Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΚΑ-Ο ΜΕΘΥΣΟΣ ΙΕΡΕΑΣ

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Όταν ο 
π. Βενέδικτος Πετράκης (1961)
 ήταν ιεροκήρυκας στα Γιάννενα,
 πήγε ένα κυριακάτικο πρωινό
 να λειτουργήσει και να κηρύξει 
σε κάποια εκκλησία της πόλης.

   Έξω από το ναό είδε έναν 
άνθρωπο, που πουλούσε με το καροτσάκι του σύκα.
   - Σκέπασέ το, ευλογημένε, του λέει, κι έλα μέσα στην εκκλησία να 
λειτουργηθείς. Μετά τη λειτουργία θα τα πουλήσεις όλα.
   - Παπούλη μου, αποκρίθηκε εκείνος με ύφος θρασύ, εσύ στη δουλειά
 σου κι εγώ στη δουλειά μου!    - Ε, καλά... Τότε να ξέρεις πως,
 μέχρι να τελειώσει η λειτουργία, όλα θα σκουληκιάσουν,
 του λέει προφητικά ο γέροντας.
   Και πράγματι, όλα σκουλήκιασαν και τα πέταξε!
   όταν μετά τη λειτουργία ο π. Βενέδικτος έβγαινε από την εκκλησία, 
έτρεξε μετανοημένος και του ζήτησε συγχώρηση.

Ο μέθυσος Ιερέας

   Ζει ακόμα ο επίσκοπος που διηγήθηκε τούτη την ιστορία.
Είναι αληθινή ιστορία κι έχει βαθύ νόημα, γιατί αναφέρεται στην προσευχή
 των ζώντων για τους τεθνεώτες. Οι προσευχές αυτές πάντοτε εισακούονται,
 μα πιο πολύ την ώρα της θείας λειτουργίας.
   Ο επίσκοπος που αναφέραμε είχε στην περιοχή του έναν ιερέα,
 τον παπα-Γιάννη, ευλαβικό και σ' όλους αγαπητό. Μάλιστα στην
αγία πρόθεση αργούσε λίγο, γιατί διάβαζε πολλά ονόματα.
   Είχε όμως ένα φοβερό ελάττωμα˙ του άρεσε το κρασί.
 Όσο καλός ήταν στα καθήκοντά του, τόση αδυναμία είχε στο πιοτό.
 Πολλοί του έλεγαν να κόψει αυτό το πάθος, το τόσο αταίριαστο
 σε λειτουργό του Θεού. Το καταλάβαινε κι ο ίδιος, έκλαιγε με
παράπονο, έκανε μερικές προσπάθειες, αλλά σε λίγες
 μέρες άρχιζε πάλι τα ίδια.

   Μια μέρα που είχε υποκύψει πάλι στο πάθος του, πήγε στην
εκκλησία και, όπως ήταν μισοζαλισμένος, έβαλε "Ευλογητός"
κι άρχισε τη θεία λειτουργία. Παραχώρησε όμως ο Θεός και
 κάποια στιγμή παραπάτησε μέσα στο ιερό, οπότε του έπεσαν
από τα χέρια τα τίμια Δώρα.
   Πάγωσε απ' το φόβο του. Έπεσε κάτω κλαίγοντας κι άρχισε να
 μαζεύει με τη γλώσσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
 Ένιωθε την ενοχή να τον πνίγει, γιατί το έπαθε επειδή ήταν
 ζαλισμένος από το κρασί.
   Πήγε στο επίσκοπο κι εξομολογήθηκε το φρικτό του αμάρτημα.
 Κι εκείνος την άλλη μέρα, ύστερα από πολλή περίσκεψη,
κάθησε στο γραφείο του και πήρε την πένα στο χέρι. Έπρεπε
 να κινήσει τη διαδικασία για την καθαίρεση του παπα-Γιάννη, αλλά...
   Εκεί που το χέρι του επισκόπου στεκόταν διστακτικό, βλέπει ξαφνικά
 σαν σε όραμα να βγαίνουν μέσ' από τον τοίχο του δωματίου χιλιάδες
 άνθρωποι. Είχαν μάτια πονεμένα και περνούσαν μπροστά του λέγοντας:
   - Όχι, Δέσποτα, μην τιμωρείς τον παπά, μην τον καθαιρέσεις,
 συγχώρεσέ τον!
   Περνούσαν αμέτρητες στρατιές ανθρώπων, άνδρες, γυναίκες,
παιδιά, καλοντυμένοι ή φτωχοντυμένοι, αληθινό συλλαλητήριο ψυχών.
 Κι όλοι χειρονομούσαν προς το μέρος του, φώναζαν και παρακαλούσαν
επίμονα:
   - Όχι, Σεβασμιότατε, μην το κάνεις αυτό, μη διώξεις τον παπά μας!
Αυτός μας θυμάται και μας βοηθάει σε κάθε λειτουργία, μας λυπάται
 αληθινά, είναι φίλος μας! Μην τον καθαιρέσεις! Μη! Μη! Μη!...

   Κράτησε αρκετή ώρα αυτή η οπτασία. Ο επίσκοπος, έκπληκτος,
παρακολουθούσε αυτή την ανθρωποθάλασσα να φωνάζει και να ικετεύει
για τον μέθυσο ιερέα. Κατάλαβε πως ήταν οι ψυχές των νεκρών
 που μνημόνευε ο παπα-Γιάννης όταν λειτουργούσε.
 Κι αυτή η μνημόνευση τους ανακούφιζε πολύ, όσο το νερό τον
διψασμένο στην καλοκαιριάτικη ζέστη. "Να η χειροπιαστή απόδειξη",
 σκέφτηκε, "πως οι προσευχές μας αναπαύουν τις ψυχές των νεκρών".
Ύστερα έστειλε και κάλεσε τον ιερέα.

   - Δε μου λες, παπα-Γιάννη, μνημονεύεις πολλά ονόματα στην
αγία πρόθεση όταν λειτουργείς;
   - Εκατοντάδες, Σεβασμιότατε. Δεν τα έχω μετρήσει.
   - Γιατί το κάνεις αυτό και καθυστερείς τη λειτουργία;
 τον μάλωσε τάχα ο επίσκοπος.
   - Λυπάμαι πολύ τους πεθαμένους, γιατί δεν έχουν από αλλού βοήθεια,
παρά μόνο απ' τις ευχές της Εκκλησίας. Γι' αυτό παρακαλώ τον Ύψιστο
να τους αναπαύσει. Έχω ένα βιβλίο και γράφω μέσα όλα τα ονόματα
που μου δίνουν για μνημόνευση. Αυτή την τάξη παρέλαβα από τον πατέρα μου,
 που ήταν επίσης παπάς.
   - Καλά κάνεις, συμφώνησε ο επίσκοπος, έχουν ανάγκη οι ψυχές.
Συνέχισε να κρατάς την τάξη αυτή. Πρόσεξε μόνο να μην ξαναμεθύσεις.
Από σήμερα δε θα ξαναβάλεις κρασί στο στόμα σου. Αυτός είναι
ο κανόνας που σου δίνω. Είσαι συγχωρημένος.
   Πραγματικά, ο παπα-Γιάννης ελευθερώθηκε οριστικά από το πάθος
του πιοτού. Μόνο που στέκει στην προσκομιδή περισσότερο τώρα,
μνημονεύοντας τα ονόματα των "τεθνεώτων".

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία
Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής
σελ. 35-38

πηγή

Δύσκολος ο δρόμος της Αρετής

Δύσκολος είναι ο δρόμος της αρετής, αδελφοί μου, γεμάτος αγκάθια και πειρασμούς, παγίδες και δυσκολίες.

 Κατά τις πνευματικές και πραγματικές εμπειρίες της παράδοσης μας ,όποιος αποφάσισε να σηκώσει τον σταυρό του και να γίνει στρατιώτης και ακόλουθος του Σταυρωμένου έχει να αντιμετωπίσει δαίμονες και φαντάσματα, γίγαντες αντιπάλους και εκδικητικούς νάνους. Πειρασμούς , πάθη, εμπαιγμούς, δισταγμούς , πόλεμο μέχρι εξόντωσης από τον κόσμο, αν είναι δυνατόν και πληγές θανάτου ακόμα, φτάνει να ξεστρατίσει και να λογιστεί υπήκοος της απάτης του αιώνα.

Όλα αυτά τα φρικτά και δεινά είναι τα φόβητρα μιας πνευματικής προσπάθειας για ανάβαση εν Χριστώ που όμως αποτελούν τη μία μόνο όψη του νομίσματος. Γιατί από την άλλη όψη , την μυστική και σε λίγους φανερή , αλλά όχι καταφρονεμένη ατενίζουμε πράγματα και υποθέσεις θαυμασμού και χαράς. Στεφάνια πνευματικά και βραβεία ακατάληπτα. Θέα του Θεού και μυστική ευφροσύνη, εμπειρία αποκάλυψης και χαρά της αληθινής ζωής. Δύσκολες οι αναβάσεις, ιστοί αράχνης τα πολεμήματα, θρασύδειλα σκιάχτρα τα τελώνια, δύσκολες μα κατορθωτές οι αρετές,βασιλικό διάδημα η κορυφή. Αυτή η παραβολική κλίμακα που παρουσιάζουμε βέβαια αναφέρεται στη θεματική της ημέρας: στη μνήμη του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη που είναι και συγγραφέας της "Κλίμακας".

Λιοντάρι και αετός ο Ιωάννης. Θεριό και άγγελος της ερήμου. Ζει κοντά στους αγίους και τους ασκητές. Καταγράφει τις αρετές τους και σκιαγραφεί τις πτώσεις τους. Γνωρίζει από προσωπική εμπειρία τί σημαίνει να ανεβαίνεις την κλίμακα των αρετών. Τί σημαίνει να σε προσκαλεί ο παράδεισος και να σε διεκδικεί η κόλαση. Γνωρίζει και καταγράφει τί σημαίνει ανάσταση και πτώση, ορμή και πισωγύρισμα, νήψη και ακηδία και μας το προσφέρει με λόγο ποιητικό,διαδακτικό, αληθινά θεολογικό. Στα συγγράμματα και τις υποθέσεις της "Κλίμακας", ο πιστός μπορεί να βρεί λες ολόκληρο το ευαγγέλιο και συνάμα την Ιερά Παράδοση εξηγημένη και αναλυμένη με τρόπο τέτοιο ώστε τα μυστικά να γίνονται κοινόχρηστα και τα απλά να παρουσιάζονται μεγαλόπρεπα. Όλη η ορθόδοξη χριστιανοσύνη ξεδίψασε από το βιβλίο αυτό.

Από την άλλη έχουμε την ευαγγελική περικοπή της ημέρας που αναφέρεται στη θεραπεία ενός δαιμονισμένου παιδιού. Δεν είναι άστοχη και ασύνδετη ίσως η περικοπή με τη μνήμη του αγίου Ιωάννη ως συγγραφέως της "Κλίμακας των αρετών", αν και δεν τέθηκε σ'αυτό το σημείο της Τεσσαρακοστής για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Όταν ατενίζουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και τον κόσμο γενικότερα, ας μην ψάξουμε να βρούμε τον δαιμονισμό της φύσης και του ανθρώπου στην φρικτή μόνο περίπτωση ενός ταλαίπωρου δαιμονισμένου. Ας κοιτάξουμε τα πράγματα πίσω από τα πράγματα. Ο δαιμονισμός και η πτώση είναι το ύπουλο σαράκι που τρώει ότι απομακρύνθηκε από την χάρη του Θεού, ότι είναι μακρυά και διάφορα από την αληθινή πηγή της ζώης. Διαστροφή και ασχημονία, κακότητα και μίσος, αντιπαλότητα και παραποίηση, φθορά και καταστροφή, εγωκεντρισμός και θεοποίηση των κτισμάτων. Ο κόσμος σε πολλές περιπτώσεις πορεύεται αντίστροφα. Σε μια κλίμακα οπισθοδρόμησης και πτώσης που κατάληξη έχει τον παμφάγο άδη και την ανυπαρξία. Η εκκλησιαστική και ασκητική ζωή είναι ο δρόμος που πάει ίσια, εξελικτικά προς την πραγμάτωση, την δικαίωση, την θέωση, το φυσικό , το αληθινό, το αυθεντικό,το θεϊκό. Η Εκκλησία κάθε χρονική στιγμή αλλά ιδιαίτερα την σαρακοστή, τώρα δηλαδή που μας βγάζει στην έρημο της άσκησης στην αυτογνωσία, μας προτείνει την συμπόρευση με το λογικό, αυτό που ο εσκοτισμένος νους βλέπει ως παράλογο γιατί συνήθισε να συμπορεύεται με την αμαρτία και να ηδονίζεται μέσα σ'αυτήν. Και ότι είναι λογικό είναι πάντα εκκλησιαστικό. Νηστεία και σαρακοστή σημαίνει κυρίως επιστροφή στην Εκκλησία και στον τρόπο ζωής που αυτή προτείνει, επιστροφή στο δρόμο της.

Το δίλημμα της σαρακοστής και το αεί δίλημμα που θέτει η Εκκλησία ως πραγματικότητα στον άνθρωπο κάθε εποχής είναι: δαιμονισμός ή θέωση. Και στις δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια ή να αποδείξει και να αποτινάξει το ψέμα παρά μόνο μέσα από ένα ασφαλές και διαυγέστατο μέσο: το δίπτυχο προσευχή και νηστεία.

Καλό υπόλοιπο και καλό παράδεισο.

πηγή

Ποιὸς ὁ λόγος γιὰ τὴν ἀτεκνία;

Τοῦ  Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσόστομου

Ἂν καὶ ἡ φύσις ἐργάζεται, δὲν ἐργάζεται μὲ τὴ δική της δύναμη, ἀλλὰ ὑπακούοντας στὸ πρόσταγμα τοῦ δημιουργοῦ, καὶ ποτὲ νὰ μὴ στεναχωριοῦνται οἱ γυναῖκες ὅταν δὲν γεννοῦν, ἀλλὰ ἂς καταφεύγουν στὸ δημιουργό της φύσεως, ἀποδεικνύοντας ἀγαθὴ διάθεση καὶ ἂς ζητοῦν ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος της φύσεως, καὶ ἂς μὴ ἀποδίδουν τὴ γέννησι τῶν παιδιῶν, οὔτε στὴ συνουσία τῶν συζύγων, οὔτε σὲ κάποιον ἄλλο, ἀλλὰ στὸ δημιουργὸ ὅλων, ποὺ ἀπὸ τὸ μηδὲν ἔφερε τὴ ζωὴ στὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ μπορεῖ νὰ τὸ διορθώσει πάλι, ὅταν παρουσιάζει κάποια ἀδυναμία.

Ἀξίζει νὰ ἐξετάσουμε πρῶτα τὸ ἑξῆς: Γιὰ ποιὸ λόγο αὐτὴ ἦταν στείρα, ἐνῶ ἡ ζωὴ τοὺς ἦταν θαυμαστὴ καὶ αὐτὴ καὶ ὁ ἄνδρας της φρόντιζαν πολὺ γιὰ τὴ σωφροσύνη. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε σὰν αἰτία τὴ ζωή τους καὶ νὰ ποῦμε ὅτι ἡ στείρωσις ἦταν ἀποτέλεσμα τῶν ἁμαρτημάτων τους. Καὶ γιὰ νὰ καταλάβεις τὸ παράξενο αὐτό, λέγω ὅτι δὲν ἦταν μόνο αὐτὴ στείρα, ἀλλὰ καὶ ἡ Σάρα, ἡ μητέρα τοῦ δικαίου, καὶ ὄχι μόνο ἡ μητέρα του, ἀλλὰ καὶ ἡ νύφη του, ἡ γυναίκα τοῦ....

 Ἰακώβ, ἡ Ραχὴλ ἐννοῶ.

 Τί θέλει νὰ μᾶς διδάξει τὸ πλῆθος αὐτὸ τῶν στείρων γυναικών; Ὅλοι ἤσαν δίκαιοι, ὅλοι ἦταν ἐνάρετοι, ὅλοι μνημονεύονται ἀπὸ τὸ Θεό. Διότι γι’ αὐτοὺς ἔλεγε: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραάμ, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαάκ, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ». Καὶ ὁ μακάριος Παῦλος λέγει: «Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ντρέπεται ὁ Θεὸς νὰ λέγεται Θεὸς τοὺς»(Ἑβρ.11,6). Πολλὰ εἶναι τὰ ἐγκώμιά τους στὴν Καινὴ Διαθήκη, καὶ πολλοὶ οἱ ἔπαινοι στὴν Παλαιά. Ἀπὸ παντοῦ λοιπὸν ἦταν λαμπροὶ καὶ θαυμαστοὶ καὶ ὅλοι εἶχαν γυναῖκες στεῖρες καὶ ἦταν ἄτεκνες γιὰ πολὺ χρόνο.

 Ὅταν λοιπὸν ἰδεῖς  ἄνδρα καὶ γυναίκα νὰ ζοῦν ἐνάρετη ζωὴ καὶ νὰ μὴν ἔχουν παιδιά, ὅταν ἰδεῖς νὰ εἶναι εὐσεβεῖς καὶ εὐλαβεῖς καὶ νὰ εἶναι ἄτεκνοι, νὰ μὴ νομίσεις ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν ἁμαρτιῶν. Διότι εἶναι πολλοὶ οἱ λόγοι τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ ἄγνωστοι σέ μᾶς  καὶ πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμε γιὰ ὅλα καὶ νὰ λέμε, ὅτι εἶναι δυστυχισμένοι μόνο ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν στὴν ἁμαρτία καὶ ὄχι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔχουν ἀποκτήσει παιδιά. Διότι ὁ Θεὸς ρυθμίζει πολλὲς φορὲς πολλὲς φορὲς πολλὰ πράγματα σύμφωνα μὲ τὸ συμφέρον μας. Ἐμεῖς αὐτὸ πρέπει νὰ θαυμάζουμε παντοῦ τὴ σοφία Του καὶ νὰ δοξάζουμε τὴν ἀπερίγραπτη φιλανθρωπία Του.

 Ἀλλὰ αὐτὰ λέχθηκαν ἀπὸ μᾶς γιὰ τὴ δική σας ὠφέλεια, ὥστε νὰ δείχνετε μεγάλη εὐγνωμοσύνη καὶ νὰ μὴν ἐξετάζετε τὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ. Πρέπει ὅμως νὰ ποῦμε καὶ τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία οἱ γυναῖκες ἐκεῖνες ἦταν στεῖρες. Ποιὰ λοιπὸν εἶναι ἡ αἰτία; Γιὰ νὰ μὴν ἀπιστήσεις ὅταν δεῖς τὴν Παρθένο νὰ γεννᾶ τὸν Κύριό μας.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ Ευαγγέλιο: Μρκ. 9, 17-31 π.Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

          εν ολίγοις

          Η Μ. Τεσσαρακοστή είναι ως γνωστόν περίοδος πνευματικών και ασκητικών αγώνων. Η πίστη και η αλήθεια της Εκκλησίας δεν είναι μία αφηρημένη θεώρηση ή φιλοσοφική ενατένηση της ζωής. Η ζωή του πιστού μέσα στον κόσμο της φθοράς, της αμαρτίας, της ασθένειας, του κακού  είναι ένας διαρκής αγώνας. Αυτό μας υπενθυμίζει η περίοδος της Μ. Τεσσαρακοστής. Ιδιαίτερα η σημερινή ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται στη θεραπεία ενός δαιμονισμένου παιδιού, εξυπηρετεί ακριβώς αυτόν τον σκοπό. Δηλ. μας υπενθυμίζει την αγωνιστική και ασκητική φυσιογνωμία της Εκκλησίας, δεδομένου ότι για την Εκκλησία σωτηρία σημαίνει την απελευθέρωση από την επιρροή του ποικίλου κακού που καταδυναστεύει τον άνθρωπο.

          Η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου κατορθώνεται με την ασκητική μαθητεία στον  τρόπο ζωής της Εκκλησίας. Πρόκειται για ένα άθλημα που βοηθεί στην άρνηση της εγωκεντρικής αυτάρκειας και την επικέντρωση του εαυτού μας στο Θεό, για ν’ αρχίσει συνομιλία  και ουσιαστική επικοινωνία μ’ Αυτόν. Ο ασκητικός άνθρωπος επιχειρεί αυτό το αγώνισμα με τα μέσα που παρέχει η Εκκλησία  μεταξύ των οποίων είναι η νηστεία και η προσευχή. «Τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν προσευχή και νηστεία».

          Μέσα από τον ασκητικό αγώνα ο πιστός μπορεί να βρει τον αληθινό εαυτό του και το νόημα της ζωής που είναι η επίτευξη του «καθ’ ομοίωσιν».

          Βέβαια όταν κάνει λόγο για άσκηση η Εκκλησία μας δεν εννοεί κάποιο σύστημα ανθρώπινων δυνατοτήτων, αλλά προβάλλει την πατερική και νηπτική παράδοση, που αποβλέπει στην μεταμόρφωση του ανθρώπου που επιτυγχάνεται μέσα από μια επίπονη και κουραστική πορεία που στο τέλος καθίσταται κοινωνός της χάριτος του Θεού.

          Ακόμη η άσκηση δεν είναι κάποιο ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά αγώνας  για επιστροφή στην καινή ζωή, στη φυσική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Εξ άλλου οι πνευματικοί αγώνες δεν αποβλέπουν σε ατομικές επιδόσεις, αλλά στην καρποφορία των δωρεών του Θεού και στη συμμόρφωση της ζωής μας στο θεανθρώπινο τρόπο ζωής.

          Σ’ έναν  κατανυκτικό ύμνο της Κυριακής της Τυρινής ακούμε να λέγεται: « Τον της νηστείας καιρόν, φαιδρώς απαρξώμεθα προς αγώνας πνευματικούς υποβάλλοντες. Αγνίσωμεν την ψυχήν, την σάρκα καθάρωμεν. Νηστεύσωμεν ώστε εν τοις βρώμασιν εκ παντός πάθους, τας αρετάς τρυφώντες του πνεύματος». Βλέπουμε λοιπόν, ότι η άσκηση αποβλέπει στην ένωση του πιστού με τον Θεό μέσα από την καλλιέργεια των αρετών».

          Η ορθόδοξη άσκηση ως χαρισματική κάθαρση αποβλέπει κυρίως στην καταπολέμηση του πονηρού, των παθών και του κοσμικού φρονήματος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι καταπολεμείται το ανθρώπινο σώμα, αλλά υποπιάζεται και δουλαγωγείται για να ηττηθεί το σαρκικό φρόνημα, που είναι αιτία θανάτου και εκφράζει την πλήρη αλλοτρίωση του ανθρώπου από τον Θεό.

           Μόνον οι αιρετικοί υποτιμούσαν το ανθρώπινο σώμα, το υλικό στοιχείο, ως κάτι το κακό. Απεναντίας η Εκκλησία σέβεται το ανθρώπινο σώμα, γιατί είναι δημιουργία του Θεού και χρησιμοποιείται από τον ίδιο το Θεό, αφού χρησιμοποίησε για να έλθει ανάμεσα μας.

          Το ασκητικό ιδεώδες της Εκκλησίας έχει ως στόχο το διάβολο και τις άλογες επιθυμίες, τα ψυχοκτόνα πάθη. Αποσκοπεί να επαναφέρει τον άνθρωπο στην προπτωτική του κατάσταση και να ζήσει το θαύμα της μεταμορφώσεως ως προσωπικό γεγονός. Αυτό μπορεί να το ζήσει σε σχέση με το Χριστό και κοινωνία  με τον συνάνθρωπο.

          Προς αυτή την κατεύθυνση οδηγεί και η σημερινή μας πνευματική πορεία, ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής που είναι η πορεία μας προς το Πάσχα. Μία πορεία που περνάει από την έρημο της ιστορίας στην απειλή των πειρασμών και γι’ αυτό χρειάζεται άσκηση, κατ’ εξοχή δε η νηστεία και η προσευχή.

          Η θεολογία της ερήμου αναφέρεται πάντοτε στην εμπειρία της προσευχής και της νηστείας και της άσκησης γενικότερα.

          Αυτό μας έχει διδάξει η ιστορική πορεία του Χριστού και των Αγίων της Εκκλησίας. Αλλά αυτό προτείνει και σε μας σήμερα η ευαγγελική περικοπή.

         

Καλή Κυριακή

π. γ. στ. 

π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Το κήρυγμα της Κυριακής:Εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι. Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη, εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης

Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη,

Ιεροκήρυκος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης.

«Εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι».

Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι ο πατέρας του βασανιζόμενου από το πονηρό δαιμόνιο νέου, της ευαγγελικής περικοπής της Δ΄ Κυριακής της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, δεν υπέφερε και δεν βασανιζόταν και ο ίδιος από τη θλίψη του παιδιού του. Αλλά και κανείς δεν μπορεί να μην αισθανθεί κάποια μέμψη εναντίον του για την ολιγοπιστία που επέδειξε.

Είχε ακούσει πολλά για την ακατανίκητη δύναμη του Χριστού, για τα αναρίθμητα θαύματά Του. Εν τούτοις δεν σκέφθηκε ποτέ να πάρει το παιδί του και να συναντήσει τον Σωτήρα. Να τον παρακαλέσει θερμώς για την σωτηρία και λύτρωση του παιδιού του. Και όταν ο Κύριος ήλθε σε εκείνα τα μέρη, ο πατέρας με χαλαρή πίστη του είπε· «εἲ τι δύνασαι βοήθησον ἡμῖν». Και ο Κύριος του απάντησε· «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι».

Ο λόγος αυτός του Κυρίου έχει γενικό χαρακτήρα. Αναφέρεται σε όλους τους ανθρώπους, όλων των αιώνων και όλων των καταστάσεων. Διότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη δοκίμασε θλίψεις και στενοχώριες, να μην έπεσε σε κινδύνους και περιπέτειες, να μην αντίκρισε την αδικία και την κακότητα, να μην αρρώστησε ο ίδιος ή μέλη της οικογένειάς του. Κοινό γνώρισμα των ανθρώπων είναι οι θλίψεις.

Και πάνω σ’ αυτές τις θλίψεις και τις δοκιμασίες βλέπει καλύτερα ο άνθρωπος την αδυναμία του. Αντιλαμβάνεται, ότι δεν έχει την δύναμη να ανταπεξέλθει και να υπερνικήσει την δοκιμασία. Αισθάνεται τότε βαθιά την ανάγκη να ζητήσει βοήθεια και συμπαράσταση. Από πού όμως; Βλέπει, ότι οι άλλοι άνθρωποι λίγο μπορούν να τον βοηθήσουν ή και καθόλου. Και τότε ο νους και η καρδιά του ανυψώνονται προς τον Θεό. Κάποια μυστηριώδης εσωτερική φωνή του λέει, ότι ο Παντοδύναμος θα του συμπαρασταθεί αποτελεσματικά στην θλίψη του. Ακούει τον ίδιο τον Θεό να του λέει·  «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι».

Και γιατί να μην πιστεύσει με όλη του την καρδιά και με όλη του την ψυχή; Ποιος είναι αυτός ο Θεός, από τον οποίο ζητάει και ελπίζει βοήθεια; Είναι Θεός πανάγαθος, όλος καλοσύνη, αγάπη και στοργή για τα πλάσματά του. Είναι ο γεμάτος τρυφερότητα Πατέρας, που μάς έδωσε το δικαίωμα να παρουσιαζόμαστε οποιαδήποτε ώρα και στιγμή μπροστά του και με το θάρρος του παιδιού να του λέμε· «Πατέρα θέλω τούτο, θέλω εκείνο…». «Πατέρα, βλέπεις ότι θλίβομαι. Θέλω να απαλύνεις τον πόνο μου, να με απαλλάξεις από την δοκιμασία…».

Αυτός είναι εκείνος που είπε· «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Αυτός όταν «ἐπί τῆς γῆς ὣφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη», «διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος πάντας». Δεν υπήρχε ασθενής και ταλαιπωρούμενος που να του ζήτησε βοήθεια και να μη του την έδωσε. Τα θαύματα που έκανε για την ανακούφιση της ανθρώπινης δυστυχίας, αν γραφούν, λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ένα προς ένα, θα γεμίσουν όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου και δεν θα χωρέσουν και σ’ αυτές. Αυτή η άπειρη αγαθότητα του Κυρίου πρέπει να αναζωογονεί συνεχώς, να θερμαίνει και να γιγαντώνει την πίστη μας.

Ο Κύριος μας είναι Θεός παντοδύναμος. Τίποτε δεν είναι αδύνατο και ακατόρθωτο γι’ Αυτόν. Ο πολύαθλος Ιώβ, στις σκληρές ώρες της τρομερής δοκιμασίας του διακήρυττε γεμάτος πίστη την παντοδυναμία του Θεού και έλεγε· «σ’ αυτόν υπάρχει η απόλυτη και ακατανίκητη δύναμη. Εάν ο Κύριος γκρεμίσει σε ερείπια, ποιος μπορεί να ανοικοδομήσει; Εάν κλείσει μια θύρα, ποιος μπορεί να την ανοίξει; Κοντά του, αχώριστοι απ’ αυτόν είναι η απόλυτη εξουσία και δύναμη. Αυτός καταισχύνει τους ανάξιους άρχοντες και θεραπεύει τους ταπεινούς από τα παθήματά τους. Στην παντοδύναμη εξουσία του είναι η ζωή και η ύπαρξη πάντων…».

Δεν βλέπετε με πόση εξουσία και κυριότητα έδινε προσταγή ο Κύριος και αμέσως γινόταν το έργο. Έλεγε λόγο και γινόταν το θαύμα. Έδινε εντολή και υποτασσόταν τα πάντα. Με ένα του λόγο θεράπευε ασθενείς, καθάριζε λεπρούς, έδινε το φως στους τυφλούς, δίωκε δαιμόνια, κατέπαυε την τρικυμία, ανάσταινε νεκρούς. Ένα λόγο είπε και έγιναν τα σύμπαντα. Και όλα αυτά χωρίς να μειωθεί η παντοδυναμία του. Μπορεί να κάνει άλλα τόσα και άπειρες φορές περισσότερα και να μένει πάντοτε παντοδύναμος. Κατάπληκτος ο Ιώβ μπροστά στο ασύλληπτο μεγαλείο της θείας παντοδυναμίας έλεγε ταπεινά προς τον Θεό· «οἶδα ὃτι πάντα δύνασαι, ἀδυνατεῖ δέ σοι οὐδέν», δηλαδή, γνωρίζω πολύ καλά, Κύριε, ότι δύνασαι τα πάντα και τίποτε δεν είναι για σένα αδύνατον.

Με αυτή την πίστη προς τον Θεό αποκτά ο πιστός άνθρωπος δύναμη, συμμετέχει κατά κάποιο τρόπο στην παντοδυναμία του Θεού και πραγματοποιείται ο λόγος του Κυρίου· «πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι».

Αλλά ο Κύριος και Θεός είναι και πάνσοφος. Σ’ αυτόν υπάρχουν οι άπειροι θησαυροί της σοφίας, η απόλυτη ορθοφροσύνη, η ανεπισκίαστη διαύγεια. «Παρ’ αὐτῷ σοφία καί δύναμις, αὐτῷ βουλή καί σύνεσις». Με ασφαλή και αλάθητη ακρίβεια γνωρίζει πώς να παιδαγωγεί τον άνθρωπο. Πώς να τον αποσπά από το κακό και να τον κατευθύνει στο αγαθό. Πώς να τον χειραγωγεί στο δρόμο της σωτηρίας και να τον βοηθάει στην επιτυχία του μεγάλου προορισμού. Αυτός μέσα στην πανσοφία του έχει άπειρους τρόπους να καταρτίζει τον άνθρωπο με τις θλίψεις και να τον απαλλάσσει απ’ αυτές· να τον σώζει από παγίδες και να τον περιφρουρεί από κινδύνους.

Ο Απόστολος των Εθνών Παύλος έλεγε με βαθειά ταπεινοφροσύνη ότι από τον εαυτό του είναι ένα τίποτε. Αλλά συγχρόνως διακήρυττε ότι κατόρθωνε τα πάντα με την πίστη στον Χριστό. «Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ». Χάρις στην πίστη αυτή νίκησε δυσκολίες και εμπόδια, σώθηκε από κινδύνους και επιβουλές εχθρών, υπέμεινε με ηρωισμό, αλλά και διέφυγε θλίψεις. Σ’ αυτόν πραγματοποιήθηκε πλήρως ο λόγος του Κυρίου μας· «πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι».

Κυριακή Δ΄Νηστειών - Αγ. Ιωαν. της Κλίμακος - Η Θεραπεία του δαιμονιζομένου νέου (Μαρκ.θ 14-29) - π. Συμεών Κραγιόπουλος

Κυριακή Δ΄Νηστειών - Αγ. Ιωαν. της Κλίμακος-Η Θεραπεία του δαιμονιζομένου νέου (Μαρκ.θ 14-29) - π. Συμεών Κ... by okalospoimin

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ:

Για να το διαβάσετε σε "πλήρη οθόνη" πατήστε το 1ο από δεξιά σύμβολο που βρίσκεται στην βάση του κειμένου.

Για να το "κατεβάσετε" ελεύθερα χωρίς κωδικό, σε μορφή pdf, πατήστε το 2ο από αριστερά σύμβολο (βελάκι προς τα κάτω με τίτλο download).

πηγή

Μήνυμα από το καντήλι της Αγίας Άννης στην ιερά σκήτη Αγία Άννα;

πηγή

Όπως ανέφερε ιερέας (που συνδέεται πνευματικά με αγιαννανίτες μοναχούς) στο χθεσινό του κήρυγμα μετά την ακολουθία των χαιρετισμών σε ιερά μονή στην περιοχή του Σκαραμαγκά, πληροφορήθηκε από εκείνους πως εδώ και τρείς ημέρες το καντήλι που βρίσκεται στην ιερά σκήτη Αγίας Άννης και μπροστά στην εικόνα της Αγίας, κινείται με θαυμαστό τρόπο.
Οι αγιορείτες μοναχοί είναι, όπως ανέφερε ο ιερός πατέρας, ανήσυχοι και προβληματισμένοι για το γεγονός, καθώς πιστεύουν πως προμηνύει άσχημα γεγονότα.
Πάντως, ανεξάρτητα από το τι σημαίνει αυτό το θαυμαστό γεγονός, σίγουρα είναι μια ακόμα ευκαιρία για να μας παρακινήσει περισσότερο σε προσευχή και μετάνοια. 

Η στάση προς τους κληρικούς...Γράφει ο Αρχιμ. Πορφύριος, Ηγούμενος Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

πηγή  Αρχιμ. Πορφύριος, Ηγούμενος Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

Όταν είμασταν παιδιά, στην δεκαετία 1960-1970, όταν περνούσε κάποιος ρασσοφόρος, μας άρεσε ιδιαίτερα να τρέχουμε, και να του φιλήσουμε το χέρι.

Δεν ήταν μόνον οι συμβουλές από την οικογένεια και το κατηχητικό, ήταν και εκείνες οι ευχές που μας έδιναν οι παπούληδες, όταν φιλούσαμε το χέρι τους. Ήταν και το ήθος των τότε ιερέων μας. 

Ύστερα, φοιτητές στην Θεσσαλονίκη, στην αρχή, αντιδρούσαμε στην ωραία παλαιά μας συνήθεια. Όμως βλέπαμε και κάτι άλλο. Πήγαινες να φιλήσεις το χέρι κάποιου κληρικού, και αυτός το τραβούσε. Δήθεν από ταπείνωση, δήθεν φιλικά, δήθεν … Δήθεν ιερείς …

Αργότερα, στο Άγιον Όρος Άθω, βλέπαμε να φιλούν το χέρι του παπά οι πάντες. Φράσεις: Είσαι παπάς, δόσε μας την ευχή σου΄ παπά μου, να σου φιλήσω το χέρι, και άλλες παρόμοιες, τις άκουγες πολύ συχνά.

Άλλες φορές πάλι, τύχαινε να πας στον παπαΕφραίμ, στα Κατουνάκια, και σου φιλούσε το χέρι, και όσοι έβλεπαν ή το μάθαιναν, έλεγαν: ά, αυτός θα γίνει παπάς.

Σε κάποιον διάκο, είχε πει, εκείνος ο αρχάγγελος της αγιορειτικής ερήμου: άμα γίνεις και παπάς, θα σου φιλήσω και το χέρι. Ρώτησα, χρόνια αργότερα τον παπαΙωσήφ, τί να σήμαινε αυτό το ρήμα του οσίου ανθρώπου του Θεού, και μας είπε: Στις περιπτώσεις αυτές, ο λόγος είναι διφορούμενος. Ή υπάρχει κώλυμμα, ή δεν θα γίνει ο διάκος παπάς. Πράγματι. Παπάς δεν έγινε ο περί ου ο λόγος. Αγνοείται η τύχη του.

Σήμερα όμως, τα πράγματα άλλαξαν, και από ότι φαίνεται, άλλαξαν πολύ.

Στις δημόσιες υπηρεσίες, ο παπάς προσφωνείται πλέον όπως και κάθε άλλος: --Τί θα θέλατε, κύριε; Μάλιστα, κύριέ μου, και άλλες παρόμοιες φράσεις. Το «πάτερ» σχεδόν εγκαταλείφτηκε.

Γιά χειροφίλημα, ούτε λόγος. Τί κάνετε; Πώς είστε; Και κάνουμε χειραψία.

Ο Γέροντας μάς έλεγε: Και απλός μοναχός να είσαι, θα δίνεις το χέρι σου, να το φιλήσουν οι άνθρωποι. Προσκυνούν το σχήμα σου. Μην τους αδικείς και μην του στερείς την ευλογία του Θεού.

Αλλά, γιατί, απόψε, θυμήθηκα τα χειροφιλήματα και τις προσφωνήσεις;

Γιατί βλέπω πως, και εδώ, στην Ελλάδα, πλέον, οι άνθρωποι δεν συνεχίζουν τις παραδόσεις, όσον αφορά τον ρασσοφόρο. Δεν τολμώ να πω ότι δεν μας σέβονται, γιατί με ενδιαφέρει περισσότερο το κατά πόσο σέβομαι εγώ τον εαυτό μου και τον συνάνθρωπο.

Και ακόμα, έτσι που έχουμε πλέον αγωγή από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, είναι πάρα πολύ εύκολο να περάσεις το μήνυμα που θέλεις, να φέρεις τα απάνω κάτω.

Δέστε και δύο ιστορίες, γιά να καταλάβετε καλύτερα τι θέλω να πω, αγαπητοί.

1.Ο Γιώργος, σχεδόν τεσσάρων ετών, βλέπει τον πατέρα του να φοράει ράσσο, γιά να βοηθήσει στο ψαλτήρι. Είναι αρχή της Σαρακοστής. Τραβάει το μανίκι της μάννας του και την λέει: Τέτοια στολή θέλω να με πάρεις γιά να την φορέσω. – Τί στολή, παιδί μου; Λέει η μάννα, αφού δεν βλέπει κάτι παράξενο μέσα στον ναό. - Σαν του μπαμπά. Θέλω να γίνω μπάτμαν.
Το ράσσο ο μικρός το συνδύασε με την μπέρτα του μπάτμαν.

2.Άλλος μικρός ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας στο χωριό τους, και ακούει ήχο από κουδουνάκια. Όλος περιέργεια, μπαίνει μέσα στον ναό, την στιγμή που ο αρχιερέας, κάτω από τον πολυέλεο, λόγω μεγάλης πανηγύρεως, φορούσε τον σάκκο που του πρόσφεραν οι διάκονοι. Και εκεί που τον τακτοποιούσαν, τα κουδουνάκια έβγαζαν τον ήχο τους. Ο αρχιερέας ήταν πλέον ντυμένος με όλη την μεγαλοπρέπεια των αυτοκρατορικών αμφίων του.

Βλέποντας τα δρώμενα ο μικρός, κάνει στροφή και βγαίνει τρέχοντας, γιά να συναντήσει την μητέρα που δεν είχε ανεβεί ακόμα τα σκαλιά. – Μαμά, μαμά, τρέξτε. Μέσα εδώ είναι ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής.

Γελάτε; Μήπως, μετά από όσα γράφουμε απόψε οφείλουμε να δούμε κάπως πιο σοβαρά τέτοιες και ανάλογες καταστάσεις; Μήπως, οφείλουμε και να κλάψουμε λίγο; 

Πάντως το αντικληρικό πνεύμα συνεχώς βρίσκει όλο και περισσότερους οπαδούς.

Άντε, μετά από τόση τηλεόραση, να πείσεις τα παιδιά ότι το ράσο και τα άμφια τα φορούν οι κληρικοί και όχι οι τηλεοπτικοί αστέρες, ηθοποιοί, καρναβάλια, μάγοι κλπ.

Ο Θεός να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει, αδερφοί μου.

Συμπλήρωσε 16 μήνες στην φυλακή ο Αχρίδος Ιωάννης

Σήμερα ο  Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος  και Μητροπολίτης Σκοπίων 

κ.Ιωάννης, συμπλήρωσε δέκα έξι  (16)  μήνες  κρατούμενος στις φυλακές της FYROM.

Kι΄επειδή δεν κάνουμε τίποτε για τον ΠΑΝΑΞΙΟ αυτόν μαρτυρικό Ιεράρχη,

 ο οποίος και μέσα  στα δεσμά του προσεύχεται για όλους μας, ακόμη και 

για τους σταυρωτές του, του στέλνουμε αυτό το σκίτσο, 

που βρήκαμε στο internet, και παριστάνει ένα δάκρυ 

ανάμεσα στα συρματοπλέγματα,

 το οποίο ζωγράφισε νεαρός κρατούμενος στις Ελληνικές 

φυλακές  Αυλώνας.

πηγή

"Οἱ Χριστιανοὶ σήμερα ἔχουν φθάσει στὸ σημεῖο δύσκολα νὰ ξεχωρίζουν τοὺς πνευματικοὺς γιατροὺς ἀπὸ τοὺς κομπογιαννίτες"

Τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Ἡ σημερινὴ πνευματικὴ κατάστασις στὴν Ἑλλάδα

Τώρα  συμβαίνει νὰ βρισκόμαστε σὲ μία καμπὴ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ κομπογιαννίτης γιατρὸς (δηλαδὴ ὁ μὴ δυνάμενος νὰ θεραπεύση ἢ νὰ καθοδηγήση σωστὰ πνευματικὸς πατὴρ) δὲν ἔχει ἐπίγνωσι ὅτι εἶναι κομπογιαννίτης. Ὁ κομπογιαννίτης ὅμως εἶναι σὲ θέση νὰ ἀναγνωρίση ἕναν πραγματικὸ γιατρό, ὅταν συναντηθῆ μὲ αὐτὸν ἢ ὄχι; Ἡ ἀπάντησις εἶναι, ὅτι, ἂν ἔχη πορρωμένη συνείδησι, δὲν θὰ τὸν ἀναγνωρίση. Αὐτὸ συνέβη μὲ τὸν Ἰούδα, ὁ ὁποῖος ἐγνώρισε μὲν τὸν Χριστόν, ἀλλὰ  ὄχι ὅπως οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι. Ὁ Ἰούδας δὲν κατάλαβε ποιὸς ἦταν ὁ Χριστός. Γιατί; Διότι πνευματικὰ δὲν ἦταν ἐν τάξει. Δηλαδὴ ὁ Ἰούδας ἀπεδείχθη κομπογιαννίτης καὶ οὔτε τὸν ἑαυτὸ τοῦ μπόρεσε νὰ σώση.

Σήμερα δίνει ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία τὴν δυνατότητα σὲ κάποιον νὰ ἀνιχνεύση τὸν πραγματικὸ γιατρὸ καὶ νὰ τὸν διακρίνη ἀπὸ ἕναν κομπογιαννίτη; Δηλαδὴ μποροῦμε σήμερα νὰ ἀνιχνεύσωμε τὸν ἀληθινὸ πνευματικὸ πατέρα, ἐκεῖνον ποῦ εἶναι σὲ θέσι νὰ θεραπεύη, ἀνάμεσα σὲ πολλοὺς ἄλλους; Ἢ ἀλλιῶς μποροῦμε σήμερα νὰ ἀνιχνεύσωμε τὸν ἅγιο μέσα στὸ πλῆθος;

Δύσκολο φαίνεται. Δηλαδὴ οἱ Χριστιανοὶ σήμερα ἔχουν φθάσει στὸ σημεῖο δύσκολα νὰ ξεχωρίζουν τοὺς πνευματικοὺς γιατροὺς ἀπὸ τοὺς κομπογιαννίτες. Καὶ φθάσαμε σ’ αὐτὴν τὴν κατάστασι, διότι ἀντικαταστήσαμε τὴν Πατερικὴ Θεολογία μὲ δυτικοῦ τύπου θεολογία, μὲθεολογία τῶν....

 δογμάτων, μὲ θεολογία τοῦ βιβλίου δηλαδὴ καὶ ὄχι ἐμπειρική, ἡ ὁποία δὲν ὁδηγεῖ στὴν κάθαρσι τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ πάθη. Καταδιώξαμε τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοσι καὶ τὴν ἀντικαταστήσαμε μὲ τὰ δόγματα ἢ μὲ τὴν ἠθικὴ (εὐσεβισμό). Καὶ αὐτὸ συνέβη ἀπὸ τοὺς χρόνους μετὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασι τοῦ 1821, μὲ πρωταίτιο τὸν Ἀδαμάντιο Κοραή.

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο "Πατερικὴ Θεολογία"

πηγή