Τυπικόν της 21ης Ὄκτωβρίου 2012 Κυριακή ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

Κυριακή: ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ. Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἱλαρίωνος τοῦ Μεγάλου καί  τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Χριστοδούλου τοῦ Θαυματουργοῦ  τοῦ ἐν Πάτμῳ.  Θεοδότης καί Σωκράτους Μαρτύρων καί  Ἰωάννου Νεομάρτυρος ἐκ Γουβῶν Μονεμβασίας.  Φιλοθέου Ὁσίου.

Ἦχος γ΄ – Ἑωθινόν Θ΄. Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ Ἀπολυτίκιον: «Ἀπόστολοι, Μάρτυρες...». Κοντάκιον: «Ὡς ἀπαρχάς τῆς φύσεως...». Ἀπόλυσις: Μικρά. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Προοιμιακός – Ψαλτήριον. Εἰς τό·«Κύριε, ἐκέκραξα...». Ἑσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· «Τῷ σῷ Σταυρῷ...  – Πεφώτισται τά σύμπαντα... – Δοξάζω τοῦ Πατρός...».  2.– Τά 3 Στιχηρά Ἀνατολικά· «Τόν Σταυρόν σου τόν τίμιον...  – Ὑμνοῦμεν τόν Σωτῆρα... – Τοῖς ἐν ᾅδῃ καταβάς...»καί  3.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ὁ­σίου· «Ὁ ἱλαρός τήν ψυχήν...  –Ταῖς φωτοβόλοις ἀκτῖσι... – Δι᾿ ἐγκρατείας τοῦ σώματος...»  εἰς 4, τό πρῶτον δίς. Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τοῦ Ὁσίου· «Ἐκ νεότητός σου φέρων...». Καί νῦν: Τό α΄ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Πῶς μή θαυμάσωμεν...». Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν...». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Ἀπόστιχα: Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν· «Ὁ τῷ πάθει σου, Χριστέ...»καί τά κατ’ Ἀλφάβητον τοῦ ἤχου·  «Ἡ ζωοδόχος σου ἔγερσις...– Θεός ὑπάρχων ἀναλλοίωτος... – Ἵνα τό γένος ἡμῶν...». Δόξα: Τό ἕτερον Ἰδιόμελον τοῦ Ὁσίου· «Πνεύματος  Ἁγίου πλήρης...». Καί νῦν: Τό Θεοτοκίον αὐτῶν· «Ἀσπόρως ἐκ θείου Πνεύματος...». Τρισάγιον. Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον·«Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...».  2.– Δόξα, τοῦ Ὁσίου· «Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς...» καί  3.– Καί νῦν, τό ὁμόηχον Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Ὁ δι’ ἡμᾶς γεννηθείς...». Ἀπόλυσις: «Ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...». Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ Μετά τόν Ν΄ Ψαλμόν, ὁ Τριαδικός Κανών·  «Ἀκατάληπτε μόνη κυριαρχία...», τά Τριαδικά·  «Ἄξιόν ἐστιν...». Τρισάγιον καί ἡ Ὑπακοή τοῦ ἦχου·  «Ἐκπλήττων τῇ ὁράσει...». ΟΡΘΡΟΣ Ἑξάψαλμος. Εἰς τό· «Θεός Κύριος...». Ἀπολυτίκια: Τά τοῦ Ἑσπερινοῦ. Καθίσματα: Τά Ἀναστάσιμα τῆς α΄ Στιχολογίας μετά Θεοτοκίου  εἰς τό Καί νῦν·«Σέ τήν μεσιτεύσασαν...» (πρβλ. ὑποσημ. 14) καί τῆς  β΄ Στιχολογίας μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτῶν. Τά Εὐλογητάρια – ἡ Ὑπακοή – οἱ Ἀναβαθμοί καί τό Προκείμενον  τοῦ ἤχου. Κανόνες: 1.– Ὁ Ἀναστάσιμος· «Ὁ τά ὕδατα πάλαι νεύματι θείῳ...»,  μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ καί 2.– Τοῦ Ὁ­σίου· «Τόν φωσφόρον καί φωτοειδῆ...». Ἀπό γ΄ ᾨδῆς· Μεσῴδιον Κάθισμα: Τοῦ Ὁσίου· «Ἀντωνίου τοῦ θείου ἐζηλωκώς...»,  μετά τοῦ Θεοτοκίου αὐτοῦ· «Τήν οὐράνιον πύλην καί κιβωτόν...». Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς· Κοντάκιον – Οἶκος: Τά Ἀναστάσιμα. Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας. Καταβασίαι: «Ἀνοίξω τό στόμα μου...». Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τό Θ΄ Ἑωθινόν· «Οὔσης ὀψίας...», κτλ. Ἡ Τιμιωτέρα. Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς: «Ἅπας γηγενής...». «Ἅγιος Κύριος...». Ἐξαποστειλάρια: 1.– Τό Θ΄ Ἀναστάσιμον·  --«Συγκεκλεισμένων Δέσποτα...».  2.– Τοῦ Ὁσίου·«Τὸ ἱλαρόν σου Πάτερ...» καί  3.– Τό Θεοτοκίον αὐτοῦ· «Τόν Ποιητήν τῶν αἰώνων...». Αἶνοι: 1.– Τά 4 Στιχηρά Ἀναστάσιμα· --«Δεῦτε πάντα τά ἔθνη.. .– Διηγήσαντο πάντα τά θαυμάσια...  – Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται... – Ἐν τῷ φωτί σου, Δέσποτα...»καί  2.– Τά 3 Στιχηρά Προσόμοια τοῦ Ὁσίου·  «Ὅλος ἀνακείμενος...  – Αἴγλην τήν τρισήλιον...  – Βίου τήν τερπνότητα...» εἰς 4, τό πρῶτον δίς, μετά στίχων  εἰς τά δύο τελευταῖα:  α΄.– «Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ». β΄. – «Μακάριος ἀνήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον· ἐν ταῖς  ἐντολαῖς αὐτοῦ θελήσει σφόδρα». Δόξα: Τό Θ΄ Ἑωθινόν· «Ὡς ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων...». Καί νῦν: «Ὑπερευλογημένη...». Δοξολογία: Μεγάλη. «Σήμερον σωτηρία...». ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...». Εἴσοδος. Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...». Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον·«Εὐφραινέσθω τά οὐράνια...».  2.– Τοῦ Ὁσίου·«Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς...» καί   3.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον: «Προστασία...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος: Κυριακῆς κ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν·  «Γνωρίζω ὑμῖν τό εὐαγγέλιον...»(Γαλ. α΄ 11-19). Εὐαγγέλιον: Κυριακῆς ς΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ·  «Ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς τήν χώραν...»(Λουκ. η΄ 27-39). Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ἄξιόν ἐστιν...». Κοινωνικόν: «Αἰνεῖτε...». «Εἴδομεν τό φῶς...», κτλ. Ἀπόλυσις: Ἡ τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Κυριακή ΣΤ ' Λουκά -«Οι Δαιμονοφόρητοι κατά το σώμα καί την ψυχή » Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Νικολάου

Λουκᾶ η΄ 27-39

«Οἱ Δαιμονοφόρητοι κατά τό σῶμα καί τήν ψυχή »

“Ὑπήντησεν τῷ Ἰησοῦ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν”

Ὑπάρχουν πολλοί ἄνθρωποι στήν ἐποχή μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι δέν πιστεύουν ὅτι ὑπάρχει διάβολος. Τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἀπιστίας εἶναι ὅτι δέν προφυλάσσονται ἀπό τήν ἐπήρειά του καί τίς συμβουλές του ἤ τά ἔργα πού ὑποβάλλει στήν ἀνθρώπινη θέληση. Γι’ αὐτό ὁ Κύριος μας παρεχώρησε στόν διάβολο νά ὑπάρχουν καί κατά τό σῶμα δαιμονοφόρητοι, ὥστε δι’ αὐτῶν νά βεβαιώνονται οἱ δυσπιστοῦντες γιά τήν ὕπαρξη τῶν δαιμόνων.

Ἕνας τέτοιος δαιμονισμένος καί κατά τό σῶμα συναντήθηκε μέ τόν Κύριό μας στήν περιοχή τῶν Γαδαρηνῶν καί ὁ φιλάνθρωπος Δεσπότης μας Ἰησοῦς Χριστός τόν ἐλευθέρωσε τοῦ χαλεποῦ δαιμονίου. Ἔτσι ἐμεῖς λαμβάνουμε ἀφορμή γιά νά ἀναφερθοῦμε στίς δύο αὐτές καταστάσεις τῶν δαιμονισμένων καί κατά τό σῶμα καί κατά τήν ψυχή.

1) Οἱ δαιμονισμένοι κατά τό σῶμα.

Εἶναι δυστυχῶς ἄνθρωποι σάν αὐτόν τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς γιά τόν ὁποῖο μᾶς πληροφορεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ὅτι «δέν ἦταν ντυμένος μέ ροῦχα καί δέν ἔμενε σέ σπίτι, ἀλλά σέ μνήματα».

Ἀποκρουστικοί, ἀντικοινωνικοί, ἀπομωνομένοι καί ἐξαθλιωμένοι. Βίαιοι, ἐπιθετικοί, αὐθάδεις καί περιδεεῖς. Ὅταν εὑρίσκονται ὑπό τήν ἐπήρεια, τήν ἐνέργειαν τοῦ δαιμόνων πέφτουν στήν γῆ, στό νερό, στήν φωτιά. Κτυποῦν, ἀφρίζουν, ἐπιτίθενται. Κυριαρχοῦνται ἀπό μία πρωτόγονη καί ἀδάμαστη δύναμη. Σπάζουν ἁλυσίδες, πόρτες καί ἐξαφανίζουν κάθε ἐμπόδιο.

Ἄν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν ἐλευθερωθοῦν στήν ζωή τους ἀπό τούς δαίμονες πού τούς τυραννοῦν, ὅταν στό καιρό τοῦ θανάτου ἀποβάλλουν τό σῶμα, τότε ἀποβάλλουν καί τήν δαιμονική ἐπήρεια καί ἐνέργεια.

Ἐδῶ θά πρέπει νά θυμηθοῦμε ὅτι καί πολλές ἀσθένειες ὀφείλονται σέ δαιμονική ἐνέργεια ὅπως ἐκείνη τῆς συγκύπτουσας γυναίκας τήν ὁποία ὁ Κύριος ἀνόρθωσε θαυματουργικῶς μέσα στήν συναγωγή ἕνα Σάββατο.

2) Οἱ δαιμονισμένοι κατά τήν ψυχή

Ὅποιος εἶναι ἀπό τόν Θεό ἀκούει τά λόγια τοῦ Θεοῦ, λέγει ὁ Κύριος, δηλαδή ὑπακούει στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Αὐτός μεταφέρει τούς λόγους σέ ἔργα ἀρετῆς. Ζεῖ καί πολιτεύεται κατά Θεόν. Ἐκτελεῖ τό θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός. Γίνεται κληρονόμος τοῦ Θεοῦ καί συγκληρονόμος τοῦ Χριστοῦ.

Ὅποιος ὅμως παρακούει τόν Θεό διαπράττει τήν ἁμαρτία καί ἐπιδίδεται σ’ αὐτήν ἀμετανοήτως, εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας καί δέν εἶναι ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ἀπό τόν πονηρό, ἀφοῦ διά τῆς κακῆς προαιρέσεως μεταπλάττει τήν φύση πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεό καί τήν ἐξομοιώνει μέ τόν Πατέρα τῆς ἀπωλείας. Γι’ αὐτό ἔλεγε πρός τούς Ἰουδαίους ὁ Κύριος «Σεῖς εἶσθε ἀπό τόν Πατέρα σας τόν διάβολο καί θέλετε νά ἐκτελεῖτε τίς ἐπιθυμίες αὐτοῦ» (Ἰωάν. η΄ 44).

Αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ἄνθρωποι εἶναι φοβερά ἀθλιώτεροι καί ἀπό τούς δαιμονισμένους, ἄν καί διαφεύγουν τήν προσοχή τῶν πολλῶν. Διότι οἱ μέν δαιμονισμένοι κατακόπτουν τά σώματά τους καί μερικές φορές βλάπτουν σωματικά ὅσους συναντοῦν, οἱ δέ ὡμοιούμενοι μέ τόν διάβολον διά τήν πονηρῶν ἐπιθυμιῶν καί πράξεων διαφθείρουν τίς ψυχές τίς δικές τους καί ὅσων τούς συναναστρέφονται ἀπρόσεκτα.

3) Ὁ Χριστός ἐλευθερώνει ἀπό τούς δαίμονες.

Ἐπειδή λοιπόν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δέν μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν τήν ἐναντίον μας μανία τοῦ διαβόλου ἀπό τίς κατά τήν ψυχή προσβολές ἐκείνου καί τήν συνέργειά του, στήν ἁμαρτία, παραχώρησε ὁ Θεός νά ὑπάρχουν καί κατά τό πνεῦμα δαιμονοφόρητοι, ὥστε ἀπό τούς σωματικούς δαιμονισμένους νά πληροφορηθοῦμε, πόση φοβερή εἶναι ἡ κατάσταση τῆς ψυχῆς πού διά τῶν πονηρῶν ἔργων ἔκαμε τόν διάβολο κατοικό της.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ κινούμενος ἀπό ἀφάνταστο πέλαγος φιλανθρωπίας κατέβηκε στή γῆ, γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τήν τυραννία τοῦ διαβόλου. Ἔτσι, ἐλευθερώνει καί τίς ψυχές κατά τόν ἴδιο τρόπο πού ἐλευθερώνει καί τά σώματα τῶν δαιμονισμένων. Ὅπως στήν περίπτωση τοῦ σωματικῶς δαιμονισμένου ὁ Χριστός ἐνεργεῖ φανερά τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ δαίμονος, ἔτσι καί ἐλευθερώνει κρυφά τήν ψυχή καί τήν θεραπεύει. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀπομακρύνει κατ’ ἐξοχήν τούς δαίμονες τῶν δαιμονιζομένων γιά νά πληροφορηθοῦμε ὅτι αὐτός εἶναι ἐκεῖνος πού τούς ἀπομακρύνει καί ἀπό τίς ψυχές μας καί μᾶς χαρίζει αἰώνια ζωή.

Ἡ φιλανθρωπία τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ φανερώνεται κι ἀπό δύο ἀκόμα ἐνέργειες του κατά τό εὐαγγελικό περιστατικό.

α-Ἔρχεται αὐτόκλητα, χωρίς νά τόν παρακαλέσει κανείς. Κατευθύνεται ἀπό μόνος του πρός συνάντηση τοῦ δαιμονισμένου. Αὐτό δείχνει ὅτι ἀφ’ ἑνός μεν ὁ δαιμονισμένος καί κατά τό σῶμα καί κατά τήν ψυχή δέν πρόκειται ποτέ νά προσέλθει στόν Χριστό. Ὁ διάβολος δέν θά τόν ἀφήσει νά πλησιάσει τόν Χριστό γιά νά μήν θεραπευθεῖ. Αὐτό γνωρίζοντας ὁ Κύριος ἔρχεται ἀπό μόνος του. Ἔτσι δείχνει τήν ἀληθινή ἀγάπη του γιά μᾶς. Ἤλθε γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει αἰώνίως ἀπό τήν καταστροφική ἐξουσία τοῦ διαβόλου.

β- Ἐπιτρέπει στά δαιμόνια νά εἰσέλθουν στήν ἀγέλη τῶν χοίρων καί νά γκρεμισθοῦν στήν θάλασσα. Ἔτσι μᾶς φανερώνει ὅτι τό ἴδιο θά ἔπρατταν οἱ δαίμονες καί στούς ἀμετανοήτως ἁμαρτάνοντας ἄν δέν τούς ἐμπόδιζε ὁ Χριστός. Ὁ διάβολος ἐπιδιώκει πρῶτα μέν νά μᾶς θανατώσει σωματικῶς ὕστερα δέ καί πνευματικῶς.

Ἀδελφοί μου

Ἄς φοβηθοῦμε τήν ἁμαρτία πού μᾶς ὑποδουλώνει στόν διάβολο. Ἄς ἀποφύγουμε τίς κακές ἐπιθυμίες, τίς ἁμαρτωλές πράξεις.

Ὁ Χριστός ἀναμένει τήν μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησή μας γιά νά μᾶς δώσει ἄφεση ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον καί νά μᾶς ἐλευθερώσει ἐκ τῆς καταδυναστείας τοῦ διαβόλου.

Αρχιμ. Καλλίνικος Νικολάου , Ι.Μ. Καισαριανής

Κυριακή ΣΤ Λουκά εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου

«Ηρώτησεν αυτόν απελθείν απ’ αυτών ότι φόβω μεγάλω συνείχοντο»

Σήμερα στο Ευαγγέλιο είδαμε τον Ιησού Χριστό να θεραπεύει ένα δαιμονισμένο. Δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο θαύμα θεραπείας δαιμονιζόμενου, μέσα στο πλήθος των άλλων θαυμάτων του Κυρίου, που έκαμαν αυτούς που τα έβλεπαν να ομολογούν «ότι δύναμις παρ’ αυτού εξήρχετο και ιάτω πάντας».

Στο σημερινό, όμως, θαύμα μας κάνει εντύπωση, ότι οι κάτοικοι του χωριού που έγινε το θαύμα, αυτοί που είδαν ένα συγχωριανό τους δαιμονισμένο να θεραπεύεται, αντί να ευχαριστήσουν τον Ιησού Χριστό για το καλό που έκαμε στον συγχωριανό τους, που ασφαλώς, πολλοί από αυτούς θα ήταν και συγγενείς του, αντί να τον παρακαλέσουν να μείνει στο χωριό τους, για να θεραπεύσει και άλλους ασθενείς, αυτοί έρχονται και Τον παρακαλούν να φύγει, όχι μόνο από το χωριό, αλλά και από την περιοχή του χωριού τους, «παρακάλεσαν αυτόν όπως μεταβεί από των ορίων αυτών».

Γιατί αυτό; Το Ευαγγέλιο μας λέγει ότι φοβήθηκαν. Ότι «φόβω πολλώ συνείχοντο». Φοβήθηκαν αντί να χαρούν, διότι εθίγησαν τα συμφέροντα τους. Τα δαιμόνια που φώλιαζαν μέσα στην ψυχή και το σώμα του δαιμονισμένου και τον έκαμαν να σπάζει τις αλυσίδες με τις οποίες τον έδεναν και να τρέχει γυμνός, κυνηγώντας τους ανθρώπους, ζήτησαν από τον Ιησού Χριστό να τους επιτρέψει να έλθουν στην αγέλη των χοίρων που έβοσκαν στο βουνό. Τότε οι δαιμονισμένοι χοίροι, έτρεξαν προς τον κρημνό και πνίγηκαν στη λίμνη. Αυτό έθιξε τα συμφέροντα τους. Αυτό τους φόβιζε, να μην πάθουν το ίδιο και άλλα δικά τους κοπάδια χοίρων.

Εδώ παρατηρούμε ότι υπάρχουν δυο ειδών φόβοι. Υπάρχουν οι φόβοι του κόσμου, υπάρχει και ο φόβος του Θεού. Οι φόβοι του κόσμου έχουν σχέση με κινδύνους σωματικούς, όπως για ασθένειες, για δυστυχήματα για τον θάνατο ή για ζημιές περιουσιακών στοιχείων, από πυρκαγιές, πλημμύρες, ναυάγια, αλλά και για ζητήματα που θίγουν τα υλικά μας συμφέροντα, όπως χρεοκοπίες, ζημιές χρηματιστηρίων, ληστειών και καταχρήσεων.

Ένας τέτοιος φόβος ήταν αυτός που έκαμε τους συγχωριανούς του δαιμονισμένου να διώξουν τον Ιησού Χριστό. Είδαν έναν άγνωστο σ’ αυτούς άνθρωπο, τον Ιησού Χριστό, να έχει τόση αφάνταστη δύναμη, να θεραπεύει ένα δαιμονιζόμενο που ποτέ δεν  έλπιζαν να θεραπευτεί, και ταυτόχρονα αυτός ο άγνωστος να γκρεμίζει τα κοπάδια των χοίρων τους στη θάλασσα,.Φαντάζονται ίσως, ότι και άλλη ζημιά θα μπορούσε να τους κάνει, αν έμενε κοντά τους, και φτάνουν στο σημείο να τον διώξουν. Αντί να φοβηθούν τον διάβολο, φοβούνται τον Θεό, που ζημιώνει τα οικονομικά συμφέροντα τους.

Μήπως και μεις καμμιά φορά προτιμούμε τα υλικά και ίσως παράνομα συμφέροντα μας από την πίστη μας και την αγάπη μας προς τον Θεό; Πολλές φορές διώχνουμε και εμείς οι Χριστιανοί τον Θεό από τον εαυτό μας, από την οικογένεια μας. Τον διώχνουμε από τον εαυτό μας κάθε φορά που περιφρονούμε το θέλημα Του και καταπατούμε τις εντολές Του. Τον διώχνουμε από την οικογένεια μας, όταν κάνουμε ψεύτικο, πολιτικό λεγόμενο γάμο αντί να ζητήσουμε την ευλογία του Θεού με το Μυστήριο του γάμου, Τον διώχνουμε, όταν παραμελούμε να δώσουμε στα παιδιά μας Χριστιανική αγωγή, ίσως και με το δικό μας κακό παράδειγμα. Τον διώχνουμε από την Κοινωνία μας, από το Έθνος μας,  όταν κάνουμε νόμους τελείως αντίθετους με το θέλημα Του, όταν υποβιβάζουμε το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία μας, Μήπως εμείς είμαστε χειρότεροι των Γεργεσηνών; Διότι είχαν το ελαφρυντικό ότι γι’ αυτούς ήταν ένας άγνωστος, ο περαστικός από το χωριό τους ,Χριστός. Για μας δεν είναι απλός γνωστός, αλλά είναι ο  Θεός μας. Σε Εκείνου το όνομα βαφτισθήκαμε. Είναι ο Θεός των πατέρων μας. Είναι Εκείνος που ξέρουμε ότι σταυρώθηκε για μας. Είναι Εκείνος που μας έδωσε το Ευαγγέλιο, τις εντολές Του, που αν τις τηρήσουμε θα χαιρόμαστε τη ζωή μας αυτή και την άλλη που μας περιμένει. Θέλουμε να έχουμε μαζί μας τον Θεό που διώχνει τα δαιμόνια, τα πάθη, τις αμαρτίες από τις ψυχές και τις κοινωνίες των ανθρώπων.

Υπάρχει και ο άλλος φόβος, ο καλός φόβος, ο φόβος του Θεού. Ο Χριστιανός δεν βλέπει τον Θεό σαν ξένο, τον βλέπει σαν Πατέρα. Τον σέβεται, τον υπολογίζει σαν Βασιλέα και Κύριο των πάντων. Τον αγαπά για την αγάπη Του σ’ εμάς. Και δεν περιφρονεί το θέλημα Του.

Δεν φοβάται τον θεό, αλλά φοβάται μήπως η δική του συμπεριφορά είναι αντίθετη με το θέλημα Εκείνου. Φοβάται μήπως με την ολιγοπιστία του, με την απροσεξία του, απομακρυνθεί από το Θεό. Φοβάται μη χάσει την αγάπη του Θεού. Φοβάται μη χάσει τη ψυχή του και τη σωτηρία του για την οποία ο Χριστός σταυρώθηκε.

Αυτό είναι ο φόβος του Θεού. Να Τον θέλεις τον Θεό, να τον έχεις πάντα κοντά σου και όχι να Τον διώχνεις με τις αμαρτίες σου.

Είθε η Χάρις του Θεού να μας αξιώνει να έχουμε αυτόν τον αληθινό φόβο του Θεού. Να μην τον διώχνουμε, προτιμώντας να έχουμε τα κοπάδια, των παθών μας, αλλά να Τον έχουμε πάντα κοντά μας, «βοηθόν και σκεπαστήν μας εις σωτηρίαν

 

Γιώργος  Σαββίδης

corpus diavoli π. Ηλίας Υφαντής

Corpus, σημαίνει σώμα. Και corpus Diavoli, σημαίνει σώμα του διαβόλου. Tέτοιο που είναι και το διαβόητο corpus Christi.
Πίσω απ’ το οποίο βρίσκονται-για να θυμηθούμε και τον δαιμονισμένο του Ευαγγελίου-πολλές λεγεώνες διαβόλων.

Πρώτα -πρώτα αυτοί, που εμπνεύστηκαν την χάλκευσή του. Το χρηματοδότησαν. Και το τιτλοφόρησαν «καταλλήλως».

Σύμφωνα με την πάγια, όπως φαίνεται, τακτική των σιωνιστών. Που παρουσιάζουν τα θεϊκά δημιουργήματα σαν δαιμονικά και τα δαιμονικά σαν θεϊκά.

Ή μήπως δεν «βαφτίζουν» οι αρχιτρομοκράτες και αρχιρατσιστές αυτοί, τους λαούς, που θέλουν να εξαθλιώσουν και να εξοντώσουν, τρομοκράτες και ρατσιστές;

Όπως, και στην προκειμένη περίπτωση, το διαβολικό ιδιοσκεύασμά τους, το βάφτισαν «Σώμα Χριστού.
Και ψάχνουν να βρούνε συνειδήσεις, που πουλιούνται και αγοράζονται…

Και ποιοι, λοιπόν, πήραν, εδώ στον τόπο μας, τη σκυτάλη του corpus Diavoli;

Δεν αναφερόμαστε, βασικά, στους συντελεστές της παράστασης. Οι οποίοι από θύτες-κατ’ εικόνα και ομοίωση των σιωνιστών-παρουσιάστηκαν ως θύματα….

Αφού, όπως λένε, είναι ορθόδοξοι χριστιανοί. Και μάλιστα με πατέντα και περικεφαλαία.

Τόσο χριστιανοί, όσο, βέβαια, μπορεί να είναι δημοκράτες και αριστεροί και οι ΔΗΜΑΡατοι του Κουβέλη. Και όσο είναι σοσιαλιστές οι ΠΑΣΟΚοι του Γιωργάκη και του Βενιζέλου.

Και βέβαια μεταξύ των υπερασπιστών του corpus Diavoli είναι-όπως πάντα- κάποιοι επαγγελματικά και εργολαβικά ανθέλληνες της ροζ λεγεώνας…

Αλλά τα ΜΑΤ με τα ασφυξιογόνα και τα γκλομπς ήταν των «ευλαβέστατων» κ. κ. Σαμαρά και Δένδια.

Των οποίων τη γαλάζια λεγεώνα υποστήριξαν, στις τελευταίες εκλογές, με ψυχή και με καρδιά, αρκετοί επιβλαβέστατοι δεσποτάδες και παπάδες.

Και μίλησαν οι συντελεστές της θεατρικής παράστασης και υπερασπιστές τους για ελευθερία του λόγου και της τέχνης.
Γιατί βέβαια δεν μπορούν να καταλάβουν ότι Χριστός είναι ο δημιουργός και εκφραστής της συμπαντικής τέχνης και ομορφιάς. Αλλά και ο εγγυητής της αληθινής ελευθερίας.

Δεδομένου ότι διαθέτει το υπέρτατο και ακατανίκητο όπλο, που είναι η αγάπη για τον άνθρωπο.

Που μπορεί να φτάσει, ακόμη και μέχρι την αυτοθυσία.

Σε αντίθεση με τους πολιτικούς απατεώνες, που τους χωρίζει αβυσσαλέο και αγεφύρωτο μίσος από το λαό.

Δεδομένου ότι τον θυσιάζουν, χωρίς οίκτο και έλεος.
Με συνέπεια να χρειάζονται λεγεώνες αστυνομικών, για να διανύσουν, έστω και εκατό μέτρα.

Όπως συνέβη με το Σαμαρά και τη Μέρκελ….
Και, επειδή ο Χριστός στέκεται εμπόδιο στο κανιβαλικό τους έργο, πασχίζουν να τον δολοφονήσουν ηθικά στις καρδιές των ανθρώπων.

Αλλά οι ταλιμπάν αυτοί και φονταμενταλιστές της βαρβαρότητας και της χυδαιότητας ματαιοπονούν.
Γιατί, όσο περισσότερο πολεμούν το Ευαγγέλιο, τόσο περισσότερο αφυπνίζουν τον, αποχαυνωμένο απ’ τα ΜΜΕ, λαό.

Αν όμως διέθεταν και ελάχιστη, έστω, ευαισθησία, δεν θα διέπρατταν τέτοια βανδαλικά βαναυσουργήματα.

Γιατί, στην περίπτωση αυτή, θα σκέφτονταν και θα έλεγαν:

Αν αυτές οι χυδαιότητες, που λέγονται για το Χριστό, λέγονταν για τους νεκρούς γονείς μας και τ’ αδέρφια μας ή τα παιδιά μας, θα μας άρεσε!

Και θα εφάρμοζαν, έτσι, το «χρυσό κανόνα» του Ευαγγελίου:

Ο οποίος συνιστά «να κάνουμε για τους συνανθρώπους μας όλα εκείνα, που οι συνάνθρωποί μας θα θέλαμε να κάνουν για μας».

Κανόνα, που ακόμη και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος, ανάρτησε ως μέτρο συμπεριφοράς για τους πολίτες της αυτοκρατορίας του.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν υπήρξαν και μπορεί να υπάρχουν και σήμερα κάποιοι άνθρωποι, που αγαπούν το Χριστό, περισσότερο ακόμη κι απ’ τους γονείς τους και τα παιδιά τους ή τ’ αδέρφια τους.

Αλλά τέτοιες ευαισθησίες έχουν εξοβελιστεί απ’ τον αμοραλιστικό τους κώδικα.

Γιατί δεν τους ενδιαφέρει καμιά τέχνη και καμιά ελευθερία. Μια και απώτερος σκοπός τους είναι να προωθούν τη βαρβαρότητα και τη χυδαιότητα.

Προκειμένου να επιτυγχάνουν την εξαφάνιση των πολιτισμών και την εξόντωση των λαών…

παπα-Ηλίας

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Κυριακή ΣΤ Λουκά π.Γεώργιος Δορμπαράκης

πηγή

῾περισσοτέρως ζηλωτής ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων᾽ 

(Γαλ. 1, 14)

α. ῾Ο ἀπόστολος Παῦλος στό συγκεκριμένο ἀποστολικό ἀνάγνωσμα 

ἀπό τήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή ὑπεραμύνεται τῆς γνησιότητας

 καί τῆς αὐθεντικότητας τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματός του καί τῆς 

ἀποστολικῆς του ἰδιότητας. Κλήθηκε ἀπόστολος ἀπό τόν ἴδιο τόν 

Χριστό ὅπως καί οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι, σημειώνει ὡς

 ἀπάντηση σέ ἰουδαιοχριστιανούς πού τόν ἀμφισβητοῦσαν καί 

ἐπηρέαζαν ἀρνητικά τούς πιστούς τῆς Γαλατίας, καί γι᾽ αὐτό 

ὅ,τι κηρύσσει στούς Γαλάτες εἶναι τό εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου. 

Σέ κάποιο ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς του μάλιστα θά 

φτάσει στό σημεῖο νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἀκόμη καί ἄγγελος ἀπό

 τόν οὐρανό νά κατέβει καί νά τούς πεῖ διαφορετικά ἀπό 

ἐκεῖνον θά βρίσκεται σέ πλάνη ὁ ἄγγελος! Τέτοια βαθειά

 πεποίθηση περί τῆς γνησιότητας τοῦ ἀποστολικοῦ του

 ἀξιώματος εἶχε. Καί φέρνει ὡς ἀπόδειξη τοῦ ἰσχυρισμοῦ 

του τήν προγενέστερή του ζωή: τούς διωγμούς του

 κατά τῆς ᾽Εκκλησίας καί τόν ὑπέρμετρο ζῆλο 

του γιά τίς προγονικές του παραδόσεις, παραπάνω 

ἀπό πολλούς συνομηλίκους του, ἀπό τά ὁποῖα τόν

 ἀνέσυρε ὁ Θεός μέ τό νά τόν καλέσει σέ ἀπόστολό του. 

῾Ο ζῆλος του γιά τίς παραδόσεις τῶν πατέρων του 

λειτούργησε γι᾽ αὐτόν ἀρνητικά. Οἱ προγονικές παραδόσεις

 ὑπῆρξαν τό ῾κακό᾽ παρελθόν του.

β. 1. Σέ μία ἐποχή σάν τήν σημερινή, κατά τήν ὁποία ὁ 

τονισμός τῶν προγονικῶν παραδόσεων ἀπό πολλούς θεωρεῖται

 τό πιό ἀξιέπαινο πράγμα, ἡ παραπάνω θέση τοῦ 

ἀποστόλου ἀκούγεται τουλάχιστον παράδοξη. 

᾽Αλλά ὁ ἀπόστολος ἀσφαλῶς ξέρει τί λέει: οἱ παραδόσεις τῶν

 προγόνων του γιά τίς ὁποῖες μιλάει δέν ἦταν ἡ παράδοση

 τοῦ Θεοῦ. Δέν ἦταν αὐτή δηλαδή ἡ ὁποία παραδόθηκε 

ἀπό τόν Θεό στόν ᾽Αβραάμ καί τούς λοιπούς Πατριάρχες τοῦ

 ᾽Ισραήλ,  ὅταν τούς κάλεσε καί τούς φανερώθηκε, 

κι οὔτε βεβαίως αὐτή τῶν προφητῶν ἀργότερα, οἱ ὁποῖοι 

καλοῦνταν ἀπό ᾽Εκεῖνον προκειμένου νά ἐπαναφέρουν

 στόν δρόμο τῆς ἀλήθειας τόν διαρκῶς ἀποκλίνοντα ἀπό 

αὐτόν ᾽Ισραηλιτικό λαό. Τούς τελευταίους αἰῶνες μάλιστα 

πρό τῆς ἐμφανίσεως τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ ἡ διαστροφή τῆς 

ἀληθινῆς παράδοσης τῶν Πατριαρχῶν καί τῶν προφητῶν 

εἶχε φτάσει σέ μεγάλα ὕψη. Οἱ δικές τους καθαρά 

ἀνθρώπινες παραδόσεις τῶν ᾽Ιουδαίων ἔρχονταν σέ 

εὐθεῖα ἀντίθεση πρός τό ἀποκαλυμμένο θέλημα τοῦ Θεοῦ, 

ἐξ οὖ καί τά σκληρά ῾οὐαί᾽ πού δέχτηκαν οἱ Φαρισαῖοι 

καί οἱ λοιποί θρησκευτικοί ἄρχοντες τῶν ᾽Ιουδαίων ἀπό 

τόν Κύριο. ῎Ετσι λοιπόν ὁ ἀπόστολος Παῦλος 

διαπιστώνει - μετά βεβαίως τήν ἀποκαλυπτική ἐνέργεια 

τοῦ Κυρίου ἀπέναντί του στήν Δαμασκό καί τήν συνταρακτική 

μεταστροφή του - ὅτι οἱ προγονικές παραδόσεις τῶν ὁποίων 

ὑπῆρξε ζηλωτής ἦταν πλανεμένες καί ὅτι ὁ ἴδιος 

ἀγωνιζόταν γιά κάτι πού βρισκόταν ἐκτός τῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ.

 Οἱ παραδόσεις τῶν προγόνων του ἀκύρωναν τήν παράδοση

 τοῦ Θεοῦ.

Καί βεβαίως ἡ ῾πρό Χριστοῦ᾽ ζωή τοῦ ἀποστόλου ἐπιβεβαιώνει 

ἀπό τήν ἄποψη αὐτή καί τόν λόγο τοῦ Κυρίου, ὁ  ῾Οποῖος εἶχε 

πεῖ ὅτι θά ἔλθει ὁ καιρός πού οἱ ἄνθρωποι θά σκοτώνουν τούς 

μαθητές Του, μέ τήν πεποίθηση ὅτι ἀπονέμουν λατρεία στόν 

Θεό. ῾Καί πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ᾽.

 ῞Ο,τι ἔκανε ἀκριβῶς ὁ ἀπόστολος ὡς διώκτης Σαούλ: 

῾ἔπνεεν ἀπειλήν καί φόνον᾽ ἀπέναντι στούς πιστούς τοῦ

 Κυρίου, πιστεύοντας ὅτι ὑπηρετεῖ τόν Θεό. ῾Η διαπίστωση

 λοιπόν τοῦ ἀποστόλου εἶναι συνταρακτική καί ἰσχύει διαχρονικά: 

μπορεῖ κανείς νά πιστεύει στόν Θεό, νά ἔχει ζῆλο καί μάλιστα

 ὑπερβολικό γιά τά ῾δίκαια᾽ τοῦ Θεοῦ, καί τελικῶς ὁ ἴδιος νά

 βρίσκεται ὑπό τήν κρίση καί τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ.

2. Οὔτε λοιπόν οἱ προγονικές παραδόσεις εἶναι πάντοτε 

ἀληθινές οὔτε καί ὁ ζῆλος γιά τόν Θεό δικαιώνεται πάντοτε 

ἀπό ᾽Εκεῖνον. Μέ ἄλλα λόγια ὁ ἀπόστολος μᾶς βοηθάει

 νά καταλάβουμε ὅτι δέν εἶναι οἱ παγιωμένες συνήθειες

 τοῦ παρελθόντος πού ἔχουν γίνει ἕνα εἶδος παράδοσης, ἡ 

παράδοση τελικῶς τοῦ Θεοῦ, διότι τό θέμα δέν εἶναι ἡ 

ἀρχαιότητα καί ἡ συνήθεια σέ κάτι, ἀλλά ἄν αὐτό τό κάτι 

βρίσκεται σέ ἄμεση καί εὐθεῖα ἀναφορά πρός τό θέλημα 

᾽Εκείνου. ῞Οπως τό ἔχει διατυπώσει καί ἕνας ἀρχαῖος 

ἐκκλησιαστικός Πατέρας:῾῾Ο Χριστός εἶπε: 

᾽Εγώ εἶμαι ἡ ἀλήθεια. Δέν εἶπε: ᾽Εγώ εἶμαι ἡ συνήθεια᾽.

 ῎Ας θυμηθοῦμε ἐν προκειμένω καί τόν ἀγώνα πολλῶν

 Πατέρων τῆς ᾽Εκκλησίας μας, μέ κόστος καί τήν ἴδια τήν

 ζωή τους μερικές φορές, νά καταφέρουν νά ἀλλάξουν 

συνήθειες καί παραδόσεις, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνον δέν

 ἦσαν σύμφωνες πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί 

τό πολεμοῦσαν. Κι ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ζῆλος γιά τόν Θεό 

ὄχι μόνον δέν δικαιώνεται πάντοτε, ἀλλά συχνά συνιστᾶ 

ἔκφραση ἁμαρτίας. Πότε; ῞Οταν ὁ ζῆλος αὐτός ὑπηρετεῖ 

τό ψέμα καί τήν πλάνη καί ὄχι τήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. 

῾Ο ἀπόστολος Παῦλος σέ ἄλλο σημεῖο θά πεῖ γιά 

κάποιους θρησκευόμενους ἀνθρώπους:  

῾Ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν ἀλλ᾽ οὐ κατ᾽ ἐπίγνωσιν᾽.

3. Ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή Παράδοση καί ποιός ὁ ἐν 

ἐπιγνώσει ζῆλος; Τί κρίνει τό ψέμα ἀπό τήν ἀλήθεια;

 Γιά τούς χριστιανούς τά πράγματα εἶναι, ἤ πρέπει 

τουλάχιστον νά εἶναι, σαφή: ἀληθινή παράδοση 

εἶναι αὐτή πού διασώζει τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ 

στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί βιώνεται στό σῶμα

 τοῦ Χριστοῦ, τήν ᾽Εκκλησία. Παράδοση ἀληθινή 

δηλαδή εἶναι ἡ χάρη νά ζοῦμε στήν ᾽Εκκλησία τόν 

ἴδιο τόν Χριστό, μέσα ἀπό τά μυστήρια καί μέσα 

ἀπό τήν τήρηση τῶν ἁγίων Του ἐντολῶν. Κάθε ἄλλη 

παράδοση πρέπει νά κρίνεται μέ βάση αὐτό, ὥστε

 ἀντιστοίχως καί ὁ ζῆλος τοῦ ἀνθρώπου νά μή παίρνει 

λανθασμένη πορεία. Καί ἐν ἐπιγνώσει ζῆλος γιά τόν 

Θεό εἶναι αὐτός πού κινεῖται στά πλαίσια αὐτοῦ πού

 εἶναι ὁ Θεός, δηλαδή στήν ἀγάπη. ῞Οπου ἔχουμε ζῆλο 

πού ὑπερβαίνει τήν ἀγάπη σημαίνει ὅτι ὑπερβαίνεται 

ὁ Θεός καί τό θέλημά Του, συνεπῶς ὑπηρετοῦνται τά 

πάθη τοῦ ἀνθρώπου καί ὁ διάβολος. Δέν εἶναι τυχαῖο 

ὅτι ἡ ᾽Εκκλησία μας στέκεται μέ μεγάλη ἐπιφύλαξη 

ἀκόμη καί στό ἴδιο τό μαρτύριο τοῦ ἀνθρώπου: 

ἄν αὐτό πού κινεῖ ἕναν μάρτυρα δέν εἶναι ἡ ἀγάπη 

ἀκόμη καί πρός τόν ἐχθρό, ἐκεῖ δέν ἔχουμε χριστιανικό 

μαρτύριο, ἄς ἔχει δώσει καί τήν ζωή του ὁ ἄνθρωπος. 

Δυστυχῶς ὑπάρχουν πολλά μαρτύρια πού ἐντάσσονται

 στά ῾εἰκῇ᾽, τά μάταια δηλαδή μαρτύρια πού λέει καί πάλι

 ὁ ἀπόστολος Παῦλος.

4. Χρειάζεται λοιπόν ἰδιαίτερη προσοχή καί σέ ἐμᾶς τούς

 λεγόμενους χριστιανούς. Διότι ἡ ὑπηρεσία ἄλλων παραδόσεων

 ἀπό τήν ἀληθινή ἐκκλησιαστική τῆς σχέσης μας μέ τόν Χριστό 

δέν εἶναι ἄγνωστος τόπος καί σέ ἐμᾶς, ὅπως καί ὁ ζῆλος 

μας γιά τόν Θεό δέν σημαίνει πάντοτε ἐν ἐπιγνώσει ζῆλο. 

Μιλᾶμε γιά τίς παγίδες πού στήνει ὁ διάβολος σέ καλούς 

κατά τά ἄλλα πιστούς, οἱ ὁποῖοι ὅμως μέσα στήν ὁρμή τους

 νά ῾ὑπερασπιστοῦν᾽ τόν Θεό ξεπερνοῦν τό ἐκκλησιαστικό

 σῶμα, δρώντας ἀτομικά καί ἔξω ἀπό τά ὄργανα τῆς

 ᾽Εκκλησίας, συνεπῶς ἐκτός τῆς σωτηρίας πού παρέχει αὐτή

 – δέν ὑπάρχει ἅγιος ἔξω ἀπό τήν ᾽Εκκλησία - ὅπως

 καί ταράσσονται καί φανατίζονται καθ᾽ ὑπερβολήν, 

χωρίς νά κατανοοῦν ὅτι ὁ φανατισμός καί ἡ ταραχή εἶναι 

τά σημάδια τῆς παρουσίας τοῦ Πονηροῦ.῾

Εἴ τι βλέπεις, εἴ τι ἀκούεις, εἴ τι λογίζῃ, κἄν μικρόν ταραχθῇς,

 τῶν δαιμόνων ἐστί τοῦτο᾽ (ἅγιος Βαρσανούφιος).

Πρέπει νά μᾶς προβληματίζει ἰδιαιτέρως ὁ λόγος ἐν 

προκειμένῳ τοῦ Κυρίου, ὅταν οἱ μαθητές Του κάποτε,

 ὀργισμένοι ἀπό τήν ἄρνηση ἀνθρώπων νά τούς δεχθοῦν,

 Τοῦ εἶπαν νά στείλει φωτιά ἐξ Οὐρανοῦ νά τούς 

κάψει. ῾Οὐκ οἴδατε ποίου πνεύματός ἐστε᾽ τούς εἶπε.

 Δηλαδή δέν κινοῦνταν ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, 

Πνεῦμα ἀγάπης καί ἐλευθερίας, ἀλλά ἀπό ἄλλο πνεῦμα,

 πού σημαίνει πνεῦμα πονηρό. Καί στήν ἔνσταση 

ὁρισμένων ὅτι ὁ προφήτης ᾽Ηλίας δροῦσε δυναμικά 

καί κατέσφαξε τούς προφῆτες τοῦ εἰδωλολατρικοῦ

 Θεοῦ Βάαλ πρέπει νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι ὁ προφήτης

 ᾽Ηλίας κινεῖτο ἀκόμη στόν χῶρο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, 

συνεπῶς εἶναι σάν νά μήν ἀποδέχονται αὐτοί τόν 

ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ πνεύματος ἀγάπης πού 

ἔφερε γιά ὅλους, ἀκόμη καί τούς ἐχθρούς, κι ἀκόμη 

ὅτι ὁ Θεός τόν πῆρε ἀπό τούς ἀνθρώπους, 

γιατί ἀκριβῶς συνιστοῦσε τήν ἀνθρώπινη ἀποτυχία

 στήν ἐπίλυση τῶν ἀνθρωπίνων προβλημάτων. 

῾Θά ἔρθω ἐγώ στήν θέση σου᾽, βάζει ὁ ἱερός Χρυσόστομος

 στό στόμα τοῦ ἄσαρκου ἀκόμη Χριστοῦ νά λέει στόν 

προφήτη του. ῾Γιατί ἐσύ μέ τήν συμπεριφορά σου 

θά τούς κάψεις ὅλους, σάν τήν φωτιά πού καίει τά καλάμια᾽.

Ποτέ λοιπόν δέν μπορεῖ νά δικαιωθεῖ ὁποιαδήποτε φανατική

 συμπεριφορά γιά τίς παραδόσεις, σάν τοῦ 

ἀποστόλου Παύλου πρό τῆς μεταστροφῆς του στήν

 πίστη, ἀφοῦ πέραν τῆς ἐλλείψεως ἀγάπης πού φανερώνει

 καί συνεπῶς τῆς ἀπουσίας τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, δείχνει

 καί ὀλιγοπιστία ἤ καί ἀπιστία πρός τόν Θεό, ἀφοῦ 

ὑποσυνείδητα οἱ ἀγωνιζόμενοι γιά τά ῾δίκια᾽ Του ὑποκαθιστοῦν

 τόν ῾ἀδύναμο᾽ Θεό, ὁ ῾Οποῖος ῾περιμένει᾽ τούς ῾δικηγόρους᾽ 

Του, γιά νά Τόν βγάλουν ἀπό τήν ῾δύσκολη᾽ θέση Του.

γ. Οἱ χριστιανοί ζοῦμε στήν ᾽Εκκλησία καί συνεπῶς (πρέπει νά)

 ζοῦμε τήν ἀλήθεια ὡς πίστη καί πράξη. ῾Ο ἀπόστολος σήμερα

 ἔρχεται νά μᾶς προφυλάξει, προσφέροντας ὡς 

παράδειγμα τό ἀρνητικό παρελθόν του: μή γινόμαστε

 ζηλωτές παραδόσεων πού δέν εἶναι ἡ ἀληθινή Παράδοση
 τῆς ᾽Εκκλησίας μας - ὅ,τι μᾶς συνδέει εἴπαμε μέ τόν Χριστό

 – καί πολύ περισσότερο νά μή περιπίπτουμε σ᾽ ἐκεῖνον

 τόν ζῆλο γιά τόν ὁποῖο ὁ μόνος πού χαίρεται σίγουρα 

δέν εἶναι ὁ Θεός. ῾Ο κατά Θεόν ζῆλος, ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖο

 ᾽Εκεῖνος μᾶς εὐλογεῖ καί μέ ῾τά δυό Του χέρια᾽, 

γιά νά θυμηθοῦμε ἁγιασμένο ἀσκητή τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, 

εἶναι ἐκεῖνος πού ῾πατάει᾽ στήν ταπεινή ἀγάπη. 

῾Τῷ πνεύματι ζέοντες᾽ ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος,

 ἀλλά καί ῾τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες᾽. Θερμοί δηλαδή 

στήν πίστη, ἀλλά περιεχόμενο τῆς πίστης αὐτῆς ἡ 

ταπεινή ἀγάπη. ῾Η ἀγάπη τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ.