Ὁ Βασιλίσκος ἐκτομῇ δοὺς τὴν κάραν, Πατεῖ νοητοῦ βασιλίσκου τὴν κάραν. Εἰκάδι δευτερίῃ Βασιλίσκος φάσγανον ἔτλη.

Βιογραφία Ο Άγιος Βασιλίσκος, ανιψιός του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος, καταγόταν από το χωριό Χουμιαλά της Αμασείας και μαρτύρησε διά ξίφους επί Μαξιμιανού (285 - 305 μ.Χ.) και άρχοντος Αγρίππα. Συνελήφθη από τον ηγεμόνα της Καππαδοκίας Ασκληπιάδη (ή Ασκληπιόδοτο) με τους στρατιώτες του Ευτρόπιο και Κλεόνικο (τιμάται 3 Μαρτίου), οι οποίοι, επειδή αρνήθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα, τελειώθηκαν διά μαρτυρικού θανάτου. Ο Άγιος Βασιλίσκος ρίχθηκε στη φυλακή από τους ειδωλολάτρες με την ελπίδα ότι, με την πάροδο του χρόνου και από τις στερήσεις και κακοπαθήσεις, θα αρνιόταν τον Χριστό, οπότε ο αντίκτυπος από την πράξη του αυτή θα ήταν μέγας μεταξύ των Χριστιανών. Αυτός όμως είχε λάβει την αμετάτρεπτη απόφαση να πεθάνει ως Χριστιανός, έχοντας ως φωτεινό παράδειγμα τον Μεγαλομάρτυρα θείο του, ο οποίος παρέμεινε σταθερός στην ομολογία του, αφού απέκρουσε όλες τις υποσχέσεις και τις απειλές. Μία ημέρα ο Άγιος πέτυχε, χάρη στην εύνοια των στρατιωτών που τον φύλαγαν, να μεταβεί στον οίκο του, να παρηγορήσει τους γονείς και αδελφούς του και να τους συστήσει εμμονή στη Χριστιανική πίστη. Όταν πληροφορήθηκε τούτο ο ηγεμόνας Αγρίππας διέταξε να του φορέσουν σιδερένια υποδήματα που έφεραν εσωτερικά καρφιά και να τον οδηγήσουν ενώπιόν του στα Κόμανα. Ερχόμενος προς τον ηγεμόνα, όταν έφθασαν στο χωριό των Δακών, οι στρατιώτες που τον συνόδευαν τον έδεσαν σε ξερό πλάτανο, για να γευματίσουν. Τότε ο Βασιλίσκος, διά της προσευχής του, πέτυχε να αναβλαστήσει ο πλάτανος και από την ρίζα του να αναβλύσει μικρή πηγή. Αφού είδαν το θαύμα αυτό οι στρατιώτες, θαύμασαν και πίστεψαν στον Χριστό. Όταν έφθασε στα Κόμανα, προσήχθη ενώπιον του Αγρίππα, ο οποίος οδήγησε τον Βασιλίσκο στον ειδωλολατρικό ναό, ελπίζοντας ότι το επίσημο περιβάλλον θα τον ωθούσε να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Βασιλίσκος όμως με θερμή προσευχή πέτυχε την πτώση και συντριβή των ειδώλων. Τότε ο Αγρίππας διέταξε να αποκεφαλισθεί και τα ιερά λείψανά του να ριχθούν στον ποταμό. Χριστιανοί των Κομάνων ανέσυραν το τίμιο σκήνωμα κρυφά και το ενταφίασαν με ευλάβεια. Αργότερα, από τον ευσεβέστατο άρχοντα των Κομάνων Μαρίνο ανοικοδομήθηκε ναός προς τιμήν του Μάρτυρος, στον οποίο κατετέθησαν και τα ιερά αυτού λείψανα. Η μνήμη του Αγίου Βασιλίσκου επαναλαμβάνεται στις 3 Μαρτίου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ὁ Μάρτυς σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτοῦ, τὸ στέφος ἐκομίσατο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἔχων γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλεν ἔθραυσε καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.  Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Ὡς βασίλειον δῶρον καὶ θῦμα ἅγιον, τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων καὶ ἀθλοθέτῃ Θεῷ, δι’ ἀθλήσεως στερρᾶς προσήχθης ἔνδοξε· σὺ γὰρ τὴν πλάνην καθελὼν, στρατιώτης εὐκλεὴς, πανεύφημε Βασιλίσκε, τῆς ἀληθείας ἐδείχθης, Χριστῷ πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Βασιλείας μέτοχος ἐπουρανίου, Βασιλίσκε ἔνδοξε, γεγενημένος ἀληθῶς, σῶζε τοὺς πόθῳ βοῶντάς σοι· χαίροις Μαρτύρων σεπτὸν ἐγκαλλώπισμα. Μεγαλυνάριον Ἄνθραξ εὐσεβείας ἀναδειχθεὶς, πυρὶ οὐρανίῳ, κατενέπρησας θαυμαστῶς, εἰδώλων τεμένη, θεόφρον Βασιλίσκε, πυρὶ δὲ ζωηφόρῳ, θερμαίνεις ἅπαντας.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Βασιλίσκος

Κ. Χολέβας - Η Ελληνορθόδοξη πρόταση μπροστά στην οικονομική και πνευματική κρίση - 28 Απρ 12

πηγή

Ομιλία του Πολιτικού επιστήμονα κ. Κωνσταντίνου Χολέβα με θέμα «Η Ελληνορθόδοξη πρόταση μπροστά στην οικονομική και πνευματική κρίση», που έγινε στις 28.4.12, στη Διακίδειο Σχολή Λαού Πατρών.

Ὁ Τεκτονισμὸς εἰς τὴν «καθʼ ἡμᾶς Ἀνατολὴν» π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

1. Ὁ Τεκτονισμὸς/Μασονία εἶναι ἐμβόλιμο μέγεθος στὴν ἑλληνορθόδοξη κοινωνία, ποὺ παρασιτεῖ στὸ σῶμα της, μὲ συνέπειες ὀδυνηρὲς γιὰ τὴν συνοχὴ καὶ ταυτότητά της. Τὸ σημαντικότερο: Ὁ Τεκτονισμὸς εἶναι τοκετὸς ξένων ὠδίνων, ξένος τελείως πρὸς τὴν ταυτότητα τοῦ Γένους/Ἔθνους μας, καὶ μάλιστα στὴν οὐσία του μὴ συμβατὸς μὲ αὐτήν. Ἔτσι, ἐνεργεῖ τὸν ἰδεολογικὸ διαμελισμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, κυρίως στὰ «ὑψηλότερα» κοινωνικὰ στρώματά της, συμβάλλοντας στὴ διαιώνιση καὶ τὸ βάθεμα τοῦ ἰδεολογικοῦ μας διχασμοῦ. Ἡ δράση του (ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα) στὸν δικό μας γεωγραφικὸ χῶρο ἐθεμελίωσε τὴν βεβαιότητα ὅτι ἡ Μασονία ταυτίζεται μὲ τὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὴν σκοτεινότητα λειτουργίας καὶ ἐνέργειας, κάτι ποὺ ὑποστασιώνεται στὴ γνωστὴ στὰ Ἰόνια Νησιὰ καὶ ἀπαξιωτικὴ γιὰ κάποιον διατύπωση• «σὰν μασόνος».

Ὁ Ἑλλαδικὸς Τεκτονισμὸς ἔχει προέλευση ἀγγλική. Τὸ βρετανικὸ στοιχεῖο, ὅποια καὶ ἂν ἦταν ἡ δραστηριότητά του ἐπιδόθηκε στὴν ἵδρυση (ἀγγλικῶν) τεκτονικῶν στοῶν. Ἡ «ἱεραποστολικὴ» αὐτὴ κινητικότητα ἐνίσχυε οὐσιαστικὰ καὶ τὴν προώθηση τῆς βρετανικῆς πολιτικῆς. Τὰ ἀρχειακὰ στοιχεῖα διαψεύδουν τὸν περὶ τοῦ ἀντιθέτου ἰσχυρισμὸ τῶν δικῶν μας τεκτόνων, πρὸ πάντων τὰ ἀρχεῖα τοῦ Colonial Office (ὑπουργείου ἀποικιῶν) γιὰ τὰ Ἑπτάνησα (1814-1864). Ἡ πρώτη Στοὰ στὴν «καθʼ ἡμᾶς Ἀνατολὴν» ἱδρύθηκε στὴ Σμύρνη μὲ πρωτοστάτη σὲ αὐτὴν τὴν κατεύθυνση τὸν ἐπιφανή τέκτονα Ἀλέξανδρο Ντρυμόν. Ἀπὸ τὴ Σμύρνη ἐξαπλώθηκαν οἱ Στοὲς στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴν ἵδρυση καὶ ἐκεῖ Στοᾶς τὸ 1848. Τὸ εὐρωπαϊκὸ πολιτιστικὸ κλίμα καὶ ἡ κοσμοπολίτικη πληθυσμιακὴ σύνθεση εὐνοοῦσαν τὴν εἰσαγωγὴ νέων ἰδεῶν, ποὺ ἔβαινε παράλληλα μὲ τὴν ἀποδυνάμωση τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ τοῦ συνδέσμου μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση. Δὲν εἶναι συνεπῶς περίεργο, ποὺ τέκτονες κατεῖχαν θέσεις καὶ σὲ αὐτὸ τὸ Φανάρι καὶ τὸ Πατριαρχεῖο ἤδη περὶ τὸ 1755. Στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰώνα, ἐξ ἄλλου, εἶχαν ἱδρυθεῖ Στοὲς στὴν Ἀθήνα, τὴν Ζαγορά, τὰ Ἀμπελάκια, τὰ Ἰωάννινα καὶ τὰ Ἰόνια Νησιὰ (πρῶτος «ἀπολογητὴς» τοῦ τεκτονισμοῦ στὴν Ζάκυνθο ὁ κληρικὸς Ἀντώνιος Κατήφορος). Ὁ Τεκτονισμὸς στηριζόταν κυρίως στὸ ἀστικὸ στοιχεῖο, κινήθηκε δὲ στὸν χῶρο τῶν λογίων, τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν Φαναριωτῶν.

2. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὸ ἑλληνόφωνο τμῆμα της, ἔλαβε νωρὶς θέση ἀπέναντι στὸ Τεκτονισμὸ καὶ τὴν ἀπειλή του, γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, τὴν ὁποία ἀναιρεῖ καὶ μόνη ἡ παρουσία του. Ἡ πρώτη θεωρητικὴ καταδίκη τοῦ Μασονισμοῦ στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔγινε σχεδὸν σύγχρονα μὲ τὴν ἵδρυση Στοῶν του. Μαρτυρία ἁγιορείτικου χειρογράφου ὑποστηρίζει τὴν ἔκδοση συνοδικοῦ καταδικαστικοῦ γράμματος τὸ 1745. Ἀποκήρυττε τοὺς τέκτονες ὡς «ἀθέους», μὲ τὴν γνωστὴ ἔννοια ποὺ εἶχε ἡ λέξη ἤδη στὴν Καινὴ Διαθήκη (Ἐφεσ. 2, 12), ὡς ἀρνούμενους δηλαδὴ τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ πατριαρχικὸς ἀφορισμός, ἐξ ἄλλου, τοῦ 1793 (Νεόφυτος Β΄) συμπεριελάμβανε «τοὺς Βολταίρους καὶ Φρανκμαζόνας καὶ Ροσσοὺς καὶ Σπινόζας» –τοὺς πρωτεργάτες δηλαδὴ τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Πρέπει δὲ ἐδῶ νὰ ὑπογραμμιστεῖ ὅτι ὁ Τεκτονισμὸς καὶ ἡ εἰσβολή του στὸ χῶρο τῆς Ρωμαίϊκης Ἐθναρχίας ἐπηρέασαν καὶ τὴ στάση της ἔναντι τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τῶν Ἰδεῶν της. Ἄλλωστε, καὶ ὁ Ναπολέων μὲ τοὺς ἀδελφούς του ἦσαν διακεκριμένοι τέκτονες. Κατὰ τὸν καλὸ γνώστη τῶν πραγμάτων Στῆβεν Ράνσιμαν, «οἱ ἰδέες τοῦ Τεκτονισμοῦ τὸν ΙΘ΄ αἰ. ἦσαν ἐχθρικὲς πρὸς τὶς ἀρχαῖες ἐκκλησίες». Μὲ τὴν εἰσχώρηση μάλιστα καὶ μερικῶν Ἑλλήνων ἐκκλησιαστικῶν στὴ Μασονία ἐπιτεύχθηκε ἡ «ἐξασθένιση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».
Πρό ἐτῶν συνεξέδωσα μὲ τὸν ἐκλεκτὸ φιλόλογο κ. Χαράλαμπο Μηνάογλου πολλὰ καὶ καλὰ ὑποσχόμενο, ἕνα ἔργο τοῦ 1782, γραμμένο ἀπὸ τὸν Ἀγάπιο Κολλυβὰ Παπαντωνάτο, μὲ τίτλο «Ἀνατροπὴ τῆς Φραγμασονικῆς πίστεως». Τὸ ὀγκῶδες αὐτό ἔργο δείχνει μία προχωρημένη καὶ τεκμηριωμένη γνώση τοῦ Μασονισμοῦ, ποὺ μάλιστα ἀντιμετωπίζεται ὡς θρησκεία, ἀναιρετική τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γενικά τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Τὸν 19ο αἰώνα ὁ Τεκτονισμός, ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ ἐπιδιώξεις του, ἀλλὰ καὶ ἡ μέθοδός του, ἔγιναν πλέον σαφῆ στὰ ἀγγλοκρατούμενα Ἑπτάνησα. Τὸ 1839 συνέταξε πολυσέλιδη (ἀνέκδοτη ἀκόμη, ἀλλὰ παρουσιασμένη ἐπιστημονικὰ) ἀναίρεση τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὁ τότε Ἔφορος (1837-1839) –πρύτανις– τῆς Ἰονίου Ἀκαδημίας καθηγητὴς τῆς Θεολογίας, ἱερομόναχος Κωνσταντῖνος Τυπάλδος- Ἰακωβάτος (1795-1867), ὁ μετέπειτα πρῶτος σχολάρχης τῆς Ἱ. Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης (Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο). Εἶναι γνωστή ἐπίσης ἡ ἀντιμασονικὴ δράση τοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου (†1852) καὶ τοῦ Ἀποστ. Μακράκη (†1905), ὅπως κατὰ τὸν 20ο αἰώνα τὰ ἀντιμασονικά ἔργα τοῦ Καθηγητοῦ Παν. Τρεμπέλα, τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, τοῦ Ν. Ψαρουδάκη, τοῦ Κ. Τσαρούχα, τοῦ Β. Λαμπρόπουλου, τοῦ Ν. Φιλιππόπουλου κ.ἄ.
3. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν πολυδημοσιευμένη Ἐγκύκλιό της τοῦ 1933, μετὰ τὴν γνωμάτευση τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, τηρεῖ στάση σαφῆ καὶ ρωμαλέα. Μὲ βάση τὰ κείμενα τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης καὶ τὰ βιβλία τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀκολουθεῖ τὴν ἄποψη τῆς Διορθόδοξης Ἐπιτροπῆς (Ἅγιον Ὄρος, 1930) και «καταδικάζει» τὸν Τεκτονισμό, ὅπως θὰ πράξει καὶ μὲ ἄλλα κείμενά της τὸ 1972, 1984 καὶ 1996. Ἤδη, τὸ 1933 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δέχεται τὸν χαρακτήρα τοῦ Τεκτονισμοῦ ὡς θρησκείας, ἐπιμένοντας στὴν ἐπικινδυνότητά του. «Ἡ Μασονία -δηλώνεται- δὲν εἶναι ἁπλῆ τις φιλανθρωπικὴ ἕνωσις ἢ φιλοσοφικὴ σχολή, ἀλλʼ ἀποτελεῖ μυσταγωγικὸν σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνήσκει τὰς παλαιάς ἐθνικάς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ. Τοῦτο ὄχι ἁπλῶς ὁμολογοῦσιν, ἀλλὰ καὶ ἐναβρυνόμενοι διακηρύττουσιν αὐτοὶ οἱ πρόκριτοι τῶν ἐν ταῖς Στοαῖς διδασκάλων...». Τὸ συμπέρασμα: «Οὕτως ἡ Μασονία ἀποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, ὅλως διάφορος, κεχωρισμένη καὶ ξένη τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας».
Βέβαια αὐτὰ τὰ ἀρνοῦνται ἐπισήμως οἱ Τέκτονες, διαφωνοῦν ὅμως πρὸς τὰ ἴδια τὰ κείμενα καὶ τὶς κατὰ καιροὺς διακηρύξεις γνωστῶν τεκτόνων. Ἀλλὰ καὶ ἡ Διορθόδοξη Διάσκεψη τοῦ 1930 ἐχαρακτήρισε τὴν Μασονία «ὡς σύστημα ἀντιχριστιανικὸν καὶ πεπλανημένον». Ὑπάρχει δηλαδὴ ἀδιατάρακτη συνέχεια στὴν περὶ Μασονίας ἀντίληψη καὶ στάση τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ 1782 καὶ ὁ Ἀγάπιος Παπαντωνάτος εἶχε δηλώσει: «Ἡ φραγμασονικὴ πίστις εἶναι ἡ πλέα ἀσεβεστέρα καί ἡ πλέα ἐπιβλαβεστέρα εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος ἀπὸ ὅσας ἀσεβείας ἐστάθησαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ αἰῶνος ἕως τῆς σήμερον». Καταλήγει δὲ στὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Τεκτονισμὸς εἶναι ἀντιχριστιανικὸς καὶ πλήρης ἀνατροπὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Μασονία μὲ τὸν συγκρητιστικὸ της χαρακτήρα («ὅλα στὸ ἴδιο τσουκάλι») λειτουργεῖ ὡς ὑπερθρησκεία (ὑπέρθεος ὁ θεὸς της Μ.Α.Τ.Σ. = Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος), πού καταβροχθίζει τὰ διάφορα θρησκεύματα ὅσο καὶ ἂν ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν τὰ θίγει. Ἰδιαίτερα τὸ ἀσυμβίβαστο μὲ τὴν Μασονία ἰσχύει γιὰ τὸν (ὀρθόδοξο) Χριστιανό, διότι ἰσοπεδώνει τὸν Χριστό μας, ταυτίζοντάς τον μὲ διάφορους «μύστες», ἀρνούμενη βάναυσα τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα (Πράξ. 4,12) στὴ σωτηρία, τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ΜΟΝΟΣ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν θέωση ὡς ἕνωση μαζί Του. Διότι ὁ Χριστός δίνει στὸν ἄνθρωπο ὡς Θεάνθρωπος, ὅ,τι Αὐτὸς ἔχει, δηλαδὴ θεότητα, τὴν ἄκτιστη καὶ θεοποιὸ Χάρη Του. Ἀντίθετα, ὁ Χριστὸς μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐπιφανή τέκτονα (Βρατσάνος) «ὁ μεγάλος Ναζωραῖος Μύστης». Στὸ βιβλίο του («Τὸ βιβλίο τοῦ Μαθητοῦ») σημειώνει: «Ὁ σημερινὸς τέκτων γνωρίζει καλά, ὅτι ἡ μύησίς του στὰ τεκτονικὰ μυστήρια τὸν ἔκαμε τέκτονα ὅμοιο μὲ τὸν Ποσειδῶνα καὶ τὸν Ἀπόλλωνα καὶ τὸν Ἀμφίωνα καὶ τὸν Χριστό».
Ὁ ἰσχυρισμὸς ἄρα Ἑλλήνων τεκτόνων, ὅτι παραμένουν πιστοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀποδεικνύει ἤ ὅτι ἀγνοοῦν τὸν Χριστιανισμὸ στὸ σύνολό του ἢ ὅτι εἶναι ἀπατεῶνες. Τρίτον δὲν ὑπάρχει! Γι’ αὐτὸ καὶ ἰσχύει πάντοτε τὸ ἀσύμπτωτο καὶ ἀσυμβίβαστο τῆς ἰδιότητας τοῦ Τέκτονος μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ (ὀρθοδόξου) Χριστιανοῦ, κατὰ τὶς διακηρύξεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας, ποὺ ἐπαναβεβαιώθηκαν ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο κυρὸ Χριστόδουλο τὸ 1988 μὲ ἕνα ἐγκύκλιο κείμενό του μὲ τίτλο: «Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ εἶμαι μασῶνος. Ὡς Ἕλλην καὶ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀνήκω στὴν Μασωνία». Τὸ κείμενο αὐτὸ παραθέτει δέκα σημεῖα, ποὺ αἰτιολογοῦν τὴν ἀποστροφή του στὴ μασονικὴ ἰδιότητα. Στὸ σημεῖο 10 γράφει συμπερασματικά: «Ἡ Μασωνία κατὰ τὴν Ἐκκλησία μας, εἶναι σύστημα ἀντιχριστιανικὸν καὶ πεπλανημένον, διὰ τοῦτο καὶ δὲν συμβιβάζεται ἡ ἰδιότης τοῦ Χριστιανοῦ μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Μασώνου. Οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ ἀπέχουν τῆς Μασωνίας, καὶ ὅσοι παρεπλανήθησαν καλοῦνται νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπανέλθουν στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας». Καὶ ἡ ἀκροτελεύτια φράση τοῦ κειμένου: «Ἂν γίνω μασῶνος, πρέπει νὰ παύσω νὰ εἶμαι Ὀρθόδοξος καὶ Ἕλλην»! Συνεπῶς, οὐδὲν πρόβλημα θὰ ὑπάρξει, ἂν ἡ Ἱεραρχία μας, γιὰ μία ἀκόμη φορά, ἀνανεώσει τὶς παλαιότερες διακηρύξεις της γιὰ τὴν Μασονία.
Συμπερασματικά, δέν μπορεῖ νά τίθεται τό ἐρώτημα, ἄν ὁ Μασονισμός ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας. Διότι ἔχει ἐλεγχθεῖ ἐπανειλημμένα, καί μάλιστα ὡς συγκρητιστική πολιτικοθρησκευτική πολυεθνική Ὀργάνωση, ἀσυμβίβαστη πρός τόν Χριστιανισμό ὡς Ὀρθοδοξία. Τόν πολιτικό του ρόλο σήμερα πραγματοποιεῖ ἡ Λέσχη Bilderberg, πού ἔχει αἰχμαλωτίσει τήν πλειονότητα τῶν πολιτικῶν δυνάμεων τοῦ τόπου μας.
Αναδημοσίευση από τον Ορθόδοξο Τύπο φ.1921 - Ημερομηνία δημοσίευσης: 30-03-12
πηγή

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΥ

Τῌ ΚΒ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΜΑΪΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου.
Τῇ ΚΒ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου.

Ὁ Βασιλίσκος ἐκτομῇ δοὺς τὴν κάραν,
Πατεῖ νοητοῦ βασιλίσκου τὴν κάραν.
Εἰκάδι δευτερίῃ Βασιλίσκος φάσγανον ἔτλη.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Μάρκελλος, μόλυβδον κοχλάζοντα 

ποτισθείς, τελειοῦται.

Ὁ Ἅγιος μάρτυς Κόδρος ὑπὸ ἵππων συρόμενος τελειοῦται.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βλαδίμηρος, ὁ βασιλεὺς καὶ θαυματουργός,

 ξίφει τελειοῦται.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΥ

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΥ

Τῌ ΚΒ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΜΑΪΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου.
Τῇ ΚΒ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου.
Ὁ Βασιλίσκος ἐκτομῇ δοὺς τὴν κάραν,
Πατεῖ νοητοῦ βασιλίσκου τὴν κάραν.
Εἰκάδι δευτερίῃ Βασιλίσκος φάσγανον ἔτλη.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Μάρκελλος, μόλυβδον κοχλάζοντα ποτισθείς, τελειοῦται.

Ὁ Ἅγιος μάρτυς Κόδρος ὑπὸ ἵππων συρόμενος τελειοῦται.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βλαδίμηρος, ὁ βασιλεὺς καὶ θαυματουργός, ξίφει τελειοῦται.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Γ. Πορφύριος: «Όχι μεγάλες τιμωρίες. Αλλά σωστές συμβουλές»

Κοίταξε, παιδί μου! Ο Θεός μας, προκειμένου να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά του, που τον πιστεύουν, τον αγαπούν και τον λατρεύουν, χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους, μεθόδους και σχέδια.

Μέσα στα σχέδια του Θεού μας είναι και η επιβολή κανόνων, οι όποιοι αποσκοπούν, πάντα, στη σωτηρία τής ψυχής μας. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση τη δική σου.

Εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε η να διαγράψουμε τα σχέδια τού Θεού. Πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να του το επιβάλλουμε. Μπορούμε, όμως, να τον παρακαλέσουμε και να τον ικετεύσουμε, και Εκείνος, σαν φιλάνθρωπος που είναι, μπορεί να εισακούσει τις προσευχές μας και να συντμήσει το χρόνο ή ακόμη και να τον διαγράψει.

Και το ένα και το άλλο, στο χέρι του είναι. Εμείς θα το ζητήσουμε. Και Εκείνος θα το εγκρίνει.

Ύστερα, οι κανόνες αυτοί δεν έχουν το χαρακτήρα τής εκδικήσεως η τής τιμωρίας, αλλά τής διαπαιδαγωγήσεως, και δεν έχουν καμιά σχέση με αυτούς που επιβάλλονται από ορισμένους πνευματικούς κατά την εξομολόγηση, και οι οποίοι, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, είτε από άγνοια, εξαντλούν τα όρια τής τιμωρίας, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι με τον τρόπο αυτό, αντί να κάνουν καλό, διαπράττουν έγκλημα.

Εγώ, πάντα τους φωνάζω και τους συμβουλεύω: Όχι μεγάλες τιμωρίες. Αλλά σωστές συμβουλές. Γιατί, οι μεγάλες τιμωρίες, τροφοδοτούν τον άλλο (το διάβολο) με πλούσια πελατεία. Και αυτός, αυτό περιμένει. Αυτό καραδοκεί, και έχει πάντα ανοιχτές τις αγκάλες του για να τους δεχτεί! Και τους τάζει, μάλιστα, λαγούς με πετραχήλια...

Γι' αυτό, απαιτείται μεγάλη προσοχή στην επιλογή του πνευματικού. Όπως αναζητάτε τον καλύτερο γιατρό, το ίδιο να κάνετε και για τον πνευματικό. Και οι δύο γιατροί είναι. Ο ένας του σώματος και ο άλλος τής ψυχής!

Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου

πηγή

Μικρά και ενοχλητικά...

Και συ τέκνον… Νεοχωρίτη;

Εν αναμονή της επιστολής - απάντησης που συνέταξαν τα μέλη της Ιεράς 

Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος βρίσκονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

 Στην επιστολή, λένε οι πληροφορίες, η ΔΙΣ εκφράζει την ενόχλησή της για το

 ύφος του Οικουμενικού Πατριάρχη και τις συστάσεις που τους έκανε για τα 

όσα λέει και κάνει ο Μητροπολίτης Πειραιώς, συστήνοντάς του -με εύσχημο τρόπο-

 να μην εμπλέκεται στα εσωτερικά τους. 

«Δεν είμαστε σχολιαρόπαιδα για να μας κάνουν συστάσεις και να μπλέκουν

 με τόσο άκομψο τρόπο στα εσωτερικά μιας αυτοκέφαλης Εκκλησίας», 

έλεγε συνοδικός μητροπολίτης. «Είμαστε μητροπολίτες με ποίμνιο, που 

δίνουμε λόγο σε αυτό. Τα προβλήματά μας θα τα λύσουμε μόνοι μας, δεν

 χρειαζόμαστε έξωθεν παρεμβάσεις από Εκκλησίες που ποιμαίνουν 

τον… εαυτό τους», έλεγε στους συνεργάτες του άνθρωπος που δεν φειδόταν

 καλών λόγων για το Φανάρι, ο οποίος όμως πέρασε πια «απέναντι».


Αυτό που προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ήταν πως στην τελευταία συνεδρίαση της ΔΙΣ, όπου τέθηκε το θέμα της επιστολής στον Πατριάρχη, εκείνοι που ήταν πιο λάβροι ήταν οι Μητροπολίτες των Νέων Χωρών, που είχαν συνηθίσει τον κ. Βαρθολομαίο στην… υπακοή. Υπάρχει και αξιοπρέπεια, εμείς δεν θα γίνουμε σαν τον Τσεχίας, έλεγε συνοδικός μητροπολίτης…


Άνωθεν εντολή;


Υποβαθμισμένη όσο δεν πάει είναι η δημοσιογραφική αποστολή που θα 

συνοδεύσει τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στο επίσημο ταξίδι του στη Μόσχα. 

Οι δημοσιογράφοι θα μεταβούν με δικά τους έξοδα στη Ρωσία και δεν θα 

συνοδεύουν καν τον Αρχιεπίσκοπο και την επίσημη συνοδεία του! 

Θα τρέχουν από πίσω για να καλύψουν τα γεγονότα. Σαν να πρόκειται να 

πάει σε… πανήγυρη στη Βοιωτία και όχι σε μία πολύ σημαντική Εκκλησία,

 απ' όπου μπορεί να βγουν πολλές και σημαντικές ειδήσεις (σχέσεις Πούτιν με

 ελληνική Πολιτεία, Βατοπέδι κ.λπ.). Επισήμως ως δικαιολογία για τη φτωχή 

δημοσιογραφική αποστολή προβάλλεται η οικονομική κρίση.

 Οι κακές γλώσσες, όμως, λένε πως πρόκειται για άνωθεν εντολή 

(και εξ ανατολών) για όσο το δυνατόν πιο αθόρυβη επίσκεψη, 

ώστε να μη φανούν οι Ρώσοι ως «υπολογίσιμη δύναμη»…

Κουίζ (1)
Ποιος νέος επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση 

σε συγκεκριμένο τουριστικό γραφείο, ώστε να γίνονται μέσω αυτού τα ταξίδια τ

ης Συνόδου, χωρίς να πραγματοποιούνται απαραίτητοι διαγωνισμοί; 

Προσπαθεί, ακούγεται, να τους βάλει στο κόλπο και με τον θρησκευτικό τουρισμό…


Κουίζ (2)
Ποιος αρχιμανδρίτης από το Παγκράτι υποστηρίζει στους διαδρόμους

 της Συνόδου ότι είναι ο εκλεκτός του Αρχιεπισκόπου και του Μητροπολίτη Ιλίου για να γίνει ο επόμενος Μητροπολίτης Πρεβέζης;

Απο paron.gr

Η Θεία Χάρη και η Πλάνη. Ομιλία Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου

Η Θεία Χάρη και η Πλάνη   
Απόσπασμα από ομιλία π. Αθανασίου (Μ. Λεμεσού) που έγινε στον Ι. Ν. Αποστόλου Βαρνάβα στις 24/4/96 
 

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς) 

(Ένας από τους Αγίους της εκκλησίας μας ο Άγιος Σεραφείμ ο Ρώσος είπε ότι ο Σκοπός της Χριστιανικής Ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.
Αυτό είναι με δυο λόγια με μια φράση πράγματι, ο σκοπός της εκκλησίας, ο σκοπός των ανθρώπων που αγωνίζονται στην εκκλησία και ακόμη και ο σκοπός όλων όσων έκανε ο Χριστός. Διότι αν ο Χριστός δεν έφερνε από τον Πατέρα του το Πνεύμα το Άγιο στον κόσμο, τότε εμείς θα είμαστε μεν ένα καλό σώμα, αλλά νεκρό.
Το Άγιο Πνεύμα είναι που ζωοποιεί εμάς. Το μυστήριο του Αγίου Πνεύματος σε εμάς έρχετε με το Μυστήριο του Χρίσματος.
Δηλαδή μόλις βαπτίσουμε ένα άνθρωπο εις το όνομα της Αγίας Τριάδος και ενδυθεί τον Χριστό πάνω του και γίνει μέλος της εκκλησίας, τότε αμέσως μετά το βάπτισμα τον χρίομε με το Άγιο Μύρο το οποίο δίδεται από τον επίσκοπο εις όλη την εκκλησία και αυτή η Χρίση με το Άγιο Μύρο και η ευχή του βαπτίσματος είναι η ώρα κατά την οποία έρχεται το Πνεύμα το Άγιο μέσα εις τον άνθρωπο αυτό, και του δίνει τη δύναμη να ενεργοποιήσει όλα όσα έλαβε εις το Άγιο Βάπτισμα.

 Πολλές φορές διερωτόμαστε τι είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος; Η Χάρις είναι όπως σας είπα και προηγουμένως μια ενέργεια η οποία δεν είναι συναίσθημα, δεν είναι κάτι που παράγεται από εμάς. είναι μια ενέργεια η οποία έρχεται από το Θεό.
Και όταν έλθει στον άνθρωπο αυτή η ενέργεια τότε ο ‘άνθρωπος καταλαβαίνει ότι αυτό το πράγμα που έχει δεν είναι δικό του, ότι είναι από το Θεό. Διότι η Χάρις δεν ενεργεί ποτέ αόριστα στον άνθρωπο, δεν είναι σκοτεινό πράγμα δεν είναι αόριστο δεν είναι απόκρυφο. Είναι φανερά τα έργα του Θεού.
Και όταν έλθει η χάρις στην ψυχή του ανθρώπου, ο άνθρωπος αισθάνεται ότι αυτό που είχει μεσα του είναι μια ενέργεια του Θεού.
Είναι πολύ λεπτό σημείο αυτό και ίσως είναι το σημείο που πλανέθηκαν πολλοί άνθρωποι. Διότι υπάρχουν πολλές ενέργειες γύρω μας. Και πολλά πράγματα όταν δεν συμβουλευόμαστε πνευματικούς ανθρώπους που έχουν εμπειρία της Χάριτος πολλά πράγματα τα συγχέουμε. Και ακούει κανείς καμιά φορά διαστροφές πνευματικές ακόμη και σε ανθρώπους εκκλησιαστικούς.
Βλέπει κανείς ανθρώπους που προσεύχονται, (που νομίζουν ότι προσεύχονται), και αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται διάφορες ενέργειες ή μπαίνουν σε διάφορους «πνευματικούς χώρους» ειρήνης χαράς, ησυχίας, πραότητας κτλ και νομίζουν ότι αυτό το πράγμα είναι ενέργεια του Αγίου Πνεύματος ότι είναι Χάρις.
Όμως ένας πνευματικός άνθρωπος με την εμπειρία της χάριτος καταλάβει ότι όχι μόνο δεν είναι χάρις αλλά είναι και φοβερή πλάνη.

Ξέρουμε από την πείρα των Αγίων, από τα έργα των Αγίων και από την ζώσα παράδοση της εκκλησίας ότι η πλάνη μοιάζει πολύ με τη Χάρη. Μιμείται τα έργα της Χάριτος όπως λένε οι Πατέρες. Δηλαδή όπως ενεργεί η Χάρις του Θεού κατά πολύ παρόμοιο τρόπο ενεργεί και η πλάνη.
Και όποιους καρπούς έχει η Χάρις του Θεού κατά ένα όμοιο τρόπο, όχι τον ίδιο, φαινομενικά όμοιο τρόπο έχει και η πλάνη.
 Και καμιά φορά ξέρετε η πλάνη έχει και πιο πολύ εμφανείς καρπούς. Να σας πω ένα παράδειγμα. Πάρτε ένα αιρετικό άνθρωπο και αφήστε τον να σας μιλήσει για τις αιρέσεις του να δείτε ότι θα είναι πολύ πράος, χαμογελαστός ειρηνικός, θα έχει μια πραότητα που σε κάνει έξω φρενών, δηλαδή σου μεταδίδει μια δαιμονική ενέργεια μέσα σου εσένα, γίνεσαι ας πούμε άνω κάτω και εκείνος είναι πράος.
 Και όταν εσύ ταραχθείς μέσα σου σου λέει μα γιατί ταράζεσαι, είσαι χριστιανός εσύ; Δεν μπορείς να μιλάς ειρηνικά; Τι συμβαίνει; Έχει τόσο πολύ ζυμωθεί η ψυχή τους με την ενέργεια αυτή τη δαιμονική, της πλάνης την ενέργεια, ώστε αυτός πράγματι παραμένει σε μιαν εγωιστική πραότητα και σε σένα μεταδίδεται όλη η δαιμονική ενέργεια.
Είναι όπως μια ένεση που στην άκρη είναι τρυπημένη εκείνη η βελόνα και διοχετεύεται μέσα σου ολόκληρο το δηλητήριο. Ξέρετε ότι το να μιλήσετε σε ένα πλανεμένο άνθρωπο θέλει πολύ δύναμη, πολλή οχύρωση για να μην σου μεταδώσει όλη αυτή την ταραχή που αισθάνεται.
Και καμιά φορά μπορεί να φαίνεται ότι αυτός δεν την αισθάνεται αλλά σε σένα πράγματι μεταδίδεται. Όπως συμβαίνει βέβαια και με τους Αγίους ανθρώπους. Εάν κανείς έχει πνευματικά μάτια και πνευματική εμπειρία τότε είναι εύκολο να σηκώσει το πρώτο σκέπασμα και θα καταλάβει αμέσως όλες τις πλεκτάνες του σατανά που βρίσκονται από κάτω. Και θα δει ακριβώς το σημείο της πλάνης.

Το σημείο, εκείνη την μικρή την ειδοποιό διαφορά η οποία χωρίζει το φώς από το σκότος, την πλάνη από τη Χάρη, τον σατανά από το Άγιο Πνεύμα. Ενθυμείστε ότι ο Απόστολος Παύλος μας είπε ότι ο διάβολος μετασχήματίζεται και εις άγγελο φωτός προκειμένου να πλανέσει άνθρωπο.
Και γνωρίζουμε από την ιστορία των μοναχών, των ασκητών ότι πολλοί μοναχοί, ερημίτες, ασκητές, πλανήθηκαν, εις την διάρκεια της ιστορίας της εκκλησίας μας, από τον πρώτο χρόνο μέχρι και σήμερα πλανώνται με δαιμονικές πλάνες.
Και όσον και αν θελήσεις να τους εξηγήσεις δει καταλαβαίνει τίποτε. Έλεγε και ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής ο αείμνηστος ότι, νεκρό να αναστήσεις είναι εύκολο, πλανεμένο να επιστρέψεις πίσω σχεδόν αδύνατο. Δηλαδή τόσο δύσκολο πράγμα γιατί; Διότι το πνεύμα της πλάνης έχει την ιδιότητα να κλείνει όλα τα αισθητήρια του ανθρώπου.
Του μιλάς και δεν ακούει, δεν καταλαβαίνει, δεν δέχεται αυτό που του λές, βλέπει άλλα. Μιλάει και λέει εκείνα που θέλει. Μιλάεις του λέεις εσύ τα δικά σου, δεν ακούει τίποτα. Δεν μπορεί να καταλάβει, είναι αδύνατο πράγμα.
ου βάζεις το χέρι του πάνω στο σημάδι της αληθείας και δεν το παραδέχεται, Σου λέει όχι δεν είναι αυτό, είναι άλλο. Δεν ξέρω αν σας έτυχε να έλθετε καμιά φορά σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους, εμείς δυστυχώς ερχόμαστε πολύ συχνά σε επαφή με ανθρώπους πλανεμένους και είναι πραγματικά πολύ κουραστικό, κοπιώδες, ασήκωτο πράγμα ας πούμε.
Καλύτερα ο άνθρωπος να είναι αμαρτωλός, νάνε πανάθλιος, δηλαδή πώς να το πούμε, νάναι βουτηγμένος στις φοβερότερες αμαρτίες, Δεν είναι τόσο πρόβλημα αυτό. Ο αμαρτωλός επιστρέφει, σώζεται, είναι εύκολο να επιστρέψει , ο πλανεμένος δεν έρχεται.
Όλα μέσα του τα μεταβάλλει, είναι σαν να έχει ένα φίλτρο η ψυχή του και ότι του πεις εσύ, το φιλτράρει και το βγάζει ας πούμε δηλητηριασμένο. Εκεί πραγματικά χρειάζεται, τι να πούμε, μέτρα Αγίων; Ο ίδιος ο Θεός; Νεκρανάσταση; Τι να πω;
Αυτό το δαιμονιο, θυμάσται οι μαθητές δεν μπόρεσαν να το θεραπεύσουν, και όταν πήγε ο πατέρας στο Χριστό του είπε ότι έχω το παιδί μου εδώ και δεν μπόρεσαν οι μαθητές σου να το θεραπεύσουν και του είπε ο Χριστός, επιτίμησε τον διάβολο ο οποίος κατοικούσε στον άνθρωπο και του είπε ότι : το πνεύμα το άλαλον και κωφόν εγώ σε επιτάσσω έξελθε από του ανθρώπου.
Ονόμασε το είδος εκείνο του διαβολου, άλαλον και κωφόν πνεύμα δηλαδή ούτε μιλάει ούτε ακούει. Και πράγματι αυτό το πνεύμα της πλάνης κλείνει όλα τα αισθητήρια. Δεν μπορείς να μπείς πλέον. Κυρίως το πνεύμα αυτό, Βασικά η κύρια πηγή του είναι ο Εγωισμός, ο άκρατος εγωισμός ο οποίος μπορεί να καλύπτεται κάτω από προσωπεία ταπεινοφροσύνης, ταπεινολογίας, απαρνήσεως πραγμάτων πολλών.
Ξέρετε αυτό το πνεύμα πιάννει ευκολότερα αυτούς που αγωνίζονται, ή αυτούς που νομίζουν ότι αγωνίζονται. Δηλαδή αν κάνουν και καμιά νηστεία, καμιά αγρυπνία, πάνε εκκλησία κτλ, τότε αυτή η αυτοδικαίωση ότι κάτι κάμνομε γίνεται έδαφος, για να εισχωρήσει και να εδραιωθεί πάνω σε αυτόν αυτό το πνεύμα το άλαλον και μετά να χτίσει ο άνθρωπος δικές του θεωρίες, δικές του ιδέες, δικά του διδάγματα. Και μετά ότι κι αν του πεις δεν παραδέχεται τίποτα, απολύτως τίποτα.
Αν αναλύσουμε πράγματι αυτή την κατάσταση της δαιμονικής πλάνης τότε θα δούμε ότι ο άκρατος εγωισμός, η οίηση, αυτός που νομίζει ότι αυτό που λέει, αυτό είναι. Για αυτό όταν μιλήσετε με αιρετικούς τότε θα σας που συνέχεια ότι εγώ βρήκα την αλήθεια, εγώ διαβάζω και κατάλαβα, εγώ ξέρω, εγώ το καταλαβαίνω, εγώ εγώ εγώ…
Εμείς οι καλοί Βλέπεις οι Χιλιαστές παράδειγμα πρώτο: Βλέπετε εμείς δεν έχουμε εγκληματίες όπως έχετε εσείς, εμείς δεν καπνίζουμε όπως καπνίζετε εσείς, εμείς δεν έχουμε οινοπνευματώδη ποτά όπως έχετε εσείς, εμάς δεν τσακώνονται οι δεσποτάδες μας όπως τσακώνονται οι δικοί σας. Λοιπόν εμείς οι καλοί κι εσείς οι κακοί.
Και λέμε πολύ ωραία, εμείς οι κακοί που είμαστε πράγματι κακοί και ομολογούμε ότι είμαστε πράγματι κακοί και πιο κακοί από ότι νομίζουν οι άνθρωποι, και αυτοί ακόμη, πράγματι εμείς οι κακοί που το ομολογούμε, εμείς έχουμε την Αποστολική Πίστη, διότι οι Απόστολοι έγραψαν μες τις πράξεις των Αποστόλων της κακίες όλες της πρώτης εκκλησίας.
Για να μας δείξουν ότι δεν είναι θέμα ηθικής ποιότητας των ανθρώπων η αλήθεια αλλά είναι θέμα Αποστολικής Παραδόσεως. Δεν χέρι σχέση αν είναι καλοί ή αν είναι κακοί. Αν είναι καλοί ή αν είναι κακοί αυτό είναι δικό τους θέμα. Το θέμα είναι η εμπειρία ποια είναι. Η Εμπειρία, η Παράδοση που παραδίδεται στον χώρο αυτό είναι η αλήθεια;
Είναι η εμπειρία του Αγίου Πνεύματος; Ή είναι κατασκεύασμα ανθρώπων; Και όλες ξέρετε οι κινήσεις, οι αιρέσεις οι οποίες ιδρύονται από ανθρώπους, πάντοτε επικαλούνται την ανθρώπινη τους πλευρά. Ότι είναι πάρα πολύ καλοί, και έχουν αγάπη μεταξύ τους και έχουν συνεργασία μεταξύ τους, και είναι φιλάδελφοι και ξέρω γω κάνουν τόσα καλά.
Κοιτάξτε και μια ματιά γύρω σας να δείτε όλα αυτά τα σκοτεινά κλιμάκια, είπαμε κι άλλες φορές, όλα αυτά επαγγέλλονται ισότητα δικαιοσύνη μεταξύ τους ωραίες προσφωνήσεις ας πούμε, όλοι ειρηνικοί και καλοί Διότι ακριβώς όλη η θεωρία, η βάση της επιτυχίας τους είναι στο εάν είναι καλοί άνθρωποι. Σε εμάς όμως δεν ισχύει αυτό. Δεν είναι η αλήθεια της εκκλησίας αν είμαστε καλοί ή κακοί.
Η αλήθεια είναι κάτι πέρα από τον άνθρωπο, είναι ο ίδιος ο Θεός. Και ο ίδιος ο Θεός δίδεται σε εμάς.
Και εμείς δεν είμαστε καλοί, είμαστε άνθρωποι που μετανοούμε, αυτό είναι ο Χριστιανός. Για αυτό το λόγο ο Χριστός όταν ήλθε στον κόσμο δεν μας έδωσε απλώς μερικές εντολές που ήταν πολύ λίγες και δευτερευούσης σημασίας ως προς το γεγονός του έργου που επιτέλεσε.
Δηλαδή δεν ήλθε ο Χριστός για να μας δώσει τις εντολές του. Διότι μπορούσε κάλλιστα με ένα προφήτη να μας τα πεί. Αλλά ήλθε και έφερε τον Παράκλητο εις τον κόσμο, το Πνεύμα το Άγιο, αυτή τη δύναμη, αυτή την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

πηγή

Ο συμβολισμός του ελαίου

Η συνήθεια να βάζουμε στο καντήλι μας λάδι αγνό, ανάγεται στα χρόνια του Μωυσή, το 13ον αιώνα π.Χ. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε εντολή να τροφοδοτούν την επτάφωτη λυχνία της σκηνής του Μαρτυρίου με καθαρό έλαιο.
Το άναμμα του καντηλιού ενέχει τον συμβολισμό ότι προσφέρεται ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό και τους Αγίους Του. Συμβολίζει επίσης το φως του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο καθώς επίσης και το γνωστό προάγγελμα του Κυρίου μας ότι πρέπει να είμαστε οι Χριστιανοί τα φώτα του κόσμου.

Το δε λάδι σημαίνει το έλεος και την ευσπλαχνία του Θεού που φανερώθηκε, όταν η περιστερά που κρατούσε στο ράμφος κλάδον ελαίας επέστρεψε στην κιβωτό και εξήγγειλε το τέλος του κατακλυσμού ή υπενθυμίζει το ότι ο Κύριος επότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελαίαν, όπου προσευχόταν. Όπως δε αναφέρει ο ιερός Χρυσόστομος, οι παλαιοί Χριστιανοί δέχονταν ότι με τη χρήση δι’ ελαίου της καντήλας ερχόταν ίασις σε πολλά νοσήματα. Ως φυσικό στοιχείο το λάδι θεωρείται από πολύ παλιά ως φάρμακο. Γνωστή είναι η περίπτωση που οι απόστολοι χρησιμοποιούσαν λάδι για θεραπεία ασθενών. “Ήλειφον ελαίω πολλούς αρρώστους και εθεράπευον”. Επίσης ο καλός Σαμαρείτης έδεσε τα τραύματα του αγνώστου που βρήκε στο δρόμο του “επιχέων έλαιον και οίνον”. Το λάδι είναι επίσης μια φυσική πηγή φωτός και συνεπώς χαράς. Γενικά το άναμμα της λαμπάδας και της καντήλας δείχνει την αληθινή πορεία του ανθρώπου, αναγγέλει τη νίκη του φωτός επάνω στο σκοτάδι, το θρίαμβο της Αναστάσεως επάνω στο θάνατο, την επικράτηση της ελπίδας, επάνω στην απόγνωση. Σ’ όλες τις εποχές το φως χρησιμοποιείται σ’ όλες τις χαρούμενες εκδηλώσεις της ζωής. Αντίθετα το σκοτάδι είναι σύμβολο του πόνου, της απαισιοδοξίας και της στέρησης. Γι’ αυτό γράφει ένας εκκλησιαστικός πατήρ, ο Ιερώνυμος: “Εις την Ανατολικήν Εκκλησίαν ανάπτονται φώτα και όταν ακόμη ο ήλιος φωτίζει λαμπρώς, ουχί προς φυγάδευσιν του σκότους, αλλά προς ένδειξιν χαράς και αγαλιάσεως”.

Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης, ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου / πηγή

Η Ελλάδα τρώει στα συσσίτια...

Νέο ρεπορτάζ της Daily Mail για την εξαθλίωση

 των Ελλήνων

«Με μαλλιά περιποιημένα, μεγάλα γυαλιά ηλίου να προσδίδουν έναν αέρα κομψότητας στην εμφάνισή της, η μεσήλικη γυναίκα έμοιαζε να έχει βγει για μεσημεριανό γεύμα. Κάποτε ίσως το ραντεβού της να ήταν με κάποιους φίλους σε κάποιο κομψό εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας. Σήμερα το ραντεβού της ήταν με μια φιλανθρωπική οργάνωση. Πήγε να λάβει ένα μπωλ με φασολάδα με όλη τη χάρη που θα μπορούσε να επιδείξει».

Με αυτή την περιγραφή αρχίζει το ρεπορτάζ της βρετανικής Daily Mail σχετικά με την καθημερινότητα των Ελλήνων, θέλοντας να δείξει ότι αυτοί που τρώνε πλέον στα συσσίτια δεν είναι μόνο οι μετανάστες και οι άστεγοι αλλά και εκείνοι που μέχρι πριν από λίγο καιρό αποτελούσαν τη μεσαία τάξη.

«Δεν της έχει μείνει τίποτα άλλο από την αξιοπρέπειά της», σχολίασε ένας εργαζόμενος στα συσσίτια.

«Άρχισε να έρχεται εδώ πριν από μερικές εβδομάδες και είναι ακόμη πολύ σκληρό για εκείνη» κατέληξε.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι Έλληνες έχουν πλήρη επίγνωση ότι τους χαρακτηρίζουν ως τεμπέληδες, φοροφυγάδες και διεφθαρμένους και ότι αρνούνται να πληρώσουν για αυτό.

«Και όμως», συνεχίζει, «οι Έλληνες έχουν πληρώσει με ανεργία, δυσμενή και αβάσταχτη φορολογία και μεγάλη ύφεση».

πηγή