Ήρθε!

Εκείνος που περιμέναμε, ήρθε.

Εκείνος που προανάγγειλαν οι προφήτες. Εκείνος που λαχταρούσαν όλοι οι λαοί, όλες οι θρησκείες, όλοι οι άνθρωποι, ήρθε.

Καλώς όρισες, Αγαπημένε!

Σε περιμένει ο αδελφός μου, να γιατρέψεις τις πληγές του, να δυναμώσεις την αγάπη του, ν' ανάψεις τη φλόγα του, να φωτίσεις το σκοτάδι του.

Σε περιμένω κι εγώ, να γεμίσεις την καρδιά μου με Σένα και την αγάπη Σου. Την αγάπη, για την οποία μίλησες, για την οποία πέθανες, την οποία διακήρυξες ως το κατεξοχήν χαρακτηριστικό του Θεού, το κατεξοχήν χαρακτηριστικό Σου.

Ναι, έλα, Κύριε Ιησού, Φίλε μου, Αδελφέ μου, Συνάνθρωπέ μου, Δημιουργέ μου, Θεέ μου.

Αδελφέ μου άνθρωπε, αναγνώστη αυτών των ερωτικών γραμμών, Εκείνος ήρθε και σε περιμένει. Έγινε ένας από μας, για να ενωθούμε μ' Αυτόν και να μας κάνει σαν Αυτόν. Σε περιμένει. Ξέρω πως το λαχταράς, πως Τον λαχταράς, έστω κι αν το κρύβεις από πόνο ή απελπισία ή εγωισμό, γεννημένο από το φόβο της αδυναμίας και του πόνου...

Μπορείς να πας κοντά Του. ΑΝ το θέλεις - προσκαλεί, δεν αναγκάζει. Αν ανάγκαζε, δε θα ήταν Αυτός που είναι, δε θα ήταν Γιος Εκείνου, του οποίου είναι Γιος, δε θα ήταν Αυτός που επιθυμώ, Αυτός που λαχταρώ, Αυτός που αγαπώ.

Αλλά είναι.

Πήγαινε, αν θέλεις, και δες Τον. ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ, έτσι σε περιμένει.

Πού και πώς θα Τον συναντήσεις, θα μάθεις (την άποψή μου) ανοίγοντας τα links που σου δίνω σ' αυτό το post.

Ίσως δε συμφωνείς πως θα τον βρεις εκεί. Δεν πειράζει, Εκείνος περιμένει. Ίσως τον βρεις άλλη στιγμή. Αλλά, αν θέλεις, αξίζει να κάνεις το πρώτο βήμα.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, είτε "πιστεύεις" είτε όχι.

Διάβασε, αν θέλεις, κι ένα φοβερό λόγο του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου για τη Γέννηση του Χριστού (εδώ!).

Νομίζω πως θα σ' ενδιαφέρουν τα posts:

Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους!

Ηθικισμός; Όχι ευχαριστώ!

ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ

Η θρησκεία της χαράς - Γελαστοί άγιοι

Η θεραπευτική των πνευματικών νοσημάτων

Το Super Deal τών Χριστουγέννων
Στιγμές αγιότητας τριών καθημερινών ανθρώπων
Πέντε άνθρωποι που ήθελαν πραγματικά "να δουν"
Η επιστημονική έρευνα για το Θεό
Τα πνεύματα των νεκρών κι εμείς

Και μερικά posts χριστουγεννιάτικα:

Πότε γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός;

Η προσκύνηση των Μάγων στον νεογέννητο Χριστό

Ο εορτασμός τών Χριστουγέννων 1ο μέρος

Ο εορτασμός τών Χριστουγέννων 2ο μέρος

Η σφαγή τών νηπίων

ΠΩΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΩΚΩΜΕΝΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Το ακόλουθο άρθρο με τίτλο "Χριστούγεννα στο Βατοπαίδι", αφιερώνεται σ'όλους τους μοναχούς της Ιεράς Μονής και ιδιαίτερα στον Γέροντά της Εφραίμ, που αυτές τις άγιες μέρες σηκώνει τον δικό του σταυρό του μαρτυρίου. Περιγράφει στο ελάχιστο, τον τρόπο εορτασμό της Γεννήσεως του Χριστού στο αγιορείτικο μοναστήρι και εμπεριέχεται στο βιβλίο "Αγιορείτικο Προσκύνημα" του Δημήτρη Σωτηρόπουλου, που κυκλοφορεί:

Χριστούγεννα στο Βατοπαίδι

Φτάσαμε στο Μοναστήρι παραμονή Χριστουγέννων: Ο κόσμος πάρα πολύς, σε σημείο να δημιουργούνται εκνευρισμοί και εντάσεις για τα δωμάτια και την τακτοποίησή μας.

Οι μοναχοί μας ανέχονταν, εμάς τους "τουρίστες", που μαλώναμε για το ποιος θα πάρει το καλύτερο δωμάτιο! Οι κακές συνήθειες, δύσκολα κόβονται...

Καταλάβαμε πως ήταν παραμονή μιας μεγάλης Εορτής όταν άρχισε ο Εσπερινός: Παρά την πολυκοσμία και την απουσία Τράπεζας, δεν καταλαβαίναμε κούραση. Μας ειδοποίησαν πως στις 9 αρχίζει η Αγρυπνία, που θα διαρκέσει μέχρι το επόμενο πρωί. Οι ύμνοι της Λιτής,μας μετέδωσαν το κατανυκτικό κλίμα που επικρατούσε.

"Να πάμε να ξαπλώσουμε 2-3 ώρες", ακούστηκε η προτροπή κάποιων από την παρέα. Μας φάνηκε απόλυτα λογική, άσχετα αν οι μοναχοί παρέμεναν στις θέσεις τους, την ώρα που εμείς την...κοπανάγαμε, θεωρώντας αδιανόητο να πιέσουμε λίγο τον εαυτό μας και να μην κοιμηθούμε, έστω για μια ημέρα όπως αυτή.

Την ίδια ώρα, ο μάγειρας με τους βοηθούς του ετοίμαζαν το γεύμα της Εορταστικής Τράπεζας: Πολύ κουραστικό το διακόνημά του, ειδικά αν υπολογίσει κανείς τις εκατοντάδες των ατόμων, μοναχών και λαικών, που έπρεπε να φάνε. Χαρά στο κουράγιο του!

Τελικά, ύπνος δεν μας κόλλαγε εύκολα. Σηκωθήκαμε κατά τις 3 και πήγαμε ξανά στην Εκκλησία: Το εορταστικό κλίμα έδινε και με το παραπάνω ο πολυέλαιος που κουνιόταν ή "χόρευε", όπως λένε οι μοναχοί. Μεγάλο το πανηγύρι, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν φωταψίες, επίσημα ενδύματα και πολυτέλειες. Εδώ, ίσως και να προσέξεις τα τροπάρια. Μπορεί να δώσεις ένα άλλο νόημα στο "Χριστός Γεννάται Δοξάσαται" και το "Η Παρθένος Σήμερον". Στην πόλη,μάλλον ο νους ταξιδεύει αλλού...

Με το τέλος της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας ακολουθεί κέρασμα στο Συνοδικό. Κατόπιν, η εορταστική Τράπεζα που περιλαμβάνει ψαρόσουπα, τυρί και φρέσκα λαχανικά. Υπεραρκετά και πολύ πιο νόστιμα, από τις παραφουσκωμένες γαλοπούλες.

Το μεσημέρι, ο πανηγυρικός Χριστουγεννιάτικος Εσπερινός μας βρίσκει να ψέλνουμε μαζί με τους μοναχούς τους εορταστικούς ύμνους: Η χαρά είναι έκδηλη στα πρόσωπα όλων.

Εδώ, καταλαβαίνεις πως ο Χριστός γεννήθηκε και βρίσκεις το πραγματικό νόημα της Εορτής, μακριά από κάθε υλική κατάχρηση.

Οι «Ιούδες» του Αγίου Όρους

Η αρχή …ξεκίνησε από μερικούς Αγιορείτες μοναχούς, δυο τρεις στον αριθμό, που δεν …άντεξαν την ξαφνική ανάπτυξη της Μονής Βατοπαιδίου.

Ποιοί είναι οι Αγιορείτες, υψηλόβαθμοι μοναχοί, που συνεργάστηκαν με τους βουλευτές και υπουργούς του ΠΑΣΟΚ για να κλείσουν στην φυλακή τον ηγούμενο Εφραίμ;
Ποιoί είναι οι Αγιορείτες, υψηλόβαθμοι μοναχοί, που ανήμερα του περασμένου 15αυγουστου, φιλοξενούσαν σε... φιλικό μοναστήρι μέλος της κυβέρνησης με γνωστό εισαγγελέα, πολέμιο της μονής Βατοπαιδίου;
Ποιοί είναι οι Αγιορείτες, υψηλόβαθμοι μοναχοί, που διαβίβαζαν σε πολιτικά πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ, βουλευτές τότε(2008) δήθεν στοιχεία για την υπόθεση με τις ανταλλαγές ακινήτων της μονής Βατοπαιδίου και του ελληνικού δημοσίου;

Είναι οι Αγιορείτες που κατήγγειλαν τον ηγούμενο Εφραίμ για τις μετακινήσεις του με ελικόπτερο. Και αυτό έγινε μέσα στην Ιερά Κοινότητα.Την ίδια ώρα, επενδύουν σε διάφορα νησιά στον τομέα της ενέργειας και άλλοι εμφανίζονται ως λόγιοι.

http://agioritikovima.gr/

Το μυστήριο της θείας ενανθρώπησης

Το μυστήριο της θείας ενανθρώπησης

Του Σάββα Αλεξάνδρου*

«σιωπή τιμάσθω, μέγα σοι το μαθείν ότι γεγέννηται,το δε πώς, μηδέ άγγελοι εννοούσιν. Βούλει παραστήσω το πώς; Ως ο Γεννήσας Πατήρ οίδε και ο γεννηθείς Υιός».

Δηλαδή με σιωπή ας τιμηθεί το γεγονός της γέννησης του Χριστού. Αρκεί για σένα να μάθεις πως γεννήθηκε, τώρα όσον αφορά το πώς, ούτε οι άγγελοι δεν μπορούν να το ερμηνεύσουν. Αυτό το γνωρίζουν καλά μόνο ο Θεός Πατήρ και ο γεννημένος Θεός Λόγος.

Σύμφωνα με την πίστη της Ορθοδοξίας μας «Ο Χριστός αν και δεν είχε ανθρώπινο σώμα, όμως εξαιτίας της αγάπης και της φιλανθρωπίας του Πατέρα του και για τη δική μας σωτηρία φανερώθηκε σε μας με ανθρώπινο σώμα». Αυτή συγκεκριμένα είναι η τοποθέτηση του Μεγάλου Αθανασίου ο οποίος πιστεύει πως το γεγονός της γέννησης αποτελεί από μόνο του ένα μυστήριο, γιατί δεν μπορεί να αντιληφθεί πως ο Χριστός ταυτόχρονα « Και ως Υιός τω Πατρί συνήν και ως άνθρωπος επολιτεύετο και ως Λόγος τα πάντα εζωογόνει».

Για τους φιλοκαλικούς Πατέρες η ενανθρώπηση του Λόγου είναι ένας ύμνος προς την αγάπη που Η Μητέρα μας η Ορθόδοξη Εκκλησία στο πλαίσιο του λειτουργικού της χρόνου μας καλεί και φέτος να γιορτάσουμε τη Γέννηση του Θεανθρώπου, το γεγονός της Θεοενσαρκώσεως.

Για την Ορθόδοξη Πατερική Γραμματεία, η γιορτή αυτή αποτελεί τη μητρόπολη όλων των άλλων γιορτών. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί: «Αν δεν είχαμε Χριστούγεννα, δεν θα είχαμε Θεοφάνια, δεν θα είχαμε τα Πάθη, ούτε την Ανάσταση ούτε την Ανάληψη ούτε την Πεντηκοστή».

Ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος αναλύοντας το γεγονός αυτό αναφέρει: «Στον Παράδεισο από την πλευρά του ανδρός πλάστηκε η γυναίκα που είναι η μητέρα όλων όσων γεννήθηκαν σ΄ αυτή τη γη, εν δε τη των πιστών Εκκλησία από γυναικός ανήρ Χριστός ο Θεός εγεννήθην η απαρχή πάντων των αναγεννωμένων πνευματικώς». Δηλαδή για την Εκκλησία πιστεύεται πως από μια γυναίκα, την Κυρία Θεοτόκο, γεννήθηκε ο Χριστός που είναι Θεός αληθινός και αιτία όλων όσων αναγεννιούνται πνευματικά. Για την Ορθόδοξη Ανατολή το γεγονός της γέννησης του Χριστού αποτελεί ένα μυστήριο που δεν μπορεί ο ανθρώπινος νους να συλλάβει. Γι’ αυτό καλούνται οι πιστοί να το προσεγγίσουν με σιωπή και βαθύτατο σεβασμό. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρατηρεί: «Θεού γέννησις, στάθηκε τόσο δυνατή ώστε να κάνει τον Θεό άνθρωπο για να μπορέσει ο άνθρωπος να γίνει Θεός κατά Χάριν.

Ο Μέγας Βασίλειος εξάλλου σε ένα λόγο του περί ταπεινώσεως αναφερόμενος στη γέννηση του Χριστού σημειώνει: «Τα Χριστούγεννα αποτελούν το πιο δυνατό μάθημα ταπείνωσης και απλότητας. Ένας Θεός αληθινός γίνεται βρέφος, γεννιέται σε μια σπηλιά και όχι σε ένα σπίτι, τοποθετείται σε μια ταΐστρα των ζώων και όχι σε ένα κρεββάτι. Στη συνέχεια μεγαλώνει στο σπίτι ενός φτωχού μαραγκού, του Ιωσήφ, και μιας ασήμαντης κατά κόσμο μητέρας, της Κυρίας Θεοτόκου. Διδάσκεται και ακούει πράματα που δεν έχει ανάγκη να μάθει αφού όντας Λόγος του Θεού Πατρός είναι η ενυπόστατος σοφία Του».

Κατά τον Ιερό Αυγουστίνο η Σάρκωση του Χριστού είναι ένα από τα γεγονότα εκείνα που δεν θα μπορούσε να κάνει τελειότερα ο Θεός: «Τα τρία ταύτα δεν θα μπορούσε να κάνει τελειότερα ο Θεός παρά την Παντοδυναμία του, τη Σάρκωση του Λόγου, τη δόξα των δικαίων και το μεγαλείο της Θεοτόκου».

Να τονίσουμε πως για την Ορθόδοξη Θεολογική σκέψη η γέννηση υπήρξε η αιτία της παγίωσης των αγίων αγγέλων στο αγαθό. Λέει γι΄αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Οι άγγελοι απέκτησαν την ατρεψία μετά την ένσαρκη παρουσία του Κυρίου. Τότε έμαθαν έμπρακτα από το γεννημένο Χριστό πως ο δρόμος της θέωσης περνά από την ταπείνωση και όχι από την έπαρση». Γι΄αυτό στα Ευαγγέλια οι άγγελοι παρουσιάζονται να ανυμνούν το γεγονός με ύμνους δοξολογικούς.
Τέλος να τονίσουμε πως κατά τη θεολογία του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή, το γεγονός της σάρκωσης του Λόγου είναι επαναλαμβανόμενο. Λέει χαρακτηριστικά: «Ο του Θεού Λόγος αεί σαρκούται μυστικώς διά των σωζομένων·απεργάζεται γαρ Παρθένον Μητέραν την ψυχήν, τη μη έχουσαν τα γνωρίσματα της φθοράς».

Δηλαδή ο Χριστός γεννιέται καθημερινά στις ψυχές των ταπεινών ανθρώπων. Κάθε ψυχή που καθαίρεται από τα πάθη, από τις κακίες και τις μικρότητες, γίνεται η παρθένος μητέρα του Ιησού Χριστού. Σε έναν κόσμο που επικρατεί η αδικία, η εκμετάλλευση, η οικονομική κρίση, η απουσία της κοινωνίας των προσώπων, η οικείωση του μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως προβάλλει ως η μόνη ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

*Ο Σάββας Αλεξάνδρου είναι θεολόγος - βοηθός διευθυντής Α΄συνεργάτης Ιεράς Μητρόπολης Λεμεσού

Ποιοι ήταν οι σοφοί αυτοί άνθρωποι που ήρθαν από ανατολών;

Όταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, Τον προσκύνησαν πρώτοι οι ποιμένες και οι σοφοί (οι αστρονόμοι) από ανατολών, δηλαδή οι πιο απλοί και οι πιο σοφοί άνθρωποι του κόσμου τούτου! Ακόμη και σήμερα, αυτοί που ειλικρινέστερα απ’ όλους λατρεύουν τον Ιησού Χριστό, ως Θεό και Σωτήρα, είναι οι πιο απλοί και οι πιο σοφοί του κόσμου. Απεναντίας, η διεστραμμένη απλοϊκότητα και η ημιμάθεια υπήρξαν πάντοτε εχθροί της Θεότητος του Χριστού και πολέμιοι του Ευαγγελίου Του.
Ποιοί ήταν οι σοφοί αυτοί άνθρωποι που ήρθαν από ανατολών; Το ερώτημα μελέτησε επισταμένως ο άγιος Δημήτριος του Ροστώφ. Λέει, λοιπόν, ότι την εποχή εκείνη υπήρχαν κάποιοι βασιλείς ορισμένων μικρότερων περιοχών ή και μεμονωμένων πόλεων στην Περσία, την Αραβία και την Αίγυπτο. Αυτοί ήταν επίσης και ειδήμονες αστρονόμοι. Το λαμπρό άστρο, που είδαν, τους φανερώθηκε για να αναγγείλει τη γέννηση του Νέου Βασιλέως.
Κατά τον άγιο Δημήτριο του Ροστώφ το αστέρι αυτό εμφανίστηκε σ’ αυτούς εννέα μήνες πριν από τη γέννηση του Ιησού Χριστού, ήτοι κατά τον χρόνο της υπερφυούς συλλήψεως Αυτού στην παρθενική μήτρα της Ύπεραγίας Θεοτόκου. Οι σοφοί αστρονόμοι πέρασαν εννέα μήνες μελετώντας αυτό το αστέρι και προετοιμαζόμενοι για το ταξίδι το οποίο τελικώς πραγματοποίησαν. Έφτασαν στη Βηθλεέμ λίγο αφότου γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου.
Ο ένας εξ’ αυτών ονομαζόταν Μελχιώρ. Ήταν γέροντας με κατάλευκα μαλλιά και γένια. Αυτός πρόσφερε το χρυσάφι ως δώρο στον Κύριο. Ο δεύτερος ονομαζόταν Γάσπαρ· ήταν νέος με ροδαλό πρόσωπο και αγένειος. Αυτός πρόσφερε το λιβάνι ως δώρο στον Κύριο. Ο τρίτος ονομαζόταν Βαλτάσαρ· είχε μελαχρινή επιδερμίδα και δασύτριχη γενειάδα. Αυτός πρόσφερε ως δώρο στον Κύριο το μύρο. Αυτοί ήταν οι «μάγοι με τα δώρα».
Μετά τον θάνατό τους τα σκηνώματά τους μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη· από την Κωνσταντινούπολη στο Μιλάνο και, απ’ το Μιλάνο στην Κολωνία. Μπορούμε επίσης να πούμε ότι οι τρεις αυτοί σοφοί άνδρες εκπροσωπούσαν τις τρεις κύριες φυλές των ανθρώπων, που κατάγονταν από τους τρεις γιους του Νώε: Σημ, Χαμ και Ιάφεθ. Ο Πέρσης σοφός εκπροσωπούσε τους Ιαφεθίτες, ο Άραβας τους Σημίτες και ο Αιγύπτιος τους Χαμίτες. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι διά μέσου των τριών αυτών, τρόπον τινά, ολόκληρο το ανθρώπινο γένος προσκύνησε τον Ενανθρωπήσαντα Θεό και Κύριο!

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος» – Δεκέμβριος, εκδ. Άθως)

Ο Χριστός γεννήθηκε! (του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς)

Ο Χριστός, ο Θεός, γεννήθηκε στη γη ως άνθρωπος.
Γιατί;
Για να μας εξηγήσει με τη Γέννησή Του τη γέννησή μας.
O Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός.
Να, μέσα σ᾿ αυτό περιλαμβάνεται όλο το μυστήριο της θαυμαστής Γεννήσεως του Θεανθρώπου την ημέρα των Χριστουγέννων.
Μέσα σ᾿ αυτό περιέχεται ολόκληρο το Ευαγγέλιό Του και όλη η Εκκλησία Του και κάθε τι που βρίσκεται μέσα σ᾿ Αυτήν.
Όλα τα άγια Μυστήρια και όλες οι άγιες αρετές και μέσα σ᾿ αυτές όλες οι άγιες θεϊκές δυνάμεις.
Από τη Γέννηση του Σωτήρα Χριστού στη γη, όλο το πλήρωμα της Θεότητας, όλος ο Θεός βρίσκεται σωματικά παρών στον δικό μας ανθρώπινο κόσμο για να γεμίσουμε εμείς με αυτό το πλήρωμα της Θεότητας.
Και έτσι να πραγματοποιήσουμε τον σκοπό που ο ίδιος ο Θεός έθεσε, για το ανθρώπινό μας είναι, για την ανθρώπινή μας ζωή, για την ανθρώπινή μας ύπαρξη.
Τον μόνο αληθινό και αθάνατο σκοπό και για μένα και για σένα και για τον κάθε άνθρωπο.
Ω, πώς εμείς τα άθλια ανθρώπινα όντα να φθάσουμε σ᾿ αυτόν τον ύψιστο σκοπό;
Μέσῳ των αγίων Μυστηρίων του Χριστού που υπάρχουν στην αγία Εκκλησία Του, και μέσῳ των αγίων αρετών που υπάρχουν μέσα σ᾿ Αυτήν.
Όταν ζούμε μέσα σ᾿ αυτές τις αρετές και μέσῳ αυτών ο καθένας από μας γεμίζει με όλες τις θεϊκές δυνάμεις, που είναι αναγκαίες για τον άνθρωπο, ώστε να ζήσει εν Θεώ και μαζί με τον Θεό, τόσο σ᾿ αυτόν όσο και στον άλλο κόσμο.
Με τον τρόπο αυτό ο καθένας γίνεται «Θεός κατά χάριν», κι αυτό είναι κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με τη βοήθεια του Κυρίου μας, του Θεανθρώπου Χριστού που ελεεί όλους τούς ανθρώπους…
Η επίτευξη του σκοπού αυτού αρχίζει με το άγιο Βάπτισμα και ολοκληρώνεται με τη θέωση.
Στο Μυστήριο του Βαπτίσματος ντύνεσαι τον ίδιο το Χριστό.
Στη θεία Κοινωνία υποδέχεσαι ολόκληρο το Θεό.
Να, είσαι Χριστοφόρος χριστιανέ!
Είσαι Θεοφόρος!
Να, ζεις, όπως ο μικρός «Θεός κατά χάριν».
Να, ζεις με το Χριστό και για χάρη του Χριστού, γιατί Αυτός ο Χριστός είναι το μόνο λογικό και χαρμόσυνο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης και για μένα και για σένα και για τον κάθε άνθρωπο.
Γι᾿ αυτό: όλα για το Χριστό, το Χριστό να μην Τον ανταλλάξεις με τίποτε!
Ας είναι Αυτός – ο θαυμαστός και ελεήμονας προς όλους τους ανθρώπους – Κύριος και Σωτήρας μας, «Αυτός πρώτος σε όλα», μέσα σε όλη τη ζωή μου, σε όλη τη ζωή σου και τη ζωή του κάθε ανθρώπου, τη ζωή που αρχίζει εδώ στη γη, για να συνεχιστεί σε ολόκληρη την αιωνιότητα, σε ήλους τους ουράνιους θείους κόσμους.
Γι᾿ αυτό πάλι και πολλές φορές επαναλαμβάνω τη χαρμόσυνη φωνή και τον αγγελικό χαιρετισμό:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ!

Επί γης ειρήνη.(Βασ. Π. Στογιάννος)

Δεκεμβρίου 25, 2011fdathanasiouΓράψτε ένα σχόλιοGo to comments

Η εορτή της Γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού δίνει κάθε χρόνο την αφορμή για την δημοσίευση άρθρων στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο, που αναφέρονται σε κάποια πτυχή του γεγονότος… Οι θεολογούντες αρθρογράφοι την αντιλαμβάνονται συνήθως μονοδιάστατα: ειρήνη είναι η εσωτερική γαλήνη του χριστιανού, η διατήρηση της ψυχικής του ηρεμίας μέσα στην τρικυμία του βίου. Η εσωτερική αυτή γαλήνη απηχεί μια καθαρή συνείδηση, που με τη σειρά της αντικατοπτρίζει μια στενή πνευματική σχέση με τον Χριστό. Η εσωτερική ειρήνη, λοιπόν, του πιστού ανθρώπου, που παραμένει εδραίος στους κλυδωνισμούς του βίου χάρη στην πνευματικότητα του, είναι η ειρήνη που έφερε στον κόσμο η Γέννηση του Χριστού.
Όσο και αν ανταποκρίνεται όμως στην τάση της εποχής και στην αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου να βρει κάποιο στήριγμα μέσα του, ανεξάρτητο από τις αλλαγές του έξω κόσμου, κι όσο κι αν διατηρεί ζωντανή την πνευματικότητα του σε μιαν εποχή πρακτικού υλισμού, η άποψη αυτή δεν εναρμονίζεται με το πραγματικό νόημα του αγγελικού ύμνου στο σύνολο του. Ελκυστική ανθρωπολογικά είναι θεολογικά αστήρικτη – και επικίνδυνη.
Στον αγγελικό ύμνο η ειρήνη συνδέεται άρρηκτα με τα προηγούμενα και τα επόμενα. Είναι μία κατάσταση που δίνει την αφορμή για τη «δόξα εν υψίστοις» και αποτελεί τη φανέρωση της «ευδοκίας εν ανθρώποις».
«Δόξα» είναι η αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο, η άκτιστη ενέργεια Του που δείχνει στον ανθρώπο την παρουσία του Δημιουργού μέσα στον κόσμο και την ιστορία. Η δόξα συνδέεται πάντα με την θεοφάνεια, την θεοπτία την ώρα που ανοίγει ένα παραθύρι του ουρανού για να φωτιστεί ο κόσμος από τη λάμψη του Θεού. Και είναι πάντα το ίδιο αποτέλεσμα που προκαλεί στον άνθρωπο: δοξολογική προσκύνηση του Θεού και διακήρυξη της κυριότητός Του.
Η θεοφάνεια είναι στην περίπτωση μας η Ενσάρκωση του Λόγου, «η επί γης ειρήνη». Αυτή προκαλεί τη δοξολογία των αγγέλων, που σύντομα επεκτείνεται στους ποιμένες και στους υπόλοιπους μάρτυρες της Γεννήσεως. Ειρήνη είναι ο Χριστός που γεννήθηκε, γι’ αυτό και δοξάζεται ο Θεός στα ουράνια.
Ο ίδιος στενός σύνδεσμος υπάρχει και με την «ευδοκία». Ευδοκία είναι η εύνοια, η χάρη του Θεού, η φιλανθρωπία Του. Είναι μια πράξη χάριτος, που δεν περιορίζεται σε επαγγελίες ούτε εκδηλώνεται με λόγια, αλλά ενσαρκώνεται, γίνεται άνθρωπος, αποκαλύπτεται «εν δούλου μορφή». Ευδοκία του Θεού μεταξύ των ανθρώπων είναι ο Χριστός, η ειρήνη του κόσμου.
Στην όλη συνάφεια του ύμνου, λοιπόν, ειρήνη είναι ο ίδιος ο Χριστός, ενσάρκωση της ευδοκίας του Θεού και αιτία για την ουράνια – και επίγεια – δοξολογία Του. Φέρνει την ειρήνη στη γη, γιατί αποκαθιστά τη σωστή σχέση ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο απαλλάσσοντας το γένος μας από την πολλαπλή δουλεία στη φθορά, το θάνατο, την αμαρτία, το διάβολο. Ειρήνη είναι η καταλλαγή προς το Θεό με την ενσάρκωση και το όλο έργο του Χριστού. Αυτή την ειρήνη ενσαρκώνει στο εδώ και το τώρα η Εκκλησία και την γεύονται οι πιστοί με την μετοχή τους στο απολυτρωτικό της έργο. Ειρήνη είναι ο Χριστός και η εμπειρία από την ένωση μαζί Του εντός των κόλπων της Εκκλησίας. Αυτή είναι η θεολογικά σωστή και θεμελιωμένη στο ίδιο το κείμενο του ύμνου άποψη των περισσοτέρων θεολόγων – κι αύτη προβάλλεται στα θρησκευτικά έντυπα και καμιά φορά και στον τύπο.
Θα ήταν άσκοπο ν’ αμφισβητήσει κανείς την θεολογική ορθότητα της απόψεως αυτής, γιατί απλούστατα είναι ορθή. Θα ήταν όμως το λιγότερο υπερβολικό να ισχυρισθούμε πως δεν αφήνει ένα κενό στον κοινό αναγνώστη, που δέχεται μεν την άποψη άλλα θέλει και μια απάντηση στο πόθο του για επίγεια ειρήνη. Στα μάτια του φαίνεται μονοδιάστατη κάπως αυτή η θεολογικά άμεμπτη άποψη.
Καταπιεζόμενος από την καθημερινή κλαγγή των όπλων, με πολλά κενά και ερωτήματα στη θρησκευτική του συνείδηση λόγω της εκκοσμικεύσεως, με την αίσθηση πως η Εκκλησία κινδυνεύει να γίνει «κλειστή κοινότητα», ζητεί εναγώνια ένα στήριγμα των ελπίδων του για ένα καλύτερο κόσμο. Η θεολογική άποψη, όπως διατυπώθηκε, δεν δίνει λύση στην επιθυμία για ένα κόσμο χωρίς πολέμους. Και η απάντηση «όταν όλοι δεχθούν την ειρήνη ως καταλλαγή με το Θεό, τότε θα ειρηνεύσει η γη μας», είναι κι αυτή σωστή, αλλά φαίνεται μακριά από την πραγματικότητα του κοινού άνθρωπου.
Μια λύση φαίνεται να δίνει η ενεργός συμμετοχή της Εκκλησίας στην προσπάθεια για την ειρήνευση του κόσμου μαζί με όλους όσους αγωνίζονται γι’ αυτό. Τόσο στον Ορθόδοξο χώρο όσο και στα πλαίσια της οικουμενικής κινήσεως η λύση αυτή τείνει να γενικευθεί τελευταία. Συνέδρια ειρήνης με συμμετοχή εκπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών, εκκλήσεις στους ισχυρούς της γης, συζητήσεις σε συνόδους και διασκέψεις δεν είναι σπάνιες ειδήσεις στις μέρες μας.
Η ενεργός συμμετοχή της Εκκλησίας στην προσπάθεια των ανθρώπων καλής θελήσεως για την επικράτηση της ειρήνης στη γη είναι χωρίς αμφιβολία μία διέξοδος από τον κλοιό της «κλειστής κοινότητος», στον οποίο κινδυνεύει να αποκλεισθεί η Εκκλησία. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε ένα νέο ακτιβισμό, που τελικά μπορεί να επιτείνει την εκκοσμίκευση. Ελλοχεύει ο κίνδυνος να κατανοήσουμε την ειρήνη στην ενδοκοσμική μόνο διάστασή της, όπως τώρα την αντιμετωπίζουμε σχεδόν μόνον υπερβατικά. Όσο, λοιπόν, κι αν είναι γνήσια χριστιανική μαρτυρία ο αγώνας για την επικράτηση της ειρήνης, θεολογικά αφήνει ένα κενό, αν δεν συνδέεται οργανικά με τη θεολογία της Ενσαρκώσεως.
Σε έσχατη ανάλυση «επί γης ειρήνη» παραμένει ο Χριστός ως καταλλαγή Θεού και ανθρώπων και απαρχή του νέου κόσμου. Η Ενσάρκωση είναι η απαρχή της ανακτήσεως του κόσμου και της αναγεννήσεως του ανθρώπου. Αυτή την απαρχή έχομε λάβει ως αρραβώνα με τη μυστηριακή ένταξη και παραμονή μας στην Εκκλησία. Μ’ άλλα λόγια έχομε όλοι ως πιστοί μέσα μας – και πάντα εντός των κόλπων της Εκκλησίας – την ειρήνη. Μ’ αυτή την έννοια ενσαρκώνουμε την ειρήνη στο εδώ και το τώρα. Και φυσικά πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να υλοποιήσουμε στην καθημερινή πράξη την ειρήνη ως καταλλαγή Θεού και ανθρώπων και μεταξύ των ανθρώπων.
Θα ήταν όμως τουλάχιστον ανεδαφικό να υπερτιμήσουμε την έννοια του αρραβώνα και τις δυνατότητές μας. Όπως λέγει ο ιερός Χρυσόστομος «νυν αναστάντος του Χριστού τα πράγματα έστηκεν έτι μετέωρα». Θα ήταν τυφλός όποιος παρασυρόμενος από ενθουσιασμό, υποστήριζε το αντίθετο, υποστηρίζοντας μια άγνωστη στην ορθόδοξη παράδοση παρούσα εσχατολογία. Το ίδιο βέβαια ανορθόδοξη και τυφλή θα ήταν και μια εσχατολογία που θα ξεχνούσε την πραγματικότητα της εν Χριστώ απαρχής και τον αρραβώνα της πίστεως.
Η σωστή τοποθέτηση του όλου θέματος συνδέεται άμεσα, λοιπόν, με την εσχατολογία μας. Με την διατήρηση του προφητικού οράματος για την παγκόσμια ειρήνη στους έσχατους καιρούς. Με την ελπίδα για τον ερχομό της και την προσευχή γι’ αυτό. Με τον καθημερινό αγώνα για την αλλαγή θεσμών και ανθρώπων – και πάνω από όλα με τον ευαγγελισμό του κόσμου. Χωρίς απώλεια του μέλλοντος και πάνω στη βάση της εν Χριστώ εμπειρίας της Εκκλησίας, ανάμεσα στο παλαιό και το νέον αιώνα, ο Χριστός η ειρήνη του κόσμου είναι για το χριστιανό η αφετηρία για αγώνες που αποσκοπούν στην ειρήνευση της γης, στη καταλλαγή των ανθρώπων με το Θεό και μεταξύ τους και – αυτός είναι ο τελικός σκοπός – στην δοξολογική προσκύνηση του Θεού.


(Βασ. Π. Στογιάννος. «Ερμηνευτικά Μελετήματα». Εκδ. Π. Πουρναρά. Θεσ|νίκη)

του π.Χαράλαμπου Παπαδόπουλου(Λίβυου):Το "καρουζέλ" της ζωής μας...

Η σκέψη του θανάτου είναι ικανή να παρακινήσει τον αμαρτωλό σε μετάνοια. Μας είναι και γνωστός και άγνωστος ο θάνατος. Γνωστός, γιατί ξέρουμε ότι όλοι θα πεθάνουμε. Άγνωστος, γιατί δεν ξέρουμε πότε, πού και πώς θα πεθάνουμε. Όσο περισσότερο ζούμε, τόσο περισσότερο μικραίνει η ζωή μας, τόσο λιγοστεύουν οι μέρες μας και πλησιάζουμε στο θάνατο.

Είμαστε πιο κοντά του σήμερα απ΄ό,τι χθές, αυτή την ώρα απ΄ό,τι την προηγούμενη. Ο θάνατος βαδίζει αόρατος πίσω απ΄τον καθένα και τον αρπάζει τότε που δεν το υποπτεύεται.Εντούτοις, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι - και μάλιστα οι υγιείς και οι δυνατοί - κάνουν τις ακόλουθες σκέψεις για τον ευατό τους:

- Εγώ θα ζήσω ακόμη αρκετά. Είναι πολύ μακριά το τέλος μου. Θα μαζέψω πλούτη και θα ευφραίνομαι. Μα ορμάει ξαφνικά εναντίον τους ο θάνατος και σβήνουν τα όνειρα και οι επιθυμίες. Και πεθαίνει γρήγορα εκείνος που έταξε στον εαυτό του μακροζωία. Και αφήνει τ΄αγαθά του και το σώμα του στον κόσμο εκείνος που ήθελε να συγκεντρώνει πλούτη. Άγνωστο λοιπόν μας είναι το τέλος, χριστιανοί.

Ο φιλάνθρωπος Θεός, που φροντίζει για το καλό μας, τα καθόρισε έτσι, ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι και να καταφεύγουμε στην ειλικρινή μετάνοια. Με ό,τι θα φύγει ο άνθρωπος από δω, μ΄αυτό και θα παρουσιαστεί μπροστά στο κριτήριο του Χριστού.

Αδελφοί, ας συλλογιστούμε προσεκτικά αυτά τα λόγια κι ας μετανοήσουμε, για να μην ταξιδέψουμε προς την αιωνιότητα με τις αμαρτίες μας και εμφανιστούμε μ΄αυτές σ΄εκείνο το δικαστήριο. Ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας υποσχέθηκε το έλεός Του, δεν μας υποσχέθηκε όμως ότι θα ζούμε το επόμενο πρωί. Και τούτο, για να είμαστε προσεκτικοί, και όταν ξυπνάμε, να θυμόμαστε το θάνατό μας, να διορθώνουμε τον εαυτό μας, να ετοιμαζόμαστε για την έξοδό μας, ώστε να έχουμε μακάριο τέλος. Είναι φοβερή η ώρα του θανάτου.

Όλοι οι άγιοι τη σκέφτονταν κι έκλαιγαν, ικετεύοντας τον φιλάνθρωπο Θεό να τους ελεήσει εκείνη την ώρα. Εκπληκτικό! Να κλαίνε οι άγιοι στη σκέψη του θανάτου, και οι αμαρτωλοί ωστόσο να μη συγκινούνται, αν και καθημερινά κάποιον βλέπουν να πεθαίνει. Φτωχοί αμαρτωλοί! Γιατί κοιμόμαστε, ενώ ο διάβολος σαν κλέφτης αρπάζει τη σωτηρία μας; Ας γράψουμε στη μνήμη μας την ώρα του θανάτου και ας είμαστε έτοιμοι. Απ΄αυτήν θα εξαρτηθεί, αν ο άνθρωπος θα είναι αιώνια ευτυχισμένος ή αιώνια δυστυχισμένος.

Από το θάνατο ανοίγουν για τον καθένα οι πύλες της αιωνιότητας, ο δρόμος για την αιώνια μακαριότητα ή την αιώνια δυστυχία. Απ΄αυτόν τον σταθμό αρχίζει ο άνθρωπος να ζει ή να πεθαίνει αιώνια. Πού βρίσκονται τώρα όσοι έζησαν πρίν από μας και πέρασαν τη ζωή τους αμετανόητα, με κραιπάλες και ηδονές; Έφυγαν απ΄αυτόν τον κόσμο, αφήνοντας εδώ όλες τους τις χαρές. Οδηγήθηκαν καθένας στον τόπο του, περιμένοντας την τελευταία Κρίση, οπότε θα λάβουν την αμοιβή των έργων τους.

Γι΄αυτό εφόσον δεν ήρθε ακόμα για μας εκείνη η ώρα, ας στραφούμε ολόψυχα προς το Θεό μας με την πίστη και τη μετάνοια, ώστε να κερδίσουμε την αιωνιότητα. Αγαπητέ χριστιανέ! Ο θάνατος μας ακολουθεί βήμα προς βήμα χωρίς να τον βλέπουμε, και το τέλος φτάνει τότε που δεν το περιμένουμε. Γι΄αυτό να βρίσκεσαι συνέχεια σε κατάσταση μετάνοιας, έτοιμος παντού και πάντοτε για την αναχώρησή σου. Ο συνετός δούλος είναι πάντα άγρυπνος και περιμένει πότε θα τον καλέσει ο Κύριός του.

Αγρύπνα κι εσύ και περίμενε πότε θα σε καλέσει ο Κύριός σου, ο Χριστός. Να ζεις όπως θα ήθελες να σε βρει ο θάνατος. Να ζεις με ευσέβεια και να εργάζεσαι με φόβο και τρόμο για τη σωτηρία σου. Έτσι δεν θα στερηθείς την αιώνια σωτηρία, που μας δώρισε ο Κύριός μας με το αίμα Του και το θάνατό Του. Έτσι θα τελειώσεις τη ζωή σου χριστιανικά. Και είναι πραγματικά μακάριοι οι νεκροί εκείνοι πού πεθαίνουν πιστοί στον Κύριο και ενωμένοι μαζί Του".

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ: Ο θάνατος (Αγ. Τύχων, αρχιεπ. Βορονέζ και Ζαντόνσκ)

 πηγή 

Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας: «Τὸ νὰ φυλακισθῆ ὁ Καθηγούμενος ὡς κοινὸς κακοποιός, ἀποτελεῖ πράξη ποὺ στρέφεται κυρίως ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καί, φυσικά, καὶ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ὅρους»

Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας: «Τὸ νὰ φυλακισθῆ ὁ Καθηγούμενος ὡς κοινὸς κακοποιός, ἀποτελεῖ πράξη ποὺ στρέφεται κυρίως ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καί, φυσικά, καὶ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ὅρους»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανὴς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ,

ἔκανε τὶς ἀκόλουθες Δηλώσεις :

«Ἐμβρόντητος πληροφορήθηκα ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε., ὅτι ἀπεφασίσθη ὁ ἐγκλεισμὸς στὶς φυλακὲς τοῦ Ἱερομονάχου Ἐφραίμ, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου τοῦ Ἁγίου Ὅρους, γιὰ τὴν γνωστὴ καὶ πολύκροτη ὑπόθεση.

Δὲν γνωρίζω τὸ σκεπτικό της ἐν λόγω ἀποφάσεως. Λέω, ὅμως, ὅτι ἐν ὄψει τῶν Χριστουγέννων καί, γενικῶς, τῶν ἑορτῶν τοῦ Δωδεκαημέρου, τὸ νὰ φυλακισθῆ ὁ Καθηγούμενος ὡς κοινὸς κακοποιός, ἀποτελεῖ πράξη ποὺ στρέφεται κυρίως ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καί, φυσικά, καὶ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ὅρους, πρὸς μεγάλη χαρὰ τῶν Ἐκκλησιομάχων.

Ὅταν, ὅμως, πλεῖστοι ὅσοι ἀπατεῶνες, λυμεῶνες τοῦ δημοσίου χρήματος, ἀνήθικοι, διεφθαρμένοι, μεγαλέμποροι ναρκωτικῶν, κλέφτες καὶ ληστές, κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι στὴν κοινωνία, συνεχίζοντας, περίπου ἀνενόχλητοι, τὸ ὀλέθριο ἔργο τους, ἡ δικαιοσύνη μᾶς ἐξαντλεῖται σ’ ἕναν καλόγηρο ; Κι’ ἄν, ἐπὶ τέλους, ὁ ἐν λόγω καλόγηρος προέβη σὲ κάποιες συναλλαγὲς μὲ ἐκπροσώπους τῆς Πολιτείας , αὐτὸ ἔγινε - ὅπως ὅλοι γνωρίζουν - γιὰ νὰ ἔχη πόρους καὶ νὰ συντηρῆται τὸ μεγάλο Μοναστήρι τοῦ Βατοπαιδίου μὲ τὴν πολυπληθῆ Ἀδελφότητα (πάνω ἀπὸ 120 μέλη) καὶ τοὺς προσκυνητές, ποὺ σὲ πυκνὰ πλήθη κατακλύζουν κυριολεκτικὰ τὸ Μοναστήρι, ὅπου τους παρέχεται ὄχι μόνο πνευματικὴ βοήθεια, ἀλλὰ καὶ τροφὴ καὶ φιλοξενία, ἐπὶ καθημερινῆς βάσεως.

Ἂς προσέξη πολὺ ἡ Πολιτεία νὰ μὴ προκαλῆ τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τοῦ Λαοῦ. Τὸν φθάνει ἡ...

φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία, ποὺ τοῦ ἔχουν προκαλέσει ἄφρονες καὶ ἀνίκανοι πολιτικοί. Οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι καὶ πονηροί. Τὸ Ἔθνος χρειάζεται, πάνω ἀπ’ ὅλα ἑνότητα καὶ ὁμοψυχία, ἡ ὁποία, ὅμως, δὲν ἐπιτυγχάνεται μὲ τέτοιες μεθοδεύσεις. Στῶμεν καλῶς ».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

Ο Εφραίμ ανοίγει την πόρτα για τον Αγγέλου

πηγή : Άς μιλήσουμε επιτέλους

Το επόμενο βήμα της Ελληνικής δικαιοσύνης, είναι η προφυλάκιση του Αγγέλου.

Ο σκοπός φαινομενικά προφανής. Ο Καραμανλής.

Η συγκυρία όμως, έχει παρασκήνιο…

…όπως και η σιωπή της Νέας Δημοκρατίας.

Πως ανέχονται να συλλαμβάνεται ένας ιερωμένος τα Χριστούγεννα, όχι για κάποιο ποινικό παράπτωμα αλλά για μία υπόθεση που:

1. Δεν έχει τεκμηριωθεί ζημία του Δημοσίου.
2. Δεν βρέθηκε ούτε ένα Ευρώ μαύρου χρήματος.

Την ίδια στιγμή που οι μαντελοτσκουκατάκηδες που ζημίωσαν με ΔΙΣ την πατρίδα (αυτά πληρώνουμε), είναι ΕΞΩ!

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η σιωπή αυτή έχει να κάνει με την προχθεσινή δημοσκόπηση που δεν τόλμησε να παιχθεί. Την έθαψαν άρον άρον.

Μήπως υπάρχει κανένα νοσηρό μυαλό δίπλα στον Σαμαρά που πιστεύει ότι η σύλληψη Εφραίμ είναι “Δώρο”;

Λέμε μήπως…