Τυπικόν της 27ης Mαΐου 2012 Κυριακή: Ζ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.

Κυριακή: Ζ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.  Ἐν ᾗ μνείαν ποιούμεθα τῆς ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τῶν συγκροτησάντων  αὐτήν 318 θεοφόρων Πατέρων.  Τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Ἑλλαδίου καί  τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Ῥώσσου.

Ἦχος πλ. β΄ – Ἑωθινόν Ι΄. Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ Ἀπολυτίκιον:  «Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ...». Κοντάκιον:  «Τήν ὑπέρ ἡμῶν πληρώσας...». Ἀπόλυσις:  Μικρά· «Ὁ ἐν δόξῃ ἀναληφθείς...». ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Προοιμιακός – Ψαλτήριον. Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα...». Ἑσπέρια:  1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα·  «Νίκην ἔχων, Χριστέ...  – Σήμερον ὁ Χριστός...  – Σέ, Κύριε, τόν ὄντα...».  2.– Τά 3 Στιχηρά Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς·  «Ὁ Κύριος ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς...  – Κύριε τῇ σῇ Ἀναλήψει...  – Ἐν τοῖς ὄρεσι τοῖς ἁγίοις...» καί  3.– Τά 4 Στιχηρά Προσόμοια τῶν Πατέρων·  «Ἐκ γαστρός ἐ­τέχθης πρό ἑωσ­φό­ρου...  – Τίς σου τόν χιτῶνα...  – Κρημνῷ πε­ρι­πίπτει...  – Ἄρειος ὁ ἄφρων...». Δόξα:  Τό Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων· «Τάς μυστικάς σήμερον...». Καί νῦν:  Τό α΄ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Τίς μή μακαρίσει σε...». Εἴσοδος:  «Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας καί  τά Ἀναγνώσματα. Ἀπόστιχα:  Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν· «Τήν ἀνάστασίν σου...»  καί τά κατ’ Ἀλφάβητον τοῦ ἤχου·  «Πύλας συντρίψας χαλκᾶς...  – Ῥεύσεως ἡμᾶς τῆς πάλαι...  – Σταυρωθείς ὡς ἠβουλήθης...». Δόξα:  Τό ἕτερον Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων· «Τήν ἐτήσιον μνήμην...». Καί νῦν:  Τό Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς· «Κύριε, τό μυστήριον...». Τρισάγιον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Ἀγγελικαί δυνάμεις...».  2.– Δόξα, τῶν Πατέρων· «Ὑπερδεδοξασμένος εἶ...» καί  3.– Καί νῦν, τῆς Ἑορτῆς· «Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ...». Ἀπόλυσις:  «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν καί ἐν δόξῃ ἀναληφθείς ἀφ’ ἡμῶν εἰς τούς οὐρανούς,  Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός...». Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ Μετά τόν Ν΄ Ψαλμόν, ὁ Τριαδικός Κανών· «Τρεῖς ὑποστάσεις ὑμ­νοῦμεν...»,  τό διά τήν Λιτήν Στιχηρόν Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων Δόξα·  «Ἀποστολικῶν παραδόσεων...»,Καί νῦν, τῆς Ἑορτῆς·  «Κύριε, τῆς οἰκονομίας πληρώσας...», τά Τριαδικά· «Ἄξιόν ἐστιν...».  Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον τῶν Πατέρων· «Ὑπερδεδοξασμένος εἶ...». ΟΡΘΡΟΣ Ἑξάψαλμος. Εἰς τό· «Θεός Κύριος...». Ἀπολυτίκια:  Τά τοῦ Ἑσπερινοῦ. Καθίσματα:  Τά Ἀναστάσιμα τῆς α΄ καί β΄ Στιχολογίας, μετά τῶν Θεοτοκίων  αὐτῶν, ὡς ἐν τῷ Πεντηκοσταρίῳ. Τά Εὐλογητάρια – ἡ Ὑπακοή – οἱ Ἀναβαθμοί καί τό  Προκείμενον τοῦ ἤχου. Κανόνες:  1.– Ὁ Ἀναστάσιμος· «Ὡς ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας...» μετά τῶν  Εἱρμῶν αὐτοῦ. 2.– Τῆς Ἑορτῆς· «῎ᾼσωμεν πάντες λαοί...» καί  3.– Τῶν Πατέρων· «Τήν τῶν ἁγίων Πατέρων...», ἅπαντες εἰς 4. Ἀπό γ΄ ᾨδῆς· Τό Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς καί τά· Μεσῴδια Καθίσματα:  1.– Τῶν Πατέρων· «Φωστῆρες ὑπέρλαμπροι...».  2.– Δόξα·«Τῶν Νικαέων ἡ λαμπρά πόλις...» καί  3.– Καί νῦν, τῆς Ἑορτῆς· «Ὁ ἀνελθών εἰς οὐρανούς μετά δόξης...». Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς· Κοντάκιον – Οἶκος:  Τῶν Πατέρων. Συναξάριον:  Τῆς ἡμέρας καί τό Ὑπόμνημα τοῦ Πεντηκοσταρίου. Καταβασίαι:  «Θείῳ καλυφθείς...». Εὐαγγέλιον Ὄρθρου:  Τό Ι΄ Ἑωθινόν· «Ἐφανέρωσεν ἑαυτόν ὁ Ἰησοῦς ἐπί τῆς θαλάσσης  τῆς Τιβεριάδος...», κτλ. Ἡ Τιμιωτέρα. Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς:  «Χαίροις, ἄνασσα...». «Ἅγιος Κύριος...». Ἐξαποστειλάρια:  1.– Τοῦ Ι΄ Ἀναστάσιμον·«Τιβεριάδος θάλασσα...».  2.– Τῶν Πατέρων· «Πατέρων θείων σήμερον...» καί  3. Τῆς Ἑορτῆς· «Τῶν Μαθητῶν ὁρώντων σε...». Αἶνοι:  1.– Τά 4 Ἀναστάσιμα Στιχηρά· «Ὁ Σταυρός σου, Κύριε...  – Ἡ ταφή σου, Δέσποτα...  – Σύν Πατρί καί Πνεύματι... – Τριήμερος ἀνέστης...» καί  2.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τῶν Πατέρων·  «Ὅλην συγκροτήσαντες...  – Ὅλην εἰσδεξάμενοι...  – Ὅλην συλλεξάμενοι...» εἰς 4, τό πρῶτον δίς, μετά τῶν πρό αὐτῶν στίχων εἰς τά δύο τελευταῖα:  α΄.– «Εὐλογητός εἶ, Κύριε, ὁ Θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν καί αἰνετόν  καί δεδοξασμένον τό ὄνομά σου εἰς τούς αἰῶνας»  β΄– «Συναγάγετε αὐτῷ τούς Ὁσίους αὐτοῦ, τούς διατιθεμένους  τήν διαθήκην αὐτοῦ ἐπί θυσίαις». Δόξα:  Τό Ἰδιόμελον τῶν Πατέρων· «Τῶν Ἁγίων Πατέρων ὁ χορός...». Καί νῦν:  «Ὑπερευλογημένη...». Δοξολογία:  Μεγάλη. «Σήμερον σωτηρία...». ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Ἀντίφωνα:  Τῆς Ἑορτῆς. Εἴσοδος. Εἰσοδικόν:  «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...». Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια:  1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Ἀγγελικαί δυνάμεις...».  2.– Τῆς Ἑορτῆς·«Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ...».  3.– Τῶν Πατέρων· «Ὑπερδεδοξασμένος εἶ...» καί 4.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον:  Τῆς Ἑορτῆς· «Τήν ὑπέρ ἡμῶν πληρώσας οἰκονομίαν...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος:  Κυριακῆς ζ΄ ἑβδομάδος Πράξεων· «Ἔκρινεν Παῦλος παραπλεῦσαι...» (Πράξ. κ΄ 16-18, 28-36). Εὐαγγέλιον:  Κυριακῆς ζ΄ ἀπό τοῦ Πάσχα· «Ἐπάρας ὁ Ἰησοῦς τούς ὀ­­­- φ­θαλμούς...» (Ἰω. ιζ΄ 1-13). Εἰς τό Ἐξαιρέτως:  «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν:  «Αἰνεῖτε...». «Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ...», κτλ. Ἀπόλυσις:  Ἡ τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

πηγή

πηγή: Ι.Μονή Ασωμάτων Πετράκη

.

Η έκτη κατά σειρά Κυριακή μετά το Άγιο Πάσχα είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην μνήμη των 318 Αγίων Πατέρων, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο που συνήλθε στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ. Η σύνοδος συνήλθε κατά πρόσκληση του Μέγα Κωνσταντίνου κατά το εικοστό έτος της βασιλείας του.

Διακριθείσες μορφές της συνόδου ήταν ο Αλέξανδρος ο Κωνσταντινουπόλεως, ο Αλέξανδρος ο Αλεξανδρείας, ο Μέγας Αθανάσιος, ο Ευστάθιος ο Αντιοχείας, ο Μακάριος ο Ιεροσολύμων, ο Παφνούτιος, ο Άγιος Σπυρίδων, ο Άγιος Νικόλαος, κ.α...

Η Α' Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Άρειο και τον Αρειανισμό. Διατύπωσε τους πρώτους όρους ορθού Χριστιανικού δόγματος και ιδιαίτερα τα περί του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, τον Ιησού Χριστό, ως ομοούσιον τω Θεώ Πατρί.

Συνέταξε τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως.Επίσης αποφάσισε τους κάτωθι ιερούς Κανόνες:

Κανών Α': Καταδικάζει τη συνήθεια του οικειοθελούς ευνουχισμού και απαγορεύει τη χειροτονία ευνουχισμένων, πλην όσων για ιατρικούς λόγους ή λόγω βασανιστηρίων εξετμήθησαν.

Κανών Β': Απαγορεύει τη χειροτονία ως κληρικών στα νέα μέλη (νεόφυτοι) της εκκλησίας.

Κανών Γ': Καταδικάζει την συνήθεια των κληρικών όλων των βαθμών να συζούν με νεαρές γυναίκες τις οποίες δεν είχαν παντρευτεί (συνείσακτοι).

Κανών Δ' - Ε': Εισάγεται το «μητροπολιτικό σύστημα», το οποίο ίσχυε στην οργάνωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και καθορίζουν την αρμοδιότητα της επαρχιακής συνόδου στη χειροτονία των επισκόπων.

Κανών ΣΤ': Αναγνωρίζει κατ' εξαίρεση το αρχαίο έθος της συγκεντρωτικής δικαιοδοσίας του επισκόπου της Αλεξάνδρειας στις εκκλησίες της Αιγύπτου, Λιβύης και Πεντάπολης —όπως συνέβαινε και με την εκκλησία της Ρώμης—, ενώ εξαιρεί τη Ρώμη και την Αντιόχεια από το γενικό μέτρο του μητροπολιτικού συστήματος.

Κανών Ζ': Ορίζεται ότι ο επίσκοπος Αιλίας (δηλ. Ιερουσαλήμ) να είναι ο επόμενος στη σειρά απόδοση τιμών.

Κανών Η': Ορίζει τον τρόπο επιστροφής στην εκκλησία της Αιγύπτου των λεγόμενων «Καθαρών» (Μελιτιανό σχίσμα).

Κανών Θ': Αναφέρεται στην συνήθη περίπτωση χειροτονίας πρεσβυτέρων των οποίων δεν εξετάστηκαν τα προσόντα ή οι οποίοι δεν παραμένουν άμεμπτοι.

Κανών Ι': Καταδικάζει τη χειροτονία πεπτωκότων.

Κανών ΙΑ' - ΙΒ': Καθορίζεται η μετάνοια των πεπτωκότων, με αυστηρότερα κριτήρια.

Κανών ΙΓ': Δέχεται ότι είναι δυνατόν να παρασχεθεί Θεία Ευχαριστία επί της επιθανατίου κλίνης.

Κανών ΙΔ': Ορίζεται η μετάνοια των πεπτωκότων κατηχουμένων.

Κανών ΙΕ' - ΙΣΤ': Καταδικάζεται η επιδίωξη κληρικών για μετάθεση σε άλλες εκκλησίες.

Κανών ΙΖ': Καταδικάζει την πλεονεξία και αισχροκέρδεια των κληρικών που προέρχεται από τον έντοκο δανεισμό.

Κανών ΙΗ': Απαγορεύει στους διακόνους να μεταδίδουν και να αγγίζουν τη Θεία Ευχαριστία πριν από τους πρεσβυτέρους, και δεν επιτρέπεται το να κάθονται μεταξύ των πρεσβυτέρων.

Κανών Κ': Απαγορεύει τη γονυκλισία στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής και την ημέρα της Πεντηκοστής.

Επιπρόσθετα καθορίστηκε η κοινή ημέρα εορτασμού του Πάσχα.

Τα συμπεράσματα τις συνόδου υπογράφηκαν από περισσότερους από 318 και ο αριθμός αυτός επικράτησε για συμβολικούς λόγους. Οι επίσκοποι που ήταν παρόντες στη σύνοδο συνοδεύονταν από κατώτερους κληρικούς.

Στο ιερό Ευαγγέλιο της Κυριακής των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ακούμε ένα τμήμα της λεγομένης αρχιερατικής προσευχής του Κυρίου μας. Μιας προσευχής συγκλονιστικής που έκανε ο Κύριος μπροστά στους μαθητές του τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ. Εκεί στο υπερώο της Ιερουσαλήμ μετά το Μυστικό Δείπνο ο Κύριος, αφού ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό, είπε:

Πάτερ, ήλθε η ώρα να θυσιασθώ για τη σωτηρία του κόσμου. Δέξου τη θυσία μου αυτή και δόξασε τον Υιό σου, για να Σε δοξάσει και ο Υιός σου, για να λυτρώσει όσους πίστεψαν σ’ Αυτόν και να τους προσφέρει την αιώνια ζωή. Και αυτή είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν οι πιστοί Εσένα τον μόνο αληθινό Θεό και Εμένα που με έστειλες στον κόσμο.

Εγώ Σε δόξασα πάνω στη γη. Και με τη θυσία που θα προσφέρω σε λίγο πάνω στο σταυρό, ολοκλήρωσα τελείως το έργο που μου έδωσες να επιτελέσω. Και τώρα που θα φύγω από τον κόσμο αυτό, δόξασέ με και ως άνθρωπο εσύ, Πάτερ, με την δόξα την οποία είχα κοντά σου πριν να δημιουργηθεί ο κόσμος.

Μέσα στη συγκλονιστική αυτή αρχιερατική προσευχή ακούμε τον Κύριο πολλές φορές να μιλάει για τη δόξα Του. Σε ποια όμως δόξα αναφέρεται; Όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο, ο Κύριος αναφέρεται στη δόξα της σταυρικής του θυσίας που θα ακολουθήσει. Βέβαια ο Κύριος δοξάστηκε και με τα εκπληκτικά θαύματά Του, με την αγία ζωή Του, με την απαράμιλλη διδασκαλία Του, με την Ανάστασή του και την Ανάληψή του.

Όμως η μεγαλύτερη δόξα του Κυρίου μας δεν πραγματοποιήθηκε σ’ αυτές τις στιγμές του θριάμβου, αλλά στις τραγικότερες και πιο ταπεινωτικές στιγμές της ζωής του. Ο Κύριός μας ανήλθε στην κορυφή του μεγαλείου του όταν ανυψώθηκε στην κορυφή του Γολγοθά και αποκάλυψε στους ανθρώπους το ανυπέρβλητο ύψος της αρετής Του. Μιας αρετής που ακτινοβόλησε στον ουρανό, στη γη και τα καταχθόνια. Διότι ο Κύριός μας πάνω στο σταυρό αποκάλυψε στο μεγαλύτερο βαθμό την τέλεια αγάπη Του για τα πλάσματά του. Εκεί στην τρομερή αγωνία του Πάθους έδειξε τη βασιλική του μεγαλειότητα. Με ανεξικακία και υπομονή δοκίμασε όχι μόνο τους αφόρητους πόνους του μαρτυρίου, αλλά και σήκωσε με εγκαρτέρηση το αβάστακτο βάρος των αμαρτιών μας. Ο Σταυρός του έγινε το υψηλότερο βήμα της ανθρωπότητας, που διακηρύττει μία δόξα άφθαστη. (Επιγραφή σε Σταυρό: Ο Βασιλεύς της δόξης).

Σε τέτοιου είδους δόξα όμως ο Κύριος καλεί και όλους εμάς. Διότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι για τη δόξα. Δυστυχώς όμως αναζητούμε την καταξίωσή μας σε λάθος δρόμο: στη ματαιότητα, στα τάλαντα, στην εξουσία, στην αναγνώριση. Αυτή όμως η κοσμική καταξίωση είναι ψεύτικη, φευγαλέα. Η αληθινή δόξα βρίσκεται στο δρόμο της θυσίας, στην κοινωνία των παθημάτων του Κυρίου μας. Υψωνόμαστε όταν θυσιαζόμαστε, όταν υπομένουμε πειρασμούς, περιφρονήσεις, συκοφαντίες, αδικίες, όταν ξέρουμε να συγχωρούμε και να ευεργετούμε, όταν σταυρώνουμε καθημερινά τον εαυτό μας και τα πάθη του.

Η ενότητα των πιστών.

Στην συνέχεια της αρχιερατικής του προσευχής ο Κύριος προσεύχεται για τους μαθητές του και για όλους του πιστούς. Πάτερ άγιε, λέει, εγώ φανέρωσα το όνομά Σου στους ανθρώπους που μου εμπιστεύθηκες. Απεκάλυψα σ’ αυτούς τις αλήθειες που μου έδωσες. Και αυτοί δέχθηκαν τον λόγο σου και πίστεψαν ότι όλα όσα έχω από Σένα προέρχονται και ότι εγώ από Σένα γεννήθηκα. Τη στιγμή αυτή Σε παρακαλώ για εκείνους που μου έδωσες. Εγώ δεν θα είμαι πλέον σωματικώς στον κόσμο. Αυτοί όμως θα είναι. Όσο ήμουν μαζί τους τους φύλαξα. Πάτερ άγιε, φύλαξέ τους με την πατρική σου δύναμη, ώστε να παραμείνουν ενωμένοι μαζί μου και μεταξύ τους. Να είναι ενωμένοι, όπως κι εμείς είμαστε ένα.

Στο δεύτερο αυτό τμήμα της αρχιερατικής προσευχής του ο Κύριος προσεύχεται για όλους τους μαθητές του, ώστε να έχουν μεταξύ τους ενότητα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιθυμία του Κυρίου κατά τη συγκλονιστική αυτή ώρα. Να μένουμε όλοι οι πιστοί ενωμένοι μαζί του και μεταξύ μας μέσα στην αγία του Εκκλησία. Και γιατί το επιθυμεί αυτό ο Κύριος τόσο πολύ; Διότι γνώριζε ότι οι αιρετικοί ως λύκοι άγριοι θα ορμήσουν να καταπληγώσουν το σώμα της και θα το κομματιάσουν. (σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα). Και προσεύχεται για την ενότητα των πιστών, διότι γνωρίζει ότι όταν οι Χριστιανοί χάσουν την ενότητα της πίστεως, χάνουν και τη Χάρη του Θεού, συγκεκριμένα ότι όλοι οι αιρετικοί, Παπικοί, Προτεστάντες και τόσοι άλλοι, δεν είναι μέλη της μίας αγίας Εκκλησίας, και γι’ αυτό δεν έχουν τη Χάρη του Θεού, δεν έχουν πραγματικά Μυστήρια, δεν ανήκουν στην Εκκλησία, αλλά είναι αιρετικές ομάδες. Όλοι αυτοί έχουν απομακρυνθεί από τον Χριστό και την αλήθεια του. Και δεν μπορούν να φθάσουν στον αγιασμό και στη θέωση έξω από τη μία αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία.

Την αλήθεια αυτή τη γνώριζαν πολύ καλά οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου. Γι’ αυτό και πολέμησαν δυναμικά τον αιρεσιάρχη Άρειο. Διότι κατανοούσαν ότι όποιος δεν είναι ενωμένος με την Εκκλησία, είναι στην πλάνη, είναι στο σκοτάδι, είναι επικίνδυνος. Αυτή την παρακαταθήκη άφησαν και σε μας: να μένουμε άρρηκτα ενωμένοι με τον Χριστό μας και την Εκκλησία του. Διότι ή είσαι ενωμένος με τον Χριστό και ανήκεις στη μία αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία ή είσαι αιρετικός, οπότε είσαι εκτός της Εκκλησίας.

Παραθέτουμε το ποίημα του Γεωργίου Νικομηδείας, που αποτελεί κ' ένα από τά καλύτερα μαθήματα της παραδόσεως της βυζαντινής μουσικής, και που ψάλλεται σε ήχο πλάγιο του τετάρτου:

Τών αγίων Πατέρων ο χορός,

εκ των της οικουμένης περάτων συνδραμών,

Πατρός και Υιού και Πνεύματος Αγίoυ,

μίαν ουσίαν εδογμάτισε και φύσιν•

και το μυστήριον της Θεολογίας,

τρανώς παρέδωκε τη Εκκλησία.

Ους ευφημούντες εν πίστει,

μακαρίσωμεν λέγοντες•

Ω θεία παρεμβολή,

θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου•

αστέρες πολύφωτοι του νοητού στερεώματος•

της μυστικής Σιών οι ακαθαίρετοι πύργοι•

τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου•

τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου•

Νικαίας το καύχημα, οικουμένης αγλάϊσμα•

εκτενώς πρεσβεύσατε, υπέρ των ψυχών ημών.

Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου – Η σώζουσα πίστη εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου

(Ιωαν. 1ζ 1-13) (Πραξ. Κ΄16-18, 28-36)

Η σώζουσα πίστη

«εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν»

Η αλήθεια της πίστεως κρατήθηκε ανόθευτη μέσα από τους αγώνες που διεξήγαγαν μεγάλες μορφές της Εκκλησίας, η οποία για τη μεγάλη προσφορά τους θέλει να τους τιμά και να τους μνημονεύει. Έτσι, την τελευταία Κυριακή πριν από τη μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, αποδίδεται τιμή στους 318 θεοφόρους Πατέρες που λάμπρυναν με την παρουσία τους την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο που συγκλήθηκε στη Νίκαια το 325 μ.Χ. Οι Πατέρες όρθωσαν το ανάστημά τους εναντίον της αίρεσης του Αρείου και κράτησαν στερεά την πίστη. Διακήρυξαν με παρρησία και θάρρος ότι ο Ιησούς Χριστός είναι «ομοούσιος και ομότιμος τω Θεώ και Πατρί, δηλαδή Θεός αληθινός και εν σαρκί τέλειος άνθρωπος».

Η καταδίκη της πλάνης

Οι 318 Πατέρες που τιμά σήμερα η Εκκλησία ανέκοψαν την πλάνη του Αρείου, ο οποίος ανέτρεπε με τις κακοδοξίες του το σωτηριολογικό έργο και έθετε εν αμφιβόλω την προοπτική της σωτηρίας του ανθρώπου από τον Χριστόν, τον οποίο υποβάθμιζε σε κτίσμα. Προσπαθούσε να συμβιβάσει στα στενά όρια της λογικής του τις θείες αλήθειες. Αν ο Χριστός δεν ήταν αληθινός Θεός, όπως ισχυριζόταν, όχι μόνο δεν θα έσωζε τον άνθρωπο αλλά θα είχε και ο ίδιος ανάγκη σωτηρίας. Ο Χριστός είναι ο λυτρωτής του κόσμου γιατί είναι αδιάσπαστα ενωμένος και ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα. Ο Κύριος δεν παρέλειπε ποτέ να διαβεβαιώνει ότι «εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν».

Οι Πατέρες, με επικεφαλής το ασύλληπτο ανάστημα του Μεγάλου Αθανασίου πρόβαλαν απέναντι στις επικίνδυνες πλάνες το αποδεικτικό στοιχείο της καθημερινής εμπειρίας της Εκκλησίας. Μέσα από το μεγαλείο της, αποκαλύπτεται το θαυμαστό της εν Χριστώ σωτηρίας και της δυνατότητας του ανθρώπου να φθάσει στη θέωση. Αυτό άλλωστε μαρτυρεί και το νέφος των αγίων που σκεπάζει το οικοδόμημα της Εκκλησίας. Μάλιστα, οι πατερικές αυτές μορφές συνέταξαν τότε και μέρος του Συμβόλου της Πίστεως, με το οποίο δίνουμε ομολογία σε κάθε Θεία Λειτουργία. Κυρίως όμως οι Πατέρες έδωσαν την πιο ισχυρή μαρτυρία για την αλήθεια της Εκκλησία με την ίδια τη ζωή και το άγιο παράδειγμά τους.

Την Κυριακή αυτή η Εκκλησία επέλεξε την ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται στην αρχιερατική, όπως χαρακτηρίζεται, προσευχή του Κυρίου. Είναι η ώρα που ο Κύριος κάνει λόγο για τη δόξα του, την οποία συνέδεσε με το «εκούσιο Πάθος». Ο Χριστός αποκαλύπτει την αυθεντική ζωή όταν μάς προσφέρει τον εαυτό του μέσα από τη σταυρωμένη αγάπη του. Η προσφορά αυτή που καταξιώνεται κορυφούμενη στην προοπτική της σταυρικής θυσίας, αποκαλύπτει και τη δόξα του Θεανθρώπου.

Ο Χριστός με το έργο του ανοίγει μια νέα προοπτική. Ως υπόδειγμα και πρότυπο προβάλλεται η ενότητα της Αγίας Τριάδος που αποκαθιστά την πιο αυθεντική κοινωνία: «τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου…ίνα ώσιν εν καθώς ημείς».

Αγαπητοί αδελφοί, η αλήθεια της Εκκλησίας, όπως τη διαφύλαξαν με τους αγώνες τους οι 318 θεοφόροι Πατέρες που έλαβαν μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και που διατηρείται ανόθευτη με την παρουσία και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, είναι εκείνη που μας χαράσσει τους πιο σταθερούς προσανατολισμούς της πίστεως. Άς, λοιπόν, την εγκολπωθούμε για να βιώσουμε την όντως αλήθεια και την  όντως ζωή.

Κυριακή των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου –«Προσέχετε τω ποιμνίῳ…» υπό του Αρχιμανδρίτου Καλλίνικου Νικολάου

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Πραξ. κ' 16  - 18-28-36

«Προσέχετε τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ!

Ἀναλαμβανόμενος ὁ Κύριος εἰς τούς οὐρανός ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀνέθεσε τήν φροντίδα τοῦ λογικοῦ του ποιμνίου, τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή, στούς Ἁγίους Ἀποστόλους. Αὐτοί ἐχειροτόνησαν ἐπισκόπους καί πρεσβυτέρους τούς ὁποίους ἐγκατέστησαν στίς κατά τόπους καί πόλεις χριστιανικές κοινότητες γιά νά ποιμάνουν τόν λαόν τοῦ Θεοῦ. Πρός αὐτούς ἀπευθύνεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ σέ αὐτούς νά ἐπιβλέπουν τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ στήν ὁποία τό Πνεῦμα τό Ἅγιο τούς ἐγκατέστησε ποιμένες. Αὐτήν τήν Ἐκκλησία ἀπέκτησε ὁ Θεός μέ τό δικό του αἷμα γιά τήν ὁποία καί ἐθυσιάσθηκε. Ὁ λόγος λοιπόν σήμερα εἶναι ἀφιερωμένος στούς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ.

1. Ὁ Ἀρχιποίμην Ἰησοῦς Χριστός

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Ποιμένας ὁ μέγας τῶν προβάτων μεγαλύτερος κι ἀπό τόν Μωϋσῆ. Εἶναι ὁ καλός ποιμένας ὁ ὁποῖος θυσιάσθηκε ὑπέρ τῶν καλῶν προβάτων. Ὡς ἔργο ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔχει νά συγκεντρώσει τά πρόβατα τοῦ Θεοῦ σέ μία ποίμνη, νά ἀναζητήσει τό πλανηθέν πρόβατον καί νά τό ἐπαναφέρει στήν ποίμνη τῶν προβάτων. Εἶναι «ὁ ποιμένας» καί ὁ ἐπίσκοπος πού ἐπαναφέρει τίς χαμένες ψυχές γιατρεύοντας τις μέ τήν δική του πληγή.

Ὁ Ἀρχιποίμην Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός ἀνέθεσε μέ κυριαρχική ἐξουσία τά ποιμαντικά του καθήκοντα στούς Ἀποστόλους στούς ὁποίους ἐμπιστεύθηκε τίς ψυχές τῶν πιστῶν ἀνθρώπων στό Θεό.

2. Οἱ ποιμένες καί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Κύριος μας ἔδωσε πᾶσαν τήν ἐξουσίαν ποιμαντική στούς Ἀποστόλους τήν ἴδια θέση κατέχουν στήν Ἐκκλησία καί οἱ ἐθελοντές μέ τά ἀπ’ αὐτούς Πατέρες καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι αὐτοί τούς ὁποίους σήμερα τιμοῦμε. Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας συνέχισαν καί συνεχίζουν τήν παράδοσιν τῶν Ἀποστόλων. Ἔζησαν μιμούμενοι τούς Ἀποστόλους. Ἐδίδαξαν τήν ἴδια διδασκαλία τῶν Ἀποστόλων στήν ἐποχή πού ὁ καθένας ἔζησε. ἀνεδείχθησαν καί «τρόπων μέτοχοι καί θρόνων διάδοχοι» τῶν Ἀποστόλων. Κάθε ἐποχή ἔχει τούς δικούς της Πατέρες καί Διδασκάλους, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν τό ἔργο τῶν Ἀποστόλων καί τοῦ Κυρίου. Ἑπομένως καί στήν δική μας ἐποχή τό Ἅγιο Πνεῦμα ἔχει ἀναδείξει ποιμένες τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας γιά νά φροντίζουν τό ποίμνιο τοῦ Θεοῦ καί νά ἐργάζονται γιά τόν καταρτισμό τῶν Χριστιανῶν, τήν αὔξηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καί τήν πνευματική πρόοδο καί προκοπή ὅλων.

3. Τό ποίμνιο

Οἱ Χριστιανοί ἀποτελοῦν τήν εὐλογημένη ποίμνη τοῦ Θεοῦ, τόν ἐκλεκτόν ποίμνιο. Αὐτοί ὀφείλουν νά μιμοῦνται τήν ζωήν τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων καί Διδασκάλων. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει ὅλους τούς πιστούς «Νά ἐξετάσετε τήν ἔκβαση τῆς ζωῆς των καί νά μιμεῖσθε τήν πίστην των» (Ἑβρ. γ΄ 7).

Οἱ ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τά πρότυπα τῆς ζωῆς μας. Αὐτοί ὅπως κι ἐμεῖς ἀκολουθοῦν τόν μεγάλο ποιμένα τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ἀλλά τό ποίμνιο ὀφείλει καί ὑπακοή καί ὑποταγή στούς Ἀποστόλους καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει ὅτι ὑπάρχουν κίνδυνοι πνευματικοί πού ἀπειλοῦν τίς ψυχές μας. Κίνδυνοι ἀπό ἀνθρώπους. Κίνδυνοι ἀπό καταστρεπτικές διδασκαλίες καί θεωρίες. Κίνδυνοι ἀπό κακές καί ἐπιζήμιες πρακτικές. Ἡ πνευματική ἀσφάλεια τῶν ψυχῶν ἐξασφαλίζεται μόνο μέ τήν ὑπακοή σ’ αὐτούς. Οἱ Πατέρες καί διδάσκαλοι δέν κάνουν τίποτε ἄλλο ἀπό τό νά μᾶς ἐπαναλαμβάνουν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ὑπενθυμίζουν τίς ἐντολές του. Μᾶς ὁδηγοῦν ἀπλανῶς στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Τέλος δέ τό ποίμνιο ὑποχρεοῦται νά σέβεται καί νά τιμᾶ τούς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοί ἀγρυπνοῦν γιά τίς ψυχές ὅλων. Θά δώσουν λόγο γιά σᾶς (Ἑβρ. ιγ΄17).

Ἀδελφοί μου

Ὁ ἀντίδικος καί ἐχθρός μας διάβολος ἐργάζεται γιά νά διαλύσει τήν ποίμνη τοῦ Θεοῦ, τήν Ἐκκλησία. Αὐτό ὅμως δέν μπορεῖ νά τό ἐπιτύχει, οὔτε ποτέ θά τό ἐπιτύχει. Ἐπιτυγχάνει ὅμως νά ἀπομακρύνει τούς ἀνθρώπους ἀπό τόν Θεό. Ὁδηγεῖ μακράν τῆς Ἐκκλησία τούς ἀνθρώπους. Γιά νά ἐπιτύχει αὐτό μηχανεύεται διαφόρους τρόπους καί χρησιμοποιεῖ ποικίλες μεθόδους. Μία ἀπ’ αὐτές εἶναι νά διαταράξει τίς σχέσεις ποιμένων καί ποιμνίου.

Νά συκοφαντήσει τούς ποιμένες στό Ποίμνιο

Νά ἀπογοητεύσει τούς ποιμένες ἀπό τήν ἀπειθαρχία καί ἀνυπακοή τοῦ ποιμνίου.

Ἡ τακτική αὐτή στηρίζεται καί ἀποβλέπει στόν ἑξῆς στόχο, νά διασκορπίσει τούς ἀνθρώπους καί νά διαλύσει τήν κοινότητα τῶν χριστιανῶν.

Γιά τό ἔργο του ὁ διάβολος ἐπιστρατεύει καί χρησιμοποιεῖ τούς ἀνθρώπους, ἐμᾶς δηλαδή. Γιά τό λόγο αὐτό ἄς εἴμαστε ὅλοι προσεκτικοί πομένες καί Ποίμνιο. Ἡ προσοχή μας ἄς εἶναι:

-Νά μήν δίνουμε ἀφορμές σκανδαλισμοῦ ὅλοι μας

-Νά μήν εἴμαστε ὁλιγόπιστοι καί παρασυρόμαστε ἀπό τόν διάβολο στήν ἐπιτυχία τῶν στόχων του

- Νά ζοῦμε μιμούμενοι τόν Χριστό, τούς Ἀποστόλους καί τούς Πατέρες μας.

-Νά ἐμπιστευόμαστε τίς ψυχές μας σέ ἱκανούς ποιμένες πού θά μᾶς βοηθήσουν στήν σωτηρία μας

Ἔτσι θά ἔχουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί θά προκόψουμε ὅλοι στήν πνευματική ζωή, τό ὁποῖο καί ἐκ μέσης καρδίας εὔχομαι. 

Κυριακή των Αγίων 318 Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου του π. Άγγελου Σπυρόπουλου

«Ταύτα λαλώ εν τω κόσμω ίνα έχωσι την χαράν την εμήν πεπληρωμένην εν αυτοίς»
Ανέκαθεν ο άνθρωπος ήταν ένας αναζητητής και νοσταλγός της χαράς. Ποτέ όμως δεν την αναζήτησε με τόση λαχτάρα, με τόσο πάθος, όσο σήμερα. Ίσως γιατί ποτέ άλλοτε δεν ένοιωσε περισσότερο την έλλειψή της.
Στις μέρες μας συμβαίνει τούτο το περίεργο: όσο περισσότερο χρόνο και μόχθο ξοδεύουμε για την απόκτηση της χαράς, τόσο πιο πολύ εκείνη απομακρύνεται από τη ζωή μας. Ανθρώπινη προσπάθεια και χαρά κατάντησαν αντιστρόφως ανάλογες πραγματικότητες.
Ο λόγος είναι απλός: Αναζητούμε τη χαρά έξω από το χώρο της Πίστεως, μακριά από το Θεό, νομίζοντας πως η βίωσης της Χριστιανικής Αποκαλύψεως σημαίνει για τον άνθρωπο απλώς και μόνον αγώνα, θλίψη, σταυρό.
Εν τούτοις ακούμε το Χριστό στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα να βεβαιώνει πως σκοπός του λυτρωτικού Του κηρύγματος στον κόσμο είναι η χαρά του ανθρώπου και μάλιστα μια χαρά που ξεπερνά τα γήινα και ανθρώπινα μέτρα, παίρνει διαστάσεις θεϊκές και εμφανίζεται ολοκληρωμένη στα βάθη της ψυχής. «Ταύτα λαλώ εν τω κόσμω ίνα έχωσι την χαράν την εμήν πεπληρωμένην εν αυτοίς» είναι τα λόγια της αρχιερατικής προσευχής Του.
Ονόμασαν το Χριστιανισμό θρησκεία όχι μόνο της αγάπης, αλλά και της χαράς και είναι ακριβής ο χαρακτηρισμός.
Δεν είναι χωρίς σημασία ότι η ιστορία της σαρκώσεως του Θεού αρχίζει με ένα μήνυμα χαράς, εκείνο το υπέροχο «χαίρε» του Ευαγγελισμού, και τελειώνει με ένα ανερμήνευτο συναίσθημα χαράς, που κατακλύζει τις ψυχές των Αποστόλων λίγο μετά την Ανάληψη του Χριστού και που ο Ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει στις τελευταίες γραμμές του Ευαγγελίου του: «και αυτοί προσκυνήσαντες αυτόν υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλης».
Μήνυμα χαράς ήταν η πρώτη λέξη που βγήκε από τα χείλη του Αναστημένου Ιησού, εκείνο το «χαίρετε» προς τις σεμνές Μυροφόρες, και το πρώτο θαύμα της παντοδυναμίας του δεν έγινε για να ανακουφίσει ανθρώπινο πόνο, αλλά για να προσφέρει χαρά στους καλεσμένους ενός Γάμου, στην Κανά.
Στο πέρασμα των αιώνων όσοι ακολούθησαν με συνέπεια το δρόμο της Χριστιανικής Αλήθειας κατόρθωσαν, περνώντας μέσα από θύελλες και σκοτάδια, να φτάσουν στο φως και το λιμάνι της αληθινής χαράς.
Από τους πρώτους χριστιανούς, για τους οποίους μας λέει το βιβλίο των Πράξεων ότι «επληρούντο χαράς και πνεύματος Αγίου» ενώ γύρω τους εμαίνετο η τρικυμία του διωγμού, ως τους σημερινούς κουρασμένους οδοιπόρους της ζωής, που από τα σκοτεινά και αγκαθόσπαρτα μονοπάτια της αμφιβολίας κατορθώνουν κάποτε να φτάσουν στις φωτόλουστες κορυφές της Πίστεως.
Ένας γάλλος φιλόσοφος, του 20ου αιώνα, ο Γκαμπριέλ Μαρσέλ, όταν ύστερα από μακρά και οδυνηρή αναζήτηση πίστεψε στο Χριστό, σημείωσε στο ημερολόγιό του τούτη τη μοναδική λέξη: Χαρά! Και δεν είναι ο μόνος.
Η πείρα που απόκτησαν παλιοί και σύγχρονοι χριστιανοί αγωνιστές επιβεβαιώνει τα λόγια του Πασκάλ: «κανένας άνθρωπος δεν είναι χαρούμενος από τον πραγματικό χριστιανό».
Δεν υποστηρίζουμε πως οι χριστιανοί έχουν το προνόμιο να μη δοκιμάζουν πόνους και θλίψεις στη ζωή τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν έξω από την πραγματικότητα, που συχνά μαρτυρεί το αντίθετο.
Οι χριστιανοί αγωνιστές είναι εκείνοι που γεύονται τις σκληρότερες δοκιμασίες. Όμως, η χριστιανική χαρά είναι ριζωμένη τόσο βαθειά στο εσωτερικό του ανθρώπου, ώστε δεν επηρεάζεται από τα εξωτερικά γεγονότα, όσο δυσάρεστα και αν είναι.
Ο Χριστιανισμός αποδέσμευσε τη χαρά από τις εξωτερικές συνθήκες που μέσα σ᾿ αυτές ζει και παλεύει ο άνθρωπος. Η χαρά που προσφέρει ο Χριστός δεν στηρίζεται στην καλοπέραση, στα υλικά αγαθά.
Γι᾿ αυτό δεν σβήνει όταν την χτυπήσουν οι κεραυνοί της φτώχειας και της ταλαιπωρίας. Ούτε στη υγεία του σώματος και τη φιλία του κόσμου στηρίζεται. Έτσι δεν εξαφανίζεται στο κρεβάτι της αρρώστιας, στο πένθος του τάφου, στη μοναξιά και τον κατατρεγμό. Είναι μόνιμη και αναφαίρετη.
Έχει τόσο βάθος και πλάτος, ώστε δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να αψηφά τα βάσανα της γης και να ατενίζει πίσω από της ζωής τα σύννεφα της αιωνιότητας το φωτεινό ουρανό, «ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός». Ακόμα και τη στιγμή που ο χριστιανός σταυρώνεται, στου πόνου το σταυρό, ξέρει πως θα έλθει η ανάσταση και χαίρεται με την προσμονή της.
Τούτη την αποδέσμευση της χριστιανικής χαράς από τα δυσάρεστα και τις δυσκολίες του κόσμου εκφράζουν τα λόγια του Κυρίου προς τους μαθητές του όλων των αιώνων: «την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ᾿ υμών».
Έτσι οι χριστιανοί εμφανίζονται στον κόσμο «ως λυπούμενοι, αεί δε χαίροντες». Και ξέρουν πολύ καλά όλοι όσοι έζησαν τούτη τη χριστιανική «χαρμολύπη» ότι το παραπάνω οξύμωρο δεν είναι απλώς σχήμα λόγου, ούτε έκφρασης στιγμιαίου ενθουσιασμού, άλλα διαπίστωσης απτής πραγματικότητας.
Η χριστιανική χαρά πηγάζει από την απύθμενο ωκεανό της αγάπης του Θεού. Και είναι αυτή ακριβώς η θεϊκή αγάπη που δίνει στον άνθρωπο το αίσθημα της σιγουριάς και της αυτάρκειας στα προβλήματα και τις ανάγκες που είναι φυσικό να αντιμετωπίζει σε κάθε βήμα του.
Γιατί ιδιαίτερα στην περίπτωση αυτή θυμάται ο αγωνιστής τα λόγια του Αποστόλου: «του ιδίου υιού ουκ εφείσατο, αλλ᾿ υπέρ ημών πάντων παρέδωκεν αυτόν, πως ουχί και συν αυτώ τα πάντα ημίν χαρίσεται;»
Αφού η θεϊκή αγάπη μάς έδωσε τόσο πολύτιμο δώρο, πως είναι δυνατό να μη μας δώσει τα μικρότερα; Αν η αγάπη του Θεού είναι ανεξάντλητη, είναι φυσικό να μη τελειώνει ποτέ και η χαρά που πηγάζει απ᾿ αυτήν. Σε μια τέτοια βεβαιότητα στηρίζεται ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ με το περίφημο χαιρετισμό «Χριστός Ανέστη Χαρά μου».
Πόσοι, αλήθεια, στον καιρό μας αγνοούν πως η αληθινή χαρά δεν εξασφαλίζεται με ασφαλιστικά συμβόλαια, ούτε αγοράζεται με χρήματα αλλά ούτε με χρυσάφι!
Είναι δώρο του Θεού, καρπός του Αγίου Πνεύματος, που τον γεύονται όσοι διά μέσου των αιώνων ακολουθούν συνειδητά και με συνέπεια τη Θρησκεία της χαράς, την Αποκάλυψη του σταυρωμένου και Αναστημένου Λυτρωτή.
Αν, λοιπόν, αδελφοί μου, θέλουμε κι εμείς, κουρασμένοι νοσταλγοί της χαράς, κάποτε να τη βρούμε, δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο, τον δρόμο του Χριστού. Αμήν!!!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ εκ της Ιεράς Μητρόπολις Πάφου

 

 

«Εγώ περί αυτών ερωτώ. Ού περί του κόσμου ερωτώ, αλλά περί ών δέδωκάς μοι, ότι σοί εισι»

 

Προσεύχεται στον Θεό Πατέρα ο Ιησούς για το ανθρώπινο γένος, που Του ανέθεσε να χειραγωγήσει στην αλήθινή πίστη, να απομακρύνει από την αμαρτία και τον αιώνιο όλεθρο. Προσεύχεται, αγαπητοί μου αδελφοί, φανερώνοντας την άπειρη αγάπη Του για τους ανθρώπους που Του παρέδωσε ο εν τοις ουρανοίς Πατέρας, να σώσει από το σκοτάδι της αμαρτίας που ζούσαν. Προσεύχεται ως ο μέγας αρχιερεύς που φροντίζει για την σωτηρία του λαού Του. Μέσα στην προσευχή Του διακρίνεται όλη η μεγάλη Του αγάπη για τα δημιουργήματά Του. Είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα για όλους μας, για το αιώνιο μέλλον μας.

Σε παρακαλώ για αυτούς που μου έχεις δώσει για να τούς φέρω κοντά Σου, αναφέρει στην προσευχή Του, γιατί είναι δικοί σου. Τούτη τη στιγμή δε σε παρακαλώ για τον κόσμο της αμαρτίας και της απιστίας.

Είναι οι λίγες τελευταίες ώρες που βρίσκεται στον κόσμο αυτό, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, με την ανθρώπινη φύση του.  Είναι στιγμές αγωνίας για τον κόσμο που φρόντισε να διδάξει, να οδηγήσει στην μόνη αληθινή πίστη. Είναι αυτοί που αγάπησε και τώρα τους αφήνει να ζήσουν στηριγμένοι στο λόγο Του.

Έχει τελειώσει πλέον την αποστολή Του. Δίδαξε τους ανθρώπους ότι είναι ο Γιος του Θεού, ο απεσταλμένος του Θεού. Με το έργο Του και τη διδασκαλία Του, οδήγησε τους ανθρώπους, που Του ανέθεσε ο Θεός Πατέρας, μακριά από την αμαρτία. Με την διδασκαλία Του, τη γνώση της πραγματικής αλήθειας, γνώρισαν οι άνθρωποι τον αληθινό Θεό και απέδωσαν την τιμή και δόξα με την λατρεία Του. Με το έργο Του, ο Κύριος, επί της γης, πέτυχε να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με τον Θεό. Τον βοήθησε να γνωρίσει την πίστη και να την κάνει καθημερινή εφαρμοσμένη ζωή.

Αυτή η προσευχή του Χριστού, που δίκαια χαρακτηρίζεται η αρχιερατική προσευχή του Κυρίου, φανερώνει τον δεσμό ή μάλλον τη σχέση του Θεού Πατέρα με τον Υιό . Είναι στενή η σχέση. Η σχέση πατέρα και γιου. Και είναι τόσο στενή ώστε όπως αναφέρει στην προσευχή προς τον Θεόν- Πατέρα, «τά ἐμά πάντα σά ἐστι καί τά σά ἐμά..» Όλα όσα εχω είναι δικά σου, σου ανήκουν, και όσα έχεις στην κατοχή Σου, είναι και δικά μου, μου ανήκουν. Δεν ξεχωρίζει κάτι δικό Του, εκτος από την ενανθρώπιση και αποστολή Του στον κόσμο. Ο Πατέρας δίνει την εντολή και ο εντολοδόχος Γιος, αναλαμβάνει να την εκτελέσει. Και το περιεχόμενο αυτής της προσευχής, είναι ο απολογισμός του τεράστιου σωτηριολογικού έργου και τα προσδοκόμενα εκπλητικά αποτελέσματα του.

Εδίδαξε τους ανθρώπους τα τρία χρόνια που περιόδευσε πόλεις και χωρία. Δόξασαν τον Θεό, αυτοί που παρακολούθησαν την διδασκαλία, αυτοί που δέχτηκαν και απλώς είδαν τα θαύματά Του. Πίστεψαν ότι πράγματι ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας, αλλά όχι σαν επίγειος βασιλιάς, αλλά σαν ο μοναδικός σωτήρας από την αμαρτία, Αυτός που υπόσχεται την αιώνια ζωή στους πιστούς που ακολουθούν τις.εντολές Του, τον νόμο Του.

«Τό ἔργον ἐτελείωσα ὃ δεδωκάς μοι ἵνα ποιήσω». Τέλειωσα όλο το έργο που που ανέθεσες να εκτελέσω αναφέρει στην προσευχή Του, για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω «πάτερ ἃγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ονόματί σου». Κράτησέ τους κοντά Σου, να πιστεύουν σε Σένα. Είναι φανερή, αγαπητοί μου, η αγωνιώδης φροντίδα, όπως θα εκφραζόταν από ένα πατέρα για τα παιδιά του, αλλά και η μεγάλη Του αγάπη. Εκτέλεσε ο Κύριος το έργο που Του ανετέθει. Δεν το άφησε στην τύχη του. Ενδιαφέρεται γιαυτούς που θα πιστέψουν στο όνομά Του. Είναι μια θεία υπόσχεση για τη σωτηρία μας. Ωστόσο η πίστη στον Θεό έχει και ηθικό περιεχόμενο, γιατί αναφέρεται στην εφαρμογή του λόγου του Θεού στην καθημερινή ζωη, «ἵνα ἔχωσι τήν χαράν τήν ἐμήν πεπληρωμένην  ἐν αὐτοῖς»,  και  όπως συνεχίζει στην προσευχή Του, να είναι γεμάτη η ζωή των πιστών από την χαρά που προέρχεται από τον Χριστό με την ήρεμη και ειρηνεμένη ζωή του πιστού οπαδού Του.

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου αδελφοί, έχει αφιερώσει την Κυριακή αυτή στη μνήμη Αγίων Πατέρων, λειτουργών της. Προσπάθησαν και αυτοί στη ζωή τους, μιμούμενοι τον μέγα αρχιερέα Χριστό, ως εντολοδόχοι Του, να εύχονται για το ποίμνιο που τους ανέθεσε ο Κύριος. Ήταν «ἡ πόλις ... ἡ ἐπάνω ὃρους κειμένη» που όλοι την βλέπουν, βλέπουν το παράδειγμά τους. Έγιναν το λυχνάρι που τοποθετημενο «ἐπί τήν λυχνίαν, ... λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οικίᾳ». Φωτεινό παράδειγμα με την άγια ζωή τους, έγιναν αφορμή να δοξάζεται το θείο όνομα. Μετελαμπάδισαν σ’ όλους, τους γύρω τους, το φως του Ευαγγελίου.  Καθοδήγησαν τους πιστούς και με τις Συνοδικές αποφάσεις και έλαβαν και την ερμηνεία του λόγου του Θεού, που κατέγραψαν, για να γνωρίσουν τον μόνον αληθινό Θεό, διδάσκοντας τον θείο λόγο και τις εντολές του Θεού. Φρόντισαν τον λαό του Κυρίου να είναι αγαπημένος και ενωμένος. Δεν παρέλειψαν και την υλική ακόμη βοήθειά, προς το ποίμνιο που τους ενεπιστεύθη ο Κύριος, όταν είχε ανάγκη. Προβάλουν ως υποδείγματα, για όλους τους πιστούς αλλά και  για τους λειτουργούς της Εκκλησίας μας, με την προσωπική ζωή, τα έργα τους, το γενικό παράδειγμά τους  και τη διδασκαλία τους, που κάποιοι από αυτούς απετύπωσαν σε γραπτά κείμενα που μας κληροδότησαν.

Ασφαλώς και αυτοί, οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, θα πρέπει να ανέφεραν στις καθημερινές τους προσευχές προσευχόμενοι για το ποίμνιό τους, αυτό που ο μέγιστος αρχιερεύς Χριστός έλεγε: «Ἐγώ περί αὐτῶν ἐρωτῶ. Οὐ περί τοῦ κόσμου ἐρωτῶ,ἀλλά περί ὧν δέδωκάς μοι, ὃτι σοί εἰσι»

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ’ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ) (Ἰω. ιζ΄ 1-13). κήρυγμα επί του Ευαγγελίου εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ’ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

(ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΝ ΝΙΚΑΙΑ

Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ)

(Ἰω. ιζ΄ 1-13).

κήρυγμα επί του Ευαγγελίου

   Ἕνα ἐρώτημα θὰ μπορούσαμε νὰ θέσουμε σήμερα στὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, γιὰ τὸ πῶς στερεώθηκε ἡ ἀληθινὴ πίστη στὸ Χριστό. Καὶ θὰ παίρναμε τὴν ἀπάντηση, πὼς ἡ ἀληθινὴ πίστη στερεώθηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν ἀναρίθμητων Μαρτύρων· μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Θεοφόρων Πατέρων καὶ μὲ τὶς ἀδιάλειπτες προσευχὲς τῶν Ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὅλοι ἐκείνοι οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι μὲ τὸν ὁσιακὸ βίο τους, ἔβαλαν τὴν σφραγίδα τους στὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἀληθινῆς πίστεως. Γι’ ἀυτὸ εὐγνωμονοῦσα ἡ Ἐκκλησία, τοὺς τιμάει καὶ καυχᾶται γι’ αὐτούς. Ἀφοῦ πρῶτος ὁ Χριστὸς τοὺς τίμησε καὶ τοὺς στεφάνωσε μὲ τὸ στεφάνι τῆς δόξης γιὰ τὴν μαρτυρία καὶ τὴν ὁμολογία τους.

Μὰ καὶ ἐμεῖς καθημερινὰ τοὺς τιμοῦμε καὶ τοὺς ἑορτάζουμε μὲ ἑορτὲς καὶ πανηγύρια καὶ ἐπιθυμοῦμε νὰ εἶναι συνεχῶς μαζί μας. Νὰ εἶναι οἱ φίλοι, οἱ σύντροφοι καὶ οἱ συνοδοιπόροι στὸν ἀγώνα μας γιὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη. Ὡς φίλοι δὲ τοῦ Χριστοῦ οἱ Ἅγιοι ἐπιθυμοῦμε νὰ εἶναι καὶ φίλοι δικοί μας, ἀφοῦ καὶ ἐμεῖς εἴμαστε φίλοι Του.

Οἱ Ἅγιοι κατανόησαν ὀρθῶς τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔτσι τὸν ἑρμήνευσαν.

Βίωσαν αὐτὲς τὶς οὐράνιες ἀλήθειες καὶ ἡ ἁγία ζωή τους ἐπιβεβαίωσε καθημερινὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη τους. Τέλος οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας σφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τους, τὴ θυσία τους, τὰ μαρτύρια καὶ τὸ θάνατο, τὶς ἀλήθειες τοῦ λόγου τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς κιβωτὸς τῆς ἀληθείας, εἶναι συνεπῶς καὶ ἡ κιβωτὸς τῆς σωτηρίας μας. Γιατὶ ἐκεῖ μέσα ὅλοι μας σωζόμαστε, ὅπως ἔγινε τότε μὲ τὴν κιβωτὸ τοῦ Νῶε. Περισσότερο ὅμως στοὺς δύσκολους καὶ κατακλυσμιαίους ἀπὸ τὴν κακότητα, τὴ διαφθορὰ καὶ τὴν ἁμαρτία, καιρούς μας, ὀφείλουμε νὰ ζοῦμε μέσα στὸ πνευματικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ὑπακούουμε στὸ λόγο της. Ὅσοι βρίσκονται μέσα, σώζονται· ὅσοι εἶναι ἀπ’ ἔξω, πᾶνε χαμένοι.

Μὰ λέγοντας πὼς ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία μας,νὰ διατηροῦμε ἀκέραιη τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ διαφυλάσσουμε τὴν πίστη μας, τὶ ἆρα γε ἐννοοῦμε; Τὶ θέλουμε νὰ ποῦμε;

Θέλουμε νὰ ποῦμε καὶ νὰ ὑπογραμμίσουμε πὼς ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὀφείλουμε «νὰ ’χουμε ἀνάμεσά μας ἀγάπη, ἐκείνη τὴν ἀγάπη ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ Χριστός.

Νὰ μὴ λείπουμε ἀπὸ τὴ θεία Λειτουργία καὶ νὰ ’χουμε σεβασμὸ καὶ ὑπακοὴ στοὺς ἱερεῖς μας. Νὰ ἐξομολογούμαστε καὶ νὰ κοινωνοῦμε.

Νὰ μὴν πειράζουμε ξένο πρᾶγμα, νὰ μὴν ζημιώνουμε τὸ γείτονά μας.

Νὰ μὴν κακολογοῦμε τοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ εἶναι ἀδελφοί μας καὶ νὰ μὴ βλασφημοῦμε τὸ Θεό, ποὺ εἶναι ὁ στοργικὸς καὶ πολυεύσπλαγχνος πατέρας μας».

Μ᾿ ὅλα αὐτά τὰ μικρὰ καὶ καθημερινὰ πράγματα κερδίζουμε τὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μ᾿ αὐτά τὰ ἁπλᾶ λέμε ὅτι βρισκόμαστε μέσα στὸν πνευματικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Τότε εἴμαστε οἱ πραγματικοὶ ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ κι Αὐτὸς θὰ μένει γιὰ πάντα μαζί μας.

Ἐπειδὴ δὲ ἐπιθυμοῦμε νὰ εἴμαστε μὲ τὸν Χριστό, γι᾿ αὐτὸ ἐπιδιώκουμε νὰ εἴμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. Καὶ δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ μένουμε ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, γιατὶ τότε ἀσφαλῶς θὰ εἴμαστε μὲ τὸ διάβολο.

Ἀδελφοί μου, ἔγνοια μας πάντα πρέπει νὰ εἶναι, νὰ εἴμαστε μέσα στὸν πνευματικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διασφαλίζουμε τὴ σωτηρία τῆς ὑπάρξεώς μας. Καί τοῦτο ἀκριβῶς νὰ εἶναι τὸ συνεχὲς αἴτημα τῆς προσευχῆς μας πρὸς τὸ Χριστό.

   Καὶ ἐὰν ἐπιθυμοῦμε νὰ ἑορτάζουμε καὶ νὰ τιμοῦμε τοὺς θεοφόρους Πατέρες, ποὺ ἀγωνίσθηκαν γιὰ τὴν ὀρθὴ καὶ ἀληθινὴ πίστη, ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅπως ἐκεῖνοι, διέμειναν στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, βίωσαν τὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης της καὶ ἀγωνίσθηκαν γιὰ τὴν ἑνότητά της.

Εἰδεμή, ἀγνοώντας ἐτούτη τὴν πραγματικότητα, κινδυνεύουμε νὰ μοιάσουμε τοῦ Ἰούδα, ποὺ ξέκοψε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν πρόδωσε· ἔτσι δὲ ἀπωλέσθηκε. Μιὰ τέτοια ὅμως πορεία θὰ εἶναι τὸ δρᾶμα μας· δὲν πρέπει νὰ τὸ ἐπιτρέψουμε γιατὶ δὲν μᾶς ἀξίζει.

π. Χ.Φ.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (27/5/2012) Αγίου Ιωάννου του Ρώσου - Η Ομολογία και η Μεταφορά της πίστεως

Αγάλλεται σήμερα η Ρωσία, υμνολογεί η Καππαδοκία,
πανηγυρίζει η Ελλάδα. Αυτά τα τρία κέντρα της Ορθοδόξου πίστεως
και εμπειρίας έχουν συνθέσει, εδώ και πολλά χρόνια, έναν θαυμαστό
δίαυλο Ορθοδόξου προσκυνήσεως στη μνήμη του σήμερα εορταζομένου
Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, του Ομολογητού. Και γίνεται η σημερινή
ημέρα αφορμή δοξολογίας του Θεού γιατί χάρισε στον τόπο μας και
στην Εκκλησίας μας ένα τέτοιο πρόσωπο, ο βίος και ομολογία του
οποίου γίνονται παράδειγμα ζωής για όλους τους Χριστιανούς.
Μόνο που οι βίοι, των Αγίων όπως και του Οσίου Ιωάννου, δεν
είναι λογοτεχνικά κείμενα, δημιουργήματα ποιητών και καλλιτεχνών
του λόγου. Είναι κραυγές αγωνίας και αφύπνισης προς όλους εμάς που
συνιστούμε την Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό θα σταθούμε σε δύο
μόνο σημεία της αγίας ζωής του, προκειμένου να βγάλουμε χρήσιμα
και επωφελή συμπεράσματα, χρήσιμα για όλους μας. Σο πρώτο είναι η
ομολογία της πίστεως. Ο Άγιος πολέμησε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο,
αιχμαλωτίστηκε από τους τούρκους και σύρθηκε ως δούλος, μέχρι το
Προκόπι της Καππαδοκίας. Εκεί αγοράστηκε από έναν μουσουλμάνο
άρχοντα, ο οποίος τού ανέθεσε να φροντίζει τα ζώα του. Ήταν η εποχή
που ο  Ιωάννης δοκιμάστηκε σκληρά και βασανίστηκε για να
εγκαταλείψει την πίστη του και έφθασε κοντά στο μαρτύριο για την
αγάπη του Χριστού. Έμεινε, όμως, ακλόνητος και ο Θεός δεν επέτρεψε
να μαρτυρήσει γιατί είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν. Σον ευλόγησε με την
χάρη της Ομολογίας και τον κατέταξε στην τιμημένη χορεία των
Ομολογητών της πίστεως, οι οποίοι κατέχουν ισότιμη θέση με τους
Μάρτυρες στη συνείδηση της Εκκλησίας, καθότι, όπως διδάσκει ο
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,  «οι ομολογητές είναι κατά πρόθεσιν
Μάρτυρες».  Ο ομολογιακός τρόπος της ζωής του έγινε αφορμή να
επισκιάσει η Χάρις του Θεού τον αφέντη του, ο οποίος κατάλαβε ότι ο
Ιωάννης ήταν ξεχωριστός, ήταν όντως άνθρωπος του Θεού. Κι έτσι ο
στάβλος που φύλαγε τα ζώα έγινε τόπος σωτηρίας για χιλιάδες
Φριστιανών και Μουσουλμάνων της περιοχής, που κατέφευγαν στη
χάρη του για να λάβουν νάματα ζωής αιωνίου.
Σο δεύτερο σημείο σχετίζεται με την μεταφορά της πίστεως από
τους Καππαδόκες Έλληνες του Προκοπίου, οι οποίοι στις αρχές της
3ης
δεκαετίας του 20ού αιώνος, υπό βίαιες συνθήκες, αναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και να βρεθούν στα

χώματα της Μητέρας Ελλάδος. Οι πρόγονοί μας εκείνοι δεν
μετέφεραν, κατά τον ξεριζωμό, ούτε τις ιδιοκτησίες τους, ούτε τα
πλούτη και τα υλικά αγαθά τους. Έφθασαν εδώ ρακένδυτοι,
ταπεινωμένοι και εξουθενωμένοι, έχοντας, όμως, μαζί τους τον
μεγαλύτερο θησαυρό τους, την Ορθόδοξη πίστη τους. Μετέφεραν τις
ιερές Εικόνες τους, τα Λείψανα των Αγίων τους. Ναύλωσαν καράβι
για να μεταφέρουν το άφθαρτο ΢κήνωμα του Αγίου Ιωάννου  στο νέο
του σπίτι, στο Νέο Προκόπι Ευβοίας. Μετέφεραν την πίστη σε μία
Ελλάδα που βίωνε τις πληγές δύο τρομερών ιστορικών περιπετειών
και δραμάτων: του 1ου Παγκοσμίου πολέμου και της Μικρασιατικής
καταστροφής. Ήταν η εποχή του διχασμού και της εθνικής
ταπείνωσης, κατά την οποία η πατρίδα μας είχε ανάγκη από
προωθητική δύναμη. Αυτή τη δύναμη έφεραν οι πρόσφυγες, οι οποίοι
αναγέννησαν τον τόπο μας, κομίζοντας πολιτισμό, γράμματα,
Ελληνικό πνεύμα, κυρίως, όμως, την Ορθόδοξη πίστη, που εκείνη την
εποχή βρισκόταν σε κατάσταση νάρκωσης.
Η ομολογία της πίστεως, αγαπητοί μου, που μάς διδάσκει ο
Όσιος Ιωάννης, είναι ιερή υποχρέωση για όλους μας, όλες τις εποχές.
Φαίνεται, όμως, δύσκολη στις μέρες μας γιατί ο Χριστός σήμερα
θεωρείται από το πνεύμα του κόσμου ξεπερασμένος και παρωχημένος.
Είναι, όμως, δύσκολη γιατί και εμείς οι Χριστιανοί φαίνεται πως
έχουμε γίνει ένα με το πνεύμα του κόσμου και μετατρέψαμε τα
ουσιαστικά της πίστεως σε τυπική θρησκευτικότητα, την Εκκλησία
από κιβωτό σωτηρίας σε κοινό θρησκευτικό μόρφωμα, όπως και τόσα
άλλα.
Ο Όσιος Ιωάννης, όμως, μάς διδάσκει ότι, όπως, οι Καππαδόκες
πρόγονοί μας, έτσι κι εμείς πρέπει να κάνουμε και πάλι κέντρο της
ζωής μας τον Χριστό και τους Αγίους. Να μιμηθούμε εκείνους που
ανέστησαν τον τόπο όχι επειδή είχαν πλούτη και ευμάρεια υλική,
αλλά θησαυρό πνευματικό, την πίστη και την ζωή της Εκκλησίας. Αν
φθάσαμε σ΄ αυτό το τέλμα και το κατάντημα των ημερών μας, φθάσαμε
γιατί ξεχάσαμε, γιατί κάναμε λάθος επιλογές και διαλέξαμε τα πλούτη
του κόσμου αντί του θησαυρού του Χριστού. Μπορούμε, λοιπόν, όλα
να τα μετασχηματίσουμε γύρω μας, όχι με το να γίνουμε, απλώς, καλοί
Χριστιανοί και άνθρωποι, αλλά αυθεντικοί Χριστιανοί της αγάπης και
της μετανοίας, αφού αποβάλλουμε κάθε ίχνος θρησκευτικής
υποκρισίας από πάνω μας.
Αυτή την κραυγή αφύπνισης εκπέμπει σήμερα ο Όσιος Ιωάννης
ο Ρώσος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, καλώντας μας να
καταλάβουμε τί είχαμε και τί χάσαμε, ποιοί ήμασταν και ποιοί γίναμε,
αλλά και ποιοί μπορούμε να γίνουμε, για μάς και τον τόπο μας, αν
αποφασίσουμε την ευεργετική επιστροφή στις πηγές της πίστεως και
της αληθείας του Ιησού Χριστού, μέσα στην καθημερινή βίωση της
Εκκλησιαστικής εμπειρίας. ΑΜΗΝ!