Ελληνικά και Ορθόδοξα

Τετάρτη, Μαΐου 23, 2012

Αποδοση Της Εορτης Του Πασχα

Την Τετάρτη της έκτης εβδομάδας μετά το Πάσχα εορτάζουμε την Απόδοση της εορτής του Πάσχα. Αν και οι περισσότερες εορτές έχουν τη απόδοση τους την όγδοη ημέρα, η Απόδοση του Πάσχα εορτάζεται την 39η ημέρα.

Συναξαριστής 23 Μαίου

Ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ ὁ Ὁμολογητὴς ἐπίσκοπος Συνάδων

Ὑπῆρξε στὰ χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου (814 μ.Χ). Μοναχογιὸς πλουσίων γονέων ὁ Μιχαήλ, ἀπὸ τὰ Σύναδα τῆς Φρυγίας, σπούδασε τὰ θεολογικὰ γράμματα καὶ ἔπειτα πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη.

Ἐκεῖ συνδέθηκε μὲ ἕναν ἅγιο ἄνθρωπο, τὸ Θεοφύλακτο. Καὶ οἱ δυὸ μαζὶ κατοίκησαν σὲ ἕνα μοναστήρι στὸν Εὔξεινο Πόντο, ποὺ εἶχε ἱδρύσει ὁ Πατριάρχης Ταράσιος, ὁ ὁποῖος εἶδε τὸ θεῖο φωτισμὸ καὶ τὴν ἁγία ζωὴ τῶν δυὸ ἀνδρῶν καὶ τοὺς χειροτόνησε ἱερεῖς. Ἔπειτα, τὸν μὲν Θεοφύλακτο ἔκανε ἐπίσκοπο Νικομήδειας, τὸν δὲ Μιχαὴλ ἐπίσκοπο Συνάδων.

Στὴ νέα του θέση, ὁ Μιχαὴλ ἔλαμψε πνευματικὰ σὰν ὑπέρλαμπρη πόλη ἐπὶ τοῦ ὄρους κειμένη. Δυναμικὸς μαχητὴς τῆς πίστεως, δίδασκε τακτικὰ τὸ θεῖο λόγο. Ὑπεράσπιζε ἄγρυπνα τὸ ὀρθὸ δόγμα ἀπὸ τὶς αἱρετικὲς διδασκαλίες καὶ διακρίθηκε γιὰ τὰ φιλάνθρωπο αἰσθήματά του, συντρέχοντας τοὺς φτωχοὺς καὶ ἀσθενεῖς τοῦ ποιμνίου του.

Ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Λέων ὁ Ἀρμένιος κήρυξε διωγμὸ ἐνάντια στὶς ἱερὲς εἰκόνες, ὁ Μιχαὴλ ἀντιτάχθηκε μὲ θάῤῥος σ᾿ αὐτὴ τὴν προκλητικὴ ἐνέργεια τοῦ αὐτοκράτορα. Ἀλλὰ ὁ Λέων μὲ θρασύτητα τὸν ἔκλεισε σὲ ἕνα φρούριο, ποὺ ὀνομαζόταν Εὐδοκίας.

Ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ Μιχαὴλ δὲν ἔπαυε νὰ διδάσκει τὴν ἀλήθεια, τὸν περιέφερε ἀπὸ φυλακὴ σὲ φυλακή, μὲ ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὶς κακουχίες νὰ παραδώσει τὸ πνεῦμα τοῦ «ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ».

(Τὴν κάρα τοῦ Ἁγίου Μιχαὴλ ἀποθησαυρίζει ἡ Ἱ. Μονὴ Μεγίστης Λαύρας στὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ τῆς παραχωρήθηκε μὲ χρυσόβουλο ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς Βασίλειο καὶ Κωνσταντῖνο).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Θεῷ ἀναθεμένος, τὴν σὴν ζωὴν ἐκ παιδός, ποιμὴν ἀνηγόρευσαι, καὶ Ἱεράρχης σεπτός, Χριστοῦ ἱερώτατε· ὅθεν τὴν τοῦ Δεσπότου, ὡς τιμήσας Εἰκόνα, θλίψεις ἐν ἐξορίαις, Μιχαὴλ καθυπέστης· καὶ νῦν ἀναπηγάζεις ἡμῖν, ῥεῖθρα ἰάσεων.

Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὥσπερ μέγας ἤλιος, ἐξανατείλας, καταυγάζεις ἅπαντας, τῶν ἀρετῶν σου τῷ φωτί, καὶ τῶν θαυμάτων ταῖς λάμψεσι, θαυματοφόρε, Ἀγγέλων ὁμώνυμε.

Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ἱέρευσας σαυτόν, διὰ βίου τελείου, καὶ ὤφθης Ἱερεύς, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, παρ' οὗ δυναμούμενος, αἱρετίζοντα στόματα, ἀπεφίμωσας, κατὰ Χριστοῦ τῆς εἰκόνος, ἀνοιγόμενα, καὶ διωκόμενος Πάτερ, τὸν δρόμον τετέλεκας.

Μεγαλυνάριον
Κλῆσιν ἀγγελώνυμον ἐσχηκώς, ἰσάγγελος ὤφθης, ἐν τῷ κόσμῳ μετὰ σαρκός, ὡς ἱερομύστης, καὶ στῦλος Ἐκκλησίας· ἔνθεν ὦ Μιχαήλ σε, Χριστὸς ἐδόξασε.

Ἡ Ἁγία Μαρία τοῦ Κλωπᾶ ἡ Μυροφόρος

Ἦταν σύζυγος τοῦ Κλωπᾶ καὶ μία ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ὑπηρετοῦσαν στὸ ἔργο Του. Ὅταν γινόταν ἡ φρικτὴ θυσία τοῦ Γολγοθᾶ καὶ οἱ μαθητὲς κρύβονταν καὶ διασκορπίζονταν, αὐτὴ συμπαρακολουθοῦσε στὸν τόπο τῆς καταδίκης καὶ συμπαραστεκόταν στὴν σταυρικὴ ἀγωνία καὶ τὴν ταφὴ ἔπειτα τοῦ Ἰησοῦ. Ἀλλὰ ἦταν καὶ μία ἀπὸ τὶς μυροφόρες, ποὺ εὐτύχησε ν᾿ ἀκούσει τὸ πρωὶ τῆς Κυριακῆς, τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς Ἀναστάσεως.

Γιοὶ τῆς Μαρίας αὐτῆς ἦταν ὁ Ἰωσὴς καὶ ὁ Ἰάκωβος. Ὁ τελευταῖος συγκαταλέχθηκε μεταξὺ τῶν 12 ἀποστόλων, ὀνομαζόταν μάλιστα Μικρὸς γιὰ νὰ διακρίνεται ἀπὸ τὸν ἄλλο Ἰάκωβο, τὸν ἀδελφό του Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου.

Ἐπίσης ἡ Μαρία ἦταν παροῦσα καὶ κατὰ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸ ὑπερῷο. Ὅταν σχηματίστηκε ἡ πρώτη Ἐκκλησία στὴν Ἱερουσαλήμ, ἡ Μαρία ἐξακολούθησε νὰ προσφέρει σ᾿ αὐτὴ τὶς ὑπηρεσίες της, γιὰ τὴν ἐπέκταση τῆς ἀληθινῆς πίστεως καὶ γιὰ κάθε καλὸ καὶ φιλάνθρωπο ἔργο.

Ὁ Ἅγιος Σάλωνας ὁ Ῥωμαῖος

Μαρτύρησε διὰ ξίφους.

Ὁ Ἅγιος Σέλευκος

Μαρτύρησε ἀφοῦ τὸν θανάτωσαν μὲ πριόνισμα.

Ὁ Ἅγιος Συνέσιος, ἐπίσκοπος Καρπασίας Κύπρου

Περιλαμβάνεται μεταξὺ τῶν Ἁγίων της Κυπριακῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ ἀναφέρουν τίποτα οἱ Συναξαριστὲς γι᾿ αὐτόν.
Ἡ μνήμη του ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Λεόντιο Μαχαιρὰ (σελ. 68, ἐκδ. Σάθα). καὶ τὸν Delehaye (Les Saints de Chypre, σελ. 255-270).

Στὴν Ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου τοῦ Χάκκετ, τόμ. Β´, σελ. 209, μετάφραση Χ. Παπαϊωάννου, λέγεται, ὅτι «τιμᾶται ἐν Ῥιζοκαρπάσῳ διὰ τοῦ κυριοτέρου ναοῦ τῆς κωμοπόλεως καὶ μνημονεύεται καθ᾿ ὅλην τὴν Καρπασίαν ἐν ταῖς Λειτουργείαις μετὰ τοῦ Φίλωνος καὶ Θύρσου».

Ἡ Ὁσία Εὐφροσύνη Πόλοτας, ἡγουμένη τοῦ Σωτῆρος καὶ ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ Ἁγίου Λεοντίου Ἐπισκόπου Ῥοστοβίας, τοῦ Θαυματουργοῦ (Ῥῶσοι)

Ἡ Ὁσία Εὐφροσύνη, κατὰ κόσμον Πρεντισλάβα, γεννήθηκε περὶ τὸ 1105 στὴ Ρωσία. Ἦταν θυγατέρα τοῦ πρίγκιπος τοῦ Πολὼκ Σβιατοσλάβου Γεωργίου Βσελόντοβιτς, ἀνιψιὰ τοῦ βασιλικοῦ πρίγκιπος Βσέσλαν Μπραγιασλάβιτς καὶ ἐξαδέλφη τοῦ Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος Ἐμμανουὴλ τοῦ Κομνηνοῦ.

Ζοῦσε μὲ τὸν πατέρα της στὴν αὐλὴ τοῦ πατρογονικοῦ της θείου Μπόρις Βσεσλάβιτς, στὸ Πολώκ. Ἤδη ἀπὸ νηπιακὴ ἡλικία ἡ Πρεντισλάβα ἄκουσε τὴν κλήση τοῦ Κυρίου. Ἔτσι, ὅταν ἔφθασε στὴν ἡλικία ποὺ οἱ πριγκίπισσες συνήθιζαν νὰ παντρεύονται (12 χρονῶν), ἄρχισε νὰ ἀρνεῖται ὅλους ὅσοι τῆς προτείνονταν καὶ ἀποφάσισε νὰ ἐγκαταβιώσει σ’ ἕνα μοναστήρι ποὺ ἵδρυσε ἡ θεία της, μέχρι νὰ πάρει τὴν ἄδεια ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο νὰ μείνει στὸν καθεδρικὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας.

Ἐπειδὴ ἦταν πολύ μορφωμένη, ἀφιερώθηκε στὴν ἀντιγραφὴ βιβλίων καὶ μὲ τὰ ἔσοδα βοηθοῦσε τοὺς ἀναξιοπαθοῦντες καὶ τοὺς φτωχούς. Ὁ Ἐπίσκοπος Ἠλίας τῆς ἐμπιστεύθηκε τὸ ναὸ τοῦ Σωτῆρος μαζὶ μὲ τὴν γειτονικὴ περιοχὴ, γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα Σέλκο. Στὴν πράξη τῆς παραδόσεως ἦταν ἐπίσης παρὼν καὶ ὁ Μπόρις, ὁ μεγαλύτερος ἀδελφὸς τοῦ πατέρα της, ποὺ πέθανε τὸ 1128.

Ἀμέσως ὁ Ὁσία ἄρχισε τὴν ἀνοικοδόμηση γυναικείας μονῆς στὴν ὁποία ἔμελλε νὰ μονάσουν καὶ ἡ ἀδελφή της Γκορισλάβα ἢ Γκραντισλάβα, ποὺ ἔλαβε τὸ ὄνομα Εὐδοξία καὶ μία ἐξαδέλφη της. Ὁ παλαιὸς βιογράφος διέδωσε τὴν πνευματική της συνομιλία μαζί τους καὶ μαζὶ μὲ ἄλλες ποὺ εἶχαν τὴ μοναχικὴ κλήση. Ἀργότερα, ἔβαλε τὶς βάσεις γιὰ τὴν κατασκευὴ μιᾶς ἀνδρικῆς μονῆς ἀφιερωμένης στὴ Θεοτόκο.

Τὴν ἴδια περίοδο, ὅμως, ἡ οἰκογένεια περνοῦσε μία δραματικὴ στιγμὴ. Ἀφοῦ δέχθηκε ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς Πολόφσκυ, φανατικοὺς ἐχθροὺς τῶν Ρώσων, ὁ μεγάλος πρίγκιπας Μστισλὰβ ζήτησε βοήθεια ἀπὸ τοὺς πρίγκιπες τοῦ Πολώκ, οἱ ὁποῖοι, ὅμως, προτιμοῦσαν νὰ ἀσκήσουν μία πολιτικὴ παρελκυστική. Ἀφοῦ βγῆκε ἀβλαβὴς ἀπὸ τὴν σύγκρουση, ὁ Μστισλάβ τιμώρησε τὴν οἰκογένεια τῆς Εὐφροσύνης ἐξορίζοντάς την στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1130. Μία ἀδελφή της, ὅμως, νυμφεύθηκε τὸν υἱὸ τοῦ αὐτοκράτορα καὶ ἔτσι οἱ Ρῶσοι πρίγκιπες ἔγιναν δεκτοὶ μὲ εὔνοια στὴν πρωτεύουσα. Καὶ γιὰ νὰ ἀντικρούσουν τὶς φῆμες περὶ ἀνανδρίας ποὺ τοὺς ἀποδόθηκε ἀπὸ τὸν Μστισλάβ, συμμετεῖχαν μὲ ἀνδρεία σὲ ὁρισμένες μάχες κατὰ τῶν Ἀράβων. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Μστισλάβ, ὁ ἀδελφὸς τῆς Εὐφροσύνης Δαβὶδ καὶ ὁ πατέρας της Σβιατοσλάβος ἐπέστρεψαν στὸ Πολὼκ φέρνοντας μάλιστα καὶ δῶρα ἐκ μέρους τοῦ αὐτοκράτορος Μανουὴλ τοῦ Κομνηνοῦ.

Ὁ πατέρας της, ἀπὸ τὴν πλευρά του, συνεισέφερε στὴν ὑλοποίηση τοῦ ὀνείρου του, νὰ μεταμορφώσει τὴν ξύλινη ἐκκλησία ποὺ ἡ Εὐφροσύνη εἶχε κτίσει γιὰ τὸ μοναστήρι της σὲ πέτρινη. Ὁ ναὸς ὀνομάστηκε Σπασγιούρεβιτς Μστισλὰβ καὶ ἀφιερώθηκε στὸν Σωτήρα Χριστό. Οἱ ἐργασίες, ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψη τοῦ ἀρχιτέκτονα Ἰβάν, ὁλοκληρώθηκαν τὸ 1160, ἔτος τὸ ὁποῖο ἀφιερώθηκε στὴν Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος. Μιὰ ἐπιγραφὴ ποὺ τοποθετήθηκε σκόπιμα ἐκεῖ δήλωνε μὲ ἀρκετὰ λεπτομερειακὸ τρόπο τὰ ἔξοδα ποὺ χρειάστηκαν. Τὸν ἑπόμενο χρόνο καθαγιάσθηκαν ἕνας Σταυρὸς μὲ ἕξι πλευρὲς, ἔργο τοῦ δασκάλου Λάζαρου Μπογκός.

Ἡ Ὁσία Εὐφροσύνη ἔφερε πάντα μαζί της αὐτὸ τὸν Σταυρὸ ποὺ περιεῖχε λείψανα Ἑλλήνων Ἁγίων, ὅπως ἐπίσης καὶ μία εἰκόνα τῆς Ἐφέσου, ποὺ ἀποδιδόταν στὸν Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ, ποὺ ἦταν μέρος τῶν δώρων τοῦ αὐτοκράτορος. Ἀργότερα ἐμπιστεύθηκε τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τῆς μονῆς στὴν ἀδελφή της Γκορισλάβα, γιὰ νὰ πραγματοποιήσει μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό της ἕνα προσκυνηματικὸ ταξίδι στοὺς Ἁγίους Τόπους, διερχόμενη ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη.

Στὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπισκέφθηκε τὸ Ρωσικὸ μοναστήρι τῆς Θεοτόκου καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πῆγε στὸν Πανάγιο Τάφο, γιὰ νὰ προσκυνήσει καὶ ἐκπληρώσει τὸ τάμα της. Εἶχε σκοπὸ νὰ πάει στὸν Ἰορδάνη ποταμό, ἀλλὰ οἱ δυνάμεις της τὴν ἐγκατέλειψαν καὶ γιὰ εἴκοσι τέσσερις ἡμέρες ἔπρεπε νὰ παραμείνει κλινήρης στὸ Ρωσικὸ μοναστήρι. Ἐκεῖ παρέδωσε τὴν ἁγία της ψυχὴ καὶ κοιμήθηκε εἰρηνικὰ τὸ 1173. Εἶχε ἐκφράσει τὴν ἐπιθυμία νὰ ἐνταφιασθεῖ στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Σάββα, ἀλλὰ οἱ μοναχοὶ ὑπενθύμισαν ὅτι ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸν Κανόνα τῆς μονῆς ἀπαγόρευε τὴν ταφὴ γυναικῶν στὴν ἐκκλησία τους. Γι’ αὐτὸ ἐνταφιάσθηκε στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου στὴ Ἱερουσαλὴμ.

Σύμφωνα μὲ μία παράδοση ποὺ συμπεριλαμβάνεται στὸ Πατερικὸν τοῦ Κιέβου, μὲ τὴν ἐπανάκτηση τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸν Σαλαντὶν τὸ 1187, οἱ Ρῶσοι μοναχοὶ μετέφεραν τὸ ἱερὸ λείψανό της στὸ Κίεβο, στὴ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου, ὅπου ἀναπτύχθηκε μία τοπικὴ τιμὴ πρὸς τὸ πρόσωπό της.

Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα μ.Χ. οἱ κάτοικοι τοῦ Πολὼκ ζήτησαν ἐπανειλημμένα τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων στὴν πόλη τους. Τὸ 1833, ὁ Γαβριὴλ, Ἐπίσκοπος τοῦ Βιτέμπσκ καὶ Μογκίλεβ, ἔκανε αἴτηση στὸν τσάρο γι’ αὐτὸν τὸν σκοπό.

Κάτι ἄρχισε νὰ συζητεῖται περὶ τοῦ αἰτήματος αὐτοῦ τὸ 1871, ὅταν ὁ Μητροπολίτης τοῦ Κιέβου Ἀρσένιος συναίνεσε στὴν ἐπιστροφὴ τμήματος τῶν ἱερῶν λειψάνων. Τὸ 1893, ὡστόσο, ὄχι μόνο ἡ αἴτηση ἀπορρίφθηκε, ἀλλὰ ἀπαγορεύθηκε ἡ ὁποιαδήποτε ἐπιμονὴ στὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο φαινόταν νὰ ἔχει φθάσει σὲ μηδενικὸ σημεῖο. Ἀντίθετα τὸ ζήτημα τέθηκε ἐκ νέου στὴν πανρωσικὴ ἱεραποστολικὴ διάσκεψη τοῦ Κιέβου (12 – 26 Ἰουλίου 1908). Ὀρίσθηκε μία ἐπιτροπή, ἡ ὁποία στὶς 29 Μαΐου 1909, ἐξέφρασε ἄποψη ὑπὲρ τῆς μετακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων.

Ἀφοῦ ἐλήφθη ἡ συγκατάθεση τόσο τῆς Ἁγίας Συνόδου, ὅσο καὶ τοῦ τσάρου Νικολάου Β’, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1910, τὰ ἱερὰ λείψανα μὲ κάθε ἐπισημότητα μετεκομίσθηκαν στὸ Πολὼκ καὶ τὸ πρωὶ τῆς 23ης Μαΐου τοποθετήθηκαν στὴ μονὴ τοῦ Σωτῆρος τῆς Ἁγίας Εὐφροσύνης.

Μὲ τὸν ἐρχομὸ τῶν Σοβιὲτ τὰ ἱερὰ λείψανα ἀπομακρύνθηκαν ἐκ νέου καὶ τοποθετήθηκαν ἀρχικὰ στὸ μουσεῖο τοῦ ἀθεϊσμοῦ. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκκενώσεως τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1941 οἱ πιστοὶ τὰ ἀνέσυραν καὶ τὰ τοποθέτησαν στὴν ἐκκλησία τῆς Θεοτόκου Προστάτιδος τοῦ Βιτέμπσκ. Τελικὰ, στὶς 23 Ὀκτωβρίου 1943 ἐπιστράφηκαν στὸ μοναστήρι τοῦ Πολώκ. Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν εἰκόνα τῆς Ἐφέσου, ποὺ φυλασσόταν στὸ καθολικὸ τῆς ἀνδρικῆς μονῆς, εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ 1239 ἡ σύζυγος τοῦ Ἀλεξάνδρου Νέφσκϊυ τὴν πῆρε καὶ τὴν μετέφερε στὴν ἐκκλησία τοῦ Τοροπὲτς στὸ πριγκιπάτο τοῦ Πσκώφ. Ἡ ἐκκλησία τοῦ Σωτῆρος μὲ τὸ μοναστήρι της, ἀνάμεσα στὸ 1579 καὶ τὸ 1580, παραχωρήθηκε ἀπὸ τὸν βασιλέα Στέφανο στοὺς Ἰησουΐτες. Ὅταν τὸ 1656 ἡ περιοχὴ τοῦ Πολὼκ ἀνακαταλήφθηκε ἀπὸ τοὺς Ρώσους, ὁ ναὸς παραδόθηκε στοὺς Ὀρθοδόξους. Μετὰ ἀπὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα ἐπεστράφη στοὺς Ἰησουΐτες, μέχρι ποὺ τὸ 1835, μὲ τὴν ἐκδίωξη τῶν Ἰησουϊτῶν ἀπὸ τὴν Ρωσία, ὁ τσάρος Νικόλαος Α’ τὸν παρέδωσε ὁριστικὰ στοὺς Ὀρθοδόξους. Πέντε χρόνια μετὰ ὁ ναὸς ξαναπῆρε ζωὴ μὲ μία γυναικεία μοναστικὴ κοινότητα.

Η προδοσία του αρχιεπισκόπου Κύπρου του αρχιμ. Αθανασίου Σιαμάκη

"Το αιμα Αυτου εφ' ημας

και επι τα τεκνα υμών".

Δεν μας εκπλήττει το ότι ο δόλιος παπισμός με το στόμα των παπών του των τελευταίων χρόνων απάλλαξε τον Ισραήλ από την ευθύνη της σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· διότι ο αντίχριστος παπισμός και τον Ιούδα δήλωσε ότι θ’ απαλλάξει από την ευθύνη της προδοσίας, και το διάβολο θα τον βγάλει λευκό.

Ο θεός πάπας των παπικών εξάλλου όλα τα μπορεί.

Ας μη λησμονούμε λοιπόν ότι ο παπισμός έχει εξοκείλει σε ανεπανόρθωτο χάος πλάνης, ώστε να εισηγείται και τα πλέον παράλογα ως λογικά και τα πλέον μυθώδη και φαντασιωτικά ως πραγματικά.

Όλο το σύστημα της ηγεσίας του παπισμού, κατά τη γνώμη σκεπτομένων οπαδών του που διέφυγαν από τους πλοκάμους της μαφίας και προσήλθαν στην Ορθοδοξία, είναι μία οργανωμένη χριστώνυμη μαφία, που έχει θέσει ως μοναδικό και απαράβατο σκοπό την αποπλάνηση των ανθρώπων από την αποκαλυφθείσα και σώζουσα εν Χριστώ αλήθεια, στο όνομα του Χριστού.

Μας εκπλήττει όμως το ότι ο αρχιεπίσκοπος της αρχαιοτάτης εκκλησίας Κύπρου Χρυσόστομος (κρίμα που έχει και το όνομα του Ιωάννου χρυσοστόμου) ενεργεί με απίστευτη ανωριμότητα και επιπολαιότητα, υπογράφοντας την παραπάνω διακήρυξη, ότι δεν φέρουν ευθύνη για τη σταύρωση του Χριστού οι Εβραίοι, ενώ οι ίδιοι είχαν πει «Το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών».

Τρία τινά μπορούν να εξηγήσουν το πράγμα·

ή ότι παραφρόνησε, ή ότι είναι άπιστος και αιρετικός ταυτισμένος με τους παπικούς, και πιστεύει σε άλλο «ευαγγέλιο», ή ότι αλώθηκε από το πάθος της αυτοπροβολής.

Πάντως είναι γεγονός πανθομολογούμενο ότι το παράπτωμά του, και μάλιστα γραπτό και ενυπόγραφο, είναι ενσυνείδητη άρνηση του Χριστού, δεινή και απροκάλυπτη απόρριψη των θεοπνεύστων Ευαγγελίων, που αποτελούν τις μοναδικές πηγές πληροφοριών για το θέμα των σταυρωτών του Χριστού, γυμνή απιστία και ένταξή του στις παναιρέσεις του ιουδαϊσμού και του παπισμού, σύμπραξη με τον αντίχριστο κατά του Χριστού και της εκκλησίας του.

Διότι ποιός αμφιβάλλει ότι η συγκεκριμένη προσπάθεια των συγχρόνων Εβραίων, των οποίων σύνταξη και εισήγηση είναι η εν λόγω διακήρυξη (βλ. περιοδικό τους «Χρονικά», τεύχος Ιανουαρίου- Μαρτίου 2012, αρ. φ. 235), αποδεικνύει ακριβώς ότι είναι οι σταυρωταί του Χριστού και τα τέκνα των σταυρωτών, που δεν ησύχασαν με τη σταύρωση του Χριστού και τρέφουν τώρα την αυταπάτη ότι με ένα κείμενο θα ξεπλυθούν από το άγος της θεοκτονίας, που τους βαρύνει εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια;

Κάθε λογικός όμως διερωτάται·

Πόσο μπορεί αυτό το κείμενό τους να είναι αξιόπιστο και σοβαρό, όταν εμφανίζονται σ’ αυτό ν’ αντιφάσκουν προς τον εαυτό τους και προς τις μαρτυρίες των ιερών Ευαγγελίων;

Λίγο αργά δεν ξεκίνησαν τον άχαρο και αστήρικτο μαραθώνιο; Θα μπορούσαμε εδώ να επαναλάβουμε τα καυστικά λόγια του Χριστού προς τους προφητοκτόνους προγόνους των «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί, ότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και κοσμείτε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε· Ει ήμεν εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, ουκ αν ήμεν κοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. ώστε μαρτυρείτε εαυτοίς ότι υιοί εστε των φονευσάντων τους προφήτας» (Μθ 23,29-31).

Οι υιοί των φονευσάντων εμφανίζονται σήμερα ότι δεν είναι οι φονεύσαντες!

Ούτε όλο το νερό του Ιορδάνου να περάσει από πάνω τους δεν τους ξεπλύνει από τα αιματοκυλίσματα των προφητών και του Προφήτου και Βασιλέως και Αρχιερέως.

Και πάλι στην Κύπρο.

Δεν είναι άγνωστο σε όσους παρακολουθούν τη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα ότι ο προκαθήμενος της κυπριακής εκκλησίας από τις πρώτες κιόλας δηλώσεις του ως αρχιεπισκόπου είχε δείξει ότι, όχι μόνο άμοιρος θεολογικής καταρτίσεως και πνευματικής βιωματικής είναι, αλλ’ είναι περισσότερο πολιτικός και λιγότερο Χριστιανός, ή μάλλον, καθόλου Χριστιανός.

Πολλώ μάλλον επίσκοπος και αρχιεπίσκοπος.

Επιβεβαίωση ότι δεν είναι Χριστιανός, είναι η άκαιρη και δουλική επίσκεψή του στο Βατικανό, και η εκείθεν επαιτεία και προσδοκία βοηθείας, και τώρα η απρόσμενη γραπτή συμπόρευσή του με την αέναη προπαγάνδα και πρακτική του αμετανόητου και εμπαθούς και φονικού ιουδαϊσμού.

Ο άνθρωπος παραπαίει ωσάν άλλος πολιτικός και διπλωμάτης μικρονοϊκής εμβελείας.

Πιθανότερο είναι να ελπίζει κανείς να πάρει γάλα από τον τράγο, παρά βοήθεια από τον πάπα των παπικών.

Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να διατυπώσουμε την εύλογη απορία·

Οι άλλοι μητροπολίτες της μεγαλονήσου πώς ανέχονται το δεδηλωμένο αρνητή του Χριστού για αρχιεπίσκοπό τους;

Δεν αισθάνονται την ανάγκη να εκφράσουν μια διαφωνία έστω; γιατί σιωπούν;

τί φοβούνται;

αγνοούν ότι η σιωπή τους καθιστά συνενόχους αφενός, και αφετέρου ενθαρρύνει τον ασύδοτο να «αλωνίζει» χωρίς να ρωτάει κανέναν, λες και η εκκλησία της Κύπρου είναι ιδιοκτησία του, οι δε άλλοι μητροπολίτες ανύπαρκτοι, και τον εξωθεί και σε άλλες τολμηρότερες ενέργειες;

Αντιθέτως μια σοβαρή προειδοποίησή του, και σε περίπτωση μη συμμορφώσεώς του μία καθαίρεσή του, θ’ αποτελέσει ιστορική πράξη της κυπριακής εκκλησίας, που άλλοτε δια στόματος Βαρνάβα και Παύλου κατακεραύνωσε το μάγο Βαριησού, και τώρα με την ίδια ζέση κατακεραυνώνει το νέο μάγο, που δυστυχώς φέρει το σχήμα του αρχιεπισκόπου.

Η περίσταση είναι ιστορική.

Κάθε αβελτηρία και παρέλκυση των μελών της κυπριακής συνόδου για λήψη αποφάσεως, των πολλών έναντι του ενός, θα σημάνει σιωπηρή αλλ’ ενσυνείδητη προδοσία, και θα βυθίσει το επισκοπικό σώμα της Κύπρου στο βυθό του καιροσκοπισμού, της κοσμικότητος, και της ανυποληψίας.

πηγή

ΤΟ ΑΚΡΙΒΕΣ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΨΕΥΔΟΠΟΙΜΕΝΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ (Ή ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΙΣΤΟΛΟΓΟ) του Θεολόγου κ. Παν. Σημάτη

Ὁ θεολόγος κ. Ἰωάννης Τάτσης (τοῦ ἱστολογίου thriskeftika), ἐκτὸς ἀπὸ πληροφορίες γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὸν καλὸν ἀγῶνα ποὺ κάνει γιὰ τὴν διάσωση τοῦ ὀρθοδόξου χαρακτῆρα τοῦ μαθήματος, προβάλλει τοὺς ἀντι-οἰκουμενιστὲς ἡγέτες καὶ ἀγωνίζεται κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Προσφάτως δημοσίευσε ἄρθρο μὲ τίτλο: «Οἰκουμενιστὴς ποιμήν».

Σὲ αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν κατάπτυστη ἐνέργεια τοῦ μητροπολίτη Γερμανίας Αὐγουστίνου (τὴν ὁποία κατέκρινε ἀκόμα καὶ τὸ οἰκουμενιστικὸ ἱστολόγιο Romfea) καὶ μᾶς παρουσίασε ἐπιτυχῶς καὶ μὲ ζηλευτὴ εὐκρίνεια τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ «ψευδο-ποιμένα». Γράφει (οἱ ὑπογραμμίσεις τῶν ἀποσπασμάτων ἀπὸ τὸ ἄρθρο του, εἶναι δικές μου):

«...Δημοσιεύτηκε φωτο- γραφία του Μητροπολίτη Γερμανίας Αυγουστίνουχριόμενου από έναν παπικόκαρδινάλιο με “αγιασμό”. Ηελπίδα μεταστροφής στην Ορθοδοξία των πεπλα-νημένων προβάτων του καθολικισμού και του προτε-σταντισμού της Ευρώπηςέχει χαθεί με την οικου-μενιστική συμπεριφορά πολλών ορθοδόξων ποιμένων που θα έπρεπε να φροντίζουν τόσο για τη διαφύλαξη του ορθόδοξου ποιμνίου από τους βαρείς λύκους του κακόδοξου παπισμού και προτεσταντισμού...

Οι Οικουμενιστές όμως δεν νοιάζονται για την σωτηρία και την αιώνια ζωή... Οι οραματισμοί τους ξεκινούν και τελειώνουν στην παρούσα ζωή. Κινούνται με ένα “εκκλησιαστικό” διπλωματικό τρόπο,χαίρουν με ανθρώπινες τιμές, απολαμβάνουν συμπόσια, διαλέγονται με ετερόδοξους χωρίς στόχους και προϋποθέσεις, ζούνε κοσμικά... Οιεπίσκοποι του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Ευρώπη έχουν παραβιάσει όλα τα όρια που έθεσαν οι άγιοι Πατέρες. Τι αλήθεια είναι οι Οικουμενιστές που παραδίδουν εαυτούς και τα πρόβατα στα χέρια των Παπικών και των Προτεσταντών; Μέσα στην πλήρη οικουμενιστική σύγχυση ποιος είναι τελικά ο ποιμήν ο καλός, ποιος είναι ο μισθωτός, ποιος είναι ο λύκος και κυρίως τι θα απογίνουν τα πρόβατα;».

Περίφημη περιγραφὴ τῶν «ψευδοποιμένων» οἰκου-μενιστῶν μᾶς κάνατε κ. Τάτση, ἐκ τῆς ὁποίας δημιουργοῦνται –λόγω τῆς κρισιμότητας τοῦ θέματος– κάποια ἐρωτήματα:

Ποιά πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση τοῦ πιστοῦ πρὸς ἕνα τέτοιο ψευδεπίσκοπο;

Ἀρκεῖ ἡ καταγγελία τῶν ἐνεργειῶν του;

Ποιές συμβουλές, προτροπὲς ἢ Ἐντολὲς μᾶς δίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες γιὰ τὴ στάση μας ἀπέναντι στοὺς ψευδεπισκόπους;

Οἱ ψευδοδιδάσκαλοι ποὺ ἀτιμάζουν καὶ ποδοπατοῦν τὶς Ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων ἀξίζουν τιμῆς;

Ἡ συμπεριφορά μας ἀπέναντί τους πρέπει νὰ εἶναι συμπεριφορὰ ὡς πρὸς ποιμένες;

Ὅταν ὁ ΙΕ΄ Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ὁμιλεῖ περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ ψευδοποιμένες, τί καὶ ποιούς ἐννοεῖ;

Γιὰ νὰ ἐξακριβώσουμε, ἔπειτα, ὅτι κάποιος εἶναι ψευδοποιμένας καὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτὸν –ὥστε νὰ μὴ διακινδυνεύσουμε τὴν σωτηρία μας ἐπικοινωνώντας μαζί του–, τί περισσότερο πρέπει νὰ ἔχει κάνει, σὲ ποιές περισσότερες παραβάσεις Ἱερῶν Κανόνων καὶ παραλείψεις καὶ καινοτομίες νὰ ἔχει προβεῖ;

Σὲ πόσες χιλιάδες περισσότερες συμπροσευχὲς πρέπει νὰ ἔχουν παραστεῖ (ὅλοι αὐτοὶ οἱ οἰκουμενιστὲς ἱερωμένοι καὶ λαϊκοὶ) καὶ πόσες ἄλλες αἱρέσεις πρέπει νὰ ἔχουν διατυπώσει, πεισμόνως διδάξει καὶ διὰ τῆς ἐξουσίας τους ἐπιβάλει;

Πόσο πιὸ ἄπιστο πρέπει νὰ μᾶς ἔχουν παρουσιάσει τὸν ἑαυτό τους, ἐμπράκτως;

Πόσα περισσότερα «Ἅγια» Κοράνια πρέπει νὰ ἔχουν ἐπιδώσει καὶ πόσους ἀκόμα ἑσπερινοὺς καὶ ἀρτοκλασίες μὲ αἱρετικοὺς πρέπει νὰ ἔχουν ἐπιτελέσει ὅλα αὐτὰ τὰ πρωτοκλασάτα στελέχη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπ’ ὅσα ἔχουν κάνει οἱ: κ. Αὐγουστῖνος (Μητροπολίτης Γερμανίας), κ. Ἐμμανουὴλ (Μητροπολίτης Γαλλίας), κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος (Μητροπ. Μεσσηνίας), κ. Ἰγνάτιος Γεωργακόπουλος (Μητροπ. Δημητριάδος), κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας (Μητροπ. Περγάμου), κ. Θεόδωρος (Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας), κ. Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης (Πατριάρχης Κων/πόλεως), καὶ τόσοι ἄλλοι;

Λοιπόν, κ. Τάτση (κι ὅσοι ἄλλοι ἀντι-οικουμενιστές ἀναμένετε μὲ «διάκριση» τὸν κατάλληλο καιρὸ ἐφαρμογῆς τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων), μετὰ κι ἀπ’ αὐτά, τί θὰ μᾶς συμβουλεύατε:

Πόσες ἄλλες «ἐλπίδες» πρέπει νὰ χαθοῦν, γιὰ νὰ ξυπνήσουμε καὶ νὰ ἐφαρμόσουμε τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας;

Τί ἄλλο περιμένουμε «νὰ χαθεῖ» γιὰ νὰ ξυπνήσουμε;

Ποιά ἄλλη «ἀποστασία ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τῶν πνευματικῶν ἡγετῶν» θὰ πρέπει νὰ περιμένουμε γιὰ νὰ δράσουμε σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοσή μας;

Μήπως πρέπει νὰ δημιουργήσουμε ἄλλη «Παράδοση»;

Καὶ τότε, σὲ τί θὰ διαφέρουμε ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστές;

Διαπιστώνετε –καὶ πολὺ ὀρθῶς– ὅτι οἱ «ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο... ἐπίσκοποι στὴν Εὐρώπη ἔχουν παραβιάσει ὅλα τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες».

Ὅτι κάθε «ἐλπίδα μεταστροφῆς στὴν Ὀρθοδοξία τῶν πεπλανημένων ... τῆς Εὐρώπης ἔχει χαθεῖ», ἀφοῦ τὸ Φανάρι ἔχει καταργήσει τὴν Ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ Εὐαγγελισμὸ πρὸς «πάντα τὰ ἔθνη»· ἔχει ἀπαγορεύσει τὴν ἐπιστροφὴ τῶν παπικῶν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὑπακούοντας ὁ Πατριάρχης στὶς ἐπιθυμίες τοῦ Πάπα).

Μὲ ὅλα ὅσα γράφετε, λοιπόν, ὁμολογεῖτε ὅτι οἱ Μητροπολίτες αὐτοὶ καὶ ὁ Πατριάρχης τους, ἔχουν παραβιάσει «ὅλα τὰ ὅρια».

Ἔχουν καταλύσει –κατὰ τὴν μαρτυρία σας– τὰ πάντα!

Καί, ἄρα, ἀποτελοῦν τὸν ὁρισμὸ τοῦ «ψευδεπισκόπου» καὶ τοῦ «ψευδοδιδσακάλου».

Μετὰ ἀπ’ αὐτή σας τὴν διαπίστωση, γιὰ ρωτῆστε τὸν π. Θεόδωρο Ζήση (γιατὶ ἐμᾶς δὲν μᾶς πιστεύετε καὶ μᾶς ἔχετε ἀποκλείσει ἀπὸ τὸ ἱστολόγιό σας):

Ποιά στάση μᾶς ὑποδεικνύουν νὰ τηροῦμε οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπέναντι στοὺς ψευδεπισκόπους αὐτοὺς καὶ τί ἐντέλλονται οἱ Ἱ. Κανόνες;

Σὲ ποιές ἐνέργειες πρέπει νὰ προβαίνουμε, ὅταν πρόκειται περὶ ψευδεπισκόπων, σύμφωνα μὲ τὰ παραδείγματα τῶν Ἁγίων καὶ σύνολη τὴν Ἁγιοπατερικὴ Ὀρθόδοξη Παράδοση;

Μήπως μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς;

Καὶ ρωτῆστε ἀκόμη:

Πῶς πρέπει νὰ συμπεριφερόμαστε πρὸς ὅσους προσπαθοῦν νὰ ἀγωνίζονται κατὰ τῶν ἡγετῶν τοῦ παναιρετικοῦ οἰκουμενισμοῦ (παρὰ τὰ λάθη τους);

Πρέπει νὰ τοὺς ἀπομονώνουμε, θεωρώντας τους ἐκτὸς Ἐκκλησίας και ζηλωτὲς «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν»;

Καὶ κατόπιν κάνετε τὴν αὐτοκριτική σας, ὡς ἐνώπιον Θεοῦ: ἐσεῖς, ποιούς τιμᾶτε καὶ ἔχετε κοινωνικοὺς (ἐπικαλούμενος τὴν ἐκκλησιαστικὴ οἰκονομίαν, τὴν σύνεση καὶ τὴ διάκριση) καὶ ποιούς ἀκοινώνητους;

Καί, τέλος· ποιά εἶναι ἡ θέση σας γιὰ τὴν ἑνότητα ὡς πρὸς τὴν Πίστη καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας;

Εἶναι κάτι δευτερεῦον ἢ πρωτεῦον γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας;

Ἐλπίζουμε, πὼς δὲν θὰ μᾶς περιφρονήσετε καὶ πάλι, ἀλλὰ θὰ θελήσετε νὰ μᾶς ἀπαντήσετε.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Μὲ ἐκτίμηση

Σημάτης Παναγιώτης

απο την Πατερικη Παραδοσι
πηγή

Τρίτη, Μαΐου 22, 2012

Πῶς νὰ νικήσης τοὺς κακοὺς λογισμούς (Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστὼφ.)

    Ἀπὸ τοὺς πονηροὺς λογισμοὺς ποὺ πολεμοῦν τὸν ἄνθρωπο,
τρεῖς εἶναι οἱ πιὸ σκληροί:
τῆς ἀπιστίας, τῆς βλασφημίας καὶ τῆς πορνείας.
    …Πρόσεξε, καὶ θὰ διαπιστώσης ὅτι καὶ τὰ τρία εἴδη
τῶν λογισμῶν γεννιοῦνται συχνὰ ἀπὸ τὴν κατάκρισι.
Μὴν κατακρίνης τὸν ἀδελφό σου καὶ θὰ καταφέρης
γενναῖο πλῆγμα στοὺς πονηροὺς λογισμούς.
Ἐπειδὴ ὅμως ὁ πόλεμος τῶν λογισμῶν ταλαιπωρεῖ
συνήθως τοὺς ὑπερηφάνους καὶ φθονερούς,
ὁ πιὸ σίγουρος τρόπος γιὰ ν’ ἀπαλλαγῆς
ἀπ’ αὐτὸν εἶναι νὰ καλλιεργήσης μέσα σου τὴν
ταπείνωσι καὶ τὴν ἀκακία.
    Οἱ ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν καὶ ὑποδεικνύουν τὰ μέσα
καὶ τοὺς τρόπους ποὺ θὰ χρησιμοποιήσης γιὰ νὰ νικήσης
τοὺς λογισμοὺς καὶ νὰ καταισχύνης τοὺς δαίμονες ποὺ
τοὺς σπέρνουν μέσα σου:
    Νὰ τοὺς φανερώνης στὸν πνευματικό σου
μὲ τὴν ἐξομολόγησι.
    Νὰ προσεύχεσαι στὸν Κύριο μὲ θέρμη, ἀναθέτοντας
σ’ Ἐκεῖνον τὴν ἀσθένειά σου καὶ ὁμολογώντας
τὴν ἀδυναμία σου.
    Νὰ καλλιεργῆς μέσα σου τὴ συντριβὴ τοῦ νοῦ,
τὴν αὐτομεμψία καί, γενικά, ταπεινὸ φρόνημα.
    Ν΄ ἀγαπήσης τὴ νηστεία, ποὺ θανατώνει πρὸ
παντὸς τοὺς σαρκικοὺς λογισμούς.
    Ν’ ἀγαπήσης τοὺς σωματικοὺς κόπους καὶ μόχθους,
ποὺ ταπεινώνουν τὸ σῶμα καὶ πνίγουν μέσα στὸν
ἱδρώτα σου τὶς πανουργίες τῶν δαιμόνων.
    Νὰ ζῆς συνέχεια μὲ τὴ μνήμη τοῦ θανάτου καὶ
τῆς φοβερῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ.
    Ν’ ἀντιπαραθέτης στοὺς ρυπαροὺς λογισμοὺς ἄλλους
λογισμούς, ὑγιεῖς καὶ θεαρέστους.
    Τέλος, ἂν εἶσαι δυνατός, περιφρόνησε καὶ περιγέλασε
τοὺς λογισμούς, κι ὕστερα προσπέρασέ τους ἀδιάφορα.
    Ὁ τελευταῖος αὐτὸς τρόπος ἐξευτελίζει τελείως
τοὺς δαίμονες.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο :
«Πνευματικὸ Ἀλφάβητο», Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστὼφ.Ἔκδοσις Εἰκοστὴ.
Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττική, 2004 . arnion.gr

πηγή

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ...

Ἀδέλφια μου Ἕλληνες ὅπου γής, μέ πολλή συγκίνηση γράφω αὐτές τίς γραμμές, μέ τήν προτροπή ἀγαπημένου μου ἀδελφοῦ, για το ξεκίνημα (ἐπιτέλους!!!) τῆς ἀληθινῆς ἐπανάστασης, τῆς ἐπανάστασης τῆς καρδιᾶς μας, ἐναντίον τῶν λύκων τῆς ...νέας ἐποχῆς, τῶν λύκων τῆς νέας τάξης, τῶν δαιμονιωδῶν τραπεζιτῶν καί κάθε ὀργάνου τοῦ διεθνοῦς σιωνισμοῦ. Ἡ ἐπανάσταση τῆς καρδιᾶς μας θά ἐκδηλωθεῖ ἐπιτέλους μέ τό ὑπερόπλο πού διαθέτει ἡ ἀνθρώπινη ὑπόσταση, ἀπέναντι στούς ἐχθρούς της, πού θέλουν νά τῆς ἀφαιρέσουν τό θεοσδοτο δῶρο τῆς ἐλευθερίας καί τῆς αὐτεξουσίου ἐκφράσεως καί ἐνεργείας μέσα στήν ζωή. Και τό ὑπερόπλο αὐτό εἶναι ἡ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

Ἡ προσευχή εἶναι ὅπλο νοερό καί γιά τοῦτο εἶναι ἀπρόσβλητο! Ὁ ἅγιοι γέροντες Πορφύριος καί Παΐσιος, ὅταν ἐβρίσκοντο ἀντιμέτωποι μέ σοβαρά προβλήματα, συνιστοῦσαν ὁμαδική προσευχή, τῶν ἰδίων, τοῦ ἔχοντος τό πρόβλημα καί ὅσων φίλων ἤ συγγενῶν εἶχαν τήν διάθεση νά βοηθήσουν. Τώρα πού ἡ πατρίδα μᾶς στενάζει χτυπημένη ἀπό....

τούς λύκους τῆς νέας ἐποχῆς, οἱ ἅγιοι γέροντες Πορφύριος καί Παΐσιος, ἀλλά καί ὅλοι οἱ σύγχρονοι ὅσιοι γέροντες, Ἰάκωβος, Ἰωσήφ, Σοφρώνιος, Εὐμένιος, Ἀμβρόσιος, Εὐμένιος (τῆς Κρήτης), Ἰσαάκ, Ἀντώνιος, Βησσαρίων καί Σίμων ἀλλά καί πλῆθος ἄλλων γνωστῶν καί ἀθεάτων αγιων γερόντων, μέ πόνο μᾶς προτρέπουν:

ΓΟΝΑΤΙΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΣΑΣ

Καί ὁ Θεος όταν θα δεῖ τά παιδιά τῆς Ἑλλάδας γονατισμένα, νά τοῦ ζητᾶνε τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδας τους, θά λυγίσει καί θά μᾶς λυτρώσει ἀπό τούς ἐχθρούς. Ἀρχίζουμε λοιπόν αὐτήν τήν Παρασκευή στίς 10 τό βράδυ, την ἐπανάσταση τῆς καρδιᾶς μας μέ κοινή προσευχή σέ Ἑλλάδα καί Κύπρο. ΄

Εὐχόμαστε η διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας να αδραξει αὐτό τό ὑπερόπλο τῆς προσευχῆς στά ἔμπειρα χέρια της καί καθιερώνοντας (ἴσως καί μέ ὁλονυκτία) κάθε ἑβδομάδα τήν κοινή προσευχή, νά κατευθύνει τά πυρά τῆς ἐναντίον τῶν λύκων τῆς νέας ἐποχῆς, ματαιώνοντας τά σχέδιά τους γιά ὑποδούλωση τῶν ἐθνῶν, μέ πρῶτο τό ἔθνος τῶν Ἑλλήνων. πηγη

«ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ» (πρόκληση τῆς «κ. Συνωστισμοῦ»)

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ: Ἐκτὸς ἀπὸ ἔλλειψη ἐνημερώσεως γιὰ τὰ εὐρωπαϊκὰ δεδομένα διαπιστώνεται καὶ κραυγαλέα ἄγνοια τῆς ἱστορίας ἀπὸ τοὺς προφέσορες τῆς ἀλλοτριώσεως. Μὲ τί συνδυάστηκε ἆραγε ἡ σταλινικὴ εἰκονομαχία-χριστομαχία-ἐκκλησιομαχία; Μήπως μὲ τὴν ἐξολόθρευση τῶν ἀνθρώπων-εἰκόνων τοῦ Θεοῦ, μήπως μὲ τὸ μακέλεμα ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἐν ὀνόματι τῆς δαιμονικῆς ἰδεοληψίας, ποὺ γενετικῶς τροποποιημένη ἀποκρυπτογραφεῖται στὴν ἀξιοθρήνητη συνέντευξη τῆς κ. Συνωστισμοῦ;

. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ καθαιρεθεῖ, νὰ «κατέβει» εἶναι ἡ καρικατούρα τῆς ἰδεολογικῆς παρακμῆς, ἡ μουτσούνα τῆς μεταπρατικῆς προπαγάνδας τῶν ψευδομεσσιῶν ἀλλὰ κυρίως ἡ Μάσκα τῆς Ἐργολαβίας.