Περί των επιστολών των Αποστόλων

     

      Πολλοί Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι στη προσπάθεια τους να υποστηρίξουν το sola scriptura, κηρύττουν ότι τα 27 βιβλία της Κ.Δ. ήταν αποδεκτά στην αρχαία Εκκλησία εξαρχής. Φυσικά, ο καλοπροαίρετος ερευνητής αντιλαμβάνεται ότι η Κ.Δ. δεν είναι Κοράνι και ο ισχυρισμός του sola scriptura αποτελεί θεολογικό ατόπημα, ενώ ταυτόχρονα η έλλειψη συστηματικής διδασκαλίας και έρευνας πάνω σε θέματα Ιστορίας, δείχνει την προχειρότητα με την οποία προσεγγίζουν οι οπαδοί της Διαμαρτυρόμενης κίνησης, τις Ιερές Γραφές. Στο σημερινό άρθρο, θα επιλέξω απόσπασμα απο την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου Καισαρείας και θα ταξιδέψουμε μαζί στα εκκλησιαστικά εκείνα χρόνια. 

      «Του Πέτρου λοιπόν αναγνωρίζεται καθολικώς μία επιστολή, η λεγομένη πρώτη, ταύτην δε χρησιμοποιούν εις τα συγγράμματα των και οι παλαιοί πρεσβύτεροι ως αναμφισβήτητον· η δε φερομένη ως δευτέρα, αν και δεν την παρελάβομεν ως κανονικήν, όμως εις πολλούς εφάνη χρήσιμος και εκτιμάταιόσον αι άλλαι γραφαί. Το βιβλίον όμως των λεγόμενων Πράξεων αυτού και το επ'ονόματι του φερόμενον ευαγγέλιον ως και το λεγόμενον κήρυγμα αυτού και η καλουμένη Αποκάλυψις αυτού, δεν γνωρίζομεν καθόλου να έχουν παραδοθή μεταξύ των καθολικών βιβλίων, καθ'όσον ούτε κανείς απο τους αρχαίους ούτε κανείς απο τους συγχρόνους μας εκκλησιαστικούς συγγραφείς εχρησιμοποίησε τα εξ αυτών μαρτυρίας. Εις την συνέχειαν της παρούσης Ιστορίας θα φροντίσω ώστε μαζί με τας διαδοχάς να υποδείξω τους κατά καιρούς εκκλησιαστικούς συγγραφείς οι οποίοι χρησιμοποιούν εκ των αντιλεγομένων βιβλίων, και όσα λέγουν ούτοι περί των κανονικών και ομολογουμένων βιβλίων, καθώς και περί των μή κανονικών. Τόσα είναι τα επ'ονόματι του Πέτρου βιβλία, εκ των οποίων μίαν μόνον επιστολήν γνωρίζω ως γνησίαν και ως παραδεδεγμένην απο τους παλαιούς πρεσβυτέρους. 

      Του δε Παύλου αι δεκατέσσαρες επιστολαί είναι προδήλως και σαφώς ιδικαί του, αν και δεν είναι ορθόν να αγνοήσομεν ότι μερικοί απορρίπτουν την Προς Εβραίους, ισχυριζόμενοι ότι η Εκκλησία των Ρωμαίων αμφισβητεί ότι αυτή είναι του Παύλου. Τα περί αυτής λεχθέντα υπό των προγενεστέρων ημών θα παραθέσω εν καιρώ. Επίσης ούτε τας λεγομένας Πράξεις αυτού παρέλαβον ως αναμφισβητήτους. Επειδή δε ο ίδιος απόστολος εις τους χαιρετισμούς κατά το τέλος της προς Ρωμαίους επιστολής μνημονεύει μετά των άλλων και τον Ερμάν, εις τον οποίον λέγουν ότι ανήκει το βιβλίο του Ποιμένος, πρέπει να γνωρίζομεν ότι και τούτο απο μερικούς μέν αμφισβητείται και δεν τοποθετείται μεταξύ των παραδεδεγμένων, απο άλλους δε κρίνεται ωφελιμώτατον, δι' εκείνους μάλιστα οι οποίοι χρειάζονται στοιχειώδη διδασκαλίαν. Άλλωστε γνωρίζομεν ότι ήδη αναγινώσκεται δημοσία εις ωρισμένας Εκκλησίας και έχω ευρεί ότι χρησιμοποιείται απο μερικούς εκ των παλαιοτάτων συγγραφέων. 

      Ταύτα προς κατάδειξιν των αναμφισβητήτων και των μή παραδεδεγμένων απο όλους θείων συγγραμμάτων» (Εκκλησιαστική Ιστορία Ευσεβίου Καισαρείας, ΕΠΕ, Α'τόμος, σελ. 247-249). Στον ίδιο τόμο και συγκεκριμένα στη σελίδα 311-313 διαβάζουμε τα εξής:«Φθάσαντες εις το σημείον τούτον, είναι εύλογον να ανακεφαλαιώσωμεν τα αναφερθέντα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Εν πρώτοις φυσικά πρέπει να ταχθή η αγία τετράκτυς του ευαγγελίου, τα οποία ακολουθεί το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων·μετ'αυτήν δε πρέπει να εγκρίνεται η λεγομένη πρώτη επιστολή του Ιωάννου και ομοίως η του Πέτρου. Εις το τέλος πρέπει να ταχθή, εάν φανή αρεστόν, η Αποκάλυψις του Ιωάννου, περί της οποίας θα εκθέσωμεν τα δέοντα εν καιρώ. Και αυτά μεν περιλαμβάνονται εις τα παραδεδεγμένα. Μεταξύ δε των αμφισβητουμένων, άλλα γνωρίζομένων υπό των πολλών, φέρεται η λεγομένη επιστολή του Ιακώβου και Ιούδα, η δευτέρα επιστολή Πέτρου και η δευτέρα και τρίτη Ιωάννου, είτε εις τον ευαγγελιστήν ανήκουν αυταί είτε εις ομώνυμον με εκείνον».

      Οι λάτρεις των αποστολικών χρόνων και αυτοί που επιδιώκουν να ταυτιστούν με τα χρόνια εκείνα, θα πρέπει να ξεχάσουν μερικές επιστολές, σύμφωνα με το ιστορικό απόσπασμα. Στη θέση τους δε, θα πρέπει να εισχωρήσουν άλλα βιβλία, όπως εκείνο του Ερμά, αν και όχι αποδεκτό απο όλους. Η Έκκλησία όμως έκλεισε τον Κανόνα τον Δ' αιώνα μ.Χ. και έτσι όρισε τα 27 βιβλία της Κ.Δ. Σύμφωνα με κάποιους προτεστάντες όμως, η Εκκλησία εκείνη τη περίοδο βρισκόταν σε αποστασία, οπότε, πώς μπορεί να επικυρωθεί ή να πιστοποιηθεί η απόφαση της αυτή; Πώς μπορεί ο αποστάτης να κηρύξει Θεοπνευστία; Πώς γίνεται ο ειδωλολάτρης να ορίζει τον Κανόνα της Κ.Δ. ;

«Η γαρ αγνοούντας διδάξομεν, ή κακουργούσιν ουκ επιτρέψομεν» 

Μέγας Βασίλειος 

πηγή

Έχουμε ανάγκη μια «Πολιτική Εκκλησία»;

      

      «Εγείρεται το ερώτημα: Έχει άραγε το Ευαγγέλιο  «πολιτική διάσταση»; Κάθε διεθνής ή ταξική πάλη συνδέεται με τη βία: «Χτυπάτε τους εχθρούς». Η εντολή όμως του Χριστού λέει  «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Ματθ. 5,44). Η τελευταία δεν επιτρέπει καθόλου να υποβιβάσουμε το Ευαγγέλιο στο επίπεδο της αδελφοκτόνου διαιρέσεως των υλικών αγαθών. Όταν μπούν στις τάξεις των μαχητών οι επίσκοποι, οι θεολόγοι, οι πιστοί Χριστιανοί γενικά, θεωρούν εκείνους που αποφεύγουν τη συμμετοχή στο είδος αυτό των δραστηριοτήτων ως μικρόψυχους και δειλούς. Όσο πιο επικίνδυνη είναι η συμπλοκή με τους καταπιεστές, τόσο περισσότερο θεωρείται η ανθρωπιστική αποστολή  ως μαρτύριο για τον «Χριστό». 

      Η αποφυγή μας υπαγορεύεται απο τη συνείδηση ότι κάθε αλλαγή καταστάσεως στις κοινωνικές σχέσεις με επαναστατικό, δηλαδή εκβιαστικό τρόπο, θα αποδειχθεί τελικά αντικατάσταση της μιάς βίας απο την άλλη. Η ιστορική πείρα το απέδειξε αυτό σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων. Ήδη εμείς παρατηρήσαμε στη διάρκεια της ζωής μας πώς η ιδέα της δικαιοσύνης ενέπνεε τους ανθρώπους στη μάχη με τον δεσποτισμό και την εκμετάλλευση , για την ελευθερία και τα πλήρη δικαιώματα για όλους. Ωστόσο, οι επαναστάσεις κατέληξαν ή μετατράπηκαν σε τρομοκρατικά καθεστώτα με την κατάπνιξη τεράστιων μαζών πληθυσμού, με τη στέρηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων και τα παρόμοια. Όσο βαθιά και αν είναι η ταραχή μας για τις αδικίες κάποιου συστήματος, η αλλαγή του πρέπει να συνδέεται με μακρά διαδικασία ανυψώσεως του ηθικού επιπέδου των ανθρώπων εν γένει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να πραγματοποιήσουμε εκβιαστικές πράξεις-ακόμη και επάνω στους εκβιαστές-στο Όνομα του Χριστού. Να ελέγξουμε όμως την αδικία, ζώντας με ένταση, για να φυλάξουμε τη δικαιοσύνη προς όλους, μπορούμε και το κάνουμε, όταν βλέπουμε όφελος απο τον λόγο μας. Η τέλεση της ίδιας της Λειτουργίας , η οποία είναι θυσία για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, είναι η υψηλότερη απ'όλες τις συμμετοχές στη δύσκολη διακονία προς την ανθρωπότητα. Δεν μας επιτρέπεται να παρεκκλίνουμε απο τον σκοπό να παραμείνουμε στο φώς των εντολών του Κυρίου. Άν γίνουμε μία απο τις σκοτεινές δυνάμεις που πολεμούν για την επικράτηση επάνω στους αδελφούς, θα επισκιάσουμε το φώς που έφερε στη γη ο Θεός. Αυτό ασφαλώς το έγκλημα είναι πιο επιζήμιο για μας απο κάθε άλλο. Ο κόσμος δεν χρειάζεται «πολιτική Εκκλησία» [...] Δεν πρέπει να φοβούμαστε την πρόσκαιρη απομάκρυνση των ανθρώπων απο την Εκκλησία. Το παράδειγμα του Χριστού, που εγκαταλείφθηκε εντελώς μόνος κατά την ημέρα του Γολγοθά Του, ας μας ενισχύει να βαδίσουμε στα ίχνη Του. [...] Συνεπώς, αν θα μας εγκατέλειπαν οι πάντες, και τότε δεν θα άξιζε να υποβιβάσουμε τις αληθινές διαστάσεις της Καινοδιαθηκικής Αποκαλύψεως που μας δόθηκε με τα παθήματα του Χριστού στο επίπεδο της «ηθικής», στο επίπεδο του «άθεου ουμανισμού», στο επίπεδο «κάθε τόπου και είδους διασκεδάσεως». 

Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής

Γέροντας Σωφρόνιος  

πηγή

Ποιος είναι ο Χριστός κατά το χριστιανισμό

ΠΗΓΗ

Θ. Ρηγινιώτης (Άρωμα Ασίας)

Κατά την χριστιανική θεολογία, όπως την παρέδωσαν ως εμάς οι άγιοι δάσκαλοι της πίστης μας, ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ ήταν και είναι ο Χριστός, για τον οποίο μίλησαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και τον ερχομό Του προανήγγειλε ο Θεός στο «πρωτευαγγέλιο», Γένεση, 3, 14-15:
Και είπε Κύριος ο Θεός τω όφει· … και έχθραν θήσω ανά μέσον σου και ανά μέσον της γυναικός και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής· αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν (και είπε ο Κύριος ο Θεός στον όφη: […] και θα θέσω έχθρα ανάμεσά σε σένα και στη γυναίκα και ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της· εκείνος θα σου χτυπήσει την κεφαλή κι εσύ θα χτυπήσεις τη φτέρνα του). Τα λόγια αυτά, κατά τη χριστιανική θεολογία, αναφέρονται στο Χριστό, που ονομάζεται «σπέρμα της γυναικός», γιατί γεννήθηκε χωρίς ανδρική παρέμβαση, και που ο «όφης» ο διάβολος «Τον χτύπησε στη φτέρνα», δηλαδή Του κατάφερε μια μικρή πληγή (τη σταύρωση). [Σημείωση: για τις παραπομπές στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, μπορείς να μπεις εδώ & εδώ].
Ο Ιησούς ονομάζεται «Χριστός» (εβραϊκά: Μεσσίας), γιατί, ως άνθρωπος, είναι «χρισμένος» από το Θεό, δηλαδή έχει πάρει την εξουσιοδότηση να πραγματοποιήσει το θεϊκό σχέδιο για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Δεν είναι «ένας προφήτης», αντίθετα, οι προφήτες μίλησαν για τον ερχομό Του. Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από τις προφητείες τους και τα ευαγγέλια γεμάτα από αναφορές σ’ αυτές τις προφητείες, καθώς επαληθεύονταν σιγά σιγά.
Είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, χωρίς όμως το προπατορικό αμάρτημα. Έτσι, ενώνοντας στο Πρόσωπό Του Θεό και άνθρωπο, δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να ενωθούν μαζί Του και –επομένως– να ενωθούν και με το Θεό: να φτάσουν δηλαδή στη θέωση, δηλαδή στην αγιότητα.
Αν ο Χριστός δεν ήταν Θεός, η ένωση μαζί Του δε θα ένωνε τους ανθρώπους με το Θεό. Αν δεν ήταν άνθρωπος, αλλά μόνο Θεός, δε θα μπορούσαμε να ενωθούμε μαζί Του.

Ο Χριστός ως Θεός

• Υπάρχει πάντα γεννημένος με μυστηριώδη πνευματικό τρόπο από τον Πατέρα, αχώριστο μέλος της Αγίας Τριάδας.
• Δημιούργησε τον κόσμο μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.
• Εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη, ιδίως στα οράματα των προφητών (π.χ. Ησαΐα, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ κ.τ.λ.), καθώς και στη φλεγόμενη βάτο του Μωυσή. Είναι ο Γιαχβέ (=ο Ων, δηλαδή ο Υπάρχων), ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ.
• Είναι ο Λόγος και η Σοφία του Θεού.

Στην Αγία Γραφή φαίνεται ότι είναι:
 

Θεός: Λέγει αυτώ ο Φίλιππος· Κύριε, δείξον ημίν τον Πατέρα και αρκεί ημίν. Λέγει αυτώ ο Ιησούς· τοσούτον χρόνον μεθ’ ημών ειμί και ουκ έγνωκάς με, Φίλιππε; (=τόσο χρόνο είμαι μαζί σας και δε με γνώρισες, Φίλιππε;). Ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Πατέρα (=όποιος είδε εμένα, είδε τον Πατέρα). Και πώς συ λέγεις, δείξον ημίν τον Πατέρα; Ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί εστί; (κατά Ιωάννην 14, 8-9).
Σε αρκετά σημεία της Καινής Διαθήκης ο Ιησούς χαρακτηρίζεται «Θεός», π.χ. κατά Ιωάννην 1, 1, κατά Ιωάννην 20, 28 [ο Θωμάς «είπεν αυτώ» (σ’ Αυτόν) «ο Κύριός μου και ο Θεός μου»], Πράξεις των αποστόλων 20, 28, προς Ρωμαίους 9, 5, προς Εφεσίους 5, 5 («εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεού»), Α΄ προς Τιμόθεον 3, 16 («Θεός εφανερώθη εν σαρκί»), προς Τίτον 1, 10 («την διδασκαλίαν του σωτήρος ημών Θεού» –ο Χριστός δίδαξε, όχι ο Πατήρ) και 2, 13 («επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ος έδωκεν εαυτόν υπέρ πάντων» –η επιφάνεια [εμφάνιση] θα είναι του Χριστού, όχι του Πατρός), προς Εβραίους 3, 4, Β΄ επιστολή Πέτρου 1, 1, Α΄ επιστολή Ιωάννου 5, 20 κ.ά.
 

Πρέπει να επισημάνουμε ότι ο απόστολος Παύλος γράφει κάτι παράξενο στην επιστολή Α΄ προς Κορινθίους 8, 6: «αλλ’ ημίν είς Θεός ο Πατήρ, εξ ου τα πάντα και ημείς εις αυτόν, και είς Κύριος Ιησούς Χριστός, δι’ ού τα πάντα και ημείς δι’ αυτού» (=αλλά για μας [υπάρχει] ένας Θεός, ο Πατέρας, από τον οποίο [προέρχονται] τα πάντα και εμείς απ’ Αυτόν, και ένας Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, διά του οποίου τα πάντα και εμείς δι’ Αυτού). Αν ο «Ένας Θεός» είναι ο Πατήρ, πώς λέμε ότι ο Χριστός είναι Θεός;
Το αίνιγμα αυτό λύνεται με τη βοήθεια των λόγων του Κυρίου Ιησού ότι η ταύτισή Του με τον Πατέρα είναι απόλυτη, σε σημείο που Πατήρ και Υιός να είναι ένα, να είναι ο Ένας μέσα στον Άλλο, όλα όσα έχει ο Ένας να τα έχει και ο Άλλος, όποιος είδε τον Υιό, να έχει δει και τον Πατέρα (άρα Πατήρ και Υιός είναι όμοιοι)· βλ. Ιω. 10, 30. 14, 9-11. 16, 15. 17, 10 και 17, 21.

Παράλληλα όμως ο Κύριος μπορεί να λέει «ο Πατήρ μου είναι μεγαλύτερος από μένα» (Ιω. 14, 28), διότι ο Πατήρ είναι Πατήρ, πηγή της ύπαρξης του Υιού. Όχι όμως δημιουργός Του, αλλά Πατήρ Του (γεννήτοράς Του), ούτε μεγαλύτερος σε χρόνο, αφού διά του Υιού «δημιούργησε τους αιώνες» (προς Εβραίους, 1, 2), άρα και ο Υιός, όπως και ο Πατήρ, υπάρχει πριν το χρόνο, είναι άχρονος.
Σημειωτέον ότι ο Ιησούς διακήρυξε ευθέως τον Εαυτό Του ως ισότιμο προς το Θεό, σε περιπτώσεις όπου συγχώρησε αμαρτίες ανθρώπων ή έδωσε στους μαθητές του το χάρισμα να συγχωρούν αμαρτίες και να κάνουν θαύματα και ιδίως στο χαρακτηριστικό σημείο του κατά Ιωάννην ευαγγελίου (13, 34), όπου παρέδωσε στους μαθητές Του –και κατ’ επέκτασιν στους ανθρώπους– την εντολή της αγάπης (ως δική Του εντολή), όπως στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός είχε παραδώσει τις εντολές του «παλαιού νόμου» στο Μωυσή.

Παραδόξως όμως ο Ιησούς ονομάζεται στην Αγία Γραφή και «Λόγος» αλλά και «Σοφία» του Θεού.
 

Λόγος: Ένα αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος… Πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν… Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού (=είδαμε τη λαμπρότητά Του), δόξαν ως μονογενούς παρά Πατρός (αρχή του κατά Ιωάννην ευαγγελίου).
Σοφία: ο απόστολος Παύλος μιλάει για «Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν» (Α΄ προς Κορινθίους 1, 24, βλ. και 1, 30). Αυτός ο χαρακτηρισμός, «Θεού σοφία», παραπέμπει σε μερικά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης, όπου εμφανίζεται ένα θείο Ον, που ονομάζεται Σοφία και δεν είναι ο Θεός Πατήρ. Η Σοφία αυτή κατά την ορθόδοξη θεολογία είναι ο Υιός, γι’ αυτό και ο μεγάλος καθεδρικός ναός της Κωνσταντινούπολης που αφιερώθηκε σ’ Αυτόν –καθώς και οι άλλοι ανάλογοι ναοί που χτίστηκαν στην Ελλάδα και στις σλαβικές χώρες– ονομάστηκε «Ναός της του Θεού Σοφίας», Αγία Σοφία.
Η Σοφία, στην Παλαιά Διαθήκη, μιλάει διά των προφητών και λέει: Εγώ από στόματος Υψίστου εξήλθον και ως ομίχλη κατεκάλυψα γην· εγώ εν υψηλοίς κατεσκήνωσα, και ο θρόνος μου εν στύλω νεφέλης· γύρον ουρανού εκύκλωσα μόνη και εν βάθει αβύσσων περιεπάτησα· εν κύματι θαλάσσης και εν πάση τη γη και εν παντί λαώ και έθνει εκτησάμην… έτι διδασκαλίαν ως προφητείαν εκχεώ (=θα αναβλύσω) και καταλείψω αυτήν εις γενεάς αιώνων· ίδετε ότι ουκ εμοί μόνω εκοποίασα, αλλά πάσι τοις εκζητούσιν αυτήν (Σοφία Σειράχ, κεφ. 24. βλ. και Παροιμίες, Σοφία Σολομώντος, Ιώβ).
Ο προφήτης συγγραφέας του βιβλίου Σοφία Σολομώντος, στην Παλαιά Διαθήκη, προσεύχεται στο Θεό και λέει: …και μετά σου η σοφία η ειδυία τα έργα σου και παρούσα, ότε εποίεις τον κόσμον… Εξαπόστειλον αυτήν εξ αγίων ουρανών και από θρόνου δόξης σου πέμψον αυτήν… (=μαζί σου η σοφία που γνώριζε τα έργα Σου και ήταν παρούσα, όταν δημιουργούσες τον κόσμο… Στείλε την από τους ιερούς ουρανούς και από το φωτεινό θρόνο Σου, Σοφία Σολομώντος, 9, 9-10).

Λόγος και Σοφία

Οι χαρακτηρισμοί «Λόγος» και «Σοφία» για το Χριστό είναι αρκετά μυστηριώδεις, όμως μπορούμε να επιχειρήσουμε μια διερεύνηση:
Ο άνθρωπος έχει νου, λόγο (=λογική) και σοφία, καθώς και πνεύμα (πνοή, αναπνοή ή ψυχή). Ανάλογες ιδιότητες έχει κι ο Θεός. Ο Θεός όμως είναι το απόλυτο Ον, και μάλιστα το απόλυτο Πρόσωπο. Γι’ αυτό, ο Νους, ο Λόγος, η Σοφία και το Πνεύμα Του δεν είναι απλές ιδιότητες, όπως σ’ εμάς, αλλά ολοκληρωμένα και λογικά Πρόσωπα με συνείδηση της ύπαρξής Τους και αγάπη: ο Πατήρ (Νους), ο Υιός (Λόγος και Σοφία) και το Άγιο Πνεύμα (Πνεύμα).

Ο Υιός, ως Λόγος, έχει και μιαν άλλη σημασία: πολλοί αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, όπως ο Ηράκλειτος και οι στωικοί, πίστευαν ότι υπάρχει μια θεϊκή δύναμη, που δημιούργησε και συντηρεί το σύμπαν, και την ονόμαζαν «Λόγο του κόσμου» (λογική). Κατά την Παλαιά Διαθήκη (Γένεσις, 1, 1-27), ο Θεός «είπε και εγενήθησαν» ο κόσμος και όσα περιλαμβάνει, εκτός από τον άνθρωπο, για τον οποίο ακολουθήθηκε εντελώς διαφορετική δημιουργική διαδικασία (η οποία όμως επίσης άρχισε με λόγο, δηλ. λόγια, Γέν. 1, 26). Ένας Ιουδαίος φιλόσοφος της Αλεξάνδρειας, ο Φίλων, που έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. (αλλά δεν ήταν χριστιανός), συνέδεσε το «Λόγο του κόσμου» των αρχαίων Ελλήνων με το «λόγο του Θεού» της Παλαιάς Διαθήκης, υποστηρίζοντας ότι και οι φιλόσοφοι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, μιλούσαν για τον αληθινό Θεό (η άποψη αυτή είναι σωστή, κατά το χριστιανισμό, και την υποστήριξαν πολλοί άγιοι, όπως ο Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς και ο Κλήμης ο Αλεξανδρέας). Ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ονομάζοντας Λόγο τον Υιό, απαντάει στο Φίλωνα και στους φιλοσόφους ότι Αυτός ο Λόγος, για τον Οποίο μιλούσαν, δεν είναι μια απρόσωπη δύναμη, αλλά ένα Πρόσωπο, και μάλιστα Ένας από την Αγία Τριάδα. Συνδέει λοιπόν τη χριστιανική θεολογία με την ιουδαϊκή και την ελληνική φιλοσοφία της αρχαιότητας.
Έτσι ερμηνεύεται από τους αγίους διδασκάλους της χριστιανικής πίστης ο λόγος του Θεού, με τον οποίο δημιούργησε τον κόσμο, όχι ως «φωνή», αλλά ως συμβολισμός της συμμετοχής του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδας στο έργο της δημιουργίας του κόσμου:
«Φωνή δε τί άλλο εστίν, αλλ’ ή ο Λόγος ο του Θεού, ός έστι και Υιός αυτού;» (τι άλλο είναι η «φωνή» [του Θεού στη Γένεση], παρά ο Λόγος του Θεού, που είναι και Υιός Του), άγιος Θεόφιλος Αντιοχείας, Προς Αυτόλυκον ΙΙ, κεφ. 22, P.G. 6, 1088Α (1).
Λόγος, Νους και Σοφία είναι ο Χριστός, γράφει και ο άγιος Αθηναγόρας ο Αθηναίος φιλόσοφος, στην Πρεσβεία περί χριστιανών (απολογία για τους χριστιανούς που θανατώνονταν από το ρωμαϊκό κράτος), κεφ. 24, P.G. 945Β: «Ως γαρ Θεόν φαμέν (=λέμε), και Υιόν τον Λόγον αυτού, και Πνεύμα άγιον, ενούμενα μεν κατά δύναμιν, τον Πατέρα, τον Υιόν, το Πνεύμα, ότι Νους, Λόγος, Σοφία, Υιός του Πατρός, και απόρροια, ως φως από Πυρός, το Πνεύμα».

Η κάθοδος του Ιησού στον Άδη, που είναι και η ορθόδοξη εικόνα της ανάστασής Του (από το post Τα πνεύματα των νεκρών και εμείς)

Ο Χριστός ως Άνθρωπος

Ο Ιησούς, ως άνθρωπος, είναι ο δεύτερος Αδάμ, πρωτόπλαστος, ο πρώτος της δεύτερης δημιουργίας του ανθρώπου, στην οποία ο Θεός καλεί όποιον άνθρωπο θέλει να συμμετάσχει, για τη θεραπεία του προπατορικού αμαρτήματος. 

Είναι αθάνατος ως προς το φυσικό θάνατο, αφού δεν έχει το προπατορικό αμάρτημα, αλλά πεθαίνει από ανθρώπινο χέρι επειδή ήταν πολύ καλός για να τον αντέξουν οι άνθρωποι, που είχαν απομακρυνθεί από το Θεό. Ο θάνατός Του –όπως και η επίγεια ζωή Του– συνετέλεσε ώστε:
• να υποστεί όλα τα δεινά και τις τραγωδίες του ανθρώπινου γένους (παιδί άγαμης μητέρας που κινδυνεύει να λιθοβοληθεί, γεννημένος σε στάβλο, σε θετή οικογένεια, πρόσφυγας ως βρέφος, περιπλανώμενος, προδομένος από φίλο, εγκαταλελειμμένος από τους φίλους, αθώος που καταδικάζεται και πεθαίνει με σταύρωση, νιώθοντας με ανεξήγητο τρόπο, πάνω στο σταυρό, ακόμη και την «εγκατάλειψη από το Θεό», όπως πολλές φορές νιώθουν οι άνθρωποι),
• να ενώσει στο πρόσωπό Του όλη την ανθρωπότητα, προ Χριστού και μετά Χριστόν, όχι μόνο τη μετά Χριστόν: κατά το διάστημα της παραμονής Του στον Άδη, κηρύσσει στους νεκρούς και τους μεταφέρει από εκεί (από τον τόπο του αιώνιου θανάτου) στον τόπο όπου πηγαίνουν οι ψυχές σήμερα, που είναι τόπος προσωρινού θανάτου και αναμονής της ανάστασης: «τοις εν φυλακή πνεύμασι πορευθείς εκήρυξε» (Α΄ επιστολή Πέτρου, 3, 19),
• να ανοίξει το δρόμο για την κοινή ανάσταση, γιατί οι απόγονοι κληρονομούν τις ιδιότητες του προγόνου τους (=Αδάμ). Με την ανάστασή Του δε νικάει μόνο το δικό Του θάνατο, αλλά το θάνατο όλης της ανθρωπότητας. «Ο Χριστός άνοιξε την πόρτα της ανάστασης, αλλά δεν την έκλεισε» (άγ. Νικόλαος Καβάσιλας).

Έτσι, καλεί τους πάντες:

• να βαφτιστούν στο όνομά Του (και στο όνομα του Πατρός και του Αγ. Πνεύματος, δηλ. του Τριαδικού Θεού) και έτσι να πάψουν να είναι απόγονοι του παλαιού Αδάμ και να γίνουν απόγονοι του νέου Αδάμ (κατά Iωάννην 3, 5: «εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού», Ματθ. 28, 19: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»)·
• να φάνε το Σώμα Του και να πιουν το Αίμα Του, ώστε να ενωθούν μαζί Του(Ιω. 6, 51-59: «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ»), και φυσικά
• να εφαρμόσουν τη «νέα εντολή»: αγαπάτε αλλήλους, έως και τους εχθρούς σας.
Αυτή η ένωση μαζί Του θα δώσει τη δύναμη για εφαρμογή της εντολής.

Προσοχή: ο Ιησούς ζητάει να Τον αγαπούν οι άνθρωποι περισσότερο από τους γονείς και τ’ άλλα μέλη της οικογένειάς τους (π.χ. Ματθ. 10, 34-37), γιατί Εκείνος συνενώνει όλη την ανθρωπότητα, η αγάπη Του είναι η «παν-αγάπη», ενώ όταν «βάζουμε την οικογένειά μας πάνω απ’ όλα», χτίζουμε τείχος ανάμεσα στους «δικούς μας» και τους «ξένους» ή «εχθρούς» μας.
Κομβικό σημείο: ο Ιησούς δε σώζει τον κόσμο με τη διδασκαλία Του, αλλά με την ανάστασή Του, που ανοίγει το δρόμο για τη δική μας ανάσταση. Αν η ανάσταση του Χριστού είναι ψέμα ή συμβολικός μύθος, όλος ο χριστιανισμός είναι μια απάτη.
Όλοι θ’ αναστηθούμε μαζί, στο «Τέλος των ημερών» (δευτέρα παρουσία), γιατί όλη η ανθρωπότητα είναι ένα σώμα, το Σώμα του Χριστού (η Εκκλησία), δεμένο με τα δεσμά της αγάπης. Αν ο καθένας που πέθαινε ανασταινόταν την άλλη μέρα, ο σύνδεσμος της ενιαίας ανθρωπότητας θα ράγιζε.

(1) Τα αρχικά P.G. σημαίνουν Patrologia Graeca (Ελληνική Πατρολογία) και παραπέμπουν στο μνημειώδες έργο του J. P. Migne, Patrologiae cursus completus, serieus graeca, Paris 1857-1866. Είναι μια πολύτομη έκδοση όλων των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας και άλλων χριστιανών συγγραφέων, που είχε στη διάθεσή του ο εκδότης. Ο ίδιος εξέδωσε και Patrologia Latina, ανάλογη έκδοση των Πατέρων που έγραψαν στα λατινικά.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ του αγιου γεροντα ΠΑΙΣΙΟΥ

ΘΑΥΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ 
- Ο Γέροντας ΠΑΙΣΙΟΣ δεν έπαυσε
 να βοηθά τους ανθρώπους και 
μετά την κοίμηση του 

Ουκ απέστη ημών»

Ο Γέροντας δεν έπαυσε
 να βοηθά τους ανθρώπους 
και μετά την κοίμηση του.
 Οι άνθρωποι καταφεύγουν
στον Γέροντα και ζητούν τις 
πρεσβείες του, επειδή 
πιστεύουν στην αγιότητά του.
 Ο τάφος του έγινε πανορθόδοξο προσκύνημα. 
Έχει πολλή ευλογία και χάρι. Συγκεντρώνει 
τους πονεμένους και παρηγορεί τους θλιμμένους.
 Θεραπεύονται ασθενείς και γίνονται πολλά θαύματα. 
Και το Κελλάκι του στο Άγιον Όρος έγινε
 επίσης προσκύνημα. Καθημερινά περνούν 
επισκέπτες που είχαν γνωρίσει τον Γέροντα και
 ευεργετήθηκαν,
 για να τον ευχαριστήσουν ή άλλοι για να δουν 
που ζούσε...

Τα θαυμαστά γεγονότα που κάνουν οι Άγιοι, εμφανίσεις
 και θεραπείες, τα βλέπουμε και στον Γέροντα και
 μετά την κοίμησή του. Ιδιαιτέρως θεραπεύει 
καρκινοπαθείς και δαιμονισμένους. Εμφανίζεται 
και σώζει πολλούς από τροχαία δυστυχήματα. 
Πολλοί ασθενείς τον είδαν μέσα στα Νοσοκομεία.
 Διάφορα προσωπικά του αντικείμενα θαυματουργούν
 και εκπέμπουν άρρητη ευωδία.

Το χάρισμα της ευωδίας και μετά την κοίμηση 
του Γέροντα δεν εξαφανίστηκε. Πολλοί αισθάνονται
 ευωδία, όταν προσκυνούν τον τάφο του,
 όταν επισκέπτωνται το Κελλί του στο Άγιον Όρος, 
ή άλλοι αισθάνονται ευωδία εξερχόμενη από προσωπικά 
αντικείμενα ή ρούχα του.

Όπως μαρτυρούν οι πατέρες που διαδέχθηκαν 
τον Γέροντα στο Κελλί του, «τον πρώτο καιρό μετά 
την κοίμησή του σχεδόν όλοι οι επισκεπτόμενοι το
Κελλί αισθάνονταν αυτή την ξεχωριστή ευωδία.

Μαρτυρεί ο π. Α. Κ. : «Τήν χρονιά που εκοιμήθη 
ο Γέροντας έγινε Λειτουργία την ημέρα που 
εώρταζε το Κελλί του. Αισθάνθηκα κατά την ώρα
 της θείας Λειτουργίας ισχυρή ευωδία, η οποία με 
συνώδευσε μέχρι το Κουτλουμούσι και έπειτα χάθη
Είναι αμέτρητα τα μετά την κοίμηση θαύματα
 του Γέροντα και συνεχώς γίνονται και νέα.
 «Δια του λόγου το αληθές» σημειώνονται στην
 συνέχεια επιλεκτικά ελάχιστα, επιβεβαιωμένα και
 μαρτυρημένα από αυτόπτες μάρτυρες.

Ευωδία

Διάσωση παιδιού

Ο π. Χρήστος Τσάνταλης από τη Νέα Μηχανιώνα
 Θεσσαλονίκης και εφημέριος Κερασιάς, με εννέα 
παιδιά, καταθέτει: «Μερικά από τα παιδιά μου 
έπαιζαν στην ταράτσα του σπιτιού και κάποια 
στιγμή άρχισαν να πηδούν τον φωταγωγό. 
Ένα αγοράκι μου έξι ετών, που ακόμη δεν μιλάει
 καλά, θέλησε και αυτό να πηδήξη. Βρέθηκε στο 
κενό και σαν βολίδα έφυγε προς τα κάτω. 
Έπεσε από τον τρίτο όροφο. Ήλθαν τα παιδιά 
τρομαγμένα και μου το είπαν. Έτρεξα με
 χτυποκάρδι στο βάθος του φωταγωγού, για
 να περιμαζέψω το μικρό. Έμεινα έκπληκτος
 όταν το είδα να έρχεται προς το μέρος μου 
κατακίτρινο από τον φόβο. Το πήγα στο
 Νοσοκομείο. Οι γιατροί το εξέτασαν και είπαν
 ότι δεν έχει τίποτε, ούτε το παραμικρό τραύμα.

»Καταλάβαμε ότι πρόκειται περί θαύματος,
 και σκέφθηκα πως η θαυματουργός εικόνα της
 Παναγίας της Νέας Μηχανιώνας έσωσε το παιδί.
 Το πήγα στην εικόνα της και το ρώτησα: 
«Αυτή σε φύλαξε;». Αυτό απάντησε «όχι».
 Με ωδήγησε στην φωτογραφία του π. Παϊσίου 
και μου τον έδειξε με το δάκτυλο
 (ότι δηλαδή αυτός με κράτησε)».

Επεμβάσεις σε τροχαία

Ο κ. Στ. από την Καλαμάτα, κάτοικος Αθηνών,
 ταξίδευε με το αυτοκίνητό του προς τα Ιωάννινα.
 Καθ οδόν έπεσε θύμα ισχυρής μετωπικής 
συγκρούσεως, κατά την οποία το αυτοκίνητό 
του κυριολεκτικά διαλύθηκε και ο ίδιος 
τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι. 
Μεταφέρθηκε αναίσθητος στο Νοσοκομείο 
και μπήκε στην εντατική.

Ενώ ευρίσκετο στην κατάσταση αυτή, είδε μία
 φωτεινή νεφέλη και στο μέσον έναν ηλικιωμένο
 μοναχό. Παρ ότι δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με την
 Εκκλησία, επειδή εκείνες τις ημέρες είχε ακούσει
 από γνωστό του για κάποιον χαρισματούχο γέροντα
 Παίσιο, μέσα στην έκπληξή του ρώτησε 
αυθόρμητα τον άγνωστο μοναχό:

- Είσαι ο γέροντας Παίσιος;

Ο Γέροντας δεν απάντησε. Χαμογέλασε,
 τον χάιδεψε ελαφρά στο κεφάλι και του είπε:

- Μη φοβάσαι˙ θα γίνεις καλά!

Ο Στ. συνήλθε. Αν και σαστισμένος από το παράδοξο
 του πράγματος, και παρόλο που αγνοούσε τον
 θαυμαστό επισκέπτη του, πίστεψε στην 
διαβεβαίωσή του. Τήν διηγήθηκε μάλιστα με
 έντονο ύφος και στους γιατρούς. Και αυτοί 
έκπληκτοι διαπιστώνοντας την ανθρωπίνως 
ανεξήγητη βελτίωσή του, ωμολόγησαν:

- Όντως πρόκειται για θαύμα!

Αφού βγήκε από το Νοσοκομείο, στον δρόμο
 περνώντας μπροστά από ένα βιβλιοπωλείο έκπληκτος
 αντίκρυσε στην βιτρίνα τον σωτήρα του. 
Ανεγνώρισε την μορφή του στο εξώφυλλο
 ενός βιβλίου. Έτσι ανεκάλυψε τον ευεργέτη
 του και γεμάτος ευγνωμοσύνη το αγόρασε και το διάβασε.

Συγκινημένος ήλθε να προσκυνήση στην «Παναγούδα»
 (Ιανουάριος 1998), όπου και διηγήθηκε τα ανωτέρω. 
Εκτός του ότι τον διέσωσε από βέβαιο σωματικό
 θάνατο, η επέμβαση του Γέροντα άλλαξε και
 ριζικά την ζωή του. Ανεζήτησε πνευματικό 
και εξωμολογήθηκε. Σταμάτησε την κοσμική 
ζωή παρά τις έντονες πιέσεις των συγγενών. 
«Μού είναι αδύνατο να συνεχίσω τα ίδια˙
 στον νού μου έρχεται συνέχεια το χαμογελαστό 
φωτεινό πρόσωπο του Γέροντα», έλεγε με 
δάκρυα στα μάτια.

Διήγηση ευλαβούς εγγάμου Ιερέως 
που σπουδάζει στην Θεσσαλονίκη.

«Προ καιρού ήρθε ένας νέος και μου είπε: 
«Πάτερ, εγώ χθές έπρεπε να είχα πεθάνει,
 αλλά ο Θεός με έσωσε. Καθώς έτρεχα με μεγάλη
 ταχύτητα χτύπησα με την μοτοσυκλέττα μου 
επάνω σε ένα αυτοκίνητο και πετάχθηκα μακρυά. 
Τήν στιγμη εκείνη είδα έναν παππούλη να με 
πιάνη γερά από το δεξί χέρι και έτσι δεν
 έπαθα τίποτε».

»ϊσίου και μου το έδωσε. Από περιέργεια το ξεφύλλισα,
 μου κίνησε το ενδιαφέρον και το τελείωσα μέσα σε
 μια νύχτα. Από τότε άλλαξε η ζωή μου».

Το κασκόλ του εξαφανίζει όγκο

Μαρτυρία Φιλίτσας. . . από τον Βόλο:

«Βρέθηκα στην δύσκολη θέση να μην μπορώ να
 βοηθήσω και να ηρεμήσω, την απελπισμένη 
αδερφή μου, μετά από την ένδειξη όγκου 
στην μαστογραφία που έκανε.

»Μέ σεβασμό ζήτησα από αγαπητή μου
 φίλη την πολύτιμη κληρονομιά της, το κασκόλ 
του σεβαστού γέροντος Παϊσίου. Κρατώντας το
 σφιχτά στην αγκαλιά μου, με χέρια τρεμάμενα, 
με έντονο χτυποκάρδι, έτρεξα και το εναπόθεσα
 στην αγκαλιά της πασχούσης. Εκείνη με δάκρυα
 στα μάτια πήγε στο εικόνισμα και 
προσευχήθηκε. Της ευχήθηκα περαστικά, 
και το επέστρεψα αμέσως στην φίλη μου.

»Μετά από 45 μέρες η άρρωστη επανέλαβε 
την μαστογραφία. Το θαύμα είχε γίνει. 
Η μαστογραφία ήταν πεντακάθαρη. Ο όγκος είχε 
εξαφανιστή. Μεγάλη η χάρι του γέροντος Παϊσίο
Εγώ (ο ιερεύς) του έδειξα μερικές εικόνες Αγίων 
και φωτογραφίες συγχρόνων Γερόντων. 
Μόλις είδε τον γέροντα Παίσιο, φώναξε 
συγκινημένος: «Αυτός ήταν».

»Ύστερα από λίγες ημέρες ξαναήρθε και μου
 ανέφερε ότι εκ των υστέρων ανεκάλυψε στο 
τσεπάκι του μπουφάν του, στον δεξιό βραχίονα
 (ακριβώς εκεί που τον έπιασε ο Γέροντας), 
δύο μικρές εικονίτσες, μια του Χριστού και
 μια του γέροντος Παϊσίου που τις είχε βάλει
 η μητέρα του κρυφά».

Πνευματικές νεκραναστάσεις

Τα περισσότερα αλλά και μεγαλύτερα θαύματα του
 Γέροντα είναι τα ηθικά θαύματα. Πολλοί 
άνθρωποι αδιάφοροι θρησκευτικά, άθεοι εκ
 πεποιθήσεως, χωρίς ηθικούς φραγμούς, είτε
 μετά από κάποια μεταθανάτια εμφάνισή του, είτε 
συχνότερα από την ανάγνωση κάποιου βιβλίου
 του αναστήθηκαν πνευματικά, εισήλθαν με ζήλο 
στην Εκκλησία και κάποιοι και στο μοναχικό στάδιο.

Νέος ζούσε στην άγνοια και στην αμαρτία.
 Όχι τυχαία έπεσαν στα χέρια του οι Επιστολές
 του Γέροντα, και κυριολεκτικά συγκλονίστηκε. 
Άλλαξε η ζωή του και επιθυμεί τον μοναχικό βίο.

«Εγώ πριν έξι χρόνια», ομολογεί ένας νέος από τους
 πολλούς, «ήμουν αναρχικός. Φορούσα 
σκουλαρίκια και έπαιρνα ναρκωτικά. Κάποιος
 από την παρέα μου είχε ένα βιβλίο του π. Παυ».

Το Δεκεμβρίου του έτους 1996 στην έκθεση της Μονής
 στην Σουρωτή βρίσκονταν εκεί η υπεύθυνη αδελφή,
 ένα ανδρόγυνο με το μικρό τους κοριτσάκι και
 τον πατέρα τους, δύο μεσόκοπες γυναίκες και ένας
 νεαρός άνδρας. Ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή 
κραυγή. Μιά από τις μεσόκοπες γυναίκες, αρκετά 
εύσωμη, σωριάστηκε στο πάτωμα και άρχισε 
να χτυπιέται και να ωρύεται άγρια. Κουνούσε
 το κεφάλι γρήγορα πέρα-δώθε. Το θέαμα ήταν
 πολύ άσχημο. Η γυναίκα με το παιδάκι βγήκαν
 έξω, ενώ οι άλλοι πλησίασαν να την βοηθήσουν. 
Η γυναίκα μούγκριζε, αγκομαχούσε και 
έλεγε με μια άγρια, απειλητική, ανδρική φωνή: 
«Θα σάς κανονίσω ρε εγώ που δεν πιστεύετε, 
θα σάς δείξω εγώ. . . να, τώρα ακόμα λίγο και
 θα σάς βάλω όλους στο χέρι με το 666. . .
 θα με προσκυνάτε όλοι. . . χαμένοι, ηλίθιοι. . . » 
και άλλες βρισιές.

Έπειτα άρχισε να τσιρίζη και έδειχνε φοβισμένη.
 «Παίσιε, με καίς, με καίς, θέλεις να με στείλης
 πίσω στα τάρταρα. . . Και αυτή η χαμένη όλο
 σε μοναστήρια με φέρνει. . . τι την βοηθάς;
 Με καίς, με καίς», και στρίγγλιζε δυνατώτερα.
 Χτυπιόταν τόσο δυνατά, που υπήρχε φόβος
 να σπάση το κεφάλι της. Ήταν φανερό ότι 
την πείραζε ο δαίμονας.

«Α. . . αααά, φώναζε πάλι. . . Να, ήρθε και η 
Μαρία τώρα. . . με καίς Παίσιε», είπε με μια 
δυνατή φωνή και έμεινε ακίνητη σαν να 
λιποθύμησε.

Πλησίασαν διστακτικά οι παριστάμενοι για να την 
βοηθήσουν, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν να την 
σκεπάζουν με τα ρούχα της. Αφού την τακτοποίησαν,
 την σήκωσαν από το πάτωμα. Είχε ανοίξει τα 
μάτια της και έκλαιγε ήρεμα και βουβά. 
Μιά ευχαριστία ξεχύθηκε από τα βάθη της
 καρδιάς της.

«Σ ευχαριστώ, Γέροντα. . . Σε ευχαριστώ, Θεέ μου», 
έλεγε και ξανάλεγε με πολλή ευγνωμοσύνη.
 Σηκώθηκε, πήγε μπροστά σε μια εικόνα του 
Χριστού και της Παναγίας και αναλύθηκε σε 
δυνατούς λυγμούς: «Θεέ μου. . . Θεέ μου. 
Πως με καταδέχθηκες την ανάξια. . . 
Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, σε ευχαριστώ, Γέροντα. . .
 Δεν άξιζα, Θεέ μου, τέτοια βοήθεια».

Η σκηνή ήταν πολύ συγκινητική. 
Ύστερα χαιρέτησαν με ευγνωμοσύνη την
 αδελφή και έφυγαν.

Η γυναίκα αυτή είχε δαιμόνιο. Φεύγοντας ανέφερε
 ότι το προηγούμενο βράδυ είδε στον ύπνο της τον
 γέροντα Παίσιο που της είπε: «Έλα στον τάφο μου
 και θα σε κάνω καλά». Ήρθε στο Μοναστήρι, 
ρώτησε που είναι ο τάφος του Γέροντα, 
προσκύνησε τον τάφο και ύστερα ήρθαν στην
 έκθεση, όπου συνέβησαν τα παραπάν

Παρέχει ανάβλεψη

Μαρτυρία Ρωσσίδος, κυρίας Λαρίσας Νικολάεβνα 
Μάσλοβα, ιατρού, από την Μόσχα: 
«Έπαθα δυστύχημα με αποτέλεσμα το αριστερό
 μου μάτι να χάση τελείως το φως του. Με έφεραν
 στο πρώτο Γενικό Νοσοκομείο της Μόσχας. 
Οι θάλαμοι ήταν γεμάτοι, γι αυτό με έβαλαν 
στον διάδρομο. Τη νύχτα δεν κοιμήθηκα καθόλου.
 Έκανα προσευχή και στενοχωριόμουν πολύ.
 Προς το πρωί, ενώ ήμουν σε μια κατάσταση
 μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, ήρθε ο μπάτουσκα
 Παίσιος, τον είδα μπροστά μου ολοφάνερα και 
τον αναγνώρισα, γιατί είχα διαβάσει ένα βιβλίο σχετικό
 με την ζωή του. Μού σκέπασε το κεφάλι με 
μια πετσετούλα και εξαφανίστηκε. 
Την ίδια στιγμή κατάλαβα ότι βλέπει το 
τυφλό μάτι μου. Οι γιατροί δεν
 χρειάσθηκε να κάνουν τίποτε. Νοσηλεύτηκα 
στην παραπάνω κλινική από 4 μέχρι 11 Φεβρουαρίου
 του έτους 2002. Ο αριθμός του ιστορικού 
της ασθενείας μου είναι 31171.

»Ευχαριστώ τον Θεό για το έλεός Του σε 
μένα και τον μπάτουσκα Παίσιο για την βοήθειά του».

* 1 Ανάδοχός του ήταν η Αναστασία, 
σύζυγος του Προδρόμου Κορτσινόγλου,
 του ψάλτη του οσίου Αρσενίου.

2 Ο βίος του αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου 
γράφτηκε από τον γέροντα Παΐσιο. Έργα του ιδίου
 είναι και: «Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης»,
 «Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα» και
 «Επιστολές». Η σειρά «Γέροντος Παϊσίου, Λόγοι», 
που εκδίδει η Ι. Μονή Αγίου Ιωάννου του 
Θεολόγου, Σουρωτής, περιέχει την διδασκαλία 
του Γέροντα.

πηγή

Η χαρά τον καιρό της κρίσης

της Βιργινίας Κρητικού - Ζούρου

Χαρά ονόμασαν το σκυλάκι που ήρθε απρόσμενα έξω από το σπίτι τους, επιζητώντας επίμονα μια θέση ανάμεσά τους. Έτσι απλά τους πλησίαζε, σαν γνώριμους από παλιά και άρχιζε τις εκδηλώσεις χαράς. Ουρά ελατήριο, αυτί όρθιο, μύτη υγρή, άνοιγμα του στόματος μέχρι που να φαίνονται όλα τα δόντια σε αψεγάδιαστο σκυλίσιο χαμόγελο, γενικό τρέμουλο σ’ όλο το σώμα, ως ένδειξη υπέρτατης χαράς...

Για μέρες, εδώ, έξω από την πόρτα τους δε ζητούσε τίποτα, παρά μόνο την ανταπόκρισή τους στη χαρά και το παιχνίδι. Είναι γνωστό, «ο επιμένων νικά». Το σκυλί βρήκε οικογένεια και η οικογένεια τη Χαρά της. Το ζωντανό δεν τους φέρνει τα εκατομμύρια, δεν τους δίνει τον πλούτο. Αντίθετα, όπως είναι φυσικό, περιμένει μια μπουκιά από τα υπολείμματα του φαγητού τους. Έτσι, από το περίσσευμα ζει το κατοικίδιο, και από το πλεόνασμα των παιχνιδιών του χαρίζει τη χαρά…

Μέσα μας, εκτός των πολλών άλλων, υπάρχει εν σπέρματι η εύχαρις διάθεση. Εκείνος ο σπόρος που δωρεάν δοσμένος σε όλους περιμένει την έκφρασή του. Η χαρά είναι εσωτερική κατάσταση, που δεν απαντέχει απαραίτητα εξωτερικούς παράγοντες για να ανθίσει. Δεν έχει να κάνει με τους δείκτες του χρηματιστηρίου και τη συλλογή υλικών αγαθών. Γι’ αυτό δεν είναι και σίγουρο ότι οι έχοντες ευμάρεια έχουν και χαρά. Ο χαρούμενος άνθρωπος τα έχει βρει με τον εαυτό του. Γνωρίζει τη θέση του μέσα στο σύμπαν και τη σχέση του μ’ αυτό. Είναι μια μικρή νότα ευχαριστίας μέσα στο άπειρο.

Το γένος μας ξέρει από χαρά. Είναι συγκλονιστικές οι φωτογραφίες από τα δύσκολα χρόνια της ιστορικής πορείας των προγόνων μας, που παρά τη φτώχεια, το ρακένδυτο και τον πόνο, άφηναν ένα ελπιδοφόρο χαμόγελο, ως παρακαταθήκη στις επερχόμενες γενιές. Κι αυτό καθόλου τυχαία. Απλά είχαν γνωρίσει βιωματικά πως μέσα μας είναι ο πλούτος της πίστης, που δίνει τη χαρά της ζωής. Όλα τα εξωτερικά έρχονται και παρέρχονται. Η αλήθεια μέσα μας είναι εκείνο που σφραγίζει την ύπαρξή μας. Η χαρά διώχνει τη μιζέρια, γιατί εκ των πραγμάτων δεν έχει πού να σταθεί. Φωτίζει τη σκιά και χάνεται. Διώχνει τη μάσκα της υποκρισίας, σβήνει τη μισαλλοδοξία. Θέλει το πάντρεμα των ανθρώπινων σχέσεων, τη συνύπαρξη. Γι’ αυτό και ο λαός μας λέει: «όπου γάμος και χαρά», χωρίς διόλου να παραγνωρίζει τη δυσκολία του γάμου.

Τις μέρες της κρίσης που ζούμε, χρειάζεται να ψαχτούμε καλά. Να διώξουμε πρώτα την εσωτερική φτώχεια μας. Να απομακρύνουμε το μίζερο λογισμό μας. Να πλουτίσουμε πρωτίστως από τον εσωτερικό μας πλούτο, για να διώξουμε τη μιζέρια μια και καλή, μέσα κι έξω μας. Εν ανάγκη, ας υιοθετήσουμε κι ένα αδέσποτο από τα άφθονα της πόλης μας. Το όνομά του το έχουμε έτοιμο: Χαρά!

πηγή

Τα τρία αξιώματα του Χριστού

       «Ο Χριστός, ως σαρκωμένος Λόγος, δεν είναι μονάχα ο ίδιος ο άσαρκος Λόγος, που ενδημούσε στους Πατριάρχες και τους Προφήτες του Ισραήλ κατά τις θεοφάνειες, αλλά συγκεφαλαιώνει και ενωποιεί στο πρόσωπο του όλο το πεντόσταγμα της ιστορίας του περιούσιου λαού, όπου κυριαρχούσαν κατά βάση τρείς εξουσίες: η βασιλική, η προφητική και η ιερατική. Το χρίσμα στους βασιλιάδες, στους προφήτες και στους ιερείς έδινε το αξίωμα για μια διακυβέρνηση και καθοδήγηση του λαού. Ωστόσο τα τρία αυτά αξιώματα, του βασιλιά, του προφήτου και του ιερέα, δεν συνυπήρχαν πάντοτε, και όταν συνυπήρχαν δεν βρίσκοταν αυτονόητα σε μια αγαστή συμφωνία. Συνήθως η μια εξουσία αντιστρατευόταν την άλλη. Είναι πολύ γνωστοί οι πύρινοι λόγοι των προφητών εναντίον ασεβών βασιλιάδων και ιερέων. Σε αρκετές περιπτώσεις η προφητική γραμμή εκπροσωπούσε τη γνησιότητα της ιστορίας του περιούσιου λαού. Ο προφήτης Σαμουήλ μάλιστα, μεταφέροντας προς το λαό του μήνυμα του Θεού, ήταν κατηγορηματικά αντίθετος με το θεσμό της βασιλείας· οι βασιλιάδες μια μέρα, είπε στους Ισραηλίτες, θα ληστεύουν τα αγαθά σας και θα σας κάνουν δούλους. Και η κατοπινή μεταμέλεια σας δεν θα σας σώσει (Α' Βασιλ. 8,16-18).

       Πέρα απο τα άλλα οι απόψεις αυτές του προφήτη είναι ένα επιπλέον δείγμα των εντάσεων μεταξύ των τριών εξουσιών, οι οποίες μονάχα ως χαρισματικές λειτουργίες μπορούν να εξυπηρετήσουν το σώμα του λαού. Ωστόσο η αποκάλυψη του Θεού τόσο στην ιστορία του περιούσιου λαού όσο και στην πορεία της Εκκλησίας του Χριστού διενεργείται απαραίτητα διαμέσου δραματικών γεγονότων και όλης της ιστορικής κακοήθειας· άλλωστε αυτά τα γεγονότα και αυτή την κακοήθεια έχει ως στόχο η θεραπευτική ενέργεια της αποκάλυψης. Στο Πρόσωπο του Σαρκωμένου Λόγου οι τρείς αυτές εξουσίες, τις οποίες κατά την θεολογία των Ορθοδόξων πατέρων ο ίδιος τις καθοδηγούσε μέσα στην ιστορία του Ισραήλ, συνενώνονται άρρηκτα ως χαρισματικές λειτουργίες, και οικοδομούν το σώμα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία ως Σώμα Ζωής, ως οικοδομή «λίθων ζώντων», δεν μπορεί να νοηθεί δίχως τη βασιλική, την προφητική και την ιερατική δύναμη και εξουσία, εξάπαντος στα λειτουργικά και χαρισματικά πλαίσια. Η βασιλική εξουσία είναι η δύναμη που πραγματώνει το ίδιο το έργο της δημιουργίας και αναδημιουργίας· η προφητική είναι η δύναμη του λόγου που κάνει την διαφορότητα και την ποικιλία των κτιστών όντων μέσα σ'ένα ιεραρχικό σώμα.

      Ο λόγος ως διδαχή φυλάγει τον «ορθό λόγο» των όντων στα όρια τους, για να μπορούν να είναι όντα εξαρτημένα κατά χάρη απο τον Θεό. Η ιερατική εξουσία είναι η δύναμη που συνέχει τα λογικά όντα με τον Θεό, ώστε να αναφέρονται προς και να ευδοκιμούν στην τελειωτική τους πορεία· η αναφορά τούτη είναι η θυσία των ίδιων των κτιστών όντων στο βωμο της Θείας αγάπης, για την πραγμάτωση αυτής της τελείωσης. Ο Χριστός ως Βασιλιάς δημιούργησε τα θεμέλια της οικοδομής του εκκλησιαστικού σώματος· σύντριψε δαιμονικές δυνάμεις, αφάνισε τη διαλυτική δύναμη του θανάτου, θαυματούργησε και τελικά ο ίδιος αναστήθηκε. Αυτός ο θρίαμβος είναι βασιλικός και η απαρχή του μεταπλαστικού και μεταμορφωτικού ρόλου της ιδίας της Εκκλησίας διαμέσου των Μυστηρίων.

       Ο θρίαμβος ωστόσο δεν ήταν κάτι το ξένο ή διαφορετικό απο το λόγο και τη διδαχή που διόρθωναν τη φύση των αμαρτωλών, οδηγώντας την στην κάθαρση και την ανανέωση, στα κανονικά πλαίσια του ορθού λόγου με τη φανέρωση της αλήθειας. Τέλος ο Χριστός ενώνει ως μοναδικός μεσίτης και ιερέας την κτίση με τον Θεό, προσφέροντας θυσία τον εαυτό του. Πάντως, επειδή έχει συνενωμένα αυτά τα τρία αξιώματα, κάθε φορά που ενεργεί ένα έργο ως βασιλιάς δεν απουσιάζει ο προφήτης και ο ιερέας· το ίδιο συμβαίνει και όσες φορές ενεργεί ως προφήτης και ως ιερέας. Στο πρόσωπο του δεν υπάρχει καμία διαμάχη των χαρισματικών αυτών εξουσιών, όπως την απαντά κανείς στην ιστορία του περιούσιου λαού. Ωστόσο η ενότητα αυτή των εξουσιών υπαγορεύεται και απο την υποστατική ταυτότητα του Χριστού, και συνάμα απο την ίδια τη δομή του εκκλησιαστικού σώματος.

       Κανένα έργο μέσα σ'αυτό δεν νοείται μονάχα ως βασιλικό ή ως προφητικό ή ως ιερατικό. Μια οποιαδήποτε διάσπαση αποτελεί έκπτωση απο την ίδια την ενότητα του χαρισματικού σώματος της Εκκλησίας. Ο Χριστός συνενώνει κατά οριστικό τρόπο τα τρία αξιώματα στο πρόσωπο του, και τα έχει πάρει τελεσίδικα απο το σώμα του Ισραήλ· τούτο υποχρεώνεται να ενταχθεί στην Εκκλησία. Ήδη ο Ευσέβιος, που συνδέει την ιστορία του περιούσιου λαού, ως οργανική ενότητα, με την ιστορία της Εκκλησίας, τις τρείς εξουσίες τις εντοπίζει στο πρόσωπο του Χριστού, του μόνου αρχιέρεα των πάντων, του μόνο βασιλιά όλης της κτίσης και του μόνο προφήτη. Κανένας απο τους προηγούμενους χριστούς, βασιλιάδες, προφήτες και ιερείς δεν κατείχε την «ένθεη δύναμη» που διαθέτει ο Χριστός. Ο Ευσέβιος ως ιστορικός βλέπει στην όλη πορεία των γεγονότων τις φάσεις που διατρέχει το σώμα της Εκκλησίας. Στη νέα φάση, όπου κεφαλή στο σώμα είναι ο Χριστός, οι εξουσίες διαρθρώνονται διαφορετικά. Επομένως, συμπεραίνει ο Απόστολος Παύλος στην Προς Εβραίους Επιστολή, έχει οριστικά αντικατασταθεί η μεσιτική ιουδαϊκή ιερωσύνη απο την ιερωσύνη του Χριστού, ο οποίος τη χορηγεί ως χάρισμα στο οικοδόμημα του εκκλησιαστικού σώματος. Η ιερωσύνη είναι λειτουργία που συμφιλώνει ξανά Θεό και κτίση · τα λογικά όντα γίνονται φίλοι του Θεού, έχοντας την παρρησία και τη δυνατότητα να ατενίζουν τον Θεό ως παρουσία αγιαστικού φωτός. Τα αποτελέσματα της ιερωσύνης είναι κατεξοχήν αγιαστικά.

       Η Προς Εβραίους Επιστολή, η οποία αναλύει λεπτομερώς το αρχιερατικό έργο του Σωτήρα Χριστού, με αναφορά της στην ιουδαϊκή ιερωσύνη κάνει λόγο για την κατάργηση της με την εμφάνιση και τη λειτουργία της ιερωσύνης του Χριστού. Και τούτο δεν αποτελεί κάτι το αυθαίρετο και το νεωτεριστικό. Προσωρινή ήταν η ισχύς της ιουδαϊκής ιερωσύνης, ώστε να μη μπορεί να συνεχίσει την ιστορία στη νέα φάση της. Και τούτο προβλέπεται και προλέγεται στην ιστορία της Π.Διαθήκης. Γιατί ο Μελχισεδέκ, ο βασιλιάς Σαλήμ, ιερέας του Θεού του υψίστου, προτυπώνει τον ίδιο τον Χριστό. Είδαμε ότι ο τύπος δεν νοείται δίχως το ουσιαστικό αντίκρισμα. Επομένως η συνάντηση Αβραάμ και Μελχισεδέκ μετά τη νίκη του Αβραάμ εναντίον του Βασιλιά Χοδολλογομόρ και τριών άλλων συμμάχων, έχει κατά την ερμηνεία του συγγραφέα της Προς Εβραίους Επιστολής το χαρακτήρα μιας Θεοφάνειας. Ο Αβραάμ ευλογείται απο τον Μελχισεδέκ που είναι απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος (Ο Χριστός είναι αμήτωρ ως προαιώνιος Λόγος και απάτωρ ως σαρκωμένος), και υποχρεώνεται να δώσει κατά τα κατοπινά ισχύοντα για τους ιερείς της φυλής του Λευϊ το δέκατο απο τα λάφυρα του. Ο Μελχισεδέκ ως βασιλιάς Σαλήμ και ιερέας πρόσφερε ψωμί και κρασί · μπροστά στον Αβραάμ, που είναι ο γενάρχης όλου του περιούσιου λαού και ακόμα των ιερέων της φυλής του Λευί, ο Μελχισεδέκ παρουσιάζεται ανώτερος Βασιλιάς, ιερέας και ευλογεί, και παίρνει το δέκατο απο τα λάφυρα· έτσι ευλόγησε όχι μονάχα τον Αβραάμ, αλλά και τους δυνάμει λευίτες ιερείς που θα έβγαιναν απο τον Αβραάμ. Επομένως, λέγει ο συγγραφέας της Προς Εβραίους Επιστολής, ο Μελχισεδέκ είναι ανώτερος απο τους ιουδαίους ιερείς, πάνω απο την ιουδαϊκή ιερωσύνη.

       Αυτός είναι ο Λόγος, άσαρκος στην Π.Διαθήκη και σαρκωμένος στην περίοδο της Εκκλησίας, και κατά τη ρήση του ψαλμωδού «κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». Ήδη στην παραπάνω Επιστολή γίνεται η σύνδεση της ιστορίας του Ισραήλ και της Εκκλησίας, του παλαιού ιερατικού αξιώματος και της Χριστιανικής ιερωσύνης. Η κατοπινή Θεολογία των πατέρων θα αναπτύξει διεξοδικά τούτο το θέμα, όχι βεβαίως συστηματικά αλλά στα πλαίσια της Θεολογίας, Χριστολογίας και Εκκλησιολογίας. Στο πρόσωπο του Χριστού βλέπουν σε μια αξεδιάλυτη ενότητα τη χαρισματική εξουσία του βασιλιά, του προφήτη και του ιερέα. Έτσι ο σαρκωμένος Λόγος είναι ο ίδιος που σαρκώνει ιστορικά την αλήθεια, στη συνεχιζόμενη ιστορική κοίτη της Θείας Οικονομίας, ως βασιλιάς, προφήτης και αρχιερέας.

       Νέα συμφιλίωση του Θεού και κτίσης πραγματώνεται με την ενανθρώπιση του Λόγου. Ο σαρκωμένος Λόγος, στη σχέση τούτη της στενής ιστορικής εγγύτητας προς τον άνθρωπο, του χορηγεί τη ζωοποίηση και την αφθαρσία. Η παροχή τούτη, ύστερα απο τη συμφιλωτική πράξη της θυσίας, γίνεται απο τον αρχιερέα Χριστό που συνάμα έχει ως βασιλιάς τη δύναμη να πραγματώσει το ανάλογο έργο και να διαπαιδαγωγήσει την ανθρωπότητα ως δάσκαλος. Ο τύπος λοιπόν της ιστορίας του Ισραήλ είναι το σκαρί, πάνω στο οποίο οικοδομείται η ιστορία της φανέρωσης του βασιλιά, προφήτη και αρχιερέα Χριστού. Κατά συνέπεια οι βασιλιάδες, οι προφήτες και οι ιερείς του Ισραήλ έχουν μιά και μοναδική προσφορά που δεν είναι άλλη παρά μόνο ο αληθινός Χριστός. Τούτη την αναφορά άλλωστε έχει και ο Νόμος προς το πρόσωπο και το έργο του Χριστού. Όπως τα τρία αξιώματα ήταν το σκαρί της ιστορίας του Ισραήλ, έτσι και ο Νόμος αποτελούσε τον ζωντανό δείκτη της πορείας του, το σκαρί της ίδιας της σχέσης Θεού και λαού. Γι'αυτό ο Νόμος στο πρόσωπο και το έργο του Χριστού εκδηλώνεται και πάλι ως εκπλήρωση μιάς ζωής, ως πράξη και αγαπητική σχέση.

       Τούτο επισημαίνει με άκρα επιμονή η Ορθόδοξη Θεολογία, εξαίροντας τη βασική της αρχή ότι ο τύπος είναι συνδεδεμένος με την ουσία δυναμικά και εσχατολογικά. Έτσι ο Νόμος ως τύπος τείνει στην εκπλήρωση αλλά συνάμα είναι ο δείκτης μιάς πορείας για την εκπλήρωση. Γι'αυτό η τήρηση του απο τον περιούσιο λαό έχει άμεσες επιπτώσεις hic et nunc: γεύεται τα Θεία αγαθά, υλικά και πνευματικά, και βλέπει ζωντανή την παρουσία του Θεού.Αυτό είναι το νόημα της ρήσης πως δεν γίνεται κατάλυση του Νόμου μά «πλήρωση». Το ότι δεν γίνεται κατάλυση του Νόμου, μια και στο Νόμο είναι οι τύποι, το μαρτυράει κατά τρόπο πειστικό το ενιαίο γίγνεσθαι της παλιάς και της νέας εποχής. Η παλιά εντάσσεται στη νέα, ολοκληρώνεται και δεν εξαφανίζεται. Δεν αποτελεί απλώς ένα μεταβατικό στάδιο και έπειτα τίποτα το περισσότερο. Γι'αυτό λεγεται ότι η κατάργηση του Νόμου είναι η ίδια η «πλήρωση» του. Στη νέα κατάσταση δεν υπάρχει η προηγούμενη με την ατέλεια της, αλλά και αυτή η νέα τείνει δυναμικά και εσχατολογικά σε μια τελειότερη κατάσταση. Ωστόσο η προηγούμενη παλιά κατάσταση του Νόμου είναι ενταγμένη στη νέα, ή καλύτερα είναι η ίδια που ολοκληρώθηκε. Έτσι τίποτα δεν χάνεται ούτε είναι επιτρεπτό ή νοητό να γυρίσει κανείς πίσω στην παλιά κατάσταση. Μια τέτοια οπισθοδρόμηση, κατά την ορθόδοξη θεολογία, σίγουρα αποτελεί αίρεση.

       Ο τύπος λοιπόν, όπως είναι οι χριστοί βασιλιάδες, οι προφήτες και οι ιερείς του περιούσιου λαού, όπως και ο ίδιος ο Νόμος, δεν ήταν ούτε είναι κάτι το απόβλητο και δίχως σχέση προς τη νέα φάση του γίγνεσθαι. Μόνο σαν μένει ανεκπλήρωτος και στατικός, αποκόπτεται απο το ενιαίο τούτο γίγνεσθαι και κατά συνέπεια απονεκρώνεται. Στην προκειμένη περίπτωση η αίρεση, που προέρχεται απο την προσκόλληση στον τύπο, έχει χαρακτηριστικό γνώρισμα τη στατικότητα και τη δυσκαμψία. Η αλήθεια, που ξεκινάει απο την αρχέγονη φυσική και ιστορική κοίτη, είναι εύκαμπτη, εξελικτική και μέσα σε πλαίσια ιστορικά και δυναμικά. Κάθε καθυστερηση είναι όχι μόνο ύποπτη μα σίγουρα αιρετική απόκλιση. Βγαίνει έξω απο το ενιαίο προχώρημα. Βεβαίως ο τύπος καθεαυτός και στη συγκεκριμένη του αλλοτινή φάση δεν είναι κάτι το αποστεωμένο και εξωτερικό. Έχει σχέση με το δυναμικό προχώρημα. Γι'αυτό ο Επιφάνιος κατά ένα ενδιαφέροντα τρόπο, που δείχνει τη συνεπή τούτη γραμμή της θεολογίας, απευθυνόμενος στους αιρετικούς Εβιωνίτες τους λέει πως η περιτομή, που είναι ο τύπος του Νόμου και στην οποία αυτοί εμμένουν, αυτή καθεαυτή δεν αποτελεί κριτήριο αλήθειaς και σωτηρίας.

       Και τούτο συμβαίνει γιατί μένει δίχως δυναμική εξέλιξη, όπως το απαιτεί άλλωστε ο ίδιος ο Νόμος. Τούτο δηλαδή αποδεικνύεται απο το γεγονός ότι περιτομή έχουν και οι ειδωλολάτρες ιερείς των Αιγυπτίων, όπως και οι Σαρακηνοί, ακόμα και άλλοι. Κατά συνέπεια κανένα πλεονέκτημα δεν μπορεί να υπάρχει σε τούτο το γεγονός. Ωστόσο η περιτομή του Νόμου πλεονεκτεί, εφόσον διαφοροποιηθεί προς την κοινή συνήθεια των παραπάνω ειδωλολατρών. Και η διαφοροποίηση φυσικά δεν μπορεί να είναι άλλη απο το γεγονός ότι καταρχήν προέρχεται απο το Νόμο και στη συνέχεια ολοκληρώνεται στο Ευαγγέλιο, μέσα στο ίδιο ιστορικό και δυναμικό γίγνεσθαι. Έξω απο αυτό σίγουρα μοιάζει με τον τύπο της περιτομής των άλλων λαών. Και ο λόγος είναι σαφής· δεν στηρίζεται στο Νόμο ούτε έχει σχέση προς το δυναμικό προχώρημα της ιστορίας της Θείας Οικονομίας, μέσα στο οποίο ο τύπος γίνεται ουσία. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

       Έτσι τα τρία αξιώματα του Χριστού είναι ο «πληρωμένος» τύπος της ιστορίας του περιούσιου λαού. Η αναζήτηση της σωτηρίας και της ορθής σχέσης με τον Θεό είναι αίτημα και γεύση της ίδιας της ιστορίας του. Γι'αυτό, όταν η «πλήρωση» γίνεται πραγματικότητα στο πρόσωπο και το έργο του Χριστού, η Εκκλησία καλείται ο νέος Ισραήλ. Η τυπολογία λοιπόν, η οποία έχει βασική θέση στην πατερική θεολογία και την εκκλησιαστική ιστοριογραφία, αναζητεί όχι μόνο να επισημάνει την ουσία της αλήθειας, αλλά και τις εξελικτικές φάσεις στην όλη διαδρομή της ιστορίας. Η τυπολογία δεν περιγράφει καμιά επανάληψη ίδιων γεγονότων ούτε δέχεται την κυκλική φορά των πραγμάτων. Τύπος και Αλήθεια ανήκουν στη μία ενιαία και δυναμική πορεία προς την ολοκλήρωση της Θείας Οικονομίας. Το βιβλικό και το εκκλησιαστικό σχήμα της ιστορίας ίσως για πρώτη φορά στην παγκόσμια διανόηση εισάγουν με την τυπολογία το νόημα της ιστορικής συνέχειας και εξέλιξης. Τα ιστορικά πράγματα κατευθύνονται σ'ένα σκοπό, σε μια ολοκλήρωση ή τελείωση. Στην προκειμένη περίπτωση ο Χριστός, με τα τρία αξιώματα, συμπυκνώνει όλο το πεντόσταγμα του ιστορικού νοήματος, και συνάμα ως βασιλιάς, προφήτης και αρχιερέας κάνει την ιστορία να έχει ένα απαρασάλευτο νέο κέντρο».

Δογματική και Συμβολική Θεολογία, Νίκου Ματσούκα

πηγή

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: «ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ, Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΚΟ»

«Αργότερα, επισκέφθηκα τον Γέροντα μαζί με έναν φίλο μου σμήναρχο, γύρω στα τέλη Οκτωβρίου 1993 και του εξέφρασα την ανησυχία μου γι' αυτά που συμβαίνουν από τους κυβερνώντες στην πατρίδα μας. Ο Γέροντας απάντησε :

-Μη φοβάσαι. Ο Θεός δεν θα επιτρέψει να γίνει κακό , αλλά θα γίνουν όμως πράματα και θάματα που δεν θα εξηγούνται με τη λογική. Ο κόσμος θα τους σιχαθεί και θα τους κυνηγήσει. Όπως ένα μπαλόνι φουσκώνει και ξαφνικά σκάει, έτσι θα σκάσουν κι αυτοί! Δεν μπορώ να σου πω πιο πολλά.»

«Είναι κρίμα , γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα . Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Η Ελλάδα για να σωθεί, πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται, να πάνε εξορία. Να φύγουν γιατί παρόντες μολύνουν».  
πηγή

& πηγή