Μας αξίζει αυτή η Ελλάδα; > Τα τουρκικά πολεμικά αλωνίζουν στο Αιγαίο, οι Τούρκοι πράκτορες στη Θράκη, ενώ Κύπριοι αστυνομικοί συλλαμβάνονται από τις δυνάμεις κατοχής του ψευδοκράτους

πηγή

Τα τουρκικά πολεμικά αλωνίζουν στο Αιγαίο, οι Τούρκοι πράκτορες στη Θράκη, ενώ Κύπριοι αστυνομικοί συλλαμβάνονται από τις δυνάμεις κατοχής του ψευδοκράτους και πληρώνουν πρόστιμο για να αφεθούν ελεύθεροι. Μια διαρκής ατίμωση του ελληνισμού, ταυτόχρονα με ένα αίσθημα ντροπής, όταν θελήσεις να κραυγάσεις από απόγνωση για την απώλεια της εθνικής αξιοπρέπειας για να μην σε χαρακτηρίσουν ακροδεξιό και εθνικιστή. 


Αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει άλλο κράτος στον πλανήτη ολόκληρο που να ανέχεται τόση ατίμωση των συνόρων του από γειτονική χώρα. 
Την ίδια στιγμή η Τρόικα που επελαύνει απαιτεί να εκκενωθούν νησιά με λιγότερους από 150 κατοίκους.

Κι ενώ ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας η τουρκική προπαγάνδα σε όλο της το μεγαλείο έρχονται συγκεκριμένοι καναλάρχες οι οποίοι εκπέμπουν από δημόσιες συχνότητες να καλλιεργήσουν τον οθωμανικό επεκτατισμό μέσα από τα τουρκικά σήριαλ.
-Μας κοστίζει ελάχιστα το κάθε επεισόδιο, σχεδόν τζάμπα, ενώ το αντίστοιχο ελληνικό κοστίζει τουλάχιστο 20.000 ευρώ.
Ναι, σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες επιχειρηματίες ανήκει η πατρότητα αυτού του επιχειρήματος.
Και από κάτω σιωπή.
Πολιτικοί, δημοσιογράφοι-κυρίως οι ακριβοπληρωμένες φίρμες- ο Ποντιακός Ελληνισμός, οι ενώσεις των Αρμενίων, τα δήθεν πατρωτικά κόμματα και πάνω απ΄ όλους η Εκκλησία. Τσιμουδιά!
Όλοι κάνουν ότι δεν υπάρχουν η Sila, o Σουλειμάν και τα υπόλοιπα σκουπίδια.
Όπως δεν υπήρχαν και οι τρύπες από τα τουρκικά πυρά που γκρέμισαν το ελικόπτερο με τους 3 ήρωες την νύχτα των Ιμίων. 
Oι σφαίρες των δολοφόνων του Σολωμού Σολωμού. 
Κι όμως όλοι αυτοί ήταν λαλίστατοι και οργισμένοι με τον «συνωστισμό» της Μαρίας Ρεπούση.
Το μόνο που δεν ζήτησαν ήταν να τιμωρηθεί δια λιθοβολισμού και στη συνέχεια να ριχθεί ολόγυμνη στην πυρά. 
Είναι οι ίδιοι που κάθονται, κότες λυράτες, μπροστά στον ΑΝΤ1 και τον Μίνωα Κυριακού που αποφάσισε να προπαγανδίσει τους βιασμούς και τις σφαγές του Τούρκου αυτοκράτορα που οι γείτονες αποκαλούν μεγαλοπρεπή. 
Ο (dancing with the stars ) Άδωνης Γεωργιάδης, επιχείρησε να υποβιβάσει, στο twitter, την πρόκληση ενός καναλιού που εκπέμπει με προσωρινή άδεια (όπως και τα υπόλοιπα) σε συχνότητες που τους παρέχει το ελληνικό κράτος και οι πολίτες του. 
Ο Γεωργιάδης έγραψε ότι δεν μπορεί να λογοκρίνει την σαπουνόπερα ενός ιδιωτικού καναλιού και στη συνέχεια σκούπισε. Τόσο απλά. 
Η χυδαία προπαγάνδα έγινε απλή σαπουνόπερα και έτσι απλά θα περιμένουμε κι εμείς να προβληθεί από κάποιο τουρκικό κανάλι η ζωή του Κολοκοτρώνη, του Καραισκάκη, του Βενιζέλου και του Ματαφιά.
Σαπουνόπερα λοιπόν ο εξαγνισμός ενός σφαγέα Ελλήνων δια μέσω ενός ελληνικού καναλιού που λειτουργεί σε δημόσια συχνότητα. 
Κι αν ο Γεωργιάδης κατάφερε να ψελλίσει έστω κι αυτή την παλαβωμάρα, ο "σκληρός" Ηλίας Κασιδιάρης- αποδίδοντας τιμές στον ΑΝΤ1 που τον έκανε παγκόσμια φίρμα-δεν έβγαλε κιχ για τον Σουλειμάν του Αμαρουσίου. Τόσο τζάμπα μαγκιά, τόσο γιαλατζί πατρωτισμός; 
Θα περίμενε κανείς από τα «τάγματα εφόδου» του Μιχαλολιάκου να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο στην Κηφισίας κι όχι να κάνουν τα πεκινουά μην χάσουν καμιά πρόσκληση στο πρωινάδικο του Παπαδάκη και στο δελτίο του Λιαρέλη. 
Και οι μεγαλοδημοσιογράφοι; Ο Λιαρέλης, ο Παπαδάκης, η Μαρία Χούκλη δεν αισθάνονται ντροπή για τον Σουλειμάν τον Μεγαλοπρεπή; Δεν αισθάνονται υποκριτές όταν κρεμάνε στα τσιγκέλια την Ρεπούση και την ίδια στιγμή είναι ομόσταυλοι του Σουλειμάν; 
Του Λάτσιου ιδέα ήταν ο Σουλειμάν, ο μεγαλοπρεπής; Του άρεσε ο Σουλειμάν-το σήριαλ- του Λάτσιου και τον πρότεινε στο κανάλι;
Ο ανεξάρτητος Κουίκ γιατί κατάπιε την γλώσσα του; 
Ο αρχηγός του μας είπε πως είχε να συνοδέψει το παιδί του στις ΗΠΑ που πάει για σπουδές-καλή επιτυχία- και δεν είχε χρόνο να βγάλει μια ανακοίνωση η να κάνει μια δήλωση. Το επιχείρημα του Πάνου Καμμένου αποστομωτικό. Λες και τα social media που τόσο καλά χειρίζεται έχουν σύνορα. 
Το ίδιο σιωπηλός και ο Πόντιος Πανίκας Ψωμιάδης, ο «λάβρος» Ελληνάρας, δεν έβγαλε άχνα εξαργυρώνοντας τις εμφανίσεις του στο ουζερί του μπελαμή του Παπαδάκη. 
Από τις λίγες εξαιρέσεις των Ελλήνων που αντιστέκονται σ΄αυτή την ξεφτίλα ο Φαήλος Κρανιδιώτης με την αρθρογραφία του στο antinews.gr. 
Παρόμοια σιγή ασυρμάτου και από τον δημοσιογραφικό κόσμο. 
Εκατοντάδες είχαν καβαλήσει τα μικρόφωνα και γάζωναν την Ρεπούση, άλλοι τόσοι αρθρογραφούσαν εναντίον της. Και τώρα τσιμουδιά, όλα τα σκιάζει 
η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά. 
Τελικά, ρε μπαγάσηδες, μόνο η Μενεγάκη φοράει παντελόνια σ΄αυτή τη χώρα και τους έχει γιουσουφάκια κοτζάμ νταβατζήδες της φακής. 
Την Μενεγάκη, τον άντρακλα, σκύβουν στα 4 και προσκυνούν οι μεγαλοπρεπείς πάσης φύσεως και ιδιορρυθμίας...
Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΟΤΣΑΛΑΝ
Μέσα σ αυτό το νοσηρό και δουλοπρεπές κλίμα έχει κάθε δίκιο ο Σάββας Καλεντερίδης να αγανακτεί για την “συνομωσία σιωπής” τόσο για το βιβλίο του, όσο και για την προδοσία του Οτσαλάν. 
Πώς στήθηκε η προδοσία της παράδοσης του Οτζαλάν στους Τούρκους 

του Σάββα Καλεντερίδη

Πρόσφατα κρίθηκε η αξιοπιστία μας από τις δηλώσεις Μεσούτ Γιλμάζ για τις πυρκαγίες στα ελληνικά δάση. Τώρα, κρίνεται και πάλι από το βιβλίο του Μεχμέτ Αλί Μπιράντ.
Από τα αποσπάσματα που διάβασα, όσον αφορά στα διαδραματισθέντα στην Κένυα, ο Μπιράντ γράφει ανακρίβειες. Για τα της Άγκυρας, σχεδόν ταυτίζονται με όσα έγραψα στο βιβλίο.
Ποια είναι η διαφορά;
Ότι για το δικό μου βιβλίο έγιναν ελάχιστες αναφορές από τα ελληνικά ΜΜΕ και από τους Έλληνες δημοσιογράφους.
Ο καθένας λοιπόν μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του, για την κατάντια της Ελλάδος και των Ελλήνων!!!
Και εννοώ κι εκείνους που τον παρέδωσαν, κι εκείνους, ειδικά τους δημοσιογράφους, που έκαναν γαργάρα την αλήθεια και κάλυπταν τους συνεργάτες της CIA και των Τούρκων τόσα χρόνια!
Για τους "δημοσιογράφους", που προσπαθούσαν να με δολοφονήσουν ηθικά, παίρνοντας στη συνέχεια μαύρο χρήμα για τα "περιοδικά" τους ή δωράκια εκπομπές από τη δημόσια τηλεόραση, έχω να πως ότι πράγματι, είναι "άξιος ο μισθός τους" και τους αφήνω στη χλεύη των συναδέλφων τους. Αυτοί ξέρουν!
Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο "Παράδοση Οτζαλάν: Η Ώρα της Αλήθειας"
10. Πως στήθηκε η προδοσία
Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει ένας απολογισμός. Ο Άπο βρέθηκε στα χέρια των Τούρκων και κάποιοι από την ελληνική κυβέρνηση έπαιξε τον πλέον καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό. Πως όμως φθάσαμε ως εδώ;

Πρώτον, αν και του είχε διαμηνυθεί με κάθε τρόπο να μην το κάνει, ο Άπο επέλεξε και ήλθε στην Ελλάδα, κάτω από καθεστώς τεράστιας πίεσης που ασκήθηκε σ’ αυτόν από τη Ρωσία, η οποία με τη σειρά της πιέσθηκε από τις ΗΠΑ, αν η Μόσχα δεν συμμετείχε συνειδητά στην όλη επιχείρηση, ειδικά μετά την κορύφωση των πιέσεων της Ουάσιγκτον προς την ιταλική κυβέρνηση, τα μέσα Δεκεμβρίου 1998.
Δεύτερον, μπροστά στην ατυχή επιλογή απελπισίας ενός κατατρεγμένου ηγέτη εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, ενός αγωνιστή της ελευθερίας, η ελληνική κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να εκτιμήσει ψύχραιμα την κατάσταση και να κάνει ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αντέδρασε τουλάχιστον σπασμωδικά και στην ουσία παραδόθηκε στις εξελίξεις. Ο Άπο, είναι ηγέτης, είναι αγωνιστής, αλλά είναι και άνθρωπος, ενώ η Ελλάδα είναι κράτος, με αρχές, παραδόσεις και ιστορία. Ένα κράτος, μάλιστα, που χτίστηκε εκτός των άλλων και πάνω στο αίμα εκατοντάδων Φιλελλήνων, που πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων αγωνιστών του 1821, τρομοκρατών, σύμφωνα με τη λογική της Άγκυρας, των ΗΠΑ και δυστυχώς ορισμένων Ελλήνων. Μπροστά στο λάθος ενός απελπισμένου και κυνηγημένου ανθρώπου, όμως, το ελληνικό κράτος συμπεριφέρθηκε και αυτό σαν άνθρωπος και δεν αντέδρασε απλά με ένα άλλο λάθος. Κάτι χειρότερο. Υπέκυψε στις εξωφρενικές πιέσεις των ΗΠΑ και της Άγκυρας και δεν πρόδωσε μόνο τον Άπο, πρόδωσε και την ίδια την ιστορία του. 
Τρίτον, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και τα στοιχεία που παρατέθηκαν σε αυτό το βιβλίο, κατά πάσα πιθανότητα οι ΗΠΑ ήσαν αυτές που υπέδειξαν στην ελληνική κυβέρνηση το Ναϊρόμπι, έδρα της CIA και των άλλων αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, για να πάρουν στη συνέχεια από εκεί τον Άπο και να τον παραδώσουν στους Τούρκους.
Τέταρτον, η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε τουλάχιστον την πρόνοια να χειριστεί την υπόθεση πολιτικά, σύμφωνα με την πρόταση του Αλέκου Παπαδόπουλου, που ζητούσε τη σύλληψη του Άπο και την αντιμετώπιση του θέματος μέσα από τους θεσμούς και τους νόμους. Έτσι, δέχτηκε να αναθέσει την υπόθεση στις μυστικές υπηρεσίες, να γίνει δηλαδή υποχείριο της CIA και της ΜΙΤ, εμπλέκοντας μάλιστα με τρόπο καταστροφικό δύο εν ενεργεία διπλωμάτες και εμένα.
Πέμπτον, ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης Οτζαλάν, σύμφωνα με την εκτίμησή μου, ήταν ο πρωθυπουργός. Η παράδοση Οτζαλάν δεν ήταν κάτι στιγμιαίο, για να το φορτωθεί ένας υπουργός ή ένας Καλεντερίδης. Ήταν μια υπόθεση που εξελίχτηκε επί 15 μέρες, υπό τον συντονισμό του πρωθυπουργού. Ο Σωκράτης Κοσμίδης ήταν αυτός που ενημέρωνε τον πρωθυπουργό για τις εξελίξεις.
Έκτον, στον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης του Οτζαλάν από τον πρωθυπουργό, σύμφωνα με την εκτίμησή μου, καθοριστικό ρόλο έπαιξε το σύνδρομο των Ιμίων, για το οποίο έχω κάνει πιο πάνω σύντομη ειδική αναφορά. Δηλαδή, ο Σημίτης, πίσω από το θέμα της έλευσης του Άπο, από την πρώτη στιγμή που το έμαθε, είδε μια κίνηση κάποιων εξ αντικειμένου προβοκατόρων να τον εκθέσουν στην πίεση των Αμερικανών. Έτσι εγωιστικά είδε το θέμα και δεν κατάφερε να το δει σαν πρωθυπουργός της Ελλάδας. Αυτό καθόρισε την παραπέρα στάση και αποφάσεις του.
Έβδομον, ο Πάγκαλος, δυστυχώς γι’ αυτόν, για την ιστορία του και την προσφορά του στο έθνος και την πατρίδα, που είναι μεγάλη, δεν είδε μακριά και δέχτηκε να παίξει τον άχαρο ρόλο που του ανέθεσε ο πρωθυπουργός. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Το ίδιο ισχύει και για τον Σταυρακάκη.
Όγδοον, όσοι έπαιξαν στην ουσία το ρόλο του καταδότη στους Αμερικανούς και στους Τούρκους, κατά την άποψή μου αιχμαλωτίστηκαν πολιτικά και φαλκίδευσαν το πολιτικό τους μέλλον, γιατί οι Τούρκοι και οι Αμερικανοί γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Τους έχουν ομήρους. Άσχετα με το αν τους προστάτεψε ο Ετζεβίτ δηλώνοντας δημόσια την επόμενη της σύλληψης του Άπο: «Δεν μπορώ να πω ποιοι είναι αυτοί που μας βοήθησαν. Πρέπει να τους προστατέψω, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση». 
Ένατον, από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στο Ναϊρόμπι ήταν αδύνατον να σωθεί ο Άπο. Αποτελεί περίπου απόδειξη το γεγονός ότι Τούρκοι και Αμερικανοί δεν έκαναν κανέναν διάβημα στην Ελλάδα από τη στιγμή της προσγείωσής μας στο Ναϊρόμπι μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου, μέρα που συνέλαβαν τον Άπο. Απλά περίμεναν να βγάλουμε τον Οτζαλάν από την πρεσβεία, για να τον παραλάβουν. Η λύση του ΟΗΕ ήταν, ίσως, η μόνη λύση. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν απασχολούσε την Αθήνα, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα την απασχολούσε και δεν μπορούσαμε να πάρουμε εμείς μια τέτοια πρωτοβουλία. Ίσως θα έπρεπε.
Δέκατον, ο Κωστούλας, ο Διακοφωτάκης κι’ εγώ προσπαθήσαμε να χειριστούμε μια κατάσταση, που ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος υπονομευμένη από το ίδιο το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση. Από την αρχή μέχρι το τραγικό τέλος βαδίζαμε πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Αυτή η λαϊκή έκφραση στην κυριολεξία τα λέει όλα. Εύχομαι να μην τύχει τέτοια εμπειρία σε κανέναν υπάλληλο του ελληνικού κράτους και μάλιστα σε αξιωματικό.
Τέλος, επειδή δεν θέλω να αδικώ κανέναν (ξέρω πολύ καλά πως είναι να σε αδικούν), αν κάποια στιγμή προκύψουν στοιχεία ότι υπήρχε ένα σχέδιο για να σωθεί ο Οτζαλάν από τη στιγμή που προσγειωθήκαμε στο Ναϊρόμπι, σχέδιο το οποίο για οποιονδήποτε λόγο ακυρώθηκε ή τορπιλίστηκε, τότε θα αποδειχτεί ότι τα στοιχεία και, κυρίως, οι εκτιμήσεις αυτού του κεφαλαίου χρειάζονται αναθεώρηση.
Ας δούμε όμως τι γινόταν στην άλλη πλευρά του λόφου, όσο διαρκούσε η επιχείρηση Αθήνα-Μινσκ-Κέρκυρα-Ναϊρόμπι.
10. Η άλλη πλευρά του λόφου
Είναι 28 Ιανουαρίου και βρισκόμαστε στη Ρωσία. Οι Τούρκοι τα έχουν βρει με τους Ρώσους και το μόνο που απομένει είναι να βρεθεί η χώρα που θα υποδεχτεί τον Άπο. Την 29 Ιανουαρίου, μόλις ο Άπο πέταξε για Αθήνα, οι Ρώσοι ενημέρωσαν τους Τούρκους και τους Αμερικανούς. Το ίδιο βράδυ που ο Άπο έφθασε στην Ελλάδα, ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Τατζάν Ιλτέμ τηλεφώνησε στο διευθυντή της αρμόδιας διεύθυνσης του υπουργείου εξωτερικών, πρέσβη Κώστα Γεροκωστόπουλο, και τον ρώτησε για το θέμα, ενώ την άλλη μέρα το πρωί, 30 Ιανουαρίου, επέδωσε διάβημα στην ελληνική κυβέρνηση για την παρουσία του Άπο στην Αθήνα.
Στις 2 Φεβρουαρίου ο διοικητής της ΜΙΤ Σενκάλ Ατασαγκούν είχε ενημερωθεί από τους Αμερικανούς και ίσως και από κάποιους στην Αθήνα, ότι ο Άπο πετούσε για Ναϊρόμπι. Μετά την ενημέρωση αυτή και με τη βεβαιότητα που του έδινε η επιλογή της αφρικανικής χώρας, δήλωνε στους δημοσιογράφους που είχε καλέσει για γεύμα την ίδια μέρα που φθάσαμε στο Ναϊρόμπι, ότι «θα συλλάβουμε τον Άπο. Έχει κλειδωθεί στο έδαφος».
Στις 4 Φεβρουαρίου ο σταθμάρχης της CIA στην Άγκυρα έκανε πρόταση στο διοικητή της ΜΙΤ Σενκάλ Ατασαγκούν για παράδοση του Άπο στις τουρκικές αρχές. Η πρόταση έγινε αποδεκτή από την τουρκική κυβέρνηση και υπογράφηκε σχετικό πρωτόκολλο, σύμφωνα με το οποίο η Αμερική θα παρέδιδε σώο τον Οτζαλάν στην Τουρκία και αυτή θα αναλάμβανε την υποχρέωση να μην τον σκοτώσει, να τον δικάσει σε μια δίκαια δίκη και να προχωρήσει σε παραχώρηση δικαιωμάτων στους Κούρδους.
Στις 6 Φεβρουαρίου οι Τούρκοι ήδη άρχισαν να ετοιμάζουν τη φυλακή του Ιμραλί, για να φυλακίσουν τον Άπο, που θεωρούσαν ότι τον είχαν ήδη στα χέρια τους. Σύμφωνα με τη λογική τους, δηλαδή, εμείς που τον είχαμε στα χέρια μας στο Ναϊρόμπι, ήμασταν Τούρκοι. Μάλιστα!!!
Στις 7 ή 8 Φεβρουαρίου, ομάδα Τούρκων που αποτελούνταν από στελέχη της ΜΙΤ και της Διεύθυνσης Ειδικών Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ πέταξε με ιδιωτικό αεροπλάνο για το αεροδρόμιο Έντεμπε της Ουγκάντα, κατόπιν άδειας που έδωσε προσωπικά ο πρόεδρος της Ουγκάντα Μουσεβένι, μετά από παρέμβαση του εκεί σταθμάρχη της CIA.
Πριν φθάσουν οι Τούρκοι στην Ουγκάντα, σύμφωνα με τον έγκυρο δημοσιογράφο Μουράτ Γετκίν της εφημερίδας Ραντικάλ, οι Αμερικανοί έδειξαν να υπαναχωρούν από την υλοποίηση του σχεδίου. Οι Τούρκοι όμως ήδη ήξεραν ότι ο Άπο βρίσκεται την κατοικία του Έλληνα πρέσβη. Δεν γνωρίζω τι ήταν αυτό που έκανε τους Αμερικανούς να υπαναχωρήσουν, έστω και προς στιγμήν. Θα είχε ενδιαφέρον όμως κάποια στιγμή να μάθουμε. Επίσης, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πως οι Τούρκοι ήξεραν συγκεκριμένα ότι ο Άπο κρύβεται στην κατοικία του πρέσβη.
Μετά την εμπλοκή στο Ναϊρόμπι και την άρνηση του Άπο να βγει από την πρεσβευτική κατοικία, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε ένα ξενοδοχείο, κοντά στο αεροδρόμιο του Έντεμπε, περιμένοντας εμάς (τον Κωστούλα, τον Διακοφωτάκη και μένα), να εκτελέσουμε τις εντολές που παίρναμε από την Αθήνα και στη συνέχεια να πετάξουν στο Ναϊρόμπι και να παραλάβουν τον Άπο. Είπαμε, να μην το ξαναζήσει κανένας αξιωματικός αυτό που έζησα.
Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του προέδρου Μουσεβένι στον Κωστούλα και στον Πάνο Παναγιωτόπουλο, λίγες μέρες μετά τους Τούρκους, η αγγλική ΜΙ6 ζήτησε άδεια να σταθμεύσει στο Έντεμπε ένα αεροπλάνο με Άγγλους ένοπλους πρώην κομάντο. Η ομάδα αυτή ήταν ο άλλος «θίασος», που είχαν νοικιάσει Άγγλοι, Αμερικανοί και Τούρκοι και τους προόριζαν για μας. Ήταν οι μέρες που δεχόμασταν τις αφόρητες πιέσεις από την Αθήνα. Ο Μουσεβένι το αρνήθηκε.
Μετά, οι Τούρκοι ετοιμάστηκαν να πετάξουν για Ναϊρόμπι. Τους είχαν πει από την Άγκυρα ότι θα παραλάμβαναν τον Οτζαλάν από ένα ξενοδοχείο. Ήταν τότε που είχε πει ο Παπαϊωάννου στον Διακοφωτάκη ότι θα έλθει ο «θίασος» από την Αθήνα, θα βάλει τον Άπο σε ένα σεντόνι και «θα τον αφήσει σε ένα ξενοδοχείο». Μάλιστα.
Όταν στράβωσε κι’ αυτό το σχέδιο και δεν υπήρχε άλλη λύση, τότε, τη Δευτέρα, 15η Φεβρουαρίου, κλήθηκε επιτακτικά ο Κωστούλας στο κενυατικό υπουργείο εξωτερικών και εκεί έγινε η «συμφωνία», για να μας βοηθήσει το κενυατικό κράτος και να πάει ο Άπο όπου θέλει.
Οι Τούρκοι που περίμεναν τόσες μέρες στο Έντεμπε, πέταξαν την ίδια μέρα για το Ναϊρόμπι. Εκεί περίμεναν πάνω στο αεροπλάνο και απλά παρέλαβαν τον Οτζαλάν από Κενυάτες και Αμερικανούς.
Όλα τα παραπάνω που αφορούν την άλλη πλευρά του λόφου, έχουν γραφεί στον τουρκικό τύπο και έχουν διασταυρωθεί από τα πιο επίσημα στόματα. Η μαρτυρία Μουσεβένι έγινε το 2002 στον Κωστούλα και τον Πάνο Παναγιωτόπουλο, όταν ο πρόεδρος της Ουγκάντα επισκέφθηκε επίσημα τη χώρα μας.
Μπορεί να χάσαμε τον Άπο στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι, η υπόθεση όμως δεν έχει τελειώσει. Ας δούμε τι έγινε στη συνέχεια.

Από πόσα και ποιά μέρη πειράζεται ο χριστιανός;(Γέροντος Κλεόπα)

Μεταφορά από...

Ρώτησαν κάποτε τον μακαριστό γέροντα Κλεόπα Ήλιε, από πόσα και ποιά μέρη πειράζεται ο χριστιανός;
Τότε ο φημισμένος Ρουμάνος γέροντας έδωσε την παρακάτω σοφή και υπέροχη απάντηση. Κατά την μαρτυρία του αγίου Μελετίου του Ομολογητού, ο χριστιανός πειράζεται εκ του διαβόλου από οκτώ μέρη:
 1) Εκ των άνω μας πειράζει όταν με όλες τις δυνάμεις μας αγωνιζόμαστε χωρίς διάκριση για την απόκτηση των αρετών.Δηλαδή,νηστεία μέχρι εξαντλήσεως, σωματικούς κόπους πάνω από τα κανονικά μέτρα αντοχής, αγρυπνία ολονύκτια και άλλα πνευματικά έργα τα οποία οδηγούν στην τελειότητα τότε και μόνον τότε, όταν γίνονται με διάκριση και όχι όταν γίνονται με αδιάκριτη υπερβολή.
 2) Εκ των κάτω μας πειράζει ο διάβολος με την ακηδία και οκνηρία για την εκτέλεση των καλών έργων. Έτσι λοιπόν, αδυνατίζει η θέλησή μας, το λογιστικό μέρος της ψυχής μας, ο έλεγχος της συνειδήσεώς μας, η γενναιοψυχία και η επιμονή στην πνευματική πάλη.
 3) Εξ αριστερών μας πειράζει ο διάβολος με τα κάθε είδους σωματικά πάθη. Όπως δηλαδή την μέθη, την γαστριμαργία, την φιλαργυρία, την οργή, το μίσος, την εκδίκηση, και κάθε σωματική και ψυχική κακία. Ονομάζονται έτσι, δηλαδή «εξ αριστερών», διότι έρχονται κατευθείαν από τον διάβολο και κάθε αγωνιστής αντιλαμβάνεται εύκολα αυτές τις παγίδες του πονηρού.
 4) Εκ δεξιών μας πειράζει με τα ψυχικά πάθη και την υπερβολική ευαισθησία. Και αυτά δυστυχώς είναι δυσκολονόητα και δυσδιάκριτα και δυσθεράπευτα. Όπως π.χ. είναι η υπερηφάνεια, η αλαζονεία, το εγωιστικό θέλημα, η κενοδοξία, η μνησικακία, η έξαψη, η παρακοή, ο εγωισμός, η αίρεση, το σχίσμα, η βλασφημία, η υπερβολική εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού, η αμφιβολία, η απιστία, τα όνειρα, τα οράματα, η μαγεία κ.λπ. Αυτά τα πάθη (πού έχουν σαν θεμέλιο την υπερηφάνεια, από την οποία εξέπεσε και ο εωσφόρος στον Άδη) δύσκολα αναγνωρίζονται και θεραπεύονται.
Γι’ αυτό και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή σ’ αυτά τα πάθη.
του Νικολάε Βοιτσέσκου
πηγή

Γιατί αποθρασύνθηκαν οι βλάσφημοι;

πηγή

Γιατί αποθρασύνθηκαν οι βλάσφημοι; απο ομιλία Νικολάου Σωτηρόπουλου, θεολόγου-συγγραφέα.
Απο το ιστολόγιο http://niksothropoulos.wordpress.com/

Η αντίδραση των χριστιανών εναντίων του Οικουμενισμού είναι η φωνή του Θεού

πηγή

Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι 

η αντίδραση των χριστιανών εναντίων του Οικουμενισμού, 

είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, 

αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. 

Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων

 από των νόθων, 

των λειτουργών από των  επαγγελματιών, 

των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, 

των φιλοθέων από των φιλοδόξων, 

των ποιμένων από των λυκοποιμένων. 

Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει 

το αυτί των Οικουμενιστών. 

Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία 

απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.

Μητροπολίτης Καισαριανής, Δανιήλ, Η Θεωρία περί αρπαγής της Εκκλησίας

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανής Βύρωνος και Υμηττού κ.κ. Δανιήλ που πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2012 στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναούς της Αγίας Τριάδος Βύρωνος, με αφορμή την έναρξη των Συνάξεων Οριοθέτησης Ορθοδόξου Πίστεως για το νέο Ιεραποστολικό έτος 2012-2013.πηγή

Η ζωή χωρίς τηλεόραση

του Γιώργου Κόκουβα

«Δεν έχεις τηλεόραση; Και προς τα πού κοιτάζουν όλα σου τα έπιπλα;» Ο Τζόι από τα «Φιλαράκια» εξανίσταται στο άκουσμα της εξωφρενικής φράσης ενός καθηγητή που ομολογεί ανερυθρίαστα πως δεν είναι ιδιοκτήτης τηλεοπτικής συσκευής. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο Τζόι θα έκανε κολλητή παρέα με την Μαρίνα Κουντουράτου, η οποία τον συμπλήρωσε, με ένα τσιτάτο προς τον Μαρκορά: «Αν οι άνθρωποι ήταν πιο ενδιαφέροντες από την τηλεόραση, τότε στα σαλόνια μας θα τοποθετούσαμε ανθρώπους». Αλλά, πάλι, γιατί να εμπιστευτούμε τα λεγόμενα του Τριμπιάνι και της Κουντουράτου; Μήπως κι αυτοί μέσω της τηλεόρασης δεν μας τα μετέφεραν; Γι’ αυτούς τους δύο, και για εκατομμύρια ακόμη ανθρώπους, δεν νοείται καθημερινότητα χωρίς τηλεκοντρόλ. Για κάποιους άλλους, όμως, νοείται. Όπως για την Δάφνη, τον Στέλιο, την Ηρώ και την Φοίβη, που πέταξαν την τηλεόραση από το παράθυρο και βρήκαν την (ψυχική) υγειά τους.

Τους λείπει η μικρή οθόνη; Μπαίνουν στον πειρασμό να κρυφοκοιτάξουν το σίριαλ ή το reality για το οποίο μιλούν οι παρέες τους; Από πού ενημερώνονται και πώς είναι τελικά η ζωή χωρίς «εκείνη»; 

Πατώντας το Off
«Δεν είναι ότι κάποια στιγμή αποφάσισα πως "από σήμερα κόβω την τηλεόραση" όπως λέμε "κόβω το τσιγάρο". Απλά η τηλεόραση σταμάτησε σιγά-σιγά να έχει πράγματα που να θέλω να δω», μας λέει η Ηρώ, 30 ετών.

Το ίδιο ισχύει και για την Δάφνη, 35 ετών, η οποία θυμάται την «αποκόλλησή» της από τον κόσμο της TV όχι σαν κάποια συνειδητή απόφαση, αλλά ως φυσική μετάβαση. "Όταν το 1995 έφυγα από το σπίτι μου για να σπουδάσω, δεν τέθηκε το ζήτημα να μου αγοράσουν οι γονείς μου τηλεόραση, μάλλον θεωρήθηκε ένα περιττό έξοδο. Άλλωστε, σε όλη την παρέα, μόνος ένας συμφοιτητής μας είχε τηλεόραση, μια πολύ μικρή ασπρόμαυρη, και μαζευόμασταν όλοι στο σπίτι του και βλέπαμε ταινίες – τη χρησιμοποιούσαμε δηλαδή μόνο για να βλέπουμε βίντεο. Από τότε μέχρι σήμερα, δεν απέκτησα ποτέ συσκευή τηλεόρασης", εξομολογείται.

Στο σπίτι της Φοίβης, 21 ετών, υπάρχει τηλεόραση, αλλά για εκείνη έχει γίνει αόρατη. «Γύρω στα 17 σταμάτησα να βλέπω τηλεόραση, αφού μπορούσα να καλύψω την όποια «τηλεοπτική» ανάγκη μου από το internet, με όποιες συνθήκες μου άρεσαν - όποτε θέλω, χωρίς διαφημίσεις, όσα επεισόδια σειράς επιθυμώ κ.ο.κ.»,μας αναφέρει. Ο Στέλιος, 33 ετών, από την άλλη, το βλέπει περισσότερο χιουμοριστικά: «Δεν έχω συσκευή τηλεόρασης, το αποφάσισα σε μια στιγμή απερισκεψίας. Δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο άχαρη και γκρίζα θα ήταν η ζωή μου χωρίς TV», λέει και προφανώς χαχανίζει από μέσα του όταν προσθέτει πως,«μπορεί να μην έχω τηλεόραση, αλλά αν έβρισκα μια flat screen με 50€, θα έτρεχα να αγοράσω δύο»! 
Το μέσο, το μήνυμα, και η ελληνική πραγματικότητα Ωραία, η τηλεόραση έκλεισε. Γιατί, όμως; Φταίει κατεξοχήν η τηλεόραση ως μέσο ή η προσαρμογή του στα ελληνικά δεδομένα, με την γνωστή κατάντια (trash, κιτρινισμός, reality, φτηνές παραγωγές και ελάχιστος πολιτισμός); Με άλλα λόγια, σε έναν ιδανικό κόσμο, θα (ξανα)έβλεπαν τηλεόραση όσοι της γύρισαν την πλάτη; «Σε ένα ιδανικό κόσμο θα έβλεπα πολλή τηλεόραση. Δεν χρειάζεται καν να περιμένω για τον ιδανικό κόσμο, και στην Αγγλία να ήμουν (που η τηλεόραση είναι αξιοπρεπής) πάλι θα έβλεπα. Όταν την έκοψα όμως, το 2003, το έκανα λόγω της αθλιότητας της ελληνικής tv», μαρτυρά ο Στέλιος.

Για την Φοίβη, πάλι, ακόμη κι αν η ελληνική τηλεόραση αποφάσιζε να σταματήσει τα προγράμματα της αποβλάκωσης και του χασμουρητού, θα παρέμενε ξεπερασμένη ως μέσο. «Σχεδόν ό,τι υπάρχει στην τηλεόραση –και της χώρας σου και όλου του κόσμου- μπορείς να το βρεις στο ίντερνετ, όπου υπάρχουν περισσότερες επιλογές, πηγές και γνώμες», λέει, αλλά παραδέχεται πως σε έναν ιδανικό κόσμο, θα είχε μια τηλεόραση στο δωμάτιό της.

Επειδή όμως ο ιδανικός κόσμος πιθανότατα θα αργήσει πολύ να κάνει guest star εμφάνιση στα μέρη μας, η Δάφνη είναι πιο κάθετη, και μας αναλύει το σκεπτικό της: «Διαφωνώ σίγουρα με την ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα – αλλά και με την ιταλική και την ισπανική, που τις ξέρω κάπως. Από την άλλη, μερικές φορές που επιστρέφω στο σπίτι των γονιών μου και βλέπω, για παράδειγμα, ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, σκέφτομαι, να ρε παιδί μου, δεν φταίει το μέσο, φταίει η χρήση. »Εν δυνάμει η τηλεόραση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αξιόλογο εκπαιδευτικό ή ενημερωτικό εργαλείο, όπως στην εκμάθηση μιας καινούρια γλώσσας ή την εξοικείωση μαζί της. Αλλά είναι προφανές ότι η τηλεόραση σήμερα προορίζεται για την προπαγανδιστική ενημέρωση και την, κατά κανόνα, φτηνή διασκέδαση, και συνήθως περιορίζεται σε αυτές…Όσο λοιπόν δεν αλλάζει η αντίληψη γύρω από την χρήση της τηλεόρασης, τόσο δε βλέπω και την χρησιμότητά της – σε αυτόν ή σε έναν ιδανικό κόσμο». Η Ηρώ, η οποία βλέπει την οθόνη της αναμμένη μόνο όταν βάζει DVD να παίξει ή κάθε Μάιο, όταν έρχεται η ώρα της Eurovision, πριν από μια δεκαετία θα μας έλεγε ότι διαφωνεί κυρίως με την ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα. «Μετά από λίγη επαφή με τις τηλεοράσεις άλλων χωρών (και κυρίως της ισπανικής, που συνοψίζεται στα reality και τις Μεξικάνες που ουρλιάζουν) μπορώ να σου πω ότι διαφωνώ με την χρήση που γίνεται στην τηλεόραση ως μέσο γενικότερα. Ένα μέσο αυτό καθαυτό δεν μπορείς να το δαιμονοποιήσεις. Αυτούς που το γεμίζουν με περιεχόμενο, ίσως. Σε έναν ιδανικό κόσμο, αν ας πούμε υπήρχε ακόμα Φρουτοπία, σίγουρα θα έβλεπα τηλεόραση, αλλά και πάλι συγκεκριμένα μόνο πράγματα», συμπληρώνει.

Αναμνήσεις… λίγων ιντσών Δεν ήταν πάντα έτσι η καθημερινότητα για τους τέσσερις «Μαρκοράδες» μας. «Όποιος πει ότι δεν μεγάλωσε με τηλεόραση είναι ψεύτης», αναφέρει η Ηρώ, και αναπολεί τα μεσημέρια που καθόταν μαγεμένη μπροστά από το «κουτί» για να δει την γειτονιά της Φρουτοπίας. «Και πολλά άλλα παιδικά, και τις 3 Χάριτες, και τους Αυθαίρετους, και την Ψαροκωστούλα, και γενικώς τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης που ήταν τα χρόνια της αθωότητας», θυμάται.

«Βλέπαμε τηλεόραση σπίτι όλοι μαζί. Και κλασική συνήθεια ήταν μετά το σχολείο τρώγοντας να βλέπω μεσημεριανάδικα», θυμάται και η Φοίβη, οι γονείς της οποίας, όπως μας λέει, ήταν πάντα κάπως απαξιωτικοί με την τηλεόραση. «Κάπως έπρεπε πάντως να ησυχάσουν κι αυτοί οι άμοιροι οι γονείς που ήταν τότε μαζί μας 24 ώρες το 24ωρο», λέει η Ηρώ, ενώ η Φοίβη μας εκμυστηρεύεται την τηλεοπτική της αδυναμία: «Νοσταλγώ ένα και μόνο πράγμα: τους Δύο Ξένους». Κι όσο ο Στέλιος θυμάται καρέ από την Κάντυ-Κάντυ και μας τραγουδάει το soundtrack των Πειρατών του Σάγκμα που έβλεπε μικρός, η Δάφνη αναπολεί με τρυφερότητα τις βραδιές που καθόταν με τον πατέρα της Σάββατο βράδυ να δούνε ελληνική ταινία. Κι η μητέρα της, παρά τα υποτιμητικά βλέμματα που τους έριχνε, δεν μπορούσε να αντισταθεί στην οικογενειακή απόλαυση των Τριών Χαρίτων. «Μου άρεσαν πολύ και οι βραδιές των εκλογών, όταν πηγαίναμε σε φίλους να δούμε τα αποτελέσματα και μέναμε μέχρι το πρωί –ακόμα μ’ αρέσει αυτή η διαδικασία. Με άλλα λόγια, οι θετικές αναμνήσεις μου είναι πάντα συνδεδεμένες με την «συλλογική» παρακολούθηση της τηλεόρασης, με στιγμές που η τηλεόραση λειτουργούσε ως εργαλείο επαφής με άλλους»,λέει.

Μα, για τι πράγμα μιλάνε; Σίγουρα, αν κάποιος που δεν έχει δει τηλεόραση για δεκαετίες, ακούσει μια παρέα να μιλά για τους καβγάδες στα reality, για το νέο σίριαλ της Μιρέλλας, για τα πρόστιμα του Παπακαλιάτη, τα show της Ρούλας και την πιρουέτα του Μαρτάκη στο DWTS, θα αναφωνήσει την παραπάνω ερώτηση. Το θέμα είναι, του γεννιέται η «ένοχη» περιέργεια να ανοίξει κρυφά την TV ή να ψάξει για τι πράγμα μιλάνε γύρω του;

«Δεν θα την χαρακτήριζα ένοχη περιέργεια, μάλλον κανονικό μου φαίνεται να θέλεις να συμμετάσχεις σε αυτά που κουβεντιάζονται γύρω σου. Όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο, μπαίνω στο ίντερνετ και το βλέπω – όταν είναι κάτι που όλοι κουβεντιάζουν γύρω σου, σίγουρα έχει ανέβει στο διαδίκτυο», απαντά η Δάφνη. Η Φοίβη και ο Στέλιος, πάντως, αναφωνούν μία και μόνο λέξη, που τους σώζει σε τέτοιες καταστάσεις από την φαγούρα της περιέργειας: Youtube.

«Έχεις προσέξει ότι οι γύρω μου έχουν σταματήσει να συζητούν για τηλεόραση;», παρατηρεί η Ηρώ και συνεχίζει: «Τις σπάνιες φορές που τυχαίνει, επειδή ακριβώς δεν ήταν "απόφαση" για μένα το να απέχω από την τηλεόραση, αν μου κινήσουν την περιέργεια οι συζητήσεις θα το δω. Το Νησί, ας πούμε, το είχα δει μερικές φορές, και μου άρεσε». 
Από πού ενημερώνονται όσοι κλείνουν την τηλεόραση;
Μ’ ένα στόμα μια φωνή, οι ερωτηθέντες ψηφίζουν διαδίκτυο. «Δε νομίζω ότι ήταν ποτέ απαραίτητη η τηλεόραση. Είναι, όμως, μια τεράστια συζήτηση το τι είναι απαραίτητο και τι όχι. Είναι απαραίτητος, ας πούμε, ο κινηματογράφος; Το ραδιόφωνο; Επίσης, δε νομίζω ότι ήταν ποτέ ενημερωτικός ο πρωταρχικός σκοπός της», λέει η Ηρώ, ενώ ο Στέλιος παρατηρεί πως ακόμη και στο internet, ενημερώνεται περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε. «Σε βαθμό κακουργήματος»,προσθέτει, λέγοντας ότι κανένας δεν έχει ανάγκη από τόση ενημέρωση.

«Η αλήθεια είναι ότι την τηλεόραση δεν την έβρισκα απαραίτητη ούτε όταν δεν υπήρχε internet - πολύ περισσότερο σήμερα», μας λέει η Δάφνη. «Tο βασικό πρόβλημα είναι ότι η τηλεόραση (στη σημερινή της μορφή) δεν εξυπηρετεί την ενημέρωση. Λόγω της πολύ στενής της σχέσης με την πολιτική εξουσία, περιορίζεται σε μια ενημέρωση με συγκεκριμένο ιδεολογικό φορτίο – απλώς αναπαράγει, δηλαδή, τις κυρίαρχες απόψεις και την κυρίαρχη κουλτούρα.Από μια άποψη, βέβαια, αυτή είναι και η μοναδική χρησιμότητα της τηλεόρασης για μένα: με φέρνει σε επαφή με μια πλευρά της πραγματικότητας που, ενώ τείνω να αποφεύγω, είναι σημαντικό να την γνωρίζω».

Η «ψευτοκουλτούρα»(;) της αποχής Ο Στέλιος μάς ξαφνιάζει, όταν απαντά αυτοσαρκαζόμενος στην ερώτησή μας, τι θα απαντούσε σε όσους υποστηρίζουν ότι η αποχή από την TV είναι "υποκριτική" επίδειξη κουλτούρας: «Έχουν απόλυτο δίκιο. Όταν την έκοψα έκανα συνειδητές προσπάθειες να γίνω "θολοκουλτουριάρης". Να φανταστείτε εκείνη την περίοδο είχα πληρώσει εισιτήριο για να δω τη "Νύχτα" του Αντονιόνι. Πρέπει να κοιμήθηκα μέσα στα πρώτα επτά λεπτά». 
«Κακά τα ψέματα, σε κουλτουριάρηδες δεν απευθύνεται η τηλεόραση. Όμως παραδέχομαι κοκκινίζοντας λίγο, πως ανεβαίνοντας λίγους πόντους απ΄ το έδαφος, στην ερώτηση “βλέπεις τηλεόραση” περήφανα απαντώ “όχι”»,μας εκμυστηρεύεται η Φοίβη.

«Είναι δύο διαφορετικά πράγματα το να μην έχεις τηλεόραση και το να διατυμπανίζεις με τρόπο επιδεικτικό ότι δεν έχεις τηλεόραση, καταγγέλλοντας αυτούς που έχουν», σημειώνει από την πλευρά της η Δάφνη. «Αλλά γενικά θα έλεγα ότι αυτή είναι μια μάλλον ξεπερασμένη κριτική, αφού οι σημερινές και επόμενες γενιές, mainstream ή όχι, θα ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο για την τηλεόραση και όλο περισσότερο για το internet», καταλήγει.

Όσο για την Ηρώ, απαντά στην ερώτησή μας με μια προσφορά: «Ανταλλάσσωπέντε βιβλία με δυσκολοπρόφερτα ονόματα συγγραφέων στο εξώφυλλο, με μια ώρα σήριαλ που να είναι αστείο (έστω, αστείο σε επίπεδο Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη). Όχι; Κανείς; Τίποτα; Καμία προσφορά; ΟΚ, επιστρέφω στα βιβλία μου». Περισσότερες αποχές… Ρωτήσαμε και τους φίλους του in2life στο Facebook –και, ζωή να ‘χετε, είστε πολλοί- αν απέχουν από την τηλεόραση. Ιδού ορισμένες από τις δεκάδες απαντήσεις που λάβαμε από αγανακτισμένους πρώην τηλεθεατές:

- Η τηλεόραση με θλίβει και με κάνει να αισθάνομαι άρρωστη. Δεν είναι θέμα συμφωνίας ή διαφωνίας με τα τηλεοπτικά τεκταινόμενα, είναι ζήτημα υγείας!
Γεωργία 
-Δεν βλέπω τηλεόραση παρά μόνο παιδικά στο nickelodeon! Το ξέρω, ακούγεται αστείο για την ηλικία μου, όμως θεωρώ ότι όσοι βλέπουν τηλεόραση απλά χαραμίζουν τη ζωή τους. Ούτε τα προγράμματα έχουν να σου προσφέρουν κάτι, ούτε οι εκπομπές, εκτός απ'τα ντοκιμαντέρ, ούτε φυσικά οι ειδήσεις, οι οποίες το μόνο που καταφέρνουν στο τέλος είναι να σε αγχώνουν και να παθαίνεις κατάθλιψη. Στην κατάσταση που είμαστε το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι αυτό. Και φυσικά, η καθημερινότητά μου είναι πολύ καλύτερη. Είμαι πολύ πιο ήρεμη παρ’ όλη την ανεργία μου!
Κατερίνα 
-Έχω να δω έναν χρόνο και δεν θα ξαναδώ. Πολύ σκουπίδι και πολλά ψέματα.
Λάμπρος 
-Δεν έχω, και ζω καλύτερα χωρίς το άγχος που θέλουν να μας μεταδίδουν μέσω αυτής.
Κάθυ 
-Μετρήστε με διπλά, γιατί ούτε ο φίλος μου βλέπει. Γενικά, κανείς μας δεν έχει τηλεόραση!
Κατερίνα 
-Έχω να παρακολουθήσω από τότε που προβαλλόταν το Νησί.
Σταυρούλα 
-Έξι χρόνια and counting..!
Χρήστος 
- Δε βλέπω, ούτε ειδήσεις, πέντε χρόνια τώρα - παλιά ήμουν φανατική.
Βρισηίς 
-Τι να δεις; Προωθούν ό,τι χειρότερο μπορούν να φανταστούν. Λες και είναι συνεννοημένοι σε όλα τα κανάλια. Θέλει και ερώτημα; Εμετική έχει καταντήσει.
-Δεν αγοράσαμε αποκωδικοποιητή, αλλά και πριν η τηλεόραση χρησίμευε μόνο για παιδικά DVD και για CD player
Μαρία

"ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2012" 15/10/2012 Γέροντας π. Νίκων από τη Νέα Σκήτη Αγίου Όρους. Ομιλία με θέμα: Ο πνευματικός αγών

πηγή

πηγή

Εισελεύσομαι εις τον οίκον Σου

Με τον ψαλμό αυτό άρχεται η Αγρυπνία, σύμφωνα με τη μοναστηριακή τάξη.
Ο εφημέριος με θυμιατό, προπορευομένου του εκκλησιαστικού με λαμπάδα
Θυμιατίζει το Άγιο Βήμα, στη συνέχεια τον κυρίως Ναό, τη Λιτή
Και στη συνέχεια ιστάμενος στο κέντρο του Ναού βάζει ευλογητός
Και άρχεται ο Εσπερινός..
.πηγή

Πώς το 1204 "προφητεύει" το μέλλον μας... Μέρος 2ο.

-Η φυγή από το Παλάτι με το ελικόπτερο της εποχής...
-Ο Jeffrey του Βυζαντίου και ο ερχομός της τότε τρόικας...
-Ο Βαρύς και δυσβάστακτος φόρος, που μας επέβαλαν τότε οι φράγκοι.
-Το τσιπάκι της εποχής εκείνης και η προδοσία του Πατριάρχη Ιωάννη Ι'.
-Ο διαμελισμός της Πατρίδος.
-Η χρησιμοποίηση των τούρκων.
-Η διαφοροποίηση με το σήμερα και η μόνη ελπίδα για να μην ζήσουμε τα ίδια.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Πέφτει η Ανατολή απ' τους σελτζούκους, πέφτει ο Βορράς από τους βούλγαρους.
Οι εγγονοί του σφαγιασμένου Αυτοκράτορα Ανδρόνικου καταλαμβάνουν την Βυζαντινή επαρχία της Τραπεζούντας και ιδρύουν ξεχωριστό βασίλειο. 
Η σφαγές των Ρωμιών και η διάλυση της Αυτοκρατορίας αφήνουν ασυγκίνητο τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' Άγγελο.
Η μέχρι πρότινος ισχυρότερη χώρα του κόσμου καταρρέει και η εχθροί μας από όλα τα σημεία του ορίζοντα κινούνται προς την Νέα Ρώμη για τον αφανισμό μας.

Η εμφάνιση του Jeffrey παπανδρέου του Βυζαντίου

Ο πρώην αυτοκράτορας Ισαάκιος Άγγελος εκθρονισμένος και προδομένος από τον ίδιο του τον αδερφό βρίσκεται φυλακισμένος μαζί με τον ανήλικο γιο του. Η καταστροφική του βασιλεία έδωσε την αφορμή στον φθονερό αδερφό του Αλέξιο να τον φυλακίσει, να τον τυφλώσει και να του κλέψει τον θρόνο.
Δεν έχει πει όμως την τελευταία του λέξη. Ο μικρός γιος του Ισαακίου, ο Αλέξιος, καταφέρνει και δραπετεύει από την φυλακή και σπεύδει προς την Δύση και το σκοτεινό βατικανό με σκοπό να πάρει πίσω τον θρόνο και να εκθρονίσει τον συνονόματο θείο του.
Φτάνοντας στην Φραγκιά προσκυνάει τον φράγκο βασιλιά και αργότερα τον πάπα κάνοντας μαζί τους την πιο επαίσχυντη συμφωνία... να προδώσει δηλαδή την Πατρίδα του με το να την κάνει προτεκτοράτο της δύσης και να προδώσει και την Αγία Πίστη με το να την υποτάξει στο σκοτεινό πάπα. Η λατίνοι δεν έμειναν μόνο σε αυτά, το παιδί προσφερόταν να τους εξυπηρετήσει σε ό,τι και αν του ζητούσαν προκειμένου να το βοηθήσουν να επανέλθει στο θρόνο μαζί με τον πατέρα του Ισαάκιο. Έτσι λοιπόν συμφώνησαν ότι για τις πολεμικές υπηρεσίες, που θα του προσέφεραν εναντίον της Πατρίδος του, θα όφειλε το Βυζάντιο να πληρώσει όλα τα έξοδα και με το παραπάνω, αφού το ποσό ήταν πραγματικά υπέρογκο. Χωρίς λοιπόν παραποίηση των στατιστικών στοιχείων για το πραγματικό έλλειμμα, που έκανε ο ακατανόμαστος σημερινός δοσίλογος, ο τότε προδότης, ο μικρός Αλέξιος Δ' Άγγελος, έφερε στην Πατρίδα και στους προγόνους μας έναδυσβάστακτο χρέος, που μόνο με την ολοκληρωτική μας καταστροφή μπορούσε να ξεπληρωθεί!
Επιπλέον μέρος της συμφωνίας ήταν και να συνδράμουμε στο σταυροφορικό τους στρατό (στο ΝΑΤΟ της εποχής) με Ρωμιούς στρατιώτες για τις πολεμικές τους επιχειρήσεις κατά των μουσουλμάνων(όχι στο Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Ιράν κλπ, αλλά στην Μέση Ανατολή και τα σταυροφορικά τους βασίλεια).

Φορώντας λατινικά ενδύματα, μιμούμενος τους τρόπους και τις συνήθειές τους (το τότε "αμερικανάκι") ξεκίνησε με τα αφεντικά του για την μεγάλη του ιδιοτελή αποστολή.

Αυτό, που αιώνες περίμενε η σκοτεινή δύση από την εποχή τουκαρλομάγνου, σε λίγο θα γινόταν πραγματικότητα.
Η Πόλη του Κωνσταντίνου, αυτού που ποτέ δεν συγχώρησαν για την μεταφορά της πρωτεύουσας στην Ανατολή, σε λίγο θα πλήρωνε ένα ...κόμπλεξ αιώνων πολύ εύκολα, αφού η μαριονέτα (μικρός Αλέξιος) είχε δώσει νόμιμο ρόλο και λόγο στην λησταρχική τους εκστρατεία και επιπλέον ο αλλοτριωμένος λαός και ο διαλυμένος στρατός (δες πρώτο μέρος) θα ήταν ανίκανος να αντισταθεί και αντιδράσει (όπως και σήμερα).

Ενώ λοιπόν οι Ρωμιοί πρόγονοί μας ήταν πολύ περισσότεροι αριθμητικά (επτακόσιες με οκτακόσιες χιλιάδες πολίτες) και μια πέτρα να πέταγε ο καθένας θα τους διώχναμε και θα τους στέλναμε στις βρωμερές πόλεις τους από όπου μας ήρθαν, κατάφεραν και έχασαν τα πάντα από τριάντα χιλιάδες λατίνους στρατιώτες.

Οι λίγοι Πατριώτες, που αντιστάθηκαν (αυτοί οι λίγοι που προειδοποιούσαν και τους έλεγαν γραφικούς τα προηγούμενα χρόνια) και οι μισθοφόροι Βάραγγοι ήταν οι μόνοι που προσπάθησαν και τα έδωσαν όλα για όλα.

Ένας από τους λίγους Πατριώτες, που αντιστάθηκαν, ήταν ο Θεόδωρος Λάσκαρης.

Τα μεγάλα βενετσιάνικα πλοία κάποτε έφτασαν στην Βασιλεύουσα και αποβίβασαν τους φράγκους στο Πέραν. Ο ανίκανος και εγκληματικός Αυτοκράτορας Αλέξιος Γ' Άγγελος την ώρα της αποβίβασης, αντί να επιτεθεί κοιτούσε συνεπαρμένος τον σταυροφορικό στρατό, τα πλοία και τα λάβαρα των φράγκων και όταν η αποβίβαση είχε σχεδόν ολοκληρωθεί και το Βυζαντινό πλεονέκτημα είχε χαθεί διέταξε επίθεση. Οι Ρωμιοί όρμησαν, όχι όμως σαν άλλοτε... Το θάρρος, η γενναιότητα, η αυτοθυσία δεν υπήρχαν σε αυτή την (εκσυγχρονισμένη) γενιά και έτσι στα πρώτα βέλη που δέχτηκαν κοκάλωσαν και το έβαλαν στα πόδια με πρώτο τον ανίκανο και δειλό αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' Άγγελο. Όλες σχεδόν οι μάχες, που ακολούθησαν τον επόμενο καιρό της πολιορκίας, είχαν την ίδια πορεία και κατάληξη με τους αλλοτριωμένους εκείνους Έλληνες να ορμάνε και λίγα μέτρα πριν τον εχθρό να το βάζουν στα πόδια παρατώντας στο πεδίο της μάχης τα αυτοκρατορικά λάβαρα, τις σημαίες, τις θαυματουργές εικόνες, τα σπαθιά... μέχρι και το στέμμα του ο αυτοκράτορας!

Μετά από μια σειρά τέτοιων ταπεινωτικών αποτελεσμάτων και ενώ οι βενετοί κατάφεραν προς στιγμήν να ανέβουν από τα κατάρτια τους στα παραθαλάσσια τείχη του Κεράτιου κόλπου... ο δειλός και ανίκανος αυτοκράτορας έκλεψε ό,τι είχε απομείνει από το ταμείο του κράτους, αλλά και χρυσό από της ταφικές πλάκες Αυτοκρατόρων και έφυγε από το παλάτι και την Κωνσταντινούπολη ένα βράδυ στα κρυφά! (σαν άλλος Ντε λα Ρούα).

Η ώρα του (τότε Jeffrey) Αλεξίου Δ' Αγγέλου και του πατέρα του Ισαακίου είχε έρθει. Ο λαός μην ξέροντας τί να κάνει και που να στραφεί απελευθέρωσε τον τυφλό Ισαάκ Άγγελο και ανακήρυξε τον μικρό δυτικοθρεμένο (σαν να λέμε σήμερα αμερικανοθρεμένο) νέο αυτοκράτορα. Οι πύλες άνοιξαν και οι σύμμαχοί μας πλέον σταυροφόροι ικανοποιημένοι που ο άνθρωπός τους, η μικρή μαριονέτα, ανέλαβε την διακυβέρνηση υπενθύμισαν τα συμφωνηθέντα.
Η τρόικα της εποχής λοιπόν μέσω του jeffrey της εποχής ανακοίνωσε στο λαό τα εξής:
Το βαρύ και δυσβάστακτο χρέος, (που όμοιο με το σημερινό ήταν αδύνατο να αποπληρωθεί).
Την υποταγή της Ορθόδοξης εκκλησίας στον πάπα (προσπάθησαν να τους επιβάλλουν να προδώσουν την Ορθοδοξία, όπως σήμερα προσπαθούν να μας επιβάλλουν τις ηλεκτρονικές τους κάρτες με τα τσιπάκια για να προδώσουμε την Αγία μας Πίστη).
Την συνδρομή των Ρωμιών στο σταυροφορικό στρατό (όπως σήμερα το ΝΑΤΟ στους δημοκρατικούς του πολέμους).

Όταν στην συνέχεια ο μικρός Αλέξιος διαπίστωσε ότι λεφτά δεν υπάρχουν(όπως ο άλλος μικρός, ο giorgakis) και ότι το να δίνεις υποσχέσεις σε τοκογλύφους χωρίς να σε πολυνοιάζει, αν στα αλήθεια μπορείς να τις τηρήσεις, είναι επικίνδυνο, επέβαλε στο λαό φορολογία βαριά και μεγάλη καταληστεύοντας ταυτόχρονα την εκκλησία και ξεπουλώντας μέχρι και τα ιερά της σκεύη.
Μπορεί στην εποχή μας ο jeffrey να μην έπραξε ή να μην πρόλαβε να κάνει κάτι ανάλογο, αλλά μην ξεχνάμε ποια είναι η στάση του απέναντι στην εκκλησία και επιπλέον να μην ξεχνάμε ότι το 96 % της εκκλησιαστικής περιουσίας έχει καταληστευτεί από το ψευτορωμαίικο ελλαδικό κράτος όλα αυτά τα χρόνια.

Όσο για την πνευματική δοκιμασία της εποχής εκείνης (το αντίστοιχο εκβιαστικό δίλημμα με τις ηλεκτρονικές τους κάρτες και τσιπάκια)και την ένωσή μας με τον πάπα, δυστυχώς ο τότε Πατριάρχης, Ιωάννης Ι' Καματηρός, υπέκυψε μετά από τις πιέσεις του Αλεξίου και του πατέρα του και δέχτηκε την ομολογία πίστεως στον πάπα αναγνωρίζοντάς τον ως τον πρώτο επί της γης επίτροπο του Σωτήρα.

Το υποχείριο των λατίνων, ο Αλέξιος, προσπάθησε να ικανοποιήσει τα αφεντικά του, το μεγάλο όμως χρέος και οι αντιδράσεις του λαού δεν του το επέτρεπαν. Λίγο πριν το τέλος προσπάθησε να αντισταθεί, έκλεισε τις πύλες στους λατίνους και η σχέση του μαζί τους ψυχράνθηκε επικίνδυνα (όπως στην εποχή μας η σχέση του Jeffrey με την ΤΡΟΙΚΑ και τους ευρωπαίους λίγο πριν το προτεινόμενο δημοψήφισμα). Η συνεχιζόμενη οικονομική εξάντληση του πληθυσμού τελικά ξέσπασε σε ΕΞΕΓΕΡΣΗ, που εκμεταλεύτηκε ένας άνθρωπος, που το αρνητικό παράδειγμά τουπρέπει να μας διδάξει πολλά...
Ο Αλέξιος Ε' Δούκας Μούρτζουφλος, ένας γενναίος υπερπατριώτης, αντιδυτικός, δραστήριος και επαναστατικός, χωρίς όμως ηθική, κατάφερε με την ΕΞΕΓΕΡΣΗ, να ανατραπούν από τον λαό ο Αλέξιος Δ' Άγγελος και ο πατέρας του Ισάακιος.
Για μερικές μέρες επικράτησε χάος και ΑΚΥΒΕΝΗΣΙΑ, αφού ο θρόνος της Κωνσταντινούπολης έμοιαζε με ηλεκτρική καρέκλα, που κανείς δεν ήθελε να κάτσει. Η ασυμφωνία μεταξύ λαού, πατριωτών, αρχόντων κλπ έφερε σαν αποτέλεσμα να ενθρονιστεί Αυτοκράτορας ο πατριώτης Νικόλαος Κανναβός, ο οποίος μετά από 10 ημέρες δολοφονήθηκε από τον Μούρτζουφλο προκειμένου να του κλέψει τον θρόνο. Οι εναλλασσόμενοι Αυτοκράτορες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θυμίζουν πραγματικά το σήμερα με τους εναλλασσόμενους πρωθυπουργούς (τέσσερις σε ένα χρόνο).

Ο Αλέξιος Ε' Δούκας Μούρτζουφλος τα είχε καταφέρει, είχε βρεθεί στο θρόνο  και ήταν επιτέλους Αυτοκράτορας βάφοντας όμως τα χέρια του με αίμα, αφού μετά τον Νικόλαο Κανναβό στραγγάλισε και τον φυλακισμένο μικρό Αλέξιο Δ' Άγγελο.

Η περίπτωση του Μούρτζουφλου, νομίζω, ότι πρέπει να μας διδάξει για το σήμερα, ότι δεν αρκεί να είναι κάποιος πατριώτης ή υπερπατριώτης, αν δεν έχει μέσα του Χριστό, οπότε και ηθική. Ο Μούρτζουφλος ήταν δημοφιλής και οι πατριώτες της εποχής του σαγηνεύονταν από τις ιδέες και την επαναστατικότητά του. 
Άθελά του τελικά έφερε την καταστροφή, αφού η ΕΞΕΓΕΡΣΗ έδωσε στους ευρωπαίους δανειστές τού χθες την αφορμή που έψαχναν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και χωρίς εξέγερση θα έπρατταν αλλιώς. Για κάθε περίπτωση, οι τότε ευρωπαίοι είχαν τα σχέδιά τους, όπως και σήμερα οι τωρινοί.

Η πολιορκία τελικά ξεκίνησε και τρεις μήνες περίπου αργότερα οι βενετοί και οι φράγκοι σκαρφάλωσαν ξανά από τα κατάρτια των πλοίων τους και ανέβηκαν στα παραθαλάσσια τείχη του Κεράτιου παρά την λυσσαλαία αντίσταση των ελάχιστων Πατριωτών και των Βαράγγων. Ο δειλός λαός, που μόνο με τον σημερινό αλλοτριωμένο μπορεί να συγκριθεί, δεν αντιστάθηκε και μοιρολατρικά στάθηκε άπραγος, φοβισμένος και ηττοπαθής. Πραγματικά μια πέτρα να πέταγε ο καθένας από τους 700 - 800 χιλιάδες Ρωμιούς, θα είχανε σωθεί.

Κομμάτι από το τείχος του Κερατίου

Όταν λοιπόν η υποτυπώδης άμυνα της Πόλης έπεσε, οι διαβολικοί σταυροφόροι εισήλθαν στο βόρειο κομμάτι της Κωνσταντινούπολης και διανυκτέρευσαν εκεί πανηγυρίζοντας και έχοντας ήδη σχεδιάσει και χωρίσει, ποιο κομμάτι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας θα πάρει ο καθένας. Κάτι ανάλογο δηλαδή με τον σημερινό διαμελισμό της Πατρίδας, που προωθούν και ονειρεύονται οι εχθροί μας, με τις ανεξάρτητες Θράκη, Κρήτη, Ήπειρο, Μακεδονία κλπ.
Την ίδια ώρα, που οι λατίνοι διανυκτέρευαν στο Βόρειο κομμάτι της Πόλης, οι Ρωμιοί είχαν συμπιεστεί στο ελεύθερο Νότιο, γύρω από την Αγιά Σοφιά και τον ιππόδρομο και πανικόβλητοι περίμεναν κάποιος να τους σώσει. Ο Μούρτζουφλος είχε ήδη εγκαταλείψει την Πόλη και τώρα οι ακυβέρνητοι Ρωμιοί άρχισαν πανικόβλητοι να διερευνούν, ποιον θα στέψουν Αυτοκράτορα για να τους σώσει... 

"Τον Λάσκαρη!", ακούστηκε μία φωνή στην Αγιά Σοφιά, που αμέσως έγινε απεγνωσμένη ζητωκραυγή.
Χωρίς να τον ρωτήσουν, ξεκρέμασαν το στέμμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, που βρισκόταν πάνω από την Αγία Τράπεζα της Μεγάλης Εκκλησίας και του το φόρεσαν στο κεφάλι.

"Του εν Χριστώ τω Θεώ Βασιλέως Αυτοκράτορος Θεοδώρου πολλά τα έτη !!!"

φώναξαν με απόγνωση και ελπίδα και λίγο μετά, όταν ο γενναίος Πατριώτης σήκωσε το ξίφος του και τους κάλεσε να τα δώσουν όλα για όλα και να διώξουν τους διαβολοφόρους της δύσης, εκείνοι έσκυψαν το κεφάλι και κιότεψαν. Ο Θεόδωρος προσπάθησε να τους εμψυχώσει και να τους δώσει να καταλάβουν ότι, αν δεν αμύνονταν, αυτό που θα ακολουθούσε, θα ήταν φρικτό... Προσπάθησε, αλλά οι τότε αλλοτριωμένοι σκύβαν το κεφάλι.
Τότε, βγάζοντας το στέμμα τού Πρώτου Αυτοκράτορα από το κεφάλι του και ακουμπώντας το πάνω στην Αγία Τράπεζα της Μεγάλης Εκκλησίας, βγήκε έξω και με την προσωπική του ολιγομελή φρουρά έφυγε από την Πόλη των ζωντανών νεκρών με κατεύθυνση την Νίκαια χωρίς να κοιτάξει ούτε μια στιγμή πίσω. 

Το επόμενο πρωί οι διαβολοφόροι κατευθύνθηκαν προς το κέντρο της Πόλης έτοιμοι για μάχη, αλλά ανταυτού βρήκαν ένα τρομοκρατημένο λαό, που περίμενε μοιρολατρικά, τι θα αποφασίσει ο κατακτητής για αυτόν.
Αυτό, που ακολούθησε, είναι σύμφωνα με τον Μεγάλο ιστορικό Στίβεν Ράνσιμαν το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όλων των εποχών. 

              Μερικά από τα λιγότερο γνωστά φρικτά γεγονότα:

-Πολύτιμοι πάπυροι πανάρχαιοι κάηκαν από τους διαβολοφόρους, προκειμένου οι τελευταίοι να ψήσουν κρεατικά.
-Όλες οι γυναίκες της Πόλης βιάστηκαν.
-Εκατοντάδες κειμήλια, ιερά λείψανα, θησαυροί λεηλατήθηκαν και στάλθηκαν στην δύση.
- Διοργανώθηκαν παρελάσεις, που κορόιδευαν τους Ρωμιούς, προκειμένου να ταπεινώσουν τους κατοίκους της Πόλης.
- Το Αυτοκρατορικό νεκροταφείο λεηλατήθηκε από τους διαβολοφόρους, οι οποίοι έψαχναν μέσα στους τάφους χρυσά στέμματα, δακτυλίδια κλπ. Ο πρώτος τάφος που ανοίχτηκε ήταν του Ιουστινιανού. Οι διαβολοφόροι έπαιρναν τους θησαυρούς και σκορπούσαν τα λέιψανα των Αυτοκρατόρων. Στο τάφο του ένδοξου Ηράκλειου, οι λατίνοι βγάζοντας το στέμμα από το κεφάλι του νεκρού Αυτοκράτορα τράβηξαν και τα μαλλιά. Στου ανυπέρβλητου Βασιλείου Β' Βουλγαροκτόνουτοποθέτησαν μια φλογέρα στα χέρια του κοροϊδευτικά.

Ο ένας από τους τρεις αρχηγούς των σταυροφόρων, που τώρα σφάζαν και βιάζαν, αυτός που στα νιάτα του ζούσε στην Κωνσταντινούπολη ως απεσταλμένος αξιωματούχος της βενετίας και που ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Κομνηνός είχε τυφλώσει, χαιρόταν την εκδίκησή του.
Ο ερρίκο ντάντολο, ο τυφλός υπέργηρος δόγης και σημαντικότερος αρχηγός της σταυροφορίας, θα έβλεπε 57 χρόνια μετά... από τον ουρανό ή την κόλαση... μια άλλη γενιά γενναίων Ρωμιών να παίρνουν πίσω την Κωνσταντινούπολη και να ανοίγουν τον τάφο του, που ήταν μέσα στην Αγιά Σοφιά και να σκορπάνε τα λείψανά του στην πλατεία του Μ.Κωνσταντίνου για να τα φάνε τα σκυλιά.

Η πλάκα του τάφου του ντάντολο στην Αγιά Σοφιά

Η χρησιμοποίηση των τούρκων, όπως και σήμερα... 

Μέσα από τις στάχτες της καταστροφής οι λίγοι και αδύναμοι Πατριώτες του Θεόδωρου Λάσκαρη, που είχαν καταφύγει στην απέναντι ακτή, ξεκίνησαν από την Νίκαια μια νέα προσπάθεια να αναγεννήσουν και οργανώσουν μια υποτυπώδη άμυνα για να σώσουν ό,τι μπορούσε να σωθεί και κάποτε να πάρουν πίσω την Βασιλεύουσα.
Ο Θεόδωρος Λάσκαρης αποτελούσε πλέον τον πρώτο στόχο των λατίνων, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να τον βγάλουν από την μέση όπως και δήποτε, επειδή ήταν γενναίος Πατριώτης (άρα και επικίνδυνος) και επιπλέον ήταν πολύ κοντά...
Στην προσπάθειά τους αυτή οι λατίνοι χρησιμοποίησαν τους τούρκους και συμμαχώντας μαζί τους τούς παρότρυναν να μας πολεμήσουν.
Η δύση λοιπόν έσπρωξε τους τούρκους να μας επιτεθούν και τους χρησιμοποίησε με παρόμοιο τρόπο, που οι απόγονοί της σημερινοί ευρωπαίοι χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν τους τούρκους, είτε για να πάρουμε τους πανάκριβους εξοπλισμούς τους, είτε για να μας πιέσουν και να μην φανούν αυτοί οι ίδιοι ως κακοί.

Προς απογοήτευσή τους δεν τα κατάφεραν, ο Θεόδωρος Α' Λάσκαρης έμεινε ζωντανός, νίκησε τους σελτζούκους σε μια συγκλονιστική μάχη, νίκησε και τους υπόλοιπους εχθρούς και το κράτος του μεγάλωσε. Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε ο Βατάτζης, ήρθε ο Θεόδωρος Β', ήρθε ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, ήρθε και η Κωνσταντινούπολη. 

Οι Παλαιολόγοι προσπάθησαν και κάπου στην αρχή φάνηκε μια ηλιαχτίδαανασύστασης της Αυτοκρατορίας.
Για 193 χρόνια με νύχια και με δόντια κρατηθήκαμε ζωντανοί μέχρι την μαύρη Τρίτη του 1453.
Σήμερα το νέο Ελληνικό κράτος, που μετράει 192 χρόνια ζωής - και που στο Έκτακτο Παράρτημα ονομάζουμε ψευτορωμαίικο - και που κόντεψε κάποτε να αγγίξει το όνειρο των δύο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών, μοιάζει να ακολουθεί πορεία προδιαγεγραμένου τέλους, αφού οι νεοέλληνες δεν λένε να μάθουν από τα πατρογονικά λάθη. 

Η διαφοροποίηση με το σήμερα και η μόνη ελπίδα για να μην ζήσουμε τα ίδια.

Οι περίεργες ομοιότητες του χθες με το σήμερα αποδεικνύουν, ότι η ιστορία πραγματικά επαναλαμβάνεται και ότι όποιος μελετήσει το παρελθόν του, εκτός του ότι θα γίνει σοφότερος, θα δει κατά κάποιον τρόπο, τί του επιφυλάσει το μέλλον. Εμείς οι Χριστιανοί δεν πιστεύουμε στη μοίρα και στο "γραμμένο", έχουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και την πορεία της Πατρίδος επίσης.
Πραγματικά, αν δεν είχανε μιλήσει οι Άγιοι της Πίστης μας για τις καλύτερες μέρες και κυρίως ο αγαπημένος μας Γέροντας Παΐσιος, που τόσα είπε για την αναγέννηση του Ελληνισμού και την επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη, οι ελπίδες για καλύτερο μέλλον θα φάνταζαν λιγοστές.
Αν λοιπόν επιθυμούμε η γενιά μας να είναι αυτή, που θα ζήσει την δοξασμένη μέρα της επιστροφής στην Πόλη, αντί του τέλους που μας έχουν ετοιμάσει, οφείλουμε να αλλάξουμε κάποια αρνητικά πράγματα και να γίνουμε καλύτεροι.
Αν μεταβάλουμε τον τρόπο ζωής, μεταβάλουμε τον νου, μετανοήσουμε δηλαδή και γίνουμε από νεοέλληνες Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τότε θα αξίζουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά και θα αντιληφθούμε το θαύμα σε όλη του την μεγαλοπρέπεια.
Για αυτό λοιπόν, μην χάνουμε χρόνο, αδέρφια, η λύσις είναι μία...
Μετάνοια, Προσευχή, Εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία!  
   
Γ.Θ   Πηγή 

Εμείς αδέλφια μου τι καλές πράξεις έχουμε κάνει...;

πηγή

 Ένας πατέρας, όταν γέρασε, διένειμε την περιουσία 

του στα παιδιά αλλά κράτησε ένα πολύτιμο δαχτυλίδι 

με ένα τεράστιο διαμάντι.

- Αυτό, τους είπε, θα το δώσω σ’ εκείνον που έχει

 κάμει την πιο καλή πράξη.

-Έμενα, του είπε ο ένας, μου είχε εμπιστευθεί ένας 

φίλος μου ένα τεράστιο χρηματικό ποσό. Χωρίς κανένα

 χαρτί. Χωρίς καμιά απόδειξη. Μπορούσα να τον 

γελάσω. Και να τα κρατήσω όλα! Μα του τα 

επέστρεψα όλα! Δεν είναι σπουδαία πράξη αυτό;

- Καλή είναι η πράξη σου, παιδί μου. Αλλά αλίμονο 

αν δεν το έκανες αυτό. Δεν θα ήσουν έντιμος

 άνθρωπος. Θα ήσουν απατεώνας και 

καταχραστής. Αν ενεργούσες αλλιώς, 

θα έπρεπε να ντρέπεσαι σε όλη σου 

την ζωή.

-Εγώ, είπε ο δεύτερος, είδα μια φορά ένα 

παιδάκι, πού είχε πέσει στην θάλασσα και 

από στιγμή σε στιγμή θα πνιγόταν. 

Βούτηξα στη θάλασσα με τα ρούχα. 

Και το έσωσα! Δεν είναι σπουδαία η πράξη αυτή;

Έκαμες, παιδί μου, απλώς το χρέος σου. 

Τίποτε περισσότερο! Αλίμονο να άφηνες το 

μικρό παιδί να πνιγεί! Αυτό δεν το κάνουν 

ούτε οι άνθρωποι του υποκόσμου!

-Εγώ, είπε ο τρίτος, ευρήκα τον εχθρό μου

 να κοιμάται σε ένα απόκρημνο βράχο. 

Είχε στον ύπνο του γυρίσει λίγο. Και ήταν 

έτοιμος να πέσει κάτω και να σκοτωθεί. 

Τον ξύπνησα και τον τράβηξα μακριά από 

τον βράχο. Και σώθηκε.

Γεμάτος χαρά και με όψη που έλαμπε, είπε 

ο γέρος πατέρας:

- Μπράβο, παιδί μου! 

Αυτή είναι αληθινά σπουδαία πράξη. 

Να κάνεις καλό στον εχθρό σου. 

Και να τον σώζεις, από κακό που θα πάθαινε, 

χωρίς να του φταις εσύ.

Συ, αδελφέ μου, τι καλές πράξεις έχεις κάμει; 

Αξίζουν τίποτε στα μάτια του Θεού;

Πηγή:Εδώ

αντιγραφή από...