Ἡ Ἁγιωτάτη Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κειμένη ἐπί τῶν θεμελίων τῆς πίστεως καί ἐπί τῆς διδαχῆς τῶν Ἀποστόλων, ὡς ὁ τιμώμενος Βαρθολομαῖος, ἔχει τήν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν νά διακονῇ διαχρονικῶς λαούς πολλούς. Καί συμβάλλει τοιουτοτρόπως ἀποφασιστικῶς εἰς τήν διαμόρφωσιν παγκοσμίων καί πανανθρωπίνων ἠθικῶν ἀξιῶν. Ἔχομεν, λοιπόν, ἱστορικήν εὐθύνην καί χρέος νά συνεχίσωμεν τήν εἰρηνικήν καί δημιουργικήν συνύπαρξιν,ὑπερβαίνοντες μεγαλοψύχως ἐν πνεύματι ἀγαστῆς συνεργασίας καί ἀγάπης πᾶν τό προστυγχάνον ἐμπόδιον ἤ ἀμφισβήτησιν.Καθημερινῶς ὀφείλομεν νά ἀνακεφαλαιώνωμεν ὁλόκληρον τό μυστήριον τῆς σωτηρίας: "τοῦ Σταυροῦ, τοῦ Τάφου, τῆς τριημέρου Ἀναστάσεως, τῆς εἰς οὐρανούς ἀναβάσεως, τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας, τῆς δευτέρας καί ἐνδόξου πάλιν Παρουσίας". Καί τότε θά ζῶμεν ἠρέμα τό γεγονός ὅτι "ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστι" (πρβλ. Λουκ. ιζ΄ 21-22). "Τά πάντα γέγονε καινά. Τά πάντα γέγονεν ἕν" (Μαξίμου τοῦ Ὁλογητοῦ).
Καί, λοιπόν, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ἐγεννήθη ἐν Φάτνῃ. Ἐχλευάσθη ὡς ἀδύνατος καί ἐσταυρώθη. Δέν εἶχε ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ (Λουκ. θ΄ 59),παρά ταῦτα τήν σωτηρίαν ἡμῶν κατειργάσατο. Χωρίς βαλάντιον καί πήραν. Χωρίς λεγεῶνας ἀγγέλων, χωρίς ἐσμόν γραμματέων, χωρίς στρατόν ὀπαδῶν, χωρίς ἰσχύν ἀνθρωπίνην. Μέ μόνην τήν ἰσχύν τῆς ἀφάτου κενώσεώς Του, τῆς ἐσχάτης ταπεινώσεως, τῆς μωρίας τοῦ Σταυροῦ. Οὕτως ἐστί καί ὁ Πατριάρχης σας, πορευόμενος κατά τό ἀποστολικόν "οὐ πολλοί σοφοί κατά σάρκα, οὐ πολλοί δυνατοί, οὐ πολλοί εὐγενεῖς" (Α΄ Κορ. α΄ 26-27). Καί ὁ Πατριάρχης δέν παραβλέπει τήν μωρίαν τοῦ Σταυροῦ καί δέν προσβλέπει εἰς τήν δόξαν τῆς ἰσχύος καί ἀποβλέπει εἰς τό "ὅς ἐάν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καί ὅς ἐάν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος˙ καί γάρ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι" (Μαρκ. ι΄ 43-45).
Ἀναφωνοῦντες μετά τοῦ ἐν Ἁγίοις προκατόχου ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου "καλόν ἡ φιλαδελφία καί μάρτυς Ἰησοῦς, οὐκ ἀδελφός κληθῆναι μόνον, ἀλλά καί παθεῖν ὑπέρ ἡμῶν ἀνασχόμενος", ἀναπέμπομεν δόξαν, τιμήν καί προσκύνησιν τῷ Ἀναστάντι Χριστῷ νῦν καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.
Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος
ΣΧΟΛΙΟ: Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΥΣΟΣ ΜΟΣΧΟΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ ΤΟΥ ΣΙΝΑ.
Υπάρχουν άνθρωποι, σάν τόν Αναστάσιο, οι οποίοι έχασαν τόν πόθο Κυρίου πού βρίσκεται στά βάθη τής καρδιάς μας καί καίει τήν υπαρξή μας, καί χρησιμοποιούν τό υποκατάστατο τού Βαρθολομαίου καί τών επισκόπων γιά νά κρύψουν από τόν εαυτό τους τήν απώλειά τους καί τήν θανατική τους καταδίκη.
Ευαίσθητες ψυχούλες σάν τού Αναστάσιου καί τών οικουμενιστών δέν αντέχουν νά αντικρύσουν τόν θάνατο, τόν πνευματικό θάνατο, μέσα στόν οποίο γεννιόμαστε καί υπάρχουμε. Γιατί η μελέτη θανάτου είναι οδυνηρή. ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΔΥΡΩΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΕΝΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.
Μόνον τότε όμως μπορούμε νά καταστρέψουμε τά είδωλα καί νά στραφούμε πρός τήν πηγή τής Ζωής. Πολλοί οι κλητοί αλλά....
Η ειδωλολατρία, ο σύγχρονος οικουμενισμός, είναι η εύκολη λύση νά αισθανόμαστε σάν θεοί, νά μετέχουμε, έστω φαντασιακά, τής θεότητος.
Αμέθυστος
