Ξεπουλάει ακίνητη περιουσία ο Θεόφιλος Ιεροσολύμων στους Εβραίους - NA ΓΙΑΤΙ ΔΙΩΧΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΑΝ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ

Οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν μήνες μεταξύ των πλευρών. Η συναλλαγή συμφωνήθηκε, παρά τις πιέσεις της Παλαιστινιακής Αρχής, που απαιτούσε από το Ελληνικό Πατριαρχείο να απεχει από πώληση δικαιωμάτων σε παράγοντα στο Ισραήλ. Η συναλλαγή συμπεριλαμβάνει δικαιώματα εκμίσθωσης σε χιλιάδες διαμερίσματα στην Ρεχάβια και το ακίνητο της Κνέσετ. Οι οικογένεια Μπεν-Νταβίντ είναι μιά από τις πιο ευσταθείς οικογένειες στα Ιεροσόλυμα. Μετά από διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν μήνες, έκλεισε η συναλλαγή αυτήν την Κυριακή (13.03.2011), κατά την οποία το Ελληνικό Πατριαρχείο πούλησε δικαιώματα ακινήτων στα Ιεροσόλυμα και σε άλλους οικισμούς. Έτσι έγινε γνωστό στο News1. Έγινε γνωστό, ότι η συναλλαγή συμπεριλαμβάνει δικαιώματα εκμίσθωσης σε χιλιάδες στρέμματα, και έκλεισε για 80 εκκατομύρια σέκελ.
Ο αγοραστής είναι ομάδα επενδυτών με επικεφαλής την ιεροσολυμίτικη οικογένεια Μπεν-Νταβίντ. Εκ μέρους της Εκκλησίας υπέγραψαν ο Έλληνας Πατριάρχης ο λεγόμενος «Θεόφιλος ο Τρίτος» (το πρωτότυπο όνομά του είναι Θεόφιλος Γιαννόπουλος), και ο οικονομικός του σύμβουλος.

Η συναλλαγή συμπεριλαμβάνει εκτάσεις γης πάνω στις οποίες είναι κτισμένα χιλιάδες διαμερίσματα, που είχαν κτιστεί με συνθήκες εκμίσθωσης. Τα πουληθέντα δικαιώματα συμπεριλαμβάνουν επίσης δικαιώματα εκμίσθωσης σε σημαντικές εκτάσεις στην γειτονιά Ρεχάβια, την έκταση πάνω στην οποία κείται η Κνέσετ του Ισραήλ και την έκταση πάνω στην οποία βρίσκεται ο οίκος του Προέδρου της Χώρας. Η συναλλαγή συμπεριλαμβάνει επίσης τεράστια αποθέματα γης που τώρα λειτουργούν ως πάρκα στα Ιεροσόλυμα.
Η συναλλαγή υπογράφτηκε μυστικά λόγω πιέσεων που ασκούνταν για μεγάλο διάστημα πάνω στο Πατριαρχείο, κυρίως εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής, - που απαιτούσε να απέχει από πώληση ακινήτων σε παράγοντα στο Κράτος του Ισραήλ. Το Ισραήλ, από την άλλη, πίεζε να πραγματοποιηθούν οι συναλλαγές, για να εξασφαλίσῃ την πλήρη ιδιοκτησία του Ισραήλ σ’ αυτά τά ακίνητα.
Ας θυμήσουμε, ότι πριν περίπου 10 χρόνια έγινε παρόμοια συναλλαγή, που τελικά τορπιλίστηκε λόγῳ σκανδάλου απάτης εκ μέρους των αγοραστών, και λόγῳ αποτίναξης του Ελληνικού Πατριαρχείου από τόν ἴδιο τόν σκοπό να κάνῃ την συναλλαγή, κατόπιν πιέσεων των Αραβικών Χωρών και της Παλαιστινιακής Αρχής. 
Η οικογένεια Μπεν-Νταβίντ είναι από τις ποιό ευσταθείς οικογένειες στα Ιεροσόλυμα. Έχει πολλά ακίνητα, μεταξύ στα οποία: το εμπορικό κέντρο στην Μεβασέρετ Τσιών, Power Center στην Ασσκελόν σε έκταση περίπου 100 στρεμμάτων, εργοστάσιο κοσμημάτων που κάνει εξαγωγή στο εξωτερικό, και είναι συνέταιρη στην εταιρία Γκιβ’ότ Ολάμ (που ασχολείται με διάτρηση πετρελαίου).
Η αγορά ακινήτων από το Πατριαρχείο έγινε, όπως είπαμε, στο πλαίσιο ομάδας επενδυτών με επικεφαλής την οικογένεια Μπεν-Νταβίντ. Όσο είναι γνωστό, η ομάδα σκοπεύει να πωλήσει τουλάχιστον ένα μέρος των αγορασθέντων ακινήτων στην Κέρεν Καγιέμετ λε-Ισραέλ (Jewish National Fond). Πρώτες επαφές στο θέμα ήδη ξεκίνησαν.
Δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας news1.co.il

πηγή

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ ΥΨΙΣΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ: O Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος φέρεται να προτείνει την ανταλλαγή - ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΣΕ Ισραηλινή εταιρεία!!!

Το ενδεχόμενο να πληρώσει δάνειο που έλαβε με ένα από τα ακίνητά του στα Ιεροσόλυμα φαίνεται να εξετάζει σοβαρά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην τελευταία συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου, στις 30 Αυγούστου, ο Πατριάρχης Θεόφιλος φέρεται να ενημέρωσε τα μέλη της ότι εκκρεμεί ένα δάνειο που έλαβε το Πατριαρχείο, ύψους περίπου 2,5 εκατ. δολαρίων, και εισηγήθηκε την αποπληρωμή του με την παραχώρηση στους δανειστές ενός αμφισβητούμενου πατριαρχικού οικοπέδου. 

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι τα χρήματα δόθηκαν στο Πατριαρχείο μετά την εκλογή του κ. Θεόφιλου και ως δανειστή εμφανίζουν «μια ισραηλινή εταιρεία που εκμισθώνει ακίνητα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού και ο επικεφαλής της οποίας χαίρει της εκτιμήσεως του Πατριάρχη». Διαφορετική όμως είναι η εκδοχή που προβάλλουν στην «Κ» συνεργάτες του Πατριάρχη Θεόφιλου, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι «το δάνειο ελήφθη τη μεταβατική περίοδο πριν από την ανάρρηση του μακαριωτάτου στον θρόνο». Πάντως κληρικοί των Ιεροσολύμων μιλώντας στην «Κ» θυμούνται ότι «το μόνο δάνειο που συνήψε το Πατριαρχείο την περίοδο εκείνη ήταν με την Εμπορική Τράπεζα».
Αυτό πάντως που έχει προκαλέσει μεγαλύτερο προβληματισμό σε μέλη της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας είναι οι πληροφορίες που αφορούν τον τρόπο πληρωμής του δανείου. Συγκεκριμένα, αναφέρουν ότι ο Πατριάρχης πρότεινε τη μεταβίβαση στον δανειστή οικοπέδου έκτασης ενός στρέμματος, μεταξύ του τείχους της Μαμίλα και του πολυτελούς ξενοδοχείου «Κινγκ Ντέιβιντ». «Δεν υπάρχει ακόμα κάποια απόφαση ή συμφωνία. Διερευνώνται όλοι οι πιθανοί τρόποι αποπληρωμής του δανείου», υποστηρίζουν στην «Κ» συνεργάτες του Πατριάρχη.πηγή

ΛΕΟΝΤΟΣ ΚΑΤΑΝΗΣ

Τῌ Κ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Λέοντος, Ἐπισκόπου Κατάνης.
Τῇ Κ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ 

θαυματουργοῦ Λέοντος, Ἐπισκόπου Κατάνης.
Οἰ μὲν νεκρὸς Λέοντος, εἶ δ' οἵου πύθῃ,
Πάντως ἐροῦμεν. Τοῦ προέδρου Κατάνης.
Εἰκάδι ἀμφὶ Λέοντα χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευσαν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Σαδώκ, Ἐπισκόπου, 

καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τελειωθέντων τὸν ἀριθμὸν ἑκατὸν εἰκοσιοκτώ.
Φέρει σὺν ὀκτὼ καὶ Σαδὼκ Ἐπισκόπῳ,
Ἡ δωδεκαπλῆ Μαρτύρων δεκὰς ξίφος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βησσαρίωνος.
Πολλῶν ἱδρώτων καὶ πόνων Βησσαρίων,
Πολλὰς θανὼν εὕρηκεν ἀντιμισθίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἀγάθωνος Πάπα Ῥώμης.
Ῥώμης Ἀγάθων οἴακας διευθύνας,
Πρύμναν ἔκρουσε πρὸς νοητοὺς λιμένας.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Οι Αποκριές στη Μάνη

Του Ντίνου Παπαδογεωργή, δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ο Φάρος της Λακωνίας», α.φ. 521, 19.02.1988 Αρχίζουν εβδομήντα ημέρες πριν το Πάσχα και τελειώνουν την Καθαρή Δευτέρα, οπότε αρχίζει η Μ. Σαρακοστή. Περικλείουν τις εβδομάδες του Τριωδίου, την Κρεατινή και την Τυρινή. Οι γιορταστικές εκδηλώσεις δεν γίνονται με αμφιέσεις και με τα άλλα που ξέρουμε σήμερα και τα οποία είναι ειδωλολατρικά κατάλοιπα. Οι Ρωμαίοι που θαύμαζαν τις ειδωλολατρικές ελληνικές γιορτές, συνέχισαν αυτό τον τρόπο γιορτασμού των αποκριών, ο οποίος δεν άλλαξε επί του Χριστιανισμού, παρ’ ότι έγιναν αργότερα και αυτοί Χριστιανοί, αλλά ξαπλωθήκανε στη δυτική Ευρώπη. Κατά τη Δευτέρα του Τριωδίου μια ομάδα ανδρών ειδικών στη σφαγή των χοίρων περιέρχονται όλα τα σπίτια του χωριού και σφάζει τους χοίρους μόνο, ενώ την υπόλοιπη εργασία για την οριστική τακτοποίηση των κρεάτων αναλαμβάνει η οικογένεια, η οποία από πείρα τα καταφέρνει μια χαρά. Αν ο χοίρος είναι μικρής ηλικίας θα τον «λεχιάσουν», δηλαδή θα του κάνουν αποτρίχωση με καυτό νερό, εάν δε μεγάλος τότε θα τον γδάρουν, θα αλατίσουν καλά το δέρμα του και θα το χρησιμοποιήσουν για την κατασκευή τσαρουχιών, τα οποία είναι πολύ ανθεκτικά, ιδεώδη μπορεί να πει κανείς στο πετρώδες και ανώμαλο έδαφος της Μάνης. Τα εντόσθια, το κεφάλι και τα χονδρά κόκαλα που δεν κάνουν για σύγκλινα, καταναλώνονται στις τρεις αυτές εβδομάδες, γιατί μόλις φθάσει η Καθαρή Δευτέρα κι αρχίσει έτσι η Μ. Σαρακοστή, αρχίζει η μεγάλη νηστεία που θα κρατήσει μέχρι το Πάσχα, πενήντα μέρες δηλαδή. Το υπόλοιπο κρέας θα αλατιστεί καλά για δέκα ημέρες και την Πέμπτη της Κρεατινής εβδομάδας, την Τσικνοπέμπτη θα καπνιστεί. Κατασκευάζουν την κρεμάλα, όπως τη λένε, που μοιάζει με την κρεβατίνα της κληματαριάς και εκεί κρεμούν το κρέας που είναι κομμένο σε στενόμακρες λουρίδες, στις «βασκές». Κάτω από το κρέας καίνε σιγά-σιγά διάφορους μυρωδάτους θάμνους κυρίως φασκομηλιά, κι έτσι προσδίδουν στα σύγκλινα ένα εξαιρετικό άρωμα και αποσμίζουν τελείως αυτό από την ειδική γεύση του χοιρινού κρέατος. Αφού λοιπόν βράσουμε το κρέας και το κάνουμε σύγκλινα θα το βάλουμε σε μικρά κιούπια για να έχωμε τα άρτεμα όλης της χρονιάς ή την αρτεσία αν θέλετε, δηλαδή τη διατηρημένη τροφή, την παστωμένη. Την πρώτη ημέρα της σφαγής του οικιακού χοίρου κάθε οικογένεια θα παρασκευάσει τον Μέλανα Ζωμό, λιγάκι εκσυγχρονισμένο και θα φάει το γνωστό σήμερα με το όνομα «συκοτοπασπαλά», «χιουροπασπαλά» ή «γουρουνοπασπαλά». Σ’ όλες αυτές τις 21 ημέρες θα γίνει φαγοπότι, οινοποσία και μοιρολόγια αντί τραγούδια δίνοντας έτσι μια πιο Δωρική υφή στο γλέντι, μια και στη Μάνη η τοπική ποίηση και το τραγούδι ήταν το μοιρολόι και για τις χαρές και για τις λύπες. Η εκτροφή των χοίρων σε κάθε οικογένεια, ένας-δυό ή τρεις σε κάθε μια, και σε περισσότερο αριθμό στους τσιφλικάδες, επί της προελληνικής εποχής, επί Πελασγών, Λελέγων, Μυνιών και Κάρων. Αλλά και κατά τους Αχαιούς όπως αναφέρει ο Όμηρος, που ο Οδυσσέας είχε ειδικό χοιροβοσκό, τον Εύμαιο και τους Δωριείς, που υποχρέωναν τους είλωτες να εκτρέφουν πολλούς χοίρους και να τους παραδίδουν για την διατροφή του Σπαρτιάτικου Στρατού, με απαραίτητη και τότε την παρασκευή του Μέλανος Ζωμού. Οι Λάκωνες μόλις έγιναν Χριστιανοί, προσήρμωσαν τις αποκριές στα Χριστιανικά μέτρα κι έγιναν κι αυτές κινητές μια και συνακολουθούν το Πάσχα. Δεν φεύγουν όμως ποτέ από το βαρύ χειμώνα που είναι απαραίτητος και προσφέρεται καταπληκτικά για την παρασκευή -όλων όσων προαναφέραμε- προϊόντων του χοιρινού κρέατος. Και μετά τις ημέρες της αποκριάς, η μεγάλη νηστεία. Μετά την ημέρα η νύχτα που περνώντας θα φέρει την ανατολή δηλαδή το Πάσχα και θα δώσει χρώμα, στη νηστεία και στο ίδιο, πράγματα που λείπουν σήμερα, με την εισβολή του εξωπαραδοσιακού πολιτισμού.

πηγή

Το Μυστήριο της Τεσσαρακοστής

πηγή

Το Μυστήριο της Τεσσαρακοστής

Κάθε χρόνο αὐτὴ τὴν περίοδο οἱ ψυχές μας, τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν οἱ ψυχές, γοητεύονται ἀπὸ τὸ μυστικὸ βάθος τῶν ἱερῶν νοημάτων τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς...

Ὅμως ἂν θελήσουμε νὰ προσδιορίσουμε τί εἶναι ἡ Μεγάλη  Τεσσαρακοστή, θὰ βρεθοῦμε σὲ ὠκεανό. Εἶναι περίοδος νηστείας, περίοδος πολλῶν καὶ κατανυκτικῶν Ἀκολουθιῶν, περίοδος μετανοίας, κατανύξεως,  ἀγώνων πνευματικῶν· περίοδος  ἐσωστρέφειας, περισυλλογῆς, στροφῆς πρὸς τὸν Θεό, ἀποξενώσεως ἀπὸ τὰ ὑλικά, εὐσπλαχνίας καὶ ἐλεημοσύνης πρὸς τοὺς πάσχοντες ἀδελφούς· περίοδος ἀγρυπνίας πνευματικῆς, θερμότερης προσευχῆς, συμπορεύσεως μὲ τὸν πορευόμενο πρὸς τὴ Γεθσημανῆ καὶ τὸν Γολγοθᾶ Κύριο, προετοιμασίας γιὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τοῦ Πάσχα. Περίοδος συντριβῆς, πόνου καὶ λύπης γιὰ τὰ πλήθη τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀλλὰ καὶ περίοδος χαρᾶς γιὰ τὸ ἄπειρο ἔλεος τοῦ Κυρίου. Περίοδος...

Πλῆθος πραγματικὰ νοημάτων. Γι᾿ αὐτὸ ἐπιτυχέστερο εἶναι νὰ δοῦμε τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ  ὡς Μυστήριο!

Πρωτίστως μυστήριο εἶναι τὸ ἴδιο τὸ ὄνομά της: Τεσσαρακοστή! Ὁ ἀριθμὸς δηλαδὴ τῶν 40 ἡμερῶν της ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα μέχρι τὴν Παρασκευὴ πρὸ τῶν Βαΐων. Γιατί λοιπὸν 40 καὶ ὄχι 20, 30, 35 ἢ 50 μέρες; Ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τυχαῖος ὁ ἀριθμός. Καί, ὅπως ἐπισημαίνεται, ἔχει καθοριστεῖ σὲ ἀντιστοιχία μὲ περιστατικὰ τῆς Ἁγίας Γραφῆς: 40 μέρες νήστεψε ὁ Μωυσῆς στὸ Σινᾶ, 40 μέρες περπάτησε νηστικὸς ὁ προφήτης Ἠλίας, κυρίως ὅμως ἀναφέρεται στὶς 40 μέρες ποὺ νήστεψε ὁ Κύριος στὴν ἔρημο, ὅπου δέχθηκε καὶ τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς τοῦ διαβόλου καὶ τοὺς ἀπέκρουσε. Ἀντίστοιχα καὶ ἐμεῖς οἱ πιστοὶ καλούμαστε νὰ νηστέψουμε 40 μέρες καὶ νὰ ἀγωνιστοῦμε κατὰ τῶν δαιμονικῶν πειρασμῶν, ὥστε, ἐνισχυόμενοι ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, νὰ συντρίψουμε τὸν σατανά.

Ὁ ἀριθμὸς 40 θεωρεῖται ἐπίσης μιὰ προσφορὰ στὸν Θεὸ τοῦ ἑνὸς  δεκάτου περίπου τῶν ἡμερῶν τοῦ ἔτους, ὅπως ἀντίστοιχα ἦταν ὑποχρεωμένοι οἱ Ἑβραῖοι νὰ προσφέρουν στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὰ εἰσοδήματά τους.

Βέβαια τὸ μυστήριο τοῦ ἀριθμοῦ 4 εἶναι εὐρύτερο καὶ βαθύτερο. 40 μερόνυχτα κράτησε ὁ κατακλυσμός, 40 χρόνια στὴν ἔρημο περιπλανήθηκαν οἱ Ἑβραῖοι, 400 χρόνια ἔμειναν ὑποδουλωμένοι στὴν Αἴγυπτο, καὶ τόσα ἄλλα.

Γιατί ἄραγε;

Ἕνας ἀπὸ τοὺς κορυφαίους ἀρχαίους ἑρμηνευτές, ὁ Ὠριγένης, λέει ὅτι αὐτὸ συμβαίνει, διότι στὴν Ἁγία Γραφὴ ὁ ἀριθμὸς 4 ἔχει συμβολικὴ σημασία καὶ φανερώνει τὴν ὑλικότητα, τὴν κάκωση, τὴν ταλαιπωρία, τὰ ἐπίγεια βάσανα τοῦ ἀνθρώπου: «Ὁ τέταρτος ἀριθμὸς ὑλικός τις καὶ σωματικὸς ὢν κακωτικός ἐστιν».

Πέρα τώρα ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἡ μερῶν της ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι Μυστήριο στὸν ἴδιο τὸν  πυρήνα της. Μέσα στὴν καρδιά της  περιέχει τὸ μυστήριο τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας καὶ θεώσεώς μας.

Γι᾿ αὐτὸ κεντρικὴ θέση στὸ περιεχόμενό της κατέχει τὸ πνεῦμα τῆς πνευματικῆς ἀγρυπνίας. Μέσα ἀπὸ τὶς καθημερινὲς Ἀκολου θίες της ἀκούγεται κάθε φορὰ δυνατὰ ἡ προτροπὴ τοῦ Κυρίου: «Γίνεσθε ἕτοι μοι, ὅτι ᾗ ὥρᾳ οὐ δοκεῖτε ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται» (Ματθ. κδ΄ 44)· νὰ εἶστε διαρκῶς ἕτοιμοι. Διότι σὲ ὥρα ποὺ δὲν τὸ περιμένετε θὰ ἔλθει νὰ σᾶς πάρει ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωὴ ὁ Κύριος.

Ἐξίσου κεντρικὴ θέση ἔχει καὶ ἡ ἔννοια τοῦ σωστοῦ προσανατολισμοῦ τῆς ζωῆς μας. Ἡ Μεγάλη  Τεσσαρακοστὴ  μᾶς προσανατολίζει σωστά: Μᾶς δείχνει ὡς ἄμεσο στόχο τὸ μυστήριο τῆς  σωτηρίας μας, τὸν Γολγοθᾶ καὶ τὴν  Ἀνάσταση.

Ἀλλὰ δὲν μένει μέχρις ἐκεῖ. Πίσω ἀπὸ τὸ λόφο τοῦ Γολγοθᾶ καὶ μέσα ἀπὸ τὸ κενὸ μνημεῖο τῆς Ἀναστάσεως μᾶς δείχνει τὴν αἰώνια ἀνάσταση, τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τὸν ὕψιστο καὶ τελικὸ προορισμό μας. Καὶ μᾶς καλεῖ πρὸς τὰ ἐκεῖ νὰ προσανατολίσουμε τὴ ζωή μας ὅλη. Γιὰ νὰ μὴ μείνουμε «ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ».

Μεγάλη Τεσσαρακοστή... Μυστήριο! Ναί, Μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Μυστήριο ζωῆς καὶ ἀθανασίας! Μᾶς τὴ χαρίζει ὁ Κύριος γιὰ νὰ ξαναβροῦμε τὸν ἀπολησμονημένο στὴ χώρα τῶν λωτοφάγων ἑαυτό μας, γιὰ νὰ στραφοῦμε πρὸς τὰ ἐκεῖ ποὺ βρίσκεται ἡ ἀληθινὴ πατρίδα μας, τὸ πατρικό μας σπίτι, τὸ παλάτι τοῦ Πατέρα μας.

«Ο ΣΩΤΗΡ»15/02/2012

Η πολιορκία της καρδιάς

Του Γιώργου Μπάρλα

Νηστεία 

 Με την έλευση της Σαρακοστής κάθε χρόνο, ευελπιστεί κανείς ότι έτσι όπως τα χρόνια που περνούν θα αφήνουν στη ζωή των χριστιανών τα ίχνη της Βασιλείας του Θεού -αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός της χριστιανικής ζωής. Αλλά αυτά τα ίχνη εντυπώνονται μόνο στην καρδιά εκείνη που παλεύει να είναι καθαρή.

Η καθαρή καρδιά για την οποία γίνεται συνεχώς λόγος στο ευαγγέλιο, είναι εκείνη που αποκαλύπτει, που πληροφορεί τον άνθρωπο για τη Βασιλεία του Θεού που είναι μέσα μας. Αλλά αναρωτιέται κανείς πώς θα καθαρίσει μια ήδη ακάθαρτη καρδιά; Τα μέσα, ας πούμε, με τα οποία θα μπει σε μια διαδικασία κάθαρσης δεν είναι εσωτερικά, δεν βρίσκονται μέσα μας τόσο, όσο βρίσκονται έξω από εμάς και μας τα παρέχει απλόχερα η εκκλησία με την ευκαιρία ειδικά της Σαρακοστής.Πρόκειται για τη νηστεία, την προσευχή, τη μελέτη, την ελεημοσύνη, τη συγχώρεση… 

Με άλλα λόγια, κανείς δεν μπορεί να καθαρίσει την καρδιά του από τα πάθη μόνος του, με τις δικές του αποκλειστικά δυνάμεις. Ή άσκηση δεν είναι μια ατομική υπόθεση αλλά εμπερικλείει αναπόφευκτα το άνοιγμα στον άλλον, είναι μια υπόθεση εκκλησιαστική, αναφέρεται στη χριστιανική κοινότητα.

Ο χριστιανός πολιορκεί λοιπόν την καρδιά του, που καθόλου δεν χαίρεται αρχικά με μια τέτοια κατάσταση, με μέσα εξωτερικά και με σκοπό να την καθαρίσει και να δει έτσι Θεού πρόσωπο. Η άσκηση επομένως έχει κάποιο σκοπό. Δεν νηστεύουμε για να νηστεύουμε, ούτε προσευχόμαστε από συνήθεια ή καθήκον θρησκευτικό κ.ο.κ. Όποιος ασκείται χωρίς να έχει κάποιον συγκεκριμένο σκοπό δεν ασκείται χριστιανικά, αλλά προετοιμάζει έναν νευρωτικό εαυτό και πολύ συχνά η κατάληξή του θα είναι όχι η βίωση της Βασιλείας του Θεού, αλλά η ψυχική αρρώστια. Ασκούμαστε οι χριστιανοί για να φανερώσουμε την προαίρεσή μας στον Χριστό. Εκείνος είναι που νοηματοδοτεί την άσκησή μας. Χωρίς τον Χριστό η άσκηση είναι μια ματαιοπονία και ίσως και μια επικίνδυνη για την σωματική και ψυχική υγεία ενέργεια. Από την άλλη πλευρά η άσκηση ως έθιμο –η νηστεία της Σαρακοστής που θυμίζει τα νεανικά χρόνια ή τις παραδόσεις του χωριού- σιγά σιγά χάνει τα ερείσματά της και δεν προσφέρει τίποτα σε πνευματικό επίπεδο.

Αλλά η καρδιά του ανθρώπου, αρχικά τουλάχιστον, δεν θέλει να ασκηθεί.Επιθυμεί άλλα πράγματα και όχι τη νηστεία, την προσευχή και όλα τα υπόλοιπα.Αλλά έχει σημασία ότι ενώ η καρδιά δε θέλει, όπως λέει ο άγιος Μακάριος, ο πιστός καλείται να κάνει αυτό που αποφάσισε: την άσκηση με έναν συγκεκριμένο σκοπό. Την κάθαρση της καρδιάς και την βίωση ενός μέρους της Βασιλείας του Θεού – αν ο Θεός αξιώσει τον άνθρωπο για κάτι τέτοιο. Ο σκοπός δηλαδή της άσκησης δεν είναι η κακομοιριά και η μιζέρια, αλλά απεναντίας η εύρεση ενός θησαυρού.

Υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις στο τέλος της Σαρακοστής θα μείνουν μέσα στην ψυχή του πιστού κάποια στοιχεία αυτού του θησαυρού. Τη Σαρακοστή σιγά σιγά θησαυρίζουμε και αυτός ο θησαυρός, μικρός ή μεγαλύτερος, πρέπει να διατηρηθεί και ύστερα. Η Σαρακοστή είναι, όπως λέει κάποιος, σαν ένας νάρθηκας για το σπασμένο μας πόδι. Μ’ αυτό το νάρθηκα το πόδι μας θα ισιώσει και θα μπορούμε μετά να προχωράμε καλά και σωστά στο δρόμο του Θεού.

Η Σαρακοστή λοιπόν είναι μια στέρηση απ’ ό,τι απομακρύνει ή αποκλείει τον άνθρωπο από τη Βασιλεία του Θεού. Η εμμονή και η απολυτοποίηση της απόλαυσης τούτης της ζωής, με άλλα λόγια, μας αποκλείει από τη Βασιλεία του Θεού. Και ξέρουμε καλά ότι η καρδιά μας αρχικά αυτή την απόλαυση επιθυμεί και όχι τη Βασιλεία. Μπορεί η λογική να μας πληροφορεί ότι όλα τα πλούτη και όλες οι απολαύσεις έχουν ένα οριστικό τέλος σ’ αυτή τη ζωή, όμως η άρρωστη καρδιά μας σ’ αυτές τις απολαύσεις είναι προσκολλημένη. Ο περιορισμένος χαρακτήρας των υλικών επιδιώξεων και στόχων καθόλου δεν την απωθεί από το να τις επιδιώκει με σφοδρό τρόπο πολλές φορές. Πρέπει επομένως να μετατεθεί η καρδιά μας. Και από την αγάπη προς τα πράγματα του κόσμου τούτου, να μπορέσει σταδιακά να αγαπήσει το Θεό και το θέλημά Του.

Και τούτο προϋποθέτει κόπο, τον οποίο συχνά δεν θέλουμε να καταβάλουμε. Από την άλλη, ούτως ή άλλως, σε τούτη τη ζωή όλοι οι άνθρωποι κοπιάζουν. Όλοι σκάβουν. Αλλά το θέμα είναι προς τι το σκάψιμο, γιατί ο τόσος κόπος. Για τα μάταια αυτής της ζωής ή για το θησαυρό που υπόσχεται ο Θεός; Παρότι οι υποσχέσεις του Θεού είναι αψευδείς, τον Θεό δεν τον πιστεύουμε και από το θησαυρό αυτόν που θέλει να μας δώσει δεν παίρνουμε τίποτε. Και ο θησαυρός αυτός είναι χειροπιαστός και δεν έχει τέλος. Προϋποθέτει αυτόν τον κόπο όμως. Όπως κάθε θησαυρός για να βρεθεί χρειάζεται σκάψιμο και μάλιστα σκάψιμο οδυνηρό γιατί θα σκάψουμε μέσα μας και δε θα βρούμε πράγματα που μας αρέσουν και θα αρχίσουμε να κάνουμε πράγματα που δεν μας ευχαριστούν. 

Η οδύνη της άσκησης και η μετάνοια είναι επίπονη, αφού καλείται ο πιστός να αρνηθεί τον ίδιο του τον εαυτό, την ίδια του τη ζωή. Οι κακές επιθυμίες έχουν γίνει ένα με την ψυχή, είναι η ίδια η ζωή μας, η καθημερινότητά μας, και επομένως αρνούμενοι αυτές τις επιθυμίες, αρνούμαστε την ίδια μας τη ζωή, τον εαυτό μας. Η εργασία αυτή δεν είναι επομένως καθόλου εύκολη, αλλά η ελπίδα που τη συνοδεύει είναι εκείνη που μαζί με τη χάρη του Θεού καθοδηγεί τον άνθρωπο στον αγώνα του.

Η πνευματική ζωή δεν είναι ασφαλώς μια διανοητική κατάσταση αλλά “η πολύ ρεαλιστική σύλληψη της ακτινοβολίας του Αγίου Πνεύματος στα βάθη της φύσης μας” (Ευδοκίμωφ). “Ο Θεός δίνεται στους ανθρώπους σύμφωνα με τη δίψα τους. Σε μερικούς, που δεν μπορούν να πιουν, δίνει μόνο μια σταγόνα. Αλλά θα επιθυμούσε να δώσει ποταμούς ολόκληρους, ώστε οι χριστιανοί να μπορέσουν με τη σειρά τους να ξεδιψάσουν τον κόσμο” (Π. Ευδοκίμωφ). Το ξεδίψασμα εξαρτάται από το μέγεθος της επιθυμίας του ανθρώπου να ξεδιψάσει και, προφανώς, στην αίσθηση της ίδιας της δίψας. Η πνευματική δίψα δεν είναι καθόλου αυτονόητη, ειδικά στις μέρες μας. 

Ενώ θα περίμενε κανείς η μαζική καταναλωτική μανία να προκαλέσει στους ανθρώπους μια πνευματική δίψα, με έκπληξη παρατηρεί κανείς ότι ούτε τέτοια δίψα υπάρχει, ούτε απόγνωση από την έλλειψή της. Οι άνθρωποι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, σε έναν κόσμο όπου ο Θεός είναι από κάθε άποψη άφαντος και όπου ολοένα και λιγότεροι τον αναζητούν. Αν πάντως παρουσιαστεί αυτή η αίσθηση της δίψας για τον Θεό, αν εμφανιστεί κάποια παρόμοια επιθυμία στην ψυχή, τότε ο άνθρωπος πρέπει να φροντίσει να καλλιεργήσει αυτή την επιθυμία έτσι ώστε να μη σβήσει απότομα. Στη Σαρακοστή δίνονται αυτές οι αφορμές για την καλλιέργεια της επιθυμίας για τον Θεό, σε αυτούς που προφανώς υπάρχει μια μικρή έστω τέτοια επιθυμία, δηλαδή τους χριστιανούς

Γέροντα, σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια θα επέμβη ο Χριστός;

Ναι. Εδώ βλέπεις, σε έναν αδικημένο που έχει καλή διάθεση, επειδή δικαιούται την θεία βοήθεια, παρουσιάζονται πολλές φορές οι Αγιοι, η Παναγία, ο Χριστός, για να τον σώσουν πόσο μάλλον τώρα που θα βρίσκεται σε τόσο δύσκολη κατάσταση ο καημένος ο κόσμος.
Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντίχριστου σατανά. Θα φαει μετά μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονισθούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά θα δώση ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθή το πλάσμα Του, θα αφήση το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιασθή στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώση από τα χέρια του Αντίχριστου. Θα επιστρέψουν στο Χριστό και θα έρθη μια πνευματική γαλήνη σε όλην την οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία.

Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λεει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβη ο Χριστός, θα δώση μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξη όλο το κακό και θα το βγάλη σε καλό τελικά. Θα γεμίσουν οι δρόμοι προσκυνητάρια. Εξω τα λεωφορεία θα έχουν εικόνες. Θα πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι. Θα σε τραβάν, για να τους πεις για το Χριστό! Ετσι θα κηρυχθή το Ευαγγέλιο σε ολόκληρη την οικουμένη και τότε ο Χριστός θα έρθη ως Κριτής να κρίνη τον κόσμο. Αλλο Κρίση, άλλο μια επέμβαση του Χριστού, για να βοηθήση το πλάσμα Του.

(Από το βιβλίο “Πνευματική Αφύπνιση”, Γέροντος Παίσίου Αγιορείτου, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος- Σουρώτη Θεσσαλονίκης)

πηγή

Καρναβαλισμός, Νεο-Εἰδωλολατρία σήμερα (Ἀρχιμ. π. Ἰγνάτιος Σταυρόπουλος)

Ἡ λέξη “καρναβάλι” καὶ “καρνάβαλος”, προέρχεται ἀπὸ τὴν ἰταλικὴ λέξη carne = κρέας + vale = χαῖρε, ἔχε γειά. Τελευταία ἡμέρα κρεοφαγίας. Δηλαδὴ ἔχει ταυτόσημη ἔννοια μὲ τὴν ἑλληνικὴ λέξη “ἀποκρεω”, ποὺ σημαίνει ἀπομακρύνομαι ἀπὸ τὸ κρέας καὶ ποὺ ἀφορᾶ στὴν περίοδο πρὶν τὴν ἔναρξη τῆς νηστείας τῆς Μ. Σαρακοστῆς, τῆς προετοιμασίας δηλαδὴ γιὰ τὸ Πάσχα, ποὺ εἶναι καθαρὰ χριστιανικὴ παράδοση.

 Σὲ αὐτὴ λοιπὸν τὴν πνευματικὴ περίοδο ποὺ καθορίστηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ποὺ ὀνομάζεται “Τριώδιο” ἀναμίχθηκαν δυστυχῶς ἐκδηλώσεις, ἔθιμα, θρησκευτικὲς εἰδωλολατρικὲς τελετές, καὶ δημιούργησαν ἕνα ἑνιαῖο σύνολο, γνωστὸ σήμερα σὰν καρναβάλι. Δὲν ἔχουμε σκοπὸ στὴ στήλη αὐτὴ νὰ παρουσιάσουμε ἀναλυτικὰ τὸ κάθε τί ποὺ συμβαίνει στὸ κάθε καρναβάλι. Θυμίζουμε μόνο τὰ βασικὰ στοιχεῖα ποὺ συνθέτουν τὴν σημερινή του εἰκόνα, καὶ ποὺ εἶναι. α) Λιτάνευση ὁμοιώματος ἀγάλματος πάνω σὲ ἅρμα, ποὺ εἶναι καὶ ὁ κυρίως ὀνομαζόμενος καρνάβαλος, τὸν ὁποῖο συνήθως ἀκολουθοῦν καὶ ἄλλα ἅρματα. Στὸ σημεῖο αὐτὸ παρατηρεῖται καθαρὰ ἡ ἀποκρυφιστικὴ καὶ μάλιστα σατανιστικὴ ἐπιρροὴ στὶς ἀναπαραστάσεις ἀγαλμάτων καὶ στὶς διαφημιστικὲς ἀφίσσες ποὺ δείχνουν π.χ. τὸ κεφάλι ἄνδρα μὲ κέρατα ποὺ συμβολίζουν τὸν Σατανᾶ. β) Μεταμφιέσεις κάθε εἴδους, στὶς ὁποῖες περιλαμβάνονται ἀντιστροφὴ φύλου (ἄνδρες μεταμφιέζονται σὲ γυναῖκες καὶ ἀντίστροφα), προσποίηση ζώων, διακωμώδηση ἱερῶν προσώπων, ἱερῶν στολῶν καὶ συμβόλων. γ) Ὁ ἔξαλλος χορὸς μὲ χτυπήματα τῶν ποδιῶν στὴ γῆ καὶ μὲ...

 ἀκανόνιστες κινήσεις μαγικῶν ἐπιδράσεων καὶ σαμανιστικῶν εἰδωλολατρικῶν τελετῶν. δ) Πράξεις ἀκολασίας, βρισιές, πειράγματα, μεθύσι κ.α.

Ἡ συστηματικὴ προβολή, κυρίως μέσα ἀπὸ τὴν τηλεόραση, τῶν διαφόρων καρναβαλιστικῶν ἐκδηλώσεων ποὺ γίνονται ἀνὰ τὸν κόσμο, ἀλλὰ κυρίως τὰ διάφορα προσωπικὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα ὁρισμένων, ἀνοίγουν δυστυχῶς τὴν ὄρεξη καὶ σὲ ἐπίδοξους νέους δημιουργοὺς καρναβαλιστικῶν ἐκδηλώσεων νὰ ἡγηθοῦν τέτοιων προσπαθειῶν ἀκόμη καὶ σὲ τόπους ὅπου οὐδέποτε ὑπῆρξαν.

Ἡ παράδοση τοῦ καρναβαλιοῦ εἶναι πολὺ παλαιά. Συνδέεται μὲ τὶς εἰδωλολατρικὲς ἐκδηλώσεις τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων πρὸς τιμὴ τοῦ θεοῦ τοῦ κρασιοῦ, τοῦ Διονύσου, τοῦ λεγομένου καὶ Βάκχου. Αὐτὲς οἱ τελετὲς ποὺ εἶχαν ἔντονο εἰδωλολατρικὸ θρησκευτικὸ χαρακτήρα, ἐπέδρασαν καὶ στὴ Δύση ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀνατολή, στοὺς Βυζαντινούς.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι στὴν ἐποχὴ μᾶς γίνονται προσπάθειες νὰ παρουσιασθεῖ ὁ Καρναβαλισμὸς μὲ κάποια ἐκσυγχρονισμένη μορφὴ μέσα στὶς ἀστικὲς κοινωνίες. Πολλοὶ μάλιστα, γιὰ νὰ πείσουν τοὺς ἀφελεῖς, ὁμιλοῦν γιὰ “πολιτιστικές” ἐκδηλώσεις ἢ γιὰ “ψυχαγωγία”, ἀναφερόμενοι στὰ παραπάνω ἀκατονόμαστα, τὰ ὁποῖα βέβαια εἶναι μόνον τὸ ξεκίνημα τῶν “καρναβαλιστικών” δηλαδὴ σατανιστικῶν ἐκδηλώσεων. Τὸ τραγικὸ στὴν ὑπόθεση εἶναι ὅτι παρασύρονται καὶ μαθητὲς ἀκόμη τοῦ Δημοτικοῦ καὶ συμμετέχουν στὴν τελετή, γιὰ νὰ μυηθοῦν ἀπὸ μικροὶ στὸ πῶς λατρεύεται ὁ “καρνάβαλος”. Ἡ μεγαλύτερη κραιπάλη καὶ διαφθορὰ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ τὸ ὀργιαστικὸ ξεφάντωμα τοῦ καρναβάλου, ὅπου βέβαια πολλὲς φορὲς ἔχουμε “διασκεδάσεις μετὰ πυροβολισμῶν μὲ δυστυχήματα καὶ φόνους”.

Γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ τὴν Ἐκκλησία οἱ καρναβαλιστικὲς ἐκδηλώσεις εἶναι ἔθιμο εἰδωλολατρικό, εἶναι συνέχεια τῶν ἀρχαίων εἰδωλολατρικῶν ἐκδηλώσεων. Εἶναι πομπὲς καὶ ἔργα σατανικά. Λατρεία τοῦ Σατανᾶ. Μάλιστα ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σὲ παλαιότερη ἐγκύκλιό της καλοῦσε ὅλους τους πιστοὺς νὰ “ἐγκαταλείψουν αὐτὰ τὰ σκοτεινὰ καὶ ὀργιώδη βακχικὰ σκιρτήματα...”.

Σχετικὰ μάλιστα μὲ τὶς μεταμφιέσεις, ὁ ΞΒ’ Κανὼν τῆς ΣΤ’ Οἰκουμ. Συνόδου ἀναφέρει “...μηδένα ἄνδρα γυναικείαν στολὴν ἐνδιδύσκεσθαι, ἢ γυναίκα τὴν ἀνδράσιν ἁρμόδιον. Ἀλλὰ μήτε προσωπεῖα κωμικὰ ἢ σατυρικά, ἢ τραγικὰ ὑποδύσεσθαι”.

Δυστυχῶς, σὲ παρόμοιες εἰδωλολατρικὲς ἐκδηλώσεις, ἔλαβε μαρτυρικὸ θάνατο ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος, ἐπίσκοπος Ἐφέσου, καὶ μαθητὴς τοῦ Ἄπ. Παύλου, ὅταν προσπάθησε νὰ διδάξη καὶ νὰ παρακινήση στὸ σταμάτημα τῶν ἀταξιῶν καὶ ὀργίων.

Καλούμαστε ὁ καθένας προσωπικά, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ συλλογικοὶ φορεῖς, νὰ κρατήσουμε σταθερὰ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας, ἐναντίον τῶν νέο-εἰδωλολατρικῶν καρναβαλιστικῶν τελετῶν. Νὰ ἐνημερώνουμε ὅσους δὲν γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια. Νὰ ἀπέχουμε ἀπὸ παρόμοιες συγκεντρώσεις. Νὰ ὁδηγοῦμε τὰ παιδιὰ μόνο στὸν Χριστὸ καὶ νὰ τὰ φυλάξουμε μακρυὰ ἀπὸ τέτοιες παγίδες, πρὶν τὰ θρηνήσουμε σὰν θύματα.

πηγή

Ορθοδοξία στη Μεγ. Βρετανία

Τα τελευταία χρόνια έχουμε ασχοληθεί μέσα από τις σελίδες αυτού του περιοδικού με όλες τις αυτοκέφαλες και αυτόνομες Εκκλησίες της Ορθοδοξίας. Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στη θέση της Ορθοδοξίας στις δυτικές χώρες, έτσι όπως παρουσιάζεται πρακτικά σήμερα. Κι ας ξεκινήσουμε με τη Μεγ. Βρετανία.

Υπάρχουν ίσως 200.000 Ορθόδοξοι στη Βρετανία σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε μια μικρή μειονότητα, που ομοιάζουμε αριθμητικά αλλά και σε άλλα ζητήματα στους Ρ/Καθολικούς, και συγκεκριμένα στη θέση που είχαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Από τότε οι Καθολικοί έχουν εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα, έχουν ανοικοδομήσει εκκλησίες και μοναστήρια, επανασύστησαν την ιεραρχία τους και είναι σήμερα το μεγαλύτερο σώμα θρησκευόμενων χριστιανών στη Βρετανία. Αλλά βέβαια έχουν το πλεονέκτημα του ότι μπορούν να ισχυρίζονται, χωρίς να τους αντιλέγει κανείς, πως η Αγγλία ανήκε προηγουμένως στο Πατριαρχείο της Ρώμης, και πως οι Ακολουθίες που προσφέρουν στη λατρεία τους (ιδιαίτερα μετά τη Β΄ Σύνοδο του Βατικανού) είναι τέτοιες που οι άνθρωποι της Δύσης μπορούν εύκολα να παρακολουθήσουν και να εκτιμήσουν. Πράγματι ο Ρ/Καθολικισμός έχει πια εγκλιματισθεί και δεν μπορεί να θεωρείται ως ένα ξένο σώμα, όπως συνέβαινε κάποια εποχή.

Αυτό δεν συμβαίνει με την Ορθοδοξία. Είναι αλήθεια πως η εξωτερική της όψη θεωρείται από τους περισσότερους Άγγλους ως πολύ ξένη προς αυτούς. Αυτή την εποχή υπάρχουν επτά επίσκοποι, που όλοι διαμένουν στο Λονδίνο, από τους οποίους οι τρεις είναι Έλληνες, οι δύο Ρώσοι, ένας Σέρβος και ένας Πολωνός. Υπάρχουν μερικές ελληνικές εκκλησίες στο Λονδίνο (περίπου 20), κι άλλοι Ρώσικοι, Πολωνικοί, Σέρβικοι, Ουκρανικοί και Λετονικοί χώροι λατρείας, διάσπαρτοι σ’ όλο το Λονδίνο. Υπάρχουν τέσσερεις μικροί μοναστικοί οίκοι, ένας στο Λονδίνο, ένας στο Έσσεξ, ένας στο Buckinghamshire και ένας στο Devon. Επιπρόσθετα υπάρχουν εκκλησίες σε περίπου όλες τις μεγάλες πόλεις της Αγγλίας, παράλληλα με μικρές ομάδες Ορθοδόξων που εξυπηρετούνται λατρευτικά από επισκέπτες Ιερείς. Δεν υπάρχει Σεμινάριο, κι έτσι εκείνοι που επιθυμούν να χειροτονηθούν είτε προετοιμάζονται με σειρά μαθημάτων δι’ αλληλογραφίας, που αποστέλλεται από την Ακαδημία του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι, ή από του Αγίου Βλαδιμήρου στη Νέα Υόρκη, ή από την Ελλάδα ή την Σερβία, είτε χειροτονούνται χωρίς καμμία συγκεκριμένη εκπαίδευση.

Δεν υπάρχει εκκλησία όπου οι Ακολουθίες να τελούνται αποκλειστικά στην αγγλική, κι ούτε πειράματα γίνονται στη Βρετανία με χρήση Δυτικού Τυπικού, αν και ήταν στο Λονδίνο όπου ο Overbeck συνέλαβε αυτό τον τύπο παρουσίασης της Πίστεως. Πάντως, όλα σχεδόν τα Ορθόδοξα κέντρα, ανεξάρτητα από την εθνική τους καταγωγή, έχουν ένα μικρό αριθμό Βρετανών που έγιναν μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο αριθμός αυτός αυξάνεται με σταθερούς ρυθμούς. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην αυξανόμενη δογματική αστάθεια των Δυτικών Εκκλησιών. Θα μπορούσαν μάλιστα να υπάρχουν περισσότεροι τέτοιοι προσήλυτοι, εάν η Ορθοδοξία παρουσίαζε ένα λιγότερο διηρημένο πρόσωπο. Κι εδώ ερχόμαστε στο μεγάλο μας μειονέκτημα. Δεν υπάρχει Ομολογία που να μιλάει για συλλογικότητα (sobornost, togetherness) περισσότερο από την Ορθοδοξία. Όμως στην πράξη το δείχνει πολύ λίγο. Η μόνη περίπτωση που οι Ορθόδοξοι μπορούν να βρίσκονται συναγμένοι μαζί, είναι όταν παρίστανται σε μια Οικουμενική συνάντηση, την οποία έχουν οργανώσει η Ρωμαϊκή ή η Αγγλικανική Εκκλησία! Φαίνεται πως υπάρχει όσο το δυνατόν λιγότερη συνεργασία ανάμεσα στους επτά ιεράρχες, και η σε μεγάλο βαθμό αντίδραση κατά του Οικουμενισμού σημαίνει και την περαιτέρω παραμέληση της όποιας καθαρά Ορθόδοξης δραστηριότητας.

Σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο Αρχιεπίσκοπος Αθηναγόρας γράφει: «Υπάρχουμε και αποτελούμε το Ανατολικό τμήμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας». Στη συνέχεια αποδεικνύει ότι οι Δυτικές Εκκλησίες μπορούν να ισχυρίζονται πως είναι το Δυτικό τμήμα. Μπορεί κάποιος να απορεί πως Θεολόγοι στην Ελλάδα και αλλού μένουν κατάπληκτοι με την ευρύτητα οράματος που παρακάμπτει όλες τις θεολογικές δυσκολίες του παρελθόντος, χωρίς καμμία απόπειρα για σοβαρή λύση των πραγματικών προβλημάτων που παρουσιάζουν; Αυτό βέβαια θα ευχαριστεί εκείνους που επιδιώκουν πάση θυσία την ενότητα, αλλά δεν μπορεί να ικανοποιεί εκείνους που επιζητούν την ενότητα εν αληθεία. Και υπάρχουν πολλοί τέτοιοι σοβαροί ερευνητές για την ενότητα εν αληθεία, όχι μόνο στην Ορθοδοξία αλλά επίσης και στις μεγάλες Δυτικές Ομολογίες, οι οποίες πραγματικά δίνουν τη μάχη για διαφύλαξη των αιωνίων αληθειών, και προσβλέπουν στην Ανατολική Εκκλησία να παραμείνει σταθερή και αμετακίνητη αυτή την ώρα της σοβαρής κρίσης.

Πολλά περισσότερα θα μπορούσαν να αναφερθούν, αλλά ας ολοκληρώσουμε αυτό το κείμενο με μερικές φράσεις που έχουν ληφθεί από ένα άρθρο του Δρα Philip Sherrard, του Βασιλικού Κολεγίου Λονδίνου, ο οποίος είναι προσήλυτος στην Ορθοδοξία. Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στους «Times» στις 13 Μαρτίου 1971:

«Ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ιστορία της σύγχρονης Χριστιανοσύνης είναι αναμφίβολα η συνάντηση και η αλληλεπίδραση της Ορθόδοξης και της Δυτικο-χριστιανικής Παράδοσης. Για πρώτη φορά μετά από αιώνες η Ορθοδοξία αποτελεί μια ζωντανή παρουσία στη Δύση, λειτουργικά και πνευματικά, ενώ τα σπουδαία δογματικά ρεύματά της εισέρχονται και ενσωματώνονται στη Δυτική Παράδοση, και μ’ ένα αδιόρατο τρόπο την επαναγονιμοποιούν εκ των έσω».

+ Αρχιμ. Βαρνάβας Burton
Orthodox Leaflet, Απρίλιος 1971, No. 48, σσ. 3-5
Μετάφραση: Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτα

πηγή

Ερμηνεία της λέξεως «….Ἀμήν».

  

ΒΕΒΑΙΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΧΕΤΙΚΟ

                                                     Τό «….Ἀμήν»

Τή δοξολογητική ἐκφώνηση τοῦ ἱερουργοῦ στήν ἀρχή τῆς Θείας Λειτουργίας μέ τό: «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων», ἔρχεται στή συνέχεια ὁ λαός διά τοῦ ἱεροψάλτου νά τήν ἐπιβεβαιώσει καί νά τήν ἐπικυρώσει μέ τό «ἀμήν». Ἡ λέξη αὐτή εἶναι ἑβραϊκή καί ἀμετάφραστη συχνά ἀπαντᾶται στά ἁγιογραφικά καί λατρευτικά κείμενα. Στόν εὐαγγελικό λόγο ὁ Κύριος Ἰησοῦς κάμνει χρήση αὐτῆς τῆς λέξης στήν ἐπικοινωνία πού ἔχει μέ τό λαό. Ἀρχίζει συχνά τή διδαχή Του μέ τό «ἀμήν» στή φράση: «ἀμήν λέγω ὑμῖν» μέ τή σημασία τοῦ ἐπιρρήματος «ἀληθῶς», πού ἰσοδυναμεῖ μέ τή φράση «σᾶς διαβεβαιῶ». Ὅταν πάλιν ἤθελε νά βγάλει κάθε δισταγμό καί ἀμφιβολία ἀπό τούς ἀκροατές Του καί νά ἐνισχύσει τήν ἐπιβεβαίωσή Του, τό ἐπαναλαμβάνει τό «ἀμήν» στή φράση: «ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν». Συνοδευόμενο μέ τό ρῆμα «λέγω» ἀποτελεῖ ἔντονη ἐπιβεβαίωση: «ἀληθινά σᾶς διαβεβαιῶ».

            Στά λειτουργικά κείμενα, ὡς λειτουργική ἔκφραση, τό «ἀμήν» ἀποτελεῖ ἀντιφώνηση τοῦ λαοῦ στήν ἐκφώνηση καί εὐχή τοῦ λειτουργοῦ καί ἔχει σημασία βεβαιωτική δηλαδή (ἀληθῶς, ναί, εἶναι) καί ἄλλοτε ἔχει σημασία εὐχετική (γένοιτο, εἴθε νά γίνει). Ἐν προκειμένῳ στήν ἐκφώνηση τῆς ἔναρξης τῆς Θείας Λειτουργίας μέ τή δοξολόγηση τῆς Βασιλείας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ τό «ἀμήν» τοῦ λαοῦ, πού σήμερα γιά πρακτικούς λόγους ἀπαντᾶται ἀπό τόν ἱεροψάλτη, κατά τήν ἐκτίμηση τῶν περισσοτέρων ἑρμηνευτῶν  ἔχει σημασία ἐπιβεβαιωτική. Ὁ λαός μέ τό στόμα τοῦ ἱεροψάλτη διαβεβαιώνει πώς ὄντως ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι δοξασμένη ἀπό τώρα καί πάντοτε καί στούς ἀτελεύτητους αἰῶνες. Κατά τήν ἑρμηνεία ὅμως ἄλλων αὐτό τό «ἀμήν», συγχρόνως ἔχει καί εὐχετική σημασία. Πάντα, καί στήν ἐποχή μας, ὑπάρχουν ἄνθρωποι μέ ἐναγώνιες ἀμφιβολίες καί ἐπιφυλάξεις σχετικές μέ τήν ὕπαρξη ἤ ἀνυπαρξία τοῦ Θεοῦ καί κατ’ ἐπέκταση τῆς Βασιλείας Του. Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ μέ τό «ἀμήν» του ἐπεύχεται καί εἶναι ὡσάν νά λέγει: «Ναί ἀληθῶς, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀναμφισβήτητη πραγματικότητα γιά τούς πιστούς». Γιά ὅσους προβληματίζονται καί ταλαιπωροῦνται ἀπό μεταφυσικά προβλήματα, χωρίς νά αἰσθάνονται ἱκανοποιημένοι ἀπό τίς ἀπαντήσεις τῆς Ἐκκλησίας, τό «ἀμήν» τῶν πιστῶν πέραν τῆς ἐπιβεβαιωτικῆς σημασίας, ἔχει καί εὐχετική σημασία. Εὔχονται οἱ πιστοί νά ἀνοίξει ὁ δρόμος τῶν ἀληθειῶν τῆς Ἐκκλησίας σέ ὅσους, ἔχουν τίς ἐπιφυλάξεις τους ἤ καί τίς ἀρνήσεις τους καί νά γίνει καί γι’ αὐτούς πραγματικότητα ἡ δοξολόγηση τῆς Βασιλείας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

            Στή λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἡ χρήση τοῦ «ἀμήν» ἀπό μέρους τοῦ λαοῦ φανερώνει καί μία βασική λειτουργική ἀλήθεια. Ἀνάμεσα στό λειτουργό καί τό ἐκκλησίασμα ὑπάρχει ἐπικοινωνιακή σχέση σέ μορφή διαλόγου. Ὁ ἱερουργός ἐκφωνεῖ εὐχές, δεήσεις, αἰτήματα, δοξολογίες καί ὁ λαός μέ τό στόμα τῶν ἱεροψαλτῶν ἀπαντᾶ ἀνάλογα. Στίς διάφορες ἀπαντήσεις τό «ἀμήν» μέ τήν ἔννοια τῆς διαβεβαίωσης ἤ τῆς εὐχῆς ἔχει κυρίαρχη θέση. Μάλιστα δέν εἶναι ἁπλῶς μία τυπική καί συμβατική συμμετοχή τοῦ λαοῦ. Ἡ βαθύτερη ἔννοια τοῦ «ἀμήν» ἐκφράζει τήν ἐνεργητική ἀνταπόκριση τοῦ λαοῦ στά ἐκφωνηθέντα τοῦ ἱερουργοῦ. Ἔτσι ἐπισφραγίζονται καί ἐπιβεβαιώνονται οἱ ἐκφωνήσεις τοῦ ἱερουργοῦ καί μέ τή συγκατάθεση τοῦ ἐκκλησιάσματος. Καί σέ προηγούμενα κηρύγματά μας ἰδιαίτερα τονίσαμε πώς τό λαϊκό στοιχεῖο κατά τήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας δέν εἶναι ἁπλῶς «οἱ παρακολουθοῦντες» τά τελούμενα, ἀλλά οἱ μετέχοντες ἐνεργῶς σ’αὐτά. Μέ τό «ἀμήν» ἐπιβεβαιώνεται καί συναποδέχεται τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα τά ὑπό τοῦ λειτουργοῦ ἐκφωνηθέντα καί ὡς δικά του αἰτήματα καί ἀναφορές. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἡ ἑνότητα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ ζωντανή Ἐκκλησία, γίνεται πιό αἰσθητή στό κοινό ἔργο, στήν κοινή ἱερουργία τοῦ λαοῦ καί τοῦ κλήρου.

            Ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας, πού ἔζησε τόν 14^ον αἰῶνα καί ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς πιό ἀξιόλογους ἑρμηνευτές τῆς Θείας Λειτουργίας, στό ἔργο του: «Εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν», γράφει: «Εἰπόντος γάρ ἐκείνου καί δοξολογήσαντος, οἱ πιστοί πάντες τό «ἀμήν» ἐπιλέγουσι, καί τοῦτο τό ρῆμα βοήσαντες οἰκειοῦνται πάσας τάς ἐκείνου φωνάς» (1). Δηλαδή, ἀφοῦ ὁ ἱερουργός ἐκφωνήσει αὐτή τή δοξολογία, ὅλοι οἱ πιστοί ἐπιλέγουν τό «ἀμήν», καί ἀναφωνώντας αὐτή τή λέξη, γίνονται μέτοχοι σ’ ὅλες τίς ἐκφράσεις τοῦ ἱερουργοῦ. Δέ συμφωνοῦν τυπικά μέ τόν λειτουργό, ἀλλά ἐκφράζουν μίαν ἐνεργητική καί δημιουργική ἀποδοχή καί ἔτσι ἐπισφραγίζουν καί ἐπιβεβαιώνουν τά λεγόμενά του.

            Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης Διονύσιος, πού μᾶς ἄφησε, ἀνάμεσα στά πολλά συγράμματά του, καί τόν ἐξαίρετο σχολιασμό του στή Θεία Λειτουργία, ἀναφέρει: «Τό «Ἀμήν» εἶναι λέξη ἑβραϊκή, πού πέρασε στή λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Λέγεται πάντα ἀπό τό λαό καί ἔχει μία διπλή σημασία. Ὁ λαός ἀπαντᾶ στήν ἐκφώνηση καί ἤ ἐπιβεβαιώνει πώς αὐτό πού κάθε φορά λέει ὁ ἱερέας εἶναι ἕνα πραγματικό γεγονός ἤ εὔχεται νά γίνει πραγματικό. Φαίνεται ἐδῶ ἀμέσως ἀπό τήν ἀρχή ἡ ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι κοινό ἔργο τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ. Ἡ σύναξη τῶν πιστῶν, γιά νά τελέσουν τή Θεία Λειτουργία, ἐκφράζει τήν Ἐκκλησία. Δέν συναγόμαστε δηλαδή στό ναό γιά προσευχηθοῦμε ἀτομικά, ἀλλά γιά νά ἐκφράσουμε τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Στήν ἀρχαία ἐποχή ὅλοι πού ἦσαν μέσα στό ναό ἀντιφωνοῦσαν τό «Ἀμήν», καί ἦταν σάν καί νά ἀκουγότανε βροντή ἀπό τόν ούρανό» καταλήγει ὁ μακαριστός Μητροπολίτης. (2)

---

(1) «Είς τήν Θείαν Λειτουργίαν» τοῦ ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα. Πατερικές ἐκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμᾶς» σελ. 94
(2) «Ἡ Θεία Λειτουργία» κυρός Διονυσίου Ψαριανοῦ, Μητροπολίτου Σερβίων καί Κοζάνης σελ. 15-16

πηγή