῶνες Χριστοῦ γιὰ ἀρετὴ καὶ γιὰ νίκη. Ἂς ντυθοῦμε «τὴν πανοπλία τοῦ Θεοῦ» χωρὶς δειλία ἢ ἡττοπάθεια· «Κύριος φωτισμός μου καὶ Σωτήρ μου. Τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου ἀπὸ τίνος δειλιάσω;».

Ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς γκρεμίσουμε τὸν «παλαιὸ ἄνθρωπο» καὶ ἂς γίνουμε ἥρωες μὲ ἁγιότητα καὶ ἅγιοι μὲ ἡρωϊσμό. Ἀμήν.