Γιατί καλύπτουν Μασωνικές ενέργειες ιερωμένων ο Πατριάρχης και ο Αρχιεπίσκοπος;

Οὐδεμία πλέον ἐνέργεια γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐκδηλώνουν οἱ Ἐπίσκοποι, τουλάχιστον στὰ κορυφαῖα θέματα τῆς Πίστεως, τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὴν Μασωνία. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἀντιδρᾶ ὡς πρὸς αὐτὰ σὰν ἕνα νεκρὸ σῶμα.

Γιὰ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουμε γράψει πολλάκις. Ἀναφερόμαστε (μὲ αὐτὴ τὴν ἀνάρτηση) στὸ μεγάλο θέμα–σκάνδαλο τῆς Μασωνίας μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ ἀφορμὴ ἀνάρτηση τῆς Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» καὶ τὶς ἐπιστολὲς ποὺ δημοσίευσε ὁ πρόεδρός της κ. Μιχαήλ Ἡλιάδης.

Καὶ ἐνῶ ἀποκαλύπτονται στὰ διάφορα ἱστολόγια, ἐδῶ καὶ μῆνες, «πράματα καὶ θάματα», οἱ Ἐπίσκοποι συνεχίζουν τὸν μακάριο ὕπνο τους. Ἐπίσκοπος, λοιπόν, καὶ ἱερέας ὁμολόγησαν ὅτι συμετεῖχαν σὲ συγκεντρώσεις τῆς θρησκείας τῶν Μασώνων!  Δικαιολογήθηκαν ὅτι δὲν ...ἤξεραν!!  Ἐνέπλεξαν στὸ θέμα, ὡστόσο, γιὰ νὰ δικαιολογηθοῦν τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ἀποκαλύπτοντας μάλιστα ὁ ἕνας ἐκ τῶν δύο ἱερωμένων ὅτι ἔστειλε  ἐπιστολὲς στοὺς δύο ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες καὶ σὲ ἕνα ἡγούμενο.

Καὶ οἱ Βαρθολομαῖος καὶ Ἱερώνυμος δὲν ἀπάντησαν, οὔτε διέταξαν ἀνακρίσεις γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ καθήκοντά τους οἱ δύο αὐτοὶ ἱερωμένοι, ποὺ συμμετέχουν ὡς ἱερεῖς σὲ δύο θρησκεῖες: τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸν Μασωνισμό!!! Γιατί ἄραγε; Εἶναι κι αὐτοί Μασῶνοι; Ἔχουν ἄνωθεν ἐντολὲς νὰ τοὺς καλύψουν; Γιατί δὲν ἀντέδρασαν παρευθύς; Γιατί δὲν ἀποκήρυξαν τὸν Μασωνισμό; Θὰ τὸ κάνουν τώρα, μετὰ ἀπὸ τόσες μῆνες ποὺ ἡ ὑπόθεση σέρνεται καὶ παίρνει διαστάσεις (τακτικὴ περίεργη καὶ ...ὕποπτη), ὥστε νὰ διασκεδάσουν ἔστω τὶς ἐντυπώσεις;

Καὶ γιατὶ τὸ θέμα τῶν ἐπιστολῶν τὸ ἀναδεικνύει ἕνα κόμμα; Δὲν ὑπάρχουν ἱερωμένοι ποὺ νὰ τὸ τολμήσουν; Μάθαμε ὅτι τὸ θέμα ἦταν γνωστὸ σὲ Σύναξη κληρικῶν καὶ μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐνημερώθηκαν ἀπὸ τὸν Ἡγούμενο (στὸν ὁποῖο ἐστάλη ἡ παρακάτω ἐπιστολή τοῦ Μητροπολίτη Βελεστίνου Δαμασκηνοῦ) καὶ συζήτησαν τὸ θέμα. Γιατί ἡ ἐπιστολὴ δὲν χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ αὐτούς; Γιατί δὲν κατήγγειλαν τὸ γεγονός; Μήπως οἱ σχέσεις τοῦ ἡγουμένου μὲ τὴν Ἱ. Μ. Δημητριάδος ἀπέτρεψε τὴν παρέμβασή τους;

Σημεῖα τῶν καιρῶν; Ἀσφαλῶς. Καὶ ὅλοι ἐμεῖς, ἀντὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε, ἀπὸ Ἐπισκόπους καὶ Πατριάρχες ποὺ φέρονται πλέον ὡς ἀντι-ποιμένες καὶ εἰδωλολάτρες, τοὺς ἀκολουθοῦμε μὲ τὶς εὐλογίες τῶν πνευματικῶν μας, δικαιολογούμενοι ὅτι ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Ὁ Κύριος ὅμως τὸ εἶπε:

«Τυφλὸς τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται».

Δημοσιεύουμε τὸ κείμενο ἀπὸ τὸ www.koinwnia.com

Ο Πρόεδρος της Παρατάξεώς μας «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» κ. Μιχαήλ Ηλιάδης έστειλε στις 6 Απριλίου 2013 επιστολή στονΜακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον κ. Ιερώνυμον, με την οποία του εζήτησε να διευκρινίσει εάν η παρουσία του Σεβ. Μητροπολίτου Βελεστίνου κ. Δαμασκηνού σε Μασωνική Τελετή του Τάγματος των Ναϊτών εγκρίνεται από την Διοίκηση της Εκκλησίας και εάν όχι, να δώσει εξηγήσεις που θα αναπαύσουν τις Ορθόδοξες συνειδήσεις των πιστών, δεδομένου ότι η Μασωνία είναι ειδωλολατρική θρησκεία με σκοπό την παγκόσμια επικράτησή της και την κατάληψη κάθε εξουσίας.
Μέχρι σήμερα δεν ελάβαμε καμμία απάντηση από τον Μακαριώτατον. Δημοσιεύθηκαν κάποιες διαψεύσεις ως προς το ότι το Τάγμα των Ναϊτών δεν είναι Μασωνικό αλλά τους διέψευσαν οι ίδιοι οι Μασώνοι, οι οποίοι δημοσίευσαν στο Τεκτονικό Δελτίο Ειδήσεών τους την επιστολή του Προέδρου μας Προς τον Αρχιεπίσκοπον με τίτλο: «Η Πολιτική Παράταξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» εναντίον του Ελευθεροτεκτονισμού»!
Με άλλη Ανακοίνωση η Παράταξή μας «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» έθεσε ερώτημα προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Κηφισιάς ως προς το πώς αντιμετωπίζει την περίπτωση κληρικού του που παρεστάθη στη Μασωνική Τελετή του Τάγματος των Ναϊτών και, μάλιστα, φορώντας τα διακριτικά των Μασώνων! Ούτε από εκεί ελάβαμε απάντηση.
Σήμερα δημοσιεύουμε την ίδια την Ομολογία του Σεβ. Μητροπολίτου Βελεστίνου, ότι όχι απλώς συμμετέσχε στην Μασωνική Τελετή αλλά ότι είναι και πνευματικός του Τάγματος (!) και ότι διεδέχθη στην θέση αυτή τον Μητροπολίτη Χαρτούμ μετά την κοίμησή του!
Επίσης αναφέρει στην επιστολή του ότι ενημέρωσε τον Παναγιώτατον Οικουμενικόν Πατριάρχην και τον Μακαριώτατον Αρχιεπίσκοπον Ιερώνυμον!
Η επιστολή του Σεβ. Μητρ. Βελεστίνου εστάλη σε Καθηγούμενο Ι. Μονής και μας γνωστοποιήθηκε από συνεργάτες μας που ζητούν και αγωνίζονται για την Αλήθεια!
Περιμένουμε μετά την δημοσίευση των επιστολών, την ευαισθητοποίηση της Σεπτής Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας.

 Ἡ ἐπιστολή πρὸς τὸν Καθηγούμενο Ἱ. Μονῆς

 Ἡ ἐπιστολή πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη

http://www.koinwnia.com/2010-01-14-18-06-37/2010-02-10-16-11-27/ekklisia/936-oi-naites-klhrikoi

 

 Οι Ναΐτες κληρικοί

19 Ιουν 2013

 

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ
 
 Ο π. Στάχυς φοράει την κορδέλα του Μεγάλου Επάρχου


Ο π. Ιωάννης Παντελίδης, εφημέριος του Ι.Ν. Αγίων Πέτρου και Παύλου, της Ι. Μητρ. Κηφισιάς, φοράει την κορδέλα του Σταυρού Α' Τάξης



Εδώ φαίνεται ότι ο π. Παντελίδης φοράει την κορδέλα Μεγάλου Επάρχου

Η ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

γράφει ο Ιωάννης  Αυξεντίου

    "Όσοι απομείναμε πιστοὶ στην παράδοση, όσοι δεν αρνηθήκαμε το γάλα που βυζάξαμε, αγωνιζόμαστε, άλλος εδώ, άλλος εκεί, καταπάνω στην ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αυτοὺς που θέλουνε την Ελλάδα ένα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ένα λουλούδι  χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ο καιρὸς θα δείξει ποιος έχει δίκιο, αν και δε χρειάζεται ολότελα αυτὴ η απόδειξη."

                                                                  Φώτης Κόντογλου  
                   

 

Σε αυτό το μπλογκ έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο γεγονός ότι ο γηγενής πληθυσμός αυτής της χώρας ,σε κάποιο  ποσοστό, το  μέγεθος του οποίου είναι απροσδιόριστο, αλλά πάντως δεν είναι ευκαταφρόνητο, έχει υποστεί σοβαρή αλλοίωση στην αρχετυπική απεικόνιση του ψυχικού του εικονοστασίου. Έτσι, δεν θυμίζει  σε τίποτα ότι προέρχεται από εκείνη την Παράδοση  που ο Φώτης Κόντογλου είχε αποκαλέσει: Η πονεμένη ρωμιοσύνη: «Οι λαοί που ζούνε με πόνο και με πίστη τυπώνουνε πιο βαθειά τον χαραχτήρα τους στον σκληρό βράχο της ζωής, και σφραγίζονται με μια σφραγίδα που δεν σβήνει από τις συμφορές κι από τις αβάσταχτες καταδρομές, αλλά γίνεται πιο άσβηστη. Με μια τέτοια σφραγίδα είναι σφραγισμένη η Ρωμιοσύνη. Τα έθνη που ξαγοράζουνε κάθε ώρα της ζωής τους με αίμα και μ' αγωνία, πλουτίζονται με πνευματικές χάρες που δεν τις γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο. Ενώ ο πόνος κατεργάζεται τους λαούς και τους καθαρίζει, όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι. Για τούτο η δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε με κάποια αμάραντα άνθη, που δεν τ' αξιωθήκανε οι μεγάλοι κι οι τρανοί λαοί της γης.» Σε πόσους αλήθεια νέο-Έλληνες ταιριάζει αυτή η περιγραφή; Μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι μάλλον πρέπει να είναι  απόγονοι…του Αχιλλέα; μήπως σε αυτούς που ψήφισαν τον Καμίνη στην Αθήνα, μάλλον απόγονοι του… Οδυσσέα; ή σε αυτούς που δίνουν το 20% στον Τσίπρα, μάλλον απόγονοι…του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. 

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι, όταν θίχτηκε η τσέπη των νέο-Ελλήνων μαζεύτηκαν  κατά χιλιάδες στο σύνταγμα να διαμαρτυρηθούν. Όμως για το πρόβλημα των βαρβαρικών ορδών που έχουν κατακλίσει την Ελλάδα, για το οποίο θα έπρεπε να μαζευτούν εκατομμύρια έξω από τη βουλή, δεν είδα κανέναν. (Να θυμίσω δε, ότι ακόμη και αυτοί οι «αγανακτισμένοι του Συντάγματος» κατέβηκαν μετά από την προτροπή των Ισπανών: «Που είναι οι  Έλληνες;» φώναζαν την άνοιξη του 2011 οι Ισπανοί Αγανακτισμένοι της Puerta del Sol. Πράγματι, καλή ερώτηση: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;) Επειδή λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, τουλάχιστον για κάθε ειλικρινή παρατηρητή αυτής της χώρας,  καλά θα ήταν να σταματήσουμε τις «εθνικιστικές κορώνες» που απλώς επικαλύπτουν και εξωραΐζουν το πρόβλημα, και να κοιτάξουμε να εφαρμόσουμε μία Δεξιά πολιτική  και στάση ζωής, η  οποία θα «ξεχωρίσει την  ήρα από το στάρι».



Άραγε, σε αυτήν εδώ τη χώρα, ποιός από τους δύο θα νικήσει;

Πράγματι, εάν κάποιος βροντοφωνάζει ότι είναι «εθνικιστής», αλλά εγώ παρατηρώ ότι μάλλον θυμίζει άξεστο και ακαλλιέργητο νέο-Έλληνα, τότε δεν θέλω να με  θεωρεί «δικό του». Μα, θα ρωτήσει κάποιος, αυτός μπορεί να σου πει ότι έχει «ελληνική συνείδηση». Απαντώ: ελληνική συνείδηση μπορεί να έχει, αλλά και οι χούλιγκαν ελληνική συνείδηση έχουν. Δεν με ενδιαφέρει λοιπόν η «συνείδηση του». Με ενδιαφέρει εάν έχει ελληνική συμπεριφορά  και  ελληνικό πνευματικό κόσμο. (βέβαια και αυτή την φράση δεν την καταλαβαίνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, αλλά τι να κάνουμε, να μπούμε μέσα στους εγκεφάλους δεν μπορούμε). Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Σε προηγούμενο άρθρο σε αυτό το μπλογκ  είχε γραφει: «Για πολλά χρόνια, το πολιτικό σύστημα για να μπορέσει να κάνει τις διάφορες βρομοδουλειές του αλλά και για να μπορεί να διατηρείται  στην εξουσία , έφερε στην επιφάνεια όλα τα κατακάθια της κοινωνίας (…) Και για να γίνουμε ακόμη πιο ξεκάθαροι, να περιγράψουμε τις ιδιότητες αυτών των κοινωνικών ομάδων: Άτομα με χαμηλό νοητικό επίπεδο αλλά με ενστικτώδη πονηριά, άτομα με διαφόρων ειδών ψυχοπάθειες και νευρώσεις καθώς και με σεξουαλικές ανωμαλίες πάσης φύσεως, άτομα με κυνισμό και με βασικό ενδιαφέρον την απόκτηση υλικών αγαθών, άτομα ακόμη και με πανεπιστημιακή εκπαίδευση, αλλά χαμηλού πνευματικού επιπέδου, μέχρι και κοινοί εγκληματίες.» Άρα τι θα πρέπει να γίνει, εάν όντως έτσι έχει η κατάσταση; Νομίζω ότι μόνον μια απάντηση υπάρχει: Η ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΓΙΑ.

Βέβαια, με το υπάρχων πολιτικό σύστημα, πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο αφού οι άρχοντες αυτής χώρας, μόνον Ελληνική μαγιά δεν έχουν, μάλλον έχουν… μαγιά μπύρας,  γι΄αυτό και είναι τόσο φουσκωμένοι με... διοξείδιο του άνθρακα. Αναγκαστικά λοιπόν, τουλάχιστον για την ώρα, την κατάσταση πρέπει να την πάρει στα χέρια του, όπως μπορεί, ο καθένας από εμάς. Είναι γνωστό, ότι οι πιο υγιείς πνευματικά άνθρωποι σε αυτή την χώρα, μέχρι τώρα δεν ήθελαν να αναμιγνύονται με τα πολιτικοκοινωνικά τεκταινόμενα, ήταν και είναι άνθρωποι χαμηλών τόνων , κάνουν την δουλειά τους, ζουν τις οικογένειες τους, ασχολούνται με θέματα πνευματικά, απεχθάνονται την επαφή με έναν παρηκμασμένο κοινωνικό περίγυρο. Λοιπόν, ήλθε η ώρα να βγείτε από το καβούκι σας  και να ανακαταλάβετε την γειτονιά σας, την πόλη σας, τον νομό σας, την  χώρα σας.

πηγή  /  μεταφορά

Ο αιφνίδιος θάνατος από θεολογικής απόψεως∙ του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, Γέροντας Εφραίμ

Στην σύγχρονη εποχή, που χαρακτηρίζεται από τις ραγδαίες εξελίξεις των επιστημών και της τεχνολογίας, από την σύγκλιση των πολιτισμών και την κρίση των αξιών, ακόμη και η ίδια η λέξη θάνατος αποφεύγεται και ό,τι την ανακαλεί απωθείται και απορρίπτεται. Ο θάνατος για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι μόνο κάτι το αρνητικό, μία απώλεια – τον «χάσαμε», λέγεται συχνά για τον πεθαμένο. Ο άνθρωπος που δεν κατέχει την ορθή γνωσιολογία για τον θάνατο προσπαθεί να τον αγνοήσει και βιώνει έτσι ουσιαστικά μία νευρωτική ζωή, στερημένη του αληθινού νοήματος.
.......Η παύση της καρδιακής λειτουργίας ή και η νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους, δηλαδή ο βιολογικός, ο κλινικός θάνατος δεν είναι μία φυσική κατάσταση για τον άνθρωπο, δεν αποτελεί το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Θεού. «Ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν»· ο θάνατος παρενεβλήθη στην ανθρώπινη φύση και ενεργεί ως παράσιτο. Ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο διά της αμαρτίας των πρωτοπλάστων. Δεν είναι δυνατόν να προέρχεται το κακό από τον Θεό, αφού ο Θεός είναι αγαθός. Όταν δημιούργησε τον άνθρωπο δεν τον δημιούργησε για να πεθάνει. Μετά την διάπραξη της αμαρτίας όμως εμφανίστηκε ο θάνατος· «η δε αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού [του καρπού της αμαρτίας] θανάτω αποθανείσθε»(Γεν.2,17). Και όντως λέγει ο απόστολος Παύλος «δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν»(Ρωμ.5,12). Δηλαδή ο θάνατος, ως αποτέλεσμα και καρπός της αμαρτίας των πρωτοπλάστων, είναι παρέμβλητος και εισέδυσε μέσα στην ανθρώπινη φύση και δι’ αυτής σε όλη την κτίση.
.......Ο Θεός μέσα στην άρρητη πρόνοιά Του οικονόμησε, ώστε να είναι άγνωστη η ώρα του θανάτου για τον κάθε άνθρωπο. Διότι σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία, αν ο άνθρωπος γνώριζε πότε θα πεθάνει, δεν θα σταματούσε να αμαρτάνει και να μην αδιαφορεί για την αρετή. Το άγνωστο της ώρας του θανάτου κρατεί τον πιστό σε μία διαρκή ετοιμότητα και εγρήγορση. «Γρηγορείτε ουν ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται»(Ματθ. 24,42) είτε διά του θανάτου είτε διά της Δευτέρας Παρουσίας Του.
.......Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Θεός ευδοκεί σε έναν αιφνίδιο θάνατο. Υπάρχει ευχή που λέγεται στις Ακολουθίες της Εκκλησίας μας και στην οποία ζητούμε από τον Θεό να μας διαφυλάξει εκτός από των άλλων κακών και από τον αιφνίδιο θάνατο. «Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν εκκλησίαν και την πολιν ταύτην, και πάσαν πόλιν και χώραν από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφύλιου πολέμου και αιφνίδιου θανάτου».
.......Η Εκκλησία προσεύχεται όχι μόνο για τα ενεργά μελή της, τους πιστούς, αλλά και για όλον τον κόσμο, που δυνάμει αποτελούν μέλη της. Οπότε ως μητέρα έχει στρέψει το ενδιαφέρον της και την στοργή της για να προστατέψει από κάθε κακό και να δοθεί κάθε καλό και ευλογία στα τέκνα της, σε όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό προσεύχεται όχι μόνο υπέρ των Ορθοδόξων αλλά και «υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου… υπέρ πλεόντων, οδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αιχμαλώτων κ.λ.π.».
.......Ο αιφνίδιος θάνατος για τον άθεο, τον άπιστο, τον αμετανόητο είναι ένα τρομακτικό γεγονός με φοβερές συνέπειες, Γιατί ο χρόνος που δόθηκε από τον Θεό στον συγκεκριμένο άνθρωπο σε αυτήν εδώ την ζωή δεν αξιοποιήθηκε σωστά. Ο άνθρωπος αυτός δεν αυτοπροσδιορίσθηκε θετικά ενώπιον του Θεού, του εαυτού του και του κόσμου· και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι δεν έζησε εν μετανοία, δεν έζησε με επίγνωση Θεού. Οπότε και η κοινωνία του με τον Θεό, η μετοχή του στην αιώνια θεία μακαριότητα κατά την μετά θάνατον ζωή διακυβεύεται. Αυτόν τον τύπο του ανθρώπου κυρίως θέλει η προαναφερθείσα ευχή αίτηση, να διαφυλάξει από τον αιφνίδιο θάνατο.
.......Για τον πιστό όμως, γι’ αυτόν που ζει σωστά και εμπειρικά την ορθόδοξη πνευματική ζωή, δεν έχει ισχύ ο αιφνίδιος θάνατος, δεν μπορεί να τον βλάψει πνευματικά. Όσο μεγαλύτερη πνευματική κατάσταση έχει ένας άνθρωπος, τόσο δεν φοβείται τον θάνατο, θα λέγαμε ότι μάλλον τον επιθυμεί. Όχι γιατί μισεί την ζωή αυτήν ή γιατί θεωρεί το σώμα ως φυλακή όπως πίστευαν οι Πλατωνικοί φιλόσοφοι και έβλεπαν την απαλλαγή από αυτό μέσω του θανάτου. Ο χριστιανός αγαπά την ζωή και ποθεί την κοινωνία με την όντως Ζωή, που είναι ο Χριστός. Γι’ αυτό μπορεί μαζί με τον απόστολο Παύλο να ομολογεί: «Εμοί γαρ το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος… την επιθυμίαν έχων εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι πολλώ μάλλον κρείσσον»(Φιλιπ. 1,21-23).
.......Έτσι και ο μακάριος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής από αυτόν τον πόθο, τον θείο έρωτα προς τον Χριστό, την επιθυμία για ζωή αληθινή έλεγε: «Ο θάνατος, όπου εις τους πολλούς είναι μέγας και τρομερός, εις εμένα είναι μία ανάπαυσις, ένα γλυκύτατον πράγμα». Γι’ αυτό και σύστηνε «μακάριος, όστις νυχθημερόν ενθυμείται τον θάνατον και ετοιμάζεται να τον συνάντηση. Διότι έχει την συνήθειαν αυτός, εις όσους τον περιμένουν να έρχεται ιλαρός, αλλ’ εις όσους δεν τον προσμένουν καταφθάνει πικρός και σκληρός [ως αιφνίδιος]»•.
.......Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης φέρνει ένα πολύ ωραίο παράδειγμα αιφνίδιου θανάτου. Ας υποθέσουμε, λέγει, ότι είναι ένας βασιλέας που ζει μέσα στην χλιδή, την αμαρτωλότητα και κατέχει όλα τα πλούτη της γης. Την στιγμή που ο βασιλέας αυτός βρίσκεται σε ένα συμπόσιο και διασκεδάζει με τους πρίγκιπες και όλη την συνοδεία του, επάνω στον θρόνο του και σε όλο το μεγαλείο του, αν του έλεγε κάποιος ότι σε λίγο πεθαίνεις, θα ταρασσόταν και θα έτρεμε από τον φόβο του. Αν όμως σε κάποιον πτωχό, αλλά πλούσιο στην αγάπη του Θεού, συνεχίζει ο άγιος Σιλουανός, λέγανε ότι τώρα πεθαίνεις, εκείνος με ειρήνη θα έλεγε: «Να γίνει το θέλημα του Κυρίου. Δόξα στον Θεό, διότι με θυμήθηκε και θέλει να με πάρει εκεί που πρώτος μπήκε ο ληστής».
.......Βέβαια το καλύτερο, το ιδανικό, είναι ο άνθρωπος να προγνωρίσει την ώρα του θανάτου του για να προσευχηθεί, να παραδώσει την ψυχή του σε κατάσταση προσευχής· κάτι που συμβαίνει σε ενάρετους, οσίους Γέροντες. Έτσι ο μακάριος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής προγνώρισε, είχε λάβει «πληροφορίαν» από την ίδια την Παναγία ότι θα κοιμηθεί την ημέρα της Κοιμήσεώς της, δηλ. στις 15 Αύγουστου. Αλλά και πολλοί προγενέστεροι άγιοι της Εκκλησίας μας είχαν προγνωρίσει την κοίμησή τους, όπως ο Δανιήλ ο Στυλίτης, ο Γρηγόριος ο Παλαμάς κ.ά. Ο όσιος Θεόγνωστος λέγει ότι σε όποιο ύψος αρετής και αν φθάσεις, όσα χαρίσματα και αν αποκτήσεις «μη ανάσχη απολυθήναι της σαρκός χωρίς προγνώσεως του θανάτου· αλλά και δέου λιπαρώς περί τούτου».
.......«Τα κρίματα, του Θεού όμως είναι, άβυσσος πολλή»(βλ. Ψαλμ.35,7) και «τίς έγνω νουν Κυρίου;»(Ρωμ. 11,32). Ο Θεός με τις ανεξιχνίαστες βουλές και αποφάσεις Του αποβλέπει πάντοτε προς την σω¬τηρία, την πνευματική τελειοποίηση του ανθρώπου, έστω και αν φαίνεται -μέσα στα όρια της πεπερασμένης ανθρώπινης λογικής- ότι ο άνθρωπος ζημιώνεται, αδικείται. Έτσι ο Θεός επέτρεψε πολλοί άγιοι να πεθάνουν με αιφνίδιο θά¬νατο, όπως ο απόστολος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο αββάς Μωυσής ο Αιθίωψ, ο όσιος Στέφανος ο Νέος, οι 38 εν Σινά και οι 33 εν Ραϊθώ αναιρεθέντες αββάδες, αλλά και ο μεγάλος αναμορφωτής του αγιορειτικού μοναχισμού, όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης και πολλοί άλλοι. Αυτοί ως πνευματικοί πατέρες αναδέχτηκαν τις αμαρτίες του λαού και θυσιάστηκαν όπως ο Χριστός για χάρη της σωτηρίας του κόσμου. Έγιναν δε και αιτία εγρηγόρσεως και αφυπνισμού για τους πιστούς. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, οι πιστοί θα πρέπει να διερωτούνται μετά τον αιφνίδιο θάνατο ενός αγίου: «Αν συνέβηκε τούτο σε αυτόν τον δίκαιο άνθρωπο, τί πρόκειται να πάθουμε εμείς οι αμαρτωλοί;».
.......Άλλοτε ο Θεός επιτρέπει έναν αιφνίδιο θάνατο, για να εξαλείψει πλήθος αμαρτιών. Στο Γεροντικό διαβάζουμε ότι κάποιος μοναχός έπεσε σε πορνεία και δύο άλλοι συνασκητές του, που είχαν ήδη κοιμηθεί, ζητούσαν από τον Θεό να τον κατασπαράξει ένα λιοντάρι, για να διαγραφεί με αυτόν τον επώδυνο θάνατο η αμαρτία του και να καταταγεί στην χορεία των σεσωσμένων μαζί τους. Ο προορατικός μακάριος Γέροντας Πορφύριος έλεγε ότι οι ερευνητές επιστήμονες βρίσκονται πολύ κοντά στην εύρεση του φαρμάκου για τον καρκίνο, αλλά δεν επιτρέπει ο Θεός, γιατί ο Παράδεισος γεμίζει από καρκινοπαθείς.
.......Ο πόνος είναι συνυφασμένος με την ζωή μας. Πολλές φορές από τις έντονες θλίψεις λυγίζουμε, αν συμβαδίζει και η ολιγοπιστία. Για παράδειγμα, αν γνωρίζουμε ότι κάποιο γνωστό μας πρόσωπο θα πεθάνει σε σύντομο χρονικό διάστημα, γιατί έχει κάποια θανατηφόρα ασθένεια, και ενώ προετοιμαζόμαστε ψυχολογικά να το αποδεχθούμε, παρόλα αυτά δεν το αντέχουμε, πόσο μάλλον θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε ειρηνικά και γαλήνια έναν αιφνίδιο θάνα¬το και μάλιστα για ένα νεαρό πρόσωπο;
.......Ο θάνατος είναι κάτι αφύσικο, διεστραμμένο και αποτρόπαιο. Παραμένει πάντοτε ο έσχατος εχθρός για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος από την αρχαιότητα μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες αντιμετώπιζε τον θάνατο με έντονο υπαρξιακό ενδιαφέρον. Ο σημερινός όμως άνθρωπος που βλέπει σχεδόν καθημερινά πολλούς ομαδικούς ή βιαίους θανάτους από πολέμους, εγκλήματα ή δυστυχήματα με τα τηλεοπτικά μέσα, έχει χάσει αυτήν την υπαρξιακή αντιμετώπιση του θανάτου και τον θεωρεί ως κάτι φυσικό.
.......Ο χριστιανός όταν ομιλεί για τον θάνατο δεν το κάνει από πεσσιμισμό, δεν συμβιβάζεται μοιρολατρικά μαζί του, δεν τον θεωρεί φυσικό· τον βλέπει κυρίως ως εχθρό που πρέπει να τον νικήσει διά του Χριστού. «Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος»(Α΄Κορ. 15, 26) «Ο Λόγος σαρξ, εγένετο»(Ιω. 1, 14) «ίνα καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου τουτ’ έστιν τον διάβολον»(Εβρ. 2, 14). Η ενανθρώπηση του Θεού έγινε για να καταργηθεί ο θάνατος, η αμαρτία και να νικηθεί ο διάβολος. Ο Χριστός προσέλαβε θνητό και παθητό σώμα, για να νικήσει τον θάνατο στο ίδιο Του το σώμα. Διά της σταυρώσεώς Του και της αναστάσεώς Του νίκησε τον θάνατο και έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα, αφού ενωθεί μαζί Του, να νικήσει και αυτός τον θάνατο στην προσωπική του ζωή. Έτσι πλέον μετά την σάρκωση του Θεού Λόγου ο θάνατος αλλάζει για τους χριστιανούς όνομα και προσανατολισμό· δεν ονομάζεται θάνατος, αλλά κοίμηση και γίνεται μία γέφυρα προς την αιώνια ζωή. Ο πιστός μεταβαίνει «εκ του θανάτου εις την ζωήν»(Ιω. 5, 24).
.......Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μάς συμβουλεύει να μην ξεχνούμε ότι «ο θάνατος είναι τόσον αιφνίδιος κλέπτης, εις τρόπον οπού δεν ηξεύρεις πότε έρχεται εις του λόγου σου. Ενδέχεται να έλθη τούτην την ημέραν, τούτην την ώραν, τούτην την στιγμήν, και συ οπού εξημερώθης καλά, να μη φθάσης να ιδής την εσπέραν και συ οπού έφθασες την εσπέραν, να μη φθάσης να εξημερωθής… Συμπέραινε, λοιπόν, αδελφέ μου, από τούτα, και ειπέ έτσι εις τον εαυτόν σου· “αν εγώ έχω να αποθάνω, και ίσως με έναν αιφνίδιον θάνατον, τί έχω να γίνω ο ταλαίπωρος; τί θέλει με ωφελήσει τότε, αν απολαύσω όλας του κόσμου τας ηδονάς;…ύπαγε οπίσω μου. Σατανά, και κακέ λογισμέ· δεν θέλω σου ακούσω εις το να αμαρτήσω”».
.......Σύμφωνα με τους Πατέρες και την εμπειρία της Εκκλησίας μας πολύ ωφελούν τους κεκοιμημένους αδελφούς μας και ειδικά τους αιφνιδίως αποθανόντας- τα μνημόσυνα, τα σαρανταλείτουργα, οι προσευχές, οι ελεημοσύνες και η δική μας χριστιανική ζωή που αντανακλά ως φως και στις δικές τους ψυχές.
.......Κλείνοντας αυτήν την ολιγόλεπτη εισήγησή μας στην οποία ακροθιγώς αναφερθήκαμε σε ορισμένες πτυχές που σχετίζονται με τον αιφνίδιο θάνατο από θεολογικής βέβαια απόψεως- θα θέλαμε να τονίσουμε ότι ο θάνατος, ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα του ανθρώπου αποτελεί ένα μυστήριο, για το οποίο τον κύριο λόγο τον έχει ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Είναι μέσα στα ανεξερεύνητα κρίματα του Θεού, αν τελικά εμείς προσωπικά θα πεθάνουμε με αιφνίδιο θάνατο· όμως πρέπει να έχει γίνει πεποίθησή μας, να αφομοιωθεί από όλο το είναι μας ότι διά του αναστάντος Χριστού «ο θάνατος ούκετι κυριεύει»(Ρωμ. 6, 9), ενώ «το χάρισμα του Θεού είναι ζωή αιώνιος»(Ρωμ. 6, 23).

(Αρχιμ. Εφραίμ Βατοπαιδινού, Καθηγουμένου Ι. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, 

«Αθωνικός Λόγος», σ. 207-215)

πηγή  /  αντιγραφή

Η ΦΑΝΦΑΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΟΣΗΣ ΕΠΙΤΙΜΩΝ ΤΙΜΗΤΙΚΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΜΕΙΩΤΗ Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Διαβάσαμε στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων "Ρομφαία"ρεπορτάζ του κ. Γ. Φερδή:

“Στην έννοια του πολίτη και τη σχέση Εκκλησίας και πολιτικής αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, σήμερα το απόγευμα ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος κατά την τελετή υποδοχής του στο Κιλκίς και την αναγόρευσή του σε επίτιμο δημότη της πόλης.

Πολίτης, τόνισε, αρχικά ονομαζόταν αυτός που ενδιαφερόταν για τα προβλήματα της πόλης και στη συνέχεια απέκτησε ευρύτερη έννοια.

"Πρέπει να δούμε", σημείωσε ο Μακαριώτατος, "που φτάνουν τα δικά μας όρια. Γιατί όταν υπερβήκαμε τα όρια έγιναν και κακά πράγματα".

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε πως "η ενασχόληση με τα προβλήματα των ανθρώπων είναι και έργο της Εκκλησίας, ενώ η ενασχόληση με την πολιτική, έργο άλλων".

"Εκεί που τηρούνται τα όρια και υπάρχει συνεργασία, υπάρχει ελπίδα" σημείωσε.

"Αυτός ο τόπος πέρασε και περνάει κρίση. Δεν πρέπει να μας πιάνει πανικός, γιατί ενωμένοι θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες", πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας πως πρέπει να βάζουμε "πρώτα την πατρίδα μας και μετά τα κόμματα".

"Κανένας δε μας βοηθάει αν δεν περιμένει όφελος", κατέληξε. "Δεχόμαστε τις φιλίες αλλά πρέπει να φανούμε και οι ίδιοι δυνατοί".

Δύο σχόλια.

Η κατά συρροήν επίδοση παντοειδών επίτιμων τιμητικών τίτλων, όχι μονον δεν συντείνει στην ανύψωση του γοήτρου του Μακαριότατου, αλλά  τον γελοιοποιεί πλήρως.

Αν δεν τον αντιλαμβάνονται όσοι διοργανώνουν τις φιέστες της απονομής των παντοειδών επίτιμων τιμητικών τίτλων τόσο το χειρότερο για τους ίδιους, αλλά φυσικά και για τον Μακαριότατο, ο οποίος σύρεται στην αντιπαραγωγική αυτή τακτική.

Οσο πιο πομπώδεις είναι οι τίτλοι που απονέμονται στον Μακαριότατο και όσους περισσότερους αρχιερείς επιστρατεύει στις διάφορες φιέστες, που γίνονται προς τιμή του, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η γύμνια του.

Ακουέτωσαν ταύτα και οι πρόθυμοι για παντοειδείς φιέστες αρχιερείς.

Οσοι δεν το κατανοούν τον εαυτό τους μόνον εκθέτουν και το κύρος του Μακαριότατου υποσκάπτουν περαιτέρω.

Το δεύτερο σχόλιο.

Δεν είναι δυνατόν ο Μακαριότατος να μην αντιλαμβάνεται ότι "στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλούν για σχοινί".

Ο ίδιος έχει μυστικά και φανερά διαβούλια με τους ΠασοκοΣυριζαίους, ο Μακαριότατος στη συνείδηση των πιστών έχει καθιερωθεί ως ο κομισάριος του ΠΑΣΟΚ στην Εκκλησία και τώρα έρχεται να μας κάνει κήρυγμα ότι πρώτη έρχεται η πατρίδα και μετά τα κόμματα.

Ναι, Μακαριότατε! Αυτή είναι η ιεράρχηση, αλλά τόσο μακριά είναι τα αυτιά σας από το στόμα σας; Δεν ακούει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το κήρυγμά σας;

πηγή

Στάρετς Ιουστίνος Πίρβου-Μια ζωή αφιερωμένη στο Χριστό

Την Κυριακή 16 Ιουνίου 2013 κοιμήθηκε ο π.Ιουστίνος Πίρβου, ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους στάρετς. Ο π.Ιουστίνος,  Ρουμάνος στην καταγωγή ,γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1919.Το 1936 έγινε μοναχός στην μονή Durau.

Κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο διώχτηκε και φυλακίστηκε αρκετές φορές από 1948-1964.Από το 1966-1975 έμεινε στην μονή  Secu  και από το 1975-1991  ήταν πνευματικός της Μονής Bistrita .Ο π. Ιουστίνος εξέτισε 12ετή ποινή στις φυλακές του αθεϊστικού καθεστώτος.

Το φθινόπωρο του 1991, ο ίδιος έθεσε το θεμέλιο λίθο της  ανδρικής Μονής Petru Voda , και το 1999 άρχισε την κατασκευή της   γυναικείας Μονής Maple .

Ήταν  γνωστός για την αυστηρή πιστότητά του στην Ορθόδοξη Παράδοση και για το γεγονός ότι περίπου 1500 μοναχοί προέρχονται από το πετραχήλι του. Είναι χιλιάδες οι άνθρωποι που πήγαιναν να εξομολογηθούν, να συμβουλευθούν και να πάρουν την ευχή του. Παρά την ηλικία του  και τα σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε συνέχιζε να δέχεται κόσμο καθημερινά απ΄ το πρωί μέχρι το βράδυ. Οι πιστοί κατασκήνωναν στο μοναστήρι από την προηγούμενη μέρα, προκειμένου από το πρωί να μπουν στην σειρά σ΄ ένα στενό διάδρομο της μονής έτσι ώστε μέχρι το βράδυ να δουν τον γέροντα.


———————————————————————————————-

«Χωρίς Θεό ο άνθρωπος είναι σαν άδεια πανοπλία. Απ’ όταν φοβάμαι το Θεό δε φοβάμαι τίποτα! Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος (από την αμαρτία) και κάνω ότι θέλω (για το Θεό και τη ψυχή μου).

Δε φοβάμαι τους ανθρώπους»

Αυτό το απόφθεγμα δεν θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να το πει… επειδή και σε έναν εν ζωή άγιο (όπως θεωρείται ο π. Ιουστίνος Πίρβου από την πλειοψηφία όσων τον γνώρισαν)  κόστισαν 4 χρόνια φυλακή μαζι με τα 12 χρόνια που είχε κάνει μετά τον πόλεμο.
Στα 90 του χρόνια συνεχίζει να είναι ένα παράδειγμα αντοχής- φυσικής και ψυχικής – στη “χιονοστιβάδα” των ανθρώπων που στέκονται μέρα-νύχτα στην πόρτα του κελιού του στη Μονή Πέτρου – Βόντα – Νεάμτς, με τα προβλήματα και τις στενοχώριες τους και τους οποίους ο γέροντας δέχεται στο κελάκι του, ακουμπώντας το ασκητικό του σώμα σ’ ένα καναπεδάκι όπου στέκεται για πολλές ώρες.
Σε υποδέχεται με ένα βλέμμα γαλάζιο, ζεστό αλλά και διεισδυτικό. Πότε δεν κουράζεται ν’ ακούει τον πόνο των χιλιάδων ανθρώπων που τον επισκέπτονται! Δε σου έρχεται να πιστέψεις πως ένας άνθρωπος που έμεινε στις κομμουνιστικές φυλακές 16 χρόνια, σε κελιά παγωμένα, πεινασμένος, χτυπημένος και φριχτά βασανισμένος ψυχικά και σωματικά, αντέχει στα 90 του χρόνια το άλλο «βασανιστήριο» αυτό του πόνου των ανθρώπων που έρχονται σ’ αυτόν για βοήθεια. Αλλά αυτό δεν εκπλήσσει επειδή:
«Όσοι φυλακίσθηκαν (σ.σ. στις κομμουνιστικές φυλακές) όσοι υποφέρουν και υπέφεραν είναι πιο δεικτικοί στα θαύματα, στο να καταλάβουν το θαύμα της ζωής. Τον άνθρωπο που είναι “έτοιμος” δεν τον τρομάζει ο θάνατος, ούτε φτάνει στην ώρα της Κρίσεως με το σακί αδειανό» (π. Ιουστίνος Πίρβου).

Και ο γέροντας τους ακούει με υπομονή όλους, βάζει το χέρι του στο κεφάλι τους και η παρηγοριά που προσφέρει δεν είναι μικρό πράγμα. Πολλοί ομολογούν ότι δέχτηκαν το Χριστό μετά από την πρώτη συνάντηση μαζί του. Μετά τη πρωινή Θ. Λειτουργία στην πόρτα τον περιμένουν όχι μόνο γέροι, γυναίκες, μοναχοί και μοναχές αλλά και πολλοί νέοι. Για τους νέους λέγει ο π. Ιουστίνος: «Οι νέοι θα τον βρουν το Θεό και θα βρουν και αυτούς που έζησαν εν πνεύματι και αληθεία αν ψάξουν, αν θελήσουν οπωσδήποτε να ζήσουν και αυτοί εν Αληθεία, μια ζωή με αξίες, καθαρή και άξια να πάει στην αιωνιότητα. Ο λόγος που πρέπει ν’ ακούγεται στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι: πίσω στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Αγίων που εδόξασε ο Θεός με αγία λείψανα. Αυτοί είναι τα μοντέλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας».
Επίσης ο π. Ιουστίνος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας:
«Τώρα ο διωγμός της Εκκλησίας έχει άλλη μορφή. Οι εχθροί έρχονται με τα “ανθρώπινα δικαιώματα”, με την “ελευθερία συνειδήσεως” όπου κρύβεται η μεγάλη ανηθικότητα. Στόχος είναι η διάλυση του έθνους του οποίου οι αξίες είναι ακριβώς η ταυτότητά μας στον κόσμο. Εάν δε μετανοήσουμε και δε γονατίσουμε δε θα καταφέρουμε τίποτα. Εάν όμως προσευχηθούμε με ζήλο, ο Θεός θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε όλες τις δοκιμασίες: την παγκοσμιοποίηση, τον οικουμενισμό και ποιος ξέρει ποια άλλα. ΟΛΑ ΘΑ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ».
πηγή-περιοδικό LUMEA MONAHILOR

πηγή / αντιγραφή

ΤΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΔΟΓΜΑ Υπό Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ Π. ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΟΥ

Η Διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας σχετικά με την Αγ. Τριάδα
 
Η Αλήθεια της Θείας Αποκαλύψεως που αφορά την Αγία Τριάδα διακηρύχθηκε από την Ορθόδοξο Εκκλησία από την αρχή . Εφ’ όσον βασική προϋπόθεση για να γίνει κανείς μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας έπρεπε να βαπτιστεί στο Όνομα των τριών Προσώπων: του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία ενσωμάτωσε την χρήση των Ονομάτων των τριών Προσώπων του Θεού μέσα στη λατρεία και το έκαμε ουσιαστικό μέρος της Ομολογίας Πίστεως, που αντιτίθεται σε όποια πλάνη, ψευδή δόγμα και αίρεση.
Η Διδαχή αναφέρει ότι όποιος ήθελε, έπρεπε να βαπτιστεί … στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος … μέσα σε τρεχούμενο νερό .  
Ο άγιος Ιουστίνος, ο φιλόσοφος και μάρτυς, αναφέρει αυτού του είδους τύπου βαπτίσματος με επιπρόσθετο Σύμβολο Βαπτίσματος διακηρύσσοντας πίστη στην Αγία Τριάδα.  Επί πλέον, μας πληροφορεί ότι κατά την Ευχαριστία ο ιερέας … δίδει δόξα στον Πατέρα των πάντων μέσον του ονόματος του Υιού και του Αγίου Πνεύματος .  
Αυτές οι Τριαδικές Δοξολογίες έγιναν πιο συχνές στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως ενσωματώθηκαν μέσα στην Αιγυπτιακή Τάξη, που είναι ταυτόσημη με την Αποστολική Παράδοση του αγίου Ιππολύτου.  Όριζε ότι με κάθε ευλογία θα πρέπει να λέμε: Δόξα σε Σένα, Πατέρα και Υιέ μαζί με το Άγιο Πνεύμα μέσα στην αγία Εκκλησία, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων .
Στην ακολουθία του Βαπτίσματος εκείνος που βαπτιζόταν ερωτάτο από τον Πρεσβύτερο: Πιστεύεις στο Θεό Πατέρα τον Παντοκράτορα; Και απαντώντας ότι πίστευε, πραγματοποιείτο η πρώτη βύθιση μέσα στο αγιασμένο νερό.  Τότε επακολουθούσε άλλη ερώτηση: Πιστεύεις στον Ιησού Χριστό τον Υιό του Θεού; και με το να απαντήσει ότι πιστεύει, επακολουθούσε η δεύτερη βύθιση.  Μία τρίτη ερώτηση απευθυνόταν στον κατηχούμενο από τον Πρεσβύτερο: Πιστεύεις στο Άγιο Πνεύμα και στην Αγία Εκκλησία και στην Ανάσταση της σάρκας; και  ανταποκρινόμενος στην ερώτηση θετικά, η τρίτη βύθιση ελάμβανε χώρα .
Παράλληλα στη λατρεία, η πίστη στην Αγία Τριάδα ήταν κοινή ανάμεσα στους Αποστολικούς Πατέρες και αρχαίους εκκλησιαστικούς Συγγραφείς, παρ’ όλο που ορισμένα θέματα που αφορούσαν την ισότητα των τριών Προσώπων και η σχέση του ενός προς τα άλλα δεν είχαν διασαφιστεί.

Ο άγιος Κλήμης Ρώμης στην επιστολή του προς την Εκκλησία της Κορίνθου αναφέρεται στον Πατέρα ως τον Δημιουργό, τον Υιό ως τον Σωτήρα, ενώ για το Άγιο Πνεύμα ως Εκείνον που ενέπνευσε τους αγίους Αποστόλους, … αγιάζοντας τις ψυχές και καθοδηγώντας την Εκκλησία .  
Ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας ο Θεοφόρος χρησιμοποιεί τον τριαδικό τύπο και ονομάζει τους Χριστιανούς … λίθους ναού, προπαρασκευασμένους για την οικοδομή του Θεού Πατέρα, οικοδομηθέντες στο ύψος από τον γερανό του Ιησού  Χριστού, που είναι ο Σταυρός, χρησιμοποιώντας ως σχοινί το Άγιο Πνεύμα, η πίστη σας είναι εκείνη που σας σηκώνει, και η αγάπη είναι ο τρόπος που σας οδηγεί στο Θεό .  
Στην Επιστολή Βαρνάβα αναφέρεται ότι ο Θεός Πατέρας είπε στον Υιό … στη θεμελίωση του κόσμου: ‘Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν υμετέραν’ .  
Ο Αθηναγόρας, ελέγχοντας τις ψευδείς κατηγορίες των αθέων εναντίον των Χριστιανών, εκφράζει την απορία του με το να ερωτά:  Πώς είναι δυνατόν εκείνοι που πιστεύουν σε … Θεό τον Πατέρα και Θεό τον Υιό και Θεό το άγιο Πνεύμα δείχνοντας την ενωτική δύναμη (ενότητα Ουσίας) και την τάξη της διαιρέσεως (διαφοροποίηση των Υποστάσεων) … να κατηγορούνται για αθεϊσμό ; 
Ο Τερτυλιανός ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε με επιτυχία τον όρο: Τρία Πρόσωπα, μία Ουσία  (“tres Personae una Substantia”) και αναφέρθηκε στην Τριάδα της Μίας Θεότητας (“Trinitas unius divinitatis Pater et Filius et Spiritus Sanctus”) .
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας (325), διακήρυξε ότι ο Υιός  είναι … ο Μονογενής Υιός του Θεού που γεννήθηκε από τον Πατέρα πριν απ’ όλους τους κόσμους, είναι  … Φως από το Φως, Θεός αληθινός από Θεό αληθινό, γεννηθέντα όχι δημιουργηθέντα, έχοντας μία Ουσία με τον Πατέρα δια του Οποίου όλα δημιουργήθηκαν. 
Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως (381), διακήρυξε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι … ο Κύριος και ο Χορηγός της Ζωής, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, που μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό προσκυνείται και δοξάζεται, που μίλησε διά μέσον των Προφητών.

Διασαφίσεις και τελικοί Τριαδικοί όροι

Οι άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας διασάφισαν τους όρους που αναφέρονται στο Δόγμα για την Αγία Τριάδα.  Στη Δύση ο Τερτυλιανός εισήγαγε τους όρους “Natura” (“Φύση”), “Substantia” (“Ουσία”) και αργότερα τον όρο “Essentia” (“Ουσία”), που αναφέροντο στην κοινή Θεία Ουσία της Αγίας Τριάδος.  Αυτοί οι όροι αντιπροσώπευαν τους όρους που χρησιμοποιούντο στην Ανατολή: «Φύση» και «Ουσία».
Ο άγιος Αμβρόσιος δεν διαιρεί τον Χριστό, όταν διακρίνει την ουσία της σάρκας απ’ εκείνη της Θεότητος, αλλά διακηρύσσει ένα Χριστό που είναι με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα .  

Πολλοί λίγοι εκκλησιαστικοί Συγγραφείς χρησιμοποίησαν τους όρους «Φύση» και «Ουσία» για να ορίσουν τα Θεία Πρόσωπα για τα οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκε ο όρος «Υπόσταση».  Ακόμα, άλλοι Πατέρες χρησιμοποίησαν τους όρους «Ουσία» και «Υπόσταση» ως συνώνυμα.
Ο άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας, γράφοντας προς τους Επισκόπους της Αφρικής τόνισε ότι … η Υποστάση είναι η Ουσία και τίποτε άλλο, δηλαδή το ίδιο το ΩΝ … διότι, η Υπόσταση και η Ουσία είναι η ύπαρξη .  
Όταν ο όρος «υπόσταση» χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει τον όρο «πρόσωπο», οι Πατέρες της Δύσεως δίστασαν να τον δεχθούν διότι, σύμφωνα μ’ αυτούς, αυτός ο όρος ήταν ισοδύναμος με τον όρο “Substantia” που χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει την ίδια σημασία όπως ο όρος «ουσία» .  Για να διευκρινιστεί αυτή η διαφορά, μία Σύνοδος έλαβε χώρα στην Μεγάλη Πόλιν της Αλεξανδρείας (Αίγυπτος) και οι αποφάσεις της στάλθηκαν στην Αντιόχεια .  Τελικά, ο όρος «υπόσταση» («ουσία») διακρίθηκε από τους όρους «φύση» και «ουσία».  Η φύση και η Θεότητα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος είναι Μία, αλλά ταυτόχρονα η ταυτότητα της μίας Φύσεως διακρίνεται σε τρεις τέλειες «Υποστάσεις» και έτσι ο Ένας Θεός αναγνωρίζεται .
Επειδή ο όρος «πρόσωπο» χρησιμοποιήθηκε από τον αιρεσιάρχη Σαβέλλιο για να εκφράσει τους τρόπους της φανερώσεως του Θεού, πολλοί Πατέρες είχαν τις αμφιβολίες τους.  Αλλά, όταν ο άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζινός προτιμά τον όρο «υπόσταση», δεν αρνείται τον όρο «πρόσωπο», εφ’ όσον οι τρεις «Υποστάσεις» δεν εισάγουν τρεις «Ουσίες». Ακόμα, εκείνοι που μιλούν για τρία Πρόσωπα αναγνωρίζουν ότι η διαίρεση δεν αναφέρεται στη Φύση του Θεού, αλλά στις Υποστατικές Του Ιδιότητες .   
Ο Μέγας Βασίλειος πίστευε ότι δεν αρκεί να μετρά κανείς τα διάφορα Πρόσωπα, αλλά να ομολογεί κάθε Πρόσωπο ως μία αληθινή Υπόσταση .  
Ο όρος«μοoύσιος»  έγινε αποδεκτός μετά από πολλές συζητήσεις.  Ο άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας παρότρυνε εκείνους που αποδέκτηκαν τις αποφάσεις της Νικαίας, αλλά αμφέβαλαν για τον όρο «ομοούσιος», να μην ενεργούν με εχθρότητα εναντίον εκείνων που τον αποδέχθηκαν, … διότι είναι της αυτής γνώμης και ο δισταγμός τους αφορά μόνον το όνομα …, επειδή ομολογούν ότι … η Υπόσταση του Υιού είναι από την ίδια Ουσία εκείνης του Πατέρα και ότι δεν είναι δημιούργημα, αλλά γνήσιο γέννημα από την Φύση του Πατέρα, υπάρχων πριν από κάθε χρόνο μαζί με τον Πατέρα .  
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος (325) καταδίκασε τον όρο “oμοιούσιος” που χρησιμοποιήθηκε από τον αιρεσιάρχη Άρειο, ο οποίος διακήρυξε ότι ο Υιός δεν είναι ούτε ίσος προς τον Πατέρα, ούτε τέλειος Θεός, αλλά ήταν δημιούργημα και κάτι παρόμοιο προς τον Θεό, «ομοιούσιος».   Η Αγία Σύνοδος, υιοθέτησε τον όρο “oμoούσιος”,  και διακήρυξε ότι ο Υιός είναι της αυτής Ουσίας με τον Πατέρα και ότι δεν δημιουργήθηκε. Ο Λόγος του Θεού είναι η απαραχάρακτη εικόνα του Θεού Πατέρα, ο ίδιος και ταυτόσημος σ’ όλα μ’ Αυτόν, αμετάβλητος και αδιαίρετος, υπάρχων προ όλων των χρόνων μ’ Αυτόν «ὃς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ» . 
Η Αγία Σύνοδος επίσης διακήρυξε ότι ο Λόγος και Υιός του Θεού είναι διαφορετικός απ’ όλη τη Δημιουργία, όχι μόνον στο ότι είναι από την ίδια Ουσία με τον Πατέρα, αλλά, επειδή παραμένει αχώριστος από την Ουσία του Πατέρα με τέτοιο τρόπο που είναι Ένας με τον Πατέρα . Ο Υιός είναι η εικόνα του Πατέρα  και πάντοτε υπάρχει μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα στον Υιό , όπως η λάμψη στην σχέση της με το φως .  
Ο Μέγας Βασίλειος μας διδάσκει ότι ο όρος «από μία Ουσία» δηλώνει ό,τι ο όρος είναι «ταυτόσημος» . 
Τελικά, οι όροι «αγένητος» και «αγέννητος» έγινα σαφείς.  Ο Αρειανισμός, συγχίζοντας την σημασία του όρου «αγένητος», όχι μόνον το προσδιόριζε στον Πατέρα για να αποδείξει ότι είναι ο Μόνος που είναι «αγένητος»• ενώ, σχετικά με τον Υιό, διακήρυττε ότι επειδή ήταν «γεννητός», θα πρέπει να περιγραφεί ως «γεννητός».  
Ο άγιος Αθανάσιος Αλεξανδρείας τόνισε ότι, … εάν εκείνο που δεν έχει δημιουργηθεί, αλλά υπάρχει πάντοτε ονομάζεται «αγένητος», τότε ο Υιός θα πρέπει να ονομάζεται «αγένητος».  Αλλά, εάν διά του όρου «αγένητος» επιθυμούν να εκφράσουν «το υπάρχον», αλλά που δεν είναι γενητό από κάποιον, ούτε έχει πατέρα, τότε θα πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχει ένας και μόνος, ο Πατέρας.  Αλλά, επειδή ο Πατέρας είναι «αγένητος», αυτό δεν αποδεικνύει ότι ο Υιός είναι «γενητός», επειδή ο Λόγος είναι της αυτής Ουσίας με τον Πατέρα.  Επομένως, εάν ο Θεός είναι «αγένητος», τότε και η Εικόνα Του είναι.  Και όπως ο Πατέρας είναι αιώνιος, αΐδιος, παντοκράτωρ, φως, βασιλέας, παντοδύναμος, Θεός, Κύριος και Δημιουργός, τότε ταυτόσημα σ’ αυτά πρέπει να είναι και η Εικόνα Του, ώστε εκείνος που θα βλέπει τον Υιό έχει πραγματικά δει τον Πατέρα . Αλλοιώς, εάν όπως οι Αρειανοί διακηρύττουν ότι είναι «γενητός», τότε ο Υιός δεν είναι από τον Αΐδιον, τότε δεν είναι στα αλήθεια η Εικόνα του Πατέρα και θα ήταν αδύνατον για τον Δημιουργό των όλων να βλέπει τον Εαυτόν Του μέσα σ’ ένα δημιούργημα. Διότι, ό,τι είναι ο Πατέρας, η Εικόνα Του θα πρέπει να είναι .  Επομένως, ο Υιός είναι «εκ του Πατέρα γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων», αλλά είναι «αγένητος», επειδή δεν έχει δημιουργηθεί.

Συνεχίζεται

πηγή

ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΕΙ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ?

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ,ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ,
ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ.

ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΑΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥΣ?

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΝΑΙ,ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ
ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΟΥΣ.

ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΔΩΡΟ,ΑΥΤΟΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΤΑ
ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΑ,ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ,ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ,ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΕΣ  ΨΥΧΕΣ!!!!!!

ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ?

ΟΧΙ!!!!! Ή ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΦΟΡΕΣ...

ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ,ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΝ ΗΣΥΧΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΕΙ
ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ  ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ΣΗΜΕΡΑ?
ΜΕΧΡΙ ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΗΤΑΝ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ
ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΕΤΡΕΧΕ ΚΑΙ ΒΟΗΘΑΓΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΒΙΤΑΛΗΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΚΥΡΗΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΚΑΜΑΡΙΖΑΣ ΛΑΥΡΙΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΚΟΣΜΟ.

ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΔΩΡΟ ΚΑΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ..ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΟΗΘΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥΣ.

ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ!!

ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΔΙΚΙΑ ΘΕΟΥ,ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ,ΠΙΟ ΠΡΟΣΧΑΡΟΥΣ.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΕ ΕΝΟΡΙΕΣ
ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ...

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΑ Ο ΘΕΟΣ!!!!!!

πηγή

Μερικές φορές φταίνε και οι γονείς -π. Ανδρέας Κονάνος

πηγή

Ποιά είναι τα Ψυχοσάββατα;

Κάθε Σάββατο η προσευχή της Εκκλησίας είναι αφιερωμένη στους κεκοιμημένους. Όμως δύο είναι τα Ψυχοσάββατα που έχουν καθιερωθεί και τελούνται Μνημόσυνα της Εκκλησίας για όλους τους κεκοιμημένους. Το Σάββατο προ της Κυριακής των Απόκρεω και το Σάββατο προ της Κυριακής της Πεντηκοστής.

Μεσα στην ιδιαίτερη μέριμνά της για τούς κεκοιμημένους η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει καθορίσει ξεχωριστή ημέρα της εβδομάδος γι’ αυτούς. 

Όπως η Κυριακή είναι η ημέρα της αναστάσεως του Κυρίου, ένα εβδομαδιαίο Πάσχα, έτσι το Σάββατο είναι η ημέρα των κεκοιμημένων, για να τους μνημονεύουμε και να έχουμε κοινωνία μαζί τους. Σε κάθε προσευχή και ιδιαίτερα στις προσευχές του Σαββάτου ο πιστός μνημονεύει τούς οικείους, συγγενείς και προσφιλείς, ακόμη και τούς εχθρούς του που έφυγαν από τον κόσμο αυτό, αλλά ζητά και τις προσευχές της Εκκλησίας γι’ αυτούς.

Στο δίπτυχο, που φέρνουμε μαζί με το πρόσφορο για τη θεία Λειτουργία, αναγράφονται τα ονόματα των ζώντων και των κεκοιμημένων, τα οποία μνημονεύονται.

Σε ετήσια βάση η Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα• το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Με το δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται η πίστη μας για την καθολικότητα της Εκκλησίας, της οποίας την ίδρυση και τα γενέθλια ( επί γης ) γιορτάζουμε κατά την Πεντηκοστή. Μέσα στη μία Εκκλησία περιλαμβάνεται η στρατευομένη εδώ στη γη και η θριαμβεύουσα στους ουρανούς.

Το Ψυχοσάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω έχει το εξής νόημα : Η επόμενη ημέρα είναι αφιερωμένη στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, εκείνη τη φοβερή ημέρα κατά την οποία όλοι θα σταθούμε μπροστά στο θρόνο του μεγάλου Κριτή. Για το λόγο αυτό με το Μνημόσυνο των κεκοιμημένων ζητούμε από τον Κύριο να γίνει ίλεως και να δείξει τη συμπάθεια και τη μακροθυμία του, όχι μόνο σε μας αλλά και στους προαπελθόντας αδελφούς, και όλους μαζί να μας κατατάξει μεταξύ των υιών της Επουράνιας Βασιλείας Του.

Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου». Μνημονεύει:

* Όλους εκείνους που υπέστησαν «άωρον θάνατον», σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

* Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

* Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

* Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

Ο Θεός δεν περιορίζεται από τόπο και χρόνο. Γι Αυτόν είναι γνωστά και συνεχώς παρόντα όχι μόνο όσα εμείς αντιλαμβανόμαστε στο παρόν, αλλά και τα παρελθόντα και τα μέλλοντα. Το διατυπώνει λυρικότατα μία προσευχή της Ακολουθίας της θείας Μεταλήψεως, που αποδίδεται στον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό η στον άγιο Συμεών τον νέο θεολόγο:

« Επί το βιβλίον δε σου και τα μήπω πεπραγμένα γεγραμμένα σοι τυγχάνει».

Ο Θεός έχει γραμμένες στο βιβλίο της αγάπης του και τις πράξεις που θα γίνουν στο μέλλον, άρα και τις προσευχές που αναπέμπουμε τώρα για πρόσωπα που έζησαν στο παρελθόν. Ως αιώνιος και πανταχού παρών ο πανάγαθος Κύριος μας Ιησούς Χριστόςαγκαλιάζει με τη θεία του πρόνοια το άπειρο σύμπαν και τούς ατέρμονες αιώνες. Όλους τους ανθρώπους που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν τούς νοιάζεται η αγάπη του• «η γαρ αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (Β´ Κο 5,14).

Με αυτήν την πίστη αναθέτουμε στην αγάπη και στην αγαθότητα του Θεού «εαυτούς και αλλήλους», τούς ζωντανούς αλλά και τούς κεκοιμημένους μας.

πηγή