Μητροπολίτης Κορίνθου Διονύσιος, Υπάρχει οργανωμένο σχέδιο κατά της χώρας

«Οι συνειρμοί που προκαλούνται από κάποιες αποφάσεις των έσωθεν και έξωθεν κέντρων εξουσίας, όπως οι συνεχείς αλλαγές και αποπνευματώσεις στην παιδεία (η οποία -σημειωτέον- έπαψε να είναι εθνική), ηαποκαθήλωση των συμβόλων της πίστεώς μας από τις αίθουσες των δημοσίων καταστημάτων των δικαστηρίων και των σχολείων, οι προτάσεις γιακατάργηση της εξομολόγησης, του εκκλησιασμού των μαθητών, του θρησκευτικού όρκου κ.ά. μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μόνο τυχαία δεν συμβαίνουν όλα αυτά.»

Σκληρή απάντηση σε όσους σχεδιάζουν μέτρα που πλήττουν την Εκκλησία και την πίστη δίνει μέσω της «κυριακάτικης δημοκρατίας» ο δυναμικός μητροπολίτης Κορίνθου κ. Διονύσιος. Ο σεβασμιότατος κάνει λόγο για οργανωμένο σχέδιο αποδόμησης της «κουλτούρας» του Ελληνα από έσωθεν και έξωθεν κέντρα εξουσίας, προειδοποιεί ότι «υπάρχει Θεός και θεία πρόνοια που θα φέρει και πάλι τη γαλήνη» και τονίζει ότι έχει ιερή υποχρέωση να βρίσκεται στο πλευρό του λαού και να μιλάει ανοιχτά (και φωναχτά) για τα δραματικά αδιέξοδα της πατρίδας.

 Σεβασμιότατε, πόσο δύσκολη είναι η οικονομική κατάσταση για τη Μητρόπολή σας;

Η Ι.Μ. Κορίνθου, ως μέρος της κοινωνίας και της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση στον γενικό κανόνα της οικονομικής δυσπραγίας, που ταλανίζει τη χώρα μας. Την τελευταία διετία είναι ορατά τα σημάδια της εξαθλίωσης και της φτώχειας, όχι μόνον στους απόρους αλλά εσχάτως και σε οικογένειες που δεν είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα ποτέ στο παρελθόν. Η Εκκλησία μας και ειδικότερα η Ι.Μ. Κορίνθου, αναλώνοντας μέχρι και την τελευταία ικμάδα όλου του υλικού και έμψυχου δυναμικού της, προσπαθεί να ανακουφίσει όσους περισσότερους από τους ενδεείς συνανθρώπους μας μπορεί. Ωστόσο, ποτέ η προσπάθεια αυτή δεν θα είναι αρκετή, ούτε όμως και θα επιτρέψουμε να σταματήσει παρά τα λίγα μέσα τα οποία διαθέτουμε. Το μήνυμα της αγάπης, μέσα από τη διδασκαλία του Κυρίου μας και τον προς Κορινθίους «Υμνο της Αγάπης» του Απ. Παύλου, πρέπει να είναι για εμάς εντολή και υπόμνηση θυσιαστικής προσφοράς.

 Στον τομέα της φιλανθρωπίας πού εστιάζετε τις προσπάθειες;

Στα 6 χρόνια, που με τη Χάρη του Θεού διαποιμένω την Ι.Μ. Κορίνθου, έχουν επιτευχθεί σημαντικά βήματα στον τομέα της φιλανθρωπίας. Εχω τη χαρά, την τιμή και την ευλογία, οι άνθρωποι της μητροπολιτικής μας επαρχίας, το ποίμνιό μου, να είναι γαλαντόμοι, ευσυνείδητοι και πρόθυμοι να ακούσουν τη φωνή του ποιμένα τους. Οποτε τους ζήτησα τη βοήθειά τους για τον συνάνθρωπό μας, έτρεξαν με πολλή αγάπη και στοργή να συνδράμουν, γι’ αυτό το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να τους ευχαριστώ δημόσια, να τους επαινώ και να τους προτρέπω να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας αυτή. Αναλυτικότερα, «τα γεύματα αγάπης», με την Τράπεζα Τροφίμων και Ενδυμάτων «Θεοπροσφορά», που τρέφουν πάνω από 3.000 άτομα ημερησίως, η αιμοδοσία, που το 2011 έφτασε τις 2.000 μονάδες αίματος και είναι ο πρώτος φορέας στον νομό μας, με κάλυψη 20% της συνολικής προσφοράς αίματος στο Γ.Ν. Κορίνθου, η «Βοήθεια στο σπίτι», μια δράση που παρέχει κατ’ οίκον νοσηλεία, συμβουλευτική στήριξη σε εξαρτημένους από ναρκωτικές ουσίες και συμπαράσταση σε κοινωνικά αποκλεισμένα άτομα, η προστασία και η περίθαλψη με απόλυτη εχεμύθεια των υποσιτιζόμενων μαθητών μέσω της επικοινωνίας των δασκάλων με τους αρμόδιους ιερείς και βέβαια τα 2 Γηροκομεία της Μητρόπολής μας είναι μερικές από τις φιλανθρωπικές παρεμβάσεις μας.

 Η κρίση είναι ανίκητη;

Η πατρίδα μας στα τελευταία 200 χρόνια της σύγχρονης ιστορίας της, για να μην αναφερθώ στα πρότερα, αντιμετώπισε αληθινά πολύ δυσκολότερες καταστάσεις από τη σημερινή. Ενδεικτικά αναφέρω: παγκόσμιους πολέμους, Μικρασιατική Καταστροφή, γερμανοϊταλική Κατοχή, Εμφύλιο και πολλά άλλα. Η σημερινή οικονομική κρίση, όσο δυσβάσταχτη κι αν φαντάζει, με τη βοήθεια του Θεού και την απαράμιλλη ελληνική αλληλεγγύη θα ξεπεραστεί. Εκείνο όμως που πραγματικά με ανησυχεί και με προβληματίζει είναι η κρίση θεσμών, η οποία πλήττει την πατρίδα μας και ουσιαστικά αποτελεί το σημαντικότερο σκέλος της πνευματικής κρίσης. Θεωρώ ότι η ενορχηστρωμένη επίθεση, που δέχεται η Εκκλησία, σε συνδυασμό με τις αντίστοιχες επιθέσεις στην πολύπαθη ελληνική γλώσσα μας, είναι μέρος του γενικότερου σχεδίου -αν κάποιος υπολογίσει και τη μείωση του πληθυσμού μας κατά περίπου 1.000.000- για αποδόμηση της ψυχοσύνθεσης και της «κουλτούρας» του Ελληνα, που στηρίζονται αλλά και επιβεβαιώνουν το τρίπτυχο «πατρίδα, πίστη, οικογένεια». Οι συνειρμοί που προκαλούνται από κάποιες αποφάσεις των έσωθεν και έξωθεν κέντρων εξουσίας, όπως οι συνεχείς αλλαγές και αποπνευματώσεις στην παιδεία (η οποία -σημειωτέον- έπαψε να είναι εθνική), η αποκαθήλωση των συμβόλων της πίστεώς μας από τις αίθουσες των δημοσίων καταστημάτων των δικαστηρίων και των σχολείων, οι προτάσεις για κατάργηση της εξομολόγησης, του εκκλησιασμού των μαθητών, του θρησκευτικού όρκου κ.ά. μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μόνο τυχαία δεν συμβαίνουν όλα αυτά. Απαντώ, λοιπόν, με στεντόρεια φωνή ότι υπάρχει Θεός και θεία πρόνοια, που εμπνέουν και θα εμπνεύσουν τον Ελληνα και την ηγεσία του και θα επιφέρουν και πάλι τη γαλήνη και την ηρεμία στον τόπο μας, εξαφανίζοντας τις διχοστασίες, την οικονομική κρίση και την παντοειδή κατάρρευση.

 Είστε ένας ιεράρχης που δεν μασάει τα λόγια του. Τα κηρύγματά σας είναι πύρινα και αιχμηρά. Πιστεύετε ότι η Εκκλησία (συνολικά) θα πρέπει να οξύνει τον δημόσιο λόγο της;

Αγαπητέ κ. Ριζούλη, μου δίνετε την ευκαιρία να θίξω ένα θέμα που με απασχολεί αρκετά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Εχει δημιουργηθεί τεχνηέντως μια συζήτηση για το εάν οι ιεράρχες πρέπει ή δεν πρέπει να έχουν «πολιτικό» λόγο και παρουσία στο κοινωνικό και εθνικό γίγνεσθαι. Οσοι, όμως, ισχυρίζονται το αντίθετο πρέπει να γνωρίζουν και δημοκρατικά να αποδέχονται ότι και ο επίσκοπος είναι ζωντανό κύτταρο και παράγων της κοινωνίας, άμεσα και ποικιλοτρόπως εμπλεκόμενο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της. Είναι παντελώς λανθασμένη η βάση που τίθεται το θέμα, κατά την προσωπική μου άποψη. Γιατί (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) όταν ένας ιεράρχης εκφράζει την άποψη του δεν εκφέρει «κομματικό» λόγο, πολύ περισσότερο δεν προπαγανδίζει υπέρ κανενός. Ο επίσκοπος έχει ιερή υποχρέωση απέναντι στον Θεό και στη συνείδησή του να διαφυλάττει και να προστατεύει το ποίμνιό του σύμφωνα με τις χριστιανικές επιταγές, την εκκλησιαστική πρακτική και τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας. Εάν αυτό μονομερώς πλην πονηρώς εκλαμβάνεται ως «πολιτικός» λόγος, με συγχωρείτε, αλλά εγώ διαφωνώ. Εχω όχι μόνο κάθε δικαίωμα, όπως όλοι οι συμπατριώτες μου, αλλά και ιερή υποχρέωση να εκφράζω την άποψή μου, κατά τον χαρακτήρα μου, τη συνείδησή μου και τα κρατούντα θέσμια, στηριζόμενος στα ευαγγελικά προστάγματα. Ομως, στην Εκκλησία μας υπάρχουν και οι υπόλοιποι εκλεκτοί αδελφοί, πολλοί από τους οποίους έχουν επιλέξει μια διαφορετική προσέγγιση για κατήχηση, επικοινωνία και δράση με το δικό τους ποίμνιο. Πολλές φορές αυτή η ήρεμη προσπάθεια έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα από μία επιθετική ή δυναμική. Πώς, λοιπόν, εγώ νομιμοποιούμαι να κρίνω τον οποιοδήποτε αδελφό, εάν και αυτός είναι αποτελεσματικός, αλλά με διαφορετικό τρόπο; Εξάλλου, είναι τέτοια η δομή, η σύνθεση και ο ρόλος της Ιεραρχίας μας, που όχι μόνο επιτρέπουν, αλλά και επιβάλλουν την πολυφωνία και την αντιμετώπιση των προβλημάτων με ποικιλόμορφες μεθόδους και πρακτικές.

 Η Εκκλησία πιστεύετε ότι θα μπορούσε να κάνει περισσότερα για την κρίση;

Εχθρός του καλού είναι πάντα το καλύτερο. Η επανάπαυση ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικών κρίσεων δεν ενδείκνυται σε καμία περίπτωση, ωστόσο, κ. Ριζούλη, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Βλέπετε εσείς αυτή τη στιγμή άλλον φορέα στον τόπο μας, πλην της Εκκλησίας, να σκύβει πραγματικά και αποτελεσματικά πάνω από τα προβλήματα του κόσμου; Υπάρχει κανείς άλλος, που απλά, ελεύθερα, με αγάπη και διακριτική ευπρέπεια να το κάνει, χωρίς φυλετικές, κοινωνικές κ.ά. διακρίσεις και σε καθημερινή βάση; Και πιο είναι το ευχαριστώ; Βαλλόμεθα πανταχόθεν απ' όλους ανεξαιρέτως τους πολιτειακούς φορείς, οι οποίοι ανακαλύπτουν «θέματα» για να πλήξουν το κύρος ακόμα και των προσώπων και της Εκκλησίας. Είναι ψέμα ότι από τη στιγμή που η κρίση χτύπησε την πόρτα μας προκύπτουν καθημερινά προτάσεις με φανερά ή κρυφά αντιεκκλησιαστικά και αντικληρικά μηνύματα και τοποθετήσεις; Σε τι αποσκοπούν όλα αυτά; Δεν γνωρίζουν αυτοί που τα διακινούν ότι ο μοναδικός παράγοντας ανακούφισης των αναξιοπαθούντων της χώρας μας είναι η Εκκλησία; Ποιους πλήττουν όταν βάλλουν εναντίον Της, παρά μόνο αυτούς που έχουν ανάγκη τη βοήθειά Της; Τους καλώ, λοιπόν, έστω και αυτή την ύστατη ώρα και μέσα από τις στήλες της εφημερίδας σας να ασχοληθούν με τα προβλήματα, που οι ίδιοι με την κακή και αλόγιστη διαχείρισή τους δημιούργησαν στον κόσμο και τον τόπο κι ας αφήσουν εμάς να διαχειριστούμε «τα του οίκου μας». Δεν τους ζητάμε τίποτα προσωπικό παρότι, καταχρηστικά και έκνομα, μας στοχοποιούν και μας απειλούν συνεχώς για το «κόψιμο» του μισθού των 10.000 κληρικών μας. Τους ζητάμε να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στον τόπο και τον λαό και να δεχτούν σιωπηλά, αφού δεν μπορούν να το κάνουν με την καρδιά τους, τη φιλανθρωπική μας παρέμβαση παραδειγματιζόμενοι από την προσφορά και τη φιλοπατρία μας. Αυτή θα είναι μια καλή αρχή. Αλλωστε, εμείς δεν ασκούμε κρατική κοινωνική πολιτική, αλλά, βάσει της πίστεώς μας, ασκούμε φιλανθρωπία, αξιοποιώντας τίμια και καθαρά μέχρι και το τελευταίο σεντ του κεριού και των δωρεών των χριστιανών μας. Αλλοι είναι αυτοί που, ενώ φορολογούν ακρίτως, δεν μας επιτρέπουν να έχουμε ούτε συντάξεις ούτε φάρμακα και στοιχειώδη περίθαλψη ούτε καν την απαραίτητη τροφή και ενδυμασία.

 Βλέπετε με αισιοδοξία το μέλλον του λαού μας;

Η θέση μου ως ποιμενάρχη αλλά και ως ανθρώπου δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Οπως προανέφερα, η χώρα μας έχει περάσει τόσα πολλά στο παρελθόν που ελάχιστα μένουν να την τρομάξουν. Ο Ελληνας είναι ζυμωμένος με τα «προβλήματα» και τις «κρίσεις» και εξέρχεται πάντα από αυτές δυνατότερος, σοφότερος και αποτελεσματικότερος. Αρκεί να θυμηθούμε τον Θεό μας, να σκύψουμε αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλο και οι καλύτερες μέρες θα έρθουν. Εξάλλου, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πολύ χειρότερο για εμάς, απ' αυτό που ήδη βιώνουμε.

 Δημήτρης Ριζούλης

Δημοκρατία, 12/08/2012

Μεταφορά απο...

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ. Η ΑΠΟ ΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ

Τῌ ΙΓ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ.
 Ἡ ἀπόδοσις τῆς Ἑορτῆς.
Τῇ ΙΓ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῆς μεταθέσεως τοῦ λειψάνου τοῦ
 Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ.

Κινοῦσί σου Μάξιμε πιστοὶ τὴν κόνιν,
Δηλοῦντες, ὡς ζῇς, ἐξαμείβων καὶ τόπους.
Μαξίμου ἀμφὶ τρίτην νεκρὸν δεκάτην μεταθῆκαν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἀοιδίμου καὶ Παμμακαρίστου Βασιλίσσης 
καὶ κτιτορίσσης τῆς σεβασμίας μονῆς τοῦ Παντοκράτορος Σωτῆρος 
Χριστοῦ, Εἰρήνης, τῆς διὰ τοῦ Ἁγίου καὶ Ἀγγελικοῦ σχήματος 
μετονομασθείσης Ξένης Μοναχῆς.
Παντοκράτωρ δέδωκέ σοι Μονὴν ἄνω,
Ὡς κτιτορίσσῃ ἰδίας Μονῆς κάτω.

Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ειρηναίος: Έμεινα εδώ και θα παραμείνω συμβάλλοντας να λάμψει η αλήθεια

πηγή

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Ο ασπασμός της Παναγίας

Ο ασπασμός της Παναγίας

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Πλησιάζει ξανά η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλοι οι πιστοί ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν λαμπρά τη μεγάλη θεομητορική πανήγυρη.

Η μνήμη της είναι ιερή, θαυμαστή, εξαίσια και συγκινητική. Εορτή θαυμάσια, δοξασμένη, υπέροχη και λαοφίλητη. Οι πιστοί χαίρονται, παρότι πρόκειται για την κοίμηση της Θεοτόκου, για μετάσταση αγαπητού προσώπου. Χαίρονται που η προστάτισσά τους, η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων, ανέρχεται στους ουρανούς για να πρεσβεύει διηνεκώς υπέρ σύμπασας της πάσχουσας ανθρωπότητος.

Φαίνεται αντιφατικό το σχήμα. Χαρά στη νεκρώσιμη έξοδο; Πρόκειται για χαροποιό πένθος και χαρμολύπη, για την ασκητική και νηπτική γραμματεία. Οι λυπητεροί ύμνοι γίνονται χαροποιοί. Η κηδεία μετατρέπεται σε πανηγυρική εορτή. Φαίνεται παράδοξο εξωτερικά και με πρώτη ματιά. Αν εμβαθύνει κανείς, θα παρατηρήσει ότι πρόκειται για θεϊκή ενέργεια, για θαυματουργό γεγονός. Ο Υιός της Αειπαρθένου Μαρίας με τον θάνατό του νίκησε τον θάνατο. Τα δάκρυα του πένθους, της θλίψης και της στενοχώριας μεταβλήθηκαν σε δάκρυα χαράς, ευφροσύνης, αγαλλιάσεως και ελπίδος. Παραμυθεί η Θεοτόκος τους φίλους της, τους χαρίζει ωραίους λογισμούς, αισιόδοξη σκέψη, γλυκιά παρηγοριά. Η Παναγία μετέβη σε καλύτερη, ανώτερη και ωραιότερη ζωή.

Ήταν αδύνατο ο σκοτεινός Άδης να φυλακίσει την Πανυπέραγνη μητέρα του Εμμανουήλ, τη γεννήσασα τον Φωτοδότη Χριστό, τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον εωθινό αστέρα. Έτσι ο θάνατός της έγινε πύλη της ζωής και του φωτός. Οι πιστοί προσκυνώντας με ευλάβεια τις θαυματουργές θεομητορικές εικόνες λαμβάνουν χάρη και χαρά, κουράγιο και άνεση, ενίσχυση και δύναμη. Τα δάκρυα των πιστών είναι καρδιακά, άκοπα, γλυκά. Δάκρυα χάρης και χαράς, ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης, παρακλήσεως και θερμής ικεσίας. Ο ελληνικός λαός είναι θεοτοκοφιλής. Οι λυπηρές εξαιρέσεις παντού και πάντοτε υπάρχουν.

Οι ταπεινοί και ευλογημένοι προσκυνητές των εικόνων της Παντάνασσας καταθέτουν τον πόνο τους, το πρόβλημά τους, το αίτημά τους, τη δυσκολία τους. Η πονεμένη μητέρα Παναγία τους δέχεται όλους, τους ακούει, τους παρηγορεί, τους σφουγγίζει ιδρώτες και δάκρυα, τους ασπάζεται, τους εγκαρδιώνει. Πόνεσε η Πανάχραντη πολύ και γνωρίζει να συμπονά, να συντρέχει, να δέεται συνεχώς. Μονές, εκκλησίες, εκκλησάκια, προσκυνητάρια, θυμίζουν τη χάρη της. Άπειρα τα αφιερώματα δεήσεων. Πλούσια τα δώρα ευχαριστιών. Εικόνες μουλιασμένες στο δάκρυ των ευλαβών προσκυνητών. Κάποτε δακρύζει και η ίδια η εικονιζόμενη Μεσίτρια και Πρέσβειρα όλων των πιστών. Η κάθε εικόνα της έχει μια ιδιαίτερη ιστορία κι ένα ξεχωριστό, χαρακτηριστικό όνομα.

Η μορφή της Παναγίας μένει πάντοτε σεμνή, σοβαρή, σιωπηλή, συνετή και σεβάσμια. Μιλά όμως κι έτσι, με την πλούσια χάρη της, την καθαρότητά της, την ταπείνωσή της. Κρύβει στο ιερό πρόσωπό της ένα υπέροχο ήθος. Δίνει χαρά δίχως να γελά και να αστειεύεται, κηρύττει δίχως λόγια, αλλά με το βιωμένο της παράδειγμα, διδάσκει με την ίδια την ωραία ζωή της. Δίνει αυτό που έχει: αγάπη, υπομονή, υπακοή και καλοσύνη. Νομίζει ο προσκυνητής ότι κάτι του λέει προσωπικό η εικόνα. Αισθάνεται μέσα του να σκιρτά η λησμονημένη αθωότητα, η παιδική λιτότητα, η καρτερικότητα στους πόνους. Ένας άλλος τρόπος ζωής που ανέθρεψε πολλές γενιές με μεγάλες δυσκολίες. Στον εφετινό εορτασμό της ας ασπασθεί όλους τους προσκυνητές της, για να μην αποκάμουν και απογοητευθούν.

πηγή

Καμία ευθύνη δεν έχει ο Πατριάρχης Ειρηναίος έκρινε το Νομικό Συμβούλιo

μεταφορά απο...

Κι όμως δεν έχει τέλος ο Γολγοθάς που ανεβαίνει από τις 11 Φεβρουαρίου του 2008 ο τέως Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ειρηναίος, ο οποίος από την ημέρα εκείνη που του αφαιρέθηκε ο τίτλος, αλλά και του στέρησαν το αξίωμα του Άρχιερέως με μια απλή διοικητική απόφαση τη στιγμή που ακόμα και όποιος έχει διαπράξει. .. απλό πταίσμα έχει το δικαίωμα της απολογίας και της έφεσης, βρίσκεται φυλακισμένος στο Πατριαρχείο και σε πολλές περιπτώσεις στερείται ακόμα και φαγητού! Και όταν μάλιστα το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (Β' Τμήμα) αποφάνθηκε στις 14 Μαΐου του 2011 ότι δεν προκύπτει ούτε υφίσταται αστική ή και ποινική ευθύνη του Πατριάρχη Ειρηναίου κατά τον έλεγχο που διεξήχθη για τα πεπραγμένα των ετών 1999 έως 2005 στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και στον Πανάγιο Τάφο!
Δηλαδή ο Πατριάρχης Ειρηναίος απεδείχθη ότι διαχειρίστηκε άριστα τα θέματα του Πατριαρχείου κατά το διάστημα που ήταν επικεφαλής του και πως τα όσα ακούστηκαν από εκείνους που μεθόδευσαν την καθαίρεση του το 2005 ήταν σκευωρίες που ανακαλύφθηκαν μόνο και μόνο για να στοιχειοθετηθούν οι κατηγορίες που οδήγησαν στην αποπομπή και την καθαίρεση του Ειρηναίου! 
Τώρα βέβαια που η πλεκτάνη αποκαλύφθηκε, ουδείς μπήκε στον κόπο να ζητήσει να αποκατασταθεί το δίκαιο, ακριβώς επειδή π καθαίρεση του Ειρηναίου δεν είχε καμία σχέση με οικονομικά ζοτήματο αλλά ήταν καθαρά πολιτική πράξη και μάλιστα προμελετημένη και άριστα σχεδιασμένη. 
Γιατί, όπως αποδείχθηκε, ο Ειρηναίος είχε μπει φραγμός στα σχέδια των Ισραηλινών να αποκτήσουν την περιουσία του Πατριαρχείου στην Ιερουσαλήμ και αυτό είναι κάτι που δεν του το συγχώρεσαν ποτέ. Γι' αυτό άλλωστε ο σημερινός Πατριάρχης Θεόφιλος έσπευσε να.., αποκαταστήσει την τάξη και να ξεπουλήσει σε εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων (αφού προηγουμένως είχε πουλήσει για... ξεκάρφωμα σε Ενγλέζους) σημαντικά ακίνητα του Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα! 
Η αγοράστρια εταιρεία λέγεται AZORIM και μέχρι τώρα μίσθωνε το οικόπεδο στο οποίο ήδη αναγέρθηκε πολυτελές συγκρότημα 88 διαμερισμάτων με την επωνυμία Βασιλιάς Δαβίδ ! Ο δικηγόρος των αγοραστών μάλιστα, ο Aryeh Abramson, εξέφρασε την έκπληξή του επειδή μέχρι τώρα το Πατριαρχείο ανανέωνε τις συμβάσεις μίσθωσης και απέφευγε να μεταβιβάζει τις ιδιοκτησίες του, ιδιαίτερα στην παλαιά Ιερουσαλήμ! 
Η έκταση ανέρχεται σε 1,5 στρέμμα, βρίσκεται επί της οδού Χα Μέλεχ Νταβίτ (ο Βασιλιάς Δαβίδ στα εβραϊκά), πλησίον του αναμενόμενου ξενοδοχείου Waldorf Astoria, των ξενοδοχείων The David Citadel Hotel και King David, της εμπορικής λεωφόρου Μαμίλα και των τειχών της παλιάς πόλης. 
Το τίμημα ήταν γύρω στα 10 εκατ. δολάρια και θεωρείται εξευτελιστικό, γιατί μόνο ένα ρετιρέ από τα 88 διαμερίσματα που κατασκευάστηκαν πουλήθηκε αντί 7 εκατ. δολαρίων! Σύμφωνα με τον δικηγόρο Abramson, πολλές περιοχές των Ιεροσολύμων ανήκουν στην ιδιοκτησία του εκάστοτε Πατριάρχη, όπως η γη του Μουσείου του Ισραήλ, το κτίριο της Κνέσετ, το Προεδρικό Μέγαρο και οι δρόμοι Μάφο και Κέρεν Χα Γεσόντ. 
Ο δικηγόρος Alon Diskin, διευθυντής του τμήματος ακίνητης περιουσίας στο γραφείο Gidon Koren και Σία, αναφέρει ότι εάν πρόκειται για μια πολιτική κι όχι για ένα μεμονωμένο γεγονός, τότε η πώληση της γης της (Ελληνορθόδοξης) Εκκλησίας σε ιδιώτες είναι ασυνήθιστη και δραματική. 
Επίσης ο ανωτέρω δικηγόρος επισημαίνει ότι σπάνια η γη της (Ελληνορθόδοξης) Εκκλησίας μεταβιβάστηκε σε Εβραίους και πάντως όχι πριν από τη λήψη εγκρίσεων από τα ανώτερα επίπεδα της (Ελληνορθόδοξης) Εκκλησίας και από το Βατικανό: Η πολιτική της Εκκλησίας ήταν να μη μεταβιβάζει την κυριότητα των οικοπέδων της, αλλά μόνο να τα μισθώνει για ορισμένο χρόνο. 
Αποκατάσταση Ειρηναίου ζητά ο Αιγιαλείας Αμβρόσιος 
Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος σε δήλωσή του κατηγορεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως υποκινητή των όσων υφίσταται ο Ειρηναίος και τον κατονομάζει χωροφύλακα των Ορθοδόξων, ενώ ζητά να αποκατασταθεί αμέσως ο καθαιρεθείς Πατριάρχης Ιεροσολύμων. 
Συγκεκριμένα αναφέρει: Η καθαίρεση του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων από τον Πατριαρχικό του θρόνο εκκλησιολογικα πάσχει! Ένας Ιεράρχης, ο οιοσδήποτε Επίσκοπος της πιο μικρής εκκλησιαστικής Κοινότητος, εφόσον έχει κανονική εκλογή, δεν στερείται και δεν εκπίπτει του θρόνου του παρά μόνον έπειτα από δικαστικές διεργασίες. 
Δηλαδή απαγγέλλεται κατηγορία, διενεργούνται ανακρίσεις, απολογείται, δικάζεται και καταδικάζεται από δωδε καμελή τουλάχιστον Σύνοδο Ιεραρχών. Κατά της πρωτοδίκου καταδικαστικής αποφάσεως έχει το δικαίωμα να ασκήσει έφεση! Δικάζεται λοιπόν και από δευτεροβάθμιο, πολυπληθέστερο, Συνοδικό Δικαστήριο και τότε μόνον στερείται του θρόνου του ή και της Αρχιερωσύνης, όταν η καταδικαστική απόφαση του εκκλησιαστικού δικαστηρίου καταστεί τελεσίδικος! 
Στην περίπτωση του Μακαριωτάτου Πατριάρχου κ. Ειρηναίου ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ δεν έγινε! 
πηγή

Προσευχή Στην Μεσήτρια μεταξύ Ουρανού και γης !

Υπεραγία Θεοτόκε Παρθένε, σκέπε με, και διαφύλαττε τον δούλο σου από παντός κακού ψυχής τε και σώματος,και από παντός εχθρού ορατού και αοράτου.
Χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλιάς σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.

Χαίρε και ευφραίνου, Θεοτόκε Παρθένε, και πρέσβευε υπέρ του δούλου σου Κυρία και Δέσποινα των Αγγέλων και Μήτηρ των χριστιανών, βοήθησόν μοι τω δούλω σου. 
Ω Μαρία παναμώμητε, χαίρε νύμφη ανύμφευτε, χαίρε η χαρά των θλιβομένων και η παραμυθία των λυπουμένων.

Χαίρε η τροφή των πεινώντων και ο λιμήν των χειμαζομένων, χαίρε των αγίων αγιωτέρα και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα, χαίρε του Πατρός αγίασμα, του Υιού το σκήνωμα, και του Αγίου Πνεύματος το επισκίασμα.

Χαίρε του πάντων Βασιλέως Χριστού του Θεού ημών το τερπνόν παλάτιον, χαίρε η Μήτηρ των ορφανών και η βακτηρία των τυφλών, χαίρε το καύχημα των χριστιανών και των προσκαλουμένων σε ο έτοιμος βοηθός.

Παναγία Δέσποινά μου, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου, ότι εις τας παναχράντους χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου.
Γενού βοηθός και σκέπη της ψυχής μου εν τη φοβερά ημέρα της κρίσεως, και πρέσβευε υπέρ εμού του αναξίου ίνα εισέλθω καθαρός και αγνός εις τον Παράδεισον.

Μη απορρίψης με, Κυρία μου, τον δούλον σου, αλλά βοήθησόν μοι, και δος μοι το συμφέρον της αιτήσεως. Λύτρωσαί με παντός κινδύνου, επιβουλής, ανάγκης και ασθενείας, και δώρησαί μοι προ του τέλους μετάνοιαν, ίνα σωζόμενος τη μεσιτεία και βοηθεία σου, εν μεν τω παρόντι βίω από παντός εχθρού ορατού και αοράτου, πορευόμενος θεαρέστως εν τοις θελήμασι του αγαπητού σου Υιού και Θεού ημών, εν δε τη φοβερά ημέρα της κρίσεως από της αιωνίου και φοβεράς κολάσεως προσκυνώ, ευχαριστώ και δοξάζω το πανάγιόν σου όνομα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
.
(Του μητροπολίτου Ροστοβίας Δημητρίου - του Ρώσου νεοφανούς αγίου και θαυματουργού, την οποία έλεγε καθημερινά).

πηγή

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΥΠΗΚΟΟΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε πολύ όταν στη ζωή μας γίνεται λόγος για υπακοή, είτε αυτή έχει να κάνει με πρόσωπα, θεσμούς και νόμους, είτε με ιδέες, είτε με την καθημερινότητά μας. Η έννοια της υπακοής φαίνεται ότι έρχεται σε αντίθεση μ’ αυτό που ονομάζουμε «θέλημα», αυτό που πηγάζει από τη βούλησή μας να αισθανόμαστε ελεύθεροι και να το δείχνουμε. Η υπακοή προϋποθέτει ένταξή μας σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνία, είτε με την μορφή της μικρότερης κοινότητας (οικογένεια, χώρος εργασίας, διαπροσωπικές σχέσεις, σχολείο), είτε με την ευρύτερη μορφή της (θρησκεία, κράτος, πατρίδα, οικουμένη). Η υπακοή προϋποθέτει την αποδοχή κάποιων ευρύτερης σημασίας αξιών, που εκφράζονται μέσω του θελήματος των θεσμών ή σημαντικών προσώπων και που αποσκοπεί στην παιδαγωγία, στην συνύπαρξη και στην ποιότητα της προσωπικής ζωής, η οποία γίνεται κτήμα για την σύνολη κοινωνία. Η υπακοή προϋποθέτει «εκκοπή», θυσία του ιδίου θελήματος, πνεύμα μαθητείας, αλλά και σταθερή απόφαση υπέρβασης των όποιων αντιξοοτήτων. Τα αποτελέσματά μας όμως δεν είναι πάντοτε ευχάριστα. Μπορεί η υπακοή να κρύβει θάνατο, ακόμη κι αν αυτός γίνεται ζωή.
Στο αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου η Εκκλησία μας αναφέρεται στο πρόσωπο του Χριστού, ο Οποίος έλαβε σάρκα από την Παναγία Μητέρα Του, επέλεξε ο Ίδιος για τον Εαυτό Του την ταπείνωση, όχι μόνο κατά την κένωση -πρόσληψη της ανθρώπινης φύσης, αλλά και κατά την ανάπτυξή Του κατά άνθρωπον, και υπάκουσε στο θέλημα του Θεού «γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού»(Φιλιπ. 2, 7-8). Τα πάντα στο Χριστό ήταν υπακοή στο θέλημα του Πατρός. Η υπακοή του Χριστού δεν ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού, ούτε ιδεολογική επιλογή, επειδή αυτό θα ήταν το καλύτερο για Εκείνον και για τον κόσμο, αλλά η μέγιστη έκφραση της αγάπης προς τον Πατέρα από την μία, και η μέγιστη έκφραση της αγάπης προς το ανθρώπινο γένος από την άλλη. Μέσα από την υπακοή ο Χριστός σηματοδότησε μία οδό αιώνιου νοήματος και αιώνιας κοινωνίας για την ανθρώπινη ύπαρξη. Όποιος επιλέγει την υπακοή της αγάπης στο θέλημα του Πατρός από την μία και την υπακοή της αγάπης στη δίψα για σωτηρία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης από την άλλη, νικά ακόμη και το θάνατο, ακόμη κι αν περάσει από το θάνατο.
Ο δρόμος του Χριστού ακολουθήθηκε και από την Παναγία Μητέρα Του. Μόνο που ο Χριστός, επειδή ήταν τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, είχε τελικά την δύναμη, μέσα από την κοινωνία με την θεότητα, να νικήσει το θάνατο, να αναστηθεί και να οδηγήσει την ανθρώπινη φύση συνολικά στην υπέρβαση του θανάτου και την αιώνια κοινωνία με το Θεό. Η Παναγία δεν είχε αυτή τη δύναμη από μόνη της. Την έλαβε όμως ως δωρεά μέσα από τη σχέση με τον Υιό της και έτσι κατέστη «μετά θάνατον ζώσα», το τέλος έγινε Πάσχα για εκείνην, αξιώθηκε να δει και να βιώσει και την μετάσταση του σώματός της στον ουρανό, όπου ζει ως σύνολη ύπαρξη την αιωνιότητα. Η δωρεά αυτή ήρθε ως μέγιστη απάντηση στην επιλογή της Παναγίας να υπακούσει στο θέλημα του Θεού, καθόλη της τη ζωή.
Η Παναγία είχε, όπως όλοι οι άνθρωποι, θέλημα. Η επιλογή της υπακοής δεν ήταν αυτόματη, μηχανιστική διαδικασία. Πάλεψε με τον εαυτό της, με το λογισμό της, με τη φύση της, με ό,τι γνώριζε για τον άνθρωπο και τις δυνατότητές του. Όμως δε νικήθηκε από το θέλημά της. Επέλεξε να είναι μέλος της κοινότητας που γεννά η σχέση με το Θεό, ακόμη κι αν αυτή η σχέση θα την έφερνε σε ρήξη με τον περίγυρό της, τις μικρότερες ή μεγαλύτερες κοινότητες στις οποίες και εκείνη ήταν ενταγμένη. Δεν ήταν μία ιδεολογική προτίμηση η επιλογή της Παναγίας να υπακούσει στο θέλημα του Θεού. Δεν ήταν αποδοχή κάποιων αξιών ή εξαναγκασμός. Ήταν η κατάφαση στην κλήση του Θεού να γίνει η Μητέρα του Υιού Του. Γιατί η σχέση στο βάθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ΝΑΙ του ανθρώπου στο κάλεσμα του Θεού ή/και του συνανθρώπου για κοινωνία. Και η αποδοχή της κλήσης λειτουργεί ως «δρόσος» που καταλαμβάνει την σύνολη ανθρώπινη ύπαρξη και την κάνει να μην μπορεί να ζήσει αλλιώς. Η υπακοή δεν είναι συμμόρφωση, αλλά ελεύθερη και συνεχής ανταπόκριση στο κάλλος του Θεού. Στην αγάπη του Θεού. Στο Πρόσωπο του Θεού. Μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει χωρίς το Θεό. Να επιλέξει τον εαυτό του, τις μέριμνές του, την καταξίωσή του, την ανάπτυξη του «εγώ» του. Όμως ζει την κένωση της παραίτησης από όλα αυτά, γιατί είναι ατελεύτητη η χαρά της κοινωνίας με το Θεό, που όλα γίνονται σκύβαλα.
Η υπακοή της Παναγίας δεν ήταν μία στατική επιλογή, που κράτησε στιγμιαία. Όλη της η ζωή ήταν μία επιβεβαίωση αυτής της υπακοής, η οποία καλλιεργήθηκε μέσα από την εμβάθυνση στην παιδαγωγία που την συνοδεύει. Κρατούσε στην καρδιά της τα λόγια του Υιού της. Ζητούσε από τον Υιό της, χωρίς να απαιτεί. Εμπιστευόταν. Ακολούθησε τον Υιό της, εγκαταλείποντας το σπίτι της, όσα είχε, μη δίδοντας σημασία στην επιβίωσή της. Τον είδε να απογαλακτίζεται από αυτήν και να λέει ότι «δεν είναι μόνο μακαρία η κοιλία η βαστάσασα Αυτόν», αλλά «μακάριοι είναι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν» (Λουκ. 11, 27) και δεν άφησε τον εαυτό της να παρασυρθεί από την αίσθηση της κτητικότητας, ότι δηλαδή μόνο για εκείνην υπήρχε ο Υιός της. Αποδέχθηκε ότι ήταν ο Υιός σύνολου του ανθρώπινου γένους. Τον είδε να υποφέρει και να πεθαίνει, πόνεσε, αλλά δεν έχασε την εμπιστοσύνη της. Πορεύθηκε στο μνημείο και έλαβε τη χαρά της Ανάστασης ως δώρο ζωής. Και έδειξε, με την συμμετοχή της στη ζωή της Εκκλησίας, ότι η υπακοή δεν γεννά υπερηφάνεια ή αυτάρκεια, αλλά ένταξη στη ζωή του κόσμου και μαρτυρία σωτηρίας και αιωνιότητας. Και ακόμη και μετά το θάνατο παραμένει η «μεσίτρια προς τον φιλάνθρωπον Θεόν» για τον καθένα που το ζητά. Η υπακοή της αναθερμαινόταν και καλλιεργούνταν συνεχώς. Και την καθιστά μέτοχο της αιώνιας κοινωνίας με το Θεό.
Η υπακοή της Παναγίας γέννησε στην ίδια και τη ζωή του κόσμου χαρά ανεκλάλητη. Την καταξίωσε ως Μητέρα, ως Γυναίκα, ως Άνθρωπο. Μέσα από την υπακοή μας δείχνει το αληθινό νόημα της συνύπαρξης, που έγκειται πρώτα στην αποκατάσταση του κατ’ εικόνα Θεού εντός μας και στη συνέχεια στη θέασή του στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου. Όταν επιλέγουμε την οδό της θέωσης κατά χάριν, σ’ αυτή την οδό χωρούν και οι άλλοι, όσοι ελεύθερα το επιθυμούν. Γι’ αυτό και η συνάντηση μαζί τους αποτελεί αφορμή μοναδικής χαράς. Αλλά ακόμη κι αν οι άλλοι δεν το θέλουν, ούτε το επιζητούν, η υπακοή γεννά τόση αγάπη που γίνεται προσευχή, δάκρυ, μνημόνευση στο Θεό και για εκείνους. Γι’ αυτό και η Εκκλησία λειτουργεί όπως η Παναγία. Διασώζοντας την υπακοή στο θέλημα του Θεού, όπως αυτό αποτυπώνεται στο Ευαγγέλιο και την παράδοση ανά τους αιώνες, ακολουθώντας την οδό της συνεχούς επανεβαίωσης εν παιδαγωγία και ζώντας την συνύπαρξη της αγάπης για τους άλλους, μέχρι θανάτου. Και, τελικά, ο θάνατος γίνεται ανάσταση και ζωή, ως δωρεά για το κάθε μέλος της Εκκλησίας.
Ζούμε σε μία εποχή ανυπακοής και αποστασίας από το θέλημα του Θεού. Συνήθως προσπαθούμε να προσαρμόσουμε το θέλημά Του στο δικό μας θέλημα, δυσανασχετούμε με τις παιδαγωγίες που υφιστάμεθα, δεν μας συνέχει η δίψα για συνεχή κοινωνία μαζί Του, αλλά δίδουμε ένα μικρό μέρος του χρόνου μας σ’ Εκείνον στην καλύτερη των περιπτώσεων, επιλέγοντας θρησκευτικά και όχι αφιερώνοντας την καρδιά μας, και σταθμίζουμε τις ανθρώπινες χαρές ως σημαντικές. Γι’ αυτό και δυσκολευόμαστε να αγαπήσουμε και να συνυπάρξουμε. Να μοιραστούμε και να συμπαρασταθούμε. Ο πολιτισμός και ο κόσμος στον οποίο ζούμε θεοποιεί την ελευθερία και την αυτοδιάθεση ως ιδέα, μόνο όμως σε ό,τι αφορά στην ικανοποίηση του ιδίου θελήματος και στη δικαίωση των παθών. Αρνείται την υπακοή στο Θεό και επιβάλλει άλλες υπακοές, οι οποίες τελικά οδηγούν τον άνθρωπο στη μεγαλύτερη υποδούλωση: την ήττα της ψυχής από την επιβίωση και την θεοποίηση των αγαθών που καθιστούν το θάνατο κυρίαρχο.
Η Παναγία μας υπενθυμίζει την κλήση του Θεού, η οποία μας δίδει ζωή και εν τω παρόντι και εν τω μέλλοντι αιώνι. Και μεσιτεύει για τον καθένα μας να λάβει, εφόσον το επιλέξει, την δρόσο της κοινωνίας μ’ Εκείνον. Στη χαρά της γιορτής λοιπόν ας επαναθεωρήσουμε τους προσανατολισμούς μας και ας ξαναδούμε, με τη βοήθειά της, τι σημαίνει κοινωνία με το Θεό στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού, όχι απλώς ως ιδέα, αξίες, θρησκεία, αλλά ως επανεύρεση της οδού της αγάπης που γίνεται Ζωή.

Κέρκυρα, Δεκαπενταύγουστος 2012

Αρρώστιες και ατυχήματα από κατάρες Γέροντας Παίσιος

Πολλές αρρώστιες που δεν βρίσκουν οι γιατροί από τι είναι, μπορεί να είναι από κατάρα. Τι να βρουν οι γιατροί, την κατάρα; Μια φορά μου έφεραν στο Καλύβι έναν παράλυτο. Ολόκληρος άνδρας ,δεν μπορούσε να καθήση. Το κορμί του ήταν τεντωμένο σαν ξύλο. Τον κουβαλούσε ένας στην πλάτη και ένας άλλος τον κρατούσε από πίσω. Του έβαλα δυο κούτσουρα και ακουμπούσε λίγο ο καημένος. Μου λένε αυτοί που τον συνόδευαν: «Από δεκαπέντε χρονών παιδί είναι σ’ αυτήν την κατάσταση και έχουν περάσει δεκαοχτώ χρόνια από τότε». «Μα πώς στα καλά καθούμενα να το πάθη αυτό; είπα. Δεν μπορεί∙ κάτι συμβαίνει». Έψαξα από ‘δω-από ‘κει και βρήκα ότι κάποιος τον είχε καταρασθή. Τι είχε συμβή; Κάποτε πήγαινε με το αστικό στην σχολή του και καθόταν σε μια θέση τεντωμένος. Σε κάποια στάση μπήκε ένας ηλικιωμένος παπάς και ένα γεροντάκι και στάθηκαν όρθιοι δίπλα του. Τότε του είπε ένας: «Σήκω , να καθήσουν οι μεγάλοι». Αυτός τεντώθηκε ακόμη περισσότερο στο κάθισμα, χωρίς να δώση σημασία. Οπότε το γεροντάκι που στεκόταν όρθιο του λέει: «Τεντωμένος να μείνης και ποτέ να μην μπορής να καθήσης». Και η κατάρα έπιασε. Βλέπεις, είχε αναίδεια ο νέος. Σου λέει: «Γιατί να σηκωθώ, αφού την πλήρωσα την θέση ;» Ναι, αλλά και ο άλλος πλήρωσε και είναι ηλικιωμένος, σεβάσμιος, και στέκεται όρθιος και εσύ είσαι μικρό παιδί, δεκαπέντε χρονών, και κάθεσαι. «Από αυτό είναι, του λέω. Κοίταξε να μετανοήσης για να γίνης καλά∙ χρειάζεται μετάνοια». Ο καημένος, μόλις το κατάλαβε λίγο και το αναγνώρισε, αμέσως τακτοποιήθηκε.
Πόσα από αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι από κατάρα, από αγανάκτηση. Και όταν εξοντώνωνται ολόκληρες οικογένειες ή πεθαίνουν πολλά άτομα από μία οικογένεια, να ξέρετε , είναι ή από αδικία ή από μάγια ή από κατάρα. Ένας πατέρας είχε ένα παιδί που όλο γύριζε. Μια φορά του λέει αγανακτισμένος: «Να έλθης μια και καλή». Το παιδί εκείνο το βράδυ, καθώς ερχόταν στο σπίτι, ακριβώς έξω από την πόρτα, το χτύπησε ένα αυτοκίνητο και έμεινε στον τόπο. Τον πήραν οι φίλοι του σκοτωμένο και τον πήγαν μέσα στο σπίτι του. Ήρθε μετά ο πατέρας στο Καλύβι και έκλαιγε. «Το παιδί μου σκοτώθηκε έξω από την πόρτα του σπιτιού μου», έλεγε. Από ‘δω-από ΄κει, μετά μου λέει: «Του είχα πει και μια κουβέντα» . «Τι του είπες;», του λέω. «Αγανάκτησα που ξενυχτούσε και του είπα: “Να έρθης μια και καλή!”Μήπως ήταν απ’ αυτό»; «Εμ, από τι ήταν; Του λέω. Κοίταξε να μετανοήσης, να εξομολογηθής». «Αυτήν την φορά να έρθης μια και καλή», του είπε, και το παιδί το έφεραν νεκρό. Άντε μετά να χτυπιέται ο πατέρας, να κλαίη…
 «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Α΄
ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΩΠΟ»

πηγή

Το τέλος του Χριστιανισμού στη Μέση Ανατολή

πηγή

Σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, η «αραβική άνοιξη» έχει μετατραπεί σε «χριστιανικό χειμώνα». Τα τελευταία χρόνια ήταν καταστροφικά για τα 14 εκατομμύρια των ταλαιπωρημένων Χριστιανών της περιοχής. Στην Αίγυπτο, η ανάδυση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας συνοδεύτηκε από διαδηλώσεις εναντίον των Κοπτών, καθώς και πυρπολήσεις ναών. Στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα, οι Χριστιανοί φεύγουν για να μη βρεθούν στα διασταυρούμενα πυρά μεταξύ της οικιστικής πολιτικής του Benjamin Netanyahu και των όλο και πιο ριζοσπαστικών Σουνιτών γειτόνων τους, που υποστηρίζουν την Χαμάς.

Η χειρότερη περίπτωση όμως, είναι αυτή του Ιράκ, όπου τα 2/3 των Χριστιανών (250.000) έχουν ήδη φύγει, από τότε που ανετράπη ο Σαντάμ. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στην Συρία.
Όποιος επισκέπτονταν την Δαμασκό τα τελευταία χρόνια, έβλεπε παντού, στους δρόμους και στα πάρκα, Χριστιανούς πρόσφυγες από το Ιράκ.
Πρώην τραπεζικοί υπάλληλοι, μηχανικοί, φαρμακοποιοί και επιχειρηματίες, που αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες, ζώντας με τις οικογένειά τους σε μικρά διαμερίσματα, εξαρτώμενοι από την ελεημοσύνη της εκκλησίας ή τις όποιες αποταμιεύσεις τους.
Όπως μου ανέφερε ένας απ’ αυτούς, «πριν από τον πόλεμο δεν υπήρχε διαχωρισμός Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Με τον Σαντάμ κανένας δεν μας ρωτούσε για το θρήσκευμά μας, ενώ όλοι ήμασταν ελεύθεροι να λατρεύουμε ότι θέλαμε. Τώρα, το 75% των Χριστιανών έχει φύγει…», λέει.
Σήμερα, οι πρόσφυγες από το Ιράκ αντιμετωπίζουν μια δεύτερη φυγή, αφού οι Σύριοι οικοδεσπότες τους, κινδυνεύουν κι αυτοί. Ήδη έχουν στηθεί προσφυγικοί καταυλισμοί και κατασκηνώσεις στη κοιλάδα Μπεκά του Λιβάνου, ενώ πολλοί μετακινούνται προς την Ιορδανία.
Οι περισσότερες επιθέσεις στη Συρία σημειώνονται προς το παρόν μεταξύ Σουνιτών και Αλεβιτών Μουσουλμάνων. Άρχισαν όμως να σημειώνονται και αιματηρές επιθέσεις εναντίον της χριστιανικής μειοψηφίας. Σε μια περιοχή (Qusayr), υπήρξε εθνοκάθαρση των ντόπιων Χριστιανών, τους οποίους οι τζιχαντιστές κατηγόρησαν ως συνεργάτες του συριακού καθεστώτος. Η εν λόγω κοινότητα, που αποτελεί το 10% του πληθυσμού της περιοχής είναι τώρα τρομοκρατημένη.
Τα τελευταία 100 χρόνια, πολύ πριν έρθουν στην εξουσία οι Άσαντ, η Συρία αποτελούσε ασφαλές καταφύγιο για τους Χριστιανούς της Μ. Ανατολής. Η χώρα φιλοξένησε τους Αρμένιους, που ήταν θύματα της γενοκτονίας των Νεότουρκων το 1915, καθώς και τους Χριστιανούς Παλαιστίνιους που εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές εστίες τους το 1948, με την ίδρυση του Ισραήλ. Στις δεκαετίες του 1970 και 1980, η Συρία αποτέλεσε καταφύγιο για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και Μαρονίτες, που προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τις θρησκευτικές αναταραχές του Λιβάνου.
Μπορεί το καθεστώς του Άσαντ να ήταν ένα μονοκομματικό κατασταλτικό καθεστώς, που περιόριζε τα πολιτικά δικαιώματα, επέτρεπε όμως τις πολιτισμικές και θρησκευτικές ελευθερίες. Για αυτό και οι συριακές θρησκευτικές μειονότητες της Συρίας απολάμβαναν ασφάλεια και σταθερότητα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι αλλού. Και αυτό ίσχυε κυρίως για τις αρχαίες χριστιανικές μειονότητες. Ο λόγος είναι πως οι Άσαντ είναι Αλεβίτες, μια σιιτική μειονότητα που θεωρείται αιρετική, και μάλιστα τα μέλη της χαρακτηρίζονται υποτιμητικά ως Nusayris, ή «μικροί Χριστιανοί». Μάλιστα οι λειτουργίες τους μοιάζουν πολύ με χριστιανικές. Οι Αλεβίτες αποτελούν μόλις το 12% του πληθυσμού της Συρίας, και οι Άσαντ κατάφεραν να κρατήσουν την εξουσία δημιουργώντας ένα σύμπλεγμα συμμαχιών με τις διάφορες μειονότητες, ως αντίβαρο στην πλειοψηφία των Σουνιτών Μουσουλμάνων.
Στην Συρία του Άσαντ οι χριστιανικές γιορτές ήταν συγχρόνως και εθνικές. Οι Χριστιανοί εξαιρούνταν από την εργασία τα πρωινά της Κυριακής, ενώ οι ναοί και τα μοναστήρια (όπως και τα τζαμιά) είχαν δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ τους παρέχονταν και δωρεάν γη για την κατασκευή νέων ναών. Γενικά, η ελευθερία που ζούσαν οι Χριστιανοί στην Συρία, δεν συναντιόνταν πουθενά αλλού στην ευρύτερη Μ. Ανατολή. Αυτό όμως το θρησκευτικό μωσαϊκό κινδυνεύει σήμερα με διάλυση.
Όπως και στην Αίγυπτο, έτσι και στη Συρία, οι χριστιανικές εκκλησίες στοιχήθηκαν πίσω από το καθεστώς, με το που εκδηλώθηκε η αραβική άνοιξη.
Αρχικά, πολλοί πιστοί δεν συμφώνησαν με αυτή την επιλογή. Μάλιστα κάποιοι νεαροί Χριστιανοί ενώθηκαν με όλους αυτούς που ήθελαν την ανατροπή του καθεστώτος, ελπίζοντας για περισσότερη ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατία. Ένα χρόνο μετά είναι πλέον πολύ δύσκολο να βρεθεί κάποιος Χριστιανός ο οποίος να συνεχίζει να υποστηρίζει την επανάσταση.
Υπάρχουν αναφορές για μαχητές της Αλ Κάιντα που πολεμούν δίπλα στους αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, ενώ η στήριξη που παρέχει η Τουρκία στο Συριακό Εθνικό Συμβούλιο τρομοκρατεί τους Αρμένιους της χώρας.
Σχεδόν σε κάθε περιοχή της Συρίας, ακόμη και εκεί όπου δεν διεξάγονται συγκρούσεις, η εγκληματικότητα κυριαρχεί για τα καλά. Και όσο το καθεστώς μοιάζει να πλησιάζει στο τέλος του, τόσο οι Χριστιανοί ανησυχούν πως θα έχουν κι αυτοί την τύχη που είχαν οι αντίστοιχοι του Ιράκ.
Και όπως πάντα, οι Χριστιανοί απορούν με την στάση της (χριστιανικής) Αμερικής. Όταν ο George W. Bush εισέβαλλε στο Ιράκ, είχε την αφέλεια να πιστεύει πως ο Σαντάμ θα αντικατασταθεί από μια ειρηνική, φιλοαμερικανική αραβική δημοκρατία, που θα επεδίωκε την στήριξη της χριστιανικής Δύσης. Στην πραγματικότητα όμως, εννιά χρόνια αργότερα, αυτό που δημιουργήθηκε είναι ένα ριζοσπαστικό και ασταθές φιλοϊρανικό θρησκευτικό πεδίο μάχης. Τώρα η Αμερική στηρίζει κάποιες αντιπολιτευτικές ομάδες, οι οποίες είναι πολύ πιθανό να κάνουν τα ίδια στις μειονότητες της Συρίας.
Όπως και στη δεκαετία του ‘80, μια κοινή επιχείρηση μεταξύ της CIA και των σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών, μπορεί να καταλήξει στην αντικατάσταση του σκληρού κοσμικού κράτους της Συρίας, από ένα σκληροπυρηνικό καθεστώς Σαλαφιστών. Αν συμβεί κάτι τέτοιο και στη Συρία, τότε θα ζήσουμε το οριστικό τέλος της αρχαίας χριστιανικής μειονότητας στη Μ. Ανατολή.

Δέκα άγνωστοι και ανώνυμοι άγιοι!

Ό Κύριλλος Μοναχός, Γέροντας της Καλύβης «Τίμιος Σταυρός» των καλλιτεχνών αγιογράφων Ανανιαίων και Δίκαιος της Ιεράς Σκήτης της Άγιας Αννης,κατά το σωτήριον έτος 1977-78, μας διηγήθηκε ότι στις 20 του μηνός Σεπτεμβρίου 1977, ήρθε στο Κυριάκο – κεντρικός Ναός της Σκήτης – ένας Λιβανέζος χριστιανός ορθόδοξος, ό όποιος είπε ότι, λόγω της εμπόλεμης καταστάσεως στην πατρίδα του, ήταν πρόσφυγας κι έμενε στην πόλη Κανά της Γαλιλαίας.
Ό Λιβανέζος ζήτησε από το Δίκαιο Πατέρα Κύριλλο, να του δείξει το δρόμο πού οδηγεί στην κορυφή του Άθωνα. Ό Π. Κύριλλος πρόθυμα έδειξε το δρόμο που ζητούσε και ευλαβές αυτός προσκυνητής ξεκίνησε για την κορυφή, ή οποία φτάνει τα 2.030 μ. ύψος και επειδή χρειάζονται περισσότερο από 4 ώρες οδοιπορία, από την Αγιάννα μέχρι να φθάσει στην κορυφή, όπου υπάρχει και μικρό εκκλησάκι έπ’ ονόματι της «Μεταμορφώσεως του Κυρίου», έπρεπε να φύγει πρωί.

Για το λόγο αυτό, ό Λιβανέζος έφυγε πολύ πρωί και το βραδάκι γύρισε πάλι στο «Κυριάκο» της Σκήτης, φιλοξενήθηκε και κοιμήθηκε.
Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία λειτουργία, ετοιμάστηκε για να φύγει, αλλά θυμήθηκε να ρωτήσει κάτι πού δεν μπόρεσε να καταλάβει και πού του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Έτσι μπροστά και σε άλλους Πατέρες της Σκήτης, με τα λίγα σπασμένα Ελληνικά πού μιλούσε είπε, πώς όταν κατέβαινε από την κορυφή του Άθωνα, στην τοποθεσία πού λέγεται «Βαβύλα» εκεί πού αρχίζει ό πολύς κατήφορος, αισθάνθηκε υπερβολική κούραση και θέλησε λίγο να καθίσει να ξεκουραστεί. εκεί πού πήγε να βρει κατάλληλο μέρος, ξάφνου βλέπει μπροστά του ένα σπίτι από το όποιο βγήκαν δυο σεβάσμιοι μοναχοί οι οποίοι τον δέχθηκαν μέσα στο σπίτι και του πρόσφεραν σύκα νωπά φρέσκα και το κρύο νερό, έφαγε και ήπιε το κρύο νερό και όπως είπε, τόση γλύκα και νοστιμιά αισθάνθηκε πού δεν μπορούσε να την περιγράψει, αλλά και κατά περίεργο τρόπο όλη ή κούραση πού είχε, μετά από το κέρασμα, εξαφανίστηκε.
Μέσα στο Καλύβι αυτό είδε δέκα σεβάσμιους Μοναχούς, τους οποίους είδε να στηρίζονται, ό καθένας τους, πάνω σε μια γυριστή στη μέση μονόξυλη μαγκούρα και με το κομποσχοίνι στο χέρι όλοι να προσεύχονται.
Τους ρώτησε, πόσον καιρό έχουν πού μένουν εκεί; Κι αυτοί του απάντησαν πώς έχουν πάρα πολλά χρόνια, και δεν κάνουν σχεδόν καμιά άλλη εργασία, παρά μόνον προσεύχονται για όλο τον κόσμο. Αυτό κίνησε την περιέργεια του Λιβανέζου, κι όταν έφυγε σ’ όλο το δρόμο, όπως έλεγε, σκέφτονταν αυτό πού του είπαν ότι έχουν πολλά χρόνια εκεί προσευχόμενοι , ενώ ή ηλικία τους δεν έδειχνε να είναι και πολύ μεγάλη και για αυτό ρωτούσε το Δίκαιο και τους Πατέρες; Πώς του είπαν αυτοί οί Μοναχοί πού φαίνονταν να είναι της ίδιας ηλικίας, ασκητεύουν πάρα πολλά χρόνια εκεί;
Ό Δίκαιος Πατήρ Κύριλλος, και οί άλλοι Πατέρες της Σκήτης έμειναν έκθαμβοι και κατάπληκτοι, από την αποκάλυψη αυτή, πού προφανώς ό Πανάγαθος Θεός «κρίμασιν οις Αυτός οίδε» έδειξε στο Λιβανέζο, διότι όλοι γνωρίζουν, πώς στο μέρος εκείνο δεν υπάρχει ούτε σπίτι, ούτε Μοναχοί να μένουν εκεί κοντά στην περιοχή αυτή.
Τότε όλοι μ’ ένα στόμα και μια καρδιά δόξασαν το Θεό και είπαν στον ξένο ευλαβή προσκυνητή : «Αδελφέ, δώσε δόξα και ευχαριστία στο μεγαλοδύναμο και παντοδύναμο Κύριο και Θεό μας, πού σε αξίωσε να ιδείς εκλεκτούς δούλους και Αγίους Του, διότι αυτούς πού είδες εσύ χθες δεν ήσαν Μοναχοί, άλλα ήσαν Άγιοι και Όσιοι Πατέρες του Όρους, τους οποίους κανείς από μας δεν αξιώθηκε να δει, αλλά κατά καιρούς έχουν φανερωθεί σε μερικούς ευλαβείς Μοναχούς και σε καλούς και ευλαβείς χριστιανούς προσκυνητές, ένας από τους οποίους φαίνεται πώς θα είσαι και συ!
Ό Λιβανέζος αναχώρησε ευλογών και δοξάζων τον Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις Αγίοις Αυτού».

 πηγή