"Ο Γέροντας Πορφύριος έβλεπε πέρα από τον χωροχρόνο"

Του Δημήτρη Ριζούλη - πηγή

Μια μοναδική εξομολόγηση του μοναχού που είχε την ευλογία 

να βρίσκεται δίπλα στον Άγιο της εποχής μας, γέροντα Πορφύριο

κατά τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, φέρνει σήμερα στο φως

 η «κυριακάτικη δημοκρατία».

Ο αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Αλευράς, μιλά για πρώτη φορά για

 τις συγκλονιστικές τελευταίες ημέρες του γέροντα που τον

 συγκλόνισαν και σημάδεψαν τη ζωή του.

Η γνωριμία του π. Γεωργίου με τον γέροντα Πορφύριο έγινε το 

1985 όταν πήγε να τον επισκεφτεί στο Μοναστήρι στο Μήλεσι

 (όπου ζούσε τότε ο π. Πορφύριος) με σκοπό να τον ρωτήσει αν 

πρέπει να γίνει μοναχός.

«Γνώριζα ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο που είχε τη χάρη του

 Αγίου πνεύματος» λέει ο π. Γεώργιος και προσθέτει «άκουγα ότι

 ήταν χαρισματικός αλλά η αλήθεια είναι ότι ήξερα πολύ λίγα 

πράγματα. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι ήταν ένα οικείο

 μου πρόσωπο».

Στη συνέχεια όμως αυτής της πρώτης γνωριμίας συμβαίνει 

ένα αξιοθαύμαστο γεγονός που εξέπληξε τον π. Γεώργιο.

«Όταν του είπα τι δουλειά κάνω και ότι έχω ένα κτήμα με το οποίο θέλω

 να ασχοληθώ μου περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια την τοποθεσία 

που βρισκόταν, τι δέντρα έχει, που είναι το κάθε δέντρο ακόμα και 

μια μικρή αποθήκη που υπήρχε στο πίσω μέρος χωρίς φυσικά να το

 έχει επισκεφθεί ποτέ. Ένα γεροντάκι λοιπόν μια νύχτα του χειμώνα 

μέσα στο κελί του είδε όλη μου την περιουσία με κάθε λεπτομέρεια 

παρότι η όρασή των ματιών του ήταν εξαιρετικά αδύναμη».

Αυτό που συνέβη στον π. Γεώργιο είναι ένα από τα αμέτρητα 

περιστατικά που διηγούνται άνθρωποι που τον γνώρισαν. Το 

μεγάλο χάρισμά του γέροντα Πορφυρίου ήταν να βλέπει πέρα

 από τον χώρο και τον χρόνο.

Η συνάντηση συγκλόνισε τον π. Γεώργιο. «Μην γυρίσεις στα Τρίκαλα 

και τα διηγηθείς αυτά και έρχονται πούλμαν πιστών» ήταν η εντολή

 που του έδωσε ο γέροντας φεύγοντας. Στο δρόμο της επιστροφής

 από το Μοναστήρι είχε τόση μεγάλη χαρά που ήθελε να κατέβει από

 το αυτοκίνητο και να γυρίσει στην Αθήνα τρέχοντας. Ο ίδιος

 έμαθε μετά από χρόνια ότι εκείνη την ημέρα ο γέροντας είπε

 «αυτό το παιδί μέθυσε σήμερα με το Άγιο πνεύμα».

Μετά από 2 χρόνια ο γέροντας Πορφύριος κάλεσε τον π. Γεώργιο

 στο κελί του στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και του άνοιξε 

το δρόμο του μοναχισμού. Έμεινε ως δόκιμος για 4 χρόνια και

 έζησε από κοντά τις τελευταίες στιγμές του.

«Στην ηλικία του και με τα προβλήματα υγείας που είχε κανείς άλλες 

δε θα μπορούσε να αντέξει ούτε για λίγες μέρες στο Άγιον Όρος»

 λέει ο π. Γεώργιος.

«Ο γέροντας όμως παρακαλούσε τον Θεό να αφήσει την τελευταία

 του πνοή εκεί γνωρίζοντας ότι δεν θα είχε κατάλληλη ιατρική 

περίθαλψη. Έπασχε από καρκίνο, είχε προβλήματα καρδιάς, ήταν

 τυφλός αλλά δεν λύγιζε. Ήταν τόσο ευαίσθητη η υγεία του που 

ακόμα και το νερό που έπινε έπρεπε να είναι ειδικά επεξεργασμένο

 για να μην του προκαλεί μολύνσεις.

Στο κελί του δεν είχε ούτε ιατρικά μηχανήματα ούτε τα απαραίτητα

 φάρμακα και η πρόσβαση με το καράβι ήταν πολύ δύσκολη. 

Ακόμα και το φαγητό ήταν περιορισμένο.

Άντεξε όμως για δυο μήνες σ’ αυτή την κατάσταση με τη χάρη του

 Θεού. Οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος θα θεωρούσε αυτοκτονία να

 βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση σε ένα απομονωμένο κελί του 

Αγίου Όρους. Για τον γέροντα όμως ήταν επιλογή και ευλογία» αναφέρει

 ο π. Γεώργιος.

Εκείνους τους δυο τελευταίους μήνες της ζωής του (το 1991) 

τον διακονούσαν πέντε μοναχοί. Η πιο ωραία στιγμή ήταν όταν το 

βράδυ τους καλούσε για να τους μιλήσει. Εκεί τους προετοίμαζε για

 να αντιμετωπίσουν όλες τις δυσκολίες της ζωής.

Ο π. Γεώργιος είχε αναλάβει να ψαρεύει για να εξασφαλίζεται 

η τροφή. 

Πολλές φορές όμως δεν τα κατάφερνε και ο γέροντας έμενε

 χωρίς φαγητό.

«Ο γέροντας μπορούσε να σου πει ακόμα και σε ποια σημεία της 

θάλασσας υπήρχαν ψάρια και όχι μόνο. Μια μέρα μου είπε να πάω

 σε ένα συγκεκριμένο σημείο για να μαζέψω σαλιγκάρια. Εγώ απόρησα

 γιατί ήξερα ότι εκεί δεν υπήρχαν σαλιγκάρια αλλά τελικά ο γέροντας

 είχε δίκαιο. Πήγα εκεί που μου υπέδειξε και μάζεψα εκατοντάδες! 

Ο γέροντας όχι μόνο τα είχε δει αλλά επιστρέφοντας μου είπε ότι είχα

 γλιστρήσει στο δρόμο και ότι κάποια στιγμή βαρέθηκα να τα μαζεύω 

και έφυγα. Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου. Ένιωθα ότι είχα 

δίπλα μου την προστασία αυτή της θείας παρουσίας» λέει 

ο π. Γεώργιος.

Τους τελευταίους δυο μήνες λίγοι γνώριζαν ότι ο γέροντας

 είχε επιστρέψει στα Καυσοκαλύβια γι’ αυτό και οι επισκέπτες 

ήταν ελάχιστοι. Όσο περνούσαν οι μέρες ήξερε ότι πλησίαζε

 το τέλος. Τις τελευταίες 10 μέρες δεν έτρωγε καθόλου. 

Ο π. Γεώργιος δεν ήθελε να το πιστέψει και ήλπιζε σε ένα θαύμα,

 όμως ο γέροντας φρόντισε να τον προετοιμάσει.

«Με κάλεσε την τελευταία μέρα στις 2 Δεκεμβρίου 1991, ζήτησε 

να είμαι μόνος μου και μου είπε “παιδί μου να ρίξεις τα κοφίνια

 αύριο στη θάλασσα και όσα ψάρια πιάσεις να τα στείλεις στο 

Μοναστήρι μου στο Μήλεσι”.

Ουσιαστικά μου είπε ότι από την επόμενη μέρα δε θα χρειάζεται 

πλέον να φροντίζω για την τροφή του και αντιλήφθηκα ότι ο

 γέροντας φεύγει…» διηγείται με συγκίνηση ο π. Γεώργιος και 

συμπληρώνει: «Έπεσα τότε στο προσκέφαλό του, 

προσευχόμενος και σκεπτόμενος όλη την πορεία της

 ζωής του.

Ο γέροντας που γνώριζε τις σκέψεις μου συγκινήθηκε και τράβηξε τα

 χέρια του από πάνω μου για αποφορτιστεί. Δε μου ζήτησε όμως να

 φύγω. Ήθελε να μείνω δίπλα του γονατιστός και αυτό κράτησε ώρες.

 Ήξερα ότι ζούσα τις τελευταίες του στιγμές. Στις 9 το βράδυ ξεκίνησε

 η πρώτη καρδιακή κρίση που υποχώρησε για να επανέλθει αργότερα

. Ο γέροντας υπέφερε αλλά ήταν γαλήνιος. Ακόμα και εκείνη την ώρα

 προσευχόταν με την αρχιερατική προσευχή του Ιησού και 

επαναλάμβανε τη φράση «ινα ώσιν εν». Αυτά ήταν και τα τελευταία

 λόγια του.

Σήμερα μπορεί κάποιος να καταλάβει πολύ καλύτερα από τότε 

πόση ανάγκη έχει ο λαός του Θεού αυτή την αρχιερατική 

προσευχή του Ιησού.

Ο γέροντας είναι βέβαιο ότι ήθελε να προειδοποιήσει για τις δύσκολες

 μέρες που θα ερχότανε γι’ αυτό και πάντα μας έλεγε “μέσα από 

τη συμφορά θα έρθει η ελπίδα και θα εμφανιστεί ένας σπουδαίος

 άνθρωπος του Θεού που θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο 

στο καλό» καταλήγει ο π. Γεώργιος.

Έτσι ο γέροντας εκοιμήθη ταπεινά στο κελί του, όπως επιθυμούσε, 

μέσα στη γαλήνη του Θεού.

Κανείς δεν πληροφορήθηκε το θάνατό του . Είχε ζητήσει στην 

κηδεία του να μην υπάρχει κόσμος. Φρόντισε γι’ αυτό ο Θεός και

 τις δυο επόμενες μέρες η σφοδρή κακοκαιρία δεν επέτρεψε σε 

κανέναν να πλησιάσει στα Καυσοκαλύβια.

Ετάφη στο προαύλιο, σε μια λωρίδα γης του περιβολιού της

 Παναγίας, καλογερικά, ήσυχα και ταπεινά.

«Ο γέροντας δεν ήθελε ούτε στη ζωή του ούτε μετά θάνατον να

 φανούν σημεία Aγιότητος και το ζητούσε αυτό από το Θεό στην 

προσευχή του, ωστόσο τα δυο του χέρια κατά την εκταφή του

 (τρια χρόνια μετά) ήταν άφθαρτα» λέει ο π. Γεώργιος και καταλήγει

 λέγοντας: «Όλοι όσοι ήμασταν κοντά του νιώθουμε συνεχώς

 την παρουσία του.

Εγώ όταν αντιμετώπισα ένα σοβαρό πρόβλημα και τον επικαλέστηκα 

είχα βοήθεια. Ήρθε στον ύπνο μου και με συμβούλευσε. 

« Ένα όνειρο ήταν» μπορεί να πουν κάποιοι, αλλά για μένα ήταν

 κάτι πολύ σπουδαιότερο και αληθινό».

Το 1986 ο γέροντας είχε αποκαλύψει στα πνευματικά του παιδιά

 ότι σκεφτόταν να δημιουργήσει κάτι σπουδαίο (ισάξιο με τις Πράξεις

 των Αποστόλων όπως έλεγε) για να βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους 

αλλά συναντούσε τεράστια εμπόδια.

Ο π. Γεώργιος πιστεύει σήμερα ότι ο γέροντας ήθελε να δημιουργήσει

 ένα Ίδρυμα συμπαράστασης σε όσους έχουν ανάγκη και είναι 

αποφασισμένος να το υλοποιήσει έστω και τώρα.

Ήδη κατασκεύασε μια μεγάλη εικόνα της Παναγίας που την αφιέρωσε

 στον γέροντα και την ονόμασε «ινα ωσιν εν» ενώ αντίγραφό της

 δόθηκε και στη Ρωσική Εκκλησία γιατί ο γέροντας είχε πάρει τη χάρη

 να γίνει μοναχός από έναν Ρώσο ασκητή.

Παράλληλα σε συνεργασία με τον Ιωάννη Κορνιλάκη και την μη

 κερδοσκοπική οργάνωση «Ελαία» προετοίμασε την έκδοση ενός 

μνημειώδους βιβλίου με τα ανέκδοτα χειρόγραφα του «Αγίου της

 πολιτικής» Ιωάννη Καποδίστρια.

Τα σχέδια του για το μέλλον αφορούν την επέκταση αυτού του 

έργου και σε άλλες δραστηριότητες για την διατήρηση της 

παρακαταθήκης του γέροντα Πορφυρίου

Η νίκη κατά του διαβόλου - γέρων Νίκων

πηγή

Ασκήσεις εξόδου από την φιλαυτία

Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος

[Φιλαυτία = η παθολογική αγάπη προς το Εγώ μας, απ' την οποία, λίγο πολύ, πάσχουμε οι περισσότεροι]

 

Τέως ακατέργαστος εγωιστής-ναρκισσευόμενος άθεος. Νύν αγωνιζόμενος Χριστιανός Ορθόδοξος 

ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΣΚΗΣΗΣ 1 (πιο εύκολο)

Προσπαθώ, κάθε ασθενή μου που θα μπει στο ιατρείο, να τον αισθανθώ σαν τον πιο αγαπητό μου άνθρωπο.

Προσπαθώ να τον περιμένω με λαχτάρα και να τον αγκαλιάσω σαν το παιδί μου που έχω χρόνια να το δω.

Προσπαθώ να σκεφτώ, πως και ο πιο αντιπαθητικός σε εμένα, κατά βάθος είναι ένα τραυματισμένο πουλάκι, που οικοδόμησε για τον εαυτό του, ως προστατευτικό τείχος, μια εικόνα δυνατού σε κάποιον τομέα, και πώς αυτό το κλείσιμο θα ξεκλειδώσει όχι με κατά μέτωπον επίθεση για την εκπόρθησή του, αλλά μόνο άμα νοιώσει την αγάπη μου.

Προσπαθώ να ακούω αυτά που μου λέει, όχι με την συγκατάβαση του επαΐοντος, αυτού που εξ ορισμού ξέρει  περισσότερα, αλλά ως αυτός που πάντα ξέρει λιγότερα, και περιμένει ναμάθει.

Το επίπεδο αυτό είναι εύκολο, γιατί στην σχέση έχω εγώ το πάνω χέρι, επιδιώκω για τον εαυτό μου μια εικόνα αγαθού, καταδεκτικού και μεγάθυμου, ο ναρκισσισμός μου είναι παρών, απλώς είναι «αγαπητικού» τύπου ναρκισσισμός. Αν μείνω εδώ είμαι «καλός» πρός τα έξω, ενώ παραμένω ο ίδιος μέσα μου. Αυτή, νομίζω, είναι η «γερμανικού» τύπου καλοσύνη.

ΕΠΙΠΕΔΟ 2 (δύσκολο)

Προσπαθώ να σκεφτώ, πώς εγώ που θέλω να σκέφτομαι τόσο μεγάθυμα για τον άλλον, είμαι ενας φούσκας, ένα ταπεινολόγος υπερήφανος. Πώς ο άλλος μπορεί να είναι πολύ καλύτερος από μένα, για πράγματα που έκανε ή θα κάνει και που εγώ δεν γνωρίζω καί για αισθήματα και έξοδο απο την φιλαυτία που κατάφερε χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες όπως εγώ.

Εδώ, αν αρχίσω να τα καταφέρνω, μου φαίνεται πώς αρχίζω να διαρρηγνύω τον ναρκισσισμό μου και να διαμορφώνω συνθήκες αληθινού ανοίγματος στον άλλον.

Προσπαθώ να σκεφτώ, πώς θα πρέπει να συνεχίσω να τον βλέπω ετσι, αν είναι γύφτος, πακιστανός, βρώμικος και τοξινομανής και άφησε έγκυο την κόρη μου. Πώς και σε αυτήν την περίπτωση, δεν πρέπει απλώς να τον ανέχομαι, αλλά να χαίρομαι γιατί ένας άνθρωπος «κατ εικόνα» θεού μου έκανε αυτήν την τιμή. 

Προσπαθώ να φαντασθώ, πώς αυτός ο άλλος, που συναντώ και που θέλω να αγκαλιάσω, μου τσαλαπατάει αυτήν την διάθεση, την αγνοεί, μου επιτίθεται, μου φέρεται αχάριστα, και πώς εγώ, παρ όλα αυτά, πρέπει να συνεχίσω να τον αγαπώ, με τον νου και την καρδιά μου, όπως θα συνέχιζα να προσπαθώ να τον αγαπώ και να νοιάζομαι γι αυτόν αν ήταν το δύσκολο παιδί μου.

Προσπαθώ να φαντασθώ, πώς αυτός ο άλλος, μου επιτίθεται για να με σκοτώσει, με τραυματίζει και με βασανίζει,  σκοτώνει και  βιάζει την γυναίκα μου και την κόρη μου, αφού πρώτα τις βασανίσει. Όμως, προσπαθώ να σκεφτώ, πώς και τότε, θα πρέπει να  τον βλέπω σαν παιδί μου που έφτασε σε αυτό το σημείο, και πώς το μόνο που μου μένει είναι να προσπαθήσω να το αγκαλιάσω με αγάπη, να προσεύχομαι γ ι αυτόν, να αρρωστήσω γι αυτόν, να πεθάνω γι αυτόν, για να μην υποφέρει κι αυτός.

Αυτό είναι πολύ προχωρημένο. Αλλά, σκέφτομαι, πώς όσο ασκούμαι γι αυτό το ενδεχόμενο καθημερινά, κάτι μπορώ να καταφέρω.

Παππούλη μου Παΐσιε, εσύ που μεταμορφώθηκες σε σκέτη αγάπη για τούς άλλους, βοήθα με να σου μοιάσω έστω και στό ένα εκατομμυριοστό.
Αμήν.

Προσευχή Γέροντος ΠΑΙΣΙΟΥ, υπέρ όλου του κόσμου

 

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ μου, μην εγκαταλείπεις τους δούλους Σου που ζουν μακριά από την Εκκλησία, η Αγάπη Σου να ενεργήσει και να τους φέρει όλους κοντά Σου.
-Μνήσθητι Κύριε πάντων των δούλων Σου
των πονεμένων,
των θλιβομένων,
των Ασθενούντων,
των Φτωχών,
των πενθούντων,
των Αδικημένων,
των Μοναχικών,
των Συκοφαντουμένων,
των Αιχμαλώτων,
των Πεινασμένων,
των Προσφύγων,
των Παραστρατημένων,
των Πλανεμένων,
των Ανυπερασπίστων,
των Φυλακισμένων,
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που υποφέρουν από τον καρκίνο. 
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
-Μνήσθητι των αρχόντων (προέδρων, υπουργών...) και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
-Μνήσθητι Κύριε των παιδιών που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
-Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
-Μνήσθητι Κύριε των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τους συζύγους τους. 
-Μνήσθητι Κύριε όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών, φώτισον και βοήθησον αυτόυς να διορθωθούν.
-Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.
-Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
-Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων (κληρικών), της Εκκλησίας των πιστών.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που είναι σε καιρό πολέμου.
-Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.
-Μνήσθητι των δούλων Σου που άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά Σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Και την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά Σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.
-Μνήσθητι Κύριε των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη Σου σ' αυτές.
-Μνήσθητι των δούλων Σου που υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
-Μνήσθητι όσων βρίσκονται σε απόγνωσι, βοήθησε και γαλήνευσέ τους. 
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που ζήτησαν τις προσευχές μας.
-Μνήσθητι και πάντων των απ' αιώνος κεκοιμημένων και ανάπαυσον αυτούς.
ΑΜΗΝ

Εάν επιστρέφαμε στον Θεό Πατέρα, δεν θα είχαμε κρίσεις και αδιέξοδα…

Κυριακή του Ασώτου σήμερα και διδασκόμαστε ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην πατρική αγκάλη του Θεού, διότι μακριά από Εκείνον κινδυνεύουμε να αφανισθούμε, ειδικότερα στις δύσκολες περιόδους, μέσα στις οποίες ταλανίζεται το Γένος μας και η ανθρωπότητα γενικότερα. Την ώρα που οι πολιτικοί «ψάχνονται» ακόμα για το τι μέλει γενέσθαι, είναι επιτακτική ανάγκη να αναλογισθεί ο καθένας καί να συνειδητοποιήσει ότι οι πτώσεις και τα αμαρτήματά μας που επέφεραν την κρίση και τις προβληματικές καταστάσεις στη χώρα μας και που κυρίως θα επιφορτισθούν οι γενεές που έπονται, οφείλονται στην απομάκρυνσή μας από τον Θεό και την αλόγιστη προσκόλλησή μας στα αμαρτωλά πάθη που κυρίευσαν τη ζωή μας. Ο άσωτος βίος μας και οι χείριστες επιθυμίες μας, είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για το ότι συνέβη στην κοινωνία μας, γιατί θελήσαμε να ζήσουμε δοκιμάζοντας κάθε είδους ανομίας, υποκύπτοντας στους πειρασμούς χάριν του εγωϊσμού και της φιλαυτίας, της φιλαργυρίας και της με κάθε τρόπο επίτευξης των ακόρεστων συμφερόντων μας. Νομίσαμε ότι ζώντας μέσα στον βόρβορο της αμαρτίας, αλυσοδεμένοι από τα πάθη μας, θα γεμίζαμε τα απύθμενα κενά μας και θα αντισταθμίζαμε τα προσωπικά προβλήματά μας. Δαπανήσαμε τον βίο μας ασώτως, αναζητώντας χίμαιρες. Επιζητώντας πλούτη με λεφτά που δεν μας ανήκαν, σαρκικές ανέσεις και στιγμιαίες απολαύσεις που δεν ωφελούν, ξεχνώντας την ψυχή μας. Ξεπουλώντας ότι πολυτιμότερο έχουμε, την αθάνατη ψυχή μας αντί εφήμερων, μάταιων, ψευδών καί πρόσκαιρων καλοπεράσεων.

Αν ζούσαμε χριστιανικά θα διαπιστώναμε ότι αυτός είναι

 ο μόνος σίγουρος και αληθής δρόμος για να σωθούμε 

και να ζήσουμε ως πραγματικοί άνθρωποι.

σ.α.

πηγή

Η μέριμνα για την Ευρώπη του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου

 

Άρθρο του Μητροπολίτη Βρεσθένης Θεόκλητου 

Από την εποχή της νεότητός του ο Μακαριστός Χριστόδουλος ανησυχούσε για το μέλλον του Ελληνισμού στην Ευρώπη. Ως Μητροπολίτης Δημητριάδος ο Χριστόδουλος, δεν εκδήλωσε καμίαν αντίθεση για την ένταξη στην Ευρώπη. Σε πολλά κείμενά του όμως, διετύπωνε την ανάγκη η ένταξη να συνοδεύεται από αγώνα για την αυτοσυνειδησία των Ελλήνων.

Ήταν βέβαιος ότι η ένωση της Ευρώπης, αποτελεί πνευματική και ποιμαντική πρόκληση – όχι αυτονόητα αρνητική, αλλά που αναπότρεπτα θα καταλήξει αρνητική εάν συνεχισθεί η σιωπή και αδιαφορία της Εκκλησίας μας. Εκτιμούσε ότι είναι επικίνδυνο και κοντόφθαλμο να βλέπουμε την ένωση της Ευρώπης μόνο ως ένα ταμείο, ή ως υπόθεση μόνο της πολιτείας και των παραγωγικών τάξεων.

Θεωρούσε ότι η Εκκλησία πρέπει να ενδιαφερθεί επειγόντως και πολύ σοβαρά για το σε ποιό περιβάλλον, κοινωνικό και πολιτικό, οικονομικό και θεσμικό, κυρίως όμως ποιμαντικό και παιδευτικό, πρόκειται να ζήσουν οι νέοι μας. Πνευματικά, έβλεπε την ένωση της Ευρώπης ως μία μοναδική ευκαιρία να επανεξετασθεί η σχέση της Ορθοδοξίας και του ευρωπαϊκού κόσμου.

Τον προβληματισμό του τον έδειξε ακόμη μια φορά, με τον πιο επίσημο τρόπο, αμέσως μόλις εξελέγη Αρχιεπίσκοπος. Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα περί Ευρώπης στον ενθρονιστήριο λόγο του το 1998:

«Καθώς είναι βέβαιο ότι κυοφορείται ένας νέος πολιτισμός που θα κρίνει την πορεία της Ευρώπης, η ευθύνη μας, ελληνικής Πολιτείας και ελληνικής Εκκλησίας, για το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι πελώρια. Η Εκκλησία οφείλει να διαθέτει ευρεία αντίληψη του διεθνούς περίγυρου, κατανόηση των διαδικασιών της Ευρωπαϊκής ενοποίησης και να έχει θετική συμβολή για την υλοποίηση των στόχων της. Ως Εκκλησία στηρίζουμε τις προσπάθειες του λαού μας, της κυβέρνησής του και της ηγεσίας του για την πλήρη ένταξη της χώρας μας στην Ε.Ε. Όμως αυτό δεν σημαίνει απάρνηση της ταυτότητάς μας, της ελληνορθοδοξίας μας. Η ένωσή μας με την Ευρώπη δεν καταργεί την πολυμορφία. Αντιθέτως, η εμμονή και η προστασία της πνευματικής ταυτότητας κάθε ευρωπαϊκού λαού, αποτελεί το κύριο γνώρισμα του ευρωπαϊκού κόσμου. Γι’ αυτό –ναι- μένουμε στην Ευρώπη όχι όμως ως φτωχοί συγγενείς, μακρινοί Ανατολίτες, ξένοι προς το ευρωπαϊκό πνεύμα, αλλ’ ως οικείοι μέσα στο μεγάλο ευρωπαϊκό μας σπίτι».

Και πραγματικά, ο αείμνηστος γέροντάς μου, πολύ γρήγορα προχώρησε στη σύσταση Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως των Ευρωπαϊκών Θεμάτων. Καρπός αυτής της γόνιμης μέριμνας ήταν και  είναι και η δημιουργία ειδικού ιστοχώρου της Εκκλησίας μας, του αγγλόφωνου – και γι’ αυτό ίσως γνωστού κυρίως στην Ευρώπη – ιστοχώρου EuropeanSpirit.

Στη διάρκεια της Αρχιεπισκοπίας του εξεφώνησε περισσότερες από 30 ομιλίες για την Ένωση της Ευρώπης, επισκέφθηκε τις Βρυξέλλες και μίλησε με Ευρωβουλευτές εκεί, μίλησε σε ξένα Πανεπιστήμια, τιμήθηκε ως επίτιμος διδάκτωρ, και είχε ιδιαίτερες συναντήσεις με ευρωπαϊστές όπως ο Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εστέν, ο Ζακ Ντελόρ, ο Ζώρζ Σαντέρ, ο Πρόεδρος της Ευρωβουλής Χ. Γκ. Πέτερινγκ, και πολλούς Επιτρόπους.

Ο μακαριστός δεν έκρυβε την ανησυχία του: με ποια εφόδια ψυχής θα πάει ο Έλληνας στην Ευρώπη να εργασθεί, πως θα κρατήσει υψηλά την αυτοεκτίμησή του και την ιδιοπροσωπία του, όταν εδώ και τουλάχιστον δύο αιώνες διδάσκεται πως το ευρωπαϊκό είναι υψηλό και το ελληνικό είναι άξιο καταφρόνησης; Πως θα κρατήσει την πίστη του μέσα σε ένα περιβάλλον που κι όταν δεν είναι χριστιανοφοβικό πάντως αρνείται να δει την πίστη ως κάτι πέραν των απλών προσωπικών δεδομένων;

Μιλώντας στο Συνέδριο των Γάλλων Συμβολαιογράφων, έθεσε και σε αυτούς το πρόβλημα:

«Διερωτώμαι: θα μπορέσουμε άραγε οι Ευρωπαίοι να κρατήσουμε στη ζωή τα έθνη μας - όχι ως ρατσιστικό αλλά ως ταυτοτικό μας στοιχείο; Θα κρατήσουμε στη ζωή τις κοινωνίες μας - όχι ότι τις θεωρού ιδανικές αλλά επειδή μας δίνουν ακόμη ένα κοινό αξιακό πλαίσιο, επιτρέποντάς μας έτσι να συνειδητοποιήσουμε την παράβασή του ακόμη και χωρίς καθόλου νομικές γνώσεις; Θα κρατήσουμε ζωντανές τις ιστορίες μας, και κυρίως το πέρα από αυτές ζωτικό τοπίο, τις παραδόσεις μας; Θα διατηρήσουμε τις γλώσσες μας – όχι ως  απλή γνώση αλλά ως έκφραση της ψυχής μας; Θα συνεχίζουμε να διαβάζουμε στο πρωτότυπο την ποίησή μας, να εκφράζουμε μέσω αυτής τη ζωή, την ελπίδα, τις αγάπες μας και τον πόνο της απουσίας τους;»

Αυτή την αγωνία εξέφραζε και η σταθερή άρνησή του να δεχθεί την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη. Είναι πολύ μακράν της πραγματικότητος αυτοί που θεωρούσαν την άρνησή του ως πολιτική αιχμή κατά του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Ο Χριστόδουλος γνώριζε πολύ καλά τα ωφέλη που θα είχε το Πατριαρχείο από την ένταξη της Τουρκίας, ωφέλη που θα είχε όλη η Ορθοδοξία. Αλλά είχε πλήρη πεποίθηση ότι η Ευρώπη δεν θα έχει πράγματι τη δύναμη να εντάξει την Τουρκία, μια χώρα της τάξεως των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο κίνδυνος για τον Χριστόδουλο είναι άμεσος: η ένταξη της Τουρκίας θα οδηγήσει αναπόφευκτα και αμέσως στην πλήρη αποσάθρωση του ίδιου του ευρωπαϊκού κόσμου, στην πλήρη εξαλλοίωση του πνευματικού του ιστού.

Όχι μόνο δεν ήταν αντιευρωπαϊστής ο Χριστόδουλος, όπως είπαν κάποιοι απρόσεκτοι, αλλά στάθηκε υπερασπιστής της ευρωπαϊκής ταυτότητος, υπέρμαχος της ευρωπαϊκής πνευματικής κληρονομιάς.

Οι εύκολοι αρνητές του Χριστόδουλου, ισχυρίσθηκαν πως δεν είναι καθήκον της Εκκλησίας η υπεράσπιση της ιδιοπροσωπίας του λαού μας, και μάλιστα συχνά χαρακτήρισαν αυτή τη μέριμνα ως εθνικιστικό ιδεολόγημα. Ο ίδιος απάντησε σε αυτό πολλές φορές. Εδώ, θα μου επιτραπεί να παραθέσω ένα απόσπασμα από ομιλία του που δεν πρόλαβε να εκφωνήσει:

«Επειδή η Εκκλησία είναι κοινωνία προσώπων, αυτονοήτως είναι κιβωτός και προστάτης των χαρισμάτων κάθε προσώπου και του ποιμνίου ως συνόλου, άρα και των προσωπικών, κοινωνικών και εθνικών παραδόσεών του· είναι κιβωτός και προστάτης της ιστορικής συνείδησής του, της πολιτιστικής κληρονομιάς του – με δυό λόγια, είναι ταμείο και φύλακας πού  συνιστά την ιδιομορφία κάθε προσώπου και του ποιμνίου που φέρει και αυξάνει την κληρονομιά».

Η παρακαταθήκη που άφησε σε όλους τους Έλληνες ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος, είναι ξεκάθαρη και στο κεφάλαιο Ελλάδα/Ευρώπη. Μας ζήτησε να μείνουμε στην Ευρώπη εργαζόμενοι υπέρ του πολιτισμού της, και να έχουμε πάντοτε υπ’ όψιν μας ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι αδιανόητος χωρίς το Χριστό,  τη χριστιανική πίστη και την κλασσική παιδεία.

Ωστόσο όμως ο ίδιος, ατενίζοντας το δυσοίωνο μέλλον που τώρα ζούμε, τελματωμένοι μέσα σε μια ηθική, πνευματική και οικονομική κρίση, λοιδορούμενοι από τους άλλοτε ευρωπαίους  θύτες μας, του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που έρχονται με σκοπό να πετύχουν την υλική και  πνευματική μας αφαίμαξη και την υποδούλωσή μας στα άνομα και άδικα συμφέροντά τους, μας προτρέπει  στον κύκνειο πρωτοχρονιάτικο λόγο του το 2008, χαρίζοντάς μας τη χαμένη μας δύναμη, την παρηγοριά και την ελπίδα : «Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών.

ΣΤΑΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ στις επάλξεις σας και μη ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ' επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ότι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ο,τι κινδυνεύει».

Αυτές τις ηθικές και πατρικές προτροπές ενστερνιζόμενοι, θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις όποιες κρίσεις στην προσωπική αλλά και κοινωνικής μας ευρωπαϊκή ζωή διατηρώντας την αυτοσυνειδησία μας, την ελληνική μας  ταυτότητα.

Αυτή η ταπεινή αναφορά στις ιδέες και τα πιστεύω του για την Ευρώπη  και τη σχέση της Ελλάδας με αυτή, ας είναι τώρα, πού συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την εις Κύριον εκδημία του, ελάχιστος φόρος τιμής.

Ο ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ

πηγή

ΟΙ ΕΠΙΟΡΚΟΙ, ΟΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΚΙΔΕΣ…

Ο Ανεξάρτητος Βουλευτής Πρέβεζας Βαγγέλης Παπαχρήστος, οικονομολόγος, αποκάλυψε προ ολίγου στη Βουλή ότι στο κείμενο της Δανειακής σύμβασης και στα σημεία που θα έπρεπε να είχαν καταγραφεί τα ποσά που αφορούν στους οικονομικούς όρους της σύμβασης, υπάρχουν κουκίδες!
« Καλούμαστε να υπερψηφίσουμε μία δανειακή σύμβαση στον τόμο της οποίας δεν υπάρχουν νούμερα, υπάρχουν κουκίδες!!!»
ΨΗΦΙΣΤΕ, ΛΟΙΠΟΝ ΚΟΥΚΙΔΕΣ ΑΝΟΗΤΟΙ, ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ…

πηγή ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝ

Ξαναζεῖ τά δεκεμβριανά ἡ Ἀθήνα! Στίς φλόγες ἡ ἐθνική βιβλιοθήκη! Ὁ Θεός νά βάλει τό χέρι του!

tvxs.gr

Απέλπιδα προσπάθεια διανοούμενων: «Σταματήστε. Οδηγείτε την Ελλάδα σε Ολοκαύτωμα»

Προσπάθεια να σώσουν την χώρα, έστω και την ύστατη ώρα, κάνουν πέντε Έλληνες διανοούμενοι.

Με κοινή τους δήλωση, κάνουν έκκληση στους Έλληνες βουλευτές να μην ψηφίσουν υπέρ της νέας δανειακής σύμβασης και των καταστροφικών νέων μέτρων που προβλέπει αυτή, στην σημερινή κρίσιμη ψηφοφορία στην Βουλή.

Το κείμενο υπογράφουν ο Νίκος Κοτζιάς, καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας, ο Πέτρος Μηλιαράκης, Δικηγόρος ευρωπαϊκών δικαστηρίων, ο Αλέξης Μητρόπουλος, καθηγητής Εργατικού Δικαίου, ο Ηλίας Νικολόπουλος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και ο Δημήτρης Πλευράκης, δικηγόρος-MSc Φιλοσοφίας Δικαίου.

Καταγγέλλουν τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, αναφέρουν τι θα ακολουθήσει την εφαρμογή του νέου Μνημονίου , ενώ τονίζεται ότι «οδηγούν την Ελλάδα σε Ολοκαύτωμα»!

Αναλυτικά τα σημεία της δήλωσής τους:

1.Το δημόσιο χρέος ανέρχεται πλέον στα 169%. Πρόκειται για το σήμα της αποτυχίας του 'Μνημονίου 1'. Σήμερα η χώρα καλείται μέσα από ένα καταιγισμό ψεμάτων, μονόπλευρης πληροφόρησης και εκφοβισμού να συναινέσει στην ψήφιση του 'Μνημονίου 2', του PSI και της νέας δανειακής σύμβασης. Τα ισχυρά συμφέροντα τραπεζιτών, διαπλοκής, τοκογλυφίας, παραοικονομίας, οι πολιτικές δυνάμεις που κατέστρεψαν τη χώρα, όλοι αυτοί παριστάνουν σήμερα τους σωτήρες. Τους σωτήρες των συμφερόντων των λίγων που τα εμφανίζουν ως «εθνικά αναγκαία».

2.Με το PSI, το νέο Μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση, η Ελλάδα οδηγείται και άλλο στο περιθώριο του παγκόσμιου γίγνεσθαι. Υποβαθμίζεται με τρόπο πρωτοφανή η θέση της στην Ευρώπη. Αυξάνει ο βαθμός εξάρτησής της από ξένα κέντρα ελέγχου και διοίκησης. Η χώρα βρίσκεται σε μια συνεχή πορεία υπονόμευσης της κυριαρχίας της. Οι υπό «έγκριση» συμφωνίες εμπεριέχουν πολλαπλές προβλέψεις υπονόμευσης της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Εκχώρηση δικαιωμάτων σε ξένες δυνάμεις. Παραίτηση του Κοινοβουλίου από τα κυρίαρχα δικαιώματά του και με την πρόβλεψη ότι οι διαφορές με τους δανειστές θα υπόκεινται στο αγγλικό δίκαιο και θα εξετάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου. Η πρωτοφανή αποδοχή από την ελληνική κυβέρνηση προβλέψεων αντιμετώπισης «απάτης» που διαπράττει η Ελλάδα αποτελεί ιστορικών διαστάσεων προσβολή προς του έλληνες πολίτες. Η δέσμευση για παροχή όλων των στοιχείων που θα απαιτούν οι τροϊκανοί καθώς και η παράδοση του δικαιώματος να ελέγχουν το σύνολο των πεπραγμένων της Ελλάδος.

3.Η πολιτική του πρώτου μνημονίου οδήγησε την Ελλάδα σε μέγιστη ύφεση. Αυτή είναι η κύρια αιτία που το ποσοστό χρέους έχει μεγαλώσει τόσο. Είναι η αιτία της αποδιοργάνωσης της κοινωνίας, των παραγωγικών ιστών. Το 'Μνημόνιο 2' προωθεί με ακόμα μεγαλύτερη αγριότητα αυτή την πολιτική. Όπως και στα δύο τελευταία χρόνια η πολιτική του Μνημονίου και αποκλειστικής εξυπηρέτησης των τοκογλύφων έχει αποσυνδεθεί από την ανάπτυξη.

4.Θεμελιακή αιτία της Κρίσης ήταν και είναι η άνιση κατανομή εισοδήματος. Στο νέο Μνημόνιο, παντού και για όλους που δεν ανήκουν στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, προβλέπονται άγριες περικοπές. Προωθούνται μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού: αύξηση της ανεργίας, απολύσεις, μείωση μισθών και συντάξεων. Κατάργηση κεκτημένων των εργαζομένων και δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται με διεθνείς συμβάσεις και αποφάσεις. Ταυτόχρονα με όλους τους τρόπους στηρίζονται και δικαιολογούνται μέτρα υπέρ των τραπεζών και κύρια υπέρ των τραπεζιτών.

5.Ευρωπαϊκές Συνθήκες, Σύνταγμα και νόμοι, ηθικοί κανόνες και αξίες παραβιάζονται συνεχώς και συστηματικά. Όπως και στο πρώτο μνημόνιο, έτσι και στο δεύτερο προβλέπονται πολλαπλές μορφές και διαδικασίες παραβίασης και παράκαμψης δημοκρατικών κεκτημένων. Για άλλη μια φορά σε κομβικά ζητήματα προβλέπεται η παράκαμψη του Κοινοβουλίου. Προγραμματίζεται εκ νέου η παραβίαση του Συντάγματος και η ανάθεση στον υπουργό των οικονομικών να υπογράφει με αντισυνταγματικές διαδικασίες τις τριμηνιαίες συμφωνίες καθώς και την κατάπτυστη συμφωνία που ετοιμάζεται με τις τράπεζες.

6.Ιδιαίτερα ανήθικη και κατάπτυστη είναι η οργανωμένη επίθεση, προς όφελος μερίδων της εργοδοσίας και κατά παραγγελία της, ενάντια στα συλλογικά και ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες των εργαζομένων μισθωτών, αλλά και ελεύθερων επαγγελματιών. Το 'Μνημόνιο 2' προβλέπει ακόμα και παρεμβάσεις επεμβάσεις στην εκπαίδευση και στη δικαιοσύνη. Ενώ υποτιμώνται συνολικά τα δικαιώματα του πολίτη. Ο αυταρχισμός είναι στην ημερήσια διάταξη.

7.Στα κείμενα του Μνημονίου, προβλέπονται αυξήσεις τιμών σε δημόσια αγαθά. Αντίθετα, στα πλαίσια της άγριας καταλήστευσης του λαού, δεν προβλέπονται μέτρα κατά των καρτέλ, τα μονοπώλια και ολιγοπώλια, μέτρα επιβολής μείωσης των τιμών. Στην Ελλάδα, με αυτές τις πολιτικές, συνδυάζονται ύφεση, πτώση λαϊκού εισοδήματος, αύξηση των τιμών.

8.Και στο 'Μνημόνιο 2' προβλέπεται το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας, παραίτηση από δικαιώματα συμψηφισμού με τα χρέη που έχουν σε εμάς οι δανειστές, εμπράγματες εγγυήσεις, παραίτηση από μέσα άμυνας έναντι των δανειστών. Ανά τρεις μήνες πρόσθετα μέτρα.

9.Η πτώχευση, η παραίτηση από το άσυλο, καθώς και ο αφοπλισμός της χώρας είναι η στρατηγική παράδοσης στους ξένους. Η προγραμματισμένη παράδοση των πόρων της χώρας και της δημόσιας περιουσίας, όπως προβλέπει το Μνημόνιο και η συμφωνία για το PSI.

10.Αυτή η συμφωνία, αυτή η κυβέρνηση, τα κυβερνητικά κόμματα, στο όνομα της χρεοκοπίας της Ελλάδας, όπως εκβιαστικά την προβλέπουν οι ξένοι, οδηγούν την Ελλάδα σε ολοκαύτωμα. Σε αυτό είναι συνυπεύθυνος και ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας με βάση το νόμο 3847. Οι πολιτικές δυνάμεις που κυβερνούν δημιούργησαν το 2007-9 το πρόβλημα. Το μετέτρεψαν το 2009-2011 σε καταστροφή. Μας οδηγούν στο ολοκαύτωμα. Οδηγούν την Ελλάδα σε πραγματική καταστροφή, καταστραμμένη οικονομικά και κοινωνικά, χωρίς επενδύσεις, χωρίς δημόσια περιουσία, όπως προβλέπει το 'Μνημόνιο 2', θα είναι ισοπεδωμένη και δεν θα μπορέσει να σηκώσει το ανάστημά της. Αυτό θέλουν, αυτό επιδιώκουν. Πρέπει να τους εμποδίσουμε, να αντισταθούμε. Η καταστροφή δεν έρχεται εξαιτίας εκλογών, όπως υποκριτικά υποστηρίζει όλο το κόμμα του μνημονίου, αλλά ήδη έχει έρθει, ακριβώς γιατί δεν έγιναν εκλογές.

11.Το συμπέρασμα είναι ένα και μοναδικό το πρόβλημα είναι πριν από όλα πολιτική. Για αυτό ψηφίζουμε όχι. Λέμε Ναι στην αντίσταση. Όλοι στο Σύνταγμα. Απαιτούμε και επιβάλουμε εκλογές. Προωθούμε την δημοκρατική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, της οικονομίας, της κοινωνίας με μια νέα ενεργητική εξωτερική πολιτική.

πηγή