Μὴ δικαιολογεῖς τὴν ἀδράνειά σου

 Ἁγίου Ἰωάννη Χρυσοστόμου


Δὲν ὑπάρχει πιὸ κρύο πράγμα ἀπὸ τὸν Χριστιανὸ ποὺ δὲν σώζει ἄλλους. Δὲν μπορεῖς ἐδῶ νὰ ἐπικαλεσθεῖς τὴν φτώχεια, διότι θὰ σὲ κατηγορήσει ἡ χήρα ποὺ κατέβαλε τὰ δύο λεπτά… Δὲν μπορεῖς νὰ ἐπικαλεστεῖς τὴν ταπεινή σου καταγωγή, διότι καὶ οἱ ἀπόστολοι ἦταν ἄσημοι καὶ κατάγονταν ἀπὸ ἀσήμους. Δὲν μπορεῖς νὰ προβάλλεις τὴν ἀγραμματοσύνη σου· κι ἐκεῖνοι ἦταν ἀγράμματοι.

Ἀκόμη κι ἂν εἶσαι δοῦλος, κι ἂν εἶσαι δραπέτης, θὰ μπορέσεις νὰ ἐκπληρώσεις τὸ καθῆκον σου, διότι καὶ ὁ Ὀνήσιμος τέτοιος ἦταν. Κοίταξε ὅμως ποῦ τὸν καλεῖ καὶ σὲ τί ὑψηλὸ ἀξίωμα τὸν ἀνεβάζει ὁ ἀπόστολος· «ἵνα κοινωνῇ μοι», λέγει, «ἐν τοῖς δεσμοῖς μου». Δὲν μπορεῖς νὰ προφασιστεῖς τὴν ἀσθένεια, διότι καὶ ὁ Τιμόθεος τέτοιος ἦταν· εἶχε «πυκνὰς ἀσθενείας»…

Δὲν βλέπετε τὰ δένδρα τὰ ἄκαρπα πῶς εἶναι γερά, πῶς εἶναι ὡραῖα, μεγάλα, λεῖα καὶ ψηλά; Ἀλλὰ ἂν εἴχαμε κῆπο, θὰ προτιμούσαμε νὰ ἔχουμε ροδιὲς κι ἐλιὲς καρποφόρες παρὰ αὐτά, διότι αὐτὰ εἶναι γιὰ τὴν τέρψη καὶ ὄχι γιὰ τὴν ὠφέλειά μας· ἐλάχιστα ὠφελοῦν. Τέτοιοι εἶναι οἱ χριστιανοὶ ποὺ φροντίζουν μόνο γιὰ τὰ δικά τους, ἢ μᾶλλον οὔτε τέτοιοι, διότι αὐτοὶ εἶναι γιὰ τὴν φωτιά, ἐνῶ τὰ καλλωπιστικὰ δένδρα χρησιμοποιοῦνται καὶ γιὰ τὴν οἰκοδόμηση καὶ γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν ἰδιοκτητῶν. Τέτοιες ἦταν καὶ οἱ πέντε παρθένες, ἁγνὲς βέβαια καὶ κόσμιες καὶ σώφρονες, ἀλλὰ σὲ κανέναν χρήσιμες, γι’ αὐτὸ καὶ κατακαίονται. Τέτοιοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν ἔθρεψαν τὸν Χριστό. Πρόσεξε ὅτι κανεὶς ἀπ’ αὐτοὺς δὲν κατηγορεῖται γιὰ προσωπικὰ του ἁμαρτήματα· δὲν κατηγορεῖται ὅτι πόρνευσε οὔτε ὅτι ἐπιόρκησε, καθόλου, ἀλλὰ ὅτι δὲν ὑπῆρξε χρήσιμος στὸν ἄλλο…

Πῶς εἶναι χριστιανὸς τέτοιος ἄνθρωπος; Πές μου, ἂν τὸ προζύμι ποὺ ἀνακατεύεται μὲ τὸ ἀλεύρι δὲν μεταβάλει στὴ δική του φύση ὅλο τὸ φύραμα, εἶναι προζύμι; Καί, ἀλήθεια, τὸ μύρο ποὺ δὲν γεμίζει εὐωδιὰ ἐκείνους ποὺ πλησιάζουν, θὰ τὸ ὀνομάσουμε μύρο;

Μὴ πεῖς· μοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ παρακινήσω ἄλλους. Ἂν πράγματι εἶσαι χριστιανός, ἀδύνατο εἶναι τὸ νὰ μὴ συμβαίνει αὐτό. Ὅπως αὐτὰ ποὺ βλέπουμε στὴ φύση εἶναι ἀναντίρρητα, ἔτσι καὶ τοῦτο· διότι στὴ φύση τοῦ χριστιανοῦ βρίσκεται τὸ πράγμα.

Μὴν ὑβρίζεις τὸν Θεό. Ἂν πεῖς ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ φωτίζει ὁ ἥλιος, τὸν ὕβρισες· ἂν πεῖς ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ὠφελεῖ, ὕβρισες τὸν Θεὸ καὶ τὸν εἶπες ψεύτη. Διότι εἶναι εὐκολότερο νὰ μὴ θερμαίνει καὶ νὰ μὴ χύνει φῶς ὁ ἥλιος, παρὰ νὰ μὴ φωτίζει ὁ χριστιανὸς· εἶναι εὐκολότερο νὰ γίνει σκοτάδι τὸ φῶς, παρὰ νὰ συμβεῖ αὐτό. Μὴ λές, λοιπόν, εἶναι ἀδύνατο, διότι ἀδύνατο εἶναι τὸ ἀντίθετο. Μὴν ὑβρίζεις, λοιπόν, τὸν Θεό. Ἂν ρυθμίσουμε σωστὰ τὴ ζωή μας, ὁπωσδήποτε θὰ συμβοῦν κι ἐκεῖνα καὶ θὰ ἀκολουθήσουν σὰν κάτι τὸ φυσικό. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μείνει κρυφὸ τὸ φῶς τοῦ χριστιανοῦ· δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρυφτεῖ μία τόσο φωτεινὴ λαμπάδα. Ἂν μὴν ἀμελοῦμε λοιπόν!


(Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τὰς Πράξεις, 20, 4, PG 60, 162-164 )

πηγή

Τόν Χριστό Τόν συναντᾶμε στήν Ἐκκλησία. Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ καί προνοεῖ γιά μᾶς. Γέροντος Πορφυρίου. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Τόν Χριστό Τόν συναντᾶμε στήν Ἐκκλησία.

«Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ἐκκλησία (στήν Ὁποία καλοῦνται νά ἐνταχθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι) καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός, πού μᾶς ἔχει προσλάβει ὅλους στόν Ἑαυτό του… », παρατηροῦσε· καί συνέχιζε: «ὅταν θέλεις νά συναντήσεις τόν Χριστό, θά Τόν βρεῖς στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἐδῶ εἶναι ἑνωμένη ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα μέ τόν Θεό, στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Δέν μπορεῖ νά ἐπικοινωνεῖς μέ τόν Χριστό καί νά μήν τά ἔχεις καλά μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους»¹.

Ὁ Γέροντας ἦταν ἐράσμιος. Εἶχε ἀγάπη μέχρις αὐτοθυσίας γιά τό Θεό ἀλλά καί γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Στόν ἅγιο

Χαράλαμπο στήν Εὔβοια, σύμφωνα μέ τίς διηγήσεις του, ἐξομολογοῦσε ἀσταμάτητα, νύκτα μέρα γιά ὁλόκληρα 24ωρα.
Ἀργότερα, ὅταν ὑπηρετοῦσε ὡς ἱερέας τῆς Πολυκλινικῆς Ἀθηνῶν, στήν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Γερασίμου, συνέχισε τή θυσιαστική του ζωή. Ὑπηρετοῦσε τούς ἀσθενεῖς -πολλές φορές- μέχρι ἀργά τήν νύκτα, παρηγορώντας «αὐτούς πού δέν εἶχαν κανένα».

Ὁ Γέροντας ἀγάπησε μέ πολλή θέρμη τόν Θεό · γι’ αὐτό καί Τόν γνώρισε ὅσο εἶναι δυνατό... Ἔφθασε στήν Θεία Θεωρία. Ἀνήκει στούς «διαβεβηκότας εἰς θεωρίαν».

Ὁ Γέροντας ἐπίσης ἀγάπησε μέ πολλή θέρμη καί ὅλους τούς ἀνθρώπους· γι’ αὐτό καί τούς γνώρισε σέ βάθος, τούς «κατανόησε ἐν παροξυσμῷ ἀγάπης». 
«Τρελλάθηκε» (παροξυσμός = τρέλλα) ἀπό ἀγάπη · γι’ αὐτό καί γνώρισε πολύ καλά τόν ὅλο ἄνθρωπο. Διείσδυσε στά μυστικά μονοπάτια τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς καί περιέγραψε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο αὐτή θεραπεύεται ἀπό τό κακό, τήν ἁμαρτία. Συνάμα λόγῳ τῆς μεγάλης του αὐτῆς ἀγάπης πρός τούς ἀνθρώπους, τοῦ δόθηκε ἀπό τόν Θεό τό ἰαματικό χάρισμα «ψυχῶν τε καί σωμάτων».

Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ καί προνοεῖ γιά μᾶς

Ἡ θεολογία τοῦ Γέροντα εἶναι λεπτή, ὑπέροχη, σύγχρονη στό γλωσσικό της ἔνδυμα, βιωματική, ἐμπειρική.

Ὁ π. Πορφύριος βίωσε «ἐν πάσῃ αἰσθήσει» ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί».

Κατάλαβε καί διδασκε ὅτι ὁ Πανάγιος Τριαδικός Θεός δέν εἶναι ἁπλός θεατής τῆς ζωῆς μας. Ἀντίθετα, μᾶς ἔχει στό νοῦ Του κάθε στιγμή. Συμπλήρωνε τή διδασκαλία του λέγοντας πώς «ὁ Θεός φροντίζει ἀκόμη καί γιά τίς πιό μικρές λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας. Δέν ἀδιαφορεῖ γιά μᾶς, δέν εἴμαστε μόνοι στόν κόσμο… Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπάει πολύ καί μᾶς προστατεύει. Πρέπει νά τό καταλάβουμε αὐτό καί νά μή φοβόμαστε τίποτε².

Δόγμα καί ἦθος συμπλέκονται. Τό πόσο θεραπευτικά εἶναι αὐτά γιά τό σύγχρονο, «ἀγχωμένο», γεμάτο φοβίες καί ἀνασφάλειες «χριστιανό» μπορεῖ ὁ καθένας εὔκολα νά τό ἀντιληφθεῖ…

Ἡ στάση μας ἀπέναντι στόν Θεό, διδασκε ὁ Γέροντας, πρέπει νά εἶναι στάση μικροῦ παιδιοῦ, πού ρίχνεται στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του. Ἡ σωστή, ἡ ζωντανή πίστη (=ἐμπιστοσύνη) στόν Θεό - Ἀγάπη ὁδηγεῖ στή πραγμάτωση τοῦ «ἀφήματος» στή Θεία παρηγοριά καί Θεία Πρόνοια³.

1 Κ. Γιαννιτσώτη, Κοντά στό Γέροντα Πορφύριο, Ἀθῆναι 1995, σελ. 383., (στό ἑξῆς: Κοντά στόν Γέροντα Πορφύριο).

2Κοντά στόν Γέροντα Πορφύριο,σελ. 280.

3 Κατά τό τῆς Θείας Λειτουργίας: «ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο:Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς κατά τόν Γέροντα Πορφύριο.Β΄ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΗΥΞΗΜΕΝΗ (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου).

πηγή

Το κήρυγμα της Κυριακής: Ιωσήφ τολμήσας... εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού. Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη,

Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη,

Ιεροκήρυκος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης.

«Ἰωσήφ…. Τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλάτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ».

Δύο μεγάλα και εντυπωσιακά παραδείγματα ανδρείας και θάρρους έλαμψαν τις συγκλονιστικές εκείνες ώρες και ημέρες του δράματος του Γολγοθά.

Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, σεβαστό μέλος του συνεδρίου, επίσημο και ευϋπόληπτο πρόσωπο μεταξύ των Ιουδαίων, πλούσιος, αμέτοχος στο θεοκτόνο έγκλημα του συνεδρίου προσήλθε με θάρρος στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού. «Τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ». Δεν υπολόγισε τον κίνδυνο να χαρακτηρισθεί οπαδός του σταυρωθέντος Χριστού, εχθρός του Ιουδαϊκού λαού, συνωμότης εναντίον των Ρωμαίων.

Και οι Μυροφόρες γυναίκες δεν φοβήθηκαν το βαθύ σκοτάδι, τους κινδύνους των ταραγμένων εκείνων ημερών, την αγριότητα των φρουρών του τάφου. Υπερνίκησαν τη δειλία του γυναικείου φύλου, έδειξαν ανδρεία, την οποία δεν είχαν τότε ούτε οι Μαθητές του Κυρίου. «Ἡ τελεία ἀγάπη ἒξω βάλλει τόν φόβον», είχε πει ο Κύριος.

Έτσι ο Ιωσήφ και οι Μυροφόρες προβάλλονται ως παράδειγμα ανδρείας και θάρρους προκειμένου περί ιερών καθηκόντων πίστεως, ευγνωμοσύνης και αφοσιώσεως προς τον Σωτήρα Χριστό. Από την ημέρα εκείνη μέχρι σήμερα αυξάνονται και πληθύνονται οι ανδρείοι ομολογητές της πίστεώς μας, προς κατάπληξη όλων.

Δεν πρόκειται μόνο για τα εκατομμύρια των μαρτύρων, κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, οι οποίοι ανδρείοι και ακλόνητοι στην πίστη πρόσφεραν και την ζωή τους ακόμη για τον Χριστό.

Δεν πρόκειται για τις πολλές χιλιάδες πιστών της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι βασανίστηκαν και σφαγιάσθηκαν στα σκληρά χρόνια της τουρκοκρατίας.

Δεν πρόκειται ακόμη για τα άγνωστα σε αριθμό εκατομμύρια την Ρώσων Ορθοδόξων, οι οποίοι δεν υπέκυψαν στον άθεο κουμμουνισμό. Αλλά προτίμησαν να υποστούν αδιήγητα μαρτύρια, να φυλακιστούν σε φρικτές φυλακές, να εξορισθούν στις παγωμένες εκτάσεις της Σιβηρίας, να απογυμνωθούν από τα υπάρχοντά τους, να καταδικαστούν σε πείνα, δίψα, γυμνότητα, να βασανισθούν με τον πλέον ανελέητο τρόπο, να υποστούν σκληρότατο θάνατο και όχι να αρνηθούν τον Σωτήρα Χριστό. Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός, Επίσκοπος Συμφερουπόλεως της Κριμαίας.

Η πορεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας είναι δια μέσου των αιώνων πορεία μαρτυρίου και αίματος.

Πρόκειται όμως για μια άλλη περισσότερο πολυάριθμη παράταξη ηρώων της πίστεως, οι οποίοι παραμένουν συνήθως αφανείς και άγνωστοι. Είναι εκείνοι που καθημερινά αγωνίζονται να μείνουν πιστοί και αφοσιωμένοι στον Χριστό, πρόθυμοι εργάτες του καλού για την εξυπηρέτηση των άλλων. Είναι οι αποφασιστικοί νέοι, οι οποίοι αγωνίζονται κατά της φαυλότητας, της διαφθοράς, για να μείνουν αγνοί και σώφρονες όπως τους θέλει ο Χριστός.

Είναι οι ευσυνείδητοι εργάτες, οι οποίοι δεν θέλουν με κανένα τρόπο να εξαπατήσουν τους εργοδότες τους για να κερδίσουν περισσότερα. Είναι οι εργοδότες οι οποίοι βλέπουν τους υπαλλήλους περισσότερο σαν συνεργάτες παρά σαν εργάτες.

Είναι οι έντιμοι υπάλληλοι, οι οποίοι δεν μπορούν να υποταχθούν στις πονηρές και κακόβουλες προτάσεις ανωτέρων τους για να καταδολιευθούν τους πελάτες τους.

Είναι οι απλοί χριστιανοί, οι οποίοι θυσιάζονται για να εξυπηρετήσουν όσους έχουν ανάγκη.

Είναι οι εργάτες του Ευαγγελίου, οι οποίοι με αυταπάρνηση και ηρωισμό εργάζονται στον αμπελώνα του Κυρίου, έστω κι αν διώκονται και από εκείνους που έχουν την ηθική υποχρέωση να τους συμπαραστέκονται.

Και είναι πολλοί, πάρα πολλοί οι ήρωες αυτοί της πίστεως, οι οποίοι καλλωπίζουν την ζωή των κοινωνιών μας. Δεν κάνουν θόρυβο. Δεν φαίνονται. Πρέπει να ψάξει κανείς για να ανακαλύψει έστω και μερικούς.

Την ανδρεία και το θάρρος τους το αντλούν από τον μεγάλο αρχηγό, από τον Θεάνθρωπο Λυτρωτή και Σωτήρα. Αυτό προανήγγειλε ότι θα έχουν αυτοί θλίψεις κατά το διάστημα της ζωής τους. Θα είναι πρόβατα εν μέσω λύκων. Ας μη πτοηθούν. Τα πρόβατα θα νικήσουν τους λύκους. «Θαρσεῖτε» τους λέει. Πάρτε θάρρος, φανείτε ανδρείοι. Πάρετε παράδειγμα εμένα, ο οποίος ως άνθρωπος ήμουν συνεχώς διωκόμενος, από τη γέννηση μέχρι τη σταύρωση. Και όμως «ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον».

Ουδέποτε είδε ούτε και θα δει η ανθρωπότητα τέτοιο ακαταγώνιστο ήρωα και ένδοξο νικητή, όπως τον Κύριο. Αυτός συνέτριψε το κράτος του διαβόλου, την δύναμη της αμαρτίας, τον αιώνιο θάνατο. Αυτός νίκησε όσους είχαν σκληρυνθεί στην κακότητά τους πονηρούς ανθρώπους, κονιορτοποίησε τις παγίδες τους και διέλυσε σαν καπνό τα πονηρά σχέδιά τους. Με το σταυρό του σταύρωσε τον κόσμο της αμαρτίας και χάρισε στους πιστούς την ακατανίκητο δύναμη «τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὂφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ».

Νίκη των χριστιανών είναι και η καταπάτηση της δύναμης του εχθρού, όταν αντί του μίσους προτάσσουν την αγάπη, αντί της μνησικακίας την συγγνώμη, αντί της δολιότητας την ευθύτητα, αντί της αλαζονικής έπαρσης την απλότητα της ταπεινοφροσύνης, αντί του ψεύδους την αλήθεια, αντί της κακίας την αρετή. Στο τέλος η αλήθεια και η αρετή θα νικήσουν.

Αυτά είχε υπ’ όψιν του ο Απόστολος Παύλος όταν έγραφε προς τους Κορινθίους και προς όλους τους χριστιανούς, «στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε». Να μένετε όρθιοι, σταθεροί και ακλόνητοι στην πίστη. Αγωνίζεσθε σαν ήρωες. Πάρτε από τον Κύριο ανδρεία και δύναμη. Ηρωικός αγωνιστής και νικητής ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος, έλεγε ότι αν και «θανατούμεθα ὃλην τήν ἡμέραν», αν και «ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς», εν τούτοις «πᾶσι τούτοις ὑπερνικῶμεν διά τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς».

Και είχε απόλυτο δίκιο, μετά από την αποκάλυψη του Θεού και μιλώντας από την προσωπική του πείρα, ο ευαγγελιστής της αγάπης, Απόστολος Ιωάννης να διακηρύττει «αὓτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν» και ότι νικητής πάντοτε είναι «ὁ πιστεύων εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν».

Ο Θεός δεν μάς έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως για να αγωνιζόμαστε ηρωικά και να νικούμε με δόξα. Αμήν.

Κυριακή των Μυροφόρων: Οι μοναδικές μυροφόρες που δεν ξόδεψαν το μύρο τους. π. Στυλιανός Μακρής

Τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως εὐαγγελίζονται σήμερα οἱ μυροφόρες γυναῖκες, οἱὁποῖες κατὰ τὴν σταύρωση καὶ τὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου παρακολουθοῦσαν ἀπὸκοντὰ τὰ γεγονότα. Ἀξιώθηκαν δικαιωματικὰ νὰ εἶναι οἱ πρῶτες ποὺ θὰπληροφοροῦνταν τὸ εὐχάριστο νέο, γιατὶ εἶχαν πίστη βαθειὰ καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Διδάσκαλο. Καὶ τοῦτο ἀποδεικνύεται περίτρανα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι σηκώθηκαν χαράματα Κυριακῆς, γιὰ νὰ πᾶνε στὸν θεοδέγμονα τάφο καὶ νὰ τελέσουν τὰνεκρικὰ ἔθιμα, δίχως νὰ ὑπολογίσουν τὸ ἀνέφικτον διὰ τὸ μέγεθος τοῦ λίθου ποὺἔφραζε τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος καὶ τὸ παράτολμον διὰ τὸν «φόβον τῶνἸουδαίων» τοῦ ἐγχειρήματος. Συχνὰ ἡ καρδιὰ μιᾶς εὐσεβοῦς γυναίκας εἶναι πλημμυρισμένη ἀπὸ συναισθήματα, ἀρετὴ καὶ ἁπλότητα, καὶ παραμερίζει τὴν λογική.

       Φόβος καὶ τρόμος κυρίευσε τὶς καρδιές τους στὴ θέα τοῦ νεαροῦ μὲ τὴλευκὴ στολή, ἔκπληξη καὶ θαυμασμὸς στὸ ἄκουσμα τοῦ ἀνέλπιστου μηνύματος. Γνώριζαν ὅτι ὁ Χριστὸς ἀνέστησε τὸν Λάζαρο, τὴν κόρη τοῦ Ἰαείρου καὶ τὸν γιὸτῆς χήρας τῆς Ναΐν, μὰ ὅταν Τὸν εἶδαν στὸν Γολγοθὰ νὰ ξεψυχᾷ, ὅλες τους οἱἐλπίδες εἶχαν ἐξανεμιστεῖ καὶ ἴσως δὲν περίμεναν ὅτι ὀ ἴδιος θὰ ἐπανερχόταν στὴζωή. Καὶ εἶχαν σαφῶς πληροφορηθεῖ, ἐὰν δὲν τὸ ἄκουσαν οἱ ἴδιες, περὶ τοῦμακαρισμοῦ τῶν πενθούντων: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶπαρακληθήσονται», ἀλλὰ δὲν ὑποψιάζονταν ὅτι καὶ στὴ δική τους περίπτωση θὰ ἔβρισκε ἐφαρμογή. Μὲ θλίψη προσῆλθαν στὸ μνήμα, μὲ ἀπορία εἰσῆλθαν, μὲχαρὰ ἀπῆλθαν.

Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς λέγει ὅτι οἱ μυροφόρες δὲν εἶπαν τίποτε σὲ κανένα, γιατὶ ἦταν φοβισμένες. Ἦταν ἄραγε τὸ δέος μπροστὰ στὸμεγάλο μυστήριο ὁ λόγος ποὺ δὲν μίλησαν σὲ κανένα; ἦταν ἄραγε ὁ φόβος μήπως παρεξηγηθοῦν ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου καὶ κατηγορηθοῦν ὡς ἀνόητες ποὺπίστεψαν σὲ ἕνα ἀνυπόστατο ψέμα, ὅπως βέβαια καὶ ἔγινε; ἢ ἦταν ὁ φόβος μήπως ἀρχίσουν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ ἀνακρίνουν πρόσωπα καὶ πράγματα καὶἔρχονταν οἱ μαθητὲς σὲ δύσκολη θέση; Πάντως δὲν ἀπίστησαν στὰ ἀγγελικὰλόγια· κρατοῦσαν τὴν χαρὰ τους ἀναμεμειγμένη μὲ διάφορα ἄλλα συναισθήματα καὶ ἀναμμένο τὸν λύχνο τῆς πίστεως, ποὺ συντηροῦσαν μὲ τὸκαύσιμο τῆς πρὸς τὸν Κύριο ἀγάπης.

Οἱ ἄνθρωποι συνηθίζουν νὰ βρίσκουν τοὺς νεκρούς τους στὰ κοιμητήρια. Βλέπουν στὶς πλάκες τῶν τάφων τὰ ὀνόματα τῶν κεκοιμημένων, βλέπουν τὶς φωτογραφίες τους καὶ τοὺς ἐνθυμοῦνται, ἀνάβουν κεριὰ καὶ στολίζουν μὲλουλούδια τοὺς τάφους. Σὲ ὁλόκληρη τὴ γῆ, σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες, οἱ τάφοι εἶναι γεμάτοι.  Μόνον ἕνας τάφος εἶναι ἀδειανός. Κι αὐτὸς εἶναι ὁ κενὸς πανάγιος τάφος ποὺ δέχθηκε γιὰ τρεῖς ἡμέρες τὸ Πανάχραντο καὶ Ἄφθαρτο Σῶμα τοῦἐξουσιαστοῦ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. «Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν;»

Οἱ μυροφόρες ζητοῦσαν ὡς νεκρὸ τὸν ζωντανὸ Θεό, ὅπως ἀκριβῶς ζητοῦμε κιἐμεῖς τοὺς δικούς μας νεκρούς καὶ ὅπως ἀκριβῶς θὰ μᾶς ζητοῦν κάποτε οἱ δικοί μας ἄνθρωποι. Οἱ μυροφόρες ἦταν οἱ μόνες στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ποὺ δὲν βρῆκαν αὐτὸ ποὺ ζητοῦσαν, οἱ μόνες ποὺ ἐπέστρεψαν στὰ σπίτια τους μὲ γεμάτα τὰ μυροδοχεῖα. Ἦταν παροῦσες κατὰ τὴν ὥρα τοῦ φρικτοῦ μαρτυρίου τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ καὶ δικαιωματικὰ ἄξιζαν νὰ πληροφορηθοῦν πρῶτες τὸ χαρμόσυνο γεγονός. Ἔκλαψαν ἴσως περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄνδρες, γι’ αὐτὸ καὶ τὰ δάκρυα χαρᾶς ἴσως ἔπρεπε νὰ κυλήσουν πρῶτα στὰ δικά τους μάτια.

Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ποὺ δικαιοῦτο νὰ δῇ τὸν ἀναστημένο Χριστό ἦτανἀναμφισβήτητα ἡ Παναγία Μητέρα Του. «Ὑπήντησας τῇ Παρθένῳ» μᾶς λέγει τὸἀναστάσιμο ἀπολυτίκιο. Ἡ πρώτη στὴν ἁγιότητα καὶ πρώτη στὴν τιμὴ ἔπρεπε νὰ εἶναι καὶ ἡ πρώτη στὴ θέα τοῦ ἀναστημένου Υἱοῦ της.  Ἐκείνη σπάραζε κάτωἀπὸ τὸν Σταυρό, ἐκείνη ἦταν παραπάνω ἀπ’ ὅ, τι κάθε ἄλλος· ὅλοι δοῦλοι, ἐκείνηὅμως καὶ Μητέρα καὶ δούλη. Διαισθανόταν βέβαια ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶχεἐξουσία σὲ Αὐτὸν ποὺ εἶχε ἀναστήσει νεκρούς. Ὁ θρήνος της δὲν ἦταν ἐξἀπελπισίας, ἀλλ’ ἐξ ἐπιγνώσεως ὅτι Αὐτὸς ποὺ κρατοῦσε ἄπνου στὴνἈποκαθήλωση ἦταν ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου. Ἀναλογιζομένη τὴν ἄκρα Του ταπείνωση, ταπείνωση μέχρι θανάτου, ἔκλαιγε καὶ ὀδυρόταν γιὰ τὸ φρικτὸθέαμα. Ἔκλαιγε καὶ ὡς Μητέρα καὶ ὡς δούλη.

Μὲ πρώτη τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο εἶδαν λοιπὸν μὲ τὴ σειρά τους τὸνἀναστημένο Χριστὸ καὶ οἱ λοιπὲς μυροφόρες, τὴν εὐχάριστη θέα τοῦ Ὁποίου εἴθε διὰ τῶν πρεσβειῶν τους νὰ ἀξιωθοῦμε ὅλοι μας. 

π. Στυλιανός Μακρής