ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ – Α΄

 
1) Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833)

«Θα υπάρξει μια μέρα ένας Τσάρος που θα με δοξάσει (ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ δόξασε τον Αγ. Σεραφείμ το 1903), μετά θα υπάρξει μια τεράστια αναταραχή στην Ρωσία, πολύ αίμα θα ρεύσει γιατί θα επαναστατήσουν ενάντια στον Τσάρο και την Μοναρχία, αλλά ο Θεός θα εξυμνήσει (αγιάσει) τον Τσάρο.
Περισσότερο από μισός αιώνας θα περάσει…
Τότε οι αμαρτωλοί θα υπερηφανευτούν. Αυτό θα συμβεί χωρίς ντροπή: ο Κύριος, βλέποντας την αμετανόητη κακία στην καρδιά τους, θα επιτρέψει τα έργα τους για ολίγο καιρό. Αλλά οι αμαρτίες τους θα επιστρέψουν πάνω στα κεφάλια τους, και η ανηθικότητά των ολέθριων δολοπλοκιών τους θα πέσει πάνω τους. Η Ρώσικη γη θα γίνει κόκκινη από τα ποτάμια του αίματος.
Πριν την γέννηση του Αντιχρίστου θα ...
υπάρξει ένας μεγάλος, παρατεταμένος πόλεμος και μια τρομερή επανάσταση στην Ρωσία, πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία, και η αιματοχυσία θα είναι ανυπολόγιστη:
Οι επαναστάσεις των Ryazan, των Pugachev και η Γαλλική επανάσταση δεν θα είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτό που θα γίνει στην Ρωσία.

Πολλοί άνθρωποι που είναι πιστοί στην πατρίδα τους θα χαθούν, οι περιουσίες τής εκκλησίας και των μοναστηριών θα ληστευθούν. Οι εκκλησίες του Κυρίου θα βεβηλωθούν. Οι καλοί άνθρωποι θα ληστευθούν και θα θανατωθούν, ποτάμια Ρωσικού αίματος θα ρεύσουν .
Αλλά ο Κύριος θα λυπηθεί την Ρωσία και θα την φέρει από τον δρόμο της μεγάλης θλίψης στην δόξα.»

«Ο Κύριος μου αποκάλυψε, σε μένα τον δύστυχο Σεραφείμ, ότι θα υπάρξουν μεγάλες θλίψεις στην Ρωσική γη, και η Ορθόδοξη πίστη θα ποδοπατηθεί, και οι Ιεράρχες της Εκκλησίας του Θεού και ο κλήρος θα παρεκκλίνουν από την αγνότητα της Ορθοδοξίας.
Και γι΄ αυτό, ο Κύριος θα τους τιμωρήσει αυστηρά.
Εγώ, ο δυστυχής Σεραφείμ, εκλιπάρησα τον Κύριο για τρεις μέρες και τρεις νύχτες, καλύτερα ας μου στερήσει την Βασιλεία των Ουρανών, αλλά ας τους λυπηθεί.

Αλλά ο Κύριος απεκρίθη:
«Δεν θα δείξω κανένα έλεος σε αυτούς, γιατί διδάσκουν διδασκαλίες ανθρώπων και γιατί η γλώσσα τους με τιμάει αλλά η καρδιά τους είναι πολύ μακριά από Εμένα.»
«Ο Κύριος πρόσταξε ότι εγώ, ο φτωχός Σεραφείμ, πρόκειται να ζήσω πολύ περισσότερο από 100 χρόνια (κοιμήθηκε για πρώτη φορά στην ηλικία των 73 ετών, το 1833).

Μέχρι την εποχή εκείνη οι Ρώσοι Ιεράρχες θα γίνουν τόσο ασεβείς που δεν θα πιστεύουν πλέον ούτε στο πιο σπουδαίο δόγμα της Χριστιανικής Πίστης την Ανάσταση του Χριστού και στην Ανάσταση των νεκρών. Γι’ αυτό θα είναι επιθυμία του Κύριου καί Θεού να με πάρει για λίγο από την ζωή, και τότε, για την εγκαθίδρυση της πίστης στην Ανάσταση, να με Αναστήσει, και η Ανάστασή μου θα είναι σαν την Ανάσταση των επτά νέων στην σπηλιά του Okhlon.
Μετά την Ανάστασή μου θα μεταβώ από το Σαρώφ στο Diveyevo, όπου θα διδάξω Παγκόσμια Μετάνοια.
Σε αυτό το σπουδαίο θαύμα οι άνθρωποι θα μαζευτούν στο Diveyevo από όλη την γη, και εκεί, κηρύττοντας την μετάνοια, θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα.

Τότε το Diveyevo θα είναι ένα παγκόσμιο Θαύμα, από όπου ο Κύριος θα στείλει το Φως της Σωτηρίας όχι μόνο στην Ρωσία, αλλά σε όλο τον κόσμο, στις μέρες του Αντιχρίστου. 
Θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα, και εγώ θα ξαπλώσω ανάμεσά τους ως το πέμπτο. Αλλά τότε θα έλθει το τέλος των πάντων»
«Νομίζω ότι η 8η χιλιετία θα περάσει. Νομίζω, ότι θα περάσει…
Τα πάντα θα παρέλθουν και θα έλθει το τέλος. Και τα μοναστήρια θα καταστραφούν, αλλά η αναίμακτη θυσία του φτωχού Σεραφείμ στο Diveyevo θα γιορταστεί μέχρι την μέρα του ερχομού του Κυρίου.

«Η Κωνσταντινούπολη και η Ιερουσαλήμ θα κατοικηθούν από τις δυνάμεις της Ρωσίας και των άλλων.
Από την διάσπαση της Τουρκίας, το περισσότερο κομμάτι θα πάει στην Ρωσία, και η Ρωσία με τις ενωμένες δυνάμεις από πολλά άλλα Κράτη θα πάρουν την Βιέννη, και περίπου 7 εκατομμύρια Βιεννέζοι θα παραμείνουν κάτω από τον οίκο των Αψβούργων και εκεί η επικράτεια της Αυστριακής αυτοκρατορίας θα οικοδομηθεί.
Στην Γαλλία για την αγάπη της προς την Μητέρα του Κυρίου, την γλυκιά Παναγία, θα θυσιαστούν 17 εκατομμύρια Γάλλοι μαζί με την πρωτεύουσά της, στην πόλη Rheims, ενώ το Παρίσι θα καταστραφεί ολοσχερώς.

Όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία θα λάβει 170 εκατομμύρια ως δωρεά, θα πρέπει να περιμένουμε την εμφάνιση του Αντιχρίστου:

1) Ο Αντίχριστος θα γεννηθεί στην Ρωσία μεταξύ της Αγ. Πετρούπολης και της Μόσχας, σε μια μεγάλη πόλη που θα δημιουργηθεί μετά την ένωση όλων των Σλαβικών φυλών με την Ρωσία. Θα είναι η δεύτερη πρωτεύουσα του Ρωσικού Βασιλείου και θα ονομάζεται «Μόσχα- Πετρούπολη» (Moscow-Petrograd) ή «η Πόλη του Τέλους», όνομα που θα δοθεί σε αυτήν από τον ίδιο τον Κύριο τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα, που βλέπει τα πάντα από μακριά.

2) Πριν την γέννηση του Αντιχρίστου, θα πρέπει να έχει συσταθεί μία 8η Οικουμενική Σύνοδος για όλες τις εκκλησίες υπό μία Κεφαλή, τον Χριστό, και υπό το Πέπλο της Προστασίας της Μητέρας του Κυρίου (σύμφωνα με τον Άγιο Νείλο τον Μυροβλήτη:
«μία τελευταία και όγδοη Οικουμενική Σύνοδος θα γίνει για να πραγματευτεί τις διαφορές με τις Αιρέσεις και να ξεχωρίσει το σιτάρι από το άχυρο).
Ο σκοπός της θα είναι να ενώσει και να επανενώσει όλες τις Αγίες Εκκλησίες του Χριστού κατά μιάς, αυξανόμενης αντιχριστιανικής τάσης. Και κάτω υπό μία μόνο Κεφαλή, τον Χριστό τον Σωτήρα, και κάτω από ένα μόνο Πέπλο Προστασίας, αυτό της Παναγίας Μητέρας Του, και να δώσει ένα ύστατο ανάθεμα κατά όλου του Τεκτονισμού και όλων των παρακλαδιών του (ανεξαρτήτως του ονόματος με τα οποία εμφανίζονται), οι ηγέτες του οποίου, έχουν έναν κοινό σκοπό:
“Με την πρόφαση-δικαιολογία μιας ολοκληρωτικής παγκόσμιας πολιτικής για ευημερία και οικονομική άνθηση ( σήμερα : Παγκοσμιοποίηση), και με την βοήθεια των ανθρώπων τους οποίους έχουν φανατίσει, να δημιουργήσουν αναρχία σε όλα τα κράτη και να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό σε όλο τον Κόσμο, καί τελικά, με την δύναμη του χρυσού συγκεντρωμένη στα χέρια τους, να υποδουλώσουν όλο τον κόσμο στην Αντι-Χριστιανοσύνη, σε ένα πρόσωπο ενός Παγκόσμιου Μονάρχη, ενός Τσάρου πολέμιου του Θεού, ενός Βασιλέα για όλο τον Κόσμο ( τού Αντίχριστου).

«Ο Σατανάς ήταν ο πρώτος επαναστάτης και γι’ αυτό έπεσε από τον Παράδεισο. Μεταξύ της διδαχής των ακολούθων του και της Διδασκαλίας του Κυρίου Ιησού Χριστού δεν υπάρχει τίποτα κοινό, παρά μόνο ένα τεράστιο χάσμα. Ο Κύριος μέσα από την εκπλήρωση των εντολών που ο ίδιος έδωσε στην ανθρωπότητα καλεί τον άνθρωπο στον Παράδεισο, όπου κατοικεί η Δικαιοσύνη. Το πνεύμα του σκότους υπόσχεται την κατασκευή του παραδείσου στην γη.

Οι Εβραίοι και οι Σλάβοι είναι οι δύο λαοί των προορισμών του Θεού, τα σκεύη και οι μάρτυρές Του, οι δύο άρρηκτοι κιβωτοί Του, αλλά όλοι οι άλλοι λαοί θα είναι όπως το σάλιο το οποίο ο Κύριος θα φτύσει από το στόμα Του.
Οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν σε όλο το πλάτος της γης γιατί δεν δεχθήκανε και δεν αναγνωρίζουν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αλλά κατά τις μέρες του Αντιχρίστου πολλοί Εβραίοι θα πιστέψουν στον Χριστό, αφού θα καταλάβουν ότι ο Μεσσίας ο οποίος εσφαλμένα περιμένουν για αυτούς δεν είναι άλλος από Αυτόν, και για τους οποίους ο Κύριος είπε:
«Ήλθα εις το όνομα του Πατέρα Μου, και δεν με δεχθήκανε, άλλος θα έλθει στο δικό Μου όνομα, και θα τον δεχθούν.». 

Και έτσι, παρόλο το μεγάλο τους έγκλημα προς τον Θεό, οι Εβραίοι ήταν και είναι ένα έθνος αγαπημένο στο Θεό. 
Αλλά οι Σλάβοι είναι αγαπητοί στον Θεό γιατί θα κρατήσουν αληθινή πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό έως το τέλος. 
Θα αποκηρύξουν ολοκληρωτικά τον Αντίχριστο και δεν θα τον δεχθούν ως Μεσσία, κάτι για το οποίο θα είναι άξιοι τεράστιας ευλογίας από τον Θεό. Θα είναι οι πρώτοι και οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο, και δεν θα υπάρχει πιο ισχυρό κράτος στον κόσμο από το Ρωσο-Σλαβικό.

«Ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, ο Υιός του Πατρός με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, γεννήθηκε στο Ισραήλ, ενώ ο αληθινός Αντίχριστος θα γεννηθεί ανάμεσα στους Σλάβους και τους Ρώσους.
Θα είναι υιός μια παρθένου μοιχαλίδας από την φυλή του Δαν και ο γιος του διαβόλου μέσω της τεχνητής γονιμοποίησής της από αντρικό σπέρμα, με το οποίο το πνεύμα του σκότους θα κατοικήσει μαζί της στην κοιλιά της.
Αλλά ένας από τους Ρώσους ο οποίος θα ζει κατά την γέννηση του Αντιχρίστου, ( όπως ζούσε παλαιότερα ο Συμεών πού ευλόγησε το Άγιο βρέφος και ανακοίνωσε την γέννηση του Χριστού στον κόσμο), αυτός θα καταραστεί τον Αντίχριστο κατά την γέννησή του και θα ανακοινώσει στον κόσμο ότι είναι ο αληθινός Αντίχριστος !

2) Προφητείες Αγίου Λαυρεντίου τού Chernigof (+1950)
Orthodox Heritage
The PROPHECIES of Starets Lavrentii (+1950)
http://members.cox.net/orthodoxheritage/Starets%20Lavrentii.htm

Όλα όσα παρακάτω αναφερθούν, ειπώθηκαν 50-60 χρόνια πριν την εποχή μας. Από τότε μέχρι τώρα έχουν μεσολαβήσει αρκετά χρόνια, ώστε τά πρόσωπα που αναφέρονται στην εν λόγω προφητεία να είναι σήμερα άνω τών 80 χρόνων… 

Χωρίς να θέλω να τρομάξω κανέναν (αν και ξέρω ότι το έκανα), θέλω να τονίσω ότι ο Αρχιμανδρίτης αυτός είχε προφητικό χάρισμα σε καιρούς δύσκολους για την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκτός από αυτές του τις προφητείες που αφορούν παγκόσμια γεγονότα, “είδε” και ένα σωρό άλλα πράγματα σε προσωπικό επίπεδο με τους ανθρώπους της εποχής του…
Προφητείες τού Αρχιμανδρίτου Λαυρέντιου τού Τσέρνιγκωφ ( Chernigov ), πού εκοιμήθη εν Κυρίω τό 1950, καί οί οποίες μιλούν γιά τις μέρες μας…

ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΖΗΣΕΤΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ANTIΧΡΙΣΤΟ…

“…ή ηγουμένη τής μονής Ντομνίσκαγια ( Domnitskaya) συνοδευόμενη από δύο αδελφές, είχε επισκεφθεί εκείνη τήν ημέρα τον πατέρα Λαυρέντιο γιά μία συζήτηση, πίνοντας ένα τσάϊ. Κατά τήν διάρκεια τής επίσκεψης, ό π. Λαυρέντιος τούς είπε :
“Εσείς και εγώ, μητέρα-ηγουμένη , δεν θα ζούμε για να δούμε τον Αντίχριστο αλλά αυτές οί οί δύο αδελφές ( Κελεϊνιτσιώτισες, κατά τήν γλώσσα τού τόπου), θα ζήσουν για να τον δούνε… ”
Αυτό το περιστατικό έγινε το 1948. Και οι δύο καλόγριες είχαν γεννηθεί το 1923. Η μοναχή Ν… ήταν ή μία από τίς δύο, πού μάς διηγήθηκε αυτό τό περιστατικό.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ…

Κάθε φορά πού ο πατήρ-Λαυρέντιος καθόταν στό τραπέζι για να δειπνήσει, ενώ περίμενε τον καθέναν που θα συνέτρωγε μαζί του, έλεγε:
“Δέν πεινάω, αλλά πρέπει να σάς δω όλους, και να σας μιλήσω σχετικά μέ τό τί πρόκειται νά γίνει στο μέλλον…”
Τό “φρέαρ τής Αβύσσου” ( ατομική βόμβα ), οί άνθρωποι – πουλιά πού πετάνε στόν ουρανό ( βομβαρδιστικά αεροπλάνα τής σημερινής εποχής), καί αλλού, τρομοκρατημένοι άνθρωποι κρυμμένοι μέσα στά χαλάσματα μέ την αγωνία αποτυπωμένη στά πρόσωπά τους… 
Από μία σειρά αρχαίων καί μεγάλων τοιχογραφιών τής Αποκάλυψης, πού βρίσκονται στήν αυλή τής Μονής Διονυσίου τού Αγίου Όρους…
Μερικές φορές έκλαιγε και έλεγε:
“Αλλοίμονο εάν ξέρατε, τί περιμένει τον κόσμο, και τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον…
Αλλοίμονο εάν ξέρατε, πόσο οι άνθρωποι υποφέρουν μέσα στήν Κόλαση…”
Όπως διηγείται ή μοναχή Μ…, συχνά ό π. Λαυρέντιος έλεγε:
“Να μή μείνετε έκπληκτοι όταν ακούσετε ότι οι άνθρωποι άρχισαν νά τρέχουν μέ κάθε τρόπο στίς εκκλησίες και νά προσεύχονται…
Αλλά όταν δείτε ότι εκείνοι πού φοράνε χρυσά καλύμματα καί άμφια ( Αρχιμανδρίτες δηλαδή καί Πατριάρχες ) απαγορεύσουν την ανάγνωση τού Ψαλτηρίου στήν αρχή, καί τών Ωρών αργότερα, τότε τά πράγματα δέν θά είναι καλά…
Προσέξτε, ό Κύριος θά τά υπομείνει όλα αυτά, αλλά όμως γιά πολύ λίγο…
Γιατί μετά, θά τούς εγκαταλείψει ολότελα !
Καί τότε, ή Δευτέρα Παρουσία θα είναι πολύ κοντά…”

ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΑΥΤΟ…

” Τό παρακάτω περιστατικό συνέβει τήν εποχή πού ζούσε ακόμη ό πατέρας μου , θυμάται ή Ι.Μ. αναφερόμενη στήν συνομιλία της με τον πατέρα Λαυρέντιο.
“Είμαστε εξαιρετικά φτωχοί, ανίκανοι να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας μετά από την καταστροφή τού πολέμου. Πήγα να δω τον Άγιο γέροντα Λαυρέντιο, προκειμένου να του ζητήσω να μου δώσει ευλογία, να φορέσω κρυφά ένα είδος εσωτερικού ράσου, (για να είμαι κρυφή καλόγρια), αλλά μού είπε:
“Δέν θα χαθούν όλοι, όσοι είναι μέσα στον κόσμο ( κοσμικοί άνθρωποι ), αλλά ούτε καί ο καθένας θα σωθεί, επειδή μόνο καί μόνο βρίσκετε μέσα σε μοναστήρι.
Καταλαβαίνετε; Δέν έχει έλθει ακόμα ό καιρός…”

Πάλι άρχισα να τον εκλιπαρώ για να μού δώσει τήν άδειά του να μπώ έστω, σε ένα γυναικείο μοναστήρι, γιατί είναι εξαιρετικά πολύ δύσκολο για έναν, να σωθεί μέσα στον κόσμο, αλλά ο Γέροντας μού είπε:
“Οί μοναχοί στα μοναστήρια θα επιτύχουν να μπούνε στον έβδομο ουρανό (Παράδεισο) αλλά εάν ξέρατε μόνο, τί δόξα περιμένει εκείνους τούς αγνούς, πού ζούνε μέσα στον κόσμο!
Γιατί ό Κύριος θα πεί, σε εκείνους τους σχηματοφόρους μοναχούς, να κάνουν τόπο για αυτούς τους μυστικούς αγνούς Χριστιανούς, για αυτούς που δεν έζησαν όπως εμείς, σέ μοναστήρι. Και θά συμβεί αργότερα, αυτοί οι τελευταίοι, νά προηγηθούν υπερβολικά των πρώτων!
Καταλαβαίνετε ότι ενώπιον του Θεού, οι μυστικοί Χριστιανοί θα είναι ανώτεροι από εκείνους μέσα στά μοναστήρια; Καταλαβαίνετε τί εννοώ;” ρώτησε ο γέροντας.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα, απάντησα.
Θυμηθείτε ακριβώς τί σας είπα, τώρα μόλις…, είπε ο γέροντας.

ΛΙΓΟΙ ΣΩΖΟΝΤΑΙ…

Ο σεβάσμιος πατέρας Λαυρέντιος τού Σέρνιγκοβ, καθόταν συχνά και έκλαιγε,
λυπούμενος τούς ανθρώπους πού έχαναν τίς ψυχές τους γιά πάντα…
” Άν ξέρατε εσείς, πόσοι άνθρωποι υπάρχουν καί συμπιέζονται μέσα στην Κόλαση, όπως οί ρέγκες σέ ένα βαρέλι…” έλεγε χαρακτηριστικά, κλαίγοντας…
Τά πνευματικά του παιδιά τόν παρηγορούσαν, αλλά μέσα στά δάκρυα απαντούσε:
” Εσείς δέν βλέπετε…. αλλά εάν μπορούσατε να δείτε… τότε θά καταλαβαίνατε τήν θλίψη τών ανθρώπων εκείνων… Και δυστυχώς, τίς έσχατες μέρες τού κόσμου, η κόλαση θά γεμίζει περισσότερο, όλο καί από νέους ανθρώπους…”
” Σάς τό λέω μέ μεγάλη μου λύπη, έλεγε, ότι τότε θα αγοράζετε σπίτια, και θα σκοτώνεται έτσι τήν ώρα σας με τον εξωραϊσμό τών μεγάλων και υπέροχων μοναστικών κτηρίων. Έτσι όμως, δεν θα έχετε χρόνο για προσευχή, αν και κάνατε όρκο νά παραμείνετε ακτήμονες. Δεν θα είναι δύσκολο να σωθείτε κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, αρκεί νά πορευθείτε όμως, μέ πολύ σοφία καί φρόνηση…
Καθένας, που θά υπερνικήσει όλους αυτούς τους πειρασμούς θα σωθεί, ερχόμενος μεταξύ τών πρώτων. Οι πρώτοι από εσάς, θα είναι όπως οί λαμπτήρες, οι τελευταίοι όμως θα είναι σαν τον Ήλιο. Αφήστε όλα αυτά τά γήϊνα καί προετοιμάστε άλλες κατοικίες για εσάς.

Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΚΑΙΡΟΣ (ΤΑ ΦΟΒΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ)

” Λίγο καιρό πρίν τήν βασιλεία τού Αντίχριστου, ακόμη και εκείνες οι Εκκλησίες που έχουν κλείσει θα επισκευαστούν και θα αποκατασταθούν, όχι μόνο εξωτερικά αλλά καί στό εσωτερικό τους…
Θα επιχρυσώσουν τούς θόλους τών καμπαναριών και τών Καθεδρικών ναών, και όταν θα ολοκληρώσουν και τον κύριο ναό, τότε θα έχει έρθει ο καιρός για την ενθρόνιση του Αντίχριστου.
Προσευχηθείτε, ό Θεός να μακραίνει εκείνον τον χρόνο, για να ενθαρρυνθούμε και να στηριχτούμε. Θά είναι μιά φοβερή χρονική περίοδος, αυτή πού μάς περιμένει…
Αυτή, ή αποκατάσταση τών Καθεδρικών ναών θα συνεχιστεί μέχρι την στιγμή της στέψης του Αντίχριστου. Θα έχουμε τότε μιά πρωτοφανή λαμπρότητα…

Ο πατήρ Λαυρέντιος συνήθιζε νά λέει δακρύζοντας:
“Βλέπετε, πόσο πανούργα και ύπουλα προετοιμάζεται όλο αυτό τό κακό; Όλοι οι Καθεδρικοί ναοί τότε θα είναι υπερβολικά θαυμάσιοι, όπως ποτέ πρίν τά περασμένα χρόνια, αλλά δεν πρέπει εσείς τότε, να μπαίνετε στούς ναούς αυτούς, για την αναίμακτη θυσία τού Ιησού Χριστού.
Προσέξτε καί θυμηθείτε !
Θά υπάρχουν τότε Εκκλησίες , αλλά οί Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν πρέπει να παρευρεθούν μέσα σ΄ αυτές.
Όσοι θά μπαίνουν εκεί, θά συναθροίζονται ώς πλήρη “Σατανική συναγωγή” (Aποκ. 2.9)
Επαναλαμβάνω γιά μία ακόμη φορά,
προσέξτε, γιατί κανείς δεν πρέπει να παρευρεθεί σ΄ εκείνους τούς Καθεδρικούς ναούς. Δέν θα υπάρξει καμία επιείκεια από τόν Χριστό, σ΄ αυτούς πού θα πάνε τότε, εκεί μέσα…”

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ANTIΧΡΙΣΤΟ…

“Ο Αντίχριστος θα στεφθεί βασιλιάς σε έναν θαυμάσιο ξαναφτιαγμένο ναό στην Ιερουσαλήμ, με τήν συμμετοχή τού κλήρου και τού τότε Πατριάρχη Ρωσίας !!!
Θα υπάρξει ελεύθερη είσοδος και έξοδος από την Ιερουσαλήμ για τον καθένα, αλλά μη δοκιμάσετε να πάτε εκεί, έπειτα από όλα αυτά, γιατί όλα θα έχουν γίνει έτσι, ώστε “νά εξαπατηθείτε…” (Ματ 24.24)
Αυτός, ( ο Αντίχριστος ), θα γνωρίζει υπερβολικά καλά, όλα τα σατανικά καλοπιάσματα και θα παρουσιάσει μεγάλα σημάδια.
Ολόκληρη κόσμος θα τόν ακούσει και θα τόν δεί !!
Θά “σφραγίσει” τούς δικούς του ανθρώπους με την σφραγίδα τού Σατανά, καί θα μισήσει πολύ την Ορθόδοξη Ρωσία…

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ

Σέ κάποιο διάκονο τότε, που είναι ακόμα ζωντανός σήμερα, αλλά αρκετά μεγάλης ηλικίας , ο Γέροντας Λαυρέντιος τού είχε πεί:
“Εσείς θά ζήσετε για να δείτε τον καιρό που θα έλθει ό Αντίχριστος στην εξουσία. Να μην είστε φοβισμένοι, αλλά νά πείτε στον καθέναν ότι αυτός είναι ο Αντίχριστος και ότι δεν είναι ανάγκη να είναι φοβισμένοι!
Θα υπάρξει τότε ένας πόλεμος, και από όπου θα περάσει, δεν θα μείνει κανένας ζωντανός!
Αλλά, πριν από εκείνο τον καιρό, ο Κύριος θα στείλει μέ δευτερεύουσες ασθένειες τόν θάνατο στούς αδύνατους στήν πίστη, ώστε νά σώσει τίς ψυχές τους καί νά μή κολαστούν από τήν προδοσία…
Κι΄ αυτό, γιατί στήν διάρκεια τού καιρού τού Αντίχριστου δεν θα υπάρχει πλέον οποιοσδήποτε θάνατος.
Ο Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος δεν θα είναι πιά για τη μεταμέλεια τών ανθρώπων ( όπως οί άλλοι προηγούμενοι), αλλά θά γίνει για τήν εκμηδένισή τους. Αλλά ο Κύριος, θα αφήσει ζωντανούς τούς ισχυρότερους στήν πίστη, για νά αντιμετωπίσουν τόν ερχόμενο Αντίχριστο…

Ο ΑΝΩΤΑΤΟΣ “ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ”

Ο σεβάσμιος Starets Λαυρέντιος του Σέρνιγκοβ, μιλώντας συχνά για τον Αντίχριστο, έλεγε:
“Θα έρθει ένας καιρός που θα παλεύουν και θα παλεύουν (μεταξύ τους τά έθνη), και ένας Παγκόσμιος πόλεμος θα ξεσπάσει. Και μέσα στην πολύ ασάφεια της κατάστασης ( καί αναζητώντας ειρήνη), θα πούνε:
“Αφήστε μας να διαλέξουμε μόνοι μας έναν ενιαίο βασιλιά για όλη την κατοικημένη γή.”
Και θα τόν εκλέξουν!
Θα εκλέξουν τόν Αντίχριστο ως καθολικό βασιλιά και ανώτατο παγκόσμιο “ειρηνοποιό”. Είναι απαραίτητο να ακούσετε προσεκτικά. Θά είναι αναγκαίο να ασκηθεί η προσοχή!
Μόλις αρχίζουν να ψηφίζουν για ένα ενιαίο άτομο σε όλο τον κόσμο, να ξέρετε ότι δεν είναι κανένας άλλος εκτός από αυτόν, τόν Αντίχριστο, και ότι θά είναι θανάσιμα απαγορευμένο στούς Ορθόδοξους Χριστιανούς να ψηφίσουν γι΄ αυτόν τότε…”

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΛΗΘΙΝΑ

Ο Γέροντας Λαυρέντιος καθόταν στη σοφίτα εξυπηρετώντας στο αρχονταρίκι, καί μιλώντας για τις τελευταίες ημέρες τού κόσμου, όταν οί ιερείς, Νικηφόρος, Γρηγόριος και Βασίλειος Ganzin εναντιώθηκαν στον πατέρα Λαυρέντιο γιατί είχε μιλήσει σχετικά με αυτά τα πράγματα.
Είπε λοιπόν σ’ αυτούς:
“Πατέρες και αδελφοί, υπάρχει ένα πράγμα, που ούτε τό ξέρετε, αλλά ούτε καί τό καταλαβαίνετε.
Μιλώ όχι μόνο για τήν Ρωσία, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο!
Τα λόγια μου, όλα σχετικά με τα μελλοντικά γεγονότα, είναι αληθινά, επειδή το Άγιο Πνεύμα τά έχει αποκαλύψει σέ μένα, μέ την χάρη του.”

ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Ο αρχιμανδρίτης Θεοφάνης αναφορικά με όσα ανέφερε ο Γέροντας Λαυρέντιος, έλεγε μέ χαμόγελο:
«Οί Ρώσοι, θα μετανοήσουν εκ τών θανάσιμων αμαρτιών τους:
1) επειδή επέτρεψαν… την αντίχριστη ασέβεια, για να κρατήσουν την εξουσία στη Ρωσία.

2) επειδή, δεν υπερασπίστηκαν τό Θεϊκό βασίλειο, τίς Ορθόδοξες εκκλησίες, τά μοναστήρια, και όλα όσα είναι ιερά και Άγια στήν Ρωσία.

3) επειδή, περιφρόνησαν την ευσέβεια και φτάσανε να αγαπήσουν τη δαιμονική ασέβεια. Αλλά όμως θα υπάρξει μία ραγδαία πνευματική αλλαγή!
Και η Ρωσία, μαζί με όλα τα σλαβικά έθνη και τα εδάφη, θα αποτελέσει ένα δυνατό Βασίλειο. Θα κυβερνηθεί από έναν ορθόδοξο Βασιλέα, με Θεϊκό χρίσμα (ο εκλεκτός τού Θεού).
Λόγω αυτού, όλα τα σχίσματα και οι αιρέσεις θα εξαφανιστούν μακριά από τη Ρωσία. Δεν θα υπάρξει καμία δίωξη τής Ορθόδοξης εκκλησίας. Ο Κύριος θα δείξει το έλεος του στην Αγία Ρωσία, πρίν τήν εποχή τού Αντίχριστου.
Τότε, όλα τά άλλα έθνη, εκτός από τη Ρωσία και τα Σλαβικά εδάφη, θα κυβερνηθούν από τον Αντίχριστο, και θα υποβληθούν σε όλες τις φρίκες και τα βασανιστήρια που γράφονται στις Ιερές Γραφές. Στη Ρωσία, εντούτοις, θα υπάρξει μία χαρά και μία άνθηση πίστεως, αλλά μόνο για ένα μικρό διάστημα, γιατί ο φοβερός δικαστής θα έρθει καί εκεί, γιά να δοκιμάσει και τούς ζωντανούς αλλά και τους πεθαμένους…»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ANTIΧΡΙΣTΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΘΕΣΗ

“Ευλογημένος και τρις-ευλογημένος θα είναι αυτός, που δεν θα παρασυρθεί από εδώ και πέρα, και δεν θά δει ώς Θεό, τό αηδιαστικό πρόσωπο τού Αντίχριστου.
Οποιοσδήποτε θα τόν δει τότε, και θα ακούσει στά βλάσφημα λόγια του νά υπόσχεται όλες τις ευλογίες καί χαρές στούς ανθρώπους, θά παραπλανηθεί, πηγαίνοντας μπροστά του να τόν λατρέψει, (πιστεύοντάς τον γιά θεό), καί χάνοντας έτσι τήν αιώνια ζωή, καιγόμενος στήν φωτιά τήν αιώνια..”.
Ρωτήσαμε τόν πατέρα Λαυρέντιο.
Πώς θά είναι ό Αντίχριστος;
Καί μάς απάντησε μέσα σέ δάκρυα:
“Αυτός, θά σταθεί στον Ιερό θρόνο και επιδεικνύοντας ψεύτικα θαύματα θά εξαπατήσει, όλους αυτούς, πού βρίσκονται μακριά από το Θεό. Ο κόσμος ολόκληρος θα τον δει ταυτόχρονα, καί με μιάς !” ( προφανώς μέσω τηλεόρασης).
Σε ποιόν Ιερό Θρόνο ( θα καθίσει ; ) Στήν Εκκλησία;
Ο σεβάσμιος Λαυρέντιος είπε:
« Όχι στην Εκκλησία, αλλά στά σπίτια μας ! ( TV ; )
Παλαιότερα, χρησιμοποιούσαν το Εικονοστάσι στη γωνία, όπου ήταν οι ιερές εικόνες. Κατόπιν όμως, σέ εκείνους τούς χρόνους τού Αντίχριστου, θα έχουν εφευρεθεί σαγηνευτικά μέσα εξαπάτησης τών ανθρώπων…
Όλα αυτά ειπώθηκαν 50-60 χρόνια πριν από την εποχή μας.
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει αρκετά χρόνια, ώστε οι μοναχές που αναφέρονται στην προφητεία να είναι 82 χρόνων… Χωρίς να θέλω να τρομάξω κανέναν (αν και ξέρω ότι το έκανα), θέλω να τονίσω ότι ο Αρχιμανδρίτης αυτός είχε προφητικό χάρισμα σε καιρούς δύσκολους για την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εκτός από αυτές του τις προφητείες που αφορούν παγκόσμια γεγονότα, “είδε” και ένα σωρό άλλα πράγματα σε προσωπικό επίπεδο με τους ανθρώπους της εποχής του.

( Τό κείμενο αυτό, τό πήραμε από τό site τής Ορθόδοξης Χριστιανικής Ομάδας Έβρου, καί τό μεταφέραμε εδώ σέ ελαφρά φραστική διασκευή γιά πιό καλύτερη παρουσίαση, χωρίς νά αλλοιώνουμε τήν βασική δομή καί έννοια ).
ΠΗΓΗ: Ορθόδοξη Χριστιανική Ομάδα Έβρου
http://www.athos.edo.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=201&mode=&order=0&thold=0

3) Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης της Πολτάβα (+1940 )
«Ο ερχομός του Αντίχριστου έρχεται σύντομα και είναι πολύ κοντά μας…
Αλλά πριν τον ερχομό του Αντιχρίστου η Ρωσία θα πρέπει να αναστηλωθεί σίγουρα, για λίγο διάστημα…
Και στην Ρωσία θα υπάρξει ένας Τσάρος διαλεγμένος από τον Κύριο τον Ίδιο. Θα είναι ένας άνθρωπος φλογερής πίστης, μεγάλου μυαλού και σιδερένιας θέλησης. Αυτά έχουν αποκαλυφθεί για αυτόν»
«Δεν θα είναι ένας Ρωμανώφ, αλλά θα είναι η καταγωγή του από τους Ρωμανώφ, από την γραμμή τής μητέρας του…»
«Δεν μιλώ από μόνος μου. Αλλά αυτά τα οποία έχω ακούσει από τους θεόπνευστους γέροντες, αυτά και σας μεταδίδω.
Ο Κύριος θα λυπηθεί την Ρωσία εξαιτίας αυτής της μικρής ομάδας πιστών που θα απομείνουν. Στην Ρωσία, οι γέροντες είπαν, σύμφωνα με την θέληση των ανθρώπων, η Μοναρχία, η Αυτοκρατορική δύναμη, θα ιδρυθεί πάλι …
Ο Κύριος έχει προεπιλέξει τον μελλοντικό Τσάρο. Θα είναι ένας άνθρωπος της φλογερής πίστης, έχοντας το μυαλό μιας ιδιοφυΐας και την σιδερένια θέληση.
Αρχικά θα φέρει την τάξη πίσω στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αφαιρώντας όλους τους ψεύτικους, αιρετικούς και χλιαρούς ιεράρχες. Και πολλοί, πάρα πολλοί με λίγες εξαιρέσεις θα φύγουν, και νέοι, αληθινοί, ακλόνητοι ιεράρχες θα λάβουν την θέση τους. Θα είναι από τους Ρωμανώφ από την γραμμή της μητέρας του.
Η Ρωσία θα γίνει μια πολύ δυνατή χώρα, αλλά μόνο «για λίγο καιρό»…
Και τότε ο Αντίχριστος θα έλθει στον κόσμο, με όλους τους τρόμους τού τέλους, όπως περιγράφεται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως…»
Ιερομόναχος Σεραφείμ (Βυρύτσκυ) της Μόσχας (+1942)
«Όταν η ανατολή θα γίνει δυνατότερη, όλα θα αρχίσουν να κλονίζονται. Οι αριθμοί είναι με την μεριά τους. Όχι μόνο αυτό, αλλά έχουν και νηφάλιους και εργατικούς ανθρώπους, ενώ εμείς μαστιζόμαστε από τον αλκοολισμό
Θα έλθει μια εποχή στην οποία η Ρωσία θα γίνει κομμάτια. Στην αρχή θα την χωρίσουν, και μετά θα αρχίσουν να κατακλέβουν τον πλούτο της.
Η Δύση θα κάνει τα πάντα να βοηθήσει στην καταστροφή της Ρωσίας και για ένα διάστημα θα παραδώσει το ανατολικό της κομμάτι στην Κίνα. Η Άπω Ανατολή θα πέσει στα χέρια της Ιαπωνίας, και η Σιβηρία στους Κινέζους, οι οποίοι θα αρχίσουν να μετακινούνται στην Ρωσία, να παντρεύονται ρωσίδες και στο τέλος με πονηριά και μαστοριά θα καταλάβουν την περιοχή της Σιβηρίας έως τα Ουράλια.
Αλλά όταν η Κίνα θα θελήσει να προχωρήσει, η Δύση θα αντισταθεί και δεν θα το επιτρέψει. Ή Ανατολή θα βαπτισθεί στην Ρωσία. Ολόκληρος ο ουράνιος κόσμος, μαζί με αυτούς οι οποίοι βρίσκονται επί της γης, το αντιλαμβάνονται αυτό, και προσεύχονται για την φώτιση όσων βρίσκονται στην Ανατολή.»

4) γέρων Ανατόλιος ( Ποτάποφ) της Όπτινα ( +1922)
Οι Νεομάρτυρες της Ρωσίας…
«…θα υπάρξει ασφαλώς μια Καταιγίδα. Και το Ρωσικό καράβι θα ναυαγήσει. Ναί, θα συμβεί αυτό, αλλά όπως γνωρίζουμε οι άνθρωποι μπορούν να σωθούν ακόμη και επάνω σε κούτσουρα και σε συντρίμμια. Δεν θα χαθούν λοιπόν όλοι, όχι όλοι…»
Αλλά επίσης προφήτευσε ότι η κανονική ενότητα θα επανέλθει:
«Ένα μεγάλο σημείο του Θεού θα εμφανιστεί. Και τα κούτσουρα και τα συντρίμμια θα επανενωθούν, με την θέληση του Θεού, και το καράβι της Ρωσίας θα ξαναφτιαχθεί σε όλη του την ομορφιά και θα επανέλθει στον δρόμο που προκαθόρισε ο Θεός για αυτό…
Και αυτό θα είναι ένα θαύμα, εμφανές σε όλους…»

5) γέρων Αλέξιος ( Mevhev) της Μόσχας ( +1922 )
«Όταν ο καιρός έλθει, ο Θεός θα στείλει τους απαραίτητους ανθρώπους Του, οι οποίοι θα εκτελέσουν το έργο Του ( την σωτηρία της Ρωσίας ), και θα εξοντώσουν τους Μπολσεβίκους με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο μια καταιγίδα τσακίζει το ξύλο από το κατάρτι…»

6) γερόντισσα Αγκάθα Λευκορωσίας ( μαρτύρησε το +1939)
«Η άθεη Σοβιετική δύναμη θα εξαφανιστεί, και οι υπηρέτες της θα χαθούν. Η Αληθινή Ορθόδοξη Πίστη θα θριαμβεύσει, και οι άνθρωποι θα βαπτισθούν όπως παλιά βαφτίστηκαν κάτω από τον Άγιο Βλαδίμηρο.»








Πηγή

Ἡ Πολιοῦχος τῶν Ἀθηνῶν, ἡ Ἁγία Φιλοθέη Κόντογλου Φώτης

 

Ἡ ἁγία Φιλοθέη γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ γονιοὺς ἄρχοντες, μοναχοπαίδι τοῦ Ἀγγέλου Μπενιζέλου καὶ τῆς Συρίγας. Φιλοθέη ὀνομάσθηκε ὅταν ἔγινε καλογρηά, ἀλλὰ τὸ πρῶτο ὄνομά της ἦταν Ρεβούλα. H μητέρα της ἤτανε στείρα καὶ παρακαλοῦσε τὸ Θεὸ νὰ τῆς δώσει τέκνο, καὶ μία νύχτα εἶδε πὼς βγῆκε ἀπὸ τὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας ἕνα φῶς δυνατὸ καὶ πὼς μπῆκε στὴν κοιλιά της. Κι ἀληθινά, τὸ φῶς ἐκεῖνο ἤτανε ἡ ἁγιασμένη ψυχὴ τῆς κόρης ποὺ γέννησε σ’ ἐννιὰ μῆνες. Ἀπὸ μικρὴ φανέρωνε μὲ τὰ φερσίματα καὶ μὲ τὰ αἰσθήματά της ποιά θὰ γινότανε ὑστερώτερα, στολισμένη μὲ κάθε λογῆς ἀρετή. Στὴν εὐσέβεια εἶχε γιὰ ὁδηγό της τὴν ἴδια τὴ μητέρα της ποὺ ἤτανε εὐλαβέστατη.

Φτάνοντας σὲ ἡλικία δώδεκα χρονῶν τὴ ζήτησε γιὰ γυναίκα κάποιος ἄρχοντας τοῦ τόπου, μὰ ἡ κόρη δὲν ἤθελε νὰ παντρευθεῖ. Ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ γονιοί της τὴν παρακαλούσανε, ἡ τρυφερὴ ψυχή της δὲν βάσταξε νὰ τοὺς λυπήσει καὶ νὰ τοὺς παρακούσει καὶ στὸ τέλος παραδέχθηκε νὰ πανδρευθεῖ μὲ ἐκεῖνον τὸν πλούσιο ἄνθρωπο, ποὺ ἤτανε ὅμως πολὺ φτωχὸς στὴν ψυχή, διεστραμμένος καὶ κακός. Τρία χρόνια ἔζησε μαζί του ἡ Ρεβούλα κάνοντας ὑπομονὴ στὰ ἀπότομα φερσίματά του, ὡς ποὺ ὁ ἄνδρας της πέθανε κι ἀπόμεινε χήρα. Οἱ γονιοί της θελήσανε νὰ τὴν ξαναπανδρέψουνε, μὰ αὐτὴ τοὺς εἶπε καθαρὰ πὼς ἔταξε νὰ γίνει καλογρηά. Σὰν πεθάνανε οἱ γονιοί της, δέκα χρόνια ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺ χήρεψε, δόθηκε ἐλεύθερα στὴν ἄσκηση, μὲ νηστεῖες, προσευχές, ἀγρύπνιες καὶ ἐλεημοσύνες. Κατήχησε τὶς ὑπηρέτριές της καὶ τὶς ἔκανε δοχεῖα τοῦ Πνεύματος. Κατὰ θέλημα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα ποὺ εἶδε στὸν ὕπνο της, ἔχτισε ἕνα μοναστήρι μὲ ἐκκλησία στ’ όνομά του. Εἶναι ἡ ἐκκλησία ποὺ σώζεται ἀκόμα πλάγι στὸ μέγαρο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς στὴν ὁδὸ Ἁγίας Φιλοθέης.

Ἀφοῦ τελείωσε τὸ μοναστήρι, ἡ Ρεβούλα χειροθετήθηκε μοναχὴ μὲ τ’ όνομα Φιλοθέη. Οἱ πρῶτες ἀδελφὲς ποὺ ζήσανε μαζί της ἤτανε οἱ δουλεῦτρες ποὺ εἶχε στὸ πατρικὸ σπίτι της. Μὲ τὸν καιρὸ ἔδραμαν πλῆθος ἄλλες παρθένες κι ἀπὸ ἀρχοντικὲς οἰκογένειες καὶ ντυθήκανε τὸ μοναχικὸ σχῆμα. Ζήσανε ἀγωνιζόμενες τὸν καλὸν ἀγώνα μὲ ὑποταγὴ στὴν ἄξια ἡγουμένισσα ποὺ τὶς διοικοῦσε στὸν πνευματικὸ δρόμο σὰν κάποια ἁγία Συγκλητική. Τὰ ἁγιασμένα λόγια της ἔμπαιναν στὴν καρδιά τους σὰν δροσιὰ καὶ ἄνθιζαν μέσα τους τὰ εὔοσμα ἄνθη τῶν ἀρετῶν. Καὶ τὰ ἔργα της βεβαιώνανε τὰ λόγια της κατὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ ποὺ λέγει: "Ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν" (Ματθ. ε΄, 19). Ὅπου μάθαινε πὼς βρίσκεται φτωχός, δυστυχισμένος, ἄρρωστος, χαροκαμένος, ἔτρεχε σὲ βοήθειά του μὲ περισσότερη προθυμία παρὰ ἂν ἔπαιρνε ἡ ἴδια τὴ βοήθεια ἀπ’ ἄλλον. Ἔχτισε νοσοκομεῖα καὶ γηροκομεῖα κοντὰ στὸ μοναστήρι της κι ἡ ἁγία Φιλοθέη δὲν φρόντιζε μοναχὰ γιὰ τὴ γιατρειά τους καὶ γιὰ τὴ σωματικὴ τροφή τους ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πνευματική.

Μὲ τὸν καιρό, πληθύνανε τόσο πολὺ οἱ ἀδελφὲς ποὺ μπήκανε στὸ μοναστήρι της, ποὺ δυστυχούσανε ἀπὸ κάθε πράγμα ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε ἡ ἡγουμένη νὰ ἀπαντήσει τὰ μεγάλα ἔξοδα, κι οἱ καλογρηὲς γογγύζανε. Μὰ ἡ ἁγία τὶς καταπράυνε μὲ λόγια ὑπομονετικά, κι ὁ Θεὸς ἔστελνε τὴ βοήθειά του πότε μ’ ἕναν τρόπο καὶ πότε μὲ ἄλλον ὡς ποὺ περνοῦσε ἡ στενοχώρια. Ἐξὸν ἀπὸ τὰ ντόπια κορίτσια ποὺ συμμάζευε στὸ μοναστήρι της, ἔδινε προστασία καὶ σὲ ξένες γυναῖκες ποὺ ἐρχόντανε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ διάφορα μέρη σκλαβωμένες ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Μὲ τί κινδύνους καὶ μὲ τί βάσανα τὶς προστάτευε δὲν εἶναι μπορετὸ νὰ γράψουμε καταλεπτῶς σὲ τοῦτο τὸ σύντομο σημείωμα.

Τέσσερες ἀπ’ αὐτὲς τὶς σκλάβες εἴχανε ἀκουστὰ τὴν ἁγία Φιλοθέη κι ἐπειδὴ τὶς βασανίζανε οἱ ἀφεντάδες τους νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, φύγανε κρυφὰ καὶ καταφύγανε στὸ μοναστήρι. Ἡ ἁγία τὶς πῆρε μέσα καὶ τὶς στερέωσε στὴν πίστη τους καὶ περίμενε εὔκαιρη περίσταση γιὰ νὰ μπορέσει νὰ τὶς στείλει στὸν τόπο τους. Μὰ οἱ Τοῦρκοι, ποὺ εἴχανε τὶς σκλάβες, μάθανε πὼς τὶς εἶχε περιμαζέψει ἡ Φιλοθέη καὶ μπήκανε σὰν θηρία στὸ κελλί της ποὺ κειτότανε ἄρρωστη καὶ τὴν τραβήξανε καὶ τὴν πήγανε στὸν πασά. Καὶ κεῖνος πρόσταξε νὰ τὴ ρίξουνε στὴ φυλακή. Ἡ ἁγία δὲν φοβήθηκε, ἀλλὰ ἑτοιμάσθηκε νὰ χύσει τὸ αἷμα της γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.

Τὴν ἄλλη μέρα μαζευθήκανε πολλοὶ Τοῦρκοι καὶ φωνάζανε νὰ σκοτώσουνε τὴν ἁγία. Κι ὁ πασὰς πρόσταξε νὰ τὴ βγάλουνε ἀπὸ τὴ φυλακὴ καὶ νὰ τὴν παρουσιάσουνε μπροστά του, καὶ τῆς εἶπε νὰ διαλέξει ἀνάμεσα στὰ δύο, ἢ ν’ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της ἢ νὰ κοπεῖ τὸ κεφάλι της. Μὰ ἡ ἁγία ἀπάντησε μὲ ἀφοβία πὼς εἶναι ἕτοιμη νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Χριστό. Ὁ πασὰς θα ’βγαζε τὴν ἀπόφαση νὰ κόψουνε τὸ κεφάλι της, ἀλλὰ προφθάσανε κάποιοι ἐπίσημοι χριστιανοὶ καὶ μὲ τὰ παρακάλια τους ἀλλάξανε τὴ γνώμη τοῦ πασᾶ καὶ πρόσταξε νὰ τὴ βγάλουνε ἀπὸ τὴ φυλακή.

Γυρίζοντας στὸ μοναστήρι της ἡ ὁσία, δὲν ἔπαψε νὰ πορεύεται ὅπως καὶ πρὶν στὸ δρόμο τοῦ Χριστοῦ. Kι ἐπειδὴ πληθαίνανε ὁλοένα οἱ μαθήτριές της, ἔχτισε κι ἄλλο μοναστήρι στὴν τοποθεσία Πατήσια, κι αὐτὸ στ’ ὄνομα τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα. Ἀλλὰ ἔχτισε μετόχια καὶ στὴ Τζιὰ καὶ στὴν Αἴγινα, κι ἐκεῖ ἔστελνε τὶς ἀδελφὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ μακρύνουνε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα γιὰ κάποια αἰτία. Σ’ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀσκητήρια οἱ καλογρηὲς δουλεύανε στοὺς ἀργαλειοὺς καὶ σὲ ἄλλα ἐργόχειρα, σὰν τὶς προκομμένες μέλισσες μέσα στὸ κουβέλι. Φτωχὰ κι ὀρφανὰ κορίτσια βρήκανε προστασία κι ἐργασία μέσα σ’ ἐκεῖνα τὰ καταφύγια. Σὲ ὅ,τι κτήματα εἶχε ἡ ἁγία ἀπὸ τοὺς γονιούς της, ἔχτισε μοναστήρια καὶ φτωχοκομεῖα. Kι εἶχε πολλὴ περιουσία. Ἕνας προπάππος της εἶχε πάρει τὴ "δεχατέρα τοῦ ἀφέντη τῆς Ἀθήνας καὶ πῆρε προίκα ὅλη τὴν Κηφισιὰ καὶ τὸν Ἀχλαδόκαμπο ποὺ εἶναι πρὶν ἀπὸ τὸ Χαλιάντρι". Στὸ κτῆμα ποὺ εἶχε στὸν Περισσὸ ἔχτισε ἄλλο μοναστήρι στὸ μέρος ποὺ τὸ λένε τώρα Καλογρέζα. Ὅλη ἡ φτωχολογιὰ τὴν εἶχε σὰν πονετικιὰ μάνα. Μὲ κάθε τρόπο πάσχιζε νὰ ἀνακουφίσει τοὺς δυστυχισμένους, τοὺς τάιζε, τοὺς ἄνοιγε πηγάδια γιὰ να ’χουνε νερό, τοὺς γιάτρευε, τοὺς ἔβρισκε δουλειά. Ὁ κόσμος τὴν ἔλεγε "κυρὰ δασκάλα".

Τὴν παραμονὴ τοῦ ἁγίου Διονυσίου στὰ 1589 ἡ ἁγία Φιλοθέη βρισκότανε στὸ μοναστηράκι που ’χε χτισμένο στὰ Πατήσια. Τὸ βράδυ συναχθήκανε οἱ ἀδελφὲς γιὰ νὰ κάνουνε ἀγρυπνία. Κάποιοι Ἀγαρηνοί, ποὺ τὴν ἐχθρευόντανε ἀπὸ καιρό, πηδήσανε ἀπὸ τὴ μάντρα καὶ πιάνοντας τὴν ἁγία ἀρχίσανε νὰ τὴ χτυπᾶνε ὡς ποὺ τὴν ἀφήσανε μισοπεθαμένη. Τὴν ἄλλη μέρα τὴ σηκώσανε οἱ ἀδελφὲς καὶ τὴν πήγανε στὸ μετόχι πού ’χε στὸν Περισσό. Σὰν συνέφερε λίγο, ἔπιασε τὴν προσευχή, εὐχαριστώντας τὸ Θεὸ γιατὶ ἀξιώθηκε νὰ πληρωθεῖ μὲ κακία γιὰ τὰ καλὰ ποὺ ἔκανε στοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ μοιάσει σ’ αὐτὸ μὲ τὸν Χριστό, κατὰ τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Πέτρου ποὺ λέγει: "καθὸ κοινωνεῖτε τοῖς τοῦ Χριστοῦ παθήμασι, χαίρετε" (A΄ Πέτρ. δ΄, 13). Στὶς 19 Φεβρουαρίου τοῦ 1589 παρέδωσε τὴν καθαρὴ ψυχή της στὸν Κύριο, ποὺ ὑπόμεινε τόσα βάσανα γιὰ τὴν ἀγάπη του.

Τὸ ἅγιο σκήνωμά της θάφτηκε στὸ μοναστηράκι τῆς Καλογρέζας κι ἀπὸ κεῖ ἔγινε ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων στὴν ἐκκλησιὰ τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα ποὺ βρίσκεται στὴ σημερινὴ Ἀρχιεπισκοπή. Μετὰ πολλὰ χρόνια, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ ἐκκλησιὰ κόντευε νὰ γκρεμνισθεῖ, τὸ πήγανε στὸν ἅγιο Ἐλευθέριο κι ἀπὸ κεῖ στὴ σημερινὴ μητρόπολη, μέσα στ’ ἅγιο βῆμα. Στὸ μνῆμα της ἀπάνω βρεθήκανε γραμμένα τοῦτα τὰ λόγια:
"Φιλοθέης ὑπὸ σῆμα τόδ’ ἁγνῆς κεύθει σῶμα,
ψυχὴν δ’ ἐν μακάρων θήκετο Ὑψιμέδων".

Ἡ Φιλοθέη ἀνακηρύχθηκε ἁγία ἐπὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ματθαίου B΄ (1595-1600). Νεόφυτος ὁ μητροπολίτης Ἀθηνῶν, ἀφοῦ ἐξήτασε καὶ ἐρεύνησε τὰ κατὰ τὸν βίον καὶ τὸ μαρτύριον τῆς ὁσίας, σύνταξε ἀναφορὰ στὸ Πατριαρχεῖο μαζὶ μὲ τοὺς ἐπισκόπους Κορίνθου καὶ Θηβῶν καὶ μὲ τοὺς προκρίτους τῆς Ἀθήνας γιὰ νὰ τάξει τὴν ὁσία Φιλοθέη στοὺς χοροὺς τῶν ἁγίων. Σ’ αὐτὸ τὸ συνοδικὸ ἔγγραφο εἶναι γραμμένα καὶ τοῦτα: "Ἐπειδὴ ἐδηλώθη ἀσφαλῶς ὅτι τὸ θειότατον σῶμα τῆς ὁσιωτάτης Φιλοθέης εὐωδίας πεπληρωμένον ἐστὶ καὶ μύρον διηνεκῶς ἐκχεῖται, ἀλλὰ καὶ τοῖς προσιοῦσι τε ἀσθενέσι τε καὶ θεραπείας δεομένοις τὴν ἴασιν δίδωσι... τούτου χάριν ἔδοξε ἡμῖν τε καὶ πάσῃ τῇ ἱερᾷ Συνόδῳ τῶν καθευρεθέντων ἐνταῦθα ἀρχιερέων συγγραφῆναι καὶ ταύτην ἐν τῷ χορῷ τῶν ὁσίων καὶ ἁγίων γυναικῶν, ὥστε κατ’ ἔτος τιμᾶσθαι καὶ πανηγυρίζεσθαι".

Αὐτὸς εἶναι μὲ ὀλιγολογία ὁ βίος τῆς Ἀθηναίας ἁγίας Φιλοθέης, ποὺ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ γένους μας στὸν τυραννισμένον καιρὸ τῆς σκλαβιᾶς. Δὲν στάθηκε αὐστηρὴ μονάχα στὸ νὰ κάνει τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, μὰ ἀγωνίσθηκε καὶ πνευματικὰ γιὰ νὰ στερεωθεῖ ἡ ἁγιασμένη παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας σὰν κάστρο ποὺ θὰ ἀποσκέπαζε τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ ἐκφυλισμὸ καὶ τὴν ἀποβαρβάρωση. Ὅλα τὰ θυσίασε, πλούτη, ἀνάπαυση, ζωή, γιὰ τὴν πίστη τῶν πατέρων της. "Θλῖψις συνέχει τὴν ψυχήν της" βλέποντας οἱ χριστιανοὶ νὰ μὴν ἔχουνε στὰ "πάτρια" τὴν ἀγάπη ποὺ ἔπρεπε, ἀλλὰ νὰ ζοῦνε μουδιασμένοι, ἀδιάφοροι, μὲ ψυχὴ γεμάτη δειλία, μικροψυχία, πονηριά.

Τὴν Ἀκολουθία της τὴν ἔγραψε κάποιος σοφὸς καὶ εὐλαβὴς ἄνθρωπος Ἱέραξ λεγόμενος. Ἀνάμεσα στὰ ὡραῖα ἐγκώμια εἶναι καὶ τοῦτο: "Δαυὶδ γὰρ τὸ πρᾶον ἔσχες καὶ Σολομῶντος, σεμνή, τὴν σοφίαν, Σαμψὼν τὴν ἀνδρείαν, καὶ Ἀβραὰμ τὸ φιλόξενον, ὑπομονήν τε Ἰώβ, τοῦ Προδρόμου δὲ θείαν ἄσκησιν...".

Τὴν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Ἀνδρέα ποὺ βρισκότανε στὸ σημερινὸ δρόμο τῆς Ἁγίας Φιλοθέης τὴν ἐγκρέμνισε ὁ μητροπολίτης Ἀθηνῶν Γερμανὸς Καλλιγᾶς, παρ’ ὅτι εἶχε μεγάλο σέβας στὴν ἁγία, ἐπειδὴ ἤτανε ραγισμένοι οἱ τοῖχοι, κι ἔχτισε στὰ ἴδια θεμέλια τὸ παρεκκλῆσι ποὺ ὑπάρχει τώρα, ἐνῷ μποροῦσε νὰ στερεώσει τὴν παλιὰ ἐκκλησία ποὺ εἶχε ὡραῖες τοιχογραφίες. Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ (ὁ Γερμανὸς στάθηκε μητροπολίτης ἀπὸ τὰ 1889 ἕως τὰ 1896) δὲν γνωρίζανε οἱ ἄνθρωποι τὴν ἀξία τῆς βυζαντινῆς τέχνης. Ἡ καινούρια ἐκκλησιὰ ποὺ χτίσθηκε εἶναι ψυχρή, κακότεχνη, γυμνή. Ὅποιος μπαίνει μέσα, δὲν αἰσθάνεται κατάνυξη. Ἀλλ’ ἡ ἐκκλησιὰ τοῦ μετοχιοῦ ποὺ εἶχε χτίσει ἡ ὁσία στὰ Πατήσια γκρεμνίσθηκε καὶ κείνη ἀπὸ τὴν πολυκαιρία καὶ γιατὶ δὲν μπορούσανε οἱ χριστιανοὶ νὰ τὴν περιποιηθοῦνε ἀπὸ τὸ φόβο τῶν Τούρκων πρὶν νὰ σηκωθεῖ ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ὡς πρὸ ὀλίγα χρόνια κειτόντανε οἱ κολόνες μέσα στὰ ἀγριάγκαθα, στεκότανε ὄρθια μοναχὰ ἡ χυβάδα (κόγχη) τοῦ ἱεροῦ κι ἡ πόρτα μὲ τὸ δυτικὸ τοῖχο. Κάποιοι εὐλαβεῖς χριστιανοὶ τὴν ἀναστηλώσανε μὲ τὴν ὁδηγία τοῦ κ. Ὀρλάνδου καὶ τώρα βρίσκεται πάλι ἀπαράλλαχτη ὅπως ἤτανε στὰ χρόνια τῆς ἁγίας Φιλοθέης, ἕνα ταπεινὸ μὰ ἀτίμητο στόλισμα ἀνάμεσα στὰ ἀκαλαίσθητα καὶ ξενόμορφα σπίτια ποὺ χτισθήκανε γύρω στὸ γηραλέο αὐτὸ ἐκκλησάκι. O Θεὸς μὲ ἀξίωσε καὶ τὸ στόλισα μὲ ἁγιογραφίες, ὅπως ἤτανε ὁ πόθος μου. Ἀνάμεσα σὲ ἄλλα ζωγράφισα καὶ τὸ μοναστήρι, ὅπως ἤτανε τότε, μὲ τὴν ἡγουμένη ἁγία Φιλοθέη καὶ τὶς ἀδελφὲς ποὺ πηγαίνουνε στὴν ἐκκλησία.

Φαίνεται πὼς ὅλη ἡ οἰκογένεια τῶν Μπενιζέλων ἤτανε ἄνθρωποι φιλόθρησκοι. Στὸ νάρθηκα τῆς Καισαριανῆς εἶναι γραμμένη ἀπὸ τὸ ζωγράφο ποὺ τὸν ἁγιογράφησε τούτη ἡ ἐπιγραφή:
"Ἱστόρηται ὁ πρόναος οὗτος ἤτοι νάρθηξ διὰ δαπάνης τῶν προσδραμόντων τῇ μονῇ φόβῳ λοιμοῦ τῇ κραταιᾷ χειρὶ τῆς πανυμνήτου Τριάδος καὶ σκέπῃ τῆς μακαρίας Παρθένου, οἵτινες εἰσὶν ὁ εὐγενὴς καὶ λογιώτατος Μπενιζέλος υἱὸς Ἰωάννου, ἅμα ταῖς εὐγενέσιν ἀδελφαῖς καὶ τῇ τεκούσῃ καὶ τῇ λοιπῇ αὐτοῦ συνοδείᾳ. Ἐπὶ ἡγουμένου Ἱεροθέου τοῦ σοφωτάτου ἱερομονάχου. Διὰ χειρὸς δὲ Ἰωάννου Ὑπάτου τοῦ ἐκ Πελοποννήσου. Ἔτει αχπβ΄ (1682) μηνὶ Αὐγούστῳ κ΄ (20)".

Ἕνας Μπενιζέλος, ὁ Νικόλας, γίνηκε κι ἁγιογράφος, μαθητὴς τοῦ Γεωργίου Μάρκου τοῦ Ἀργείου ποὺ ζωγράφισε πολλὲς ἐκκλησιὲς στὰ μέρη τῆς Ἀττικῆς, ἀπὸ τὰ 1727 ὡς τὰ 1740 ἀπάνω-κάτω. Στὴν παλιὰ ἐκκλησιὰ τῆς Παναγίας στὸ Κορωπὶ εἶναι γραμμένο: "Ἱστορήθη δὲ κατὰ τὸ αψλβ΄ (1732) διὰ χειρὸς Γεωργίου Μάρκου καὶ τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ Νικολάου Μπενιζέλου". Μαζὶ μὲ τὸ μάστορά του δούλεψε ὁ Μπενιζέλος καὶ στὸ τελευταῖο ἔργο του, τὴν ἁγιογράφηση τῆς Μονῆς τῆς Φανερωμένης στὴ Σαλαμῖνα, ὅπως φανερώνει ἡ ἐπιγραφὴ ποὺ σώζεται καὶ ποὺ λέγει: "AΨΛE (1635). Ἱστορήθη ὁ θεῖος καὶ πάνσεπτος Ναὸς οὗτος τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου, Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν διὰ συνδρομῆς κόπου τε καὶ δαπάνης... Ἱστορήθη δὲ διὰ χειρὸς Γεωργίου Μάρκου ἐκ πόλεως Ἄργους καὶ τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ Νικολάου Μπενιζέλου, Γεωργάκης καὶ Ἀντώνιος".

Άγιος Άρχιππος ο Απόστολος

Ποθῶν τὸν ἀκρόγωνον Ἄρχιππος λίθον. Κατηλοήθη τῷ πόθῳ τούτου λίθοις. Ἄρχιππος δεκάτῃ ἐνάτῃ θάνε χερμαδίοισιν.

Βιογραφία Ο Άγιος Άρχιππος καταγόταν από τις Κολοσσαίς, όπου τον γνώρισε και τον έφερε στην πίστη του Χριστού ο Απόστολος Παύλος. Ο δε ζήλος και η όλη του προθυμία και ευσέβεια, γρήγορα ανέδειξαν τον μαθητή Άρχιππο και συστρατιώτη του ενδόξου διδασκάλου του, όπως χαρακτηριστικά τον ονομάζει ο Απόστολος Παύλος στην προς Φιλήμονα επιστολή του. Τον Άρχιππο αναφέρει επίσης και στην προς Κολοσσαείς επιστολή του. Κατά την εκτέλεση της θείας αποστολής του, ο Άρχιππος, συνελήφθη με διαταγή του έπαρχου Ανδροκλέους. Αφού αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, τον γύμνωσαν και τον έχωσαν μέχρι τη μέση σ' ένα λάκκο. Επειδή όμως ο Άρχιππος συνέχιζε με μεγάλη φωνή να ομολογεί το Χριστό, τότε τον κέντησαν με βελόνες, μπρος, πίσω, στο λαιμό, τις μασχάλες, τις πλευρές, τα μάτια, τα αυτιά, το στόμα και το κεφάλι. Αλλά και πάλι ο Άρχιππος επέμενε να ομολογεί το Χριστό. Ο Ιησούς ήταν η προσευχή και ο ύμνος του. Πυκνός και βαρύς λιθοβολισμός τότε, έδωσε τέλος στη ζωή του. Και στο στεφάνι του αποστόλου του προστέθηκε και το στεφάνι του μάρτυρα.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ὃ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ. Ὡς προσπελάσας ὁλικὴ διαθέσει, τῷ τῶν ἀρρήτων μυητῆ καὶ ἐπόπτη, τῶν Ἀποστόλων σύσκηνος ἐδείχθης σοφέ, ὅθεν τὸν τῆς πίστεως, θεῖον λόγον κηρύξας, ἔτεμες τοὶς τρόποις σου, τὰ φυτὰ τῆς κακίας, καὶ ἐναθλήσας Ἄρχιππε στερρῶς, δικαιοσύνης ἐδέξω τὸν στέφανον. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Ἀπόστολε ἅγιε Ἄρχιππε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Ὡς ἀστέρα μέγαν σε, ἡ Ἐκκλησία, κεκτημένη Ἄρχιππε, ταῖς τῶν θαυμάτων σου βολαῖς, φωτιζομένη κραυγάζει σοι· Σῶσον τούς πίστει, τιμῶντας τὴν μνήμην σου. Κάθισμα Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ. Τοῦ Παύλου μαθητής, γεγονὼς θεοφόρε, ἐφώτισας λαούς, ἀνυμνεῖν τὴν Τριάδα, ναοὺς δὲ κατέστρεψας, ἀπωλείας ἐν χάριτι· ἐναθλήσας δέ, καρτερικῶς τοὺς στεφάνους, χαίρων εἴληφας, ὑπὲρ ἡμῶν ἱκετεύων, Χριστὸν Μάρτυς, Ἄρχιππε. Ὁ Οἶκος Πιστὸν σε δοῦλον τοῦ Χριστοῦ ὁ κορυφαῖος Παῦλος, Ἄρχιππε, ἐκθειάζων, συγγράφει τοῖς ἐπαίνοις, καὶ μαρτυρεῖ περιφανῶς πληρωτὴν τοῦ λόγου, καὶ ἱερὸν ὑφηγητήν, καὶ κήρυκα σοφώτατον· Ἡμεῖς δὲ λύχνον σήμερον ἄσβεστον βλέπομέν σε πάντες, καταλάμποντα τῷ κόσμῳ Ἀπόστολε· ὃν καὶ ἡ Ἀπφία ἐγνώρισε καλῶς, ἐκ τοῦ φωτὸς τοῦ πρώτου τηλαυγέστατον πυρσόν, φαεσφόρον δᾳδουχητικῶς φωτίζοντα τοὺς βοῶντας· Σῶσον τοὺς πίστει τιμῶντας τὴν μνήμην σου.

Τυπικόν της 19ης Φεβρουαρίου 2013

Τρίτη: Τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀρχίππου, Φιλήμονος καί Ἀπφίας.  Τῆς Ὁσίας Φιλοθέης τῆς Ἀθηναίας.

Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Τρίτης λγ΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν· (Α΄ Πέτρ. γ΄ 10-22). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Τρίτης ις΄ ἑβδομάδος Λουκᾶ (Μᾶρκ. ιβ΄ 18-27).

Πρότυπον επισκόπου Άγιος Πολύκαρπος Επίσκοπος Σμύρνης

α) Στις μέρες μας συνήθως δεν βιώνεται και δεν προβάλλεται η κενωτική και διακονική διάσταση της ιεροσύνης αλλά και γενικότερα της χριστιανικής ζωής. Δίδεται μεγάλη σημασία στις εξωτερικές εντυπώσεις παρά στον «κρυπτόν της καρδίας άνθρωπο» (βλ. Α’ Πέτρ. 3, 4), που έχει μέγιστη αξία ενώπιον του Θεού.

Στο βίο του Αγίου Πολυκάρπου προξενεί εντύπωση αφενός το θυσιαστικό ήθος του αγίου επισκόπου, αφετέρου η παρορμητική συμπεριφορά ζηλωτικών κύκλων, η οποία τελικά οδηγεί στην απώλεια.

β) Ο Άγιος Πολύκαρπος, μαθητής των Αποστόλων και ειδικότερα του Ιωάννου Θεολόγου, διακρίθηκε ως επίσκοπος Σμύρνης. Βάπτισε πλήθος χριστιανών, αντιμετώπισε με γενναιότητα τις απειλές των ειδωλολατρών και επέστρεψε πολλούς πλανεμένους στην ορθή πίστη. Φιλοξένησε ακόμη τον Άγιο Ιγνάτιο και τον «ανέψυξε μεγάλως» στο ταξίδι του προς τη Ρώμη. Γι’ αυτό ο Ιγνάτιος αργότερα του απηύθυνε προσωπική επιστολή, στην οποία εκφράζει τη χαρά του για τη στερεότητα της πίστεώς του και δοξάζει το Θεό για τη συνάντηση.

γ) Η φήμη του Αγίου Πολυκάρπου ξεπέρασε τα όρια της Σμύρνης, αφού εθνικοί και Ιουδαίοι αναγνώριζαν τη διδακτική του ικανότητα λέγοντας: «Ούτος εστίν ο της Ασίας διδάσκαλος και πατήρ των χριστιανών, ο των ημετέρων θεών καθαιρέτης». Σε μεγάλη ηλικία μετέβη στη Ρώμη, προκειμένου να λύσει το ζήτημα του εορτασμού του Πάσχα με τον Πάπα Ανίκητο. Στην Ανατολή το Πάσχα εορταζόταν στις 14 του μηνός Νισάν. Αντίθετα άλλες τοπικές εκκλησίες δεν είχαν ιδιαίτερη εορτή, αλλά τιμούσαν την Κυριακή ως αναστάσιμη ημέρα και τόνιζαν την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας.

δ) Η εκκλησία της Ρώμης τηρούσε στο θέμα αυτό αυστηρή στάση έναντι των ανατολικών, οπότε ο Πολύκαρπος πήγε να συζητήσει τη διαφωνία και να λύσει τη διαφορά. Το πρόβλημα δεν διευθετήθηκε, αφού κανείς από τους δύο δεν κατόρθωσε να πείσει τον άλλο, προκειμένου να ακολουθήσει τη δική του παράδοση. Τελικά το θέμα λύθηκε στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Όμως εντυπωσιάζει ο ειρηνικός τρόπος αποχωρισμού των δύο ανδρών. Όπως αναφέρεται, «εκοινώνησαν εαυτοίς» και ο πάπας Ανίκητος παρεχώρησε την ευχαριστία στον Πολύκαρπο, δηλαδή τον τίμησε, δίδοντάς του τη δυνατότητα να προΐσταται της θείας Λειτουργίας.

ε) Ο Άγιος Πολύκαρπος επέστρεψε στη Σμύρνη και συνέχιζε το έργο του. Αφορμή για το μαρτύριό του έδωσε ομάδα ζηλωτών με επικεφαλής κάποιον Κόιντο, ο οποίος παρακινώντας άλλους έντεκα παρουσιάστηκε στις αρχές χωρίς λόγο και ομολόγησε τη χριστιανική τους ιδιότητα. Όπως ήταν φυσικό, οδηγήθηκαν όλοι στο μαρτύριο πλην του ζηλωτή Κοΐντου, ο οποίος την τελευταία στιγμή θυσίασε στα είδωλα, αφού «ιδών τα θηρία εδειλίασεν»! Με την αναταραχή που προκλήθηκε καλλιεργήθηκε αντιχριστιανικός φανατισμός στο πλήθος, που ζητούσε να εκτελεστούν όλοι οι «άθεοι», δηλαδή οι χριστιανοί.

στ) Ο Άγιος Πολύκαρπος οδηγήθηκε στον ανθύπατο, ο οποίος βλέποντας τη σεβάσμια μορφή του τον συμπάθησε και προσπάθησε να τον ελευθερώσει ζητώντας να βλασφημήσει έστω φραστικά το όνομα του Χριστού. Εκείνος απάντησε με σταθερότητα ότι 86 χρόνια διακονεί τον Κύριο και δεν έχει κανένα παράπονο από Αυτόν.

ζ) Στη συνέχεια ευχαριστώντας το Θεό, διότι τον αξίωνε να περιληφθεί στο χορό των μαρτύρων, οδηγήθηκε στην πυρά. Όμως, επειδή οι φλόγες κάνοντας καμάρες άφηναν άθικτο το σώμα του, δήμιος του απέκοψε την κεφαλή. Από τα παραπάνω γίνεται πασιφανές ότι ο υπεύθυνος επίσκοπος μιμείται το πάθος του Χριστού, ενώ ο ου κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής χάνεται. Αλλά και σε κάθε εποχή ο άνθρωπος του Θεού θυσιάζεται για τη σωτηρία του κόσμου, ενώ ο ου κατ’ επίγνωσιν ζηλωτής θυσιάζει άλλους, για να «σώσει τον κόσμο».

 πηγή/αντιγραφή

«Ουράνια μέθη»

-Γέροντα, φοβάμαι μήπως δεν σωθώ.

-Μη φοβάσαι. Μαζί θα πάμε επάνω. Μόνο να πεις στη Γερόντισσα να μας δώσει δύο μεγάλα μπουκάλια για τον δρόμο-πρόσεξε να είναι πλαστικά για να μην σπάσουν στο ταξίδι!.... Θα τα γεμίσουμε νερό και, μέχρι να ανεβούμε στον Ουρανό, από την κούραση θα το πιούμε! Μόνον τρία δάκτυλα θα αφήσουμε και θα παρακαλέσουμε τον Χριστό να το ευλογήσει, να το κάνει κρασί και μετά θα το πιούμε και θα μεθύσουμε πνευματικά κοντά στον Χριστό.

-Γέροντα, ποιο είναι αυτό το νερό;

-Είναι η αγάπη προς τον Χριστό και τους αδελφούς.

-Και η μέθη;

-Είναι η μέθη από το Άγιο Πνεύμα. Αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα αγάλλονται συνεχεία από τη στοργή του Θεού, του Πατέρα τους. Αν μεθύσει ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για κάθε τι γήινο και όλα τα θεωρεί «σκύβαλα». Βλέπεις, όσοι πίνουν πολύ και μεθούν, μετά δεν νοιάζονται για τίποτε.

«Μπάρμπα Θανάση, το καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σε κάποιο γεροντάκι που το καλύβι του είχε πάρει φωτιά. «Ασ’ το να καεί», έλεγε αυτός, γιατί είχε πιεί και ήταν  μεθυσμένος!....

Εύχομαι να βρείτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί. Αμήν!

Γέροντος Παϊσίου, Λόγοι Ε΄ «Πάθη και Αρετές»

Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός!

Το τεκμήριο! Γεννήθηκε απόψε ένα παιδί!
Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός! (Σώτια Τσώτου)

Γράφει ο Αθαν. Στρίκος

Ο Ηρώδης είχε τουλάχιστον ένα λόγον όταν διέτασσε τη σφαγή των νηπίων. Κι’ η χάρη του έφτασε ως την Κάσο, όπου κι’ εκεί έκοψε το νήμα της ζωής των παιδιών. Δεν ήθελε να του πάρει κάποιο απ’ αυτά την εξουσία. Γιατί όπως όλοι οι επικυρίαρχοι της γης πίστευε ο ανόητος ότι η βασιλεία του είναι αιώνια. Και στη σκέψη πως μπορεί να τη χάσει, το γράφει καθαρά ο Ευαγγελιστής, τον έπιανε ταραχή.

Οι Τούρκοι που άρπαζαν τα παιδιά χωρίς οίκτο από τις μανάδες τους είχαν κι’ αυτοί λόγο. Ήθελαν, κάνοντάς τα γενίτσαρους να στηρίξουν την εξουσία. Το σουλτανιλίκι. Είναι κι’ αυτή μια δικαιολογία εν τέλει. «Νιώθετε» που θα’λεγε ο ποιητής. Και μολονότι οι Τούρκοι συνέλαβαν σχέδιο εξόντωσης του Ελληνισμού (Σελίμ ο Α΄ 1512-1520) ουδέποτε το εφήρμοσαν (Δημ. Κατσαφάνας «Περί κρυφού Σχολειού». Πελοποννησιακά Τομ. Λ2 2011 σελ. 322).

Οι κομμουνιστές – ξέρω ότι ξέω πληγές, μα τι να κάνουμε; η ιστορία βλέπετε, η αληθινή, όχι η συμβατική ή η ρεπούσια, δεν αστειεύεται – που άρπαζαν επίσης τα παιδιά στον εμφύλιο από τις αγκαλιές των μανάδων τους, είχαν κι’ αυτοί λόγο. Να στρατολογήσουν στο δρόμο για τον επίγειο παράδεισο, όπως έλεγαν τη νέα ιδεολογία = το σύστημα εξοντώσεως των αντιπάλων, καθώς όριζε τις ιδεολογίες ο Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλος. Και δεν κρύβω ότι πληρέστερο ορισμό των ιδεολογιών δεν διάβασα μήτ’ άκουσα ποτέ μου. Είτε λέγονται μαρξιστικές ή έχουν άλλα ονόματα.

Κι’ έφερνε παράδειγμα ο μεγάλος εκείνος Έλληνας την Πολωνία. Που το 1939 την έβαλαν κάτω, από τη μια οι Εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ κι’ απ’ την άλλη οι κομμουνιστές του Στάλιν. Κι’ όπως χαρακτηριστικά έλεγε «την κομμάτιασαν ως ένα σφαχτό και την μοίρασαν αυτοί οι ιδεολόγοι σε μια νύχτα» (Μαθήματα 7ης περιόδου. «Η πολιτική των Ελλήνων». Αθήναι 1981 σελ. 35-36).

Και κανείς να μην προκαλέσει ότι τα παιδιά τά ’παιρναν για να τα προστατέψουν τάχα από τους μοναρχοφασίστες. (Να τες πάλι οι ιδεολογίες και τα συστήματα εξοντώσεως εκατέρωθεν). Γιατί η απάντηση σ’ όλ’ αυτά, τούτη τη φορά έρχεται από αυθεντικά φιλελεύθερο και προοδευτικό πνεύμα. Τον Ευάγγελο Παπανούτσο. Και το κείμενό του «τα δεινά του παιδιού» («Παιδεία» 15.9.1948 Τεύχος 23-24) θάναι πάντα κραυγή στον αιώνα.

Σε ευκαιρία το σπουδαίο αυτό κείμενο θα παραθέσουμε αυτούσιο. Τώρα εδώ μόνον την κατάληξη: «Ένα πρέπει να είναι το σύνθημα όλων μας προς κάθε διεύθυνση: Μακριά τα χέρια από το παιδί! Σε κανένα δεν ανήκει το παιδί. Ανήκει στον εαυτό του. Ανήκει στο Έθνος! Σφίγγεται η ψυχή κάθε πονετικού ανθρώπου, όταν αναλογίζεται τη δυστυχία των παιδιών μας».

Καλά λέω όλοι αυτοί. Έπεσαν λαύροι πάνω στο παιδί, γράφει ο Παπανούτσος. Το μασκάρεψαν με φανταχτερές στολές, του’μαθαν να παπαγαλίζει συνθήματα που δεν εννοούσε. Το έκαναν μαριονέτα.

Μα τούτοι οι σημερινοί Κυβερνώντες; Τα σημερινά αφεντικά, Σαμαράδες και Στουρνάρια το ‘καναν… τεκμήριο.

Δεν τους έφτασε, ούτε τους αρκεί που το υπ’ αριθμ. 1 πρόβλημα στην Ελλάδα είναι το δημογραφικό. Κι’ ότι (απ’ το 1980 τα ‘λεγε ο φιλόσοφος, όπως ο Πλήθων τις παραμονές της αλώσεως της Πόλης «Έλληνες εσμέν» από τον ίδιο χώρο που πρόσφατα μόλυνε η παρουσία Ακαδημαϊκού Προέδρου της Βουλής). Αν το 2000 δεν αποφασίσουμε να είμαστε τουλάχιστον 20 εκατομ., οι Τούρκοι «με την εθνικιστική τους εμπάθεια» δεν χρειάζεται να κάνουν πόλεμο να μας καταλάβουν. 

Και το 2000 φαινόταν τόσο μακρινό. Και να που το φτάσαμε και προ πολλού το περάσαμε. Και μετριόμαστε από τότε κι’ όλο λιγότεροι βγαίνουμε. Η στάθμη του πληθυσμού, όπως την έλεγε, όσο πάει και χαμηλώνει. Ακόμα. Δεν τους έφτασε που το 1985 όλες οι πτέρυγες της Βουλής (μ’ αρέσουν οι πτέρυγες) ψήφισαν όχι απλώς τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, αλλά και την επιδότησή τους. Αφού κάθε ασφαλισμένη του ΙΚΑ δικαιούται τρεις (3) εκτρώσεις το χρόνο αμειβόμενες. Την πληρώνουμε να σκοτώνει. Κανονικά και με το Νόμο. (Κι’ ό,τι νόμιμο είναι και ηθικό έλεγε η… χρυσή ιδιοφυΐα Βουλγαράκης). 

Κι’ αυτά τα ψήφισαν ομόφωνα Έλληνες βουλευτές που σα βαρβάτα άλογα ρίχνονται στη μάχη για το μεγαλείο της νεώτερης Ελλάδος. Κι’ από τότε ως τα σήμερα αποδεδειγμένα και με τεκμήρια επίσημα σκοτώσαμε περισσότερα από 6 εκατομ. παιδιά. Με το Νόμο φυσικά. Άλλοι επιδοτούν τη ζωή κι’ εμείς το θάνατο. Κι’ αυτό δεν είναι νοσηρό, σχιζοειδές κι εγκληματικό. Κάτι πολύ χειρότερο. Μα δεν ευρέθη ακόμη λέξη να αποδώσει αυτή τη παγκόσμια πρωτοτυπία. Ούτε εισαγγελέας να τους δέσει. 

Κι’ εκεί που έπρεπε το κράτος ν’ αναλάβει την πλήρη συντήρηση των παιδιών μπροστά στην υπογεννητικότητα, όπως έκανε ο μεγάλος Ντε Γκωλ στη Γαλλία, εντελής εξόντωση της φυλής. Ό,τι δεν τόλμησε να εφαρμόσει ο Σελίμ στην Τουρκοκρατία, το εφαρμόζουν οι σημερινοί έλληνες (;) πολιτικοί. Κατά τρόπον μάλιστα σατανικό, αφού μας τον περνούν ως σωτηρία.

Δεν έχεις παιδιά. Είναι καλά. Πεθαίνεις κι’ εσύ αύριο και ησυχάζουμε οριστικά.
Έχεις ένα; Τόσο στο κεφάλι. Φόρο ανόητε κεφαλικό, που τύφλα νάχει ο μπουνταλάς ο Τούρκος. Έχεις δύο; Επί δύο. Τρία; Γεωμετρική πρόοδος. Κι’ από τέσσερα κι’ απάνου δεν σε γλυτώνει τίποτα. Σε ξεκάνουμε συφάμελον. Γιατί από ‘δώ και πέρα το παιδί θα θεωρείται αδιάσειστη απόδειξη. Όχι γι’ απαλλαγή, μα να φορολογηθείς. Θάναι παιδί τεκμήριο. Έτσι αποφάσισαν.

Διότι υπάρχει κατά την προσφιλή τους έκφραση «πολύ λίπος ακόμα». (Αυτό όποιος το σκέφτηκε ή το χρησιμοποιεί είναι δολοφόνος αιμοδιψής της γλώσσας και της ζωής). Τα παιδιά λιγώνονται από την πείνα και τούτοι μιλούν για λίπος. Όπως ο Γιαννόπουλος. Γιατρός. Άλλοτε υπουργός υγείας, τρομάρα του, που πρότεινε να νομιμοποιηθεί το φακελάκι στα Νοσοκομεία και να μοιράζονται οι γιατροί τη λεία. (Αν αυτοί δεν είν’ εγκληματίες του λευκού περιλαίμιου πέστε σεις τι είναι. Μόνο μην πείτε πως δεν πέρασε η πρόταση. Την πρόθεση ιδείτε και το βέλος που έδειχνε από τότε).

Καθόλου λοιπόν αφορολόγητο. Απ’ το πρώτο ευρώ. Και καμμιά απαλλαγή. Ούτε γι’ ανάπηρο ούτε για παιδί. Ούτε γι’ ανάπηρο παιδί. Δίκαια πράματα και πολεμάμε τη φοροδιαφυγή στη ρίζα. Όχι το παιδί – λάθος καταλάβατε θα μας πουν – τη φοροδιαφυγή στοχεύουμε.

Μα το ίδιο λέω ανόητοι. Το παιδί μέσω της φοροδιαφυγής. Δηλαδή με όπλο καμπύλης τροχιάς.

Και πέστε πάλι, τίμια όμως, αν η θυελλώδης επέλαση των νέων κατακτητών του τόπου θα επιτρέψει ποτέ στα νέα παιδιά της Ελλάδος να ονειρευτούν. Να ερωτευτούν. Όταν μάλιστα ακούν: θα σας λιώσουμε. Εμείς να περάσουμε. Οι άλλοι που θα ‘ρθούν, αν έρθουν, ας κάνουν καλά.

Εκεί λοιπόν που ο Τούρκος ξαστόχησε, ο ινστρούχτορας του εμφυλίου («καλλίτερα λιγότεροι θα περνάμε πιο καλά») απέτυχε, οι νομιμοποιήσεις κι’ επιδοτήσεις των αμβλώσεων, οι γάμοι των λισπόπυγων (=αυτοί που έχουν λείες και γυαλιστερές τις πυγές = τα κωλομέρια, δηλαδή οι κίναιδοι, ήτοι οι μεγαρικές σφίγγες και παντοειδείς τριβάδες = σερνικές και θηλυκές εταίρες), δεν στάθηκαν ακόμα ικανά να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα, φιλοδοξούν να πετύχουν τώρα με τη φορολογία.

Και πιο πέρα ακόμα: Τη γλώσσα, το φορέα της ιστορικής μας αιωνιότητας, από νόημα την αδειάσαμε. Την οικογένεια την πλήξαμε. Θανάσιμα. Τη θρησκεία, τις αρχές και τις αξίες τα διαλύσαμε. Αλλόγλωσσους κι’ αλλόφυλους φέραμε κι’ όσους τόλμησαν να ειπούν κουβέντα τους κράξαμε ρατσιστές. Ανέργους και δούλους στρατιές δημιουργήσαμε. Την υγεία, την περίθαλψη, την κοινωνική ασφάλιση τα αναγορεύσαμε σε είδη πολυτελείας και προνόμιο των κατεχόντων. Με μιστούς και συντάξεις καθαρίσαμε κι’ αναστολή πληρωμών κάναμε. 

Την παιδεία εντάξαμε στην οικονομία και την αγορά. Συνθήκες υποταγής της πατρίδος υπογράψαμε και τους Έλληνες να ζουν με ενοχές σε πατρίδα ντροπιασμένη…. Εμείς που όλα τα μπορούμε. Και τώρα το παιδί τεκμήριο (στοιχείο). Με μέθοδο σίγουρη και ασφαλή και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου δίνουμε τη χαριστική βολή. Και παραπάνω μη ρωτάτε, μόνο σκάστε. 

Ύστερα Εκείνον που ξέρει τα παραπάνω και τα παρακάτω, το Θεό δηλαδή, φρόντισαν οι σημερινοί παντοδύναμοι εξουσιαστές και τον σκότωσαν. Και για να μην υπάρξει ελπίδα να ξαναγεννηθεί Θεός, σκοτώνουμε τώρα τα παιδιά. Την ίδια την ελπίδα. Η φωνή του δικού τους Θεού μέσα τους αυτό τους λέει. Γιατί τούτοι άλλο Θεό λατρεύουν.

Κι’ εκτελεστής ο Βρούτσης. Ο νέος χαλαστής των νηπίων. Εκείνος που χτες μόλις μιλούσε για «σφοδρή επίθεση κατά των πολυτέκνων και βραβεία αναλγησίας».
Ναι, ο ίδιος είναι. Κι’ εκριζωτής και ρημαχτής Στουρνάρας μετά του Σαμαρά. Που χτες κι’ αυτός από το Ζάππειο ξεκούφαινε την Ελλάδα με την: «αποκατάσταση των αδικιών σε χαμηλοσυνταξιούχους και πολυτέκνους μέσα στο χρόνο». Και: «Θα επανορθώσουμε τις αδικίες που απαιτούν μόλις 550 εκατομμύρια. Γιατί εμείς βρήκαμε ΔΙΠΛΑΣΙΑ ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΑ». Κατά το «λεφτά υπάρχουν» του άλλου διεθνούς απατεώνα-λυμεώνα. 

Και τα παιδιά στους παιδικούς σταθμούς έχουν μήνες να φάνε κρέας και ψαρόσουπα με ψάρι. Τ’ ακούς Στουρνάρι; Και τα πολλά βάσανα ακολουθούν.
Κι’ επειδή όταν μιλώ γι’ ανάλγητους και προδότες με λένε υπερβολικό και αδυνατώ ν’ αντιταχθώ στις δικές τους «γενναίες πράξεις σωτηρίας», τα ονομάζω απλώς τραγικά. Κι’ αφήνω ένα ΑΧ! Την πιο μακρινή από τις πιο βαθιές λέξεις της γλώσσας του ανθρώπου, όπως λέει ο αγαπημένος μου μεγάλος διδάσκαλος Φώτης Βαρέλης.

Και καλώ να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι είμαστε κάποτε Έλληνες. «Έλληνες εσμέν». Και μαζί με τον Ε. Παπανούτσο να τους πούμε: Μακριά τα χέρια απ’ το παιδί. Δε σας ανήκει. Ανήκει στο Έθνος το Ελληνικό.

ΥΣΤΕΡΟΛΟΓΙΟ:
Ι. Πριν λίγα χρόνια λέγανε ότι κάθε παιδί που γεννιέται χρωστά 300 χιλ. δραχμές, Μετά πως χρωστά 3 εκατομμ. Ας ξοφλήσει λοιπόν παιδί και γονιός το γραμμάτιο. Ήρθε η ώρα. Αλλιώς να πεθάνουν οι Έλληνες. Το δήλωσαν καθαρά ντόπια και ξένα αφεντικά.

ΙΙ. Ο κ. Μπαμπινιώτης στην άλλη έκδοση του λεξικού ας συμπληρώσει το λήμμα. Τεκμήριο = το παιδί ως στοιχείο εισοδήματος για φορολόγηση του πατέρα του. 

πηγή

Ἄσχημοι καιροί καί σκοτεινοὶ ἄνθρωποι- π. Κων. Ν. Καλλιανός

Ὅσο περνάει ὁ καιρός ὅλο καί περισσότερο ζητᾶς τήν ἡσυχία, τήν ἀπομόνωση καί φυσικά τήν ἀποχή ἀπό τίς μεγαλοφωνοῦσες συντυχίες· συντυχίες πού πληγώνουν, διχοτομοῦν καί μακραίνουν τή δυστυχία μέσα σου. Γιατί στίς μέρες μας, ὅπου ἔχει συσωρευτεῖ ὅ,τι τό σπουδαῖο καί τεχνολογικά τέλειο, οἱ ἄνθρωποι ὁλοένα καί γίνονται ἀτελεῖς· μεταπλάθονται δηλαδή σέ ὄντα πού βόσκουν στά λιβάδια τῆς κατανάλωσης καί τοῦ ἀνταγωνισμοῦ, μέ σκοπό τήν αὔξηση τῆς ἐγκόσμιας περιουσίας τους, πού τούς γίνεται καθημερινά βρόγχος στήν ψυχή τους, γι᾿ αὐτό καί παρατηρεῖται αὐτό τό φαινόμενο τῆς πλεονεξίας καί τῆς σκληρῆς πάλης, τό ποιός δηλαδή θά κυριέψει, ποιός θά ἐξαφανίσει τόν ἄλλον ἀπό τούς καταλόγους τῶν ἀνθρώπων, γιά νά ὑπερισχύσει αὐτός.

Πῶς, λοιπόν, οἱ καιροί μας νά μή γίνουν ἄ-σχημοι, δίχως δηλαδή τήν εὐπρέπεια καί τό ἦθος, πού μᾶς κληροδότησαν οἱ πατέρες μας, ὅταν, μάλιστα, βλέπουμε μέ τόση βεβαιότητα νά ἀγριεύει καί νά θεριεύει ὁ κόσμος, παρ᾿ ὅλο πού εὐδόκησε ὁ Θεός, ὥστε στά χρόνια μας νά δοῦμε τόσα καί τόσα θαυμαστά καί ἐξαίσια πράγματα, πού μποροῦσαν νά μᾶς ἀναπάψουν! Καί μαζί μ᾿ αὐτούς τούς καιρούς ἄ-σχημοι μεταβάλονται καί  γίνονται κι οἱ ἄνθρωποι, μή φέροντας δηλαδή τή σφραγίδα καί τήν ὀμορφιά τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ πού τούς δόθηκε  τήν ἡμέρα τῆς Δημιουργίας. Γι᾿ αὐτό καί ἄρχισε ἡ συνεχής καθίζηση τοῦ Ἀνθρώπου, ὡς ὄντος μέ θεϊκή προέλευση καί δυνατότητα ἁγιασμοῦ, ἀπό τό θρόνο τοῦ κυρίαρχου τῆς οἰκουμένης πού τόν εἶχε τάξει ὁ Δημιουργός του. Γιά νά λάβει τή θέση του ἕνα πλάσμα δίχως σπλάχνα ἐλέους καί ἐντιμότητας, τό ὁποῖο ζεῖ γιά νά ταλανίζεται μέ τό σισύφιο μαρτύριο τῆς τάχα δημιουργίας: δημιουργίας πού βάση της ἔχει τά ὑλικά άγαθά κατά τό γραφικό «ψυχή μου ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά».

Καθώς διάβηκα τήν ἕκτη δεκαετία ἐγκόσμιου βίου,  παρατηρῶ τήν ἀποχή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν καλλιέργειά του, κυρίως τήν ἐσωτερική, καί τήν διαρκῆ προσπάθειά του νά ψαύσει μέ ὅσα μέσα μπορεῖ τό κέρδος καί τήν οἰκονομική του ἐπιφάνεια. Γι᾿ αὐτό καί οἱ ἀδυσώπητοι ἀνταγωνισμοί, οἱ ἀνόσιοι συσχηματισμοί καί περισσότερο οἱ σκοτεινές συμμαχίες γιά τήν ἐξαφάνιση τοῦ ἄλλου καί τήν κυριαρχία αὐτῶν πού νομίζουν πώς μέ τό χρῆμα καὶ μὲ παγίδες διάφορες  θά κατακτήσουν τόν κόσμο. Δίχως νὰ λησμονοῦμε τὶς νέες παγίδες τοῦ διαβόλου, τὶς σκοτεινὲς ὑποκλοπὲς ἡλεκτρονικοῦ τύπου, ποὺ γίνονται χάριν ἐκβιασμοῦ καὶ διατηρήσεως τῆς ἐπιφάνειας τοῦ ἑνὸς ἔναντι τοῦ ἄλλου.

Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὀφείλει ὁ καθένας μας νὰ ἐρευνήσει βαθειά τὶς φλέβες τῆς ψυχῆς του, γιὰ νὰ βρεῖ ἐκεῖνες τὶς πηγὲς, ποὺ θὰ τοῦ χαρίσουν εἰρήνη καὶ τὴν ἡσυχὶα. Γιατὶ ἀπό πουθενὰ δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα νὰ ἐμφανιστοῦν αὐτὰ τὰ ἀγαθά, παρά μονάχα ἀπό τή βαθειὰ συναίσθηση καὶ ἐμβίωση τοῦ Γεροντικοῦ λόγου: «Φεῦγε καὶ σώζου».   Κι ἄν γυρίσουμε ἀνάποδα τὶς λέξεις, νὰ είμαστε σίγουροι; πολλὰ θὰ βροῦμε.

π. Κων. Ν. Καλλιανός

πηγή

Ας δώσουμε λίγο χρόνο στον Θεό.

Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή! Βιαζόμαστε να τα ζήσουμε όλα, λες κι ο χρόνος τελειώνει. Συλλέγουμεεμπειρίες, μα η ταχύτητα που το κάνουμε είναι τέτοια που δεν προλαβαίνουμε να νιώσουμε τίποτα. Μόνο άγχος για το αν θα προλάβουμε! 

Και δώσ’ του σχέδια και προγραμματισμός για να τα προλάβουμε όλα. Νιώθουμε πως οι άλλοι μας προσπερνούν κι εμείςμένουμε πίσω! Τρέμουμε στην ιδέα να μην έχουμε ζήσει κάτι που έχουν ζήσει όλοι οι άλλοι. 


Και μπαίνουμε κι εμείς στον όχλο που τρέχει πίσω από στόχους που δεν μας προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό. Ας σταθούμε δυο λεπτά! 

Ας σκεφτούμε ψύχραιμα και νηφάλια, τι έχουμε κερδίσει από αυτόν τον τρόπο ζωής! Αν το πράξουμε σωστά, σίγουρα, θα απογοητευτούμε! Διότι, θα συνειδητοποιήσουμε την μηδαμινότητα των στόχων μας και πόσο περιττά κι ανούσια είναι όλα αυτά που με τόση επιμονή κυνηγάμε. 

Ας δώσουμε λίγο χρόνο στον Θεό. Μην Τον απωθούμε από την ζωή μας. Ας Του μίλησουμε με την προσευχή, ας Τον επισκεπτούμε στον οίκο Του (Ιερός Ναός), ας εμπιστεύτουμε τις ανησυχίες και τις πράξεις μας σ’ Εκείνον (εξομολόγηση). 

Ας προσπάθησουμε να αποκτήσουμε μια μοναδική εμπειρία. Την ένωσή μας μαζί Του από αυτόν τον κόσμο! Άλλωστε, αυτός θα έπρεπε να είναι ο πρωταρχικός και βασικότερος στόχος μας! Η ένωσή μας με τον Δημιουργό μας, με τον Ουράνιο Πατέρα μας!! 
πηγή

Η Ελευθερία - Παύλος Ευδοκίμωφ

Ο θεανδρισμός δημιουργεί πολλές αντιφατικές καταστάσεις και πρώτα απ’ όλα, στο πρόβλημα της βούλησης και της ελευθερίας. Το χριστολογικό δόγμα βλέπει μέσα στη βούληση μια λειτουργία της φύσης. Είναι γιατί ο ασκητισμός επιθυμεί πριν από όλα την παραίτηση από την ίδια την βούληση, την απελευθέρωση από κάθε ανάγκη που προέρχεται από τον κόσμο και από τη φύση. Αλλά ακριβώς, μ’ αυτή την παραίτηση από τη φύση εκπληρώνεται η ελευθερία που εξαρτάται από το πρόσωπο του ανθρώπου, το ελευθερώνει από κάθε ατομικό και φυσικό περιορισμό και το καθιστά «καθολικό», άπειρα διεσταλμένο, «περιέχον τα πάντα». Τελικά, το πρόσωπο που είναι αληθινά ελεύθερο, τείνει να περιλάβει όλη την ανθρώπινη φύση, όμοια προς το θείο Πρόσωπο που περιέχει όλη την τριαδική ζωή, γιατί ο Χριστιανισμός κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης είναι μια «μίμηση της φύσης του Θεού», και ο σκοπός ο υπέρτατος των αγίων δεν είναι μονάχα «να ενωθούν με την Αγία Τριάδα, αλλά να την εκφράσουν και να την μιμηθούν μέσα τους».

«Ο Θεός ετίμησε τον άνθρωπο απονέμοντάς του την ελευθερία, λέει ο αγ. Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ώστε ν’ ανήκει το καλό στον ίδιο που το διαλέγει, όσο και σ’ αυτόν που έθεσε τις απαρχές του καλού μέσα στη φύση». Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, γιατί είναι η εικόνα της θείας ελευθερίας και γιατί έχει την εξουσία να εκλέγει.

Εν τούτοις, ο άγιος Μάξιμος βλέπει την ατέλεια ακριβώς στην ανάγκη της εκλογής. Το αυτεξούσιο είναι περισσότερο μια φτώχεια παρά μια ανεξαρτησία, είναι η αναπόφευκτη συνέπεια της πτώσης· από διαισθητική, η θέληση γίνεται συλλογιστική. Αντίθετα, το τέλειο ακλουθεί άμεσα το καλό, είναι επέκεινα της εκλογής. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί η ίδια σύλληψη μέσα στη σκέψη του σύγχρονου φιλοσόφου L. Lavelle. Γι’ αυτόν, πριν από όλα, η «ύπαρξη εδρεύει μέσα στην άσκηση μιας ελεύθερης πράξης, που όταν δεν παράγεται, ανάγει την ύπαρξή μας στη κατάσταση πράγματος».

Το πνεύμα μας διακρίνοντας εκλέγει μεταξύ περισσοτέρων δυνατοτήτων για να πραγματοποιήσει το αληθινό. Αλλά «προσδιορίζει κανείς σχεδόν πάντα την ελευθερία της εκλογής ». Που στην πιο υψηλή της μορφή είναι «μια δραστηριότητα, που παράγει τους ίδιους της λόγους, αντί να τους υφίσταται». Έτσι, η ελευθερία ανέρχεται στο επίπεδο όπου « οι πιο ελεύθερες πράξεις, που είναι ταυτόχρονα οι πιο τέλειες, είναι εκείνες στις οποίες δεν υπάρχει εκλογή ».

Το πρόσωπο πραγματώνεται μέσα στην ελευθερία, ανοίγεται ελεύθερα στη χάρη που πιέζει κάθε ψυχή μυστικά, χωρίς ποτέ να την εξαναγκάζει.«Το Πνεύμα δε γονιμοποιεί καμμιά θέληση που του αντιστέκεται. Δεν μεταμορφώνει με θέωση παρά εκείνη που το θέλει». Η αγωνία που μπορεί ο άνθρωπος να αισθανθεί, προέρχεται από το αυθαίρετο που είναι πάντα δυνατό και που την παραμονεύει, γιατί μπορεί ν’ αρνηθεί τη ζωή, να πει όχι στην ύπαρξη. Ο άνθρωπος κρέμεται την κάθε στιγμή ανάμεσα στο ον της προσωπικότητάς του και την επιστροφή στο μηδέν απ’ όπου έχει προέλθει, βρίσκεται ανάμεσα στην «κένωση» και στην «πλήρωση»· είναι ο μεγάλος και ευγενής κίνδυνος κάθε ύπαρξης, και υπέρτατη τάση της ελπίδας. «Η θεία ισχύς είναι ικανή να εφευρίσκει μιαν ελπίδα εκεί όπου δεν υπάρχει πια ελπίδα και ένα δρόμο μέσα στο αδύνατο» (Αγ. Γρηγόριος Νύσσης ). Το αδύνατο είναι αυτή η τάση μεταξύ του normatif και του ξεπεσμένου πραγματικού.

Η ελευθερία δεν εφευρίσκει τις αξίες, αλλά αυτές λαβαίνουν ζωή, ενσαρκώνονται με την προσωπική ανακάλυψη αυτών των ίδιων αξιών. Υποκειμενικά, αυτή η ανακάλυψη είναι πάντα εφευρετική, γιατί είναι η δημιουργία της σχέσης μου με τις αξίες, σχέση μοναδική, που δεν έχει ποτέ υπάρξει πριν, και κατ’ αύτη την έννοια μπορεί κανείς να πει ότι ο άνθρωπος είναι αυτό που γίνεται.

Tree of half life

Η σοφία του Θεού υπάρχει πριν από την ύπαρξη του ανθρώπου, και κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του μιαν «εικόνα οδηγητική», την ίδια του σοφία, είναι ένα ζωντανό σχέδιο του Θεού. Πρέπει να το αποσαφηνίσει αυτός ο ίδιος και ελεύθερα να κατακτήσει το ίδιο του νόημα, να οικοδομήσει τον προορισμό του. Έτσι, ύπαρξη είναι η τάση ν’ ανακαλύψεις και να ζήσεις την ίδια σου αλήθεια. «Δε γνωρίζω την αλήθεια παρά όταν γίνεται ζωή μέσα μου» έλεγε ο Κierkegaard. Δεν υπάρχει καμμιά τελείωση στατική, ούτε καμμιά επανάληψη δυνατή μέσα στη ζωή• για ν’ ακριβολογήσει κανείς, δεν υπάρχει προηγούμενο, αλλά μια αιώνια αρχή των πράξεων που είναι πάντοτε μοναδικές — «ποτέ δυο φορές » — γιατί είναι δικές μου. Κάθε πρωί της ανθρώπινης ζωής υψώνεται όπως το πρωί της δημιουργίας του κόσμου —ένα καθαρό θείο σχέδιο— και η πιστότητα που φέρω εντός μου, με οδηγεί σε κάθε στιγμή προς μια νέα άνοιξη, προς το απόλυτα επιθυμητό και παρθένο.

Η σχέση με το υπερβατικό δεν εκφράζεται με τους όρους μιας «ετερονομίας» του Κant, γιατί ακριβώς δεν υπάρχει κανένα έτερο μέσα στη «θεονομία». Να εξαρτάται κανείς από το Θεό, σημαίνει να λαβαίνει την αποκάλυψη της εσωτερικότητάς του, να συνειδητοποιεί ότι μέσα του κατοικεί ο Λόγος : «Δε σας ονομάζω πια υπηρέτες, σας ονομάζω φίλους».

Αντίθετα, κάθε αυτονομία «περικλείνει» τον άνθρωπο που κλείνεται στον εαυτό του. Μέσα στην άσκηση, ο άγιος Αντώνιος ορίζει ακριβώς τις τρείς θελήσεις που αντιπαρίστανται μέσα στον άνθρωπο· εκείνη του Θεού, σωτήρια και ενεργούσα εσωτερικά που είναι η θεονομία στην οποία ο άνθρωπος συγκατατίθεται ελεύθερα με τέλεια συνεργία, κάνοντάς τη δική του. Εκείνη του ανθρώπου που, χωρίς να είναι πλασμένη αμαρτωλή, είναι άστατη και προβληματική, και εκφράζεται ως αυτονομία· και τέλος, η δαιμονική θέληση, ξένη από τον άνθρωπο, που είναι η ετερονομία.

Αν η ελευθερία δεν είναι παρά μια καθαρή υποταγή στη θεία ενέργεια και καταλήγει στο να την αναπαράγει, να την αντιγράφει, στη περίπτωση αυτή, το να είναι κανείς ελευθερωμένος κατ’ εικόνα της θείας ελευθερίας, δε σημαίνει πια τίποτε. Λοιπόν, όπως λέει ο άγιος Μάξιμος, «ο άνθρωπος γεννήθηκε κατά τη θέλησή του από το Πνεύμα και μπορούσε να κινηθεί αυτός ο ίδιος», εξ ιδίων. Πάνω από την ηθική των δούλων και των μισθοφόρων, το Ευαγγέλιο θέτει την ηθική των φίλων του Θεού.

Το χριστολογικό δόγμα της ενότητας των δύο φύσεων του Χριστού προσδιορίζεται στο δόγμα της ενότητας των δύο βουλήσεων και απαιτεί το συμπέρασμά του, την ενότητα δυό ελευθεριών. Πρέπει ν’ αποφύγει κανείς κάθε σύγχυση μεταξύ του ψυχολογικού όρου της βούλησης και του μεταφυσικού όρου της ελευθερίας.

Η ελευθερία είναι το μεταφυσικό θεμέλιο της βούλησης. Η βούληση είναι ακόμα δεμένη με τη φύση, είναι υποταγμένη στις ανάγκες και στους άμεσους σκοπούς της. Η ελευθερία εξαρτάται από το πνεύμα, από το πρόσωπο. Όταν κορυφώνεται, τότε το πρόσωπο δεν επιθυμεί ελεύθερα παρά την αλήθεια και το καλό. Μέσα στο μελλοντικό πλήρωμα, κατ’ εικόνα της θείας ελευθερίας, σ’ αυτό που θα επιθυμεί, θ’ αντιστοιχούν το καλό και η αλήθεια· είναι το υπέρτατο νόημα που σκοπεύει η παράδοξη ταύτιση στον Κierkegaard, της υποκειμενικότητας με την αλήθεια, και το οποίο αποδεικνύει ότι η αλήθεια είναι η πράξη της ελευθερίας.

Είναι ακριβώς όταν η ελευθερία μας τίθεται μέσα στο έργο του Θεού που δεν παύει ποτέ να είναι η αληθινή ελευθερία. Το «γενηθήτω» της Παναγίας δεν προέρχεται από την υποταγή μονάχα της βούλησής της, αλλά εκφράζει την τελική ελευθερία του όντος της. Προς αυτή την ενέργεια έτεινε, κατά την παράδοση, όλη η προηγούμενη ζωή της στο ναό, «επισκιασμένη από το Πνεύμα», στη σκιά επίσης της φλογερής προσμονής που εκφράζεται τόσο καλά από τους αγιογράφους του Ευαγγελισμού, που δείχνουν, όχι ένα ον κατειλημμένο και έκπληκτο από το απροσδόκητο, αλλά ένα ον στον κολοφώνα της στιγμής που επί τέλους εκδηλώνεται: ο άγγελος που αναγγέλλει κι η Παρθένος που ακούει, αποτελούν σύνολο της ίδιας συμφωνικής τονικότητας. Είναι η ιστορία του κόσμου συνοπτικά, η θεολογία με μια μόνη λέξη· η μοίρα του κόσμου και του Θεού αυτού του ίδιου, παράμενε κρεμασμένη από το ελεύθερο ανάβλυσμα.

Πάντοτε η Παρθένος —και σε τούτο δω, είναι ολικά αφιερωμένη, άγια και αγνή— δεν επιθυμεί και δε θέτει ως περιεχόμενο της ελευθερίας της παρά αυτό που θα ξεκινήσει από το γενηθήτω της, τη γέννηση του Θεού. Ακόμα και ο Θεός δεν εφευρίσκει την αλήθεια, αλλά τη σκέφτεται αιώνια και μετά την «λέει, και τούτο γίνεται». Η ελευθερία του ανθρώπου κατ’ εικόνα του Θεού είναι ν’ αναπαραγάγει αυτή την ίδια την ανάβλυση της αλήθειας που προϋπάρχει του ανθρώπου.

Ο Χριστός με την ενσάρκωσή του, μας επέτρεψε όχι να μιμηθούμε, αλλά να ξαναζήσουμε τη ζωή του, να συμμορφωθούμε με την ουσία του, αυτό ακριβώς που μας διδάσκουν τα μυστήρια και ο λειτουργικός κύκλος. «Ο Θεός δεν είναι μια ιδέα που αποδεικνύει κανείς, είναι ένα ον εν σχέσει με το οποίο ζει κανείς … το να ζητήσεις αποδείξεις είναι βλασφημία, και να καταστήσεις τον Χριστιανισμό αληθοφανή… είναι η καταστροφή του Χριστιανισμού» (Κierkegaard). Πρέπει να εκλέξει κανείς ανάμεσα στο να ζει και στο να υπάρχει, κατά την πιο έντονη έννοια αυτής της δεύτερης λέξης, και πρέπει να τοποθετήσει κανείς τον προορισμό του μέσα στη διαλεκτική του «δεύτερου προσώπου», του θείου Εσύ. Η πίστη δεν είναι ποτέ απλή συναίνεση διανοητική, ούτε υποταγή απλά και μόνο, αλλά πιστότητα του προσώπου στο Πρόσωπο. Είναι οι σχέσεις του γάμου και του επιθαλάμιού του: η Βίβλος ανατρέχει σ’ αυτό κάθε φορά που πρόκειται για τις σχέσεις του Θεού με τον άνθρωπο.

Λέγοντας το «γενηθήτω», ταυτίζομαι με το αγαπημένο πρόσωπο. Η θεία βούληση αναβλύζει από την ίδια μου βούληση, γίνεται δική μου:«Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2,20). Ο Θεός ζητά από τον άνθρωπο την εκπλήρωση της θέλησης του Πατρός, σαν να ήταν η ίδια του θέληση. Τέτοιο είναι το νόημα του «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος έστι» ( Ματθ. 5, 48 ).

Όπως ο Υιός γεννήθηκε και γεννιέται αιώνια, έτσι και ο άνθρωπος που διάλεξε την αλήθεια γεννιέται από αυτή και την εκλέγει αιώνια, και κάθε φορά την ξαναζεί. Το μόνο που μια ελευθερία μπορεί αληθινά να γυρέψει και να επιθυμήσει, είναι να περιέχει το αχώρητο, κάτι τι το απόλυτα «παράλογο», χωρίς βάση εδώ, μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, και γι’ αυτό, απόλυτα λογικό. Ακριβώς όπως, απόλυτα «χωρίς λόγο», «ο Θεός μας αγάπησε πρώτος» και έτσι, μας έχει κιόλας κάνει να διαισθανθούμε κάτι από τη θεία του ελευθερία. Μέσα στην αγάπη του, ο Θεός μας αγαπά δωρεάν, χωρίς καμμιάν αξίωση· η αγάπη του είναι κιόλας ένα δώρο που εμπνέει την ελευθερία της ίδιας μας απάντησης.

Η σοφία του Θεού, μέσα στις ιλιγγιώδεις της συλλήψεις, μέσα στις τέρψεις της του «θείου παιγνιδιού» (Παρ. 8, 31) με τα παιδιά του ανθρώπου, δε μπορεί να φανταστεί παρά τα όντα της «φυλής» Του, θεούς: «ο Θεός δεν ενώνεται παρά με θεούς», λέει ο άγιος Συμεών. Τούτοι εδώ λαβαίνουν τα πάντα από τον Θεό, και μάλιστα περισσότερα· μέσα στην πραγματικότητα του προσώπου τους, έλαβαν για δώρο κάτι δικό τους, κάτι που δεν προέρχεται παρ’ από την ελεύθερη κίνηση της καρδιάς τους· αυτή η ελευθερία μονάχα ντύνει τον άνθρωπο με το ένδυμα του συμποσίου, των θείων γάμων. Ο άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, στο κατακόρυφο της έκπληξης, αναφωνεί : «ο άνθρωπος είναι ένα παιγνίδι του Θεού».

Η ελευθερία παράγει τους ίδιους της λόγους αντί να τους αποδέχεται. Διακηρύσσει: «Γενηθήτω το θέλημά Σου» (Για τον άγιο Μάξιμο, είναι η κορυφή της ελευθερίας, είναι εδώ που είναι καθαρή, και απλή, και ολική). Και είναι, γιατί μπορούσαμε επίσης να πούμε : «Να μη γίνει το θέλημά Σου». Οι δυό ελευθερίες συμφωνούν: Δεν υπάρχει παρά «ναι», στο Θεό, κατά τον Απόστολο Παύλο (Β’ Κορινθ. 1, 20 ), πράγμα που εξηγεί θαυμάσια το κείμενο του Ματθ. 18, 19 :«Εάν δύο υμών συμφωνήσωσιν επί της γης»… και δε μπορεί κανείς να ενωθεί αληθινά παρά μέσα στη βούληση του Θεού, υπέρβαση κάθε περιορισμού και ανάβλυση της εντελώς καινούργιας ευχαριστιακής πραγματικότητας του Σώματος, της οποίας η προσευχή είναι η άμεση έκφραση. Αλλά πρέπει αυτό το «ναι» να γεννηθεί στη μυστική πηγή του όντος μας, και είναι ο λόγος που εκείνη που το προφέρει για όλους, είναι μια Παρθένα, Μητέρα των ζώντων, Ζωοδόχος Πηγή.

Εννοεί κανείς τώρα γιατί ο Θεός δε δίνει διαταγές, αλλά στέλνει προσκλήσεις, κλήσεις : «Άκουε, Ισραήλ !». Στα διατάγματα των τυράννων απαντά με υπόκωφη αντίσταση· στην πρόσκληση του Κυρίου του συμποσίου, η χαρούμενη αποδοχή «εκείνου που έχει ώτα». Ο εκλεκτός είναι κείνος που δέχεται την πρόσκληση, που κλείνει το χέρι του πάνω στο δώρο που έλαβε. «Θα έλθουν με φωνές χαράς πάνω στο ύψωμα της Σιών, θα συρρεύσουν προς τα στάρια, προς το καινούργιο κρασί, η ψυχή τους θα είναι σαν ένας ποτισμένος κήπος» (Ιερ. 31, 12).

Μέσα στα «χωμάτινα αγγεία», ο Θεός κατέθεσε την ελευθερία του, την εικόνα του Δημιουργού, και έρχεται να κοιταχτεί εκεί. Ο άνθρωπος ζει μέσα στο χρόνο, και ο χρόνος δημιουργήθηκε μαζί του, γιατί ακριβώς, δεν είναι ένα τελειωμένο ον, η δημιουργία του προβλέπει ένα περιθώριο όπου καλείται να ολοκληρωθεί, να αυτοδημιουργηθεί, να εφεύρει τον εαυτό του κατ’ εικόνα του Υπάρχοντος. «Θεού γαρ εσμέν συνεργοί» (Α’ Κορ. 3, 9), συλλειτουργοί μέσα στην ίδια Λειτουργία, μέσα στην ίδια θεουργία. Και αν η αποτυχία είναι δυνατή, και αν η υπόθεση του Αντίθετου υπονοείται μέσα στη δημιουργική πράξη του Θεού, είναι γιατί η ελευθερία των «θεών», η ελεύθερη αγάπη τους αποτελεί την ουσία του ανθρώπινου προσώπου: «Σε αγάπησα μ’ αιώνια αγάπη, παρθένα του Ισραήλ» (Ιερ. 31, 1)· «Να είστε γόνιμοι, πολλαπλασιάζεστε, καρποφορείτε». Πρέπει ν’ ακούσει κανείς την κλήση και να διακρίνει εκεί το πιο πλατύ νόημα: το ανάβλυσμα του καινούργιου πλάσματος, από τις πηγές της αγιότητας.

Το ανθρώπινο πρόσωπο, μέσα στην οριζόντιά του διάσταση, είναι ικανό να περιέχει το ανθρώπινο όλον· και μέσα σ’ αυτό το άνοιγμα είναι αληθινά πρόσωπο. Αλλά το θεμέλιό του το υποστασιακό είναι μέσα στην κάθετη διάσταση, μέσα στη θεανδρική του οικοδομή. «Ίνα μορφωθή εντός υμών ο Χριστός», και είναι μέσα σ’ αυτή την ολοκαίνουργια πραγματικότητα αυτού του ίδιου που ο άνθρωπος «αυξάνει ως την ηλικία του Χριστού». Το θέμα της ελευθερίας, και κάθε μορφής της γνώσης, δεν είναι λοιπόν ποτέ ο άνθρωπος μονάχα, αλλά ο άνθρωπος μέλος του Σώματος του Χριστού, πράγμα που αποδεικνύει με σαφήνεια ότι η φύση της ανθρώπινης συνείδησης δεν είναι ποτέ ατομική, σχηματικά απομονωμένη, αλλά συλλογική, και «θεανδρική». Αυτή η τελευταία έκφραση ανήκει στον Ψευδοδιονύσιο : «η θεανδρική ενέργεια » εν Χριστώ είναι αυτή η ενότητα δυό θελήσεων και δυό ελευθεριών μέσα σε μια μόνη ενέργεια, μοναδική στην ενότητα, χωρίς να εξασθενήσει καθόλου την αυτονομία του καθενός.

Η λατινική λέξη persona, όμοια όπως το ελληνικό πρόσωπο, σημαίνει αρχικά «προσωπίδα». Αυτός ο όρος, από μόνος του, περιέχει μια βαθιά φιλοσοφία του ανθρώπινου προσώπου. Διδάσκει την ανυπαρξία μιας αυτόνομης ανθρώπινης τάξης, γιατί το να υπάρχει κανείς, είναι το να συμμετέχει στο ον ή στο μηδέν. Μέσα στη συμμετοχή, ο άνθρωπος πραγματοποιεί την εικόνα του Θεού, ή το δαιμονιακό μορφασμό ενός πιθήκου του Θεού. Ο άνθρωπος δεν έχει πρόσωπο απλά ανθρώπινο. Μέσα στην ενσάρκωση, ο Θεός δεν είναι πια μονάχα Θεός, είναι Θεάνθρωπος. Αλλά αυτό ενεργεί προς δυό κατευθύνσεις· ο άνθρωπος επίσης δεν είναι μονάχα πια άνθρωπος, αλλά ένα ον θεανδρικό ή δαιμονιακό. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης το λέει καθαρά: «Η ανθρωπότητα συντίθεται από ανθρώπους με πρόσωπα αγγέλου και από ανθρώπους που φέρουν την προσωπίδα του ζώου».

Ένας πνευματικός «δεν παύει να προσθέτη μέχρι τέλους τής ζωής του μια φωτιά στη φωτιά», ο άνθρωπος μπορεί ν’ αναζωπυρώσει τη φλόγα της αγάπης ή τη γέεννα του πυρός, μπορεί να μεταποιήσει το «ναι» του σε άπειρη ένωση· μπορεί επίσης με το «όχι» του να σπάσει το ον του σε δαιμονικές διαιρέσεις.

Η καρδιά που φέρει το «θεολογικό αίνιγμα», τη σχέση μεταξύ του προσώπου και της φύσης, η υποστασιακή ελευθερία, με δυό λόγια το σύμπλεγμα «άνθρωπος» οδηγεί στη κεντρική έννοια της ανθρωπολογίας: «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού ».

Απόδοση: Λουκίας Ι. Μεταξά

(«Χριστιανικό Συμπόσιο» τ. Α΄, εκδ. Βιβλιοπωλείον της “Εστίας” σ. 196-198)

πηγή