Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κα­τε­δά­φι­σή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”

Ο πατέρας Θε­ό­δω­ρος Ζήσης ­γράφει: 

«Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, πο­λύ­τε­κνος,

 τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως 

Δη­μη­τρι­ά­δος, ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νος νὰ δι­α­κό­ψῃ

 τὸ μνη­μό­συ­νο τοῦ συμ­φω­νοῦν­τος μὲ 

ὅ­λα αὐ­τὰ ἐ­πι­σκό­που του, ὅ­ταν δι­α­κρι­τι­κὰ 

τοῦ 

ὑ­πεν­θύ­μι­σα τὶς πι­θα­νὲς δι­ώ­ξεις καὶ ποι­νὲς 

μοῦ εἶ­πε:

»“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς

 ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰκρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, 

πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κα­τε­δά­φι­σή της καὶ νὰ

 πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς

 ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος 

ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴσυ­νε­ί­δη­ση τῆς 

Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν

 λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων

 σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς 

ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη. 

Τὸ πλῆ­θος τῶν σχε­τι­κῶν πα­τε­ρι­κῶν μαρ­τυ­ρι­ῶν 

ὑ­πάρ­χει τώ­ρα στὸ βι­βλί­ο μας 

“Κα­κὴ Ὑ­πα­κο­ὴ καὶ Ἁ­γί­α Ἀ­νυ­πα­κοή”»

πηγή

Καταλαλιά και κατάκριση

πηγή

Καταλαλιά και κατάκριση

Κων/νος Αθ. Οικονόμου δάσκαλος -συγγραφέας

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ: Κάποτε, ενώ ο Σωκράτης βάδιζε στην Αγορά, συνάντησε κάποιον γνωστό του, που του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό για κάποιον μαθητή του. Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, να κάνουν πρώτα το τεστ της “τριπλής διύλισης”. “Τριπλή διύλιση;” ρώτησε απορώντας εκείνος “Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου, θα ήθελα για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις. Το πρώτο, λοιπόν, φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας. Είσαι εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;”

“Όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…”, ψέλισε ο συνομιλητής του. Κι ο Σωκράτης συνέχισε: “Μάλιστα. Άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα. Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης.

Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;” “Καλό; Όχι· το αντίθετο μάλλον”, απάντησε θορυβημένος εκείνος. “Άρα”, είπε ο Σωκράτης, “θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου, αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.” Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία. “Παρόλα αυτά”, πρόσθεσε ο μεγάλος φιλόσοφος, “μπορείς ακόμα να περάσεις τη δοκιμασία γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο, αυτό της χρησιμότητας. Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις γι' αυτόν κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο (ωφέλιμο) σε κάτι;” “ Όχι· δεν νομίζω.”, απάντησε ο “πληροφοριοδότης”. “Άρα, λοιπόν, αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια ούτε καλό ούτε ωφέλιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;”, κατέληξε ο Σωκράτης. Κι εκείνος έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα.

ΤΟ “ΥΛΙΚΟ” ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ: Η κακολογία είναι από τίς μεγαλύτερες αμαρτίες γιατί χωρίς κανένα δικαίωμα συκοφαντούμε ανθρώπους, τους διασύρουμε εξευτελίζοντάς τους, έχοντας μέσα μας το δηλητήριο του μίσους και της oργής, ή της ζηλοφθονίας. Είναι εύκολο o άνθρωπος να ανοίξει το στόμα του και να λέγει ό,τι έχει μέσα η εμπαθής καρδιά του, χωρίς να υπολογίζει ότι αυτό στοιχίζει τη μείωση της αξιοπρέπειας καί της υπόληψης κάποιων ανθρώπων. Μέ τήν καταλαλιά φανερώνει κανείς κρυφά ελαττώματα του άδελφού του. Μέ τήν κατάκριση καταδικάζει τά φανερά. Δέν υπάρχει ποτέ καταλαλιά η οποία να γίνεται από ευθύτητα καρδίας. Ο αββάς Υπερέχιος δίνει την ακόλουθη συμβουλή στους εγκρατείς και νηστευτές: “Φάγε κρέας και πιες κρασί και μη κατατρώγης με την καταλαλιά τις σάρκες του άδελφού σου” και προσθέτει: “Καταλαλώντας ο όφις τον Θεό, επέτυχε νά βγάλει τους πρωτοπλάστους από τον Παράδεισο. Το ίδιο κάνει κι εκείνος που καταλαλεί τον πλησίον του: βαραίνει την ψυχή του και παρασύρει στο κακό εκείνον που τον ακούει.”

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ: Το πάθος της φιλοκατηγορίας είναι αφύσικο ακόμα και από την πλευρά της Ψυχολογίας γιατί στρέφεται κατά άλλων χωρίς κάποια προσδοκία κέρδους για τον ίδιο, παρά μόνο επιτυγχάνει τη “μείωση” αυτού που κατηγορεί, σε αντίθεση με άλλες πράξεις, π.χ. την κλοπή, κατά την οποία ο διαπράττων στερεί κάτι από κάποιον άλλον αλλά το κερδίζει ο ίδιος. Με την καταλαλιά και το κακοήθες κουτσομπολιό έχει κέρδος κάτι που ταιριάζει σε δαίμονα παρά σε άνθρωπο: την εξουδένωση του πλησίον.

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ: Κατά έναν άλλο ορισμό η καταλαλιά, η κατάκριση και η εξουδένωση είναι τρία στάδια της ίδιας κακότητας. Έτσι: Καταλαλιά είναι η διάδοση με λόγια των αμαριών και των σφαλμάτων του πλησίον. Λέγοντας όλα αυτά, ήδη κανείς «καταλαλεί», μιλάει εμπαθώς, εναντίον κάποιου, σχετικά με κα΄ποιο υπαρκτό ή ανύπαρκτο αμάρτημά του. Δηλαδή ο κατάλαλος χρειάζεται και ένα τουλάχιστον υποκείμενο ως “μέσο” για να κατηγορήσει το αντικείμενο της καταλαλιάς. Κατάκριση είναι η κατηγορία κατά του ίδιου ανθρώπου , λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, είναι οργίλος, είναι πόρνος, κατακρίνοντας ουσιαστικά την ίδια τη διάθεση της ψυχής του, βγάζοντας γενικά συμπέρασματα. Και αυτό είναι πολύ κακό. Γιατί είναι άλλο να πει κανείς ότι κάποιος οργίστηκε και άλλο να πει ότι κάποιος είναι οργίλος και να βγάλει γενικό συμπέρασμα. Ο ίδιος ο Κύριος λέει για τους κατακρίνοντες: «υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκὸν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου.” (Λουκ. στ΄ 42). Βαρύτερο παράπτωμα από την κατάκριση είναι η ε ξουδένωση, όταν, όχι μόνον κατακρίνει κανείς κάποιον, αλλά και τον εκμηδενίζει, αποστρεφόμενος αυτόν σαν κάτι αηδιαστικό.

Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΛΙΑ – ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ: Στην Παλαιά διαθήκη διαβάζουμε: ｫΤόν καταλαλούντα λάθρα τόν πλησίον αυτού, τούτον εξεδίωκονｻ (Ψλμ. ρ΄ 5). Η Καινή διαθήκη λέει: ｫμη προ καιρού κρίνετε, έως αν έλθη ο Κύριοςｻ και ｫεν ω γαρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνειςｻ, ενώ αλλού ο ίδιος ο Κύριος τονίζει: ｫεν ώ κρίματι κρίνετε, κριθήσεσθεｻ (Ματθ. ζ' 2).

Ο ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ο Μάξιμος ο Ομολογητής προσθέτει: “Δεν ειναι, αλήθεια, ν' άπορει και να εξίσταται ο άνθρωπος όταν οι άνθρωποι, αφήνοντας κατά μέρος τις δικές τους αμαρτίες, αφαιρούν το δικαίωμα του Υιού να κρίνει και, σαν άναμάρτητοι, κρίνουν οι ίδιοι και καταδικάζουν ο ένας τον άλλον; Ο Ουρανός έξίσταται γι' αυτό κι' η γη φρίττει, ενώ αυτοί, σαν αναίσθητοι, δε νοιώθουν καμμιά ντροπή.” Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, o oποίος έχει γράψει σχετικό λόγο μάς λέγει ότι δεν πρέπει νά ξεχνούμε ότι o Ιούδας ανήκε στη χορεία των μαθητών, ενώ o ληστής στη χορεία των φονέων, ενώ τονίζει πως για όσα αμαρτήματα κατηγορήσαμε τον πλησίον θα πέσουμε και εμείς στα ίδια. Και είναι άξιο θαυμασμού πώς μέσα σε μια στιγμή o ένας πήρε τη θέση του άλλου.

Ας δούμε ενδεικτικά μερικά μέρη της  διδασκαλίας του Ιωάννη του Σιναϊτη: για την προέλευσή της: “εκ μίσους καὶ μνησικακίας τὴν καταλαλιὰν τίκτεσθαι” και “Καταλαλιά ἐστιν ἀποκύημα μίσους· λεπτὴ νόσος, παχεία, κεκρυμμένη και λανθάνουσα βδέλλα, αγάπης εκδαπανῶσα και εξαφανίζουσα αίμα (απορροφά και εξαφανίζει το αίμα της αγάπης.)· αγάπης υπόκρισις· καρδίας ρύπου και βάρους πρόξενος· αφανισμὸς αγνείας.” Οι κατακρίνοντες : “τούτο το πάθος υφίστανται, επειδὴ μήπω περὶ των οικείων πταισμάτων τελείαν και αρέμβαστον μνήμην και φροντίδα εποιήσαντο. (επειδή ξεχνούν τα δικά τους πταίσματα)” και γνώρισμά τους είναι ότι: “Τις διδασκαλίες, τα πράγματα ή τα κατορθώματα του άλλου τα κατηγορούν και τα διαβάλλουν με ευχαρίστηση και ευκολία, καταποντισμένοι άθλια απὸ το πνεύμα του μίσους.” Ο Ιωάννης διακρίνει πίσω από τον κατακρίνοντα το πρόσωπο ενός υποκριτή, ενώ ο μεγάλος Πατέρας της ερήμου θεωρεί ότι ο φιλοκατήγορος αρπάζει δικαιώματα του Θεού: “Η κρίσις είναι αναιδὴς αρπαγὴ του δικαιώματος του Θεού, ενώ η κατάκριση όλεθρος της ψυχής αυτού που κατακρίνει”, συγκρίνοντάς τον με τον Φαρισαίο: “ούτως και το κρίνειν καθ᾿ εαυτὸ και μόνον εν ημίν υπάρχον τελείως απολέσαι ημάς δύναται· είπερ ο Φαρισαίος εκείνος εκ τούτου καταδεδίκασται.” Για τη μεγάλη ωφέλεια της αποφυγής της κατάκρισης διηγείται το Γεροντικό: “Ενας μοναχός σ' ένα Κοινόβιο, αμελής στα πνευματικά, έπεσε βαρειά άρρωστος κι' ήλθε η ώρα του να πεθάνει. Κι ενώ βρισκόταν σ' αυτή την κατάσταση έχαιρε. Στους συμμοναστές του

που τον ρωτούσαν απορώντας για την παρησσία του εκείνος απάντησε: “Ήμουν πάντα αμελής στα πνευματικά μου καθήκοντα, όμως ένα πράγμα τήρησα με ακρίβεια στη ζωή μου: Δέν κατέκρινα ποτέ μου άνθρωπο. Γι'αυτό σκοπεύω να ειπώ στο Δεσπότη Χριστό, όταν παρουσιαστώ ενώπιον Του: ≪Συ, Κύριε, είπες, μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε≫, κι' ελπίζω δτι δεν θα με κρίνει αυστηρά”. Κι ο ηγούμενος του απάντησε με θαυμασμό: “Πήγαινε ειρηνικά στα αιώνιο ταξίδι σου, παιδί μου. Εσύ κατώρθωσες, χωρίς κόπο να σωθείς”. Σε άλλη διήγηση διαβάζουμε για έναν γέροντα που κρίνοντας για κάποιο σφάλμα έναν αδελφό του είχε πει: “πολύ άσχημα έκανε”. Όταν αυτός ο αδελφός πέθάνε, Άγγελος Κυρίου πήγε στο γέροντα κρατώντας την ψυχή του και του είπε: “Αυτός που κατέκρινες, του είπε, πέθανε. Που ορίζεις να τον κατατάξω;”

“Ήμαρτον”, εφώναξε με δάκρυα ο Γέροντας. Κι από τότε παρακαλούσε κάθε μέρα τον Θεό νά του συγχώρησει εκείνη την αμαρτία και δεν τόλμησε μέχρι τέλους της ζωής του να κατακρίνει άνθρωπο.

Η ΡΙΖΑ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΑΛΙΑΣ: Η κακολογία έχει ως έδρα την υποκριτική αγάπη, ότι δήθεν κρίνουμε κάποιον για να τον διορθώσουμε. Ουσιαστικά όμως με την κατάκριση γινόμαστε εμπαθείς και τότε όλα γύρω μας είναι σκοτεινά, ενώ το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να γελάμε και να κοροϊδεύουμε τον πλησίον μας με χαιρεκακία, εισερχόμενοι έτσι στο χώρο του παράλογου πάθους της καταλαλιάς. Η καταλαλιά και η κατάκριση αντιμετωπίζονται αντικαθιστώντας τες με την αγάπη και τη συμπόνοια προς τον πλησίον διότι “η αγάπη σκεπάζει πλήθος αμαρτιών” (Α' Πέτρ. δ΄8.). Ο άνθρωπος που κατακρίνει, αποστρέφεται και εξευτελίζει κάποιον, αν δει ή αν ακούσει ή αν υποψιαστεί κάτι. Και το χειρότερο είναι ότι δεν σταματά στη ζημιά που κάνει στον εαυτό του, αλλά περνά τις κακολογίες και σε άλλους “ενημερώνοντάς” τους για “γεγονότα” ή υποψίες. Και τους κάνει κακό βάζοντας στην καρδιά τους αμαρτίες. Κι ενώ κάνει διαβολικό έργο γινόμενος συνεργάτης των δαιμόνων, δεν ανησυχεί για την καταστροφή τη δική του  και του πλησίον του. Αν όμως ό εμπαθής άνθρωπος είχε αγάπη, η ίδια η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα, όπως ακριβώς έκαναν οι άγιοι, όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων. Οι άγιοι δεν μισούσαν εκείνον που αμάρτανε, ούτε τον κατέκριναν, ούτε τον αποστρέφονταν, αλλά υπέφεραν μαζί του, τον συμβούλευαν, τον

παρηγορούσαν, τον γιάτρευαν σαν άρρωστο μέλος του σώματός τους, κάνοντας τα πάντα για να τον σώσουν. Ο πατήρ Παϊσιος έλεγε: “Πόσο αδικούμε τον πλησίον μας, όταν τον κατακρίνουμε! Αν και στη πραγματικότητα με τη κατάκριση αδικούμε τον εαυτό μας και όχι τους άλλους, διότι μας αποστρέφεται ο Θεός.” Κατά τον ίδιο πατέρα στην ανάπτυξη του πάθους συμβάλλουν ο εγωισμός και η φιλοπεριέργεια, τονίζοντας συγχρόνως: “Όταν δεν έχεις αγάπη, δεν βλέπεις με επιείκεια τα λάθη των άλλων, οπότε τους ταπεινώνεις μέσα σου και τους κατακρίνεις.” Άρα η λύση είναι μόνο η αγάπη. Ας μην ξεχνάμε πως η κατάκριση χαροποιεί μόνο τους δαίμονες, διότι ο άνθρωπος που πέφτει στην κατάκριση τους μιμείται. Λέει πάλι ο άγιος των καιρών μας: “Προσπαθήστε να μην κρίνετε κανέναν. Να κρίνετε μόνον τα ταγκαλάκια που, ενώ ήταν Άγγελοι, κατάντησαν δαίμονες και, αντί να μετανοήσουν, γίνονται πιο πονηροί και κακοί και βάλθηκαν με μανία να καταστρέψουν τα πλάσματα του Θεού. Ο πονηρός δηλαδή παρακινεί τους ανθρώπους να κάνουν παραξενιές και αταξίες, και ο ίδιος πάλι βάζει λογισμούς άλλους ανθρώπους, για να κρίνουν και να κατακρίνουν, και έτσι νικάει και τους μεν και τους δε. Και αυτοί μεν που νικούνται και κάνουν αταξίες, αισθάνονται μετά την ενοχή τους και μετανοούν, ενώ οι άλλοι που κατακρίνουν δικαιώνουν τον εαυτό τους, υπερηφανεύονται και καταλήγουν στην ίδια πτώση με τον πονηρό, την υπερηφάνεια.”

ΑΥΤΟΜΕΜΨΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΟΠΛΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗΣ: Οι άγιοι πώς αγίασαν; Είχαν στραφεί στον εαυτό τους και έβλεπαν μόνον τα δικά τους πάθη. Με την αυτοκριτική και την αυτομεμψία που είχαν, καθάρισαν οι ψυχικοί οφθαλμοί τους και έφτασαν να βλέπουν καθαρά και βαθιά. Έβλεπαν τον εαυτό τους κάτω απ’ όλους τους ανθρώπους θεωρώντας τους καλύτερους από τον εαυτό τους. Είχαν αποκτήσει διάκριση, ώστε να δίνουν στους άλλους ελαφρυντικά διακιολογώντας τους. Κάποιοι μάλιστα από τους αγίους έκαναν επίτηδες αταξίες για να τους κακολογούν όσοι δεν ασχολούνταν με τον εαυτό τους. Στα μάτια των ανθρώπων ήταν ταπεινωμένοι, στα μάτια όμως Του Θεού είναι ψηλά. Πρόκειται για μια κατηγορία οσίων ανθρώπων που έμειναν γνωστοί ως “σαλοί”. Πρέπει μιμούμενοι τους αγίους να βλέπουμε με πόνο αυτόν που σφάλλει. Ας σκεφτόμαστε το παρελθόν του ανθρώπου, τις ευκαιρίες που του δόθηκαν να καλλιεργήσει τον εαυτό του και τις ευκαιρίες που είχαμε εμείς και δεν τις αξιοποίησαμε. Αυτό θα μας φέρει σε κατάνυξη από τις δωρεές που χαρίστηκαν σε μας, και θα ταπεινωθούμε βλέποντας πως δεν αναταποκριθήκαμε. Τότε θα νοιώσουμε αγάπη και πόνο για τον αδελφό που δεν είχε τις δικές μας ευκαιρίες και θα προσευχηθούμε γι' αυτόν. Ο Πατήρ Παίσιος ο Αγιορείτης έλεγε για τον εαυτό του “όταν μου φαινόταν κάτι στραβό σε κάποιον, σκεφτόμουν: Κάτι καλό θα είναι, αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω. Όταν πλέον σιχάθηκα τον εαυτό μου, με την καλή έννοια, όλους τους δικαιολογούσα. Για τους άλλους έβρισκα πάντα ελαφρυντικά και μόνον τον εαυτό μου κατέκρινα.”

Βιβλιογρ.: Αββάς Δωρόθεος,, Έργα Ασκητικά, Εκδόσεις ≪Ετοιμασία≫, Ι. Μ. Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Καρέα, Αθήναι 1981.

Λάμπρος Σκόντζος, Μορμόνοι. Αποκαλύψεις, Οράματα, Εσχατολογία.

Ομιλία του Θεολόγου Καθηγητού κ. Λάμπρου Σκόντζου στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος Βύρωνος η οποία πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 13/11/2012 στα πλαίσια της Λειτουργίας του Αντιαιρετικού Σεμιναρίου της Ιεράς Μητροπόλεως Καισαριανής Βύρωνος και Υμηττού.

πηγή

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ: ΕΝΑ ΘΗΡΙΟ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΜΑΣ

Η τηλεοπτική εικόνα και πληροφορία (μαζί με αυτές των περιοδικών, εφημερίδων, κινηματογράφου και των νεώτερων ηλεκτρονικών μέσων) επιμένουν επί χρόνια στην προβολή του «μοντέρνου» και του «προοδευτικού» σε αντιδιαστολή με το παραδοσιακό.

Ταυτόχρονα κάθε μόδα ταυτίστηκε με την απελευθέρωση από αξίες και μέτρα που στήριζαν επί αιώνες τις ανθρώπινες κοινωνίες. 
Η τηλεόραση παραλύει επί χρόνια τη βούληση των τηλεθεατών, εξοικειώνοντάς τον με τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, προβάλλοντας πρότυπα θράσους, αγένειας, κακίας, χυδαιότητας, χαρακτηρίζοντας τη θρησκευτική πίστη ως φανατισμό, τον πατριωτισμό ως φασισμό, καθοδηγώντας τους νέους πώς να ντύνονται (ή πώς να γδύνονται), πώς να διασκεδάζουν, τι να τρώνε, ποιους να θαυμάζουν και να λατρεύουν, τι να πιστεύουν, τι να σκέφτονται!

Η ουσία είναι ότι όλοι μας έχουμε δεχθεί, ως ένα βαθμό, την τρομερή επίδραση αυτού του μέσου που μας υποδεικνύει πώς θα ζούμε και διαμορφώνει με κακό τρόπο τις πεποιθήσεις μας!! Η τηλεόραση δεν είναι το μόνο μέσο που ευθύνεται για τη διαστροφή της κοινωνίας μας, είναι όμως σίγουρα το πιο ισχυρό. Γι’ αυτό το λόγο ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός προείδε, πριν από 250 χρόνια περίπου (!), την εποχή που «θα μπει ο Σατανάς σε όλα τα σπίτια και θα έχει τα κέρατά του στα κεραμίδια»!

Οι νόμοι της ηθικής μας κατάπτωσης

Πώς φθάσαμε μέσα σε λίγα χρόνια σε τόσο φοβερές αλλαγές στους νόμους και τα ήθη; Υποχωρώντας σε μια σταδιακή, κλιμακωτή επιβολή στο όνομα της «προόδου» και του κέρδους, υποβοηθούμενη από την τηλεοπτική μας αποχαύνωση, οδηγηθήκαμε εδώ χωρίς καν να το αντιληφθούμε!

Έτσι φθάσαμε να επιβραβεύουμε το κακό, να στεφανώνουμε την αμαρτία, ν’ αντινομοθετούμε έναντι στο Νομοθέτη Θεό. Για πολλούς ίσως αυτή ήταν μια φυσιολογική «προοδευτική» πορεία. Όμως, οι αληθινά πιστοί του Χριστού αναγνωρίζουν σ’ αυτές τις εξελίξεις που δρομολογήθηκαν, τα σημεία των καιρών που εκπληρώνονται. [...]


Απόσπασμα από το βιβλίο "Κόκκινο χαλί για τον Αντίχριστο"
πηγή

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ. ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ.

 

Με τα μάτια της ψυχής μας, ας κοιτάξουμε ψηλά στον ουρανό

 και ας ακολουθήσουμε το αστέρι των σοφών μάγων, σε ένα

 ταξίδι προς τη Βηθλεέμ.

Η εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού 

Χριστού, τα Χριστούγεννα, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες

 ημέρες της χριστιανοσύνης. Ανήκει σις Δεσποτικές εορτές, 

δηλ. αναφέρεται σε γεγονός της ζωής του Δεσπότη Χριστού. 

Μαζί με το Πάσχα είναι οι κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης 

Εκκλησίας. Την ημέρα αυτή εορτάζουμε την ενανθρώπηση 

του Θεού Λόγου, την κάθοδο του δευτέρου Προσώπου 

της Αγίας Τριάδος στον κόσμο. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος 

για να γίνει  ο άνθρωπος θεός κατά χάριν. Ο Θεός έρχεται

 από τον ουρανό στη γη, για να ανέβει ο άνθρωπος από τη 

γη στον ουρανό. Ο Χριστός ήλθε ανάμεσά μας για να 

σώσει το ανθρώπινο γένος, να στήσει και πάλι τις 

γκρεμισμένες γέφυρες επικοινωνίας με τον Θεό, 

να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην αληθινή 

του δόξα, να φανερώσει στους ανθρώπους το θέλημα 

του Θεού. Ο Χριστός ταπεινώθηκε βαθειά για να μας 

ανυψώσει, γενήθηκε στο χρόνο για να υπερβούμε εμείς 

το χρόνο, έλαβε την ανθρώπινη φύση για να τη θεώσει. 

Γι’ αυτό γιορτάζουμε, χαιρόμεθα και πανηγυρίζουμε.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ

Τους πρώτους αιώνες η Γέννηση και η Βάπτιση του

 Χριστού συνεορτάζονταν την ίδια ημέρα, και 

συγκεκριμένα στις 6 Ιανουαρίου, με το κοινό όνομα Επιφάνεια.

 Από τα μέσα του 4ου αιώνα  καθιερώθηκε ως ξεχωριστή

 η γιορτή των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, και 

παρέμεινε στις 6 Ιανουαρίου μόνο η γιορτή της Βαπτίσεως 

του Κυρίου.

Παράλληλα διαμορφώθηκε και το Άγιο Δωδεκαήμερο,

 δηλ. μια περίοδος δώδεκα ημερών (25 Δεκεμβρίου έως

 6 Ιανουαρίου), από την ημέρα των Χριστουγέννων έως 

και την ημέρα των Θεοφανείων, που περιλαμβάνει ακόμη την 

εορτή της Περιτομής του Κυρίου  και τη μνήμη του Μεγάλου 

Βασιλείου (1η Ιανουαρίου).

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Η μεγάλη σημασία της εορτής των Χριστουγέννων και η

 ευλάβεια των χριστιανών, υπό την επίδραση μάλιστα και της

 χρονικά παλαιότερης Μεγάλης Τεσσαρακοστής του Πάσχα, 

οδήγησαν στην καθιέρωση μιας προπαρασκευαστικής περιόδου,

 όπου οι πιστοί ετοιμάζονται πνευματικά να «οδεύσουν» 

μέχρι το σπήλαιο της Βηθλεέμ. Η προπαρασκευαστική 

αυτή περίοδος έχει διάρκεια 40 ημέρες, ονομάζεται Σαρακοστή

 των Χριστουγέννων και αρχίζει κάθε χρόνο στις 15 Νοεμβρίου.

Οι ύμνοι στη λατρεία μας θυμίζουν  πως έχουμε εισέλθει σε 

αυτή την ιερή περίοδο, πως με τρόπο πνευματικό έχουμε πάρει

 κι εμείς το δρόμο που οδηγεί στη νοητή Βηθλεέμ, δηλ. την 

Εκκλησία, στην οποία ο Χριστός γεννιέται για να αναγεννήσει

 κάθε άνθρωπο που ειλικρινά πιστεύει σ’ Αυτόν ως προσωπικό 

του Σωτήρα. Απο τις 21 Νοεμβρίου (εορτή των Εισοδείων της

 Θεοτόκου) ψάλλουμε τις Καταβασίες των Χριστουγέννων,

 η α΄ Ωδή των οποίων έχει ως εξής:

 «Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, 

απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε. Άσατε τω 

Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε λαοί 

ότι δεδόξασται». Από τις 26 Νοεμβρίου (που είναι η επομένη

 της αποδόσεως της παραπάνω θεομητορικής εορτής) ψάλλουμε 

το προεόρτιο Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον τον προαιώνιον 

Λόγον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως. Χόρευε

 η οικουμένη ακουτισθείσα, δόξασον μετά αγγέλων και των 

ποιμένων, βουληθέντα εποφθήναι παιδίον νέον, τον προ 

αιώνων Θεόν».

Η ΝΗΣΤΕΙΑ

Την περίοδο των 40 ημερών, δηλ. από τις 15 Νοεμβρίου 

έως και την παραμονή των Χριστουγέννων, οι χριστιανοί

 νηστεύουν. Τη νηστεία αυτή μερικοί ονομάζουν και 

«νηστεία του αγίου Φιλίππου», προφανώς επειδή αρχίζει 

την επομένη της μνήμης του συγκεκριμένου αγίου αποστόλου.
Όλες αυτές τις ημέρες δεν τρώμε κρέας, γαλακτερά και αυγά.

 Μπορούμε όμως να καταλύουμε ψάρι –εκτός φυσικά την 

Τετάρτη και την Παρασκευή. 

Η ιχθυοφαγία διαρκεί έως και την 17η Δεκεμβρίου 

(σύμφωνα με το επίσημο βιβλίο «ΔΙΠΤΥΧΑ» της 

Εκκλησίας της Ελλάδος, που  παραπέμπει και στο

 «Πηδάλιον» της Εκκλησίας). Ψάρι καταλύουμε και την

 εορτή των Εισοδείων της Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου), 

ακόμη και αν η εορτή αυτή πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή.

Προσοχή: Και η παραμονή των Χριστουγέννων είναι

 ημέρα αυστηρής νηστείας και προετοιμασίας των χριστιανών 

για την ημέρα της Γεννήσεως του Κυρίου και ιδιαίτερα για 

τη Θεία Λειτουργία, η οποία τελείται πανηγυρικά. Συνεπώς, 

το βράδυ της παραμονής προσφέρεται μόνο για στιγμές 

πνευματικής ανάτασης και προετοιμασίας, ενόψει του μεγάλου

 γεγονότος της επόμενης ημέρας.

ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΡΟΦΩΝ ΚΑΙ ΠΑΘΩΝ

Πρέπει να έχουμε πάντα υπόψιν μας ότι για την Εκκλησία

 μας η αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από τροφές,

 αλλά και η αποχή από πάθη και αμαρτίες. Λέγει χαρακτηριστικά

 ο Μέγας Φώτιος: «Νηστεία δεκτή από τον Θεό είναι αυτή που 

μαζί  με την αποχή των τροφών συνδυάζει και την αποστροφή 

προς τη φλυαρία, το φθόνο, το μίσος και τα άλλα αμαρτήματα. 

Αυτός που νηστεύει από τροφές, αλλά δεν εγκρατεύεται από

 τα πάθη, μοιάζει με εκείνον που έβαλε λαμπρά θεμέλια

 στο σπίτι, που έκτισε, αλλά αφήνει να συγκατοικούν μαζί 

του φίδια, σκορπιοί και κάθε φαρμακερό ερπετό».

Επιδίωξή μας λοιπόν για τούτη την περίοδο είναι και η πνευματική 

νηστεία, δηλ. η αποφυγή της αμαρτίας και η τήρηση του θελήματος 

του Θεού, η εφαρμογή της αγάπης, η συγχωρητικότητα, 

η ελεημοσύνη και η απόκτηση ακόμη μεγαλύτερης αρετής.

 Με τον τρόπο αυτό κατανοούμε καλύτερα και πραγματώνουμε 

το λόγο του Μεγάλου Βασιλείου «Αληθινή νηστεία είναι η 

αλλοτρίωση από κάθε κακό, από κάθε αμαρτία, από κάθε 

εμπαθή λογισμό, από κάθε βρώμικη επιθυμία».

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Με τη νηστεία και την προετοιμασία μας για τα Χριστούγεννα 

συνδέεται και η μετάνοια. Η ειλικρινής εξέταση του εαυτού μας, 

η παραδοχή των σφαλμάτων μας και η συμμετοχή μας στο ιερό 

μυστήριο της Εξομολογήσεως αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις

 για μια πραγματικά άξια συμμετοχή στη χριστουγεννιάτικη Θεία

 Λειτουργία. Μάλιστα, είναι καλό να φροντίσουμε ώστε να 

προσέλθουμε στο ιερό Μυστήριο εγκαίρως και όχι την

 τελευταία στιγμή.

Η προπαρασκευαστική αυτή περίοδος προ των Χριστουγένννων μας 

παρέχει μια πολύ καλή δυνατότητα να αντιληφθούμε την αθλιότητα 

που κρύβουμε στα βάθη του «είναι» μας, να αποκτήσουμε φρόνημα 

ταπεινό και ελεγκτικό του εαυτού μας, να μεταμορφωθούμε ψυχικά, να

 μετανοήσουμε ειλικρινά και να τολμήσουμε τη μεγάλη συνάντηση με 

τον Νεογέννητο Κύριο της Βηθλεέμ.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ

Σε μια περίοδο πνευματικής προετοιμασίας και προσμονής, όπως

 οι σαράντα ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζει

 η προσευχή των πιστών και η συμμετοχή μας στη λατρεία της Εκκλησίας.

 Τις ημέρες αυτές έχουμε πλήθος εορτών και μνήμες Αγίων, που μας 

φέρνουν πιο κοντά στη χάρη του Θεού, με τον Εσπερινό και τη Θεία

 Λειτουργία, που τελούμε.

Παράλληλα, αποτελεί πλέον συνήθεια σε πολλούς Ναούς η τέλεση 

της Θείας Λειτουργίας καθημερινά τις ημέρες αυτές, ως μία ακόμη 

ευκαιρία για να μείνει ανύστακτη η διάθεσή μας για κοινωνία και ένωση

 με τον Θεό. Τελούμε λοιπόν το λεγόμενο «Σαρανταλείτουργο», 

αληθινά μια μοναδική ευκαιρία μέσα στο χρόνο, που παρασύρει 

κάθε πιστό σε πνευματική ανανέωση, εγρήγορση, αγιότητα. 

Στον Ιερό Ναό μας θα τελεσθεί κι εφέτος το  «Σαρανταλείτουργο», 

και είναι ωφέλιμο να συμμετέχουμε σε αυτό και να προετοιμαζόμεθα

 για να προσέλθουμε στη Θεία Κοινωνία.

Να λοιπόν, είναι μπροστά μας ο δρόμος προς τη Βηθλεέμ. 

«Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγενήθη ο Χριστός», 

ψάλλει η Εκκλησία μας.Ας ακολουθήσουμε τις συμβουλές της

 μητέρας μας Εκκλησίας, ας προετοιμασθούμε κατάλληλα  όλες 

αυτές τις ημέρες και ας αξιωθούμε να προσκυνήσουμε 

«τον Παλαιό των ημερών που έγινε Βρέφος για χάρη μας, 

τον καθήμενο σε ουράνιο θρόνο ψηλό που τοποθετήθηκε 

σε φάτνη, Εκείνον που έσπασε τα δεσμά της αμαρτίας και τώρα

 τυλίγεται με τα σπάργανα, επειδή αυτή είναι η θέλησή Του»
(Ιερός Χρυσόστομος)

Καλή και αναμάρτητη Σαρακοστή σε όλους!

πηγή