ΜΝΗΜΟΝΙΑ 2010-… ΠΡΟΣ «ΝΕΟ 1204, 1453… 1941-45»;;;

ΜΝΗΜΟΝΙΑ 2010-…

ΠΡΟΣ «ΝΕΟ 1204, 1453… 1941-45»;;;

Ρωμανού Ξενοφάνουc 
Ανδρούτσου*

Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια το πολιτικό χτικιό, άχρηστοι και ανίκανοι λεβαντίνοι, 
οι συμμορίες του κομματισμού και μας παραδίδουν αμαχητί στους Φραγκογερμανούς, στους 
«Βενετούς», στους εμπόρους των εθνών - τοκογλύφους.

Kωστής Παλαμάς, «Η φλογέρα του βασιλιά»

Και αφού οι Ευρωαμερικάνοι, εδώ και δύο αιώνες, «άρμεξαν» κανονικότατα τις 
οικονομίες και το βιός μας, όπως μόνον αυτοί ξέρουν, μάς έβαλαν «πανηγυρικώς»
στο euro, ασχέτως εάν ακόμα αναμένουμε μια πειστική εξήγηση για την πανύψηλη
 ισοτιμία των 340,75 δραχμών… Για να μάς εγκλωβίσουν ξανά, σήμερα, σε σε
 μια νέα μακρόχρονη δουλεία πιστωτικών καρτών και δανείων χειρότερη των 
826, 1843, 1860, 1894,1913 και 1932, τις παρενέργειες της οποίας, τις ζει ήδη
 «στο πετσί της» η μέση ελληνική οικογένεια.

Γιατί μόνον κατ’ αυτόν τον τρόπο... Όσο εμείς οι γενίτσαροι οσφυοκάμπτες
 τούς παραδίδαμε την ψυχή και τα ζώπυρα μας, την πνευματική και 
πολιτιστική μας κληρονομιά, χύνοντας και το αίμα μας στους 
«συμμαχικούς» πολέμους που αυτοί άνοιγαν, υπογράφοντας και τις 
τόσες άδικες εθνοκτόνες «Συνθήκες» που μας «πρότειναν», τότε 
και μόνον τότε, οι πλεονέκτες Δυτικοί μάς επέστρεφαν σπιθαμή προς σπιθαμή, 
κάποια, ελάχιστα, από τα πάλαι ποτέ ρωμανικά μας εδάφη. 
Τότε και προκειμένου να εξασφαλίζουν εκ νέου την υποτέλειά μας,
 οι σνομπ «σύμμαχοι» μάς δάνειζαν επιπλέον χρήματα από τα κλεμμένα… 
Απ’ τα αμύθητα πλούτη που λήστεψαν οι πρόγονοί τους από τις 
επιδρομές και τις σταυροφορίες στα «βυζαντινά» μας εδάφη και
 από τους μετά την απελευθέρωση του 1821 τοκογλυφικούς εκβιασμούς
 τους, μια τακτική, την οποίαν εφήρμοσαν ανεξαιρέτως σε όλους τούς ανά
 τους αιώνες, εξανδραποδισμένους λαούς της πολύπαθης γης μας.
 Τότε ήταν που μας «λάδωναν», πάντοτε με γνώμονα τους 
εκάστοτε γεωστρατηγικούς τους σχεδιασμούς και συμφέροντα. Χρήματα και εδάφη, 
τα οποία σήμερα, αναισχύντως, μάς ΤΑ ΖΗΤΟΥΝ ΠΙΣΩ μέσω της αναγκαστικής
 εκποίησης δημόσιας περιουσίας εν μέσω δυσβάσταχτων τόκων, έχοντας μας 
«στο χέρι» λόγω των δανείων, των «πακέτων» και των «επιδοτήσεων» στα οποία 
από τότε μας ενέπλεξαν.

Τι κι αν φώναζε ο ειλικρινής λόρδος Βύρων...

«Απ’ τους άπιστους Φράγκους λευτεριά μη ζητάτε! 
Εκεί ζουν ηγεμόνες που πουλούν και αγοράζουν. 
Με δικό σας τουφέκι και σπαθί πολεμάτε!

Αυτού θάβρετ’ ελπίδα, κι ό,τι θέλει ας τάζουν. 
Ζυγός Τούρκου με Φράγκου πονηριά σαν ταιριάζουν 
Την ασπίδα, όσο νάναι δυνατή, θα τη σπάσουν».

Αν και ο αγαθός μασόνος φιλέλληνας δεν συμπεριέλαβε και τους Άγγλους
 συμπατριώτες και «αδελφούς» του στον ληστρικό ανθελληνικό ευρωπαϊκό
 συνασπισμό παρά μόνον τους Γάλλους συνδιεκδικητές της ελλαδικής επικράτειας,
 αναλογικά δεν είχε άδικο, μιας κι ο πρώτος διδάξας, ήταν κείνος ο αρχετυπικός
 Φράγκος, ο αφιονισμένος σύμβουλος του Όθωνα Α΄ (912-973), επίσκοπος 
Λιουτπράνδος, τον οποίον κατεξευτέλισε ο τεράστιος Νικηφόρος Φωκάς, 
από τότε ορυόταν έναντι των Ρωμηών: «Εμείς οι Λογγοβάρδοι, Σάξονες, 
Φράγκοι, Λοθοριγκοί, Βαγι
όριοι, Σουηνοί, Βουργούνδιοι περιφρονούμε τόσο πολύ (τους Ρωμαίους και
 τους αυτοκράτορές τους), ώστε όταν οργιζόμαστε με τους εχθρούς μας, ουδεμία 
άλλη ύβριν λέγομε, ειμή “Ρωμαίε”! Τούτο μόνον, τουτέστι με το όνομα των
 Ρωμαίων εννοούντες, ό,τι δυσγενές, άτολμο, άπληστο, ακόλαστο, ψευδές, 
και μάλιστα ό,τι πονηρό».

Επομένως, οι απ’ αιώνων συμπλεγματικοί Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι
 αργυραμοιβοί και «εταίροι» μας, είναι μεν οι ηθικοί αυτουργοί της πτώσης 
μας, αλλά εμείς, οι αμνήμονες και λιπόψυχοι νεογραικοί είμαστε οι κυρίως 
υπεύθυνοι, γιατί από αλληλέγγυοι εν Χριστώ συμμαχητές που ήμασταν
 κάποτε, παρασυρθήκαμε και ασπαστήκαμε τις υποσχέσεις και τα σπουδάματα
 της Αγγλοσαξωνίας, της Φραγκίας και της Εσπερίας, «παρασυνεβλήθημεν
 τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθημεν αυτοίς» (Ψαλμ., μη΄21), 
γινόμενοι ορθόδοξοι a la carte, ανιστόρητοι απάτριδες, φίλαυτοι και 
οκνηροί, παραδομένοι στον αμοραλισμό, στο passa tempo, στον εύκολο 
πλουτισμό και στον ωχαδερφισμό. Γιατί από θεμιτοί συν-αγωνιστές και
 συν-εργάτες στον μόχθο και στην θέωση, μετατραπήκαμε σε αδηφάγες
 σάρκες και σε «σιδερένιους» μεσαιωνικούς μονομάχους ζώντας πλέον σε
 μια Ελλάδα - «Άγρια Δύση» που κατάντησε την κοινωνία μας “saloon” 
και τα μυαλά μας “rodeo”.

Έτσι σήμερα, η υλοποίηση του σχεδίου των κοσμοκρατόρων προχωρά, 
δίχως να τους πολυενδιαφέρουν πλέον τα απανταχού κρατικά μορφώματα
 που οι ίδιοι δημιούργησαν, αλλά ούτε και οι εγχώριοι συνεργάτες τους, 
πολλούς από τούς οποίους, ήδη «δίνουν» και «εκτελούν» με συνοπτικές
 διαδικασίες όπως εκτελούσαν άλλοτε και οι Ναζί πρόγονοί τους,
 τούς ντόπιους δοσίλογους αχυρανθρώπους και πληροφοριοδότες τους. 
Κι όσον αφορά και τα (πρό τόκων) 162 δις ευρώ των πολεμικών αποζημιώσεων, 
για τις σφαγές, τα ολοκαυτώματα, τις καταστροφές και τους 1.100.000 νεκρούς μας κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, ουδείς λόγος.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι νεοφεουδάρχες της Δυτικής Τραπεζικής Μεταφυσικής μάς επιτίθενται και πάλι, με αποτέλεσμα, σήμερα, να βιώνουμε ένα άλλο 1843 και εν μέσω προβοκατόρικων ενεργειών, μάς ασκούν ένα βρώμικο ψυχολογικό πόλεμο ώστε να μάς εξαναγκάσουν να συμμορφωθούμε προς τις υποδείξεις των «μνημονίων» της νέας “Κοmmandatur”, υπενθυμίζοντάς μας, ότι σε περίπτωση της οποιασδήποτε αντίρρησης, υπάρχουν και οι επιλογές της ολοσχερούς κατάσχεσης της Δημόσιας περιουσίας μας, της πτωχεύσεως, της αποβολής από την Ε.Ε., ή ακόμα και ενός νέου…1453!

Τούτη τη φορά, όμως, η νέα «Ιερά Συμμαχία» επιτίθεται, όχι με εμφανείς σφαγές, βιασμούς, λεηλασίες και πυρίτιδα, αλλά ούτε και με στούκας, πυρηνικά ή ουράνιο όπως επιτέθηκε και στους «ανυπάκουους» Σέρβους αδελφούς μας, αλλ’ εν μέσω εμμέσων απειλών, δυσφήμησης και χλευασμών, μάς επιβάλει νέους «αλαμανικούς» φόρους όπως και προ της αλώσεως του 1204. Ανασύροντας σήμερα, από τα κατάστιχα της αιματοβαμμένης ιστορίας της, τον διαχρονικό, οθωμανικό της «Δούρειο Ίππο» και μαζί με τον ολοένα και αυξανόμενο οικονομικό αποκλεισμό προσπαθεί να μάς βάλει για τα καλά κάτω από την νεοάρια τοκογλυφική της γκιλλοτίνα, όπως έπραξε και τότε… με την Συνθήκη Υποτέλειας (Act of Submission) τής 24-7-1825!

Διά του λόγου το αληθές και σύμφωνα με τον έγκυρο οικονομικό διαδικτυακό ιστότοπο “sofokleous10.gr”, την Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010, δημοσιεύθηκε ότι: «(…) η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε με το Ελληνικό Δημόσιο η αλληλεγγύη του ΔΝΤ και των κρατών της Ευρωζώνης στην Ελλάδα με τη χορήγηση του δανείου των 110 δις. ευρώ, εκδηλώνεται υπό τον όρο, ότι θα έχουν το δικαίωμα κατάσχεσης δημόσιας περιουσίας σε κάθε περίπτωση αθέτησης πληρωμών από την Ελλάδα.

Ουσιαστικά το Δημόσιο παίρνει ένα δάνειο το οποίο θα δεσμεύει το ελληνικό κράτος όπως περίπου δεσμεύεται ένας ιδιώτης, όταν λαμβάνει δάνειο από μια τράπεζα: αν δεν εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του, η τράπεζα έχει το δικαίωμα να ζητήσει την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων, για να εξοφληθεί το χρέος. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του διεθνούς δανείου των 110 δις. ευρώ, αλλά με έναν ακόμη χειρότερο όρο: η διαδικασία κατασχέσεων δημόσιας περιουσίας μπορεί να ενεργοποιηθεί ακόμη και αν η Ελλάδα φανεί ασυνεπής στις πληρωμές της σε ιδιώτες πιστωτές και όχι προς τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και ΔΝΤ. Με τον τρόπο αυτό, το διεθνές σύστημα “έδεσε” την Ελλάδα, ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να ακολουθήσει το δρόμο της Ρωσίας ή της Αργεντινής, λέγοντας πολύ απλά “δεν πληρώνω” και επιδιώκοντας να εκβιάσει μια ευνοϊκότερη συμφωνία εξυπηρέτησης του χρέους. Μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με την “τρόικα,” κάθε τέτοια προσπάθεια θα οδηγεί σε διαδικασίες κατάσχεσης κρατικών ακινήτων, μετοχών, ή άλλων περιουσιακών στοιχείων και δικαιωμάτων.

Ο όρος που “δαγκώνει” κρύβεται στο άρθρο 14, με τον τίτλο “Εφαρμοστέο δίκαιο και δικαιοδοσία”. Εκεί ορίζεται, ότι:

1.    Η παρούσα Σύμβαση καθώς και κάθε εξωσυμβατική υποχρέωση που τυχόν προκύψει από την παρούσα ή σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο.

2.    Οι συμβαλλόμενοι αναλαμβάνουν την υποχρέωση να υποβάλουν οποιαδήποτε διένεξη προκύψει σχετικά με τη νομιμότητα, την ισχύ, την ερμηνεία ή την εκτέλεση της παρούσας Σύμβασης στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

3.    Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη.

4.  Οι Δανειστές μπορεί να εκτελέσουν ή να επιδιώξουν να εκτελέσουν οποιαδήποτε απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ορίζεται στην παρούσα ή άλλα δικαιώματα κατά του Δανειολήπτη στα δικαστήρια της χώρας του Δανειολήπτη.

5.   Με την παρούσα ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος.

Ουσιαστικά, δηλαδή, αν το Δημόσιο αθετήσει υποχρεώσεις του έναντι

των πιστωτών, αυτοί θα μπορούν να εκδώσουν, με βάση το αγγλικό

δίκαιο, μια διεθνή “διαταγή πληρωμής”, προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Στη συνέχεια, με την απόφαση αυτή θα μπορούν να επιβάλλουν στα ελληνικά δικαστήρια την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, από δημόσια ακίνητη περιουσία, μέχρι μετοχές σε εταιρείες ή άλλα δικαιώματα! Το Δημόσιο, με τη σύμβαση δανειοδότησης έχει αμετάκλητα παραιτηθεί όλων των δικαιωμάτων του να εμποδίσει αυτές τις διαδικασίες, με τις οποίες η χώρα θα “βγει στο σφυρί” για την ικανοποίηση των πιστωτών της(…)».

Και όλα αυτά τα επώδυνα, εν μέσω απειλών και προειδοποιήσεων για έξωση από την «Ευρωπαϊκή Οικογένεια» και ούτε λίγο ούτε πολύ, παράδοση στις κοφτερές «οθωμανικές δαγκάνες» που παραμονεύουν για να αποκόψουν κάποιο μέλος της ήδη κουτσουρεμένης ελληνικής επικράτειας.

Σύμφωνα με τον δημοφιλέστερο ευρωπαϊκό πολιτικοστρατιωτικό διαδικτυακό ιστότοπο, “Defencenet.gr”, το αμερικανικό “think tank” “Stratfor Global Intelligence”, την 28/6/2010, απεικονίζει «τις βλέψεις και τα σχέδια των συμμάχων και εταίρων μας...»:«Μαύρη έκθεση για την Ελλάδα από το STRATFOR, σε σημείο... παρεξηγήσεως αφού προβλέπει για την ερχόμενη τριετία μόνο γεωπολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δεινά, τα χειρότερα μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους το 1830, η οποία μάλιστα θεωρεί ότι η σύγχρονη Ελλάδα βρίσκεται από άποψη συμμαχιών σε ακόμα δυσμενέστερη θέση από αυτή που βρισκόταν πριν (!) από την Επανάσταση του ’21!Χαρακτηριστικό είναι ότι οι συντάκτες της έκθεσης καταλήγουν διατυπώνοντας τον ισχυρισμό ότι “Η Ελλάδα είναι η πρώτη φορά από το 1820 που είναι πραγματικά μόνη της!”.

“Η άκρως αρνητική έκθεση του ινστιτούτου που συγκεντρώνει μερικούς από τους κορυφαίους γεωστρατηγικούς αναλυτές των Η.Π.Α., οι οποίοι κατά κανόνα πριν την ενασχόλησή τους με το STRATFOR απασχολούντο σε κυβερνητικές θέσεις (CIA, Στέϊτ Ντιπάρτμεντ κ.λ.π.), προβλέπει τα εξής για το βραχυπρόθεσμο εθνικό μας μέλλον:Κρίσιμη μείωση του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής εσωτερικής κατάρρευσης, παράλυση του πολιτικού ελέγχου, κοινωνική έξαρση με την χρήση βίαιων πρακτικών, σταδιακή αποσύνδεση από τις μεγάλες δυνάμεις, πολιτική αποσταθεροποίηση σε σημαντικό βαθμό, και έξοδο από την ευρωζώνη!

Και μάλιστα η έξοδος από την Ευρωζώνη, λέει το STRATFOR, θα συντελεστεί όταν τα υπόλοιπα μέλη της ευρωζώνης πειστούν ότι δεν θα υπάρξει σοβαρός αντίκτυπος στις οικονομίες τους από την εξέλιξη αυτή. Δηλαδή τώρα μας έτειναν χείρα βοηθείας προκειμένου να μην δεχθούν πλήγμα οι οικονομίες τους, αλλά μελλοντικά, μόλις ‘ασφαλιστούν’ έναντι του ελληνικού ‘κινδύνου’ θα ‘κόψουν το σχοινί’ που μας κρατάει στην επιφάνεια”!

“Τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για την σύγχρονη μετεπαναστατική από συστάσεως του ελληνικού κράτους ιστορία της χώρας” αναφέρει η δεκασέλιδη ανάλυση(…). Δηλαδή, σύμφωνα με το STRATFOR θα έπρεπε η Ελλάδα να συμβιβαστεί με την ιδέα της γεωπολιτικής έκλειψής της και να μην αναζητήσει νέο ρόλο (…).

(…) Συνεχίζοντας, οι αναλυτές εξηγούν “ότι η Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων και την υπαρκτή απειλή για το Αιγαίο (σ.σ. παραδέχονται την απειλή, αλλά δεν κατανοούν τους ελληνικούς εξοπλισμούς ή δεν κατανοούν την σκοπιμότητά τους... ) δεν είχε εναλλακτική λύση παρά να χρεωθεί, ύστερα από την απώλεια του ενδιαφέροντος από τους δυτικούς προστάτες εταίρους (...).”

(…) Για το STRATFOR, “η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς εξωτερικό προστάτη”,και τίθεται το ερώτημα, “Αν η Ελλάδα θα μπορέσει να αποδεχτεί την μείωση κατά πολύ του γεωπολιτικού της ρόλου, κάτι που δεν εξαρτάται από την ίδια αλλά εξαρτάται από τις στρατηγικές που υιοθετεί η Τουρκία, η οποία είναι μια αναδυόμενη γεωπολιτική δύναμη που στοχεύει να επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια, την Μέση Ανατολή και τον Καύκασο (...).

Η συμβουλή του ινστιτούτου είναι να βρει η Ελλάδα τον τρόπο να ξαναγίνει χρήσιμη σε μια ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις (σημ.γραφ.: «Ισραήλ»;;;), σπεύδει όμως να πει ότι είναι κάτι απίθανο, “εκτός εάν μια σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων (σημ. γράφ.: «Κύπρος - Iσραήλ - Τουρκία - Η.Π.Α. - Ρωσσία» για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο;;;) επιστρέψει στα Βαλκάνια (…)”.

«Έκλειψη» λοιπόν του γεωπολιτικού μας ρόλου, μια πιθανότατη αποσύνδεση από την Ε.Ε. εφόσον οι τοκογλύφοι εξασφαλίσουν «τα νώτα» τους, πλήρης συναίνεση με τις αξιώσεις του κάθε Σουλτάνου, προτρέποντάς μας κιόλας, «να βρει η Ελλάδα τον τρόπο να ξαναγίνει χρήσιμη σε μια ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις, παρ’ ότι αυτό «είναι κάτι απίθανο, εκτός εάν μια σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων επιστρέψει στα Βαλκάνια...». Αυτό κι αν θυμίζει κάτι από τις προρρήσεις του Πατροκοσμά, του Γέροντα Παΐσιου, του Ιωσήφ του Βατοπεδινού κ.α...!

Είναι πλέον εμφανές, ότι οι δανειστές μας, μάς εγκαταλείπουν και μάς ωθούν σε επιστροφή στην κουτσουρεμένη και ζητιάνα Γραικία του 19^ου αιώνα και της δεκαετίας του 1930, φιλοδοξώντας να πετύχουν στόχους, τους οποίους, ούτε το Γ΄ Ράϊχ δεν κατάφερε…

Πηγή: Περιοδικό «Νουμάς», 1930. Δημοσίευση:http://www.capital.gr/history_of_xaa/Default.aspx?id=951635&pg=1

Αυτό που όμως δεν μας λένε ευθαρσώς, είναι, ότι εάν δεν συναινέσουμε στα αδηφάγα γεωπολιτικά τους συμφέροντα δεν θα τους προξενούσε και λύπη εάν τα σύνορα μας επέστρεφαν και πάλι πίσω στον Σπερχειό... Γιατί στις μέρες μας, πέφτουν «οι μάσκες» του φθόνου και του συμπλέγματος, αλλά κι αυτού του αόριστου αλλά τόσο ενδόμυχου υπαρκτού φόβου των Φραγκοτευτόνων και των Αγγλοαμερικανών έναντι της «μαρμαρωμένης» Ρωμηοσύνης...

Η τακτική τους; Η ίδια όπως και τότε... Εκτός του ότι συνεχίζουν με αυξανόμενη ένταση την άλωση εκ των έσω με την αλλοίωση της παράδοσης και της ιδιοπροσωπείας μας, μέσα απ’ την απειλή και του οθωμανικού casus belli μας εξαπολύουν επίθεση σε όλα τα επίπεδα.

Κι όλα αυτά για να μάς αλλοτριώσουν, να μάς ταπεινώσουν, να μάς εξαθλιώσουν και να μάς εκβιάσουν ευκολότερα κι αν γίνεται, να ξεμπερδέψουν άπαξ και διά παντός με τον διαχρονικό φόβο και εχθρό τους, με εμάς τους ατίθασους γραικούς, αρπάζοντας τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές και υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών μας, διασπώντας μας σε μικρά «κοσσοβοειδή» κρατίδια – δορυφόρους τους, με κέντρο, μια ευρύτερη μητροπολιτική Αθήνα στην καλύτερη περίπτωση... Στη χειρότερη; Μέχρι και σε μια νέα αποκλεισμένη Παλαιστίνη, εάν αποτολμήσουμε να προβάλουμε την οποιαδήποτε αντίσταση.

Τα σαμποτάζ, όμως πάντα ξεκινούν εκ των έσω… Έτσι και η κουτοπόνηρη Δύση τους τελευταίους δύο αιώνες, χτυπά αλύπητα την «καρδιά του Γένους», την Αγία Ορθοδοξία, τις παραδόσεις, το φιλότιμο και την λεβεντιά μας. Προκειμένου να μας χειραγωγήσουν και όπως είχε διαβλέψει από τον 19^ο αιώνα ο άγιος Χριστόφορος ο Παπουλάκος, αφού πρώτα μάς καταχρέωσαν, μάς μύησαν στα «άθεα γράμματα που ύφαναν το σάβανο του γένους» και συν τω χρόνω, στις δικές τους μασονόφερτες αριστεροδεξιές ιδεολογίες, στον φεμινισμό, στην σεξομανία, στην αποδοχή του «τρίτου φύλου», στην παρά φύση τρυφή και στην καταναλωτική μανία, στον εθνομηδενισμό και στην εκκλησιομαχία. Έτσι σήμερα, αυτή η νέα Βαυαροκρατία, ολοένα και επιταχύνει την υλοποίηση του φερομένου ως «δόγμα Κίσσινγκερ» προετοιμάζοντας, ταυτόχρονα και την «ανάγκη» για την θέσπιση του ενιαίου Παγκόσμιου Κράτους και Νομίσματος...

Λοιπόν, ποιός τολμά σήμερα να αμφισβητήσει τον αγράμματο, κατά κόσμον, Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό; Όταν αυτός επέμενε ότι «το κακό θα σας έρθει από τους (φραγκο)διαβασμένους»; Δηλαδή από κάποιους «διαφωτιστές» πανεπιστημιακούς και τους πολιτικούς πρυτάνεις του πολυπολιτισμού, της «δημιουργικής λογιστικής» και της ενδοτικής εξωτερικής πολιτικής;

Το αποτέλεσμα; Στις μέρες μας εν μέσω των αλλεπάλληλων μνημονίων και «μεσοπρόθεσμων», αλλά και της ασύστολης λαθρομετανάστευσης, ζούμε την σφοδρότερη επίθεση των συνασπισμένων, πλέον, εκγόνων του Ευρωπαϊκού και Αμερικανικού «Διαφωτισμού» εναντίον της Ελλάδος στην νεώτερη ιστορία. Του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία και του εθνοκτόνου διεθνιστικού σοσιαλκομμουνισμού στον Πολιτισμό και στην Θρησκεία. Μια ολομέτωπη επίθεση, που μας οδηγεί ολοταχώς προς έναν εργασιακό, κοινωνικό και πολιτισμικό μεσαίωνα, που όμοιό της, η χώρα της Φιλοσοφίας, των Τεχνών, της Επιστήμης, του Ηρωισμού και της Αγιότητας, ουδέποτε έχει ξαναζήσει.

O αγροτικός πληθυσμός και η αγροτική παραγωγή ολοένα και συρρικνώνονται. Η εναπομείνουσα βιομηχανία, η μεταποίηση και το εμπόριο ωθούνται σε ολοσχερή μαρασμό. Τα δικαιώματα του εργάτη, των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων ευτελίζονται και καταπατούνται, με τους εργαζόμενους να απολύονται σωρηδόν και με την εργαζόμενη μάνα να υποχρεώνεται να δουλεύει μέχρι να δει δισέγγονα. Η ασφυκτική φορολογία και ο πληθωρισμός τείνουν να στερήσουν από την μέση ελληνική οικογένεια ακόμα και τα απολύτως αναγκαία, ενώ θεσπίστηκε και ποινή φυλάκισης για οφειλή άνω των 5.000 ευρώ προς το Δημόσιο!

Η δίωξη της μεσαίας και μικρομεσαίας επιχείρησης εντείνεται προς όφελος των φραγκοαμερικανικών πολυεθνικών εταιριών, με αποτέλεσμα, οι διάφορες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες να βάζουν λουκέτο και να ωθούνται σε αλληλοσφαγή και αλληλοεξόντωση.

Οι υπεραυξημένοι φόροι των Ελλήνων πολιτών, αντί να συνεισφέρουν στην πληρωμή των συντάξεων και στην αναβάθμιση των Εξοπλισμών, της Παιδείας και της Υγείας, παραβιάζοντας στοιχειώδεις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, του Συντάγματός μας και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οδεύουν στα θησαυροφυλάκια των νεοναϊτικών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, με αποτέλεσμα, η απαξίωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας να συνεχίζεται και τα Ασφαλιστικά Ταμεία να καταρρέουν με τα ηλικιακά όρια των συντάξεων να εκτοξεύονται στα ύψη.

Τα ελάχιστα προνόμια στους πολύτεκνους, στα άτομα με ειδικές ανάγκες καθώς και οι συντάξεις των τιμημένων γηρατειών μειώνονται δραματικά ενώ και ο αριθμός των αιτήσεων απόρων γονέων προς το ορφανοτροφείο του «Παιδικού Χωριού - SOS», Βάρης, Αττικής, έχει αυξηθεί κατά 80% το πρώτο τρίμηνο του 2011!

H προηγούμενη κατοχική κυβέρνηση, κατόπιν προσταγής της «Τρόικα» και προκειμένου να εξοικονομήσει 5.000.000 ευρώ, αποφάσισε το κλείσιμο 1056 σχολείων, κάτι που είχε διαπράξει μόνον η κατοχική Τουρκία όταν έκλεισε τα σχολεία της Ίμβρου και της Τενέδου. Όμως, δεν παραλείπει να αναλάβει την εξόφληση του δανείου του Μεγάρου Μουσικής, αξίας 95.000.000 ευρώ, ενώ διαθέτει και 15.000.000 ευρώ για την ανέγερση του Μουσουλμανικού Τεμένους στο Βοτανικό!

Το ελλαδικό καπιτα-ληστρικό προτεκτοράτο, ζει έναν άνευ προηγουμένου εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των συνασπισμένων οργάνων τάξης και των παρακρατικών, οι οποίοι, επιτίθενται μαζικώς κατά των προδομένων Νεοελλήνων, με αποτέλεσμα, κάθε προσπάθεια λαϊκής αντίδρασης να παραλύει εν τη γενέση της.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να συρρικνώνεται δημογραφικά, οι μετανάστες που αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς προβαίνουν σε αθρόες ληστείες και δολοφονίες Ελλήνων πολιτών, ενώ και το ξεπούλημα – αποκρατικοποιήσεις - των Δ.Ε.Κ.Ο. και του ορυκτού μας πλούτου, προχωρούν ακάθεκτες.

Η ψυχοπνευματική εθνοκάθαρση, λαμβάνει χώρα στα θεμέλια του Γένους μας μέσα από τον αποχριστιανισμό και την υποβάθμιση της Παιδείας μας, με θύμα πλέον και τον παπά – εξομολόγο. Μια επιλογή, που τόσο διευκολύνει την βούληση «κύκλων» του Υπουργείου (Α)παιδείας και (Α)θρησκείας, να εισάγουν την γιόγκα, το Τάι Τσι, αλλά και το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από την πρωτοβάθμια κιόλας εκπαίδευση, ως ολοκλήρωση, του από τριακονταετίας ολεθρίου σχεδίου εκμαυλισμού, αποχριστιανισμού και αφελληνισμού των ελληνοπαίδων μας… Μέσα από την εγκαθίδρυση των μικτών – αρρενοθήλεων – σχολείων και την παράλληλη αφαίρεση της ομοιόμορφης ποδιάς που εμπόδιζε την «μύηση» της νεολαίας μας στον καταναλωτισμό και την έξαψη του «άγουρου» γενετησίου τους ενστίκτου. Επιλογές εγκληματικές και στοχευμένες, που έχουν μετατρέψει τα σχολειά μας, σε πασσαρέλες μόδας αλλά και σε σεξουαλικές μπαρουταποθήκες!!!

Παράλληλα και προς ευόδωση των νεοταξικών εκπαιδευτικών προτύπων, η κυβέρνηση προκειμένου να πειραματιστεί με το «Ψηφιακό Σχολείο», «αμέλησε» να τυπώσει τα σχολικά βιβλία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων, με αποτέλεσμα, όλα τα σχολεία της χώρας, είτε να υπολειτουργούν ή να τελούν υπό κατάληψη. Τα εθνικά και θρησκευτικά μας σύμβολα αποκαθηλώνονται, με την Εκκλησία να μην έχει πλέον λόγο ούτε για το μάθημα των Θρησκευτικών ενώ και οι περικοπές των μισθών και των προσλήψεων του κλήρου είναι προ των πυλών. Η θεσπέσια γλώσσα μας βαίνει παρασκηνιακά προς εκλατινισμό μιας και υπάρχουν εισηγήσεις για την απόσυρση των πολλών «περιττών» φωνηέντων. Τα σχολικά μας βιβλία μεταρρυθμίζονται βάση έξωθεν οδηγιών, η «Βυζαντινή» ιστορία και η επανάσταση του 1821 είναι υπό διωγμόν από το Λύκειο και αντικαθίστανται από την Ευρωπαϊκή - Φράγκικη Ιστορία των κατακτητών μας ενώ και η εναπομείνουσα εθνική μας παράδοση, οι Άγιοι και οι Ήρωες μας, αποσύρονται από τα σχολικά μας βιβλία ως «ένδειξη καλής θελήσεως» στους νεοοθωμανούς και τα λοιπά γειτονικά αρπακτικά.

Η σημερινή άθεη ελλαδική κυβέρνηση, κλείνει το τμήμα της Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, δήθεν λόγω «ατασθαλιών», ενώ η εξαγωγή των ανθέων της νεολαίας μας στα «πανεπιζήμια» της Δύσης αυξάνει δραματικά, ενώ και οι παραμένοντες, «εντός των τειχών», νέοι και νέες μας, παρασυρόμενοι από τον ψυχοκτόνο δυτικόφερτο τρόπο ζωής και σκέψης, συνεχώς εκπορνεύονται στην ψυχή και στο σώμα μαστιζόμενοι από την αθεϊα, την κρίση αξιών, την χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, την ανεργία και την αεργία.

Η ιδιωτική ελλαδική τηλεόραση μάς βομβαρδίζει με τουρκικά σήριαλς προκειμένου να καλλιεργήσει ένα πνεύμα «συμπαθείας» έναντι των επίδοξων Νεοσουλτάνων ενώ και η Ουνέσκο προχωρά την τελική απαλλοτρίωση κάθετί ρωμέηκου, κατακυρώνοντας στην οθωμανική «πολιτιστική» κληρονομιά - μαζί με τον καφέ και τον μπακλαβά - και τον τόσο παρεξηγημένο, από εμάς τους επιλήσμονες Νεογραικούς, ευφυέστατο και καταφερτζή Ρωμηό Καραγκιόζη.

Η Ορθόδοξη Πίστη απειλείται από την σατανικότερη αίρεση όλων των εποχών, τον Οικουμενισμό, ο Μοναχισμός μας κατασυκοφαντείται και διώκεται και πάλι, όπως και επί Όθωνα, ενώ παράλληλα, αναζητείται η «φόρμουλα» για να απαλλαχθεί το αχάριστο κράτος και από την μισθοδοσία των Ιερέων.

Μετά από δύο αιώνες, η φωνή του μουφτή ακούστηκε και πάλι στις κεντρικές πλατείες πολλών μεγάλων μας πόλεων, η «μυστική διπλωματία» περί του σκοπιανού και των ελληνοτουρκικών διαφορών δίνει και παίρνει, η νέα “Kommandatur” «αλωνίζει» μες στην Βουλή και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, πράγμα που είχε να συμβεί από το 1941 – 44, ενώ ο αριθμός των αστυνομικών τμημάτων, η δύναμη του Στρατού Ξηράς αλλά και οι αναχαιτίσεις των τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών από την Πολεμική μας Αεροπορία μειώνονται ημέρα με την ημέρα για λόγους οικονομίας!

Τέλος, ο νόμος περί «εχθροπάθειας», η διά νόμου διευκόλυνση της εμπορευματοποίησης των ανθρωπίνων οργάνων μέσα από το νεοκανιβαλισμό των μεταμοσχεύσεων, η αποποινικοποίηση των ναρκωτικών μαζί με το ηλεκτρονικό φακέλωμα διά της «Κάρτας του Πολίτη» που είναι προ των πυλών, ενσαρκώνει τα των Χάξλευ και Όργουελ μεταμορφώνοντας την πατρίδα μας από κοινωνία ελευθέρων πολιτών σε γκούλαγκ της «Νέας Τάξης», όχι Ανθρώπων, αλλά… «Πραγμάτων»!

Κι ο σκοπός τους; ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ… Ο διαχρονικά ατίθασος Ελληνισμός να ανανεώσει την υποτέλειά του στον Φράγκο δυνάστη, σ’ αυτόν τον αιώνιο εχθρό του για άλλα 200 χρόνια… Να λησμονήσει, πλέον, παντελώς τις εθνικές, πνευματικές και ιστορικές του ρίζες, να εξαθλιωθεί και να γονατίσει «ομαλά», ώστε να αφομοιωθεί «ειρηνικότερα» από την “New World Order”. Τα μέσα, ακριβώς πανομοιότυπα με εκείνα του 1439 στην σύνοδο Φερράρας Φλωρενρίας, όταν στον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και στην συνοδεία του, ο Πάπας τους έκοψε το «σιτηρέσιο» και κινδύνεψαν να πεθάνουν από την πείνα προκειμένου η «βυζαντινή» αντιπροσωπεία να αποδεχθεί την ολοσχερή υποταγή στην τότε ευρωπαϊκή ηγεμονία…

Και όλα αυτά τα τραγικά, επειδή κάποια «εξειδικευμένα», «πνευματικά» και μη, “thinktanks”, τρέμουν την ανησυχητική, σημερινή, άνθηση της Ορθοδοξίας σε παγκόσμιο επίπεδο και την… νεκρανάσταση του μεγαλύτερου εφιάλτη τους, της Ελληνορωμαϊκής Οικουμενικής - «Βυζαντινής» - Αυτοκρατορίας, η οποία, επί έντεκα αιώνες, παρήγαγε στρατιές εκατομμυρίων αντιρρησιών και «αντιεξουσιαστών» αντιδυτικών, Αγίων, Μαρτύρων και Ηρώων. Αλλά κι επειδη οι τελευταίας τεχνολογίας δορυφόροι τους, επιβεβαιώνουν και προσυπογράφουν τις υποψίες και ενδείξεις που τους κληρονόμησαν από το 1822, οι Ιωαννίτες ιππότες της Χαλκιδικής και οι Νιμπελούγκεν επιστήμονες του 1940-1945, όταν και ανακάλυψαν τα πρώτα σαφή δείγματα του σημερινού αμύθητου υπογείου πλούτου που φυλάσσει ο Πανάγαθος Θεός στον ευλογημένο τούτο τόπο και ειδικότερα στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου, της Κρήτης, της Μακεδονίας αλλά και του Αγίου Όρους, τα οποία τόσο βάλλονται τα τελευταία χρόνια...

Όμως, τα τρέχοντα αυτά, πρωτόγνωρα για την Ελλάδα, γεγονότα, ήταν προ- αποφασισμένα και… προειπωμένα από την ειλικρινέστατη, κατά τ’ άλλα, πρώην πρόεδρο της Ελληνικής Βουλής, κ. Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, όταν τον Φεβρουάριο του 2005 και κατά την προσφώνηση της στον επανεκλεγέντα τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια, είχε ανακοινώσει τα εξής ανατριχιαστικά, μα τόσο αληθινά:«… Αναλαμβάνετε κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης…!

Και όντως, η νομιμοποίηση της απώλειας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων προχωρά ακάθεκτη…: «(…)Το Μνημόνιο ως "επιβεβλημένο" και "αυτονόητο" πρέπει να προηγηθεί του Συντάγματος της χώρας και το δεύτερο πρέπει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες περιορισμού της Εθνικής Κυριαρχίας, δήλωνε εμμέσως πλην σαφώς, σε άρθρο του ο νυν υπουργός Εθνικής Οικονομίας και τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας (...)»!

Και… η επέλαση της “Νew Age”!

«Σήκω Ινδία, και κυρίευσε τον κόσμο με την πνευματικότητά σου... Τώρα είναι ο καιρός να εργαστούμε για να εισδύσουν οι πνευματικές ιδέες της Ινδίας βαθιά στη Δύση»

Σουάμι Βιβεκανάντα

 

 Πηγή φωτό από βίντεο: http://oafypnistis.blogspot.com/2011/11/blog-post_29.html#more 

(Μυστικά Σύμβολα 2/3)

Οι δύο αυτές «δαγκάνες» του πολιτικού σκέλους του μασονικού «Διαφωτισμού», ο Καπιταλισμός και ο Σοσιαλκομμουνισμός, εδώ και δύο αιώνες περίπου ολοένα και συσφίγγουν την πατρίδα. Πλέον και υπό την υψηλή προστασία της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», αποπειρώνται να καταλύσουν από κοινού και ολοσχερώς, την ιδιοπροσωπία του λαού, την Πίστη, την Παιδεία και τον Πολιτισμό μας μέσω του «λανσαρίσματος» της “New Age”, αυτού του παγκόσμιου θρησκευτικού «παλιατζίδικου» που αναβιώνει τις αρχαίες δεισιδαιμονίες, «κόβοντας και ράβοντας» από μια θρησκεία για τον καθένα μας, αγωνιώντας να «ιεροποιήσει» και να «βολέψει» στην συνείδηση ημών των χαλαρών Ορθοδόξων τα πάθη και όλες τις ψυχοσωματικές εμμονές μας. Γιατί οι «Μεγάλοι Μύστες» της Παγκοσμιοποίησης, αφ’ ότου οι ανθρωποκεντρικές και μεταφυσικές ευρωπαϊκές θεωρίες του «Διαφωτισμού» χρεωκόπησαν αδυνατώντας να δώσουν τις διεξόδους, απαντήσεις και λύσεις στα υπαρξιακά προβλήματα των στερημένων από την Θεία Χάρη, Δυτικών συνανθρώπων μας - αλλά δυστυχώς και σε πολλούς εξ ημών των Νεοελλήνων - προέβησαν στο απονεννοημένο… Στον πνευματικό δανεισμό εκ της Άπω Ανατολής, εισάγοντας πολυθεϊστικές φιλοσοφίες και τεχνικές «αυτοπραγμάτωσης», τις οποίες, εμπνεύστηκαν προ τριών περίπου χιλιετιών οι καλοπροαίρετοι, μα δαιμονόπληκτοι, ινδουϊστές και βουδιστές μεγαλογκουρού από τους τερατόμορφους θεούς και θέαινες του απωανατολικού πανθέου! «Θεωρίες και αποκαλύψεις», οι οποίες πρωτοεισήχθησαν στην Δύση τον 19^ο αιώνα από το εκλεκτό θετό τέκνο της μασονικής Αμερικής, τον Ινδό γκουρού Βιβεκανάντα. Φιλοσοφίες και «τεχνικές», τις οποίες, οι νεοοφίτες, νεοκαϊνιστές, νεογνωστικιστές και θεοσοφιστές Μασόνοι του 18^ου και 19^ου αιώνα, παρέλαβαν και ανέκρασαν με την εβραϊκή Καμπαλά και με όλες τις αιρετικές χριστιανικές δοξασίες που ταλάνισαν την Ρωμανία μας κατά τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες.

*Από το υπό έκδοση βιβλίο του:

ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ

ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ

Την 1η Μαρτίου του 1659 μαρτύρησε στην Τραπεζούντα ο νεομάρτυρας Παρασκευάς, ένας από τους δημογέροντες της πόλης. Ο θάνατός του έγινε με απαγχονισμό. Τα λείψανά του αρχικά τάφηκαν στο ναό του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη μονή της Θεοσκεπάστου.

 ΑΓΙΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Οι Άγιοι Σαράντα ήταν στρατιώτες, ηλικίας 16-22 ετών και μάλιστα χριστιανοί, υπηρετώντας στις τάξεις του ρωμαϊκού στρατού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Λικίνιος. Επειδή διατάχθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα και αυτοί αρνήθηκαν, τους έριξαν στα παγωμένα νερά μιας λίμνης κοντά στη Σεβάστεια, διατάζοντάς τους να παραμείνουν γυμνοί μια νύχτα μέσα στο αφόρητο ψύχος. Όλοι τους υπέμειναν το μαρτύριο εκτός από ένα που λιποψύχησε και βγήκε από τη λίμνη. Τη θέση του όμως την πήρε ένας φρουρός που θαύμασε την καρτερία και το θάρρος των άλλων 39, με τους οποίους και εμαρτύρησε, αφού το πρωί λιπόθυμους τους έκαψαν όλους ζωντανούς. Το μαρτύριό τους έγινε περιβόητο σε όλη την Ανατολή και τιμήθηκε ξεχωριστά και στον Πόντο.

ΑΓΙΟΣ ΤΙΜΟΛΑΟΣ

Ποντιακής καταγωγής. Θανατώθηκε το 305 στην Καισάρεια της Παλαιστίνης, μαζί με άλλους επτά χριστιανούς.

ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ

Άγιος, ιερομάρτυρας, επίσκοπος Γαγγρών του Πόντου. Πέθανε με μαρτυρικό θάνατο από τους αιρετικούς Ναβαταίους, οι οποίοι, αφού έστησαν ενέδρα, τον σκότωσαν με ρόπαλα και πέτρες.

ΟΣΙΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ

Στις 24 Απριλίου γιορτάζεται η Οσία Ελισάβετ, από τα Λιβάδια Τραπεζούντας (1336-1380).

ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΦΡΟΣ

Ο μεγαλομάρτυρας Χριστόφοφρος είναι ο πρώην Ρέπροβος από την περιοχή Σουρμένων του αρχαίου Πόντου (219-251).

Ήταν πρώτα αγριάνθρωπος, ανθρωποφάγος, ο οποίος μετά από περιπέτειες και ένα θαύμα , που ξαναείδε το φως του, έγινε χριστιανός.

Κάποτε πέρασε από ένα ποτάμι  ένα μικρό παιδί ως τριών χρόνων, που στα μισά της διαδρομής βάρυνε απότομα και γυρνώντας είδε το Χριστό και από εκείνη την ημέρα τον ονόμασαν «Χριστο-φόρο».

Ο Άγιος Χριστόφορος έγινε προστάτης των διαφόρων οχημάτων και ταξιδιωτών.

AΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ

Άγιος και μάρτυρας της εκκλησίας, που καταγόταν από τη Νικομήδεια. Μαρτύρησε το 273 στο Βυζάντιο.

AΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΘΩΝΙΤΗΣ

Ιδρυτής της μονής Μεγίστης Λαύρας και εισηγητής της κοινοβιακής οργάνωσης στο Άγιο Όρος. Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα γύρω στο 930 και το κατά κόσμο όνομά του ήταν Αβράμιος. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εργάστηκε για ένα διάστημα ως δάσκαλος. Νέος ακόμη έγινε μοναχός στη μονή Ξηρολίμνης του Ολύμπου της Βιθυνίας, όταν γνώρισε τον μετέπειτα αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, ανιψιό του ηγούμενου της μονής και συνδέθηκε μαζί του στενά.

Αργότερα ο Αθανάσιος ασκήτευσε στο Άγιο Όρος όπου με την οικονομική ενίσχυση του Νικηφόρου Φωκά άρχισε το 963 να χτίζει τη μονή της Μεγίστης Λαύρας.

Η ακριβής χρονολογία του θανάτου του Αθανασίου δεν είναι γνωστή. Θα πρέπει πάντως να πέθανε λίγο πριν από το 1010. σύμφωνα με την παράδοση καταπλακώθηκε ο ίδιος και έξι μαθητές του, όταν έπεσε ο θόλος του ναού της μονής. Ο τάφος του βρίσκεται σε παρεκκλήσι της Μεγίστης Λαύρας.

ΑΓΙΟΙ  45 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΟΠΟΛΗ

Οι 45 μάρτυρες μαρτύρησαν την εποχή του αυτοκράτορα Λικινίου στη Νικόπολη του Πόντου και συγκεκριμένα στην κωμόπολη Αγουτμούσ’.

Πραγματικά οι κάτοικοι του Αγουτμούσ’, χριστιανοί όλοι, εξισλαμίστηκαν βίαια και έγιναν οι πιο φανατικοί μουσουλμάνοι.

Οι 45 μάρτυρες ήταν στρατιώτες, στους οποίους ο Λικίνιος είχε δώσει εντολή να διώξουν τους χριστιανούς. Αυτοί όμως προσήλθαν στο δούκα του τόπου Λυσία και ομολόγησαν ότι είναι χριστιανοί και δε μπορούν να εκτελέσουν τη διαταγή αυτή. Τότε αυτός τους φυλάκισε, τους βασάνισε, τους θανάτωσε και τους έριξε στα νερά του Λύκου ποταμού, κοντά στο Αγουτμούσ’.

AΓΙΟΣ ΥΑΚΙΝΘΟΣ

Μάρτυρας ποντιακής καταγωγής, που  έζησε στις αρχές του 4ου αιώνα και ήταν φημισμένος ιεροκήρυκας.

ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ

Στις 14 Αυγούστου του 1653 μαρτύρησε ο Συμεών, χρυσοχόος από την Τραπεζούντα. Στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιο Όρος  σώζεται χειρόγραφο, λόγος συνοπτικός διαλαμβάνων εν περιλήψει πας από του αγίου Συμεών του Θεοδόχου βιογραφίας έως του ύστερου Συμεών του νεομάρτυρος του Τραπεζουντίου.

AΓΙΟΣ ΣΕΒΗΡΙΑΝΟΣ

Ο Σεβηριανός ήταν χριστιανός που ζούσε στη Σεβάστεια του Πόντου και ενθάρρυνε τους 40 μάρτυρες, παροτρύνοντάς τους να χάσουν τη ζωή τους για το Χριστό. Συνελήφθη και κρεμάστηκε από τους Ρωμαίους, μαρτυρώντας και αυτός για το Χριστό.

AΓΙΟΣ ΑΓΑΠΙΟΣ

Καταγόταν από τη Σεβάστεια και μαρτύρησε επί Λικιννίου.

AΓΙΟΣ ΦΩΚΑΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΌΣ ΚΑΙ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΦΩΚΑΣ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

Ο Άγιος Φωκάς ο κηπουρός έκανε πολλά θαύματα και μετά τον θάνατό του. Ο λαός τον συσχέτισε με τη θάλασσα και τα θαλασσινά ταξίδια.

Οι Πόντιοι έχτισαν πολλούς ναούς στο όνομά του σε όλα τα τρικυμιώδη σημεία των παραθαλάσσιων πόλεων από την Τραπεζούντα ως την Κωνσταντινούπολη.

AΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΑΒΡΑΣ

Άγιος και μάρτυρας της Εκκλησίας, άρχων του Θέματος Χαλδίας.

Δούκας που έδρασε κυρίως την εποχή του Αλέξιου Κομνηνού Α΄ (1081-1118). Πετυχαίνοντας να ελευθερώσει την περιοχή Χαλδίας-Τραπεζούντας από τους Σελτζούκους, του ανατέθηκε η διοίκηση της περιοχής την οποία οργάνωσε, κατά την Άννα Κομνηνή, σαν να ήταν προσωπικό του φέουδο.

Το 1098, πολεμώντας με τον Αμίρ Αλή αιχμαλωτίστηκε και στη συνέχεια οδηγήθηκε στο Ερζερούμ, όπου και θανατώθηκε με φρικτά βασανιστήρια. Οι βασανιστές του, προσπαθώντας να τον  μεταστρέψουν στον μωαμεθανισμό, τον έριξαν στο χιόνι και τον μαστίγωσαν. Στη συνέχεια του απέσπασαν βίαια το δέρμα και τον διαμέλισαν. Ο Αμίρ Αλή μάλιστα από το κρανίο του αγίου κατασκεύασε χρυσό κύπελλο.

ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ Η ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ

Η Αγία Παρθενομάρτυς Ελένη, εικονίζεται με ένα σταυρό στο χέρι και ποδηρή ποντιακή ενδυμασία.

AΓΙΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Ένας από τους 70 μαθητές του Κυρίου. Αναφέρεται από τον Απόστολο Παύλο στην προς Ρωμαίους επιστολή του (ΣΤ΄, 15). Σύμφωνα με τις παραδόσεις της Εκκλησίας χειροτονήθηκε επίσκοπος της Σινώπης από τον Απόστολο Ανδρέα.

ΟΣΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ Ο ΣΟΦΟΣ (368-452)

Ο Όσιος Νείλος καταγόταν από τα Κοτύωρα του Πόντου. Έζησε 48 χρόνια στην έρημο Σινά και άφησε 1061 λόγους δογματικούς και ψυχωφελείς.

AΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΤΗΣ ΝΕΟΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ

Άγιος της εκκλησίας που επονομάστηκε θαυματουργός, ένας από τους μεγαλύτερους κήρυκες του χριστιανικού Ευαγγελίου στην περιοχή του Πόντου κατά τον 3ο αιώνα.

Στο ιεραποστολικό και ποιμενικό του έργο μπορούμε να διακρίνουμε:

α. τη μαζική μεταστροφή στο χριστιανισμό, πλήθους ανθρώπων

β. το χαρισματικό και θαυμαστό χαρακτήρα της ποιμενικής του δράσης

γ. την προσαρμογή του χριστιανικού μηνύματος στη νοοτροπία και την προηγούμενη παιδεία του λαού

δ. τον ιδιαίτερο ζήλο για τη διάδοση του χριστιανικού μηνύματος και την κήρυξη του Ευαγγελίου.

OΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Ο «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ»

Καταγόταν από το Ζεομύρι Τραπεζούντας. Ο Νίκων περιόδευε σε πολλά μέρη της Ελλάδας και κήρυττε , επαναλαμβάνοντας συνεχώς τη λέξη «μετανοείτε» απ΄ όπου προήλθε και το προσωνύμιό του. Πέθανε στη Σπάρτη όπου οι κάτοικοι έχτισαν περικαλλή ναό  προς τιμή του, τον έχουν πολιούχο της πόλης τους και τον γιορτάζουν με μεγαλοπρέπεια.

AΓΙΟΣ ΕΙΡΗΝΑΡΧΟΣ

Μαρτύρησε στη Σεβάστεια του Πόντου επί Διοκλητιανού. Ήταν δήμιος και παρακινημένος κάποτε από το θάρρος επτά χριστιανών γυναικών πίστεψε στο Χριστό και στη συνέχεια θανατώθηκε.

ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ

Μάρτυρας και αγία της χριστιανικής εκκλησίας που έζησε τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού. Κατά την παράδοση, μαρτύρησε επί αυτοκράτορα Μαξιμίνου (235-238)μ.Χ.). Καταγόταν από τη Μερζιφούντα του Πόντου. Κατ΄ άλλους καταγόταν από τη Νικομήδεια της Βιθυνίας. Μαρτύρησε στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου παραδομένη από τον ίδιο τον πατέρα της, κατά μια μαρτυρία. Ο πατέρας της, έπειτα από λίγο, χτυπήθηκε, σύμφωνα ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡAΔΟΣΗ ΑΠΌ ΚΕΡΑΥΝO.

Η Αγία και μεγαλομάρτυς Βαρβάρα είναι προστάτιδα του πυροβολικού.

ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ

Ο Άγιος Σάββας καταγόταν από το Ν.Δ.Πόντο και συγκεκριμένα από τη Μουταλάσκη της Καππαδοκίας. Ασπάστηκε το μοναχικό σχήμα από πέντε ετών παιδί και ως το τέλος της ζωής του έζησε με ευλάβεια και πίστη. Το 490 στην Παλαιστίνη, κοντά στα Ιεροσόλυμα, ίδρυσε ομώνυμο μοναστήρι, που έγινε Σχολή μοναχισμού. Είχε βιβλιοθήκες, χειρόγραφα, αντιγραφές. Εκεί εργάστηκε και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός τον 8ο αιώνα.

Ο Άγιος Σάββας πέθανε στο μοναστήρι του. Τα λείψανά του, μετά από διάφορες περιπέτειες, η Ρωμαϊκή Εκκλησία τα επέστρεψε στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων το 1965 και τα ξανάβαλαν στο παλιό μοναστήρι.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στα Πάταρα του Δυτικού Πόντου. Στα 23 χρόνια του χειροτονήθηκε ιερέας και πολύ νωρίς έφτασε στο αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων και Λυκίας.

Ο Άγιος Νικόλαος με τους διωγμούς φυλακίστηκε και αποφυλακίστηκε το 313 με το διάταγμα της ανεξιθρησκίας του Μ.Κωνσταντίνου. Έλαβε μέρος το 325 στην Α΄ Οικουμενιλή Σύνοδο μεταξύ 318 Θεοφόρων Πατέρων κι εκεί ράπισε τον αιρετικό Άρειο, στηρίζοντας την Ορθοδοξία.

Όλη του τη ζωή την αφιέρωσε σε καλά έργα, βοηθώντας φτωχούς, χήρες, ορφανά. Θεωρείται προστάτης Άγιος των ναυτικών.

ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ

Μάρτυρας της Εκκλησίας. Θανατώθηκε επί Διοκλητιανού, γύρω στο 296, μαζί με τους μάρτυρες Αυξέντιο, Ευγένιο, Μαρδάριο και Ορέστη. Ενώ υπηρετούσε ως σκρινιάριος του διοικητή του Πόντου, Λυσία, βαφτίστηκε και προσέλκυσε και τους άλλους τέσσερις στη χριστιανική πίστη γι’ αυτό και υπέστη τρομερά βασανιστήρια.

ΑΓΙΟΣ ΦΛΩΡΟΣ

Ο Άγιος Φλώρος ήταν επίσκοπος της Αμισού το τελευταίο τέταρτο του 6ου αιώνα.

Οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος ήταν δίδυμα αδέλφια και ήταν άρρηκτα ενωμένοι δια της θερμής πίστεως και  αγάπης που είχαν προς το Χριστό. Κατάγονταν από το Βυζάντιο και είχαν διδαχθεί το χριστιανισμό και την τέχνη του λιθοξόου από τους Αγίους Πρόκλο (ή Πάτροκλο σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο) και Μάξιμο, οι όποιοι υπέστησαν και μαρτυρικό θάνατο για το Χριστό.

pontios akritas http://pontiosakritas.blogspot.com/2011/06/blog-post_16.html#ixzz1kGlwqYir

ΟΙ ΘΑΝΑΤΩΘΕΝΤΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΘΕΝΤΕΣ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΙ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1941-1944

Ιωάννης Ελ. Σιδηράς

Θεολόγος-Εκκλησιαστικός Ιστορικός-Νομικός

Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΡΙΚΤΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΜΑΣ

            Όταν τον Απρίλιο του 1941 οι ναζιστές Γερμανοί πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα, παραχώρησαν την διοίκηση της Δυτικής Θράκης στους εθνικιστές Βουλγάρους, οι οποίοι εξαπέλυσαν και πάλι σφοδρό φονικό διωγμό εναντίον των λαϊκών πατριωτών και κυρίως των ορθοδόξων Ελλήνων κληρικών, επειδή δεν ασπάζονταν τον βουλγαρισμό και δεν προσχωρούσαν στην μέχρι τότε σχισματική-εθνικιστική (εθνοφυλετική) Εκκλησία της Βουλγαρίας.

            Τα πρώτα θύματα αυτής της γενναίας εκκλησιαστικής και εθνικής αντιστάσεως ήταν οι τέσσερις εθνομάρτυρες κληρικοί της Μητροπόλεως Μαρωνείας, οι οποίοι ήταν: 1) Ο ιερεύς Θεόδωρος Παπαδόπουλος, 2) ο ιερεύς Δημήτριος Καβάζης, 3) ο ιερεύς Βαγιάννης Εμμανουηλίδης και 4) ο ιερεύς Γεώργιος Βουλγαράκης. Προς τιμήν και μνήμην των τεσσάρων εθνομαρτύρων κληρικών μας θα παραθέσουμε σύντομα τον βίο και τον φρικτό μαρτυρικό θάνατο του καθενός.

            Ο αείμνηστος Ιερεύς Θεόδωρος Παπαδόπουλος εγεννήθη στην κωμόπολη Μοσχονία Κεσσάνης της Ανατολικής Θράκης το έτος 1880. στη συνέχεια κατά το έτος 1910 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς. Επέστρεψε έπειτα στη γενέτειρά του και διορίσθηκε εφημέριος. Το 1922 με την μικρασιατική καταστροφή και την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών ο πατήρ Θεόδωρος ήλθε στη Δυτική Θράκη και αρχικά εγκαταστάθηκε στο χωριό Μεσσούνη του Ν. Ροδόπης. Όταν έπειτα ιδρύθηκε ο συνοικισμός του Νέου Καβακλή (1926-1927) μετεγκατεστάθη μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του στην Αίγειρο, όπου ο Μητροπολίτης Μαρωνείας Άνθιμος Σαχαρίδης τον διόρισε τακτικό εφημέριο.

            Κατά το έτος 1941 η επαρχία Ροδόπης, όπως και ολόκληρη η Δυτική Θράκη, βρέθηκε υπό βουλγαρική κατοχή και άρχισε σφοδρότατος ανθελληνικός διωγμός εναντίον των Ελλήνων κατοίκων της περιοχής και ιδιαίτερα των ορθοδόξων κληρικών, από τους οποίους ο πρώτος που δολοφονήθηκε, όπως αναφέρει στην επίσημη έκθεσή του ο τότε Μητροπολίτης Μαρωνείας και Θάσου Βασίλειος (1941-1951), ήταν ο ιερεύς Θεόδωρος Παπαδόπουλος.

            Στις 20 Απριλίου του 1941 οι Βούλγαροι στρατιώτες μετέβησαν στην οικία του ιερέως Θεοδώρου, όπου ήταν κλινήρης λόγω ασθενείας και με το πρόσχημα της παράνομης οπλοκατοχής τον κακοποίησαν με απίστευτη βαρβαρότητα και ερεύνησαν την οικία του, χωρίς όμως να ανακαλύψουν τίποτα. Η βαρβαρότητα όμως των Βουλγάρων δεν σταμάτησε εκεί. Για δεύτερη φορά στις 12 Ιουνίου 1941 εισέβαλαν στην οικία του και τον κακοποίησαν βάναυσα, με αποτέλεσμα να πεθάνει ολίγες ημέρες αργότερα, στις 22 Ιουνίου 1941 και σε ηλικία 64 ετών. Ο ιερεύς Θεόδωρος ετάφη στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Αιγείρου, όπου μέχρι και σήμερα ευρίσκεται ο τάφος του.

            Ο δεύτερος εθνομάρτυς κληρικός της Μητροπόλεώς μας ήταν ο ιερεύς Δημήτριος Καβάζης, ο οποίος γεννήθηκε στην Κεσσάνη της Ανατολικής Θράκης το έτος 1890. Μετά την μικρασιατική καταστροφή και την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών ο ιερεύς Δημήτριος εγκαταστάθηκε στο χωριό Κρωβύλη του Ν. Ροδόπης, όπου νυμφεύθηκε την πρεσβυτέρα του Αικατερίνη και απέκτησε δύο θυγατέρες και δύο αγόρια. Το 1931 χειροτονήθηκε ιερεύς από τον τότε Μητροπολίτη Μαρωνείας Άνθιμο και τοποθετήθηκε ως τακτικός εφημέριος του χωριού Κρωβύλη.

            Όταν τον Απρίλιο του 1941 οι Βούλγαροι υπερεθνικιστές πάτησαν το πόδι τους στο Ν. Ροδόπης, πήραν τα κλειδιά της Εκκλησίας από τον π. Δημήτριο και του απαγόρευσαν να λειτουργεί στην ενορία του. στη συνέχεια του επέτρεψαν να λειτουργεί περιοδικά στην Κρωβύλη, στην Μαρώνεια και στην Αετοκορυφή.

            Σκοπός των Βουλγάρων Κομιτατζήδων ήταν να δείξουν στον ιερέα Δημήτριο, ότι αυτοί ήταν οι κυρίαρχοι της περιοχής και να τον πείσουν να λάβει την βουλγαρική υπηκοότητα και να προσχωρήσει στην σχισματική-βουλγαροεξαρχική Εκκλησία. Επειδή όμως ο π. Δημήτριος αρνούνταν κάθε δελεαστική πρότασή τους, οι Βούλγαροι άλλαξαν τακτική και τον κατηγόρησαν ότι δήθεν έκρυβε όπλα και διάβαζε ελληνικές εφημερίδες. Με αυτές τις κατηγορίες τον συνέλαβαν και τον κακοποίησαν. Έφθασαν μέχρι του σημείου να τον ποδοπατούν στο στήθος και να τον ʺπεταλώσουν ʺ στα πέλματα των ποδιών του.

            Στις 20 Απριλίου του 1944, την ώρα του Εσπερινού, οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες τον εξέβαλαν βιαίως από την Εκκλησία και αφού τον οδήγησαν στη θέση Τσακάλ Μπαΐρ Ισμάρου, τον έριξαν μέσα σε ένα λάκο και τον λιθοβόλησαν. Ο π. Δημήτριος εκοιμήθη λίγες ημέρες αργότερα, στις 29 Απριλίου του 1944. Ο τάφος του ευρίσκεται στο προαύλιο του Ιερού Ναού της Κρωβύλης.

            Ο ιερεύς Βαγιάννης Εμμανουηλίδης, τρίτος εθνομάρτυρας της Μητροπόλεώς μας, εγεννήθη στο χωριό Γραβούνα Κεσσάνης της Ανατολικής Θράκης το έτος 1872. Άσκησε τα ιερατικά του καθήκοντα επί 42 συναπτά έτη. Επί 20 έτη υπήρξε εφημέριος σε διάφορες ενορίες της Ανατολικής Θράκης και για τα επόμενα 22 έτη στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου του χωριού της Συκοράχης του Νομού Ροδόπης.

            Καθ’ όλη τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής (1941-1943) πολλές φορές εκδιώχθηκε από τους εθνικιστές Βουλγάρους Κομιτατζήδες και του απηγορεύθη να τελεί τα ιερατικά του καθήκοντα, ενώ πολλές φορές συνελήφθη και εβασανίσθη, επειδή παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, επέμενε σθεναρώς και συνέχιζε στην επιτέλεση των λειτουργικών του καθηκόντων.

            Το 1943 οι Βούλγαροι συνέλαβαν τα παιδιά του ιερέως Βαγιάννη με σκοπό να τον εκφοβίσουν και να τον εκβιάσουν. Επειδή όμως το εκκλησιαστικό και εθνικό του φρόνημα παρέμενε ακμαίο, οι Βούλγαροι τον συνέλαβαν, τον κακοποίησαν και τον άφησαν αναίσθητο. Ο ιερεύς Βαγιάννης Εμμανουηλίδης τελικώς απεβίωσε στις 25 Ιουνίου 1944. Ετάφη αρχικώς στο κοιμητήριο της Συκορράχης και μετά την αποχώρηση των Βουλγάρων από την Δυτική Θράκη τα οστά του μετενταφιάσθηκαν στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου, όπου μέχρι και σήμερα ευρίσκεται ο τάφος του.

            Ο τέταρτος εθνομάρτυρας κληρικός της Μητροπόλεώς μας είναι ο ιερεύς Γεώργιος Βουλγαράκης, ο οποίος εγεννήθη στο χωριό Μάλγαρα της Ανατολικής Θράκης. Έλαβε μέρος στην μικρασιατική εκστρατεία, παρασημοφορήθηκε «επ’ ανδραγαθία» και προήχθη στο βαθμό του λοχία. Παράλληλα διετέλεσε και έφεδρος αξιωματικός σε διάφορα στρατιωτικά αποσπάσματα καταδιώξεως εναντίον των Βουλγάρων Κομιτατζήδων. Μετά την μικρασιατική καταστροφή και την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκε στο χωριό της Νέας Ανδριανής του Ν. Ροδόπης. Εκεί αρχικώς ησχολήθη με την γεωργία, ενώ στον ελεύθερό του χρόνο μελετούσε την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων της Εκκλησίας. Λέγεται ότι εγνώριζε και εκφωνούσε από στήθους όλα τα Ευαγγέλια και έψαλε με απαλή και γλυκύτατη φωνή. Το έτος 1936 με εντολή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας ιδρύθη στην Κομοτηνή ένα κατώτερο εκκλησιαστικό φροντιστήριο για τους ιερείς, στο οποίο εφοίτησε επί τριετία.

            Ο πατήρ Γεώργιος το 1939 εχειροτονήθη διάκονος και το 1940 πρεσβύτερος, οπότε και διορίσθηκε τακτικός εφημέριος του Ιερού Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών του χωριού Νέας Ανδριανής. Όταν το 1941 η περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Δυτικής Θράκης πέρασε στην στρατιωτική διοίκηση των Βουλγάρων Κομιτατζήδων, ο αείμνηστος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Θάσου Βασίλειος (1941-1951) πρότεινε στον ιερέα Γεώργιο να εγκατασταθεί στο διπλανό χωριό του Νέου Σιδηροχωρίου για μεγαλύτερη ασφάλεια του ιδίου και της οικογενείας του. ακόμη του πρότεινε να τον ακολουθήσει και στην Θεσσαλονίκη. Εκείνος όμως ηρνήθη τις παραπάνω προτάσεις του αρχιερέως.

            Ο ιερεύς Γεώργιος έγινε από την πρώτη στιγμή στόχος της εθνικιστικής βαρβαρότητος των Βουλγάρων Κομιτατζήδων. Αρχικώς κατηγορήθηκε για δήθεν παράνομη κατοχή και απόκρυψη πολεμικού υλικού (όπλων, σφαιρών κ.α.). τότε εκλήθη στο κοινοτικό κατάστημα του Νέου Σιδηροχωρίου, όπου οι Βούλγαροι στρατιώτες τον χλεύασαν, τον εκτύπησαν και αφού εγέμισαν το σώμα του με μώλωπες, τον άφησαν ελεύθερο.

            Αργότερα τον μετέφεραν στο χωριό του Κοσμίου για μεγαλύτερα βασανιστήρια, λόγω των οποίων παρέμεινε κλινήρης για δύο μήνες. Οι Βούλγαροι τον πίεζαν επίσης να εκμάθει την βουλγαρική γλώσσα και να τελεί βουλγαριστί την Θεία Λειτουργία. Εκείνος όμως ηρνήτο κατηγορηματικά. Τότε Βούλγαροι τον έκριναν άξιο θανάτου και αφού τον συνέλαβαν, τον ξυλοκόπησαν και τον εγκατέλειψαν ημιθανή. Τελικώς, ο πρεσβύτερος Γεώργιος Βουλγαράκης απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου του 1944 και ετάφη όπισθεν του Ιερού Βήματος του Ιερού Ναού Αγίου Θεοδώρου Ν. Σιδηροχωρίου (στον παλαιό Ναό).

            Η γενομένη τιμή της Εκκλησίας και της Πολιτείας έχει την αρχή της στην άφιξη του Μητροπολίτου Μαρωνείας Τιμοθέου Ματθαιάκη (1954-1974), ο οποίος απεφάσισε και ανήγειρε μνημείο τιμής και μνημοσύνης υπέρ των τεσσάρων κληρικών της Μητροπόλεώς μας. Το εν λόγω μνημείο παραδόθηκε στην Ιερά Μητρόπολη τον Νοέμβριο του 1965 και τοποθετήθηκε με την σύμφωνη γνώμη και απόφαση του δημοτικού συμβουλίου στην πλατεία του Αυτοκράτορος Θεοδοσίου, έναντι του Μητροπολιτικού Μεγάρου. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 24 Μαρτίου του 1966. κατά το 1971, ύστερα από την απαίτηση της αρχαιολογικής υπηρεσίας βυζαντινών αρχαιοτήτων, μετεφέρθη το μνημείο όπισθεν του Ιερού Βήματος του Ναού της του Θεού Σοφίας Κομοτηνής, όπου ευρίσκεται μέχρι και σήμερα.

            Εκτός όμως των τεσσάρων εθνομαρτύρων κληρικών της Μητροπόλεως Μαρωνείας, εβασανίσθηκαν, κακοποιήθησαν και εκτοπίσθησαν από τις εστίες τους και πολλοί άλλοι ιερείς, ενώ μεγάλος είναι και ο αριθμός των δολοφονηθέντων λαϊκών συμπατριωτών μας.

            Τα ονόματα των κακοποιηθέντων και βασανισθέντων κληρικών της Μητροπόλεώς Μαρωνείας είναι τα παρακάτω: Νικόλαος Ζήσης, εφημέριος Μέσης, ο οποίος αφού εβασανίσθηκε από τους Βουλγάρους Κομιτατζήδες απήχθη και μετεφέρθη βιαίως στη Βουλγαρία, όπυ έμεινε αιχμάλωτος για δύο έτη και επέστρεψε όταν πια είχε τελειώσει ο πόλεμος. Οι υπόλοιποι ιερείς ήταν οι: Νικόλαος Θεοδωρίδης, εφημέριος Γρατινής, Λάμπρος Θεολογίδης, εφημέριος Κοσμίου, Ζαφείριος Καραγκιοζάκης (ευρίσκεται εν ζωή), εφημέριος Παραδημής, Κωνσταντίνος Λαφτσής, εφημέριος Καλλίστης, Δημήτριος Μάρρος, εφημέριος Μεσσούνης, Μηνάς Μηνόπουλος, εφημέριος Καλλιθέας, Αθανάσιος Παπακωνσταντίνου, εφημέριος Μητροπολιτικού Ναού Κομοτηνής, Βασίλειος Παρασχάκης, εφημέριος Κοσμίου, Γαβριήλ Φαρασόπουλος, εφημέριος Ασκητών (κατ’ άλλους Ιάσμου), Βασίλειος Χατζηπαρασκευάς, εφημέριος Μαρωνείας και Παύλος Χρηστίδης, εφημέριος Ξυλαγανής. Οι ιερείς, οι οποίοι εκακοποιήθησαν και εν συνεχεία εκτοπίσθησαν από την Μητρόπολη Μαρωνείας ήταν οι: Νικόαλαος Βεζυρόπουλος, εφημέριος Κομοτηνής, Κωνσταντίνος Λυκούδης, εφημέριος πρωτάτου, Ιωαννίκιος Μακαριώτης, εφημέριος Σαππών, Δημήτριος Παπανικολάου, εφημέριος Κομοτηνής, Κυριάκος Χατζηδήμου, εφημέριος Αράτου και ο Ιεροδιάκονος Κομοτηνής Κυριάκος Χατζηδήμου.

            Οι κάτοικοι του χωριού των Ασκητών, οι οποίοι εμαρτύρησαν στα χέρια των εθνικιστών Βουλγάρων ήταν οι: Βασίλειος Σεβενίδης, Φώτιος Κεσκερίδης, Βασίλειος Μπακαλίδης, πρ. Μακρίδης και ο μουσουλμάνος ιμάμης Τερμίκογλου Χουσεΐν.

            Η φρικτότερη όμως σφαγή έλαβε χώρα την 9^η Απριλίου 1944 στην κοινότητα Ξυλαγανής, όπου Βούλγαροι στρατιώτες υπό την καθοδήγηση του βουλγαροεξαρχικού αρχιερατικού επιτρόπου-πρωτοπρεσβυτέρου Μαξίμου και του διακόνου Ιβάνωφ, αφού ανακάλυψαν την τοποθεσία, όπου είχαν καταφύγει για να σωθούν 30 κάτοικοι της Ξυλαγανής, οι οποίοι ήταν μέλη της απελευθερωτικής ενόπλου οργανώσεως κατά των Βουλγάρων, τους σφαγίασαν με τις ʺευλογίεςʺ των δύο παραπάνω Βουλγάρων κληρικών.

            Τα ονόματα των σφαγιασθέντων, μεταξύ των οποίων και πολλοί συγγενείς του γράφοντος είναι τα εξής: Κιμουρτζίδης Δημήτριος, Σκουταρίδης Αθανάσιος, Σγουράς Πέτρος, Γουδαλάκης Ιωάννης, Ζαραβάκης Δήμος, Γιαμούκης Θεοδόσιος, Σκουταρίδης Νικόλαος, Καράκης Γεώργιος, Μήλιος Γαβριήλ, Καραγιαννάκης Δημήτριος, Γιαμούκης Μιχαήλ, Βουτσάς Παναγιώτης, Παπαδόπουλος Δημήτριος, Βασιλειάδης Ευστάθιος, Καλλιγάς Πασχάλης, Κωστόπουλος Νικόλαος, Τσομπανόπουλος Παναγιώτης, Δουδουλακάκης Αντώνιος, Μιντίδης Δημήτριος, Τσατλάκης Δημήτριος, Τσατλάκης Κων/νος, Χαμαλίδης Πέτρος, Χαμαλίδης Λάζαρος, Πυριλίδης Μιχαήλ, Ατσκακανίδης Αθανάσιος, Ζεματόπουλος Στέργιος, Μήλιος Αλέξανδρος, Δακτζίδης Ηλίας και Παπαγιαννίδης Παναγιώτης.

            Το 1947 τα σώματα 27 από τους 30 σφαγιασθέντες ετάφησαν σε δενδρόφυτο λόφο λίγο πριν την είσοδο στο χωριό της Ξυλαγανής, όπου λίγο πιο κάτω κατασκευάσθηκε το 1997 νέο μαρμάρινο μνημείο τιμής, στο οποίο αναγράφονται τα ονόματά τους. τα λείψανα όμως των Κιμουρτζίδη Δημητρίου, Σκουταρίδη Αθανασίου Και Ζαραβάτη Δήμου δεν έχουν βρεθεί, δυστυχώς, μέχρι και σήμερα. Αιωνία η μνήμη αυτών.

Ευχαριστώ από της θέσεως αυτής τον πρωτοπρεσβύτερο π. Σταύρο Σπορίκη για τα στοιχεία και τις πληροφορίες, που μου έδωσε για την συγγραφή του παρόντος άρθρου.

πηγή

Θεσσαλονίκης να ανακαλέσει στην τάξη τον Δήμαρχο Λυκούργος Νάνης

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης να ανακαλέσει στην τάξη τον Δήμαρχο 

πηγή

Ώστε αποτελεί "τιμή", κατά τη γνώμη του γνωστού και μη εξαιρετέου κ.Μπουτάρη, η προκλητική "παρέλαση", στην πόλη των αγίων Δημητρίου και Γρηγορίου του Παλαμά, κάποιων δυστυχισμένων συνανθρώπων μας που ανερυθρίαστα και με περισσό θράσος προβάλλουν στην κοινή θέα την ξετσιπωσιά, την αναισχυντία, την αδιαντροπιά, τον αυτοεξευτελισμό τους! Είναι κι αυτό σημείο των δύστηνων καιρών μας! 

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν αρκείται στο γεγονός ότι "παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς" αλλά επαίρεται και καυχάται κι όλας γι αυτό του το κατάντημα! Και "διαφημίζει" επιπλέον αυτήν του την επιλογή, και χρησιμοποιώντας παντοίου είδους σοφιστείες επιχειρεί, συνάμα, να πείσει τόσο τον εαυτό του όσο και την κοινωνία στην οποία ζει και κινείται ότι η ανομολόγητη σεξουαλική διαστροφή αποτελεί μία απλή "παρέκκλιση", μία "παραλλαγή" απ το "θεωρούμενο" σαν φυσιολογικό, ένα διαφορετικό "σεξουαλικό προσανατολισμό". Ότι η βάναυση υποβάθμιση της θεοειδούς προσωπικότητάς μας στο κτηνώδες αποτελεί μία εναλλακτική μορφή ανθρώπινης συμπεριφοράς. 'Οτι η αποκτήνωση, ο υποβιβασμός και η σε τελική ανάλυση διάλυση του ανθρωπίνου προσώπου που συνεπάγεται η υποδούλωση στο πάθος του σοδομισμού συνιστά πράξη απελευθέρωσης απ το ζυγό των "προκαταλήψεων" και τη συσσωρευμένη "σκουριά" του παρελθόντος.

Άλλωστε, στη γέμουσα συγχύσεως και διαστρεβλώσεως της αληθινής εννοίας των λέξεων εποχή μας, κάτι τέτοιο κάθε άλλο παρά θα πρέπει να μας ξενίζει και να μας γεμίζει με απορία! Το μαύρο παρουσιάζεται άσπρο και τούμπαλιν, τη εμπνεύσει κατ αρχήν του "απ αρχής ανθρωποκτόνου" διαβόλου και τη "ευγενεί" συμπράξει των θεραπόντων του νεοταξίτικης προελεύσεως politically correct (των διαφόρων think tank, μέσων μαζικής εξαχρειώσεως των εγχώριων και αλλοδαπών "νταβάδων",αμαρτωλών ΜΚΟ, μηδενιστών πολιτικών, "στοχαστών" και δήθεν πνευματικών ανθρώπων "ων ο θεός η κοιλία").

Ω τλήμον Θεσσαλονίκη! Ο πρώτος πολίτης σου, αντί με τις δηλώσεις και τις εν γένει εκδηλώσεις του να περιφρουρεί τις ηθικές και πνευματικές αξίες που εξευγενίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο και που "ποιούν ήθος", εκείνος αποδίδει τιμή στη διαφήμιση της απύθμενης διαστροφής!

Απομένει η λεγόμενη "πνευματική ηγεσία" της πόλης, με επικεφαλής τον επιχώριο επίσκοπο, να ανακαλέσει στην τάξη τον ασχημονούντα δήμαρχο και να μην αντιπαρέλθει το συγκεκριμένο, σοβαρό, ατόπημά του. Αρκετά μέχρι τώρα έχει προκαλέσει ο συγκεκριμένος τοπάρχης! Αλλά και οι πολίτες που σέβονται τον εαυτό τους και που αγαπούν την πρόοδο της πόλης τους θα πρέπει, το δίχως άλλο, να αντιδράσουν με σθένος στην ελεεινή πρόκληση.

Αναφαίρετο το δικαίωμα του καθενός, στη σφαίρα της ιδιωτικής του ζωής, να ασχημονεί και να διαθέτει το σώμα του όπως αυτός νομίζει! Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να προκαλεί το κοινό αίσθημα! Αυτό ας το καταλάβουν επιτέλους οι προπαγανδιστές της διαστροφής!

Κυριακή των Μυροφόρων Η τόλμη των δύο

Μεγάλη Παρασκευή απόγευμα, λίγο πριν γείρει ο ήλιος στη δύση του στο Γολγοθά. Ο Ιωάννης, ο αφοσιωμένος μαθητής του Κυρίου, και οι λίγες μαθήτριες που παρέμειναν εκεί ατενίζουν με αβάσταχτο πόνο και βαθιά θλίψη το νεκρό σώμα του αγαπημένου τους Κυρίου να κρέμεται άψυχο πάνω στον σταυρό. Κι ένας φόβος μεγάλος και απειλητικός τριγυρνά στη σκέψη όλων τους: ο κίνδυνος να μείνει άταφο το άχραντο σώμα του νεκρού αγαπημένου τους. Ποιος όμως θα τολμήσει να το ζητήσει για να του αποδώσουν νεκρικές τιμές; Και μάλιστα πριν δύσει ο ήλιος! Ο χρόνος κυλά αδυσώπητος. Σ’ αυτήν την κρίσιμη ώρα που το αδιέξοδο τρομοκρατεί τις καρδιές, μια αναπάντεχη λύση φαίνεται στον ορίζοντα. Κάποιοι ανηφορίζουν προς τον Γολγοθά. Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ο κρυφός μαθητής, και ο Νικόδημος, ο νυχτερινός μαθητής· εκλεκτά μέλη του Ιουδαϊκού Συνεδρίου. Τι να συμβαίνει άραγε; Μέσα στην καταχνιά της Μεγάλης Παρασκευής ο Ιωσήφ τόλμησε. Παρουσιάσθηκε στον Πιλάτο ζητώντας το σώμα του Χριστού. Ο Πιλάτος έμεινε έκπληκτος: Πώς τόσο γρήγορα πέθανε ο Ιησούς! Και όταν βεβαιώθηκε από τον εκατόνταρχο γι’ αυτό, απάντησε θετικά στον Ιωσήφ. Όλα πλέον γίνονται αστραπιαία. Ο Ιωσήφ αγόρασε καινούργιο σεντόνι και ο Νικόδημος προμηθεύτηκε εκατό λίτρα σμύρνας και αλόης. Και αφού έφθασαν στον Γολγοθά με πόνο βαθύ και δάκρυα πολλά, κατέβασαν ευλαβικά το σώμα του Κυρίου από τον σταυρό. Το τύλιξαν με τα οθόνια, το περίελουσαν με τα πολύτιμα μύρα τους και τα καυτά τους δάκρυα. Και το εναπέθεσαν στο καινούργιο μνημείο, που ήταν σκαλισμένο στο βράχο, και κύλησαν μπροστά ένα μεγάλο λίθο.

Ο κίνδυνος να μείνει το σώμα του Εσταυρωμένου άταφο ξεπεράστηκε. Για να γίνει όμως αυτό, κάποιοι τόλμησαν. Οι δυο κρυφοί μαθητές του Κυρίου που τώρα αποκαλύπτονται. Τώρα δεν υπολογίζουν ούτε τη θέση τους στο Ιουδαϊκό Συνέδριο ούτε τον κίνδυνο να γίνουν αποσυνάγωγοι. Τολμούν. Επειδή αγάπησαν τον Κύριο και πίστεψαν σ’ Αυτόν. Τώρα ήρθε η ώρα να αποδείξουν στην πράξη την πίστη τους. Και το αποδεικνύουν στην κρισιμότερη ώρα με σύνεση, αλλά και με τόλμη. Και δίνουν το μάθημα της τόλμης σ’ εμάς που κάποτε δειλιάζουμε ν’ αποκαλύψουμε τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις. Και μας καλούν να μη διστάζουμε να υψώνουμε τη φωνή μας όταν το κακό θριαμβεύει, όταν πολεμείται ο Χριστός και η Εκκλησία του. Αλλά να παίρνουμε θέση· να τολμούμε με σύνεση και θάρρος. Χωρίς να φοβόμαστε τις αντιδράσεις και το κόστος. Και οι κίνδυνοι θα υπερνικώνται.

Ο φόβος των μυροφόρων

Κοντά στο σταυρό του Κυρίου την ώρα της αποκαθηλώσεως οι αφοσιωμένες μαθήτριες του Κυρίου παρατηρούσαν προσεκτικά πού τοποθετήθηκε το σώμα του Κυρίου. Πώς άντεξαν να βλέπουν νεκρό Αυτόν που επί τρία χρόνια έδινε φως και ζωή; Πόσο θα ήθελαν να Του προσφέρουν και τα δικά τους ακριβά μύρα της αγάπης τους! Όμως ο χρόνος και ο νόμος δεν τους το επέτρεπε. Και αφού περίμεναν με αδημονία να περάσει το Σάββατο, αγόρασαν αρώματα για να έλθουν το πρωί της επόμενης ημέρας στον τάφο. Πολύ πρωί ξεκίνησαν για το μνημείο. Ένα θέμα μόνο τις προβλημάτιζε: Ποιος θα αποκυλίσει τον μεγάλο λίθο από την είσοδο του τάφου; Μόλις όμως πλησίασαν και έστρεψαν τα μάτια τους προς το μνημείο, είδαν έναν άγγελο να κάθεται στα δεξιά ντυμένο με λευκή στολή, και γέμισαν φόβο και κατάπληξη. Αυτός όμως τους είπε: Μη φοβάστε. Ζητάτε τον Ιησού τον Ναζαρηνό τον εσταυρωμένο. Αναστήθηκε! Δεν είναι εδώ. Να, είναι αδειανός ο τόπος που Τον έβαλαν. Αλλά πηγαίνετε και πέστε στους μαθητές του και στον Πέτρο ότι θα σας περιμένει στη Γαλιλαία. Εκεί θα τον δείτε, όπως σας το είχε πει. Και εκείνες έφυγαν από το μνημείο γεμάτες τρόμο και έκσταση. Και δεν είπαν τίποτε σε κανένα, διότι είχαν κυριευθεί από φόβο.

Γιατί όμως φοβήθηκαν οι γυναίκες αυτές; Αυτές ατρόμητες ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα προς το μνημείο και δεν υπολόγισαν ούτε τους μανιασμένους Ιουδαίους ούτε τους απειλητικούς Ρωμαίους στρατιώτες ούτε τους ληστές που καιροφυλακτούσαν ούτε το φόβο που ασφαλώς προκαλούσε η ώρα και ο τόπος ο ερημικός, τόπος νεκρών. Τι ήταν λοιπόν αυτός ο φόβος;

Οι γυναίκες αυτές είδαν το μνημείο κενό, τον λίθο αποκυλισμένο, τον άγγελο απαστράπτοντα να τους λέει κάτι που φαινόταν αδιανόητο: Ο εσταυρωμένος νεκρός «οὐκ ἔστιν ὧδε». Κι αυτές κυριεύθηκαν από τρόμο και έκσταση, διότι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι μέσα στο μνημείο έγινε κάτι πολύ μεγάλο. Το συγκλονιστικότερο θαύμα του κόσμου. Εκεί μέσα νικήθηκε ο θάνατος. Εκεί μέσα αναστήθηκε όχι ένας άνθρωπος, όπως πριν λίγες ημέρες ο Λάζαρος, αλλά ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος. Και αναστήθηκε όχι για να ξαναπεθάνει κάποτε, αλλά για να μην πεθάνει ποτέ. Και οι Μυροφόρες λοιπόν τά ‘χαν χαμένα, έμειναν εκστατικές, διότι δεν μπορούσαν τότε να διανοηθούν αυτό που τα πράγματα έδειχναν ότι εκεί στο κενό μνημείο, Αυτός που αναστήθηκε, Αυτός τον Οποίο διακονούσαν επί τρία χρόνια δεν ήταν μόνο ο Διδάσκαλός τους, ο Μεσσίας, ο μέγας προφήτης, αλλά ήταν ασυγκρίτως ανώτερος, ο ίδιος ο Θεός! Και μέσα από τα βάθη του νου τους μια αλήθεια, η μεγαλύτερη αλήθεια δονούσε τις καρδιές τους: ο Χριστός ανέστη!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΑΤΣΗΣ - ΗΔΗ ΒΑΠΤΕΤΑΙ ΚΑΛΑΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΔΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

ΗΔΗ ΒΑΠΤΕΤΑΙ ΚΑΛΑΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΔΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ 

Ιωάννης Τάτσης

ΔΥΣΟΙΩΝΟ παρουσιάζεται τὸ μέλλον τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Πληροφορίες, ποὺ διαρρέονται ἀπὸ διάφορες πηγὲς κάνουν λόγο γιὰ γενικευμένη ἐφαρμογὴ σὲ ὅλα τὰ σχολεῖα τῆς Χώρας ἀπὸ τὸν ἐρχόμενο Σεπτέμβριο τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν, ποὺ ἐφαρμόστηκε δύο χρόνια πιλοτικὰ καὶ ξεσήκωσε θύελλα ἀντιδράσεων στοὺς θεολογικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους λόγῳ τῆς μετάλλαξης τοῦ χαρακτήρα καὶ τοῦ περιεχομένου τοῦ μαθήματος, ποὺ γίνεται μέσα ἀπὸ αὐτό. 

Ἑτοιμάζεται μάλιστα νέα ἀναμορφωμένη ἔκδοση τοῦ Προγράμματος Σπουδῶν, ποὺ ὑπο- τίθεται πὼς βασίζεται στὶς παρατηρήσεις, ποὺ ἔγιναν κατὰ τὴν πιλο- τική του ἐφαρμογή. Μόνο ποὺ καὶ ἡ ἀναθεωρημένη ἔκδοση θὰ φέ- ρει τὴν ὑπογραφὴ τῶν ἴδιων «ἐμπειρογνωμόνων», ποὺ συνέταξαν καὶ τὴν ἀρχικὴ ἐκδοχὴ τοῦ Προγράμματος Σπουδῶν. Οἱ «ἐμπειρογνώ- μονες» ἀφήνουν μάλιστα ἀνοιχτὸ τὸ ἐνδεχόμενο παραγωγῆς νέων διδακτικῶν βιβλίων παρὰ τὴν ἀρχική τους ἄποψη ὅτι ἡ διδασκαλία βάσει τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν θὰ γίνεται χωρὶς διδακτικὰ ἐγχειρίδια. 

Ἐν τῷ μεταξὺ στὸν προγραμματισμὸ γιὰ τὸ «νέο ΕΣΠΑ» (2014-2020) στὴν ἐκπαίδευση ἔχει ἐνταχθεῖ, μεταξὺ ἄλλων ἔργων, καὶ ἡ γενικευμένη ἐφαρμογὴ τῶν νέων Προγραμμάτων Σπουδῶν Πρωτοβάθμιας καὶ Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης. Ἐξάλλου οἱ «ἐμπειρογνώμονες» θεολόγοι, ποὺ ἐκπόνησαν τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν δὲν χάνουν εὐκαιρία νὰ ἀξιοποιοῦν τὶς δύο θε- τικὲς γιὰ τὸ Πρόγραμμά τους εἰσηγήσεις τῶν Μητροπολιτῶν Ἀλεξ/πόλεως καὶ Μεσσηνίας στὴν Ἱεραρχία ἑρμηνεύοντας περίπου ὡς θετικὴ τὴ στάση ὅλων τῶν Ἱεραρχῶν, παρὰ τὶς δυναμικὲς ἀντι- δράσεις ἀρκετῶν ἀπὸ αὐτούς, τὶς ὁποῖες ἠθελημένα παραβλέπουν.

Δυστυχῶς μὲ καίρια εὐθύνη τοῦ «πρώτου», τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, ἡ Ἱεραρχία σύρθηκε σὲ μία διαρκῆ ἀναβλητικότητα, δὲν ἔλαβε σαφῆ ἀρνητικὴ στάση ἀπέναντι στὸ Πρόγραμμα καὶ παρεῖχε ἔτσι τὴν κατάλληλη κάλυψη στὸ ἔργο τῶν «ἐμπειρογνωμόνων».

Διαβεβαιώσεις τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ὅτι θὰ διαφυλαχθεῖ ὁ χριστιανικὸς χαρακτήρας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι μόνο ὑποσχέσεις, ἁπλῶς γιὰ νὰ καθησυχάζουν ὅσοι δικαιολογημένα ἀντιδροῦν στὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν. Ἀνθρωπίνως οἱ ἐξελίξεις γύρω ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἀποκαρδιωτικές. Ὁ ὀρθόδοξος χαρακτήρας του θὰ ἀποτελεῖ παρελθὸν ἀπὸ τὸ Σεπτέμβριο, ἐὰν τελικὰ ἐφαρμοστεῖ συνολικὰ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν. 

Οἱ σύγχρονοι Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ τὸ συνέδριον συμβούλιον λαβόντες ἀπο- φάσισαν τὴν καταδίκη τοῦ κατηχητικοῦ ὀρθόδοξου μαθήματος ὡς δύσχρηστου γιὰ τὴ σύγχρονη παιδεία. Ἤδη βάπτεται κάλαμος τῆς ἀποφάσεως ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας γιὰ τὴν πλήρη μετάλλαξή του. Καὶ ὅλα θὰ λάβουν τέλος τὴν κατάλληλη στιγμή, ἄτερ ὄχλου, χωρὶς τὴν παρουσία τοῦ λαοῦ, πιθανότατα ἐντὸς τοῦ θέρους. 
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ 17-5-2013

πηγή

Έλλειψη σεβασμού στη Δημοκρατία

Δημήτρης Μηλάκας

Μέχρι σήµερα γνωρίζαμε για «προληπτικούς» πολέμους, «προληπτικές» προσαγωγές κ.λπ. Τώρα μάθαμε και τις «προληπτικές» επιστρατεύσεις. Τα όπλα στα οποία προσφεύγει η εκάστοτε ηγεσία - εν προκειμένω η τρικομματική - μόλις αισθανθεί ότι απειλείται με οποι­ονδήποτε τρόπο η εξουσία της είναι, ως φαίνεται, ανε­ξάντλητα.
Αυτό που δεν είναι ανεξάντλητο, όμως, είναι το δημο­κρατικό κεφάλαιο της χώρας. Δυστυχώς, όσο επιτρέ­πουμε στους εαυτούς μας να υποκύπτουν στις σειρή­νες μιας προπαγανδιστικής εκστρατείας με μοναδικό στόχο την έξαρση του κοινωνικού αυτοματισμού, οδεύουμε μαθηματικά προς την, έστω άτυπη, κατάλυ­ση της Δημοκρατίας.Η φαντασία γενικότερα - στην ερμηνεία του διεθνούς και εθνικού Δικαίου στη συγκεκριμένη περίπτωση -μπορεί να μην έχει όρια. Η Δημοκρατία όμως έχει. Και αν εμείς οι ίδιοι δεν ξεσηκωνόμαστε όταν αυτά τα όρια εξευτελίζονται, προτάσσοντας πάντα μια α λα καρτ δικαιολογία του τύπου «ναι μεν, αλλά», τότε βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε... τα μάτια μας υποθηκεύο­ντας την αξιοπρέπειά μας και τελικά το μέλλον μας.
Οι εργαζόµενοι στο μετρό δεν ήταν παρά «βύσματα», οι απλήρωτοι ναυτεργάτες «τραμπούκοι», οι εκπαιδευ­τικοί «ανεύθυνοι» που παίζουν με το μέλλον των παι­διών μας.
Για όλους υπάρχει μια λιγότερο ή περισσότερο «πιασάρικη» δικαιολογία που μας επιτρέπει να τους στείλουμε, με ήσυχη τη συνείδησή μας και μειωμένο το προσωπι­κό μας ρίσκο, στον διάολο... ή μάλλον στις τάξεις ενός ιδιότυπου «στρατού» με αποκλειστικό έργο τη διασφά­λιση της κυβερνητικής επιβίωσης.
Θα πείτε: Ναι, αλλά η «κοινή γνώμη» διαφωνεί με την απεργία της ΟΛΜΕ εν μέσω πανελλαδικών εξετάσεων. Και λοιπόν; Από πότε τα αποτελέσματα των δημοσκο­πήσεων καθορίζουν τον σεβασμό ή όχι του Συντάγμα­τος και, εν τέλει, της Δημοκρατίας;
Τέλος πάντων, το σημαντικότερο που πρέπει να απαντή­σουμε, ως πολίτες αυτής της χώρας, δεν είναι «από πότε» μας συμβαίνουν όσα μας συμβαίνουν, αλλά «έως πότε» θα κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε και θα μένουμε με τα χέρια σταυρωμένα (ή μάλλον με την κάννη του κοινωνικού αυτοματισμού στραμμένη στην κατεύθυνση του... διπλανού μας).

πηγή  / Αντιγραφή