Μιχαήλ Γ. Χούλης, Το πρόσωπο του Ιησού Χριστού στις αιρέσεις, την ιστορία και την Εκκλησία

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

στις αιρέσεις, την ιστορία και την Εκκλησία

Μιχαήλ Γ. Χούλη, Θεολόγου, καθηγητή Δ/βάθμιας εκ/σης

Ο Ιησούς ως ‘σημείον αντιλεγόμενον’

Όταν κάποτε ο Ιησούς αναρωτήθηκε μπροστά στους μαθητές του, λέγοντας «άραγε, όταν έλθει ο Υιός του Ανθρώπου (για να αποδώσει δικαιοσύνη), θα βρει την (ζωντανή) πίστη πάνω στη γη;» (Λουκ. 18,8), ασφαλώς γνώριζε καλά ότι ο ίδιος ήταν, είναι και θα είναι ‘σημείον αντιλεγόμενον’ (Λουκ. 2,34), δηλαδή σημείο αντιλογίας, διαφωνίας και κρίσης μεταξύ των ανθρώπων, αφού πάνω στον Ιησού Χριστό -ως άξονα, κέντρο και βάση της ιστορίας- και στο τι εκείνος εκφράζει και εκπροσωπεί, στέκεται διαχρονικά όλη η ανθρωπότητα, αντλώντας νόημα και σκοπό από αυτό ακριβώς το ερώτημα.

Ποιος υπήρξε λοιπόν ο Ιησούς Χριστός, για τον οποίον καταναλώθηκαν τόσοι και τόσοι τόνοι μελανιού, στην προσπάθεια να προσεγγίσουν κάπως την μεγαλειώδη ύπαρξή του, τη διδασκαλία του και τα θαύματά του; Τι ήταν ο Υιός της Ναζαρέτ, τον οποίον ανήγγειλαν δεκάδες προφητείες, εκατοντάδες χρόνια πριν γεννηθεί; Φανταστική επινόηση; Ένας απλός μαραγκός και τεχνίτης; Σπουδαίος φιλόσοφος; Κοινωνικός αναμορφωτής; Ή Θεάνθρωπος;

Στην εποχή Του, η πνευματικά πρωτόγνωρη διδασκαλία του κατά του φαρισαϊσμού, της τυπολατρίας, της έλλειψης αγάπης μεταξύ των ανθρώπων και υπέρ της αληθινής και καρδιακής λατρείας, χώρισε τους ανθρώπους σε ευνοϊκά και αρνητικά διακείμενους προς το πρόσωπό του. Η φυσική αδυναμία να κατανοήσουν λογικά το Θεανδρικό πρόσωπό του, ο έλεγχος στην υποκρισία των θρησκευτικών ηγετών και η επαναστατικότητα της αγάπης προς τους εχθρούς που δίδασκε, οδήγησαν πολλούς σε αμφισβήτηση του μεγαλείου του. Πλήθος αιρέσεων, στη συνέχεια, ερμήνευαν διαφορετικά από την Εκκλησία την υπόστασή του, ενώ στα νεότερα χρόνια αμφισβητήθηκε η θεότητά του από το Διαφωτισμό και από ορθολογιστές διανοούμενους, όπως ο Βολταίρος, Νίτσε, Ρενάν, Στράους κ.α.

Ο ίδιος γνώριζε καλά ότι θα πυροδοτήσει μια ατέλειωτη σειρά από αντιδράσεις μεταξύ των ανθρώπων στο όνομά του. Και αυτό εννοεί, όταν προφητεύει: «μη νομίσετε ότι ήρθα για να φέρω (μια ψευδή) ειρήνη πάνω στη γη» (Ματθ. 10, 34-36) και ακόμη: «φωτιά (ζήλο ή αντίθετα μίσος απέναντί μου) ήρθα να βάλω στη γη και τι άλλο θέλω αν τώρα έχει πλέον ανάψει» (Λουκ. 12,49). Πράγματι, στο όνομα του Ιησού, στο τι εκείνος εκφράζει, προξενήθηκαν και προξενούνται σειρά αντιδράσεων, μεταξύ συγγενών, φίλων και αγνώστων, στο διάβα των αιώνων.

Ο Ιησούς στην αίρεση, τον ορθολογισμό και την παραθρησκεία

Μέσα στην ιστορία, προσέγγισαν πολλοί άνθρωποι τον Ιησού δια της φαντασίας τους και με μόνη τη λογική τους ικανότητα. Αν και μέσα στα Ευαγγέλια, η εικόνα του Χριστού ξεπροβάλει τέλεια και μεγαλειώδης, ως αληθινός, αψεγάδιαστος και ισότιμος με τον Θεό Υιός του, εν τούτοις, ήδη από το τέλος του 1^ου αιώνα μ.Χ. εμφανίζονται οι πρώτες οργανωμένες προσπάθειες αλλοίωσης του προσώπου του: Οι Δοκήτες. Αυτοί πίστευαν ότι ο Χριστός υπήρξε κυρίως πνεύμα, ότι διέθετε φαινομενικό σώμα, και ότι η ύλη και η ιστορία έρχονταν σε δεύτερη μοίρα. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, εκφράζοντας το πνεύμα της Εκκλησίας, γράφει: «κάθε πνεύμα που δεν ομολογεί ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε ως άνθρωπος, δεν είναι από τον Θεό» (Α΄ Ιω. 4,3).

Με τη σειρά του ο Γνωστικισμός, αρνήθηκε την ενσάρκωση, την αξία του σώματος και την πραγματική ανάσταση του Χριστού. Τα γνωστικά ‘ευαγγέλια’, προχωρημένη γραφίδα του αρχικού γνωστικισμού, γραμμένα τον 2^ο και 3^ο αιώνα και με περιεχόμενο αντι-αποστολικό και αντι-εκκλησιαστικό, διαχώριζαν τον σαρκικό Ιησού από τον Χριστό-πνεύμα, ήταν γεμάτα από αποκαλυπτόμενα μόνο στους τελείους υποτίθεται μυστήρια, χώριζαν τον κόσμο δυαλιστικά σε πνευματικά ανώτερο και κατώτερο, και παρουσίαζαν τον Χριστό ως θεϊκό όν που θεληματικά κλείστηκε σε ανθρώπινο σώμα, μέχρις ότου να οδηγήσει τους ανθρώπους στην απελευθέρωση του θεϊκού τους πυρήνα, καταδικάζοντας το σώμα σε μελλοντική διάλυση, αφού έτσι κι αλλιώς το θεωρούσαν προσωρινό και ευτελές. Οι πρώτοι Πατέρες και διδάσκαλοι τότε της Εκκλησίας (αντιγνωστικοί), ο Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, ο Τερτυλλιανός, ο Ιππόλυτος, ο Ειρηναίος Λουγδούνου, Επιφάνιος, Ωριγένης κ.α., ανέλαβαν το έργο της ορθοτόμησης της αλήθειας. Ο Ιησούς ήταν πράγματι τέλειος άνθρωπος επί γης, αφού γεννήθηκε, περιτμήθηκε, μεγάλωσε, μισήθηκε, υπέστη ατιμωτικά πάθη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε. Ήταν όμως και Θεός, που φανερώθηκε ως άνθρωπος και γεννήθηκε από την μητέρα του Μαρία κατ’ οικονομία Θεού (βλ. και Darrell L. Bock, Κώδικας Ντα Βίντσι: Λογοτεχνική Φαντασία και Χριστιανική Θρησκεία, εκδ. Περίπλους, Αθ. 2005).

Δοκητικής μορφής και γνωστικής ήταν και το σύστημα του Μαρκίωνα. Αυτός απομακρύνθηκε ως κακόδοξος γνωστικός τόσο από τον πατέρα του, επίσκοπο Σινώπης του Πόντου, όσο και από την Σμύρνη, με απόφαση του αγίου Πολυκάρπου. Μορφωμένος και πλούσιος, εκκλησιαστικός θα λέγαμε ‘τυχοδιώκτης’, κατόρθωσε και αναμείχθηκε στα θέματα της Εκκλησίας της Ρώμης το 140 μ.Χ., αφού δώρισε και σημαντικό ποσό για τις ανάγκες της τοπικής Εκκλησίας. Διαχώριζε τον καλό Θεό της Καινής Διαθήκης από τον κακό και κατώτερο Θεό, δημιουργό της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Χριστός, κατά τον Μαρκίωνα, απεστάλη από τον αγαθό Θεό της αγάπης για να λυτρώσει τον άνθρωπο. Δεν σαρκώθηκε πραγματικά παρά φαινομενικά, και δεν έπαθε, ούτε σταυρώθηκε, όπως ισχυρίζονταν οι ευαγγελιστές. Η ‘Εκκλησία’ του απέρριπτε την ύλη και τον Ιουδαϊσμό, συνέταξε κανόνα εκκλησιαστικών βιβλίων και δεχόταν ως γνήσιο μόνο το ευαγγέλιο του Λουκά (τμήμα αυτού) και τον απόστολο Παύλο. Η διδασκαλία του επεκτάθηκε στην Αίγυπτο, Συρία, Μεσοποταμία και Μικρά Ασία. Ο Ιουστίνος, ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός έγραψαν ιδιαιτέρως κατά του Μαρκίωνα, απ’ όπου γνωρίζουμε και τις χριστιανικές του αποκλίσεις (βλ. Βικιπαίδεια, el.wikipedia.org/wiki).

Στις Ιουδαϊζουσες αιρέσεις ανήκαν και οι Εβιωνίτες ή Εβιωναίοι. Οι οπαδοί της αίρεσης θεωρούσαν τον Χριστό είτε σαν ένα απλό άνθρωπο που δικαιώθηκε στη συνέχεια από τον Θεό και προέκοψε ηθικά, είτε απέρριπταν τη θεϊκή του υπόσταση, δεχόμενοι όμως την συνέργεια Αγίου Πνεύματος και Παναγίας για τη γέννησή του. Δεχόντουσαν και την αναγκαία τήρηση του Μωσαϊκού Νόμου για τη σωτηρία των ανθρώπων, ενώ έδιναν λιγότερη σπουδαιότητα στα τέσσερα Ευαγγέλια και απέρριπταν τις διδασκαλίες του αποστόλου Παύλου, τον οποίον θεωρούσαν προδότη της πίστεως. Τηρούσαν μάλιστα όχι μόνο την ημέρα του Σαββάτου, αλλά και την Κυριακή, την οποία τιμούσαν με το χριστιανικό της περιεχόμενο (βλ. antiairetikos.blogspot.com/2008/06/blog-post.html).

Ανάμεσα στις γνωστικές θρησκείες που προέκυψαν από ανάμειξη χριστιανισμού, ινδουισμού, ζωροαστρισμού και βουδισμού υπήρξε και ο Μανιχαϊσμός. Εμφανίστηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη Μέση Ανατολή, με ιδρυτή τον Μάνη, θρησκευόμενο ευγενή από την Περσία (216-277). Ο Μάνης δίδασκε ότι ο ίδιος, ως απεσταλμένος του Αγίου Πνεύματος, ήταν η πλήρης φανέρωση και αποκάλυψη του Θεού, μετά την κατ’ αυτόν αποτυχία των Ζαρατούστρα, Βούδα και Ιησού, που προηγήθηκαν. Ως γνωστικός ο Μάνης δίδασκε ότι η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι παρά μια σπίθα φωτός που δι’ απορροής εξήλθε από την Θεότητα και δεσμεύτηκε στην ύλη. Η σωτηρία είναι λοιπόν η επιστροφή του πνεύματος στη σφαίρα του θείου φωτός και η απαλλαγή από τη δυναστεία του σώματος. Ο Μανιχαϊσμός ανέπτυξε αξιόλογη ιεραποστολική δράση και οργανώθηκε σε εκκλησία, με ιερατικούς βαθμούς όμοιους με τους εκκλησιαστικούς (el.wikipedia.org).

Η ιστορία όμως της αίρεσης (της αλλοίωσης και διαστρέβλωσης της αλήθειας) δεν έχει τέλος. Ο Άρειος, ένας πρεσβύτερος στην Αλεξάνδρεια, υποστήριξε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά το πρώτο κτίσμα, το πρώτο τέλειο δημιούργημα του Θεού, που πλάσθηκε προτού γίνει ο κόσμος. Η διδασκαλία αυτή, που οδήγησε σε μεγάλη αναστάτωση διότι έθιγε τη θεότητα του Κυρίου, καταδικάστηκε στην 1^η Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.).

Ορισμένοι κύκλοι πιστών, χρησιμοποιώντας τη δύναμη περισσότερο της λογικής για την κατανόηση της Χριστολογικής αλήθειας και όχι τόσο την εμπειρία της Εκκλησίας, οδηγήθηκαν σε μια άλλη μεγάλη πλάνη. Υποστήριξαν, με αρχηγέτη τον Νεστόριο, αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, ότι η Παναγία γέννησε τον άνθρωπο Χριστό, με τον οποίον, αργότερα, ενώθηκε ο Θεός Λόγος. Ότι ο Ιησούς δηλαδή γεννήθηκε ως απλός άνθρωπος και στην συνέχεια, μετά από την ηθική του εξέλιξη, τον επισκέφθηκε ο Υιός του Θεού και ενώθηκε μαζί του. Ονόμαζαν μάλιστα οι νεστοριανοί την Παναγία Χριστοτόκο και όχι Θεοτόκο. Η θέση αυτή καταδικάστηκε στην 3^η Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στην Έφεσο το 431. Πολέμιος του Νεστόριου υπήρξε ο αρχιμανδρίτης Ευτυχής, που έφτασε στο άλλο άκρο. Κατέληξε ότι ο Χριστός ήταν μόνο Θεός, γιατί, κατά τη γνώμη του, η ανθρώπινη φύση του Χριστού απορροφήθηκε από την θεϊκή του φύση. Αυτό ονομάστηκε Μονοφυσιτισμός και καταπολεμήθηκε από την 4^η Οικουμενική Σύνοδο (Χαλκηδόνα 451).

Μια άλλη μερίδα πιστών, με μπροστάρη τον Απολλινάριο, επίσκοπο Λαοδικείας, δίδασκαν ότι ο Χριστός διέθετε ψυχή και σώμα μόνο, ενώ τη θέση του πνεύματος κατέλαβε ο Θείος Λόγος. Δέχονταν βέβαια τριχοτομία του ανθρώπου: σώμα, ψυχή και πνεύμα. Στην ουσία, μείωναν και διέστρεφαν και πάλι την ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η διδασκαλία αυτή καταδικάστηκε στη συνείδηση της Εκκλησίας από την 2^η Οικουμενική Σύνοδο, το 381. Καί ο Μονοθελητισμός, στη συνέχεια, απορρίφθηκε δια Συνόδου από την Εκκλησία (6^η Οικουμενική, ΚΠολη, 680/1), που υποστήριζε ότι ο Χριστός είχε μια μόνο θέληση, τη θεϊκή, αφού αυτή τελικά απορρόφησε την ανθρώπινη. Ακόμη και η Εικονομαχία, που ταλαιπώρησε αφάνταστα, για πάνω από 100 χρόνια, την Εκκλησία και την Πολιτεία (αφού είμαστε ταυτόχρονα θρησκευτικά και πολιτικά όντα), αρνιόταν στην ουσία την αξία της σάρκωσης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, δεδομένου ότι αν δεν απεικονίσουμε τον Κύριο αρνιόμαστε την σωτήρια αποστολή του στον κόσμο και γενικά το ποιόν του και την έλευσή του. Γινόμαστε στην περίπτωση αυτή μονοφυσίτες και δοκητιστές. Στην πραγματικότητα, εικονίζοντας τον Θεάνθρωπο, δηλώνουμε ότι δεν διαχωρίζουμε τις δύο φύσεις του, αφού και οι δύο είναι αδιάσπαστα και αρμονικά ενωμένες στο ένα του πρόσωπο. Η τιμή προς τις εκκλησιαστικές εικόνες αποκαταστάθηκε με την 7^η Οικουμενική Σύνοδο, το 787 μ.Χ.

Ο Παυλικιανισμός, μια χριστιανική αίρεση του 8^ου αιώνα, είχε αρχή από τη Μικρά Ασία και περιεχόμενο Μαρκιωνιτικό και Γνωστικό. Πίστευε σε δύο Θεούς, τον πονηρό θεό της Παλαιάς Διαθήκης και τον ‘επουράνιο πατήρ’, τον αγαθό Θεό, του οποίου ο Χριστός ήταν ταυτόχρονα υιός και κτίσμα. Ο Ιησούς είχε σώμα κατά δόκηση και όχι υλικό και δεν σαρκώθηκε πραγματικά, αλλά απλά πέρασε μέσα από το σώμα της Μαρίας. Οι Παυλικιανοί απέρριπταν την Π.Δ., τους προφήτες και τα εκκλησιαστικά μυστήρια, ενώ δεχόντουσαν τα Ευαγγέλια και ιδιαίτερα εκτιμούσαν τον απόστολο Παύλο (βλ. Βικιπαίδεια & Ανδρέα Θεοδώρου: ‘απαντήσεις σε ερωτήματα δογματικά – συμβολικά – ιστορικοδογματικά’, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθ. 1999).

Τέλος, από την πλευρά των μετά Χριστόν εμφανισθέντων θρησκειών, ο Ισλαμισμός δέχεται την υπερφυσική γέννηση του Χριστού, τα θαύματά του, την Ανάληψή του και την Δευτέρα αυτού Παρουσία, το μεγαλείο της Παναγίας, τον παράδεισο και την κόλαση. Απορρίπτει όμως τα κυριότερα δόγματα του Χριστιανισμού, ήτοι την αλήθεια της Αγίας Τριάδος, την θεότητα του Χριστού, τη σταύρωση και ανάστασή του.

Στη σύγχρονη (κυρίως από τον 18^ο αι. κ.ε.) δυτική ορθολογιστική προβληματική, συνεγράφησαν αρκετοί βίοι του Ιησού, αναμεμειγμένοι με πραγματικά και φανταστικά στοιχεία. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι ο Χριστός και οι μαθητές του υπήρξαν απεικονίσεις του ζωδιακού κύκλου (Γάλλος Ντυπουί). Άλλοι έγραψαν ότι ο Ιησούς ενσαρκώνει τον Απόλλωνα, ενώ κάποιοι αρνήθηκαν την ιστορική του ύπαρξη (Μπρούνο Μπάουερ και Λουί Κουσού). Σοσιαλιστές διανοούμενοι είδαν τον Ιησού σαν έναν επαναστάτη κατά του κατεστημένου (Κάουτσκυ). Κοινωνικοί επαναστάτες είδαν σ’ αυτόν τον ανατροπέα της καθεστηκυίας τάξεως και έναν αγωνιστή που αργότερα οι οπαδοί του αναγόρευσαν σε Θεό. Στο πλαίσιο του Μαρξισμού, ο Χριστός υπήρξε ο σκλάβος που εναντιώθηκε στους Ρωμαίους, αλλά απορρίφθηκε από το λαό του και πέθανε στο σταυρό. Ο Βολταίρος αρνήθηκε την θεότητα του Χριστού, ενώ θαύμαζε απεριόριστα τη διδασκαλία του. Ο πρώιμος Νίτσε καταπολέμησε τη διδασκαλία της αγάπης του Θεανθρώπου, αλλά αργότερα δέχθηκε την ποιότητα της αγάπης των Ευαγγελίων ως κύριο μοχλό αλλαγής των πεπαλαιωμένων αξιών. Ο Ερνέστος Ρενάν, ενώ δεν δεχόταν τη θεότητα του Ιησού, έγραψε πολύ επαινετικά λόγια για την προσωπικότητά του. Ο Στράους, ενώ αμφισβητεί την ιστορικότητα του Χριστού, ενθουσιάζεται από το περιεχόμενο των Ευαγγελίων και από το πυρ της αγάπης που διακατείχε και επεδείκνυε στη ζωή του ο Ιησούς. Ένα από τα σύγχρονα πορτραίτα που αποδόθηκαν στον Ιησού απ’ τη μεριά των Ρομαντικών ήταν και ο ‘γλυκύς Ιησούς’, ο καλοσυνάτος ανθρωπιστής και σύντροφος των ανθρώπων. Τέλος, από το χώρο της ψυχιατρικής, ο Φρόϋντ είδε τον Ιησού ως απελευθερωτή της ανθρωπότητας από την έννοια του Θεού Πατέρα-φόβητρου, που είχαν σχηματίσει περί αυτού οι Ιουδαίοι, ενώ ο Έριχ Φρομ θεωρεί ότι η ιδέα περί Μεσσίου-Χριστού είναι αποτέλεσμα περισσότερο ιστορικής διαμόρφωσης (βλ. Νικολάου Γ. Νευράκη: Χριστιανισμός και Θρησκεύματα, Αθ. 1999).

Στην προβαλλόμενη από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα αποκρυφιστική Νέα Εποχή (Ν.Ε.), ο Θεός εμφανίζεται ως Θεία, απρόσωπη αρχή και ο Χριστός ως ‘χριστική συνείδηση’ μέσα μας, ως εσωτερική αρμονία και ‘υπερσυνειδητότητα’, που ποτέ φυσικά (για τους οπαδούς της) δεν ενσαρκώθηκε ιστορικά. Στην Ν.Ε. επικρατεί ο νόμος του Κάρμα (συσσώρευση πράξεων) και η Μετενσάρκωση, που ακυρώνουν τη γέννηση και σταυρική θυσία του Θεανθρώπου. Διάφορες Θεοσοφικές ομάδες πιστεύουν ότι όντα ανώτερης ποιότητας συμβουλεύουν την ανθρωπότητα για τη σωτηρία του πλανήτη, ενώ είτε περιμένουν την έλευση ενός αποκρυφιστή μεσσία, είτε διδάσκουν ότι ο ίδιος μας ο εαυτός είναι ο ξεχασμένος ‘Χριστός’, που πρέπει κατ’ αυτούς να ενεργοποιηθεί. Στις διάφορες ανατολικές σχολές Γιόγκα και σε δυτικές εκδοχές τους, ισχυρίζονται ότι διαλογισμός και προσευχή είναι το ίδιο και το αυτό και πως ενώνονται με τη ‘συνείδηση του Χριστού’, επιτυγχάνοντας ‘διεύρυνση συνείδησης’ και ένωσης με το απόλυτο Ένα.

Στον αποκρυφισμό, το σατανισμό και σε ορισμένους παραθρησκευτικούς συλλόγους δεν διαχωρίζεται ο Χριστός από τον εωσφόρο, αλλά θεωρούνται ‘οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος’. Πολλές ομάδες της Ν.Ε. δεν δέχονται ύπαρξη προσωπικού Θεού, ενώ άλλες διδάσκουν τον ερχομό του ‘αβατάρα’ της Ν.Ε., του ‘υδροχοϊκού Χριστού’ ως μεσσία τους. Ακόμη, πνευματιστές και υπνωτιζόμενα μέντιουμ κηρύττουν πως ο κάθε άνθρωπος είναι το ‘φως του Θεού’ και εν υπνώσει Χριστός και ότι μπορούμε να σωθούμε από μόνοι μας, αφού και ο Χριστός, λένε, εξελίχθηκε από ‘ψιλός’ άνθρωπος σε πλήρη ‘εσωτερική συνειδητότητα’, ή ότι ο Χριστός υπήρξε η μετεμψύχωση ενός αρχικού πνεύματος που εμφανίστηκε πρωτύτερα στην Π.Δ. με διάφορες προφητικές μορφές.

Στο χώρο των εσχατολογικών κινημάτων, τόσο οι Αντβεντιστές της 7^ης Ημέρας, όσο και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, συνεχώς δήλωναν και δηλώνουν νέες χρονολογίες προσδιορισμού της Β΄ Παρουσίας του Κυρίου, που ξεπερνιούνται χωρίς αυτή να συμβεί, ενώ δεν δέχονται την μεταβολή του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Χριστού κατά τη Θεία Ευχαριστία. Απορρίπτουν την ειδική ιερωσύνη, άρα και τα μυστήρια, ενώ κατηγορούν τις χριστιανικές Ομολογίες για αποστασία. Μάλιστα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά απορρίπτουν και την Αγία Τριάδα, καθώς και τη θεότητα Χριστού και Αγίου Πνεύματος.

Οι Μορμόνοι (Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών) έχουν διαφορετικές από τον χριστιανικό κόσμο Άγιες Γραφές, θεωρούν ότι η Εκκλησία ξέφυγε από τη σωτηρία και δέχονται ότι ο Θεός έφτασε να γίνει Θεός δια της ηθικής προόδου από το στάδιο του απλού ανθρώπου. Πιστεύουν σε δύο αρχικές θεότητες: τον Ελοχίμ, πατέρα όλων των πνευμάτων του ανθρωπίνου γένους, ο οποίος γέννησε τον Ιεχωβά, που ταυτίζουν με τον Ιησού Χριστό. Οι Θεοί, για τους Μορμόνους, συνευρίσκονται με τις γυναίκες συζύγους τους και γεννούν απογόνους. Με μια τέτοια συνεύρεση γεννήθηκε και ο Ιησούς Χριστός. Δέχονται μάλιστα και οι Μορμόνοι χιλιετή κυβέρνηση Χριστού στη γη (όπως οι Αντβεντιστές και οι Μ.τ.Ι.), δεύτερη ανάσταση μετά ταύτα και τελική κρίση.

Η ονομαζόμενη ‘Χριστιανική Επιστήμη’ αρνείται τη μοναδικότητα του Θεανθρώπου Χριστού στην ιστορία, εφόσον δέχεται ‘χριστική κατάσταση’ μέσα στον άνθρωπο, εσωτερική δύναμη θεραπείας. Ο κορεάτης Μούν, που ίδρυσε το 1960 την Ενωτική Εκκλησία, ισχυρίζεται ότι είναι ο ίδιος ο Χριστός. Με τη θεά-γυναίκα του πρόκειται, λένε, να σώσουν την ανθρωπότητα στη νέα χρυσή εποχή. Ο ιστορικός Ιησούς, ‘διδάσκει’ ο Μουν, απέτυχε να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην ένωση με τον Θεό και κυριαρχήθηκε από τον σατανά, ενώ ο ίδιος ο Μουν, ο ‘Κύριος της δεύτερης παρουσίας’, ο ‘δεύτερος Μεσσίας’ είναι η ‘ενσάρκωση του Θεού’ (βλ. π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου: (α) ‘Εγχειρίδιο αιρέσεων και παραχριστιανικών ομάδων’, (β) ‘Αποκρυφισμός, Γκουρουισμός, Νέα Εποχή’ & Μιχαήλ Γ. Χούλη: ‘Η Ψευδώνυμος Γνώσις’, εκδ. Στερέωμα, Θεσσαλονίκη).

Ο Ιησούς στην ιστορία

Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε, σύμφωνα και με τον μεγάλο ιστορικό και γιατρό της Πρώτης Εκκλησίας Λουκά, στα χρόνια του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου (31 π.Χ. – 14 μ.Χ.). Σ’ αυτόν αναφέρονται οι τέσσερις ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης, οι επιστολές της Καινής Διαθήκης και εκείνες του αποστόλου Παύλου. Αλλά και οι ιστορικοί: Ιώσηπος (Ιουδαίος), Τάκιτος και Σουετώνιος (Ρωμαίοι), Πλίνιος ο νεώτερος (110 μ.Χ.), διοικητής της Βιθυνίας, το εβραϊκό Ταλμούδ, ο ειδωλολάτρης Θαλλός (55 μ.Χ.), καθώς και οι αιρετικές πρωτοχριστιανικές ομάδες. Ο Ιώσηπος αναφέρει ότι ο Ιησούς υπήρξε ‘παραδόξων έργων ποιητής’, ότι δηλαδή έκανε μεγάλα θαύματα και σημεία ανάμεσα στο λαό, όπως τα περιγράφουν και οι ευαγγελιστές, ενώ ο Πλίνιος αναφέρει σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό ότι οι χριστιανοί λάτρευαν τον Χριστό ως Θεό, μόλις 10 χρόνια μετά τη συγγραφή του 4^ου ευαγγελίου. Το Ταλμούδ τέλος ερμηνεύει, από την πλευρά των Ιουδαίων, τη θαυματουργική δράση του Ιησού ως μαγεία, ενώ δέχεται χωρίς ενδοιασμούς την ιστορική του ύπαρξη. Ακόμη και ο Κέλσος, ο αρνητής πλατωνικός φιλόσοφος του β’ μισού του 2^ου αιώνα, δεν αμφέβαλε για την ιστορικότητα του Χριστού, αν και επιτίθεται στο έργο του «Αληθής Λόγος» κατά της διδασκαλίας της Εκκλησίας και εναντίον των θαυμάτων του Κυρίου. Ο Λουκιανός, από τα Σαμόσατα της Συρίας (125-195 μ.Χ.), σοφιστής του 2ου μ.Χ. αιώνα, αναφέρει ότι ο «πρώτος νομοθέτης» των χριστιανών, «ο ανεσκολοπισμένος εκείνος σοφιστής», σταυρώθηκε στην Παλαιστίνη, επειδή δίδαξε μια νέα θρησκεία στον κόσμο (στο έργο του ‘Περί της Περεγρίνου τελευτής’). Τέλος, ολόκληρη σειρά αιρετικών των πρωτοχριστιανικών χρόνων δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ιστορικότητα του Ιησού Χριστού, όπως οι Γνωστικοί (Βασιλείδης, Σατουρνείλος, Βαλεντίνος) ο Μαρκίωνας, ο Μάνης, ο Μοντανός κ.α. (βλ. και Λεωνίδου Κ. Διαμαντόπουλου: ‘Ιησούς ο Χριστός, ως ιστορική προσωπικότης’, εκδ. ‘Ο Σωτήρ’, Αθ. 1996).

Το ερώτημα ‘γιατί δεν ασχολήθηκαν περισσότεροι ιστορικοί στην εποχή Του με τον Χριστό;’, απαντάται ικανοποιητικά αν αναλογιστούμε ότι, στα χρόνια των αποστόλων Του, ο αριθμός των Ιουδαίων στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία έφτανε μέχρι και τα πέντε εκατομμύρια, ενώ οι χριστιανοί αριθμούνταν σε μερικές χιλιάδες μόνο. Όχι μόνο λοιπόν αρκετοί ιστορικοί της εποχής δεν έδωσαν σημασία, αρχικά, σε ένα κίνημα που δεν διέφερε στα μάτια τους από τα τόσα πνευματικά και επαναστατικά κινήματα των χρόνων τους, αλλά και πολλοί εξ αυτών αντιπαθούσαν το Ιουδαϊκό έθνος, ενώ απέφευγαν να αναφέρουν ακόμη και το όνομά του. Συν τω χρόνω αυξάνονται και οι ιστορικές μαρτυρίες για τη ζωή και διδασκαλία του Ιησού (βλ. και Ανδρέα Κεφαλληνιάδη: ‘Μια τάξη γεμάτη απορίες’, εκδ. ‘Φωτοδότες’).

Ο Ιησούς στην Εκκλησία

Ο Ιησούς Χριστός ήταν και είναι Θεάνθρωπος και όχι απλός άνθρωπος. Οι αποδείξεις για την θεανθρωπότητά Του είναι οι εξής:

1. Οι θαυμαστές προφητείες γι’ αυτόν, που εκπληρώθηκαν στη ζωή και το έργο Του. Στις προφητείες της Π.Δ. αναγγέλλεται η θεϊκή του φύση: «Παιδί γεννήθηκε σε μας. Γιος μάς δόθηκε. Και η εξουσία του θα είναι πάνω στον ώμο του (δηλώνει τη θεότητά του). Και θα του δώσουν το όνομα: Μεγάλης Βουλής άγγελος, Θαυμαστός Σύμβουλος, Θεός Ισχυρός, Πατέρας του Μελλοντικού Αιώνα, Άρχοντας της ειρήνης» (Ησαΐας 9,5). Η Παλαιά Διαθήκη λοιπόν προετοιμάζει τον κόσμο για την έλευση του Χριστού, γι' αυτό και θεωρείται “παιδαγωγός εις Χριστόν”. Μερικές αντιπροσωπευτικές προφητείες:

<!--[if !supportLists]-->· Η Γένεση (49,10) αποκαλύπτει ότι ο Μεσσίας θα προερχόταν από τη φυλή του Ιούδα,

<!--[if !supportLists]-->· ο Ιερεμίας ανέφερε ότι θα είναι από τη γενιά του Δαυίδ (23,5)

<!--[if !supportLists]-->· και μίλησε για την σφαγή των νηπίων από τον αιμοσταγή Ηρώδη (38,15),

<!--[if !supportLists]-->· ενώ ο Δανιήλ προφήτευσε για την θεία γέννηση του Εκλεκτού (2,45)

<!--[if !supportLists]-->· και για την αδιάφθορη βασιλεία του Μεσσία (7,14).

<!--[if !supportLists]-->· Ο μεγάλος Ησαϊας αναφωνεί: “Να, η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει υιόν, που θα ονομαστεί Εμμανουήλ (δηλ. ο Θεός μαζί μας)” (7,14)

<!--[if !supportLists]-->· και προφητεύει ότι ο Μεσσίας θα είναι απόγονος του Ιεσσαί (11,1).

<!--[if !supportLists]-->· Ο Μιχαίας εντοπίζει την Βηθλεέμ ως γενέτειρα του Χριστού (5,1).

<!--[if !supportLists]-->· Ο Ζαχαρίας επισημαίνει την τιμή της προδοσίας του Αναμάρτητου, δηλαδή τα 30 αργύρια (11,12),

<!--[if !supportLists]-->· αλλά και την θριαμβευτική είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ πάνω σε γαϊδουράκι (9,9).

<!--[if !supportLists]-->· Ο Ησαϊας για τα Πάθη του Κυρίου προφήτευσε: “Αυτός τις αμαρτίες μας κουβαλάει και για μας υποφέρει” (53,4).

<!--[if !supportLists]-->· Ακόμη μας λέει ότι από τα πάθη Του εμείς γιατρευτήκαμε (53,5)

<!--[if !supportLists]-->· και πως παρέμεινε άφωνος μπροστά στους κατηγόρους Του (53,7).

<!--[if !supportLists]-->· Ο 22ος Ψαλμός μάς ενημερώνει πως στον Μεσσία θα τρυπούσαν χέρια και πόδια και πως θα πέθαινε με σταυρικό θάνατο (22,16) {ειπώθηκε σε εποχή που δεν ήταν γνωστός στους Ιουδαίους ο σταυρικός τρόπος θανάτου},

<!--[if !supportLists]-->· αλλά και ο Ψλμ. 69,21 πως στη δίψα Του θα του προσέφεραν ξύδι και χολή.

<!--[if !supportLists]-->· Μάλιστα θα τρυπούσαν και την πλευρά Του (Ζαχ. 12,10).

<!--[if !supportLists]-->· Παρόλα αυτά κανένα από τα οστά Του δεν θα έσπαζε (Ψλμ. 34,20),

<!--[if !supportLists]-->· ενώ στους δύο συσταυρούμενους ληστές (Ησ. 53,12) οι στρατιώτες έσπασαν τα σκέλη (για να επισπεύσουν τον θάνατο).

<!--[if !supportLists]-->· Τα ρούχα Του μάλιστα θα τα μοιράζονταν, ενώ για τον χιτώνα Του θα έβαζαν κλήρο (Ψλμ. 22,18).

<!--[if !supportLists]-->· Ο Αμώς μας πληροφορεί για την συσκότιση του ηλίου την ώρα της σταύρωσης του Ιησού (8,9)

<!--[if !supportLists]-->· και ο προφήτης Μαλαχίας προείπε για το φάρμακο αθανασίας, την Θεία Ευχαριστία και για την γέννηση του “θεολογικού δείκτη” του Μεσσία, τον Πρόδρομο Ιωάννη (3,1).

<!--[if !supportLists]-->· Σημαντική είναι η προφητεία του Ησαϊα, 800 χρόνια π.Χ., πως ενώ “ο τάφος του Μεσσία ορίστηκε με τους κακούργους, στον θάνατό Του στάθηκε με τον πλούσιο” (53,9). Και αυτό επαληθεύτηκε, αφού πέθανε βέβαια ανάμεσα σε δύο ληστές, αλλά θάφτηκε στον τάφο του πλούσιου βουλευτή της εποχής, του Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ο οποίος και ζήτησε από τον Πιλάτο το άπνουν ένδοξο σώμα.

<!--[if !supportLists]-->· Για την ανάσταση του Εκλεκτού Υιού του Θεού, ο Δαυίδ προείπε: “Δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον άγιό σου να υποστεί σωματική αποσύνθεση” (Ψλμ. 16,10), πράγμα που μόνο στον Ιησού πραγματοποιήθηκε.

Εκτός βέβαια από τις Παλαιοδιαθηκικές προφητείες έχουν καταγραφτεί πλήθος άλλες προφητείες εξωβιβλικών λαών, που νοσταλγούν έναν ουράνιο σωτήρα της ανθρωπότητας. Ο Βολταίρος παρατήρησε ότι όλα τα μάτια και οι ελπίδες ήσαν στραμμένες στην Παλαιστίνη, απ’ όπου αναβλάστησε ‘η ρίζα του Ιεσαί’, ο Χριστός. Ο Σωκράτης στην Απολογία του αναφέρθηκε σε πνευματικό απεσταλμένο του Θεού, που θα ξυπνούσε από πνευματικό ύπνο τους Αθηναίους. Ο Πλάτωνας, στην Πολιτεία του, περιγράφει κάποιον Δίκαιο, που θα πάθει, θα μαστιγωθεί και θα καρφωθεί σε ξύλο. Στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου (στίχ. 1026-9), ο Ερμής προφητεύει πως ο Προμηθέας θα σωζόταν μόνο από Θεό, γιο Παρθένου, που θα κατέβαινε στον άδη, παίρνοντας πάνω Του τα πάθη των ανθρώπων. Ο Βούδας, 500 χρόνια π.Χ., δήλωσε ότι ‘μετά από 500 χρόνια η διδασκαλία μου θα εξασθενήσει’. Αλλά και ο Κομφούκιος (Κίνα, 6^ος π.Χ. αι.) αποκάλυψε: ‘δεν μου δόθηκε η ικανοποίηση να δω έναν Θεάνθρωπο’ (βλ. Λ. Φιλιππίδη: Ιστορία της Εποχής της Κ.Δ., Αθ. 1958 & Νικολάου Γ. Νευράκη: Ο Χριστός και ο Καινούριος Κόσμος του Θεού, Αθ. 1989).

2. Οι διώξεις, μαστιγώσεις, φυλακίσεις και το μαρτυρικό τέλος των 10 αποστόλων Του (εκτός από τον Ιούδα που απαγχονίσθηκε και τον Ιωάννη το Θεολόγο που πέθανε σε μεγάλη ηλικία), που δεν θα δεχόντουσαν να τα υποστούν για μια αόριστη φήμη περί αναστάσεως του Ιησού. Ήσαν απολύτως πεπεισμένοι εξ ιδίων οφθαλμών, ιδίας ακοής και ψηλαφήσεως για τη θεότητά Του (Α΄ Ιω. 1,1). Άλλωστε, δεν θυσιάζεται κάποιος για ένα ψέμα, αλλά για μια ατράνταχτη αλήθεια που αλλάζει τη ζωή και τη σκέψη. Έχουμε ισχυρές ιστορικές πηγές που πιστοποιούν ότι:

- O απόστολος Πέτρος μαρτύρησε επί Νέρωνος στη Ρώμη πάνω σε σταυρό,

- O άγιος Ανδρέας μαρτύρησε πάνω σε σταυρό στη Πάτρα,

- O άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής υπέστη κακουχίες και βασανισμούς, εξορίστηκε στη Πάτμο επειδή πίστευε στο Χριστό, προς το τέλος του 1ου αιώνα, και κοιμήθηκε εν ειρήνη στην Έφεσο.

- Ο Ιάκωβος, υιός Ζεβεδαίου θανατώθηκε από τον Ηρώδη,

- O Φίλιππος σταυρώθηκε ανάποδα στην Ιεράπολη της Φρυγίας,

- O Βαρθολομαίος (ταυτίζεται με τον Ναθαναήλ) κήρυξε στην Ινδία (δηλ. στην Αρμενία), όπου και μαρτύρησε,

- O Ματθαίος ο Ευαγγελιστής κήρυξε στην Αιθιοπία (δηλ. στη Κολχίδα) και την Περσία, όπου και μαρτύρησε,

- O λεγόμενος αρχικά δύσπιστος Θωμάς κήρυξε στην ανατολή την ανάσταση του Χριστού, όπου και μαρτύρησε δια λογχισμού,

- O Ιάκωβος, υιός Αλφαίου κήρυξε το ευαγγέλιο στην Αίγυπτο και σταυρώθηκε στη πόλη Ostracina.

- Ο Ιούδας ο Θαδδαίος ή Λεββαίος πιθανόν μαρτύρησε στην Έδεσσα της Συρίας.

- Ο Σίμων ο Ζηλωτής ή Κανανίτης αναφέρεται από πολλές πηγές ότι μαρτύρησε χωρίς να γνωρίζουμε τον τόπο του μαρτυρίου του.

- Ο Ματθίας κήρυξε μεν στα Ιεροσόλυμα, όπως λέει και ο άγιος Ιππόλυτος, αλλά λιθοβολήθηκε και έπειτα αποκεφαλίστηκε.

- Από τους Εβδομήκοντα αποστόλους ο Στέφανος ο Αρχιδιάκονος και Πρωτομάρτυς λιθοβολήθηκε από τους Ιουδαίους στα Ιεροσόλυμα,

- O Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων, λιθοβολήθηκε έως θανάτου από τους Εβραίους.

- Ο Μάρκος ο Ευαγγελιστής κήρυξε στην Αλεξάνδρεια, όπου μαρτύρησε έχοντας συρθεί στους δρόμους της πόλης και στη συνέχεια ρίχτηκε στην πυρά.

- Ο Λουκάς ο ευαγγελιστής σταυρώθηκε πάνω σε ελιά.

- Οι απόστολοι Ολυμπάς και Ροδίων μαρτύρησαν μαζί στη Ρώμη δι’αποκεφαλισμού.

- Οι απόστολοι Αρίσταρχος, Πούδης και Τρόφιμος μαρτύρησαν μαζί με το Παύλο στη Ρώμη δι’ αποκεφαλισμού.

- Γνωρίζουμε ακόμη το μαρτύριο του Συμεώνος υιού του Κλεώπα, ο οποίος υπήρξε 2^ος επίσκοπος Ιεροσολύμων και σταυρώθηκε επί Τραϊανού.

- Τέλος, γνωρίζουμε από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Ευσέβιο ότι και αυτή η σύζυγος του αποστόλου Πέτρου μαρτύρησε, αφού τον ακολούθησε σε πολλές περιοδείες του (βλ. www.oodegr.com/oode/grafi/kritiki/ma8ites1.htm/, άρθρο: Οι απόστολοι που θυσιάστηκαν για την πίστη τους).

3. Η μαρτυρία του αποστόλου Παύλου, που υπήρξε αρχικά ως Σαούλ σκληρός διώκτης των χριστιανών, ενώ όταν έγινε χριστιανός μετά από προσωπική αγιοπνευματική συνάντηση με τον ίδιο τον αναστημένο Χριστό, υπέστη ραβδισμούς, εξορίες, φυλακίσεις, ναυάγια, μεγάλες ταλαιπωρίες και αυτόν τον θάνατο χάριν του Χριστού.

4. Η αλήθεια της Καινής Διαθήκης. Μερικά στοιχεία:

<!--[if !supportLists]-->· Επισημαίνεται στα Ευαγγέλια (γράφτηκαν 60-100 μ.Χ.) ότι στον κήπο της Γεθσημανή και κατά την αναμονή της σύλληψης του Κυρίου, το πρόσωπό Του έσταζε χοντρές σταγόνες ιδρώτα και αίμα (Λουκ. 22,44). Αυτό επαληθεύεται σήμερα ότι μπορεί να συμβεί σε καταστάσεις υψηλού στρες και μεγάλης αγωνίας.

<!--[if !supportLists]-->· Από την πληγή Του πάνω στο σταυρό, μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Ιωάννης, και μετά το λογχισμό που υπέστη, έτρεξε αίμα και νερό (19,34). Ο ορός αυτός (νερό και αιμοσφαίρια), που σχηματίζεται στο περικάρδιο ενός νεκρού ανθρώπου και σταματά την κίνηση της καρδιάς, είναι σήμερα μια μοναδική ιατροδικαστική απόδειξη ότι ο αρχηγός της Ζωής είχε πράγματι πεθάνει.

<!--[if !supportLists]-->· Συγχώρεσε τους σταυρωτές Του από το σταυρό που ήταν καρφωμένος, και λίγο πριν ξεψυχήσει, μέσα σε μεγάλη οδύνη και πόνο. Το γεγονός σημαίνει πως δεν υπήρξε συμφεροντολόγος θρησκειοφιλόσοφος, αλλά αληθινός και γνήσιος διδάσκαλος.

<!--[if !supportLists]-->· Τοπωνύμια, πρόσωπα, πολιτικοί και θρησκευτικοί τίτλοι, ονόματα, συνήθειες της εποχής Του κ.α., αποδείχθηκαν από την αρχαιολογία απολύτως ιστορικά και πραγματικά, ώστε να θαυμάζει κανείς για την σοβαρότητα των διηγήσεων. Μερικά στοιχεία:

- Σε ανασκαφή του 1961, και σε μια μικρή επιγραφή θεάτρου στο μεσογειακό λιμάνι της Καισάρειας, αποδείχθηκε ότι υπήρξε πράγματι ο Πόντιος Πιλάτος. Μέχρι τότε αμφισβητείτο το όνομα αυτό.

–Μέχρι το 1910 πιστευόταν ότι το Ικόνιο ήταν πόλη της Λυκαονίας και όχι της Φρυγίας, όπως έγραφε ο ευαγγελιστής Λουκάς. Τότε όμως ο αρχαιολόγος σερ Γουίλιαμ Ράμσεϊ με την ανακάλυψη μνημείου (και αργότερα με άλλες ανακαλύψεις διαφόρων) δικαίωσε την πληροφορία του τρίτου Ευαγγελίου.

–Πληροφορίες ιστορικές ακόμη δεν υπήρχαν για τον “τετράρχη Λυσανία”, που έδρασε στην Αβιληνή, εκτός από τις καταγραφές του ευαγγελιστή Λουκά. Αρχαιολογικό όμως εύρημα κοντά στην Δαμασκό, της εποχής του 29 μ.Χ., επιβεβαίωσε και πάλι την διήγηση του Λουκά.

–Ο Λουκάς και πάλι μας δίνει την μοναδική ιστορική καταγραφή του “ανθύπατου Σέργιου Παύλου” (Πράξ. 13,7), ο οποίος είχε εξουσία στην Κύπρο. Επιγραφή του 55 μ.Χ., που βρέθηκε στα μέσα του 19ου αι., πιστοποιεί το όνομα και την ιδιότητα του μνημονευθέντος ανδρός.

–Σε ιεραποστολικό ταξίδι του απ. Παύλου στην Έφεσο, εναντιώθηκαν σε αυτόν οι αργυροχόοι που επωφελούνταν από αγαλματίδια της θεάς Αρτέμιδος (Πράξ. 19,35). Μετά από ανασκαφική δραστηριότητα όχι μόνο βρέθηκαν διάφορα ειδώλια προς τιμήν της θεάς στην αρχαία Έφεσο, αλλά και ο ίδιος ο περί ου ο λόγος ναός.

–Η αναφορά ακόμη του Λουκά στον Γαλλίωνα, ανθύπατο της Αχαϊας, έχει εξακριβωθεί από επιγραφή που αναφέρεται ακριβώς σ' αυτόν τον “Λούκιο Ιούνιο Γαλλίωνα”.

–Ανασκαφές επίσης στην Κόρινθο αποκάλυψαν ότι ο Γάϊος, που αναφέρεται από τον απ. Παύλο στην προς Ρωμαίους επιστολή του (16,23), ήταν υπεύθυνος για τα δημόσια έργα στην Κόρινθο. Συνεργεί λοιπόν η αρχαιολογική σκαπάνη στην αλήθεια της Αγίας Γραφής και συμπληρώνει το έργο της, σε αντίθεση με τις αντιεπιστημονικές απόψεις διαφόρων αθέων στοχαστών.

–Ανακαλύφθηκε ακόμη και το «Λιθόστρωτο», ο τόπος που δικάστηκε ο Ιησούς, ενώ δεν υπήρχε πρωτύτερα καμία άλλη εκτός της Γραφής (Ιω. 19,13) μαρτυρία.

–Προσδιορίστηκε και ο χώρος της «Κολυμβήθρας της Βηθεσδά», που και πάλι αναφέρεται μόνο από την Καινή Διαθήκη, κατά τη διάρκεια ανασκαφών το 1988.

–Επιγραφή που βρέθηκε κοντά στο θέατρο της παλαιάς Κορίνθου αποδεικνύει αληθινό και πάλι τον απ. Παύλο, όταν γράφοντας στους Ρωμαίους (16,23) αναφέρει κάποιον Έραστο ως αξιωματούχο της πόλης

(βλ. Josh McDowell: (α)‘ζητώ Αποδείξεις’, εκδ. ‘Ο Λόγος’, Πειραιάς 2005 & (β) ‘Άχρηστο το μυαλό στην πίστη;’, εκδ. ‘Ο Λόγος’, 2002).

<!--[if !supportLists]-->· Οι ευαγγελιστές λένε ωμή την αλήθεια, όλη την αλήθεια, χωρίς να ντρέπονται, με μεγάλη ειλικρίνεια και χωρίς πάθος. Λχ.

- δεν διστάζουν να γράψουν ότι ο κορυφαίος απόστολος Πέτρος φοβήθηκε για τη ζωή του μπροστά σε τρείς υπηρέτες και εγκατέλειψε τον Χριστό,

- ότι ο Χριστός επίσης προδόθηκε από ένα μαθητή του, τον Ιούδα,

- ότι ακόμη και ο Χριστός είχε κλονιστεί ως άνθρωπος λίγο πριν τον σταυρικό θάνατό του και έπεφτε ο ιδρώτας του με χοντρές σταγόνες στη γη,

- ότι όλοι οι μαθητές του τον εγκατέλειψαν στις πιο δύσκολες στιγμές του,

- ότι δεν καταλάβαιναν συχνά τα όσα τους δίδασκε,

- ότι μάλωναν και ζήλευαν μεταξύ τους για πρωτοκαθεδρίες,

- ότι συγκρούστηκαν κάποτε διαλεκτικά οι μεγάλοι απόστολοι Πέτρος και Παύλος, όσον αφορά το αν έπρεπε να τηρούνται οι ιουδαϊκές συνήθειες από τους εξ εθνών χριστιανούς,

- ότι το σκεύος εκλογής, ο θείος Παύλος, υπήρξε πριν τη γνωριμία του με το Χριστό σκληρός πολέμιος των χριστιανών,

- ότι οι ίδιοι οι μαθητές του Χριστού δεν πίστευαν στην ανάστασή του και κατηγόρησαν ως μισότρελες της μυροφόρες και πολλά άλλα.

Έπειτα περιγράφουν τα γεγονότα, ακόμα και τα πιο δυσάρεστα χωρίς πάθος και καμία αντιπάθεια.

- Π.χ. αν και άφησαν οι μαθητές Του οικογένειες, περιουσίες, εργασία, και υπέστησαν φυλακίσεις, διωγμούς και θανάτους υπέρ του Χριστού, όταν αναφέρονται γραπτώς σε γεγονότα των κατεξοχήν υπαίτιων για τα κακοπαθήματά τους, δηλ. του Ιούδα, του Πιλάτου, των σταυρωτών του Χριστού στρατιωτών κ.α., δεν τους κακολογούν, δεν ξεστομίζουν εκφράσεις άγριες εναντίον τους, αλλά περιγράφουν τα πάντα ψυχρά, ιστορικά, αντικειμενικά, και μάλιστα αρμονικά μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει αυθεντικότητα και αξιοπιστία.

- Διαφορετικά, αν έγραφαν οι ευαγγελιστές ή ο Παύλος παραμύθια, θα έγραφαν π.χ. για τον Χριστό ότι έλαμπε πάνω στο σταυρό, ότι ήταν μοναδικός και ιδιαίτερα θεϊκός όσο συναναστρεφόταν τους ανθρώπους, ότι άνοιγε τους ουρανούς με τις προσευχές του, ότι γελούσε όταν βασανιζόταν γιατί δεν πονούσε, και τόσα άλλα, που βλέπουμε σε παιδικά παραμύθια ή σε απόκρυφα κείμενα. Τίποτε από αυτά. Η εξουσία και δύναμη του Χριστού περιγράφεται τόσο πεζά, και χωρίς εξιδανικεύσεις, που απορεί κανείς με την αλήθεια, την απλότητα και την ειλικρίνεια των γραφομένων (βλ. και αρχιμ. Βασ. Μπακογιάννη: ‘Θρησκείες: Πλάνη;’, εκδ. Ν. Παναγόπουλου, Αθ. 1995).

<!--[if !supportLists]-->· Όσα περιγράφουν ότι θα συμβούν η Π.Δ. και η Κ.Δ. συνέβησαν πραγματικά και αληθινά και ακόμη ειδοποιούν για τα μελλούμενα να συμβούν γεγονότα:

- Για την Θεοτόκο λ.χ. αναφέρει η Κ.Δ. ότι θα την μακαρίζουν όλες οι γενεές (Λουκ. 1,48), γεγονός που συνέβη και ισχύει εδώ και 2.000 χρόνια.

- Για τον Χριστό αναφέρει ότι θα είναι ‘σημείον αντιλεγόμενον’ (Λουκ. 2,34), δηλαδή ότι θα αποκτήσει πολλούς φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς, όπως ισχύει μέχρι και σήμερα.

- Όταν υψωθώ, λέγει ο Χριστός (μετά την ανάληψή Του), θα τραβήξω όλους κοντά μου (ως πνευματικός μαγνήτης). Αυτό και συνέβη στα εκατομμύρια των πιστών χριστιανών.

- Το νέφος εκατομμυρίων μαρτύρων (αν και είχε προείπει ο Χριστός ότι οι πιστοί του θα διωχθούν και θα θανατωθούν), οι χιλιάδες άγιοι και τα θαύματά τους, η στροφή σ’ αυτόν χιλιάδων Ισραηλιτών (αν και απαγορευόταν να θεοποιήσουν άνθρωπο), πιστοποιούν την αλήθεια της Εκκλησίας και την ανάστασή Του.

- Ο Χριστός είχε ακόμη πει: «Γκρεμίστε τον ναό αυτόν και σε τρεις ημέρες θα τον οικοδομήσω και πάλι» (Ιω. 2,19). Μετά την ανάστασή Του έγινε γνωστό ότι ως ναό εννοούσε το άχραντο σώμα Του.

- Οι προφητείες που ο ίδιος ο Χριστός εξήγγειλε πραγματοποιήθηκαν. Είχε πει ότι η Εκκλησία Του δεν θα καταστραφεί ποτέ (Ματθ. 16,18) και ότι η Ιερουσαλήμ θα καταστρεφόταν ολοσχερώς ( Ματθ. 24,2). Αυτό έγινε ιστορικά το 70 μ.Χ. από τα ρωμαϊκά στρατεύματα.

<!--[if !supportLists]-->· Και προς τα πίσω:

- Τα άφθαρτα λείψανα και η θαυματουργία πολλών αγίων υποδεικνύουν την σωματική ανάσταση και τα θαύματα του Χριστού.

- Η διορατικότητα και προορατικότητα σύγχρονων μακαριστών γεροντάδων (Παϊσίου, Πορφυρίου, Ιακώβου Τσαλίκη κ.α.) αποδεικνύει την προορατική αγία φύση του Χριστού, όταν λ.χ. είπε κάποτε στον Ναθαναήλ: «προτού σε φωνάξει ο Φίλιππος σε είδα (πνευματικά) να βρίσκεσαι κάτω από τη συκιά» (Ιω. 1,49). Προφανώς ο απόστολος προσευχόταν μυστικά και θερμά στον Θεό.

<!--[if !supportLists]-->· Οι ειδικοί επιστήμονες μελετούν σήμερα πολλές χιλιάδες από μικρά και μεγάλα τμήματα αντιγράφων της ελληνικής Αγίας Γραφής (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης),

που απέχουν ελάχιστα χρόνια από τα πρωτότυπα κείμενα και που διαφέρουν μεταξύ τους μόνο σε ορισμένες λεπτομέρειες. Το χειρόγραφο π.χ. John Ryland, που περιέχει τμήμα του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, χρονολογείται περί το 130 μ.Χ., δηλαδή 30 μόλις χρόνια περίπου μετά την συγγραφή του τελευταίου ευαγγελίου!, ενώ για την Π.Δ. τα αρχαιότερα κείμενα που διαθέτουμε ανακαλύφθησαν το 1947 στη Νεκρά Θάλασσα και χρονολογούνται από τον 1^ο π.Χ. αι. Οι χριστιανικές ελληνικές Γραφές είναι τα αρχαιότερα και πολυπληθέστερα διασωθέντα χειρόγραφα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα διασωθέντα των Ελλήνων και Ρωμαίων αρχαίων συγγραφέων (Πλάτωνα, Θουκιδίδη, Σοφοκλή, Αριστοτέλη, Ιουλίου Καίσαρα κ.α.), που απέχουν από την χρονολογία πρωτότυπης συγγραφής τους από 1.000 (Ιούλιος Καίσαρας) έως και 1.600 περίπου χρόνια (Κάτουλλος).

<!--[if !supportLists]-->· Τα μοναδικά θαύματα που πραγματοποίησε ο Κύριος, αποδεικνύουν τη θεότητά Του.

Δεν είχαν γίνει πριν απ’ αυτόν, ούτε θα γίνουν ξανά ποτέ παρόμοια. Διότι θεράπευσε παράλυτους, τυφλούς, κωφούς, ανάπηρους, ανέστησε νεκρούς, γαλήνεψε τρικυμίες κ.λπ., ενώ δεν θα χωρούσε ο κόσμος όλος τα γραφόμενα σε βιβλία θαύματά Του, σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη (21,25). Με αυθυποβολή δεν έχουν φυσικά γίνει ποτέ θεραπείες όγκων ή αναστάσεις νεκρών, ενώ η υπόθεση ότι μόνο το 10% του εγκεφάλου μας χρησιμοποιείται αποτελεί σύγχρονο μύθο που αρνούνται οι νευροεπιστήμες (βλ. περιδ. Discovery and Science, τ. 2, 2005). Η ακαϊα στις πυροβασίες των αναστενάρηδων, Ελλαδικώς και παγκοσμίως -και μάλιστα πατώντας ξυπόλητοι σε κάρβουνα θερμοκρασίας πάνω από 800^ο C χωρίς το παραμικρό έγκαυμα- αποδεικνύει ότι υπάρχουν υπερφυσικές δυνάμεις για τις οποίες η επιστήμη δεν γνωρίζει την προέλευση και την ουσία τους. Υπνωτισμένος άλλωστε μπορεί να μείνει κάποιος το πολύ μέχρι έξι ώρες. Ούτε βέβαια θεραπεύονται δια του υπνωτισμού οι οργανικές παθήσεις, ούτε προσθέτει ο υπνωτισμός κάποια νέα δύναμη θεραπείας πέραν της φυσιολογικής των ανθρώπων εν εγρηγόρσει ευρισκομένων. Τέλος, τα θαύματα του Κυρίου γίνονταν δημόσια, στο φως της ημέρας και τα έβλεπαν καθημερινά και οι ενάντιοι σ’ αυτόν, ώστε να μένουν στη συνέχεια αναπολόγητοι στο κήρυγμα των αποστόλων. Όχι μόνο ο Πέτρος ονομάζει τον εαυτό του «μάρτυρα των παθημάτων του Χριστού» (Α’ Πέτρ. 5,1), αλλά και καταδεικνύει, στο κήρυγμά του προς τους ομοεθνείς του, τον συγκεκριμένο Ιησού από Ναζαρέτ, του οποίου ο Θεός απέδειξε την θεία Του καταγωγή με θαύματα και σημεία εξαίρετα, «όπως και εσείς τα γνωρίζετε» (Πράξ. 2,22)

5. Οι πρώιμοι εκκλησιαστικοί Πατέρες και συγγραφείς (πολύ κοντά στα γεγονότα του Θείου Πάθους) αναγνωρίζουν τον Χριστό ως Θεό επί της γης, πολύ πριν αναγνωριστεί επίσημα από όλες τις τοπικές Εκκλησίες ο Κανόνας των γνησίων βιβλίων της Καινής Διαθήκης (που έτσι και αλλιώς διαβάζονταν στις συνάξεις των χριστιανών ως γνήσια αποστολικά κείμενα). Τονίζουν μάλιστα ότι γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία και από το Άγιο Πνεύμα για την δική μας σωτηρία. Τον θεωρούν ίσο με τα άλλα της Τριάδος πρόσωπα. Ο Χριστός μάλιστα προϋπήρχε και έχει συνεχή δεσμό με τον Πατέρα. Διδάσκουν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριός μας, ο αιώνιος αρχιερέας, ο Υιός του Θεού. Είναι παντοδύναμος και σύνθρονος με τον Πατέρα. Συνδημιουργός με τον Θεό, λυτρωτής και μελλοντικός κριτής, Θεός ο ίδιος. Ο Χριστός είναι ο επί πάντων Θεός, ο οποίος ξέπλυνε τις αμαρτίες της ανθρωπότητας. Αδύνατον μάλιστα ο χριστιανός να θεωθεί αν δεν πιστεύει στην θεότητα του Χριστού. Τέλος, ο Χριστός είναι ο Θεός μας και μάλιστα Θεός των κρυπτών δυνάμεων. Οι πρώιμες αυτές, ιστορικές και θεολογικές μαρτυρίες της αρχαίας Εκκλησίας ανήκουν στους:

<!--[if !supportLists]-->· Κλήμεντα Ρώμης (101 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Ιγνάτιο Αντιοχείας, τον Θεοφόρο (μόλις το 110 μ.Χ.),

<!--[if !supportLists]-->· Πολύκαρπο Σμύρνης (115 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Επιστολή Βαρνάβα (135 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων (140 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Απολογητή Αριστείδη (140 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ιουστίνο, το φιλόσοφο και μάρτυρα (150 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Τατιανό το Σύρο (170 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Μελίτωνα Σάρδεων (177 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Ειρηναίο Λουγδούνου (189 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Κλήμεντα Αλεξανδρέα (200 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Τερτυλλιανός (210 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Νοβατιανό (220 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Ιππόλυτο (230 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Ο Ωριγένη (250 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Κυπριανό Καρθαγένης (250 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Γρηγόριο τον Θαυματουργό (265 μ.Χ.)

<!--[if !supportLists]-->· Αρνόβιο (305 μ.Χ.)

(βλ.www.oodegr.com/oode/theos/airetika/da_vinci3.htm & www.impantokratoros.gr)

6. Οι αδιάψευστες μαρτυρίες των Κατακομβών (υπόγειες στοές-τάφοι-καταφύγια των χριστιανών σε περιόδους διωγμών) πιστοποιούν την πίστη των διωκόμενων χριστιανών στη θεότητα του Χριστού, ήδη από τα μέσα του 2^ου αιώνα. Ιδιαίτερα η παράσταση του Καλού Ποιμένα, τα σύμβολα ΙΧΘΥΣ (Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) και το πρώτο και τελευταίο γράμμα της αλφαβήτου Α και Ω για τον Χριστό, που παραπέμπει κι αυτό στην θεότητά του, όπως διακηρύσσεται στην Αποκάλυψη (κεφ. 1, 21 & 22) (βλ. Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου: Πρακτικά Β΄ Επιστημονικής Ημερίδος, Κατακόμβες της Μήλου, Μήλος 2010 & Σπύρου Φίλου: Απάντηση (κριτική) στον κώδικα ντα βίντσι, εκδ. Πέργαμος, 2007).

Ιησούς Χριστός, ο προ αιώνων Θεός

Όταν ο Ιησούς ρώτησε τους μαθητές του «ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι;», εκείνοι απάντησαν ότι τον θεωρούν ότι είναι είτε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, είτε ο προφήτης Ηλίας, είτε ο προφήτης Ιερεμίας είτε κάποιος άλλος μεγάλος προφήτης. Ο Ιησούς τότε τους ρώτησε: ‘Εσείς, ποιος λέτε ότι είμαι;’ Αμέσως ο απόστολος Πέτρος απάντησε: «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζωντανού» (Ματθ. 16,15-16). Ο Χριστός επαίνεσε την αποκάλυψη που δέχθηκε εκείνη την ώρα ο Πέτρος και του είπε μάλιστα ότι πάνω στη δυνατή αυτή πίστη (τον βράχο της πίστεως) θα οικοδομήσει την Εκκλησία Του, ώστε οι πύλες του άδου να μην μπορούν να την σαλεύσουν. Έκτοτε, και μετά ιδίως την ανάστασή Του, οι απόστολοι βασισμένοι σ’ αυτήν την πίστη σχημάτισαν την πρώτη Εκκλησία Του, με τα φλογερά κηρύγματά τους, την αγιοπνευματική θαυματουργία τους, τα φοβερά μαρτύρια που υπέστησαν και τέλος το θάνατό τους στο όνομα Εκείνου, τον οποίον, μετά την ανάστασή του, είδαν επανειλημμένως μπροστά τους, ενώ παράλληλα τους ενίσχυσε, τους δίδαξε, τους καθοδήγησε, τους ερμήνευσε τις Γραφές, μέχρις ότου αναληφθεί. Άλλωστε ένας πατέρας γνωρίζεται καλύτερα από τα παιδιά του και όχι από τους εκτός οικογενείας. Τα (πνευματικά) παιδιά του Χριστού ήσαν οι άγιοι απόστολοι, που κατέγραψαν ότι ήταν Θεός επί γης. Ακόμη, ο νομοδιδάσκαλος Γαμαλιήλ, κατά τη διάρκεια της δίκης των αποστόλων Πέτρου και Ιωάννου, αν και δεν ήταν χριστιανός, σοφά αποκάλυψε: «Ό,τι είναι εκ Θεού δεν χάνεται» (Πράξ. 5,38-39). Το γεγονός επαληθεύτηκε μέχρι σήμερα με την εξάπλωση της χριστιανικής διδασκαλίας στα πέρατα του κόσμου (βλ. και ‘Θρησκείες: Πλάνη;’).

Ο Ιησούς Χριστός επομένως, και σύμφωνα με την αλήθεια της Εκκλησίας, την εμπειρία των αγίων, τις Παλαιοδιαθηκικές προφητείες, τις εν Πνεύματι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, την λειτουργική μαρτυρία:

1. Είναι Θεάνθρωπος: Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, τον Θεολόγο της Πρώτης Εκκλησίας, «Στην αρχή ήταν ο Λόγος και ο Λόγος ήταν Θεός…. Ο Λόγος έγινε άνθρωπος και σκήνωσε ανάμεσά μας, και είδαμε τη δόξα του, δόξα που έχει ο μονογενής Υιός από τον Πατέρα του, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιω. 1,1-14). Ο απ. Παύλος, που μαρτύρησε για τον Χριστό, ενώ αρχικά ήταν σκληρός διώκτης των χριστιανών, γράφει στους Γαλάτες: «Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έστειλε ο Θεός τον Υιό του, που γεννήθηκε από γυναίκα, υποτάχθηκε στο νόμο, για να εξαγοράσει τους υπό τον νόμο, ώστε να απολαύσουμε την υιοθεσία» (4,5).

2. Είναι αδιάσπαστα ενωμένος με τον υπερτέλειο και άπειρο Θεό: «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα» (Ιωάννη 10,30), διακηρύσσει ο ίδιος. Στον απόστολο Φίλιππο, που του ζήτησε κάποτε να τους αποκαλύψει τον Πατέρα του, τού λέγει: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας Φίλιππε και δεν με γνώρισες;» (Ιω. 14, 8-10). Και στον απόστολο Θωμά, που ρώτησε να μάθει τον δρόμο προς τον Θεό, απαντά: «Εγώ είμαι ο δρόμος, η αλήθεια και η ζωή».

3. Είναι Θεός ο ίδιος: Ο απόστολος των εθνών γράφει: «Αν και είχε την Θεότητα εκ φύσεως (εν μορφή Θεού υπάρχων), δεν φοβήθηκε να αφήσει τη δόξα του. Αλλά ταπεινώθηκε (εαυτόν εκένωσε), λαμβάνοντας μορφή ανθρώπου» (Φιλιπ. 2,6-7). Ο δύσπιστος απόστολος Θωμάς, βλέποντάς τον αναστημένο, ομολογεί: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιω. 20,28). Ο Ιησούς όχι μόνο δεν τον διορθώνει, αλλά του λέει: ‘επειδή με είδες Θωμά πίστεψες; Μακάριοι όσοι θα πιστέψουν χωρίς να με δουν’ (εννοείται με τα σωματικά τους μάτια). Στους Ιουδαίους δήλωσε: «Πριν καν υπάρξει ο Αβραάμ, Εγώ Είμαι» (Ιω. 8,58). Οι Ιουδαίοι εξέλαβαν τα λόγια Του (όπως και φυσικά ήταν) ως ταύτισή του με τον ύψιστο Θεό. Γι’ αυτό και πήραν πέτρες να τον λιθοβολήσουν. Γιατί πράγματι ο Θεός χρησιμοποιεί για τον εαυτόν του την έκφραση «Εγώ Είμαι» στην Π.Δ. (Έξοδος 3,14). Ο Ιησούς Χριστός, στην Αποκάλυψη, λέγει περί εαυτού: «Εγώ είμαι το Α και το Ω, Εκείνος που υπάρχει, υπήρχε και θα έλθει και πάλι, ο Παντοκράτορας» (1,8) και ακόμη: «Ο πρώτος και ο τελευταίος, η Αρχή και το Τέλος» (22,13).

4. Η πίστη της Εκκλησίας για το πρόσωπο του Κυρίου εκφράζεται άριστα στον σχετικό Όρο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (451 μ.Χ.), που διακήρυξε ότι ο Χριστός:

<!--[if !supportLists]-->1. είναι ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα του,

<!--[if !supportLists]-->2. είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος,

<!--[if !supportLists]-->3. έχει δύο φύσεις τέλειες, τη θεία και την ανθρώπινη, που συνυπάρχουν αρμονικά και ασύγχυτα στο ένα του πρόσωπο, το πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος.

<!--[if !supportLists]-->4. Γεννήθηκε από τον Πατέρα του έξω από το χρόνο και «προ πάντων των αιώνων»,

<!--[if !supportLists]-->5. ενώ μέσα στο χρόνο γεννήθηκε ως άνθρωπος από την Παναγία Θεοτόκο, όταν έκρινε ο Θεός ότι έφτασε ο κατάλληλος καιρός (το πλήρωμα του χρόνου).

5. Γιατί όμως ο Κύριος γεννήθηκε από Παρθένο; Γιατί η γέννησή του έπρεπε να έχει πάρει αυτή την ιδιαίτερη μορφή; Ωραιότατα στο σημείο αυτό μας απαντά ο Κάλλιστος Ware, επίσκοπος Διοκλείας: Η παρθενική γέννηση υποδεικνύει, είναι ‘σημείο’, της μοναδικότητας του Υιού. Σημαίνει ότι το παιδί της Μαρίας είναι άνθρωπος, αλλά δεν είναι μόνο άνθρωπος. Είναι περιχωρούμενος και υπερβατικός, μέσα στην ιστορία, αλλά και δημιουργός της ιστορίας. Η γέννησή του δεν εξηγείται παρά μόνο αν αποδοθεί σε Θεία πρωτοβουλία. Η ενσάρκωση δεν υποδηλώνει ένα νέο άνθρωπο που γεννήθηκε στον κόσμο. Αλλά τον ίδιο τον Υιό του Θεού, ο οποίος ενώ προϋπήρχε αιώνια, έλαβε και ανθρώπινη μορφή και έγινε όμοιος με μας σε όλα, εκτός από την αμαρτία. Η παρθενική γέννηση λοιπόν υποστηρίζει και επισημαίνει την αιώνια προΰπαρξη του Υιού του Θεού. Και δίκαια η Παρθένος Μαρία ονομάζεται Θεοτόκος, αφού ο γιός της δεν είναι άλλος από τον μονογενή Υιό του Θεού (βλ. ‘Ο Ορθόδοξος Δρόμος, εκδ. Επτάλοφος, 1994, σελ. 90-91). Συνοπτικά και ευκρινέστατα ο χριστιανικός ύμνος του Ρωμανού του Μελωδού διατυπώνει την πίστη της Εκκλησίας στο πρόσωπο του Κυρίου ως εξής: «Παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός».

6. Η Ανάσταση του Κυρίου: Το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία είναι η ανάσταση του Χριστού. Ο αρνητής Ρενάν δήλωσε ότι ο Χριστιανισμός στηρίζεται σε έναν άδειο τάφο. Ο απ. Παύλος επισημαίνει ότι η ανάσταση του Χριστού προετοιμάζει και την δική μας ανάσταση κατά την Δεύτερη Παρουσία Του. Ο Θεάνθρωπος αναστήθηκε και ένωσε έτσι ουρανό και γη, συμφιλίωσε Θεό και άνθρωπο, γκρέμισε το φράγμα μεταξύ Θεού και ανθρώπων και άνοιξε τον Παράδεισο για όλους. Είναι ο μεγάλος ειρηνοποιός με το αίμα του σταυρού του. Υπάκουσε ως νέος Αδάμ στον Θεό Πατέρα και μάλιστα μέχρι θανάτου. Είναι γι’ αυτό ο μοναδικά αυθεντικός άνθρωπος στην ιστορία. Και «δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να δώσεις την ζωή σου γι’ όσους αγαπάς», δίδαξε ο Χριστός και το έκανε πράξη με τη θυσία Του. Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός είχε προαναγγείλει όσο ζούσε επί της γης την δική του ανάσταση: Θυμίζουμε τα λόγια του: «Γκρεμίστε αυτόν τον ναό και σε τρεις ημέρες θα τον οικοδομήσω και πάλι» (Ιω. 2,19). Τότε νόμιζαν πως εννοεί τον ναό των Ιεροσολύμων, αλλά μετά την ανάστασή του φάνηκε καθαρά ότι μιλούσε για το ένδοξο σώμα του. Και θυμίζει η θυσία του Χριστού τη γνωστή διήγηση (εγκώμιο) περί της πελεκάνου – μάνας, η οποία διαθέτοντας αίμα που παρέχει ανοσία στο δηλητήριο του φιδιού, δεν φείδεται και αυτής της ζωής της, σκίζοντας με το ράμφος της το στήθος της, προκειμένου το αίμα που ξεπετάγεται να επουλώσει τις πληγές και να σώσει τα τραυματισθέντα από το επικίνδυνο ερπετό νεογνά της.

Στο τριήμερο του θανάτου του Κυρίου (Παρασκευή 15:00 – 18:00: τμήμα ημέρας, Παρασκευή 18:00 – Σάββατο 18:00: πλήρες 24ωρο και Σάββατο 18:00 – Κυριακή πρωινές ώρες) και πριν γίνει η ζωηφόρος ανάστασή Του, ο Θεάνθρωπος (η ανθρώπινη ψυχή Του ενωμένη με τη θεότητά Του) μετέβη στον άδη και λύτρωσε τα εν τη φυλακή πνεύματα (όσους είχαν τις προϋποθέσεις να αποδεχθούν το κάλεσμά του). Γι’ αυτό η Εκκλησία σταματά το πένθος την Μ. Παρασκευή το πρωί, όταν τελείται η ακολουθία της Αποκαθήλωσης. Διότι ο Λυτρωτής έχει ήδη θριαμβεύσει επί του θανάτου.

Και οι τέσσερις ευαγγελιστές αναφέρουν ότι ο τάφος του Κυρίου βρέθηκε άδειος, ότι τον φυλούσαν 16 ένοπλοι φρουροί, ότι η πέτρινη ταφόπλακα ήταν πολύ βαριά για να μετακινηθεί και ότι οι απόστολοι από τη μεγάλη τους δειλία είχαν κρυφτεί ήδη πριν από τη δίκη του Χριστού. Ακόμη, οι Ιουδαίοι θα είχαν σταματήσει τη μαρτυρία της ανάστασης από την αρχή της αν παρουσίαζαν δημοσίως το δήθεν κλεμμένο σώμα του Ιησού. Δεν το έκαναν, διότι δεν το είχαν. Είχε πραγματικά αναστηθεί. Για τον ίδιο λόγο δεν συνέφερε τους ίδιους τους Ιουδαίους να το πάρουν. Εφοβούντο τη διάδοση της ανάστασης.

Ο απόστολος Παύλος επιπρόσθετα δηλώνει ότι ο αναστημένος Χριστός εμφανίστηκε σε πολλές περιπτώσεις στους μαθητές Του, και ότι πάνω από 500 μαθητές τον είδαν. Για 40 ημέρες και όλες τις ώρες, μιλούσε μαζί τους, έφαγε μαζί τους, τους συμβούλευε, προχωρούσαν μαζί κ.λπ. Οι ίδιοι αυτοί μαθητές με την απαράμιλλη διδασκαλία τους και τα θαύματα που με τη δύναμη της Χάρης Του έκαναν, τράβηξαν ως ζωντανοί μαγνήτες χιλιάδες ψυχές στην σωτήρια αλήθεια της Εκκλησίας. Δεν ήσαν τρελοί.

Ο απ. Παύλος ήταν ένας από αυτούς που τον είδε μέρα μεσημέρι στο δρόμο προς Εμμαούς, ενόσω ιππεύοντας έτρεχε για να συλλάβει χριστιανούς. Άλλαξε η ζωή του καθ’ ολοκληρίαν. Οι αριστουργηματικές επιστολές του (γύρω στο 54 μ.Χ.) και οι Πράξεις των αποστόλων αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν ήταν τρελός, αλλά υπήρξε πολύ συγκροτημένη προσωπικότητα και ο μεγαλύτερος ιεραπόστολος των αιώνων μετά τον Χριστό (επανειλημμένως φυλακίστηκε, λιθοβολήθηκε, υπέστη ναυάγια, σκευωρίες, μαστιγώσεις και τέλος μαρτύρησε για τον Χριστό). Μεταστράφηκε άλλωστε τρία χρόνια μετά την ανάσταση του Χριστού και στις επιστολές του περιγράφει την πίστη της πρώτης Εκκλησίας, που του δόθηκε αρχικά από τους αποστόλους (σας παρέδωσα αυτό που και εμένα μού παραδόθηκε: ότι ο Χριστός έπαθε, ετάφη και ύστερα ανέστη εκ νεκρών…). Άρα εξ αρχής η Εκκλησία πίστευε στην θεότητα και ανάσταση του Χριστού και δεν διαμορφώθηκε η πίστη αυτή εκ των υστέρων.

Άλλωστε τι θα είχαν να κερδίσουν οι απόστολοι λέγοντας ψέματα στον κόσμο, στους αρχιερείς και τις Ρωμαϊκές Αρχές; Τίποτε θετικό, παρά μόνο φυλακίσεις, μαστιγώσεις, θάνατο. Ήξεραν από την αρχή τι τους περίμενε. Κι όμως επέμειναν και υπέμειναν μέχρι τέλους χάριν της αληθείας και της σωτηρίας των ανθρώπων. Και οι δέκα μάλιστα πρόσφεραν το αίμα τους στο βωμό της αληθείας, παρεκτός του προδότη Ιούδα που αυτοκτόνησε και του ευαγγελιστή Ιωάννη που κοιμήθηκε σε βαθειά γεράματα. Πρώτος ο ιερός Χρυσόστομος και στα νεώτερα χρόνια ο φυσικομαθηματικός Βλάσιος Πασκάλ υποστήριξαν ότι οφείλουμε να πιστεύουμε στα γεγονότα για τα οποία οι μάρτυρές τους έδωσαν το αίμα τους.

Η μαρτυρία της Καινής Διαθήκης είναι η μαρτυρία για την Θεότητα του Ιησού. Ο Χριστός είχε πλήρη συνείδηση ότι ήταν Θεός. Ο ίδιος αποκαλύπτει: «Πριν γεννηθεί ο Αβραάμ εγώ υπάρχω» (Ιω. 8,58). Ακόμη λέγει: «εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα» (Ιω. 10,30). Και όταν ο Φίλιππος του ζήτησε να τους δείξει τον Πατέρα Του, του είπε: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας Φίλιππε και δεν με γνώρισες; Εκείνος που έχει δει εμένα έχει δει τον Πατέρα» (Ιω. 14,9). Παραθέτουμε επίσης τα λόγια του δύσπιστου απ. Θωμά, μετά από την πρόσκληση του αναστημένου Χριστού να αγγίξει τις πληγές Του. Του λέει με δάκρυα στα μάτια ο Θωμάς: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιω. 20,28). Τότε ο Κύριος όχι μόνο δεν αρνήθηκε ότι είναι Θεός, αλλά τον παρατήρησε επειδή πίστεψε σ’ Αυτόν αφού τον είδε, ενώ ευτυχισμένοι θα είναι του λέει όσοι πιστέψουν σε Αυτόν χωρίς να τον δουν.

7. Γιατί τότε πολλοί δεν πιστεύουν στην Θεανθρωπότητα του Χριστού και στην Ανάστασή Του; Διότι ο Χριστός ήταν, είναι και θα είναι μυστήριο λειτουργικό: δεν συλλαμβάνεται ορθολογιστικά, αλλά αποκαλύπτεται εσωτερικά, εκκλησιαστικά, μυστηριακά και δια του Αγίου Πνεύματος. Ο ίδιος αποκαλύπτει το μυστήριο της ‘νέας γέννησης’ στον άρχοντα Νικόδημο, της αναγέννησης δηλαδή του πιστού δια της Θείας Χάριτος. Αυτό φάνηκε και στον δρόμο προς Εμμαούς, όπου οι πορευόμενοι μ’ Αυτόν μαθητές δεν τον αναγνώρισαν παρά μόνο όταν τέλεσε την Θεία Κοινωνία μπροστά τους. Αλλά και στον δύσπιστο Θωμά, και μέσω αυτού σε μας προφητεύει ότι ευτυχισμένοι θα είναι όσοι δεν τον βλέπουν με τα σωματικά τους μάτια, αλλά εμπειρικά τον ζουν με τα μάτια της αγιοπνευματικής ζωής. Οι προϋποθέσεις για αυτήν την συνάντηση με τον Χριστό είναι μια ζωή ταπείνωσης, αγάπης, καθαρής καρδιάς και συμμετοχής στα εκκλησιαστικά μυστήρια.

Μιχαήλ Γ. Χούλης, Θεολόγος, καθηγητής Δ/βάθμιας εκπ/σης

Γερ. Νεκτάριος Μουλατσιώτης: Θα μας ξεγελάσει ο Αντίχριστος!

Ο Γέροντας Νεκτάριος μιλάει για τον Αντίχριστο σε Μοναχές. Δείτε το βίντεο...

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/07/blog-post_7262.html#ixzz1SMEovRAW

ΟΙ ΜΑΣΩΝΟΙ ΥΒΡΙΖΟΥΝ τον Πειραιώς Σεραφείμ!

 Με θρασύτατο εξώδικό τους και παρέμβαση προς το Συμβούλιο της Επικρατείας κατηγορούν τον μαχητή Μητροπολίτη για «μισαλλοδοξία, σκοταδισμό, μεσαιωνισμό – φανατισμό και φονταμενταλισμό». Η επίσημη Εκκλησία οφείλει να λάβει άμεσα θέση στα όσα ισχυρίζονται οι Μασώνοι, διαφορετικά η σκιά που θα πέσει πάνω στην Ορθοδοξία θα τη βυθίσει στο απόλυτο σκότος.

Η Παρέμβαση – Υπόμνημα τόσο του «Τεκτονικού Ιδρύματος» όσο και της «Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος» κατά του Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ ενώπιον του Συμβούλιου της Επικρατείας γεννά πολλά ερωτηματικά τόσο για το ύφος του, όσο και για τους ισχυρισμούς του.

Τα σχετικά έγγραφα που έφερε στο φως της δημοσιότητας η «Ε.Ω.Κ.» κοινοποιήθηκαν με δικαστικό επιμελητή, υπό τη μορφή εξωδίκου, στον κ. Σεραφείμ, με προφανή σκοπό να τον… τρομάξουν.

Μόνο που ο Μητροπολίτης Πειραιώς δεν είναι από εκείνους που – για να το πούμε λαϊκά – μασάνε. Ξέρει ποιους αντιμετωπίζει και διαθέτει όλα τα εχέγγυα, αλλά και την αγάπη του πιστού λαού, για να τα καταφέρει στο όνομα της Ορθοδοξίας, που τον τελευταίο καιρό βάλλεται πανταχόθεν.

Η απάντηση στους Μασώνους θα έλθει «πληρωμένη» από τον κ. Σεραφείμ, αλλά έχει τεράστια αξία να δούμε τι ισχυρίζονται ενώπιον μάλιστα του Συμβουλίου της Επικρατείας (Τμήμα Δ) για να αποκτήσουν οι πάντες αντίληψη του τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας.

ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΤΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Στο υπόμνημά της η «Μεγάλη Στοά» αρχικά αναφέρει:
«Ο καθ’ ου, Μητροπολίτης Πειραιώς, άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου σας, την από 23.4.2010 και αριθμό καταθέσεως 3465/3.5.2010 αίτησή του, με την οποία αιτείται να υποχρεωθεί ο Υπουργός των Οικονομικών να προκαλέσει την έκδοση Προεδρικού Διατάγματος για την ακύρωση του ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ, ισχυριζόμενος ότι τούτο, παρεξέκλινε του σκοπού του και ασχολείται με την «ίδρυση, λειτουργία και συντήρηση Μασονικών Στοών, την προώθηση της λατρείας του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ.) και ότι, υπό τον μανδύα του Ιδρύματος, λειτουργεί ως θρησκεία, την θρησκεία του Μασονισμού ή Τεκτονισμού ή Ελευθεροτεκτονισμού, άλλως την θρησκεία του Σατανισμού, η οποία δεν καλύπτεται από το άρθρο 13 του Συντάγματος, διότι αντίκειται στη δημόσια τάξη»».

Εν συνεχεία αφού προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι «μυστική οργάνωση», αλλά «κλειστή» - καλά τώρα παίζουμε με τις λέξεις – απαριθμεί και τα μέλη της (όλως τυχαίως είναι όλοι από χρόνια νεκροί οπότε μην περιμένετε… διάψευση):
«…οι Έλληνες Τέκτονες απέδειξαν έμπρακτα καθ’ όλην τη δύο αιώνων πορεία του Τεκτονισμού στην Ελλάδα και την Κύπρο, την αγάπη τους προς την πατρίδα και την ακλόνητη εθνική τους συνείδηση.

Από τους αείμνηστους Τέκτονες ιδρυτές της «Φιλικής Εταιρείας» Ξάνθο, Σκουφά και Τσακάλωφ, που συνέβαλαν ουσιαστικά στην Εθνική Παλιγγενεσία, μέχρι τους πρωτεργάτες των μετέπειτα Εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, με πιο διάσημο τον ήρωα Παύλο Μελά, μέχρι τους δύο στυλοβάτες της ελληνικής Δημοκρατίας Αλέξανδρο Παπαναστασίου και Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά και μέχρι τους συντελεστές του υπερόχου Ελληνικού Έπους του 1940-41 Βασιλέα Γεώργιο Β’ και πρωθυπουργό της Χώρας Ι. Μεταξά, οι Έλληνες Τέκτονες, γνωστοί και άγνωστοι, μαζί με όλους τους λοιπούς ακραιφνείς Έλληνες, δεν έπαυσαν να συμβάλλουν από όπου είχαν και έχουν ταχθεί, ανάλογα με τις δυνάμεις τους, στην πρόοδο, στην ανάπτυξη και στο μεγαλείο της πατρίδος μας».

Έχετε φρίξει; Περιμένετε έχει και συνέχεια:
«…Αλλά και γίγαντες της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, όπως οι αείμνηστοι Οικουμενικοί Πατριάρχες Ιωακείμ Γ’, Μελέτιος (Μεταξάκης), Βασίλειος Γ’ και Αθηναγόρας, οι Πατριάρχες Αλεξανδρείς Φώτιος και Θεόφιλος, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Βενέδικτος, ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομος Β’ (Χατζησταύρου), οι Μητροπολίτες Τραπεζούντος Χρύσανθος, Φλωρίνης Βασίλειος και Αυστρίας Χρυσόστομος Τσίτερ υπήρξαν ενσυνείδητοι Τέκτονες».

ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΑΤΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Μια από τα ίδια και από το «Τεκτονικό Ιδρυμα» που ενώ διατείνεται ότι δεν έχει καμία σχέση με τη «Μεγάλη Στοά της Ελλάδος» αναφέρει τα εξής:

«Το μόνο κοινό μεταξύ ημών, ως Ιδρύματος, και της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, ως ενώσεων προσώπων, είναι ότι το Συμβούλιο της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, εκλεγόμενο ανά τριετία, υπό των αντιπροσώπων των εν Ελλάδι Τεκτονικών Στοών, αποτελεί ταυτόχρονα την διοίκηση (Αδελφάτο) του Τεκτονικού Ιδρύματος (άρθρο 2 Οργανισμού), ως είναι δε γνωστό η διοίκηση του Ιδρύματος δύναται είτε βάσει της ιδρυτικής πράξεως, είτε δυνάμει του νόμου, να ανατίθεται σε άλλη αρχή ή διάφορα φυσικά πρόσωπα (Τούση, Νομικά πρόσωπα, σελ. 152)».

Καμία σχέση, λοιπόν, απλώς το Συμβούλιο της Μεγάλης Στοάς αποτελεί ταυτόχρονα την διοίκηση (Αδελφάτο) του Τεκτονικού Ιδρύματος. Επίσης, χρησιμοποιούν και τους ίδιους δικηγόρους… Αλλά πάμε παρακάτω. Στο υπόμνημά του το «Τεκτονικό Ίδρυμα» δεν διστάζει να προβεί σε βαρύτατους χαρακτηρισμούς κατά ενός Μητροπολίτη της Ελλαδικής Εκκλησίας!

Προσέξτε τι γράφουν οι… αθεόφοβοι:
«Περί όλων αυτών των απαραδέκτων ύβρεων και κατηγοριών του καθ’ ου η Διοίκησης του ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ πραγματικά θλίβεται, όταν η τροφός και μήτηρ ημών Εκκλησία, βάλλεται έξωθεν και έσωθεν, τόσο από λαϊκούς όσο και από θεσμικούς Ιεράρχες, που αποβλέπουν με τον στέφανο του αντιμασονισμού, να αναδειχθούν εις την κορυφή της Ιεραρχίας, με μόνα πιθανώς προσόντα την μισαλλοδοξία, τον σκοταδισμό, τον μεσαιωνισμό – φανατισμό και φονταμενταλισμό».

Και αμέσως παρακάτω αρχίζουν και αυτοί το… προσκλητήριο των νεκρών Μασώνων:
«Τι άλλωστε αποσκοπεί και επιδιώκει ο καθ’ ου με την ένδικο αίτησή του, με τις αναφερόμενες, αναχρονιστικές και αντιδραστικές δηλώσεις του και τα εκάστοτε ξεσκεπάσματά του κατά του ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ και κατά του Τεκτονισμού, όταν γνωρίζει ότι ο βασικός σκοπός μας είναι η προσφορά στον άνθρωπο, στην προαγωγή της ηθικής, πνευματικής και υλικής ζωής.

Όταν γνωρίζει ότι ο τεκτονισμός είναι θεσμός παγκόσμιος, που στην Ελλάδα έχει μία ζωή, πλέον των 200 ετών, κατά τη διάρκεια των οποίων στις τάξεις του Τεκτονισμού, υπηρέτησαν και εθήτευσαν πνεύματα γιγάντια της πνευματικής, οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, όπως οι Πρωθυπουργοί Επαμ. Δεληγιώργης, Δημήτριος Γούναρης, Ελευθέριος Βενιζέλος, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Ιωάννης Μεταξάς, οι Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαος Λούβαρης και Λεωνίδας Φιλιππίδης…».

Αλλά μάθετε ότι και ο Κολοκοτρώνης ήταν Τέκτονας:
«…οι Πατριάρχες Χρυσόστομος Σμύρνης, Βενέδικτος Κανελλόπουλος, Αθηναγόρας, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Παύλος Μελάς και πλειάδα άλλων που εργάσθηκαν για την διατήρηση του Ελληνισμού, μέσω των Τεκτονικών Στοών, που από το 1904 ίδρυσαν στην Βόρειο Ελλάδα και αργότερα με την Φιλική Εταιρεία, έργο καθαρά των Τεκτόνων, συνετέλεσαν στην αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού».

Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, η Ιεραρχία, αλλά και η επίσημη Πολιτεία – τόσο η υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων όσο και ο υπουργός Δικαιοσύνης – έχουν ιερή υποχρέωση να εγκαλέσουν στην τάξη τα δυο παραπάνω… ιδρύματα, μετά την ανοίκεια επίθεσή τους στο πρόσωπο του Μητροπολίτη Πειραιώς. Θα περιμένουμε τα επόμενα 24ωρα επίσημη τοποθέτησή τους, εκτός κι αν όλα όσα που μετά βδελυγμίας απορρίπτουν οι Μασώνοι αποτελούν μια σκληρή πραγματικότητα για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Έχουν, άραγε, Γνώση οι Φύλακες;

http://www.elora.gr/portal/orthodoxy/6--/3255-2011-07-12-12-30-22

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/07/blog-post_368.html#ixzz1SOZDsb2I

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ; ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΛΕΝΕ ΟΧΙ!

ο 'Αγιος Αιμιλιανός

Γεννήθηκε στὸ Δορόστολο τῆς Θρακικῆς Μοισίας, τότε ποὺ αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης.

Ἦταν δοῦλος σὲ ἕνα σκληρὸ καὶ φανατικὸ εἰδωλολάτρη (ἄλλες πηγὲς ἀναφέρουν ὅτι ἦταν γιὸς τοπικοῦ ἀξιωματικοῦ ὀνόματι Σαββατιανοῦ), ποὺ ὅταν ἔμαθε ὅτι ὁ Αἰμιλιανὸς πίστευε στὸ Χριστό, ἐξοργίστηκε τόσο πολύ, ὥστε ἀφοῦ τὸν ἔβρισε μὲ τὰ πιὸ χυδαία λόγια, ἔπειτα τὸν μαστίγωσε ἀνελέητα. Βέβαια, τοῦ ἐπεσήμανε ὅτι, ἂν συνεχίσει νὰ εἶναι χριστιανός, θὰ πάθαινε πολὺ χειρότερα. Ἀλλὰ οἱ τιμωρίες καὶ οἱ ἀπειλές, ἀντὶ νὰ κάμψουν τὸ φρόνημα τοῦ Αἰμιλιανοῦ, φούντωσαν περισσότερο τὴ φλόγα τῆς πίστης του στὸ Χριστό. Μάλιστα τὴν ἑπόμενη μέρα πῆγε σὲ εἰδωλολατρικὸ ναό, ὅπου μὲ σφυρὶ συνέτριψε ὅλα τὰ ἀγάλματα ποὺ ἦταν μέσα στὸ χῶρο αὐτό. Ἐξοργισμένοι οἱ εἰδωλολάτρες ἱερεῖς, τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν παρέδωσαν νὰ δικαστεῖ.

Ὅταν πληροφορήθηκε τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁ κύριος τοῦ Αἰμιλιανοῦ, ἀμέσως ἔτρεξε στὸ κριτήριο, ὅπου, ἀφοῦ ἔβρισε τὸν Αἰμιλιανὸ γιὰ τὴν πράξη του, ἔπειτα διέταξε νὰ ἀρνηθεῖ χωρὶς ἀντίρρηση τὸ Χριστό. Ὁ Αἰμιλιανὸς χαμογελώντας ἀπάντησε στὸν κύριό του: «Μπορεῖς νὰ διατάξεις ὅτι θέλεις, θὰ σὲ ὑπακούσω, ἀλλὰ ἡ πίστη μου εἶναι ἐκτὸς τῶν δικαιωμάτων σου. Ὡς πρὸς αὐτὴν ἕνα καὶ μόνο Κύριο ἀναγνωρίζω, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ὁ μέγας καὶ παντοτινός μου Κύριος, ποὺ ἐξουσιάζει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή μου, καὶ ποτὲ δὲ θὰ τὸν ἀρνηθῶ». Ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας μὲ μίσος χαστούκισε τὸν Αἰμιλιανό.
Ἔπειτα, ἀφοῦ τὸν βασάνισαν, τὸν ἔριξαν στὴ φωτιά, τὸ δὲ λείψανο τοῦ Ἁγίου, κήδεψε μεγαλοπρεπῶς ἡ γυναίκα τοῦ ἄρχοντα εἰδωλολάτρη, ποὺ ἦταν κρυπτοχριστιανή.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς προσφορὰ καὶ ὁλοκάρπωμα θεῖον, διὰ πυρὸς προσενεχθεὶς τῷ Δεσπότῃ, τοῖς ὄμβροις τῶν χαρίτων σου εὐφραίνεις νῦν ἡμᾶς· πῦρ γὰρ τὸ οὐράνιον, τῇ ψυχῇ περιφέρων, ὥσπερ αὔραν ἔφερες, τὴν κατάφλεξιν Μάρτυς. Ἀλλὰ μὴ παύσῃ πάντοτε φρουρεῖν, τοὺς σὲ τιμῶντας, Αἰμιλιανὲ ἔνδοξε.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Ὡς εὐσεβείας στηλογράφημα θεόγλυπτον

Τῆς ἀσεβείας καθαιρέτης ἀναδέδειξαι

Τὰ σεβάσματα συντρίψας τῆς ἀπωλείας.

Ἀλλ’ ὡς ἔμπλεως τῆς θείας ἀγαπήσεως

Ὡς χρυσὸς ἐν τῷ πυρὶ εὑρέθης δόκιμος·
Ὅθεν κράζομεν, χαίροις Μάρτυς ἀήττητε.

Μεγαλυνάριον.
Ἴαμα ὡς δρόσος ἑωθινή, εὐσεβέσιν ὤφθη, ἡ σὴ ἄθλησις ἐν πυρί· δι’ αὐτῆς γὰρ Μάρτυς, τῷ κόσμῳ διαπνέεις, ὦ Αἰμιλιανὲ τὰς θείας χάριτας.

 πηγή:http://www.synaxarion.gr 

Φιλοσοφική Σχολή - Αγιον Ορος

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ  ΣΧΟΛΗ

 Ατενίζοντας τις κάρες των κεμοιμημένων μοναχών , συλλογίζεσαι πόσο σύντομη είναι η παρούσα μας ζωή .
Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης .
Για αυτό πέραν από το να ασχολούμαστε 24 ώρες με την ύλη και το σώμα μας ας ξεκινήσουμε να αφιερώνουμε έστω και 5 λεπτά κάθε μέρα για την ψυχή μας και την αιωνιότητα ..

ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ο ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΗΝ

Η Αφανής Όψη της Παγκοσμιοποίησης

«Το σχέδιο για μία Νέα Παγκόσμια Τάξη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με κανένα άλλο τρόπο παρά με τις μυστικές εταιρίες, οι οποίες σταδιακά και σιωπηρά θα κατακτήσουν την κυβέρνηση των πολιτειών και θα χρησιμοποιήσουν τα μέσα τους για τους δικούς τους στόχους». Άνταμ Βαϊσχάουπτ

Ο πολίτης της “παγκοσμιοποιημένης” κοινωνίας “βομβαρδίζεται” καθημερινά από τα ΜΜΕ με θέματα σχετικά με κατασκοπεία, δράση διαπλεκόμενων συμφερόντων, πολιτική διαφθορά, τρομοκρατία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και συγκαλυμμένη πολιτική δράση... Ένα “αόρατο χέρι”, σαν κι αυτό που διέβλεπαν πολλοί διακεκριμένοι άνδρες της πολιτικής και του πνεύματος, διευθύνει την ορχήστρα των πολυεθνικών και των υπόλοιπων μελών του θιάσου της παγκοσμιοποίησης... Ωραία όλα αυτά και εν μέρει γνωστά. Το να γνωρίζουμε αποσπασματικά ορισμένες ίντριγκες και γεγονότα του παρασκηνίου δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε σφαιρικά το παιχνίδι που παίζεται πίσω από τις αίθουσες της εξουσίας με τα πανάκριβα βυσσινί χαλιά. Η αποσπασματική πληροφόρηση από τα ΜΜΕ μας προσφέρει ορισμένα κομμάτια του εξουσιαστικού παζλ, αλλά δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τα υπόλοιπα κομμάτια που θα μας βοηθήσουν ώστε να σχηματίσουμε μια σαφή και ολοκληρωμένη εικόνα.

Η άποψη ότι συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων συναντώνται μυστικά ή σε κλειστό κύκλο για να σχεδιάσουν διάφορους τρόπους δράσης και επηρεασμού συγκεκριμένων ιστορικών εξελίξεων, θεωρείται συνήθως ως αποκύημα φαντασίας. Η άποψη περί υπάρξεως μιας διαχρονικής συνωμοσίας απορρίπτεται και χλευάζεται, κυρίως από τους ακαδημαϊκούς κύκλους. Ο λόγος που η προκατάληψη και οι φοβίες είναι τόσο έντονες ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς, είναι είτε γιατί και οι ίδιοι ανήκουν σε διάφορα κλαμπ συμφερόντων είτε γιατί προσδοκούν να γίνουν μέλη ενός τέτοιου κλαμπ είτε γιατί θεωρούν ότι η έρευνα στο πεδίο του παρασκηνίου θα βλάψει τα συμφέροντά τους. Αυτοί είναι και οι κυριότεροι λόγοι για τους οποίους η σοβαρή έρευνα των αυθεντικά συνωμοτικών δικτύων έχει αποθαρρυνθεί, με αποτέλεσμα να αγνοείται μια ολόκληρη διάσταση της ιστορίας της σύγχρονης πολιτικής.

Ο Myron Fagan που υπήρξε διευθυντής σύνταξης της New York Globe και στέλεχος της 20^th century Fox, στο βιβλίο του ‘The Illuminati and the Council of Foreign Relations’ αποκαλύπτει την αρχή του σεναρίου υποδούλωσης στη Μία Παγκόσμια Τάξη. Ο Fagan, όπως και πολλοί θεωρητικοί της συνωμοσιολογίας, θεωρεί ότι η σύγχρονη συνωμοσία ξεκίνησε το 1770, με κέντρο αναφοράς τον Άνταμ Βάισχαουπτ, έναν αποστάτη καθολικό ιερέα, ο οποίος χρηματοδοτούμενος από τον οίκο των Ρότσιλντ δημιούργησε τη μυστική εταιρεία των Illuminati (Πεφωτισμένων).

Ο Ανταμ Βάισχαουπτ γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1748, στο Ingolstadt της Βαυαρίας. Όταν ήταν μωρό, οι γονείς του, που ήταν ορθόδοξοι Εβραίοι, προσχώρησαν στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Ο Ανταμ φοίτησε σε μοναστηριακό σχολείο και στην ανώτερη σχολή των Ιησουιτών, προετοιμαζόμενος για ιεραποστολικό έργο στην Αμερική. Όντας Βαυαρός, έμαθε από παιδί τσέχικα και ιταλικά, και αργότερα λατινικά, ελληνικά και εβραϊκά. Άρχισε να διδάσκει και συγχρόνως να συλλέγει κάθε παλαιό χειρόγραφο και κείμενο σχετικό με αποκρυφισμό που μπορούσε να βρει, ενώ έκανε και αρκετά ταξίδια στη Γκίζα της Αιγύπτου. Το 1771, χρηματοδοτούμενος από τον τότε πρόσφατα συγκροτημένο Οίκο των Ρότσιλνι, έθεσε ως στόχο του τον “μετασχηματισμό” της ανθρώπινης φυλής και ίδρυσε το Τάγμα των Illuminati.

Η παρασκηνιακή δραστηριότητα των Ρότσιλντ θεωρείται δεδομένη από το σύνολο των ερευνητών, όπως δεδομένη θεωρείται και η ανάμειξή τους σε κάθε μεγάλο ιστορικό γεγονός των τελευταίων δυόμισι αιώνων, συμπεριλαμβανομένων της Γαλλικής Επανάστασης και του Αμερικανικού Πόλεμου της Ανεξαρτησίας.

Για του λόγου το αληθές αρκεί να πούμε ότι το 1784, βρέθηκε από τη γαλλική αστυνομία ένα αντίγραφο των σχεδίων και των εντολών που έστελνε ο Βάισχαουπτ στους Illuminati της Γαλλίας, επικεφαλής των οποίων ήταν ο πολύς Ροβεσπιέρος. Ακολούθησε έρευνα στα σπίτια των σημαντικότερων μελών της, ελεγχόμενης από τους Illuminati, Στοάς της Μεγάλης Ανατολής” (Lodge of the ‘Grant Orient’). Όλα τα στοιχεία που ανακαλύφθηκαν έπεισαν τις γαλλικές αρχές ασφαλείας ότι τα έγγραφα με τις εντολές του Βάισχαουπτ ήταν αυθεντικά. Οι έρευνες της γαλλικής αστυνομίας ευαισθητοποίησαν στο έπακρον την κυβέρνηση της Βαυαρίας η οποία διεξήγε τις δικές της έρευνες και το 1785 έθεσε εκτός νόμου τους Illuminati, έκλεισε τις στοές τους και γνωστοποίησε στη Γαλλία το αποδεικτικό υλικό της συνωμοσίας που αποσκοπούσε στην οργάνωση πολέμων και επαναστάσεων, προκειμένου να επιτευχθεί η εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας υπερκυβέρνησης. Αλλά η δύναμη των Illuminati ήταν τόσο μεγάλη που η προειδοποίηση αυτή αγνοήθηκε!

Από την ίδρυσή τους ακόμα οι Illuminati άρχισαν να διεισδύουν στις μασονικές στοές και να σχηματίζουν τις δικές τους μυστικές εταιρείες (Εισοδιακοί ή, άλλως, η εταιρεία μέσα στην εταιρεία...) Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους ένας κλάδος της οικογένειας Ρότσιλντ χρηματοδότησε τον Ναπολέοντα και ένας άλλος κλάδος τη Βρετανία και τη Γερμανία, γεγονός που καθιστούσε τους Ρότσιλντ επικυρίαρχους, ασχέτως της έκβασης των πολέμων.

«Αμέσως μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους - τονίζει ο Fagan - οι Illuminati, βλέποντας ότι όλα τα έθνη ήταν τόσο απογυμνωμένα και τόσο εξαντλημένα από τους πολέμους, πίστεψαν ότι θα δέχονταν ευχαρίστως οποιαδήποτε λύση. Έτσι, τα υποχείρια των Ρότσιλντ έστησαν αυτό που αποκάλεσαν Κογκρέσο της Βιέννης και στη συνάντηση αυτή προσπάθησαν να δημιουργήσουν την Πρώτη Ένωση των Εθνών, την πρώτη τους προσπάθεια για μια υπερκυβέρνηση, βασισμένη στη θεωρία ότι όλες οι εστεμμένες κεφαλές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ήταν τόσο βαθιά χρεωμένες σ’ αυτούς που με τη θέλησή τους ή όχι θα έπαιζαν το ρόλο των πειθήνιων οργάνων τους. Αλλά ο τσάρος της Ρωσίας “μυρίστηκε” τη δυσοσμία της συνωμοσίας και τη σαμποτάρισε εντελώς. Ο εξαγριωμένος Νέιθαν Ρότσιλντ, τότε επικεφαλής της δυναστείας, ορκίστηκε πως κάποια ημέρα αυτός ή οι απόγονοί του θα κατέστρεψαν τον Ρώσο τσάρο και ολόκληρη την οικογένειά του, και οι απόγονοί του πράγματι εκτέλεσαν την απειλή αυτή το 1917».

Οι Illuminati δεν δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετηθούν κατ’ ανάγκη μεσοπρόθεσμοι στόχοι, αλλά και στόχοι με μακροπρόθεσμη προοπτική, που χρειάζονται πολλές δεκαετίες για να έρθουν σε πέρας. Γι’ αυτό το λόγο οι παγκόσμιοι συνωμότες μύησαν τους απογόνους τους ώστε να κρατούν την υπόθεση της συνωμοσίας ζωντανή, μέχρι να εκπληρωθούν οι προγραμματισμοί τους. Σχεδίασαν δύο παγκόσμιους πολέμους και αρκετές επαναστάσεις που θα οδηγούσαν τη συνωμοσία στην τελική της φάση (;) κατά τον 21ο αιώνα.

Η περιφρονητική στάση του τσάρου της Ρωσίας κατά του Κογκρέσου της Βιέννης δεν κατέστρεψε τη συνωμοσία των Illuminati. Απλώς ανέβαλε τα σχέδιά τους και τους ανάγκασε να υιοθετήσουν μια νέα στρατηγική, συνειδητοποιώντας ότι η ιδέα της παγκοσμιοποίησης, έπρεπε να “μετατοπιστεί” χρονικά.

Οι Ρότσιλντ σε καμία περίπτωση δεν απεμπόλησαν τα ηγεμονικά τους σχέδια, απλώς αποφάσισαν ότι για να διατηρήσουν το συνωμοτικό σχέδιο ζωντανό θα έπρεπε να ενισχύσουν τον έλεγχό τους στο νομισματικό σύστημα των ευρωπαϊκών κρατών.

Ο Βάισχαουπτ πέθανε το 1830 αφήνοντας πίσω του μια πλήρη σειρά συνωμοτικών σχεδίων που αφορούσαν στην οργάνωση, χρηματοδότηση, διεύθυνση και έλεγχο όλων των διεθνών οργανώσεων και ομάδων, με αντιπροσώπους των Illuminati σε υψηλές λειτουργικές θέσεις κορυφής. Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, στους Illuminati ανήκαν άτομα όπως ο Τόμας Τζέφερσον, ο Αλεξάντερ Χάμιλτον, ο Γούντροου Ουίλσον, ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ κ.ά.

Ο Μ. Fagan περιγράφει επίσης πως ο Jacob H. Schiff (Γερμανοεβραίος τραπεζίτης, ο οποίος μεταξύ άλλων, βοήθησε οικονομικά την Ιαπωνία στον πόλεμο με την τσαρική Ρωσία -φωτο) στάλθηκε στις ΗΠΑ από τους Ρότσιλντ για να προωθήσει περισσότερο τη συνωμοσία των Illuminati και να ελέγξει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και πώς ο Schiff και οι συνωμότες του δημιούργησαν το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (Council of Foreign Relations – CFR) για να ελέγξουν την αμερικανική πολιτική και να την οδηγήσουν στην Ενιαία Παγκόσμια Κυβέρνηση. Στην Ευρώπη, μια ομάδα Εγγλέζων Illuminati καθοδήγησε τον Καρλ Μαρξ και τον Φρ. Ένγκελς στη συγγραφή του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Μια δεύτερη ομάδα Illuminati της Φρανκφούρτης, με επικεφαλής τον καθηγητή Karl Ritter, συνέτασσε την “απάντηση” στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” και στο Κεφάλαιο. Ο Ritter δεν πρόλαβε, λόγω θανάτου, να ολοκληρώσει το έργο του και τη σκυτάλη παρέλαβε ο Φρειδερίκος Νίτσε.

Ο κομμουνισμός χρησιμοποιήθηκε κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να καταστρέψει το τσαρικό μοντέλο διοίκησης και να μετατρέψει τη Ρωσία σε προπύργιο του αθεϊσμού και του διεθνισμού. Ο Λένιν με το επιτελείο του εστάλη στη Ρωσία για να ηγηθεί της επανάστασης μέσα σε σφραγισμένο τρένο που του εξασφάλισε ο Κάιζερ.

Ο νιτσεισμός εξελίχθηκε μέσα από το ναζιστικό μοντέλο και χρησιμοποιήθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Χίτλερ, ηγέτης του ναζισμού και κύριος πόλος εκπόρευσης της ναζιστικής ιδεολογίας, χρηματοδοτήθηκε από τους Βάρμπουργκ, Ρότσιλντ και άλλους διεθνιστές τραπεζίτες και η σφαγή των εκατοντάδων χιλιάδων της εβραϊκής φτωχολογιάς ουδόλως ενόχλησε τους Εβραίους μεγαλοτραπεζίτες. Σκοπός τους άλλωστε ήταν να αυξήσουν

Ἡ Ἁγια Γραφὴ καὶ ἡ γνώση

Hopko Thomas Fr.

Σὰν φανέρωση τοῦ Θεοῦ, ἡ βαθύτερη σημασία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἔγκειται ὄχι ἁπλῶς στὸ τί λέγει γιὰ τὸ Θεό, ἀλλὰ στὸ πῶς ἀποφέρει ἀληθῆ γνώση τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο σὲ ζωντανὴ κοινωνία μὲ Αὐτόν. Στὴν Ἐκκλησία ἡ Ἁγία Γραφὴ ὑπάρχει σὰν ἕνα μέσο γιὰ τὴν ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἐκ μέρους του γνώση τῆς θείας πραγματικότητας καὶ πάσης ἐν Θεῷ πραγματικότητας. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μπορεῖ νὰ ὀνομασθεῖ συμβολικὸ βιβλίο στὴν κυριολεξία, τὸ ὁποῖο ἑνώνει τὸ θεῖο καὶ τὸ ἀνθρώπινο. Μπορεῖ νὰ ὀνομασθεῖ μυστικὸ βιβλίο, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι μετέχει στὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, τὸ μυστήριο τὸ ὁποῖο εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἀληθινὰ τὸ μυστήριο παντὸς ὅ,τι ὑπάρχει. Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ μυστήριο, ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ λογικὸ ὄργανο ποὺ ἑνώνει τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο στὸ ἐπίπεδο τοῦ λόγου, ὁ ὁποῖος στὴν παράδοση καὶ τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν συνεπάγεται ἁπλὴ πληροφοριοδότηση ἤ κοινοποίηση δεδομένων, ἀλλὰ ἀποκάλυψη καὶ παρουσία τοῦ ἰδίου τοῦ ὑποκειμένου. Στὴν ἁγιογραφικὴ παράδοση ὁ Θεὸς εἶναι παρὼν μέσα στὸ Λόγο Του καὶ διὰ τοῦ Λόγου Του ταυτίζεται μὲ αὐτόν. Ἕνας ποὺ βρίσκεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ Λόγο Του εἶναι σὲ ἐπαφὴ μαζί Του. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ λόγος εἶναι μιὰ αὐτοφανέρωση, μιὰ ἀποκάλυψη, μιὰ παρουσία, μιὰ δύναμη, ἕνας τρόπος ἐπικοινωνίας καὶ ἕνωσης ἀνάμεσα στὸν ἀκροατὴ καὶ τὸν ὁμιλητή. Καὶ ὅμως ἔχει ἐπίσης καθ’ ἑαυτὸν μιὰ κάποια ὑπόσταση δική του, ἕνα εἶδος αὐτο-ἀνεξαρτησίας. ἅπαξ καὶ προφερθεῖ, ἡ ὁποία τοῦ ἐπιτρέπει ὅλο καὶ περισσότερο νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ νὰ ἐκτελεῖ τὶς λειτουργίες του.

Ὁ λόγος κάνει δυνατὴ μιὰ ζωντανὴ σχέση μὲ τὸ ὑποκείμενό του καὶ ἔτσι κάνει δυνατὸ ἐκεῖνο ποὺ ἡ ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἁγιογραφικὴ παράδοση ἔχει πάντοτε κατανοήσει σὰν γνώση, δηλαδὴ τὴ συνειδητὴ γνώση τοῦ ὅτι εἶναι κανεὶς σὲ ζωντανὴ σχέση καὶ σὲ ὑπαρξιακὰ συγκεκριμένη κοινωνία μὲ τὸ γνωσθὲν ἀντικείμενο· μιὰ κατάσταση ἤ πράξη ποὺ ἀπαιτεῖ γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή της πνευματικὲς ἰδιότητες στὸ γνωρίζοντα, ἄλλες ἀπὸ ἐκεῖνες ἑνὸς καθαρὰ διανοητικοῦ χαρακτήρα, καὶ ἐπίσης μιὰ ὀντολογικὴ συσχέτιση ἀνάμεσα στὸ γνωρίζοντα καὶ στὸ γνωσθὲν ἀντικείμενο. Σὲ σχέση μὲ τὸ Θεό, ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ ἀληθινὰ νὰ γνωρίσει τὸ Θεό, διότι δημιουργήθηκε κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ, γιὰ νὰ ἀκούει τὸ Λόγο Του καὶ νὰ ζεῖ καὶ νὰ γνωρίζει διὰ τοῦ Πνεύματός Του. Ἔτσι ὑπάρχει μιὰ οὐσιαστικὴ κατάσταση «ἐσωτερικῆς δόμησης» στὸν ἄνθρωπο, ποὺ οἰκοδομήθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Θεό, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο ἀληθινὰ νὰ γνωρίσει τὸ Θεὸ καὶ νὰ τελειοποιήσει τὴν ὕπαρξή του δι’ αὐτῆς τῆς γνώσης.

Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ μιὰ ὑπαρξιακὴ κατάσταση ἀναγκαία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ γνωρίσει τὸ Θεό. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶναι ἀληθὴς πρὸς τὴ φύση του. Πρέπει προσωπικὰ καὶ ἐλεύθερα νὰ θέλει νὰ εἶναι ὅ,τι δημιουργήθηκε νὰ εἶναι καὶ νὰ κάνει ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο δημιουργήθηκε, δηλαδὴ νὰ προοδεύει καὶ νὰ ἀναπτύσσεται αἰώνια σὲ ἕνωση μὲ τὸ Θεὸ καὶ πάντα ἐν Αὐτῷ, ἀποκτώντας ὁλοένα καὶ πιὸ τέλεια τὸ πλῆρες φάσμα τῶν θείων χαρακτηριστικῶν ζωή, ἀλήθεια, σοφία, ἀγαθότητα, ἁγνότητα, καθαρότητα, κάλλος, χαρά... καὶ κυρίως ἀγάπη. Γιὰ νὰ γνωρίσει λοιπὸν τὸ Θεὸ ὁ ἄνθρωπος, πρέπει ἐνεργὰ νὰ διατηρεῖ καὶ νὰ ἀναπτύσσει τὴ φύση του σὰν τὴ θεία εἰκόνα καὶ ὁμοίωση. Μία διαφθαρεῖσα, διεστραμμένη, παραμορφωμένη εἰκόνα, κενὴ ἀπὸ θεῖο φῶς, ἀναπτυσσόμενη στὸ σκοτάδι καὶ στὴν τυφλότητα λόγω τῆς ἁμαρτίας, προφανῶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὸ Θεό, ποὺ εἶναι τὸ ἀρχέτυπο παντὸς ὅ,τι εἶναι ζῶν, ἀληθὲς καὶ καλό. Ἔτσι ὑπάρχει ἡ ὑπαρξιακὴ κατάσταση τῆς ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς χρηστότητας ποὺ εἶναι μιὰ ἀπόλυτα ἀναγκαία προϋπόθεση γιὰ γνώση. Χωρὶς αὐτὴ τὴν κατάσταση καὶ πνευματικὴ στάση - καθαρότητα, τιμιότητα, εἰλικρίνεια, ἀπόσπαση ἀπὸ τὰ κοσμικὰ - δὲν ὑπάρχει πιθανότητα γιὰ πνευματικὴ γνώση Ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφὴ μαρτυρεῖ γι’ αὐτό, ὅπως τὸ κάνει καὶ ὁ Ἰησοῦς ποὺ παρουσιάζεται στὶς σελίδες της, ὁ ὁποῖος στὴν προφητικὴ παράδοση, κατηγορεῖ τὸν ἀγνοοῦντα ὄχι ἁπλῶς γιὰ στέρηση γεγονότων ἤ κατάλληλης πληροφόρησης ἤ ἐκπαίδευσης ἤ διανοητικῆς ἱκανότητας, ἀλλὰ γιὰ ἑκούσια ἀνοησία, τυφλότητα καὶ ἁμαρτία. Στὴν ἁγιογραφικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἄποψη, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγνοεῖ τὸ Θεό, τὸν ἀγνοεῖ ἐσκεμμένα γιὰ κακοὺς λόγους. Ἀρνεῖται νὰ καταλάβει. Εἶναι ἕνας ἀνόητος ποὺ ἀγαπᾶ περισσότερο τὸ σκοτάδι ἀπὸ τὸ φῶς. Πρόδωσε τὴν ἀνθρώπινη φύση του καὶ τὸ καθῆκον του. Χωρὶς τέτοια ἄποψη τῆς γνωστικῆς λειτουργίας καὶ δυνατότητας τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἀδύνατο νὰ καταλάβει κανεὶς ὄχι μόνο τοὺς Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ.

Γιὰ νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ παρὸν θέμα ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει, σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἐπαναλαμβάνουμε, ὅτι εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ὅλη ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀποκαλύπει τὸ Θεὸ καὶ τὸν κάνει γνωστὸν ἐν τῷ Λόγω Toυ· ὅτι στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς (ὅπως αὐτὴ ζεῖ στὴν κοινότητα τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνσαρκωθέντος Λόγου, καὶ διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ φθάσει σὲ γνήσια γνώση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ἐν κοινωνίᾳ μὲ Αὐτόν. Σ’ αὐτή, λοιπὸν τὴν προοπτικὴ ἡ τελικὴ σημασία τῆς Ἁγίας Γραφῆς φαίνεται νὰ μὴν ἔγκειται ἐντὸς αὐτῆς ὡς κειμένου ἤ συλλογῆς κειμένων. Ἡ τελική της σημασία καὶ σκοπὸς ἔγκειται στὴν ἴδια τὴν πραγματικότητα, τὴν πραγματικότητα γιὰ τὴν ὁποία μαρτυρεῖ, τὴν πραγματικότητα τοῦ Θεοῦ καὶ πάντων τῶν ἐν Αὐτῷ. Ὁ σκοπὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι νὰ ἀποκαλύπτει τὸ Θεό, νὰ δείχνει πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό της, πρὸς τὸ Θεό, νὰ Τὸν προσδιορίζει, νὰ Τὸν ἀποκαλύπτει, νὰ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ ζωντανὴ κοινωνία μαζί Του, νὰ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀληθινὴ γνώση. Δία μέσου τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ βλέπει, νὰ ἀκούει, νὰ γεύεται καὶ ἀκόμα νὰ ἀγγίζει τὸ Λόγο τῆς Ζωῆς, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἡ βάση καὶ ὁ σκοπὸς παντὸς ὅ,τι ὑπάρχει.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε πάλι τὰ λόγια του, θέτει αὐτὸ τὸ κρίσιμο σημεῖο μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο σὲ δύο ξεχωριστὲς ἐργασίες:

«...οἱ Προφῆτες, οἱ Εὐαγγελιστὲς καὶ οἱ Ἀπόστολοι... ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν γίνει ποταμοὶ γιά μᾶς, κυλώντας τὰ νερὰ τους ὅσο μακρυὰ μποροῦν ἀπὸ σκοτεινά, κρυμμένα καὶ ἀόρατα θησαυροφυλάκια. Ἂν καὶ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι πλήρης μέχρις ὑπερεκχείλισης ἀπὸ τὸ ἄπειρο μέγεθος καὶ βάθος τοῦ δόγματος, ἐν τούτοις δὲν εἶναι παρὰ ἁπλῶς σταγόνες δρόσου σὲ σύγκριση μὲ τὴν πραγματικὴ Ἀλήθεια.

Ἔχω ἀκούσει ὅτι οἱ θεόπνευστες Γραφὲς ἀποκαλύπτουν θαυμάσια πράγματα σχετικὰ μὲ τὰ περὶ τὴν ὑπερβατικὴ φύση· κι ὅμως τί εἶναι αὐτὰ ὅταν συγκριθοῦν μὲ τὴν ἴδια τὴ Φύση; Διότι ἀκόμα κι ἂν μποροῦσα νὰ κατανοήσω ὅλα ὅσα λέγουν οἱ Γραφὲς καὶ τότε ἀκόμα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο σημαίνεται εἶναι περισσότερο... Ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὰ λόγια ποὺ λέγουν οἱ Ἅγιες Γραφὲς γιὰ τὸ Θεό, τὰ ὁποῖα ἑρμηνεύθηκαν σὲ μᾶς ἀπὸ ἀνθρώπους ἐμπνευσμένους ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἐὰν μετρηθοῦν μὲ τὴ δική μας ἀντίληψη εἶναι πράγματι ὑπεράνω κάθε μεγαλείου κι ὅμως δὲν πλησιάζουν τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀλήθειας... τί εἶναι συγκρινόμενα μὲ τὴν πραγματικότητα;»

Ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν ὑποτιμᾶται ἀπὸ τὸν ἅγιο οὔτε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία διατηρεῖ καὶ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ μιὰ τέτοια ἐκτίμηση γι’ αὐτήν, μὲ πολὺ σεβασμό. Τὸ ἀντίθετο. Ἡ πραγματικότητα εἶναι πολὺ πιὸ μεγάλη ἀπὸ ὅλα ὅσα ἡ Ἁγία Γραφὴ μπορεῖ νὰ ἐκφράσει. Ἀκόμα ἡ Ἁγία Γραφὴ δηλώνει καὶ πάλι μὲ διάφορους τρόπους καὶ σὲ διάφορους βαθμοὺς πληρότητας, ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν πραγματικότητα. Εἶναι διὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ αὐτὴ ἡ πραγματικότητα προσεγγίζεται. Εἶναι μέσῳ τῆς ζώσης ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Ἁγίας Γραφῆς ποὺ αὐτὴ ἡ πραγματικότητα ἀποκαλύπτεται, βιοῦται καὶ γνωρίζεται.

Ἡ γνώση ποὺ ἡ Ἁγία Γραφὴ καθιστᾶ δυνατὴ στὴν Ἐκκλησία εἶναι πραγματικὴ γνώση. Μπορεῖ νὰ ἐλεγχθεῖ, ὅπως κάθε γνώση μόνο σὲ σχέση μὲ τὸ ἴδιο τὸ ἀντικείμενο τῆς γνώσης, μόνο μὲ ζωντανὴ ἐπιβεβαίωση διὰ τῆς ἐπαφῆς καὶ προσωπικῆς ἐμπειρίας. Ἕνα βιβλίο σχετικὰ μὲ τὰ ἄτομα, γιὰ παράδειγμα, μπορεῖ νὰ ἐκτιμηθεῖ μόνο ὅταν ἕνας εἶναι σὲ ἐπαφὴ μὲ πραγματικὰ ἄτομα. Χωρὶς τέτοια ἐμπειρία, κείμενα σχετικὰ μὲ ἄτομα πιθανὸν νὰ τύχουν ἐμπιστοσύνης ἤ μή, νὰ γίνουν πιστευτὰ ἤ νὰ τεθοῦν ὑπὸ ἀμφισβήτηση ἀλλὰ τίποτε περισσότερο. Ἡ γνώση ἔρχεται ἀποκλειστικὰ μὲ τρόπους ἄμεσης ἐμπειρίας. Μόνο στὸ φῶς τέτοιας ἐμπειρίας λόγοι ποὺ ἀφοροῦν τὸ ἀντικείμενο μποροῦν νὰ ἐλεγχθοῦν καὶ νὰ κριθοῦν.

Κάθε βιβλίο ποὺ ἀξιοῖ ὅτι πραγματεύεται τὴν πραγματικότητα, ἀκόμα καὶ τὴν πνευματική, ἤ θεία πραγματικότητα, χρησιμοποιεῖται κατὰ δύο τρόπους ὅσον ἀφορᾶ τὴ γνώση. Ἀπὸ τὴ μία τὸ κείμενο μπορεῖ νὰ φωτίσει τὴν πραγματικότητα. Μπορεῖ νὰ εἰσαγάγει τὸν ἄνθρωπο σ’ αὐτήν, νὰ δημιουργήσει τὴν ἐπιθυμία στοὺς ἀνθρώπους νὰ τὴ γνωρίσουν, νὰ κάνει μερικὲς περιγραφές της καὶ ἐπεξηγήσεις, νὰ κάνει θεωρίες γι’ αὐτὴ σὲ σχέση μὲ τὶς ἰδιότητες καὶ δυνατότητές της, τὶς σχέσεις της μὲ ἄλλες πραγματικότητες κ.τ.λ. Μπορεῖ νὰ ἐπιτρέπει στοὺς ἀνθρώπους νὰ τὴν ἀναγνωρίζουν, ὅταν αὐτοὶ πραγματικὰ τὴ συναντοῦν. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ ἴδια ἡ πραγματικότητα μπορεῖ νὰ φωτίσει τὸ κείμενο ποὺ γράφτηκε γι’ αὐτήν. Μπορεῖ νὰ ἐπιτρέψει ὥστε τὸ κείμενο νὰ ἐκτιμηθεῖ καὶ νὰ κριθεῖ ὡς πρὸς τὴν ἀλήθειά του, ὡς πρὸς τὴν ἀξία του, ὡς πρὸς τὴν ἀκρίβειά του, τὴν ἐπάρκειά του καὶ τὸ νόημα τῶν ἐννοιῶν, εἰκόνων, λόγων, συμβόλων, λογικῶν ἀναπτύξεων του κ.τ.λ. Σὲ κείμενα ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν πνευματικὴ πραγματικότητα, λόγω τῆς φύσης μιᾶς τέτοιας πραγματικότητας, τὸ ζητούμενο ἀντικείμενο μπορεῖ νὰ βρεθεῖ ἄμεσα ἐντός τοῦ ἰδίου τοῦ κειμένου καὶ διὰ τοῦ ἰδίου τοῦ κειμένου.

Αὐτὴ εἶναι ἰδιαίτερα ἡ περίπτωση βιβλίων ποὺ ἀσχολοῦνται π.χ. μὲ καλλιτεχνικά, ποιητικά, φιλοσοφικὰ καὶ θρησκευτικὰ θέματα, καθὼς καὶ κειμένων στὰ ὁποία οἱ συγγραφεῖς σκοπεύουν νὰ ἀποκαλύψουν τοὺς ἑαυτούς τους, τὶς δικές τους ἰδέες καὶ γνῶμες. Ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωση, τὰ λόγια τοῦ βιβλίου δὲν ἀποτελοῦν ποτὲ αὐτοσκοπό. Ἀναπόφευκτα δείχνουν πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους σὰν λόγια πρὸς τὶς πραγματικότητες. Μὲ τὸ νὰ σταματήσει κανεὶς στὸ ἐπίπεδο τῶν λόγων, ποτὲ δὲν ἔρχεται στὴ γνώση.

Τὴν Ἁγια Γραφὴ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὴν ἐμπιστευθεῖ. Ἀλλὰ ἴσως τὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ τὸ κάνει, σὲ αὐστηρὰ ἀνθρώπινο ἐπίπεδο, δὲν εἶναι πολὺ πιὸ πειστικὰ ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ θὰ ὑποστήριζαν ὅτι τὸ βιβλίο θὰ πρέπει νὰ ἀμφισβητηθεῖ. Ἐν πάσει περιπτώσει, τὸ βασικὸ σημεῖο ἐδῶ εἶναι ὅτι ἡ ἐμπιστοσύνη δὲν εἶναι ἀρκετή. Αὐτὸ εἶναι ἕνα μήνυμα τῆς ἴδιας τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε γιὰ νὰ γνωρίζει. Καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀποφέρει γνώση.

Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ βρίσκεται σὲ ζωντανὴ ἐπαφὴ καὶ κοινωνία μὲ τὴν πραγματικότητα γιὰ τὴν ὁποία ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλᾶ καὶ γιὰ τὴν ὁποία μαρτυρᾶ. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ φθάσει στὸ σημεῖο ποὺ νὰ ἔχει τὴ γνώση τῆς ἀλήθειας (νὰ γνωρίσει τὸ Θεὸ καὶ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν ὁποῖο ἀπέστειλε) ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ τὶς γραφές, εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Αὐτὴ ἡ γνώση εἶναι δυνατή. Ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ἡ Ἁγία Γραφὴ καθιστᾶ αὐτὴ τὴ γνώση δυνατή. Διότι, ὅπως ἕνα κείμενο σχετικὰ μὲ τὰ ἄτομα ἤ μὲ τὴν ἀγάπη ἀποφέρει γνώση μόνο ὅταν δι’ αὐτοῦ ἔλθει κανεὶς σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ πραγματικὸ ἄτομο ἤ ἔχει ἐμπειρίες ἀγάπης, καὶ ὅπως τὸ ἴδιο κείμενο μπορεῖ νὰ κριθεῖ ἐπιστημονικὰ μόνο μὲ βάση τὴ γνώση τῆς ἴδιας τῆς πραγματικότητας (σύμφωνα μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὸ ἀντικείμενο τῆς γνώσης καθιστᾶ ἑαυτὸ γνωστὸ στὴν πραγματικότητα), ἔτσι καὶ ἡ Ἁγία Γραφὴ ἔχει σημασία μόνο ὅταν διαφωτίζει τὴ θεία πραγματικότητα, ὅταν τὴν ἀποκαλύπτει στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγᾶ σὲ κοινωνία μὲ αὐτὴν κι ἔτσι πάλιν ἡ Ἁγία Γραφὴ μπορεῖ νὰ κριθεῖ καὶ νὰ κριτικαρισθεῖ μόνο σὲ σχέση μὲ τὴ γνώση τῆς πραγματικότητας, τὴν ὁποία ἀξιοῖ ὅτι ἀποκαλύπτει, καὶ μόνο μὲ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀξιοῖ ὅτι τὸ κάνει, δηλαδὴ στὴ μυστικὴ ζωὴ τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ἡ Ἁγία Γραφὴ μπορεῖ νὰ γίνει δεκτὴ ἤ νὰ ἀπορριφθεῖ, νὰ τὴν ἀρνηθεῖ κανεὶς ἤ νὰ τὴ βεβαιώσει μόνο μὲ βάση τὴν ἐμπειρία (ἤ τὴν ἔλλειψη αὐτῆς) τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλων τῶν ἐν Αὐτῷ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, γιὰ τὴν ὁποία ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ἕνα ὁλοκληρωμένο στοιχεῖο καὶ ἡ ὁποία ἀξιοῖ ὅτι ἀποφέρει ἐμπειρία ἐκείνων γιὰ τὰ ὁποῖα ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλᾶ.

Μετάφραση: Χρίστος Δημητριάδης

Ἡ Φιλοκαλία, ὁ μηδενισμός καί ἡ κρίση

Ἡ Φιλοκαλία, ὁ μηδενισμός καί ἡ κρίση

Λουδοβῖκος Νικόλαος (Πρεσβύτερος)

Σέ περιόδους μεγάλων κρίσεων στούς λαούς, ἡ κύρια ἐργασία τοῦ διανοούμενου ὀφείλει νά εἶναι ἡ ἀνάδειξη ἐκείνων τῶν στοιχείων τοῦ πολιτισμοῦ καί τῶν παραδόσεων πού μποροῦν νά βοηθήσουν στήν ἀνάταξη τῆς συλλογικῆς κατάθλιψης καί τήν ἀναζωπύρωση τῶν ἑστιῶν δημιουργικῆς δράσης.

Αὐτό ἀκριβῶς ἔκαναν αἴφνης ἄνθρωποι σάν τόν Χέγκελ ἤ τόν Γιάσπερς σέ ἀντίστοιχα πολύ δύσκολες στιγμές τοῦ ἔθνους τους. Ἄλλωστε τό νά κατηγορεῖ ἡ Ἰνδία τόν ἰνδουισμό ἤ τό Ἰράκ τόν μουσουλμανισμό γιά τίς κακοτυχίες τους, αὐτό μόνο σέ βαθύτερη παρακμή, λόγω ἀπελπισίας, θά μποροῦσε νά ὁδηγήσει. Σέ στιγμές κρίσης, λοιπόν, ἀναζητοῦμε καταρχήν τά στοιχεῖα ἐκεῖνα πού ἐπιτρέπουν τήν ἀναγέννηση καί τήν ἐλπίδα. Ἄραγε αὐτό εἶναι πού κάνει ὁ Στέλιος Ράμφος μέ τό τελευταῖο του βιβλίο, ὅσο καί μέ τό μπαράζ τῶν συνεντεύξεων ποῦ ἀκολούθησε;

Στήν εἰκοσαετία πού διδάσκω στήν τριτοβάθμια θεολογική ἐκπαίδευση, στήν Ἑλλάδα καί στό ἐξωτερικό, ἔχω συναντήσει μόλις δύο ἤ τρεῖς ἀνθρώπους πού ἔχουν διαβάσει ὁλόκληρη τή Φιλοκαλία. Τό βιβλίο αὐτό, πού δημιουργήθηκε ἀπό μοναχούς γιά μοναχούς, ἐκδόθηκε μετά τό '60 στήν Ἑλλάδα καί διαβάστηκε γενικῶς ἐλάχιστα. Τό πρόβλημα ὡστόσο εἶναι πώς τό περιεχόμενό του ἐλάχιστα ταυτίζεται μέ αὐτό πού προτείνει ὁ Ράμφος.

Καταρχήν ἡ Φιλοκαλία δέν περιέχει μόνο μία ἀνθρωπολογία, ἀλλά σειρά ἀνθρωπολογιῶν, μέ σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, οἱ ὁποῖες ἀνταποκρίνονται στή μακρά ἐξέλιξη δεκατεσσάρων αἰώνων: εἶναι ἐντελῶς διαφορετική ἡ Πλατωνίζουσα καί καθαρά νοησιαρχική ἀνθρωπολογία καί γνωσιολογία τοῦ συγγραφέα τῶν ἀπόψεων τοῦ Ἀντωνίου ἤ τοῦ Εὐάγριου (Νεῖλος ὁ Ἀσκητής), ἀπό τή μυστηριοκεντρική ἀνθρωπολογία τοῦ Μάρκου τοῦ Ἀσκητῆ, ἤ τόν ἐσωτερισμό τοῦ Μακάριου, ἤ ἀκόμα, φυσικά, ἀπό τόν μοντέρνο ψυχοσωματικό ὁλισμό τοῦ Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ καί τήν ἱερή σωματοκεντρικότητα τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ. Εἶναι ἐντελῶς παράδοξη ἄλλωστε ἡ θέση τοῦ Ράμφου πώς ὁ ἀνατολικός χριστιανισμός δέν διαθέτει κἄν ἀνθρωπολογία: ἡ ἀπόλυτη ἰσότητα καί ἀκεραιότητα τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ στή Δ' Οἰκουμενική Σύνοδο, καθώς καί ὁ μακρύς ἀντί-μονοφυσιτικός ἀγώνας, πού κατέληξε στή λαμπρή διατύπωση τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας τῆς ἀνθρώπινης βούλησης, γιά πρώτη φορά στήν Ἱστορία, στόν Μάξιμο τόν Ὁμολογητή καί τή Στ' Οἰκουμενική Σύνοδο, ἐνάντια στήν παθητικότητα τῆς βουδιστικῆς Ἀνατολῆς, θά ἀρκοῦσαν γιά νά τό ἀποδείξουν αὐτό. Ὑπάρχει μιὰ διαδικασία ὡρίμανσης τῆς ὀρθόδοξης ἀνθρωπολογίας, τῆς ὁποίας τά ἴχνη φαίνονται καί στή Φιλοκαλία καί πρός τήν ὁποία σήμερα στρέφεται τό ἐνδιαφέρον πολλῶν εἰδικῶν στή Δύση.

Πέραν αὐτῶν καμιά πρωτοκαθεδρία τοῦ αἰσθήματος δέν ἐπιτρέπει ἡ Φιλοκαλία. Τόσο τό αἴσθημα ὅσο καί ὁ νοῦς περιορίζονται, στή διαδικασία τῆς προσευχῆς, τόσο ὅσο χρειάζεται γιά νά ἀποφευχθεῖ ἡ πιθανή εἰδωλοποιητική τους λειτουργία - κυρίως μάλιστα τοῦ αἰσθήματος! Παραμένει βεβαίως παράδοξη ἡ θέση τοῦ Ράμφου πώς μηδενιστής εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ αἰσθήματος• κατά τόν Χάϊντεγκερ (στό ἔργο του γιά τόν Νίτσε) αἰτία τοῦ μηδενισμοῦ εἶναι μᾶλλον, ἀντιθέτως, ἡ αὐτοτοποθέτηση τοῦ σκεπτόμενου ὑποκειμένου ὡς προϋπόθεση κάθε ἀντικειμενικῆς μεταφυσικῆς του Εἶναι - καί ἡ βούληση γιά δύναμη πού ἀκολουθεῖ. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ αἰσθήματος δέν εἶναι μηδενιστής, ἀντίθετα πιστεύει σέ ἀξίες. Γίνεται μηδενιστής ὅμως ὅταν γίνει φίλαυτος, ὅταν χάσει δηλαδή τήν κοινότητα. Ἀλλά αὐτός ὁ «θερμός» μηδενισμός θεραπεύεται μᾶλλον πιό εὔκολα ἀπό τόν «ψυχρό» μηδενισμό τοῦ λογικισμοῦ.

Τό μεγαλύτερο ὅμως σφάλμα εἶναι τό νά ταυτίζει κανείς τή Φιλοκαλία μέ τόν ὀρθόδοξο χριστιανισμό ἐν γένει, ἤ ἀκόμα μέ τόν τρόπο βίωσης τῆς εὐχαριστιακῆς κοινότητας ἀπό μέρους τῶν πιστῶν ἀνά τούς αἰῶνες. Ὑπάρχει σχέση ἀλλά ὄχι ταύτιση. Πέραν αὐτοῦ, ἄλλωστε, γιά νά μείνουμε στό θέμα μας, ἡ Ἑλλάδα κατά τόν τελευταῖο αἰώνα ὑπέφερε πολύ περισσότερο ἀπό τόν ἠθικισμό, τόν εὐσεβισμό καί τόν νομικισμό πού ἔφεραν κάποιες ὀργανώσεις, παρά ἀπό τή Φιλοκαλία, πού ἀγνοεῖ ὅλα τά παραπάνω!

Ποιά εἶναι τά στοιχεῖα τῆς Φιλοκαλίας ὅμως πού θά μποροῦσαν νά βοηθήσουν μιὰ σύγχρονη ἀνθρωπολογία ἡ ὁποία θά μποροῦσε ἐπίσης νά ὁδηγήσει καί σέ ἱστορική ἀνάπτυξη; Ἀναφέρω μερικά ἐπιγραμματικά: ἡ ἔμφασή της στήν ἀνάγκη ρεαλιστικῆς αὐτογνωσίας (κάτι στό ὁποῖο περιλαμβάνεται καί τό ἀσυνείδητο), ἡ ἔμφαση στήν ἀνάγκη κοινωνικοποίησης τοῦ φίλαυτου θελήματος, ὁ τελικός τονισμός τῆς ψυχοσωματικῆς ὑφῆς τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἀνάγκη ψυχοσωματικῆς μετοχῆς/συναλήθευσης τοῦ ἀνθρώπινου ὅλου, ἡ ἀποφασιστική συναίρεση ἀτομισμοῦ-κοινωνικότητας καί συν-εὐθύνης ὅλων γιά ὅλα καί ὅλους. Δέν εἶναι καλύτερα νά ἀρχίσουμε νά συζητοῦμε αὐτά παρά ὁτιδήποτε ἄλλο;



(Ὁ π. Νικόλαος εἶναι ἀναπληρωτής καθηγητής στήν Ἀνώτατη Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης, ἐπισκ. καθ. στό Ὀρθόδοξο Ἰνστιτοῦτο τοῦ Κέμπριτζ, ἐπίκ. καθ. στό Πάν/μιο Οὐαλίας)