«ΤΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΡΕΙΘΡΑ» ἀναβλύζουν διαρκῶς, γιὰ νὰ ἀρδεύουν κάθε ψυχὴ πρὸς καρποφορίαν τῶν ἁγίων ἀρετῶν καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς.

ΤΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΤΟΣ ΡΕΙΘΡΑ

τοῦ περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 510, Ἰούν.-Ἰούλ. 2013

 .            Καθ᾽ ὅλη τὴν χαρμόσυνη περίοδο τῶν πενήντα ἡμερῶν τοῦ «Τριωδίου τῶν ἀνθέων» (Πεντηκοσταρίου), τὴν ἀναστάσιμη υμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας διατρέχει τὸ ὑγρὸ στοιχεῖο.
.            Σύμπτωση ἢ ἐπιδίωξη; Τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἐποχὴ τὰ χιόνια στὰ βουνὰ λιώνουν καὶ οἱ πηγὲς ἀναβλύζουν ἄφθονα νερά. Ἡ κτίση ὅλη ἀρδεύεται πλουσιοπάροχα καὶ σφύζει ἀπὸ θαλερότητα καὶ ζωή. Χλοερὸς τάπητας καλύπτει τὴν γῆ, ἀνθῶνες ἀνατέλλουν καὶ δένδρα εὐσκιόφυλλα χαρίζουν ἄνεση, ἀνακούφιση, ἀναψυχή. Ποτάμια καὶ χείμαρροι ποτίζουν τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτρέπει νὰ ὑμνολογήσσυμε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο ὡς τὴν Ζωοδόχο Πηγὴ (Παρασκευὴ τῆς Διακαινησίμου), καὶ στὶς μετέπειτα Κυριακὲς νὰ ἐνθυμηθοῦμε τὴν κολυμβήθρα στὴν Προβατικὴ πύλη τῶν  Ἱεροσολύμων (Παραλύτου), τὸ φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ καὶ τὸ «ὕδωρ τὸ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Σαμαρείτιδος, Ἰω. δ´ 14), τὴν πηγὴ τοῦ Σιλωὰμ (Τυφλοῦ). Ἐπίσης τὴν Τετάρτη τῆς Μεσοπεντηκοστῆς στὸ ἀπολυτίκιο ψάλλουμε «διψῶσάν μου τὴν ψυχὴν εὐσεβείας πότισον νάματα», ἐνῶ τὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς ἀκοῦμε ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου «ἐάν τις διψᾶ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσoυσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. ζ´ 37-38).
.            «Ποταμοὶ …. ὕδατος ζῶντος», ἐνῶ ἡ κτίση ἔχει μεθύσει ὅλη ἀπὸ τὴν ποτιστικὴ καὶ ἀναζωογονητικὴ ἐνέργεια τῶν ποταμίων ὑδάτων.
.          Ἆραγε σύμπτωση;
.            «Οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενoι» ἅγιοι Πατέρες ἔτσι τὸ ὅρισαν. Ὥστεἀπὸ τὶς προσλαμβάνουσες παραστάσεις διὰ τῶν σωματικῶν αἰσθητηρίων νὰ μποροῦμε νὰ ἀναγόμαστε στὰ πνευματικὰ σημαινόμενα τῶν ἡμερῶν τῆς περιόδου αὐτῆς.
.            Ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς ποὺ ἐκθέτει τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου περὶ ποταμίων ὑδάτων, ἀμέσως προσθέτει ὡς ἐπεξήγηση τὰ ἑξῆς: «τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλoν λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη» (στίχ. 39). Ἡ δαψιλὴς ἔκχυσις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν κόσμο πραγματοποιήθηκε ἔπειτα ἀπὸ τὸ σταυρικὸ πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση καὶ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ δυνάμει αὐτῶν. Ἂν δηλαδὴ ὁ Κύριος δὲν σταυρωνόταν, ἂν ἡ ἀπολυτρωτικὴ θυσία του δὲν ὁλοκληρωνόταν, τότε δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ρεύσει ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν κόσμο. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Κύριος προσέφερε ἐπὶ σταυροῦ τὴν ἀπολυτρωτικὴ θυσία Του γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, γι᾽ αὐτὸ τώρα ἐμεῖς μποροῦμε νὰ μετέχουμε τῶν ἀπείρων δωρεῶν καὶ χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὰ ὁποῖα προχέονται σὲ ὅλο τὸν κόσμο, στὴν λoγικὴ καὶ ἄλογη κτίση, δίκην ποταμίων ρευμάτων.
.            «Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναβλύζει τὰ τῆς χάριτος ρεῖθρα, ἀρδεύοντα ἅπασαν τὴν κτίσιν πρὸς ζωογονίαν»¹.
.            Ἀναβλύζουν τὰ διαυγῆ ρεῖθρα τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος σὰν ἀπὸ ἀείροη πηγὴ καὶ κατακλύζουν, πλημμυρίζουν τὸν κόσμο ὅλο. Ἡ ἐπιλογὴ τῶν ρημάτων «ἀναβλύζει» (ὑμνολογία) καὶ «ρεύσουσιν» (Ἁγία Γραφὴ) δὲν εἶναι τυχαία: Ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ὑποδηλώνει τὴν δαψίλεια, τὸ πλουσιοπάροχο τῶν χαρίτων, δωρεῶν καὶ ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου τὴν ζωηρὴ καὶ δραστική τους ἐπενέργεια, ὥστε ὄχι μόνο νὰ περιέχουν ἐντός τους τὴν ζωή, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν παρέχoυν παντοῦ ὅπου ὑπερεκχύνονται. «Ἡ γὰρ τοῦ Πνεύματος χάρις, ἐπειδὰν εἰς διάνοιαν εἰσέλθῃ καὶ ἱδρυνθῇ, πάσης πηγῆς μᾶλλον ἀναβλύζει καὶ οὐ διαλιμπάνει, οὐδὲ κενοῦται, οὐδ᾽ ἵσταται»². Εἶναι αὐτὸ ἰδιαίτερο χαρακτηριστικὸ τῆς θείας Χάριτος, παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: Ὅταν ἐγκατασταθεῖ στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου, νὰ μὴ στέκεται ἐκεῖ, ἀλλὰ νὰ φεύγει, νὰ ρέει συνεχῶς, νὰ ἐκχέεται καὶ διαχέεται πρὸς τὰ ἔξω, ὥστε νὰ πλημμυρίζει ὅλο τὸν περιβάλλοντα χῶρο. Καὶ ὅπως τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ, ἔτσι παντοῦ γύρω νὰ σκορπᾶ δροσιά, ἀναψυχή, ἀνακούφιση, ὑγεία, ζωὴ θαλερότητα, ὀμορφιά.
.            Ἐπιπλέον, ἡ παρομοίωση τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος μὲ ποτάμια ὕδατα ἐμπεριέχει καὶ μία ἄλλη θεολογικὴ ἀλήθεια. Τὴν ἀναλύει μὲ ἐνάργεια ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων σὲ Κατήχησή του. Σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, «εἷς καὶ ὁ αὐτὸς ὑετὸς (=βροχὴ) κατέρχεται ἐν παντὶ τῷ κόσμῳ, καὶ γίνεται λευκὸς μὲν ἐν κρίνῳ, ἐρυθρὸς δὲ ἐν ρόδῳ, πορφυροῦς δὲ ἐν ἴοις (=στοὺς μενεξέδες) καὶ ὑακίνθοις, καὶ διάφορος καὶ ποικίλος ἐν παντοίοις εἴδεσι· καὶ ἐν φοίνικι μὲν ἄλλος, ἐν ἀμπέλῳ δὲ ἄλλος, καὶ ἐν πᾶσι τὰ πάντα, μονοειδὴς ὤν, καὶ οὐκ ὤν ἄλλος αὐτὸς ἑαυτοῦ». Ἡ βροχὴ εἶναι παντοῦ καὶ πάντοτε ἡ ἴδια, ἀλλὰ ἀναλόγως μὲ τὸ ποῦ πηγαίνει, γίνεται διαφορετικὴ στὸ κάθε εἶδος φυτοῦ ἢ δένδρου ποὺ θὰ τὴν δεχθεῖ. «Οὕτω καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ἓν ὂν καὶ μονοειδὲς καὶ ἀδιαίρετον, ἑκάστῳ διαιρεῖ τὴν χάριν καθὼς βούλεται», σύμφωνα μὲ τὴν ἰδιοσυγκρασία αὐτοῦ ποὺ τὴν δέχεται καὶ τὴν ἀνάγκη ποὺ ἔχει³.
.            «Λοιπόν», καταλήγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, «καὶ σύ, ἀγαπητέ. .. ἐκ τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος ἔχεις νὰ ἀποβάλῃς μὲν τὴν ξηρότητα καὶ μαρασμὸν τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας, νὰ χλοηφορήσῃς δὲ καὶ νὰ ἀνθήσῃς τὴν χλόην καὶ τὰ ἄνθη τῶν ἀρετῶν καὶ νὰ καρποφορήσῃς σωτηρίαν καὶ ζωὴν αἰώνιον. Ὅθεν θέλεις ὁμοιάσεις καὶ σὺ μὲ τὸ ξύλον ἐκεῖνο “τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων ὃ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτoῦ, καὶ τὸ φύλλον αὐτοῦ οὐκ ἀπορρυήσεται, καὶ πάντα ὅσα ἂν ποιῇ κατευοδωθήσεται” (Ψαλμ. α´ 3), Μᾶλλον δὲ θέλεις ὁμοιάσεις καὶ σὺ μὲ περιβόλι πεφυτευμενον ἀπὸ διάφορα δένδρα καρποφόρα καὶ ἀειθαλῆ· τοιαύτην γὰρ κατασκευάζει τὴν ψυχὴν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, πρόθυμον, χαροποιόν, χωρὶς λύπην, χωρὶς σατανικὴν ἐπιβουλήν»⁴.
.            Ἐπὶ πενήντα μέρες, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ «Τριωδίου τῶν ἀνθέων», αὐτὸ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία συνεχῶς μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι τὰ ρεῖθρα τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀναβλύζουν διαρκῶς, γιὰ νὰ ἀρδεύουν κάθε ψυχὴ πρὸς καρποφορίαν τῶν ἁγίων ἀρετῶν καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς. Καὶ τὴν ἴδια ὥρα τὰ ποτάμια ρεύματα δὲν λένε νὰ παύσουν νὰ ζωογονοῦν τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν περνοῦν!…

1. Παρακλητική, Ἦχος δ´, Τῇ Κυριακῇ εἰς τὸν Ὄρθρον, Ἀναβαθμοί.

2. Ἰω. Χρυσooτόμoυ, Ὁμιλ. ΝΑ´ εἰς τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιov, 1, ΕΠΕ 13Α, 430.

3. Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, Κατήχησις Φωτιζoμένων ιϛ´ , 12, ΕΠΕ 2, 184-186.

4. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Νέα Κλῖμαξ, ἐν Κων/πόλει 1844, σελ. 144-145.

πηγή

Μάθημα Πρώτο! -Του Αρχιμ. Πορφυρίου, Ηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

Του Αρχιμ. Πορφυρίου, Ηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

Πέρασε μία ολόκληρη μέρα και άρχισε η δεύτερη, κι όμως αυτή η φράση είναι πολύ μεγάλη.

Γιατί να ζητούμε άλλα χαρίσματα, αφού τα χαρίσματα τα κρείττονα είναι η αγάπη και η ταπείνωση, ρώτησε ένα σεβαστό πρόσωπο.

Και ο μικρός μας πρίγκηπας, όπως τον χαρακτήριζε ο μακαριστός ο κυρΝίκος ο Πεντζίκης, εκελάδησε λόγον σωτήριον.

Ώ, Κύριε, ώ κύριε, σε ευχαριστούμε γιά την χθεσινή σύναξη, όπου μαζευτήκαμε περίπου εκατονπενήντα μελανείμωνες, και γευτήκαμε εδέσματα θεία.

Μέρες που περιμένουμε να εορτάσουμε και πάλι εφέτος Πεντηκοστή και την κάθοδο του Παρακλήτου.

Ευχαριστούμε, που φωτίζεις τους ποιμένες μας γιά τέτοιες συναθροίσεις. Και όμως, ο πατήρ Παύλος Γιαζίζι είναι, αν είναι ακόμα, στα χέρια κακούργων.

Σωστά, τα χαρίσματα τα κρείττονα. Υπάρχει και κάτι παραπάνω. Η ελευθερία του προσώπου. Ω, μεγαλείο χριστοειδούς θεοφιλίας.

Υπάρχει η ελευθερία του προσώπου. Μπορεί ο άλλος να σε πει: «δεν θέλω να με αγαπάς».

Ω, Κύριε, πάνταρχε Θεέ, σε ευχαριστούμε που μας έδωσες να μαθητεύσουμε στην αλήθεια, στην ελευθερία.

Σε ευχαριστούμε, παντοκράτορα παντοδύναμε, που έδωσε το δροσερό σου Πνεύμα στους δικούς σου.

Ναι, η αγάπη ο θεός, ναι η ταπείνωση το ένδυμά του. Όμως η Ελευθερία του προσώπου είναι το θεϊκό δώρο.

Μεγαλείο καρδιάς, λοιπόν. Ξέσπασμα χαράς. Πόνος καρδιακός.

Μεταξύ Αναλήψεως και Πεντηκοστής, χαρήκαμε, εμείς οι πένητες του Χριστού, χαρά ανείπωτη και βαθειά.

Η ελευθερία του προσώπου σε κάνει Θεό. Deo servire regnare est.

πηγή  /  αντιγραφή

Στο θάνατο των προσφιλών μας Μητροπολίτης πρ. Πειραιώς Καλλίνικος

Για την αξία των δεήσεων υπέρ των κεκοιμημένων αλλά και των ελεημοσυνών υπέρ αυτών, έχουμε σαφείς μαρτυρίες από τους Πατέρες.

Ό,τι εθέσπισε η Εκκλησία, δεν είναι ποτέ άνευ μεγάλης σημασίας. Το Πνεύμα το Άγιο είναι παρόν στην Εκκλησία και Αυτό μιλά δια του στόματος των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας. Ειδικότερα για τα μνημόσυνα και τις δεήσεις υπέρ των κεκοιμημένων στην Εκκλησία, ο ιερός Χρυσόστομος μας λέγει: « Μη αμφέβαλλε ότι ο απελθών καρπώσεταί τι χρηστόν , ουχ απλώς ο διάκονος βοά υπέρ των εν Χριστώ κεκοιμημένων και των τας μνείας υπέρ αυτών επιτελούντων, ουχ ο διάκονος εστίν ο ταύτην αφιείς των φωνήν, αλλά το Πνεύμα το Άγιον… Ταύτα ειδότες επινοώμεν όσας δυνάμεθα παραμυθίας τοις απελθούσι, αντί δακρύων, αντί θρήνων, αντί μνημείων, τας ελεημοσύνας, τας ευχάς, τας προσφοράς». Μας βεβαιώνει εδώ ο μεγάλος Πατήρ ότι δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε ότι ο κεκοιμημένος προσφιλής μας θα ωφεληθεί από τις προσευχές και τα μνημόσυνά μας. Μας λέγει ο ιερός Χρυσόστομος ότι οι δεήσεις του διακόνου κατά την τέλεση των μνημοσύνων δεν είναι απλά λόγια, αλλά είναι λόγια που δίδαξε το Άγιο πνεύμα. Γι’  αυτό, συνεχίζει ο ιερός Πατήρ, γνωρίζοντες τη μεγάλη αξία που έχουν οι δεήσεις της Εκκλησίας υπέρ των κεκοιμημένων, αντί να κλαίμε και να θρηνούμε και αντί να δαπανούμε χρήματα για μνημεία, να κάνουμε ελεημοσύνες υπέρ αυτών, να κάνουμε προσευχές υπέρ αυτών και να προσφέρουμε υπέρ αυτών το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. 

Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων στις Μυστικές Κατηχήσεις του μας διδάσκει πως η θεία Ευχαριστία, που προσφέρουμε υπέρ των κεκοιμημένων, έχει την έννοια της θυσίας και του εξιλασμού ( Μυστικές Κατηχήσεις, Ε΄, 9 ) . Και πάλι ο ιερός Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι από τους ίδιους τους Απόστολους διδαχθήκαμε να μνημονεύουμε τους νεκρούς κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος , ότι οι άγιοι Απόστολοι νομοθέτησαν «το επί των φρικτών μυστηρίων μνήμην γίγνεσθαι των απελθόντων».

Ο δε άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων μας βεβαιώνει ότι «μεγίστην όνησιν (=ωφέλεια ) πιστεύων έσεσθαι ταις ψυχαίς υπέρ ων η δέησις αναφέρεται της αγίας και φρικωδεστάτης προκειμένης θυσίας» ( Μυστικές Κατηχήσεις, Ε΄, 9 ) . Ο δε Ιερός Χρυσόστομος πάλι λέγει ότι είναι πολύ το κέρδος και πολλή η ωφέλεια από τα μνημόσυνα και τις δεήσεις υπέρ των κεκοιμημένων.

Ο ιερός Χρυσόστομος λέγει : «Δεόμεθα του Αμνού του κειμένου και λαβόντος την αμαρτίαν του κόσμου, ίνα τοις αυτοίς εντεύθεν γένηται παραμυθία». Δηλαδή , προσευχόμεθα στον Κύριο, που θυσιάστηκε για τη δική μας σωτηρία, να γίνει παρηγοριά στους κεκοιμημένους προσφιλείς μας.

Ο δε Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει σαφώς ότι «τας ευχάς και ψαλμωδίας υπέρ των κεκοιμημένων εθέσπισαν οι άγιοι Απόστολοι φωτισθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος». Δηλαδή, αυτό που και προηγουμένως σημειώσαμε βεβαιώνει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός , ότι τις ευχές και ψαλμωδίες και δεήσεις υπέρ των κεκοιμημένων ενομοθέτησαν οι ίδιοι οι άγιοι Απόστολοι φωτισθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος.

Για δε την υποχρέωση να δίδουν οι κληρονόμοι από αυτά που κληρονόμησαν για την ανάπαυση των ψυχών αυτών που τα άφησαν, όπως και για τη μεγάλη βοήθεια που παρέχεται στους κεκοιμημένους από τις ελεημοσύνες υπέρ αυτών, έχουμε πάλι σαφείς μαρτυρίες από τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Οι Αποστολικές Διαταγές μας διδάσκουν να δίδουμε στους πτωχούς για την ανάπαυση των νεκρών απ’ τις περιουσίες που οι τελευταίοι άφησαν («εκ των υπαρχόντων» )  Και ο ιερός Χρυσόστομος διδάσκει τα παιδιά που κληρονομούν τους γονείς τους «συναποστείλαι τοις τελευτηκόσι… τα αυτού». Δηλαδή να στείλουμε μαζί στον ουρανό απ’ αυτά που άφησαν. Βεβαιώνει δε ο ιερός Χρυσόστομος ότι, εάν δίδονται εξ αυτών που άφησαν οι νεκροί σε πτωχούς, θα συγχωρηθούν αμαρτίες τους, εάν βεβαίως ήταν άνθρωποι που έφυγαν με πίστη: «ίνα προσθήκη γένηται του μισθού και αντιδόσεως» ( Ομιλία ΖΑ΄, Εις Ιωάννην ) .Ο ίδιος μεγάλος Πατήρ της Εκκλησίας μας λέγει : « Δώσωμεν αυτοίς βοήθειαν, ελεημοσύνην λέγω και προσφοράς». Δηλαδή, αναφέρει ο ιερός Χρυσόστομος, να δώσουμε στους κεκοιμημένους νεκρούς μας βοήθεια, δηλαδή ελεημοσύνες και Θείες Λειτουργίες. Βεβαιώνει δε ο ιερός Πατήρ: « Και φέρει τούτοις πολλήν το πράγμα την όνησιν και μέγα το κέρδος και την ωφέλειαν» ( Ομιλία εις τας Πράξεις των Αποστόλων) . Δηλαδή, θα δημιουργηθεί στους κεκοιμημένους μεγάλη ανακούφιση, πολύ κέρδος και μεγάλη ωφέλεια. Και αλλού ο ιερός Πατήρ επισημαίνει: «ουκ εική προσφοραί υπέρ των απελθόντων γίνονται, ουκ εική ικετηρίαι, ουκ εική ελεημοσύναι∙ ταύτα πάντα το Πνεύμα διέταξε, δι’ αλλήλων ημάς ωφελείσθαι βουλόμενον». Όχι χωρίς λόγο διέταξε το Άγιο Πνεύμα να κάνουμε ικεσίες και ελεημοσύνες υπέρ των κεκοιμημένων.

Από το βιβλίο : «Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς

Καλλινίκου Καρούσου

Για σένα που πονάς»

Εκδόσεις Χρυσοπηγή

Αθήναι 2011
πηγή

Σήμερα Παρασκευή 21/06/2013, ας κάνουμε όλοι προσευχή και για ...

Αγαπητοί φίλοι 

εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετάνοιας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δεν μπορούν πια μόνοι τους να καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από μας βοήθεια. Γι’ αυτό έχουμε χρέος να τους βοηθήσουμε με την προσευχή μας (Γέροντας Παϊσιος). Με αφορμή το ψυχοσάββατο αύριο το σημερινό θέμα προσευχής είναι για τους κεκοιμημένους. Ευχόμαστε Καλό Παράδεισο σε όλους τους κεκοιμημένους και καλό αγώνα σε όλους εμάς.

πηγή

Η προσευχή διώχνει την απελπισία

«Έχεις γυναίκα μ’ ελαττώματα; Σε θλίβει, σε ταλαιπωρεί καθημερινά; Να κάνεις, ό,τι έκαμε ο Ισαάκ , να παρακαλείς θερμά το Θεό να λύσει Εκείνος το πρόβλημά σου. Ο Ισαάκ με την ταπεινή προσευχή του έλυσε την πήρωσιν της φύσεως. (πήρωσις από το ρ. πηράω= κάνω κάποιον ανάπηρο, σωματική αναπηρία, στην περίπτωση του Ισαάκ ατεκνία ) . Πολύ περισσότερο εμείς με την καλήν μας «προαίρεση» (=διάθεση) θα μπορέσουμε να διορθώσομε τα ελαττώματά μας, αν παρακαλούμε, ικετεύομε συνεχώς τον Θεόν. Αν σε δει ο Θεός ότι δείχνεις καρτερίαν και υποφέρεις (αντέχεις, σηκώνεις) με γενναιότητα , ψυχραιμία, ηρεμία τα ελαττώματα της γυναίκας σου, γιατί σέβεσαι τον νόμο Του, «συνεφάπτεται» ( συν+άπτομαι-εγγίζω» θα σου δώσει χέρι βοηθείας) για την ορθήν διδασκαλίαν σου και θα σου δώσει υπεραρκετόν μισθόν, μέγιστα ουράνια βραβεία, για την υπομονή σου. Ο Απ. Παύλος γράφει στους Κορινθίους ( 7, 16 ) «Τί γὰρ οἶδας, γύναι, εἰ τὸν ἄνδρα σώσεις; ἢ τί οἶδας, ἄνερ, εἰ τὴν γυναῖκα σώσεις;» ( Ω! άνδρα, γνωρίζεις ότι με την υπομονή σου μπορείς να σώσεις την γυναίκα σου; Και συ γυναίκα, ότι μπορείς να σώσεις; Τον άνδρα σου; ).

Να μην αποκάμεις, λέγει, να μην σταματήσεις να εξυπηρετείς το ταίρι σου, ούτε ν’ απελπιστείς, ούτε ν’ αγανακτήσεις, αν δεν διορθώνεται, γιατί εσύ δεν έχασες τον μισθόν της υπομονής. Αν την διώξεις, αμαρτάνεις, γιατί παραβαίνεις τον νόμο του Θεού ( ο γάμος αδιάλυτος ) και συ κρίνεσαι, σαν μοιχός, από τον Θεόν. Ο Χριστός ολοκάθαρα είπε ( Ματθ. 5, 32 ) «ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ παρεκτὸς λόγου πορνείας, ποιεῖ αὐτὴν μοιχᾶσθαι» ( = Όποιος εκδιώκει την γυναίκα του, εκτός για λόγο πορνείας, αναγκάζει αυτήν να διαπράξει μοιχείαν ) .

Αν πάρεις άλλην γυναίκα, χειρότερη από την πρώτην, έχεις ήδη διαπράξει «μοιχείαν» και δεν έχεις βρει γαλήνη, ηρεμία, που τόσο λαχταρούσες. Η χειρότερη κάνει χειρότερη τη ζωή σου. Αν πάρεις καλύτερη, δεν θ’ απολαμβάνεις πλήρη ηδονή, γιατί θα συλλογίζεσαι ότι έχεις εγκαταλείψει την πρώτη γυναίκα σου και έχεις διαπράξει και μοιχείαν. Αν, λοιπόν, δεις ότι παρουσιάζονται δυσκολίες, προβλήματα, αδιέξοδα ή από τον γάμον ή από άλλες καταστάσεις, τότε με δάκρυα να τρέχεις στο Θεό , να τον παρακαλείς θερμά, επίμονα, ασταμάτητα και Εκείνος σίγουρα θ’ απαντήσει στο πρόβλημά σου, θετικά ή αρνητικά, πάντα για το συμφέρον της ψυχής σου.
Πάντα να θυμάσαι ότι η προσευχή είναι ακατανίκητο όπλο.

Αρκετές φορές έχω αναφέρει στην αγάπη σας ότι όλοι αμαρτωλοί και δίκαιοι πρέπει να προσεύχονται.
Είσαι αμαρτωλός; Μην φεύγεις, σαν τον άσωτο από τον θεό, αλλά να συλλογίζεσαι τον Τελώνην. Τι κέρδισε όταν ζήτησε το έλεος του θεού; Απέπλυνε όλα τ’ αμαρτήματά του, κέρδισε την ψυχικήν του γαλήνη.
Η προσευχή έχει τεράστια δύναμη.

«Θέλεις να μάθεις πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η προσευχή; Δεν ωφελεί τον άνθρωπο τόσο πολύ η φιλία προς τον Θεόν, όσο η προσευχή. Τα λόγια αυτά δεν είναι δικά μου. Δεν θα τολμούσα , στηριζόμενος στην γνώμη μου να πω τέτοιο σπουδαίο πράγμα. Άκουσε από τις Γραφές ότι δεν ωφελεί τόσο πολύ η φιλία, όσον η προσευχή…
…Ο Τελώνης δεν ήταν φίλος του Θεού, αλλά έγινεν ,( με την ταπεινή παράκληση ) .

Ώστε και συ, αν και είσαι εχθρός του Θεού , με την «προσεδρίαν» (= με την επίπονη, συνεχή παράκληση) θα γίνεις φίλος Του. Πρόσεχε την Συροφοίνισσα ( Χαναναία) και άκουσε τι λέγει γι’ αυτήν. «Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις». Και πώς έκαμε αυτό ο Κύριος, αν δεν ήταν καλό; Με την προσεδρίαν (= επίπονη, ταπεινή προσευχή) η γυναίκα μετέτρεψε το κακόν σε καλόν. Πρέπει να γνωρίζομε πολύ καλά όλοι, ότι για όσα (αμαρτωλά έργα) δεν είμαστε άξιοι (να είμαστε φίλοι του Θεού) με την προσεδρίαν το κατορθώνουμε (συγχωρούνται οι αμαρτίες μας).
Αυτά τα λέγω, για να μην λέγεις ότι εγώ είμαι αμαρτωλός, «απαρρησίαστος» είμαι, δεν έχω παρρησίαν προς τον Θεόν, δεν έχω προσευχήν.
Όσοι νομίζουν ότι έχουν παρρησίαν προς τον Θεόν, δεν έχουν, όσοι όμως πιστεύουν απόλυτα ότι δεν έχουν παρρησίαν προς τον Θεόν, γιατί είναι αμαρτωλοί, αυτοί έχουν παρρησίαν.
(Άριστοι πνευματικοί λέγουν: Όσοι νομίζουν ότι δεν κοινωνούν άξια, κοινωνούν ανάξια και όσοι πιστεύουν ότι κοινωνούν ανάξια, αυτοί κοινωνούν άξια).
«Όσοι θα βρουν τον εαυτόν τους «απερηγμένον» (άχρηστον, παραπεταμένον, περιφρονημένον) ,»απαρρησίαστον» (χωρίς παρρησίαν), αυτοί εισακούονται άμεσα, γρήγορα, όπως ακριβώς ο Τελώνης. Πρόσεχε ότι έχεις πολλά παραδείγματα: την Συροφοίνισσαν ( Χαναναίαν), τον Τελώνην, τον ληστήν πάνω στο Σταυρό, τον φίλον της παραβολής, που ζητούσε τρεις άρτους και το πέτυχε όχι με την φιλία, αλλά με την «προσεδρίαν» (=επίμονη, ασταμάτητη, ταπεινή προσευχή).

Καθένας απ’ αυτούς, αν έλεγε ότι είμαι αμαρτωλός ότι ειμί «κατησχυμμένος» ( καταντροπιασμένος) και γι’ αυτό δεν πρέπει να πλησιάζω τον Θεό, δεν πρέπει να προσεύχομαι, δε θα επιτύγχανε τίποτε. Όλοι, λοιπόν, δεν πρέπει να προσέχομε το μέγεθος των αμαρτημάτων μας, αλλά να θαρρούμε, να κατατολμούμε, να προσευχόμεθα, γιατί πιστεύομεν απόλυτα ότι ο Θεός διαθέτει άπειρον πλούτον φιλανθρωπίας. Έτσι σίγουρα θα επιτύχομε ό,τι θα παρακαλέσομε τον Θεόν. Ας διατηρούμε σταθερά στη μνήμη μας όλα αυτά και ας τα διαφυλάσσομε, ας προσευχόμεθα «διηνεκώς» (ασταμάτητα) «μετά νήψεως» (εγρηγορήσεως, προσοχής) , με θάρρος με χρηστές ελπίδες, με μεγάλην σπουδήν (ενδιαφέρον). Άλλοι πρόθυμα, ασταμάτητα, προσεύχονται κατά των εχθρών τους. Εμείς πόσο πρόθυμα, θερμά, πρέπει να προσευχόμεθα για τους εχθρούς μας, για τους αδελφούς, για τους γνωστούς και φίλους μας; Επειδή ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και επιθυμεί να μας δώσει όσα εμείς δεν επιθυμούμε, σίγουρα θα μας χαρίσει όλα όσα μας συμφέρουν.

Επειδή άριστα γνωρίζομε όλα αυτά, έστω και αν πέσομε σε βάραθρα κακίας, αμαρτίας, ούτε τότε πρέπει να απελπιζόμαστε για την σωτηρίαν αλλά να πλησιάζομε τον Θεόν με αγαθές ελπίδες.
Πρέπει να πιστεύομε ότι θα μας δώσει όλα όσα ζητούμε, αν τα ζητούμε σύμφωνα με τις άγιες εντολές Του. Ο Απ. Παύλος στους Εφεσίους (γ, στιχ 20 ) γράφει «ο Θεός που έχει τη δύναμη να μας χαρίσει όλα τα παραπάνω, πολύ περισσότερα απ’ όσα εμείς ζητούμε ή μπορούμε να βάλωμε στο μυαλό μας, μας τα παραχωρεί σύμφωνα με την δύναμή του, που ενεργεί μέσα μας τον αγιασμό και την σωτηρίαν μας».
Στον Χριστό, στον Παμβασιλέα Θεόν μας πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση και στον Άναρχον Πατέρα και στο Πανάγιον και ζωοποιόν Πνεύμα τώρα και πάντα και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(ΕΠΕ 31, σ305 )

Από το βιβλίο: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΩΦΕΛΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗΝ»
ΤΕΥΧΟΣ 10oΝ

Πηγή / Μεταφορά

SOS! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ !!

Δείτε το βίντεο..

 
πηγή

ΜΟΝΟ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΒΙΩΝΕΤΑΙ Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής της Πεντηκοστής (Πράξ. Αποστ. Β' 1-11) Αρχιμαδρίτης Ιωήλ Κωνστάνταρος

ΜΟΝΟ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΒΙΩΝΕΤΑΙ Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής

της Πεντηκοστής

(Πράξ. Αποστ. Β' 1-11)

Από τις μεγαλύτερες εορτές και έναν από τους πλέον σημαντικότερους σταθμούς του όλου ενιαυτού της χρηστότητος Κυρίου, αποτελεί η εορτή της Πεντηκοστής.

Η μεγάλη αυτή ημέρα, υπήρξε η αρχή της ζωής της Εκκλησίας μας.

Το δε Αποστολικό ανάγνωσμα, μας μεταφέρει ακριβώς στην αρχή της. Στην ημέρα και την ώρα που πραγματοποιήθηκε.

Η περιγραφή που αποτυπώνει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, κάνει κάθε καλοπροαίρετη ψυχή να συγκινείται και να βεβαιώνεται στην μεγάλη αλήθεια ότι από εκείνη τη στιγμή, ο Παράκλητος παραμένει και κατευθύνει την ζωή της Εκκλησίας.

Γι' αυτό και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ονόμασε το βιβλίο των «Πράξεων των Αποστόλων», Ιστορία του Παρακλήτου: «Αι Πράξεις, Ιστορία τις εστίν ων ο έτερος Παράκλητος είπε και εποίησεν». Οι Πράξεις δηλ. των Αποστόλων είναι ιστορία αυτών τα οποία ο άλλος παράκλητος (το Πνεύμα το Άγιον) είπε και έκανε.

Να δούμε όμως κάποιες πτυχές από το φωτεινό Αποστολικό μας Ανάγνωσμα και με οδηγούς τους Αγίους μας, ας προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στο μεγάλο μυστήριο και γεγονός της Πεντηκοστής.

Το Άγιον Πνεύμα ήλθε ως βοή σφοδρού ανέμου από τον ουρανό και γέμισε όλον τον οίκον στον οποίον ευρίσκονταν η Παναγία Μητέρα του Κυρίου μας, οι Απόστολοι, αλλά και οι πιστοί. Ήταν όλοι συγκεντρωμένοι στο χώρο του Υπερώου όπου είχε λάβει χώρα ο Μυστικός Δείπνος και προσεύχονταν.

Αμέσως όταν συνέβη το πρωτόγνωρο και συγκλονιστικό γεγονός, είδαν να διαμοιράζονται στον κάθε Απόστολο γλώσσες ως φλόγες πυρός και να κάθεται στην κεφαλή τους από μια πύρινη γλώσσα.

Έτσι λοιπόν πραγματοποιήθηκε η υπόσχεσις του Θεού, που είχε δοθεί διά του προφήτου Ιωήλ, αιώνες ολόκληρους προ της ενανθρωπήσεως. «Και έσται εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, εκχεώ από του πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα...» (Ιωήλ Β' 28).

Ταυτοχρόνως δια του γεγονότος αυτού, πραγματοποιήθηκε και η υπόσχεσις την οποία προ του πάθους είχε δώσει ο Κύριος στους μαθητές Του.

Αλλά, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι το Άγιον Πνεύμα, εμφανίζεται με την μορφή του πυρός. Οι Πατέρες της Εκκλησίας που με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος ερμηνεύουν τα αποκαλυπτικά γεγονότα της σωτηρίας μας, επισημαίνουν ότι το πυρ αυτό, έκαυσε κάθε τι το ατελές, κάθε τι το ανθρώπινο και γήινο που υπήρχε στους Αγίους Αποστόλους.

Έτσι διά της επιφοιτήσεως, τους αναγέννησε και τους ανακαίνισε. Τους έκανε κοινωνούς Θείας φύσεως και τους δώρισε πλουσιώτατο τον φωτισμό για να αντιλαμβάνονται και να εννοούν τις θείες αλήθειες. Αλλά ταυτοχρόνως τους χάρισε και δύναμη για να τις αναπτύσσουν στους ανθρώπους και να τις διδάσκουν.

Φυσικά, μετά το γεγονός της Πεντηκοστής, οι μαθητές έγιναν εντελώς άλλοι. Έγιναν νέοι άνθρωποι. Έγιναν οι Άγιοι Απόστολοι!

Μεταμορφωμένοι και αναγεννημένοι, ακριβώς από την δωρεά του Παναγίου Πνεύματος. Γι' αυτό και μετά από την επιφοίτηση, οι πρώην αγράμματοι, αυτοί που δεν γνώριζαν τίποτα παραέξω από την μικρή περιοχή του ζούσαν, άρχισαν να λαλούν σε διάφορες γλώσσες και διαλέκτους και να κηρύσσουν τα μεγαλεία του Θεού!

Πόσο παραστατικά περιγράφουν οι «Πράξεις των Αποστόλων» το συγκεκριμένο γεγονός που εξέπληξε ολόκληρο τον κόσμο!

Όσοι ευρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα και προέρχονταν από διάφορα έθνη, Πάρθοι, Μήδοι, Ελαμίτες, Κρήτες και Άραβες και άλλοι πολλοί, έμειναν εκστατικοί από τα όσα άκουαν και ερωτούσαν με έκπληξη ο ένας τον άλλον. Δεν είναι Γαλιλαίοι όλοι αυτοί που μας ομιλούν; Και πώς ενώ είναι αγράμματοι, μπορούν να διακηρύττουν στην γλώσσα του καθενός μας τα μεγαλεία του Θεού;

Όπως δε μας ερμηνεύουν οι Πατέρες και Διδάσκαλοι, όχι μόνο μπορούσαν να ομιλούν οι Απόστολοι διάφορες γλώσσες, αλλά και κάτι ακόμα, ασύλληπτο. Ενώ ομιλούσαν στην δική τους γλώσσα, δια της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος, οι ακροατές του λόγου του Θεού, άκουαν ο καθένας στη δική του γλώσσα και διάλεκτο που ομιλούσε και κατανοούσε. Και αυτό, είναι μια μεγάλη πραγματικότητα, αφού και στις ημέρες μας, σε ειδικές περιπτώσεις, η χάρις του Θεού επιτρέπει να επαναλαμβάνεται αυτό το χάρισμα.

Έτσι, το Άγιον Πνεύμα, δια της επιφοιτήσεώς του, ανέδειξε τους αγραμμάτους, αποκαλυπτικούς θεολόγους. Τους αμαθείς γλωσσομαθείς και τους αλιείς της Γαλιλαίας, πανσόφους και θεμελίους της Εκκλησίας. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ιεροί ερμηνευτές τονίζουν ότι οι Άγιοι Απόστολοι εκήρυξαν και εσαγήνευσαν τον κόσμο όχι «αριστοτελικώς, αλλ' αλιευτικώς». Δηλ. οι κήρυκες της Οικουμένης, δεν άντλησαν δύναμη από την ανθρώπινη σοφία, αλλά άμεσα από την άνωθεν κατερχομένη σοφία του Παναγίου Πνεύματος.

Οπωσδήποτε η μεγαλύτερη απόδειξη αυτής της θέσεως είναι η ίδια η αδιάψευστη πραγματικότητα. Εδώ πλεόν δεν έχουν λόγο οι διάφορες θεωρίες. Εδώ, σταματά ο κάθε λόγος και τα ίδια τα γεγονότα του Ευαγγελισμού των Εθνών, διατρανώνουν την μεγάλη πραγματικότητα, ότι το Πυρ της Πεντηκοστής συνεχίζει να φλέγει το κακό και την αμαρτία και ταυτοχρόνως φωτίζει στην οδόν της σωτηρίας. Συνάμα δε συνεχίζει να θερμαίνει τις καρδιές στην αγάπη του Κυρίου Ιησού Χριστού!

Πεντηκοστή λοιπόν. «Πεντηκοστήν εορτάσωμεν και πνεύματος επιδημίαν»!

Ας μεταφέρουμε τώρα, έστω και για λίγο, τον λόγο του Πνεύματος στη συνείδησή μας και στο κέντρο της καρδιάς μας.

Είναι βεβαίως πολύ ισχνή και αδύναμη η ανθρώπινη γλώσσα ώστε να ομιλήσει επαξίως για τα ποικίλα χαρίσματα και τις δωρεές που παρέχει το άγιον πνεύμα στον πιστό Χριστιανό, τόσο κατά την ευλογημένη ώρα του Αγίου βαπτίσματος, όσο και στον μετάπειτα βίο, όταν φυσικά υπάρχει η διάθεση και αυτό το αγωνιστικό φρόνημα για την εφαρμογή και την συνέπεια της κατά Χριστόν ζωής, εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Ωστόσο, δεν γίνεται παρά να τονίσουμε κάποιες βασικές αλήθειες που έχουν να κάνουν με την προσωπική μας ζωή, αλλά και με την παρουσία μας μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησιαστική κοινότητα.

Και πρώτα απ' όλα να υπογραμμίσουμε ότι το Πνεύμα το Άγιον εξαγνίζει και αναγεννά τον πιστό άνθρωπο. Χαρίζει στην όλη ύπαρξη που θα δεχθεί όπως πρέπει την επίσκεψή Του ένα κάλλος πνευματικό και ουράνιο. Την κάνει αγνή, όμορφη και λαμπρή. Τις χαρίζει δύναμη και πόθο, ώστε να βιώνει την αγιότητα και να ακτινοβολεί. Αυτή ακριβώς την κατάσταση παρουσιάζει και ο σχετικός ύμνος. «Αγίω πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται...», και αυτή την ευλογία ζούν σε κάθε εποχή οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Οι υπάρξεις δηλ. που με την ζωή τους φανερώνουν την παρουσία και την χάρη των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος.

Φυσικά, το πόσο είναι ζηλευτή μια τέτοια κατάσταση, ούτε καν το συζητούμε, αφού γι΄αυτό ακριβώς και ζει ο άνθρωπος, όπως εκήρυττε ο μεγάλος άγιος του βορρά, ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ: «Σκοπός της ζωής μας, ετόνιζε, είναι να αποκτήσουμε και να ζούμε τη ζωή του Αγίου Πνεύματος»!

Όταν μάλιστα ο άνθρωπος συνειδητοποιεί κάποια στοιχεία αυτής της ζωής, της αγάπης δηλ. του Θεού, τότε νυχθημερόν και καρδιακώ τω τρόπω προσεύχεται «το Πνεύμα σου το άγιον, μη αντανέλλεις (μη το αφαιρέσεις) απ' εμού» (Ψαλμ. Ν').

Βεβαίως, και το κεφάλαιο περί του Αγίου Πνεύματος, δεν είναι εκτός του όλου πλαισίου της δογματικής συνειδήσεως της Εκκλησίας μας. Θα λέγαμε πως κυρίως ο λόγος του Πνεύματος είναι αυτός που αποκαλύπτει και οικοδομεί το δόγμα. Το δόγμα το οποίο είναι η ετέρα πλευρά του Ευαγγελικού τρόπου ζωής, αφού ως γνωστόν, το δόγμα έχει υπαρξιακές δηλ. βιωματικές προεκτάσεις στη ζωή των πιστών.

Και αφού έτσι έχουν τα πράγματα, κατά συνέπειαν αληθείας, δεν μπορεί να βιώνει κανείς τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος, δηλ. την κοινή άκτιστη χάρη της Αγίας Τριάδος, εάν δεν έχει άμεση σχέση με τις εμφάνσεις της Εκκλησιαστικής ζωής που είναι τα μυστήρια.

Χρειάζεται άραγε να τονίσουμε ότι για να βιώσει κανείς την μυστηριακή ζωή, θα πρέπει ταυτοχρόνως να βρίσκεται ή στο πρώτο στάδιο της καθάρσεως ή κατόπιν του φωτισμού ή τέλος της θεώσεως; Και αγνοεί κανείς ότι αυτός ο αγιοπνευματικός θησαυρός, δεν βρίσκεται, παρά μόνο εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας;

Εάν στη δογματική του συνείδηση κανείς έχει τοποθετήσει διαφορετικά τις θεμελιώδεις αυτές αλήθειες, εάν δηλ. φρονεί ότι τόσο στις ποικίλες αιρέσεις, όσο και στα ολονέν δυστυχώς αυξανόμενα εσωτερικά σχίσματα «ένεκεν ακριβείας και ορθοδοξίας», υπάρχει περίπτωση αληθείας και αυθεντικού τρόπου αγιαστικής ζωής, αυτό είναι ξεκάθαρη απόδειξις ότι η πλάνη έχει προσχωρήσει σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα να έχει αλλοιωθεί το εσωτερικό κριτήριο αληθείας και το χάρισμα της διακρίσεως να έχει φυγαδευθεί.

Η ίδια άλλωστε η πραγματικότητα επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές, αφού σε τελευταία ανάλυση η ορθή αγωνιστικότητα και η επισκίασις του Αγίου Πνεύματος, δεν οδηγούν σε σχίσματα και σε φατρίες, αλλά στην αρραγή ενότητα του Σώματος της Εκκλησίας. Με δύο λόγια η αυθεντική Πεντηκοστή δεν δικαιώνει την σύγχυση και την οικοδομή του Πύργου της Βαβέλ, αλλά την ενότητα, την χάρη και την συναύξηση των ζωντανών μελών του Σώματος του Χριστού.

Το αντίθετο αυτού, αποτελεί, δυστυχώς, βλασφημία του Αγίου Πνεύματος.

Ο λόγος βεβαίως στο θέμα αυτό περί του Αγίου Πνεύματος, παραμένει πάντοτε ανεξάντλητος όπως και τα ουράνια χαρίσματά του. Γι' αυτό θα κλείσουμε με κάτι που αποτελεί σήμα κατατεθέν την Ορθοδόξου πραγματικότητας.

Η πνευματική κορυφή και έκφραση της αμωμήτου πίστεώς μας, που πλην του μαρτυρίου, δεν είναι άλλη από τον βιωματικό ησυχασμό, ταυτοχρόνως με την Περιστερά που αποκαλύπτει το Πνεύμα, βλέπει και τον Αμνό που αποκαλύπτει τον Ιησού.

Ναι, αυτός είναι ο ουράνιος πνευματικός νόμος. Η Περιστερά να οδηγεί την ύπαρξη στον Αμνό. Και φυσικά όλα αυτά πάντοτε μέσα στην αναφορά τους ως ισότιμα πρόσωπα με τον Πατέρα.

Όσο λοιπόν περισσότερο συνειδητοποιούμε την προσωπικότητα και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τόσο και περισσότερο αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να υπάρχουμε παρά με τον Αμνό, με τον Κύριο Ιησού. Ενωμένοι αναποσπάστως μαζί Του. Στο Σώμα Του. Στην Εκκλησία μας!

Είθε, αδελφοί μου, να οικοδομηθούν οι καρδιές μας σε κατοικητήριον όπου θα αναπαύεται το Πνεύμα το Άγιον και ταυτοχρόνως να συνειδητοποιήσουμε τον λόγο του Πνεύματος, ότι ως πιστά μέλη της Εκκλησίας «εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» (Πραξ. ΙΖ΄ 28).

Αμήν

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ Γενέθλιος ημέρα «Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος» εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου

                                                                         

Η σημερινή Κυριακή της Πεντηκοστής είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας.  

Η οικονομία του μυστηρίου της Εκκλησίας είναι «αποκεκρυμμένη από των αιώνων εν τω Θεώ τω τα πάντα κτίσαντι διά Ιησού Χριστού, ίνα γνωρισθή νυν ταις αρχαις και ταις εξουσίαις εν τοις επουρανίοις διά της εκκλησίας η πολυποίκιλος σοφία του Θεού». 

Εδώ βλέπουμε να αποκαλύπτονται πολύ βασικές αλήθειες: α) Η Εκκλησία υπάρχει «προ πάντων των αιώνων» στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού, β)είναι αποκεκρυμμένη, γιατί ακόμα δεν είχε δημιουργηθεί ο κόσμος και έπρεπε ο Θεός Λόγος να σαρκωθεί εν χρόνω, γ) τα πάντα εκτίσθησαν διά Ιησού Χριστού, που είναι  «εικών του Θεού του αοράτου» και ο τελικός προορισμός της ύπαρξής μας και δ) εγνωρίσθη διά της Εκκλησίας η πολυποίκιλος σοφία του Θεού. 

Σήμερα πραγματοποιείται η μεγάλη υπόσχεση της Καινής διαθήκης, που είναι ο ερχομός του Αγίου Πνεύματος.  Η Παλαιά Διαθήκη ήταν η υπόσχεση για τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο.  Μας αποκάλυψε με ανθρώπινο τρόπο την παρουσία του Θεού στον κόσμο.  Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος απεκάλυψε το πλήρωμα του αληθινού και σωσμένου ανθρώπου.

Η Ζωή 

Ο Χριστός χρησιμοποιεί το στοιχείο του νερού για να μας παραπέμψει στη ζωτική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.  Το  «ύδωρ το ζων, δηλαδή αυτό που χορηγεί τη ζωή στον άνθρωπο, είναι το Άγιο Πνεύμα.  Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του κόσμου «πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος». Το Άγιο Πνεύμα αγκαλιάζει ολόκληρο τον κόσμο και με την πνοή του ζωοποιεί τα πάντα.  Και στη δημιουργία του ανθρώπου γίνεται αναφορά για «πνοή ζωής», με την οποία ο Θεός ενεφύσησε το Άγιο Πνεύμα στον άνθρωπο.  Χωρίς το Άγιο Πνεύμα ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αληθινή και ζωντανή ύπαρξη.  Το Άγιο Πνεύμα ανυψώνει τον άνθρωπο από το βιολογικό επίπεδο στο χώρο της ζωής του Θεού.

Η Πεντηκοστή σήμερα 

Ο κόσμος της εποχής μας δεν παρουσιάζεται πρόθυμος να αποδεχθεί τις αλήθειες που μας προσφέρει η εορτή της Πεντηκοστής.  Η σημερινή κοινωνία, δυστυχώς, υιοθετεί αντιπνευματικά στηρίγματα.  Ενθαρρύνει τη διάσπαση της ανθρώπινης φύσης και εγκλωβίζει τον άνθρωπο στο ατομικό εγώ.  Η τραγωδία του σημερινού ανθρώπου είναι ότι πιστεύει πως με τη μοναξιά του αμύνεται και διασώζει την ανθρωπιά του, ενώ στην πραγματικότητα την καταδικάζει και την εξοντώνει. 

Το Άγιο Πνεύμα αποκαθιστά την κοινωνία της αγάπης ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους.  Μόνο έτσι διαλύεται η σύγχυση και η διάσπαση (Βαβέλ) και αποκαθίσταται η ενότητα στους ανθρώπους.  Το Άγιο Πνεύμα μας χαρίζει το ζωοποιόν ύδωρ (Άγιο Βάπτισμα) και από αυτό ρέει η χρηστότητα, η καλωσύνη, η αγαθωσύνη, η αγάπη.  Έτσι ζωοποιεί τα ανθρώπινα πρόσωπα το Άγιο Πνεύμα.

Αγαπητοί αδελφοί, ο Κύριος διαλύει τα αβάσταχτα σκοτάδια της ζωής μας, όταν μας διαβεβαιώνει: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου». Το φως, που χαρίζει και προάγει τη ζωή, είναι η κοινωνία της χρηστότητας και της αγάπης.  Μας την προσφέρει ο Κύριος με το Άγιο Πνεύμα, που «συγκροτεί όλον τον θεσμό της Εκκλησίας».  Γι’ αυτό και η Εκκλησία είναι «το στερέωμα, η καταφυγή και η σωτηρία μας».

Χριστάκης Ευσταθίου Θεολόγος

Ἡ Πεντηκοστή Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος

Ἦχος πλ. δ'.

Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,
ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας,
καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον,
καὶ δι' αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας,
Φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Πρέπει νὰ εὐλογῆσαι καὶ νὰ ὑμνῆσαι, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ καὶ Θεέ μας, σὺ ὁ ὁποῖος ἔκαμες τόσο σοφοὺς καὶ φωτισμένους δασκάλους, τοὺς ἁπλοϊκοὺς ψαράδες τῆς Γαλιλαίας, ἀφοῦ ἔστειλες σ' αὐτοὺς τὸ Πανάγιό σου Πνεῦμα• καὶ χρησιμοποιῶντας κατόπιν αὐτοὺς σὰν κήρυκας καὶ ἀποστόλους σου προσείλκυσες στὸ Εὐαγγέλιο τόν κόσμο ὁλόκληρο• γι' αὐτὸ σὲ σένα, φιλάνθρωπε Κύριε, ἀνήκει ἡ δόξα.

Η μεγάλη ὑπόσχεσι τοῦ Κυρίου δὲν ἐβράδυνε νὰ ἐκπληρωθῆ. Ἦταν ἡ μεγάλη ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Οἱ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου δὲν εἶχαν ἀκόμη συνέλθει ἀπὸ τὴν δοκιμασία τῆς ἀπουσίας του. Συγκεντρωμένοι καὶ σιωπηλοὶ κάθονται στὸ ὑπερῷον. Ὑπάρχει πάντως μέσα στὸ βάθος τῆς ψυχῆς τους κάποια κρυφὴ προσδοκία, κάποια ἀναμονή, κάποια γλυκειὰ ἐλπίδα. Κανένας δὲν μιλάει. Ἔμψυχα ἀδειανὰ δοχεῖα οἱ καρδιές τους περιμένουν τὴν ὥρα ποὺ θὰ πληρωθοῦν ἀπὸ τὴν οὐράνια βροχὴ τῆς θείας σοφίας καὶ ἀγάπης. Χέρσοι τόποι ποὺ θὰ πέση στὰ βάθη τους ζωογόνος βροχή, γιὰ νὰ φυτρώσῃ ὁ σπόρος καὶ νὰ πρασινίσῃ κάθε σπιθαμή, καὶ νὰ σχηματίσῃ ὡραίους χλοερούς κυματισμούς, ἀπὸ τὴν ἰδία δροσοβόλο αὔρα, μέχρις ὅτου γίνη καρπὸς ὥριμος καὶ μεστός, ἕτοιμος νὰ τροφοδοτήση τὸν οὐρανόν.


Ψυχὲς ἀποστολικές, νέοι καὶ ἡλικιωμένοι ἄνθρωποι, σὲ ὥρα ἀναμονῆς• ὁ νεανικὸς παλμὸς καὶ ἡ ὥριμη σωφροσύνη ἀδρανοῦν ἀκόμη. Ὦ ὧρες γλυκειᾶς προσμονῆς καὶ θείου μεγαλείου! Φόβος καὶ σιωπή. Ἄπνοια καὶ περισυλλογή. «Καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὐ ἦσαν καθήμενοι». (Πράξ. γ', 7).


Οὐράνιος, ἀκατάληπτος καὶ ἀπροσμέτρητος καταιγισμὸς ἀπὸ ἱερὴ φωτιά. Στιγμὲς αἰώνιες καὶ μοναδικὲς στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου. Πυρωμένες φλόγες σὲ σχῆμα φωτεινῶν γλωσσῶν προσδιαγράφουν τὴν πνευματικὴ πορεία τοῦ κόσμου, διαμοιράζονται στοὺς ἐκπλήκτους ἱεροὺς ἄνδρας καὶ ἀναστρέφουν καὶ μεταστρέφουν ὁλόκληρον τὸν ρυθμὸ τοῦ ἐσωτερικοῦ τους κόσμου.


Ἡ ψυχή τους ὡραιοποιεῖται. Τὸ πνεῦμα ἀναπτερώνεται. Ἡ συνείδησι φωτίζεται. Ἡ γνῶσι ἁπλώνεται. Τὸ σῶμα ἐνισχύεται. Τὸ φρόνημα ἀνανεώνεται. Ὁ φόβος διαλύεται. Ὁ θεῖος ζῆλος κορυφώνεται. Ἀνοίγεται διάπλατα ἡ διάνοιά τους σὲ νέους κόσμους σοφίας καὶ γνώσεως καὶ οἱ ἁλιεῖς γίνονται θεολόγοι σοφοί. Ἀνοίγουν τὸ στόμα τους διὰ νὰ μιλήσουν καὶ ἡ γλῶσσα τους συνθέτει νέους φθόγγους, νέες λέξεις. Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται καὶ τόσοι ἄλλοι ἄκουαν κατάπληκτοι τοὺς ἀποστόλους νὰ μιλοῦν τὴν δική τους γλῶσσα. Ἦταν τὸ προανάκρουσμα τῆς εὐαγγελικῆς ἐπαγγελίας εἰς «πάντα τὰ ἔθνη». Τὸ μέγα καὶ ἀνυπέρβλητο θαῦμα εἶχε γίνει.


Ὁ Παράκλητος, τὸ Πανάγιο καὶ Θεῖο Πνεῦμα, τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας καὶ ὑπερυμνήτου Τριάδος εἶχε ἔλθει σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσι τοῦ Κυρίου.


Ἡ Ἐκκλησία εἶχε πλέον ἱδρυθῆ γιὰ νὰ συνεχίζεται ἀπ' αὐτὴ καὶ ἐντὸς αὐτῆς ἡ ἀπολύτρωσι τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Κεφαλὴ καὶ ἀκρογωνιαῖος λίθος της ὁ Χριστός, πρῶτοι λίθοι οἰκοδομῆς οἱ ἔνδοξοι Ἀπόστολοι. Εὐλογημένα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὅλοι ἐμεῖς. 

Κυριακή της Πεντηκοστής - Πηγὴ ὕδατος ζῶντος - Ἀρχιμανδρίτης Νικάνωρ Καραγιάννης

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὴ γιορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς θυμᾶται τὴ γενέθλια ἡμέρα της. Τότε ποὺ φανερώθηκε μέσα στὴν ἱστορία καὶ τὸν κόσμο τὸ προαιώνιο «κεκρυμμένο» μυστήριό της. Τὸ γεγονὸς καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς γιορτῆς περιγράφουν οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ἐνῶ στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε ὁ Χριστὸς μὲ ἕναν σαφῆ ὑπαινιγμὸ ἀναφέρεται στὴ δύναμη καὶ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.



Γνωρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

«Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος», ὅποιος πιστεύει σὲ ἐμένα, ὅπως τὸ εἶπε ἡ Γραφή, θὰ τρέξουν ἀπὸ τὴν καρδιὰ του ποταμοὶ ζωντανοῦ νεροῦ. Ὁ Χριστὸς γνωρίζει πόσο βασικὴ ἀλλὰ καὶ βασανιστικὴ ἀνάγκη εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἡ σωματικὴ καὶ πνευματικὴ δίψα. Ἀρχίζει νὰ διδάσκει: «ὅποιος διψᾶ ἂς ἔρθει σὲ ἐμένα καὶ ἂς πιεῖ». Τὸ φώναξε δυνατά, γιὰ νὰ τὸ ἀκούσουν οἱ ἄνθρωποι μέσα στὸ θόρυβο καὶ τὴν ὀχλαγωγία ἐκείνης τῆς ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ κάθε ἡμέρας καὶ τόπου καὶ ἐποχῆς. Ἔστω καὶ ἂν δὲν τὸ συνειδητοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος, στὸ βάθος τῆς ὕπαρξής του διψᾶ γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀγάπη, δηλαδὴ γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ὁ Χριστὸς χρησιμοποιεῖ τὸ στοιχεῖο τοῦ νεροῦ, γιὰ νὰ μᾶς παραπέμψει στὴ ζωογόνο δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Παρομοιάζει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ νερὸ ἀστείρευτο ποὺ ἀναβλύζει μέσα ἀπὸ τὴν ἀναγεννημένη καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου.

Πράγματι, ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔρχεται σὲ κάθε βαπτισμένο πιστό, προσφέρεται ἀδιάκοπα. Ἀναβλύζει διαρκῶς καὶ δὲν ἀδειάζει ποτέ. Ρέει σταθερὰ καὶ ἀνεξάντλητα, ὅπως τὸ ποτάμι. Εἶναι τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν», ποὺ δίνει τὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Τὸ νερὸ καὶ τὸ Πνεῦμα εἶναι θεμελιώδη στοιχεῖα ποὺ συναντᾶμε στὴ δημιουργία καὶ τὴν ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φυσικῆς καὶ πνευματικῆς του ζωῆς «ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος». Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ μυστηριωδῶς, ζωοποιεῖ καὶ γεμίζει τὰ πάντα. Μεταγγίζει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπινων προσώπων. Ἡ πίστη καὶ ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μας λέει ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διαχέεται διαρκῶς μέσα στὸ Σῶμα Της. Ἀνακαινίζει, ἀναπλάθει, ἀνανεώνει καὶ μεταμορφώνει τὸν πιστὸ γιατί τὸ φῶς τοῦ Πνεύματος εἶναι καθαρτικὸ καὶ ἀποκαλυπτικό.

Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ λόγος τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο εἶναι βαθύς, δυσνόητος καὶ δυσερμήνευτος. Ὅμως ὅσο φωτισμένες καὶ ἂν εἶναι οἱ προσεγγίσεις τους, καὶ ὅσο πλούσιες καὶ ἂν εἶναι οἱ πνευματικὲς ἐμπειρίες τους, δὲν ἀναλύουν, δὲν ἐξηγοῦν καὶ δὲν ἑρμηνεύουν τὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ στὴν πληρότητά του. Αὐτὸ παραμένει στὴν οὐσία του ἀκατάληπτο. Γιατί ὁ Θεὸς εἶναι Θεός, καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἄνθρωπος, μὲ ὅλες τὶς ὁμοιότητες καὶ τὶς διαφορὲς ποὺ ἔχουν μεταξύ τους. Οἱ θεολογικὲς ὁρολογίες, δὲν ἀπαντοῦν στὸ γιατί ὁ Θεὸς εἶναι ὅπως εἶναι, ἀλλὰ στὸ πῶς ὁ ἄνθρωπος θὰ πετύχει τὴν κοινωνία καὶ τὴν ἕνωσή του μαζί Του. Ἔτσι φωτιζόμαστε στὴν ὀρθὴ πίστη, καὶ ἐνισχυόμαστε στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας.



Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ὁ κόσμος

Ὁ σύγχρονος πολιτισμὸς μας εἶναι στὴν οὐσία του ἀντιπνευματικός. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ ὀρθολογιστὴς ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας ἀρνεῖται πεισματικὰ νὰ παραδεχθεῖ τὴν ἀλήθεια τὸν Τριαδικοῦ Θεοῦ. Μὲ τὴν ἠθικὴ ἀταξία τῆς ζωῆς του φυγαδεύει τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη, τὴν πραγματικὴ χαρά, τὴ βαθιὰ εἰρήνη, τὴ μακροθυμία, καὶ τὴν πηγαία καλοσύνη. Ἀποθεώνει τὸ πρόσκαιρο, τὸ ἐπιφανειακό, τὸ φανταχτερό. Δὲν θέλει νὰ διακρίνει τὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὸ εὐτελές, τὸ ὀρθὸ ἀπὸ τὸ ἐσφαλμένο. Μὲ ἀλαζονεία ἰσχυρίζεται ὅτι ὅλα εἶναι σχετικὰ καὶ τὸ μόνο ποὺ ἀξίζει νὰ ἐπιδιώκει κάποιος εἶναι τὸ χρήσιμο καὶ τὸ ἰδιοτελές. Χωρὶς τὴν πνοὴ καὶ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅσο καὶ ἂν προσπαθεῖ μόνος του δὲν μπορεῖ νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὴ θολὴ σύγχυση καὶ τὸν παραλογισμὸ στὸν ὁποῖο ζεῖ. Μιλᾶ γιὰ τὴν ἑνότητα ἀλλὰ ζεῖ τὴ διαίρεση, τὸ διχασμὸ καὶ τὴ διάσπαση. Διακηρύττει ὅτι βρίσκεται στὴν ἐποχὴ τῆς ἐπικοινωνίας, ποὺ καταργεῖ σύνορα καὶ φραγμούς, καὶ ὅμως ἐγκλωβίζεται στὴν ἀπομόνωση, τὴ μοναξιά, τὴν πλήξη καὶ τὴν κατάθλιψη.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, μόνο μὲ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μπορεῖ ὁ ἀγώνας μας νὰ ἔχει καρποὺς γιὰ νὰ ἐπανορθώνουμε τὴ σχέση μας, τὴν κοινωνία, μὲ τὸν ἑαυτό μας, τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἄλλους. Ἀμήν.