ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, Ευαγγ. Λκ. 1,1-25, 57-68,76-80 π. ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ

                 

Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει το Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου. Σ’ ένα ύμνο της Στ΄ Ωδής ο ιερός υμνογράφος προσφέρει ένα καίριο χαρακτηρισμό του:

                        « προφητών σε σφραγίδα γινώσκομεν,

                        Ως Παλαιά και Καινής μεσιτεύσαντα,

                        Και βαπτιστήν και πρόδρομον

                        Του Σωτήρος Χριστού καταγγέλλομεν»

Ο Άγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος στάθηκε πάντα μία θαυμαστή για κάθε πιστό μορφή αγίου, αλλά και μία τραγική προφητική φυσιογνωμία. Η γέννηση του έγινε με τη χάρη του Θεού και η σύλληψη του ευαγγελίστηκε, όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς, στον πατέρα του Ζαχαρία, μέσα στο Ναό την ώρα που πρόσφερε θυμίαμα. Εκεί ακούει κατάπληκτος, ότι η στείρα γυναίκα του Ελισάβετ θα γεννήσει γιο « και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην. Και έσται χαρά σοι και αγαλλίασις και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται και έστι μέγας ενώπιον του Κυρίου».

Και πράγματι ο Πρόδρομος γεννήθηκε « εκ των στειρωτικών λαγόνων» της Ελισάβετ, λύνοντας ταυτόχρονα και την αφωνία του Ζαχαρία. Ακόμη όταν βρίσκονταν μέσα στη κοιλιά της Ελισάβετ και σκίρτησε, προφήτεψε τη σάρκωση του Θ. Λόγου, στην παρθενική γαστέρα της Θεοτόκου.

Χωρίς να γνωρίσει την αμαρτία του κόσμου ο Πρόδρομος τραβάει νέος προς την έρημο όπου ζει με φοβερή άσκηση τρεφόμενος με ακρίδες και μέλι άγριο, σαν να ήταν πτηνό. Εκεί στην έρημο μέσα στο μεγάλο καμίνι τη δοκιμασίας που δοκιμάζονται οι μεγάλοι άγιοι, αρχίζει τι κήρυγμα της μετάνοιας. Βροντοφωνάζει, ότι «ήγγικεν», πως έφτασε και είναι κοντά η βασιλεία των ουρανών, εννοώντας το Χριστό, που ερχόταν κοντά του και ο οποίος σαν θεός που ήταν « έμπροσθέν του γέγονεν».

Δεν δειλιάζει να κηρύττει και να ελέγχει προς όλες τις κατευθύνσεις, κτυπώντας και την παρανομία του βασιλιά Ηρώδη έστω κι’ αν αυτό θα του κόστιζε τη ζωή του.    

Ο άγ. Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι η πιο αποπνευματοποιημένη μορφή της βυζαντινής αγιογραφίας. Ιστορείται σύμφωνα με τον αγ. Νικόδημο τον Αγιορείτη: « ήταν κατά την σωματικήν θεωρίαν άγριος και φοβερός και ανόμοιος με τους άλλους ανθρώπους, δια την πολυχρόνιον εν ταις ερήμοις διατριβήν είχε κεκαυμένον υπό του ηλίου το πρόσωπον. Ατός ήταν λεπτός εις το σώμα και τόσον λεπτούς είχε τους βραχίονες και τα πλευρά, ώστε εφαίνετο ως αράχνη. και τα σκέλη του παρομοίαζαν με τα σκέλη των ακρίδων. Η ομιλία του ήταν τραχεία εν ταυτώ και γλυκεία, τραχεία μεν δια το ονειδιστικόν, γλυκεία δε δια τα κήρυγμα της μετανοίας. Και δια να είπω καθολικώς, καθώς ήταν η τροφή του Ιωάννη μέλι άγριον, ούτω και η διδασκαλία του ήτο σμιγμένη με γλυκύτητα και με σκληρότητα».

Ακριβώς σ’ αυτή την παράδοση των αγ. Πατέρων στηρίζεται και η σημερινή ορθόδοξη αγιογραφία και εικονογραφία του αγ. Προδρόμου.

Ο άγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος είχε πολλά ονόματα στην Αγ. Γραφή και την παράδοση της Εκκλησίας μας. Στην Π. Δ. προφητικά ονομάζεται  « φωνή βοώντος εν τη ερήμω», κατά τον προφήτη Ησαία, Απ’ αυτή την προλείανση κα προετοιμασία του δρόμου του Κυρίου ονομάστηκε και « πρόδρομος», η « φωνή του Λόγου», ο « λύχνος του Φωτός», ο «Εωσφόρος» ( αυγερινός) του Ήλιου», « φίλος του Νυμφίου» κ.α.

Ο άγ. Ιωάννης είναι από τους ποιο αγαπημένους αγίους της ορθοδοξίας. Κάθε χωριό και πολιτεία θα έχει από ένα εκκλησάκι ή ένα μεγαλοπρεπή Ι. Ναό αφιερωμένο στον Τ. Πρόδρομο. Και τον τιμούν με πολλή ευλάβεια κάνοντας ακολουθίες, αγρυπνίες, λειτουργίες, πανηγύρια στην ιερά μνήμη του, γιατί βρίσκεται κοντά στον Χριστό και τη Θεοτόκο Μητέρα Του. Γιατί κάνει θαύματα σ’ όποιον ζητάει με πίστη τη μεσιτεία, την ικεσία και την πρεσβεία του προς τον Χριστό.

Αλλά και όσοι μελετούν το συναξάρι του διδάσκονται πως πρέπει να είναι αγνοί, καθαροί, με παρρησία και με διάθεση να εκπληρώνουν την αποστολή τους όπως έκανε εκείνος.

Ακόμη διδάσκονται πως πρέπει να κοσμούνται από την αγία αρετή της  ταπείνωσης, όπως εκείνος, που ενώ άκουγε από το στόμα του Χριστού, πως κανείς άλλος δεν γυναίκα τόσο μεγάλος, όσο ο Ιωάννης, αυτός έλεγε σ’ αυτούς που τον άκουγαν: « δεν είμαι εγώ ο Χριστός, ούτε ο Μεσσίας, ούτε ο Ήλιος της δικαιοσύνης. Εκείνος που έρχεται δεν είμαι άξιος ν σκύψω και να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του.  Αν ο Πρόδρομος   έσκυβε πιο χαμηλά από τα υποδήματα του Κυρίου, γιατί δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο, εμείς πόσο χαμηλά θα πρέπει να σκύψουμε και πόσο πιο ταπεινά πρέπει να έχουμε τον εαυτό μας!

Παρ’ όλα αυτά ο Πρόδρομος όμως είναι το « ουκ έξεστι σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου». Δηλ. μετά τον Βαπτιστή Πρόδρομο έρχεται ο άφοβος ελεγκτής Πρόδρομος. Πόσα « ουκ έξεστι σοι..» δεν βροντοφωνάζει  και σήμερα στον καθένα μας ξεχωριστά: στο γιο και τη κόρη για την άστατη ζωή το στον πατέρα και τη μητέρα για την απρόσεκτη και ένοχη αμέλεια του, στον κακό εργοδότη , στο μαθητή και το δάσκαλο, τον  μορφωμένο και τον αμόρφωτο που καταπατούν τον ευαγγελικό νόμο και το δίκαιο για τα αμαρτωλά συμφέροντα τους.

Η μορφή του τιμίου προδρόμου σ’ όλους έχει κάτι να πει  από ένα ή περισσότερα ελεγκτικά λόγια.

Εκείνο που χρειάζεται         είναι ν’ ανοίξουμε τα αυτιά μας για ν’ ακούσουμε το λόγο του και να εμπνευσθούμε από την αγία και αγνή ζωή του. Γιατί έτσι όπως πορευόμαστε μακριά από το δρόμο του Θεού, η τραγική φωνή του μεγάλου αγίου  ερημίτη, αυτός δεν θα ηχεί, παρά ως « φωνή βοώντος εν τη ερήμω».

Τέλος ο άγ. Ιωάννης με τη ζωή και το έργο του  συνέχισε το έργο τω προφητών της Π.Δ. Κήρυξε τον ερχομό του Μεσσία, τους κάλεσε να μετανοήσουν , πολύ καλά και τη δική του τους έδειξε τρόπους ν’ αλλάξουν τη ζωή τους. Ακόμη έκρινε τους θρησκευτικούς ηγέτες καθώς και τη διαφθορά τους με  αποτέλεσμα να βρει μαρτυρικό τέλος.

Έζησε την ίδια εποχή με τον  Ιησού Χριστό και αξιώθηκε να τον δείξει στους ανθρώπους. Όμως γνώριζε πολύ καλά και τη δική του αποστολή και τη σχέση του με τον Μεσσία Χριστό. Τέλος οι ορθόδοξοι χριστιανοί αναγνωρίζοντας αυτή τη σχέση το προδόμου με τον Χριστό, τον τιμούν ιδιαίτερα και τοποθετούν την εικόνα του δίπλα στην εικόνα του Χριστού στο τέμπλο του Ι. Ναού.

π.γ.στ

π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Ἡ ἑορτή τῆς γεννήσεως τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου Προδρόμου π.Γεώργιος Δορμπαράκης

   Ἡ ἑορτή τῆς γεννήσεως τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου Προδρόμου συνιστᾶ ἰδιαίτερα χαρμόσυνο γεγονός γιά ὅλη τή Δημιουργία : χαίρουν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, ὅλος ὁ πιστός στόν Χριστό κόσμος, ἀλλά ἀκόμη καί ἡ ἴδια ἡ ἄλογη φύση: ῾Γήθεται ἅπασα κτίσις τῷ σῷ τόκῳ θεϊκῶς᾽. Αἰτία γι᾽ αὐτό εἶναι ὄχι μόνον ὅτι γεννήθηκε ἕνας ἀκόμη ἄνθρωπος – καί αὐτό κατά τόν Κύριο εἶναι γεγονός χαρᾶς: ῾διά τήν χαράν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος ἐν τῷ κόσμῳ᾽ εἶπε κάπου - ἀλλά ὅτι γεννήθηκε ἐκεῖνος πού προετοίμασε τό ἔδαφος γιά τόν ἐρχομό τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ, δηλαδή φάνηκε τό λυχνάρι πρίν ἔρθει τό φῶς, ἦρθε ἡ αὐγή πρίν ἀνατείλει ὁ Ἥλιος, ἀκούστηκε ἡ φωνή πού φανέρωσε τόν ἴδιο τόν Λόγο.

     Οἱ ὕμνοι τῆς ᾽Εκκλησίας μας δέν φείδονται ἐπαίνων καί ἐγκωμίων γιά νά δηλώσουν τή χαρμόσυνη αὐτή πραγματικότητα, ὅπως π.χ. ῾ἐγεννήθη φωνή τοῦ Λόγου καί φωτός Πρόδρομος᾽, ῾ὁ λύχνος τοῦ φωτός προέρχεται, ἡ αὐγή τοῦ ἡλίου τῆς δικαιοσύνης μηνύει τήν ἔλευσιν, εἰς ἀνάπλασιν πάντων καί σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν᾽. ῎Ετσι ἡ γέννηση τοῦ ᾽Ιωάννου τοῦ Προδρόμου ἀφενός ἀποτελεῖ χαρά πού ἀντανακλᾶ τήν ὑπέρμετρη καί ἄφατη χαρά γιά τόν ἐρχομό στόν κόσμο τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ μας, ἀφετέρου προβάλλει τό μέγεθος τῆς προσωπικότητας τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννη, ἀφοῦ εἶναι ὁ μόνος μάλιστα πού δέχτηκε ἀργότερα τόσους ἐπαίνους ἀπό τόν Κύριο καί συνεπῶς δηλώθηκε μέ τόν πιό πανηγυρικό τρόπο τό ὕψος τῆς ἁγιότητάς του: ῾Οὐδείς ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων τοῦ ᾽Ιωάννου᾽, ῾ὁ μείζων πάντων τῶν προφητῶν προφήτης, οὗ ἕτερος οὐκ ἔστιν, οὐδέ ἐγήγερται᾽. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ᾽Εκκλησία μας, στοιχώντας στόν ἴδιο τόν ἀρχηγό της, τόν τοποθέτησε δεύτερο μετά τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου, μέ ἰδιαίτερη καθημερινή μνημόνευσή του μετά ἀπό Αὐτήν καί μέ τή θέση του στό τέμπλο κάθε ναοῦ στά ἀριστερά τοῦ Κυρίου. Τό προφητικό καί προδρομικό του στοιχεῖο δηλώθηκε ἀπό τήν ἀρχή τῆς δράσης του στήν ἔρημο τοῦ ᾽Ιορδάνου, πρῶτον μέ τό κήρυγμα τῆς μετανοίας καί τό βάπτισμα τῆς μετανοίας καί δεύτερον μέ τή διαρκή ἀναφορά του στόν ἐρχόμενο Μεσσία.

     Κι αὐτά τά δύο ἦταν ἄμεσα συνδεδεμένα μεταξύ τους, διότι κανείς δέν μποροῦσε καί δέν μπορεῖ νά πιστέψει στόν Χριστό, ἀποδεχόμενος Αὐτόν ὡς προσωπικό του λυτρωτή, ἄν δέν μετανοήσει γιά τίς ἁμαρτίες του, μέ ἀλλαγή τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς του καί μέ προσανατολισμό του στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ γνησιότητα τῆς δράσης του ἀπό τήν ἄλλη, δηλαδή ὅτι βρίσκεται στό ἔργο αὐτό σταλμένος ἀπό τόν Θεό, ἐπιβεβαιώθηκε καί ἀπό τό μαρτυρικό τέλος τῆς ζωῆς του, πού ἐπιστέγασε οὐσιαστικά τήν ὅλη μαρτυρική πορεία του, καί κυρίως ἀπό τά λόγια, ὅπως εἴπαμε, τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου, γιά τόν Ὁποῖο πάντοτε τόνιζε ὅτι ῾ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι᾽. Ἡ μεγαλωσύνη του ἀπό τήν ἄποψη αὐτή φάνηκε καί ἀπό τό μέγεθος τῆς ταπείνωσής του. Ἡ ὑπέρμετρη ἁγιότητά του καί τό καταλυτικό γιά τήν προετοιμασία τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Χριστοῦ ἔργο του δέν ὀφείλονται μόνο στή χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. ῾

    Ο ᾽Ιωάννης ἦταν ὁ ἐνεργούμενος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ προφήτης, ἀλλά πού συνήργησε σ᾽ αὐτό καί ὁ ἴδιος τά μέγιστα, γιά νά ἀναδειχθεῖ στό σημεῖο πού ἔφτασε. Καί ἡ συνέργειά του ἔγκειτο στήν κατάθεση τῆς θέλησής του στήν ὑπακοή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. ᾽Αδιάκοπα ὁ ᾽Ιωάννης , ἤδη ἐκ βρέφους κοιλίας, ἔθετε τόν ἑαυτό του στήν ὑπηρεσία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, γεγονός πού σημαίνει ὅτι αὐτά πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός – τά χαρίσματα τοῦ κατά φύσιν – τά ἐργάστηκε μέ τέτοιον τρόπο διά τῆς ἁγνότητάς του καί τῆς σωφροσύνης του, ὥστε νά ἀποφύγει ὅ,τι ὁδηγοῦσε στήν ἁμαρτία – τό λεγόμενο παρά φύσιν – καί νά φτάσει μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στό μεγαλεῖο τῆς ἐν Θεῷ παραμονῆς του – σ᾽ αὐτό πού ὀνομάζεται ὑπέρ φύσιν. Κατά τά λόγια μάλιστα τοῦ δοξαστικοῦ τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ, ποιήματος τῆς ἁγίας Κασσιανῆς, ῾ἁγνείαν γάρ παντελῆ καί σωφροσύνην ἀσπασάμενος, εἶχε μέν τό κατά φύσιν, ἔφυγε δέ τό παρά φύσιν, ὑπέρ φύσιν ἀγωνισάμενος᾽. Αὐτόν λοιπόν ὅλοι οἱ πιστοί, μιμούμενοι κατά τίς ἀρετές του, ἄς τόν παρακαλοῦμε νά πρεσβεύει γιά ἐμᾶς, γιά νά σωθοῦν οἱ ψυχές μας.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης
μεταφορά

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ)

Ἀκόμα καὶ ἂν ὡμοίαζε ὁ λόγος μας μὲ ἐαρινὸν τραγούδι καλλικελάδου ἀηδόνος, πολὺ πτωχικὰ θὰ ἠδύνατο νὰ ὑμνήσῃ τὴν μεγάλην φωνὴν τῆς ἀληθείας ποὺ γεννᾶται σήμερον. Τώρα ὅμως ποὺ ἡ λαλιά μας εἶναι ἀσθενικὴ καὶ τὰ μάλα κακόφωνος, πῶς νὰ ὑμνήσῃ τὸν πιὸ δοξασμένον ἀπὸ ὅλους τοὺς προφήτας; Πῶς νὰ ψάλλῃ αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα τῶν Ἀποστόλων; Πῶς νὰ δοξολογήσῃ αὐτὸν ποὺ ἔχει μίαν ξέχωρον τιμὴν ἀνάμεσα εἰς τοὺς μάρτυρας; Ἐκεῖνο δὲ ποὺ μοῦ φαίνεται ἀξιοπρόσεκτον εἶναι τὸ ὅτι ὅσον ἀφορᾶ εἰς τοὺς ἄλλους ἁγίους, πλέκει ὁ εἷς τοῦ ἄλλου τὸ ἐγκώμιον, ὁ πιὸ ἀξιοτίμητος τοῦ πιὸ ἀναγνωρισμένου καὶ ὁ λιγότερο γνωστός του ὀλιγώτερον φημισμένου. Αὐτὸν ὅμως ποὺ τώρα ἐμεῖς ἐξυμνοῦμεν τὸν ἐγκωμίασε, πρὶν ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἄλλους ἐγκωμιαστάς του, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ Θεός, ἡ Ἀλήθεια, λέγοντας: «Δὲν ἔχει μέχρι σήμερον γεννηθεῖ μεγαλύτερος προφήτης ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν» (Ματθ. ια´ 11).

Ἀφοῦ λοιπὸν τόσον πλουσίως καὶ ἀνυπερβλύτως ἔχει ἐπαινεθεῖ καὶ ἔχει ἐγκωμιαστεῖ ὁ μέγας Πρόδρομος ἀπὸ τὸν Ὕψιστον Θεὸν Λόγον, ἔχει τάχα ἀνάγκη ἀπὸ τὰ φτωχικά μας λόγια, ἀγαπητοί μου ἀκροαταί; Ὄχι βεβαίως, δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὰ πτωχικά μας λόγια ὁ Τίμιος Πρόδρομος. Ἐμεῖς ὅμως ἀποτολμᾶμε νὰ ποῦμε δύο λόγια γι᾿ αὐτόν, γιατὶ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ πράξουμε ἀπὸ ὑπακοὴ εἰς τὸν πατέρα καὶ ἡγούμενό μας, ἐκτελώντας ὁπωσδήποτε τὴν ἐντολὴν ποὺ μᾶς ἔδωκε. Συγχρόνως ὅμως θὰ λάβωμεν ἁγιασμὸν καὶ χάριν καὶ μόνον ποὺ ὁ νοῦς μας θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸν Τίμιον Πρόδρομον.

Ἐμπρὸς λοιπόν, ἂς ἑορτάσωμεν τὴν ἡμέραν. Ἂς πανηγυρίσωμεν τὸ γεγονός της γεννήσεώς του, ὄχι μόνον ὅσοι κατοικοῦν εἰς τὰ περίχωρα, ἀλλὰ καὶ ὅσοι περιτριγυρίζουν τὸν πνευματικὸν Ἰορδάνην. Ἂς εἰσέλθωμεν βαθιὰ εἰς τὸ νόημα αὐτοῦ του παραδόξου μυστηρίου. Ἂς γνωρίσωμεν αὐτὸ ποὺ τόσον ὑπερφυσικῶς γίνεται σήμερον. Ἂς ἐμβαθύνωμεν εἰς τὰ ὅσα ἔχουν συμβεῖ γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Ζαχαρίου. Καὶ ἂς μὴν παραλείψωμεν νὰ ἀναφέρωμεν ὅλα ἐκεῖνα ποὺ διαδραματίστηκαν εἰς τὸ πρόσωπον τῆς Ἐλισάβετ. Πόσον μεγάλος ὑπῆρξε ὁ Πρόδρομος φαίνεται καὶ μόνον ἀπὸ τοὺς γονεῖς ποὺ εἶχε, γιατὶ οἱ γονεῖς του δὲν ὑπῆρξαν ἄσημοι ἀλλὰ πολὺ περιδοξοι καὶ ἐπιφανεῖς. Ὁ μὲν Ζαχαρίας ὡσὰν ἄλλος Ἀαρὼν καὶ εἰς τὴν ἡλικίαν καὶ εἰς τὸ ἀξίωμα, ἐνδεδυμένος τὴν Ἱερατικὴν στολήν -δηλαδὴ τὸ περιστήθιον, τὴν ἐπωμίδα, τὸν χιτώνα ποὺ ἔφτανε μέχρι τους ἀστραγάλους καὶ τὸν χιτώνα τὸν κροσσωτόν, τὸν διακριτικὸν σκοῦφον τῆς ἱερωσύνης καὶ τὴν ζώνην, ποὺ ἦσαν ὅλα καταστόλιστα μὲ χρυσάφι καὶ πολυτίμους λίθους καὶ ὑάκινθον καὶ βύσσον- εἰσῆλθε εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων νὰ ἱερουργήσῃ ἐπειδὴ ἐφημέρευε. Ἡ δὲ Ἐλισάβετ ὑπῆρξε ἴδια εἰς τὴν δόξαν μὲ τὴν Σάρραν καὶ μᾶλλον πιὸ δοξασμένη ἀπ᾿ αὐτήν, ὡς συγγενὴς τῆς Θεομήτορος. Αὐτὴ λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ χαριτώθηκε, ἂν καὶ ἦταν στείρα, νὰ γεννήσει ὄχι τὸν Ἰσαάκ, ποὺ ὀνομάστηκε δοῦλος τοῦ Θεοῦ (Γεν. ιδ´ 14 καὶ Δαν. γ´ 35), ἀλλὰ τὸν Ἰωάννην ποὺ ἔγινε γνήσιος φίλος του Χριστοῦ. Ὦ ἄγονος μήτρα, ποὺ ἐκράτησες μέσα σου τέτοιον τέκνον! Ὦ ἄκαρπος μήτρα, ὅπου ἐκράτησες μέσα σου τέτοιο καρπερὸν στάχυ! Διὰ τοῦτο δὲν πρέπει νὰ διστάσωμεν νὰ ἀναφωνήσωμεν καὶ πάλιν πρὸς αὐτήν, μὲ καινὸν τώρα νόημα τὰ λόγια του μεγαλοφωνοτάτου Ἡσαΐου. «Γέμισε τὴν καρδίαν σου στείρα, μὲ εὐφροσύνην ἐσὺ ποὺ δὲν ἀπόκτησες παιδιά. Φώναξε μὲ ὅλη σου τὴν δύναμη ἐσὺ ποὺ δὲν δοκίμασες ὠδίνες τοκετοῦ «(Ἡσ. νδ´ 1), διότι ἔκανες νὰ ἀνθίσει ἀπὸ τὴν ἔρημον μήτρα σου ὁ Ἰωάννης, τὸ κρίνον τῆς ἁγνότητος, τὸ ρόδον ποὺ εὐωδιάζει ἀπὸ τὸ ἅγιον πνεῦμα, τὸ λιβάδι τῆς ἐγκρατείας, ποὺ μᾶς γεμίζει μὲ ἀγαθά, ἡ φωτοδότρα πηγὴ ποὺ λάμπει κατὰ τὴν φανέρωσίν του Χριστοῦ ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, ὁ Ἰωάννης, ὁ στρατιώτης τοῦ οὐρανίου βασιλέως, ποὺ ὁ ἴδιος τὸν ἐπέλεξε καὶ τὸν ὑπέδειξε εἰς τὸν λαόν του, ὁ ἄριστος νυμφαγωγὸς τῆς Ἐκκλησίας του Χριστοῦ πρὸς τὸν οὐράνιον Νυμφίον τῆς Χριστό, ὁ ἀκάματος κῆρυξ καὶ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶναι ἡ μοναδικὴ Ἀλήθεια, ὁ Ἰωάννης, ὁ φλογερὸς κῆρυξ τῆς μετανοίας, ὁ σαρκωθεῖς ἄγγελος τοῦ Κυρίου, αὐτὸς ποὺ φανέρωσε σὲ ὅλους τὸν ἀμνόν, ποὺ θὰ σήκωνε πάνω του ὅλου του κόσμου τὶς ἁμαρτίες.

Καὶ δὲν θὰ μπορέσω μὲ ὅ,τι καὶ νὰ εἴπω νὰ ἀναφέρω ὅλας τὰς ἀρετάς του, ἀκόμα καὶ ἐὰν ἀπαριθμήσω ὅλους τοὺς τίτλους ποὺ τοῦ ἔχουν δοθεῖ. Γιατὶ τοῦ ταιριάζουν πολλὰ ὀνόματα καὶ εἶναι κεκοσμημένος διὰ πολλῶν ἀρετῶν, μία καὶ αὐτὸς ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὴν πιὸ μεγάλην χάριν ἀπ᾿ ὅλους ἐκείνους ποὺ σφράγισε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Τιμοῦμε βεβαίως καὶ τὴν γενέθλιον ἡμέραν τοῦ προπάτορος Ἰσαάκ, τὸν ὁποῖον συνέλαβε καὶ γέννησε στὰ γηρατειά της ἡ Σάρρα καὶ γιὰ τὸν ὁποῖον εἶπε: «Ποῖος θὰ φέρει τὸ χαρμόσυνον μήνυμα εἰς τὸν Ἀβραὰμ καὶ θὰ τοῦ μηνύσει ὅτι ἡ Σάρρα θηλάζει βρέφος; (Γέν. κα´ 7), γεγονὸς ποὺ πανηγύρισε ὁ Ἀβραὰμ μὲ μεγάλο συμπόσιον τὴν ἡμέραν της ἀπογαλακτίσεώς του. Ἐπίσης τιμοῦμε καὶ τὴν γενέθλιον ἡμέραν τοῦ Σαμψὼν ποὺ καὶ αὐτὸς χαρίστηκε στὸν Μανωὲ ἀπὸ στείρα μάνα, συμφώνως μὲ τὸ ξεχωριστὸν θέλημα καὶ τὴν ξεχωριστὴν χάριν τοῦ Θεοῦ (Ἰουδ. ιγ´ 14). Αὐτός, καθὼς λέγει ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν θὰ ἔπινε οἶνον καὶ οἰνοπνευματώδη ποτὰ καὶ δὲν θὰ ἔτρωγε τίποτε ἀκάθαρτον. Θὰ ἀναδεικνυόταν ἀκόμα ἀρχηγὸς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ γιὰ νὰ τὸν σώσει ἀπὸ τοὺς ἀλλοφύλους ἐχθρούς του. Τέλος, παραλείποντες καὶ ἄλλων ἁγίων σχετικὰς περιπτώσεις, θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸν προφήτην Σαμουήλ, τὸν ὁποῖον γέννησε ἡ πολυδοξασμένη Ἄννα μὲ τὸν Ἐλκανὰ καὶ τὸν ἀφιέρωσε ἀπὸ βρέφος εἰς τὸν Θεόν.

Ἀλλὰ ὅλοι αὐτοὶ δὲν φτάνουν, ἀγαπητοί μοι, τὸ μεγαλεῖον τοῦ Ἰωάννου. Γιατὶ ἄλλοι ἀπ᾿ αὐτοὺς ἔζησαν πρὸ τῆς παραδόσεως τοῦ γραπτοῦ Νόμου καὶ ἄλλοι μετὰ ἀπὸ αὐτήν. Ὁ Ἰωάννης ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ ἱερέως Ζαχαρίου καὶ τῆς ἀξιοθαυμάστου Ἐλισάβετ, ἀνθὸς ποὺ ἐστόλισε τὴν εἴσοδον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν κόσμον, φύτρωσε καὶ ἄνθισε εἰς τὸ μεσοδιάστημα τοῦ Νόμου καὶ τῆς Χάριτος. Ἀνέτειλε ὁ νοητὸς ἀστήρ, προαναγγέλλων τὴν ἀνατολὴν τοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης. Προέτρεξε ὁ στρατιώτης, κηρύσσων τὴν ἔλευσιν τοῦ βασιλέως ὁλοκλήρου της κτίσεως. Ἦλθε ὁ ὁδηγὸς τῆς Νύμφης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, διαλαλώντας τὴν ἐπικειμένην παρουσίαν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ. Καὶ οἱ μὲν ἄλλοι προφῆται προεφήτευσαν ἢ ἐθαυματούργησαν ἀρκετὰ χρόνια μετὰ τὴν γέννησίν τους, ὁ Τίμιος Πρόδρομος ὅμως πληρώθηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀνεδείχθη θαυματουργὸς ἐνόσῳ ἀκόμα εὐρίσκετο εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός του.

Θὰ κάνω λοιπὸν μίαν παρομοίωσιν διὰ νὰ δείξω τὴν μεγαλοπρέπειαν τῆς μορφῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ὅπως ἕνας βασιλεύς, ποὺ ἐξέρχεται μετὰ πομπῆς καὶ βασιλικῆς μεγαλοπρεπείας ἀπὸ τὰ ἀνάκτορά του, ἔχει ῥαβδούχους καὶ ἄλλους ποὺ προπορεύονται μὲ σκῆπτρα, κατόπιν ὑπάτους, ὑπάρχους καὶ ταξιάρχους, τελευταίως δὲ ἔρχεται ἕνας ἀξιωματικὸς μὲ πολὺ μεγάλον βαθμὸν καὶ μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸν ἀμέσως ἐμφανίζεται ὁ βασιλεύς, ἀστράφτων μέσα εἰς τὸν χρυσὸν καὶ τοὺς πολυτίμους λίθους, τὸ ἴδιον φανταστεῖτε ὅτι συνέβη καὶ μὲ τὸν ἀληθινὸν καὶ μόνον βασιλέα ὁλοκλήρου της κτίσεως, τὸν Χριστὸν καὶ Θεόν μας. Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἔλθη ὁ Χριστὸς εἰς τὸν κόσμον ὡς ἄνθρωπος, ἐπροπορεύθησαν οἱ πατριάρχες, ὅπως ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακώβ. Ἔπειτα ὁ Μωϋσῆς, ποὺ ἠξιώθη νὰ φανερώσει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὁ Ἀαρῶν καὶ ὁ Σαμουὴλ καὶ ὅλος ὁ χορὸς τῶν ἁγίων προφητῶν. Τελευταῖος δὲ ἀπὸ ὅλους ἐμφανίστηκε ὁ Ἰωάννης καὶ ἀμέσως μετὰ ὁ Δεσπότης μας Χριστός, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Ἰωάννης εἶπε: «Αὐτὸς ποὺ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ ἐμένα, εἶναι ἀνώτερός μου, γιατὶ ὑπῆρξε πρὶν ἀπὸ μένα» (Ἰω. α´ 15). Ἔτσι ἀποδείχτηκε ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἂν καὶ τελευταῖος εἰς τὴν παράταξιν, πρῶτος εἰς τὴν ἀξίαν καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκόμα τους Προφήτας καὶ τοὺς Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἁγίους σπουδαιότερος, σύμφωνα μὲ ὅσα κήρυξε ὁ ἀληθινὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός. Καὶ εἶναι περισσότερον τετιμημένος, γιατὶ ἦταν τελευταῖος ἀπὸ τοὺς προφήτας καὶ πρῶτος ἀπὸ τοὺς ἁγίους της ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Ἀναπτύσσοντας λοιπὸν τὴν ἱστορία, ὅπως ἀναφέρεται εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ἂς ἀκούσωμεν τί ἦταν ἐκεῖνα ποὺ ὁ Γαβριὴλ εἶπε εἰς τὸν Ζαχαρία. «Φανερώθηκε σ᾿ αὐτόν», λέγει, «ἄγγελος Κυρίου καὶ παραστάθηκε δεξιὰ ἀπὸ τὴν Τράπεζαν ὅπου ἔκαιγαν τὸ θυμίαμα καὶ μόλις τὸν εἶδε ὁ Ζαχαρίας ταράχτηκε καὶ φοβήθηκε πολύ» (Λουκ. α´ 11-12). Γιατὶ ἦταν πολὺ σεβασμία καὶ ἱερὰ ἡ ὀπτασία καὶ φοβερὸς ὁ τόπος ὅπου συνέβη τὸ γεγονός. Γιατὶ λέγει ἡ Ἁγία Γραφή: «Πόσον φοβερὸς εἶναι αὐτὸς ὁ τόπος! Αὐτὸς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλον, παρὰ ἡ ἴδια κατοικία τοῦ Θεοῦ» (Γέν. κη´ 17). Καὶ δὲν εἶναι περίεργον τὸ ὅτι ὁ ἱερεύς, ἂν καὶ ἦταν δίκαιος, ἐταράχθη καὶ ἐκυριεύθη ἀπὸ φόβον, ἀφοῦ τὸ ἴδιον συνέβη καὶ μὲ τὸν Δανιὴλ τὸν «ἄνθρωπον τῶν ἐπιθυμιῶν» (Δαν. ι´ 8), ποὺ βλέποντας τὸν ἄγγελον θαμπώθηκε καὶ ἔμεινε ἄφωνος καὶ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν, ἀπό του ἀγγέλου τὴν ὑπέρμετρον καὶ ἀσύγκριτον λαμπρότητα. «Ἐφάνη» λέγει, «σ᾿ αὐτὸν ἄγγελος Κυρίου».

Τί ἔχουν νὰ μᾶς εἴπουν γι᾿ αὐτὸ οἱ μισοχριστιανοὶ ποὺ δὲν ἱστοροῦν εἰκόνες τῶν ἁγίων ἀγγέλων; Ἂν ποτὲ ἔχει φανερωθεῖ ἄγγελος σὲ ἄνθρωπο, τότε ἔχει καὶ ζωγραφιστεῖ ὅπως ἀκριβῶς καὶ ἐφανερώθη καὶ ὄχι μὲ μορφὴ διαφορετική. Καὶ ἐφανερώθη μὲ τὴν ἰδίαν ἀκριβῶς μορφὴν ποὺ παρουσιάστηκαν παλαιὰ εἰς τὸν Μωϋσῆν, εἰς τὸ ὅρος Σινᾶ, τὰ Χερουβεὶμ ποὺ περιστοιχίζουν τὸ ἱλαστήριον τῆς κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης. Ἐὰν λοιπὸν αὐτὸ ποὺ οὔτε σῶμα οὔτε ὑλικὴ μορφὴ ἔχει δύναται νὰ περιγραφεῖ - συμφώνως μὲ τὴν μορφὴν ποὺ ἐφανερώθη - πῶς δὲν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἱστορήσωμεν εἰκόνα γιὰ κάτι ποὺ καὶ σῶμα ἔχει καὶ ὑλικὴν μορφὴν καὶ προσλαμβάνει διάφορα χρώματα καὶ ψηλαφιέται ὡς τρισδιάστατον ἀντικείμενον, ὅπως εἶναι καὶ ἡ μορφὴ τοῦ Σωτῆρος μας, ὥστε μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ κάνουμε ὁλοφάνερον τὴν σάρκωσίν του, γεγονὸς ποὺ πρέπει νὰ μένει ἔξω ἀπὸ κάθε φαντασίαν; Ἂς μὴ νομίσουν λοιπὸν οἱ ἄφρονες ὅτι, ζωγραφίζοντας τὴν μορφὴν τοῦ Χριστοῦ, ἀπεικονίζουμε ταυτοχρόνως καὶ τὴν θεότητά του, ἡ ὁποία δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ, οὔτε νὰ κατανοηθεῖ ἢ νὰ περικλειστεῖ, οὔτε νὰ λάβει σχῆμα, οὔτε θέσιν, οὔτε ἔκτασιν, οὔτε μέγεθος, οὔτε κανένα ἄλλο γνώρισμα, ἀπ᾿ ὅσα εἶναι δυνατὸν νὰ περιγραφοῦν. Γιατὶ ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄπειρος καὶ ἀκατάληπτος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅταν ἱστοροῦμε τὴν εἰκόνα του Ἰησοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ νὰ περιγράφουμε τὴν μορφή του δὲν περιγράφουμε συγχρόνως καὶ τὴν ψυχήν του ποὺ εἶναι ἄϋλος καὶ ἄμορφος - αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον - ἀλλὰ ἀποδίδουμε χωριστὰ καὶ ξεκάθαρα εἰς τὸ ἄυλον καὶ εἰς τὸ ὑλικὸν αὐτὸ ποῦ τοῦ ἁρμόζει. Δηλαδὴ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν περιγράφεται, δὲν τὴν ἀπεικονίζουμε. Εἰκονίζουμε ὅμως τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δύναται νὰ περιγραφεῖ, συμφώνως μὲ ὅσα στοιχεῖα μᾶς δίδει τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον.

Ἀλλὰ ἂς ἐπιστρέψωμεν εἰς τὸ θέμα μας. «Καὶ τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος: Μὴν φοβᾶσαι Ζαχαρία, γιατί ὁ Θεὸς δέχτηκε τὴν προσευχὴν σοὺ «(Λουκ. α´ 13). Ἀμέσως μὲ τὴν διαβεβαίωσιν αὐτὴ τοῦ ἐδίωξε τὸν φόβον, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ κάθε ἀγγελικὴν ὀπτασίαν. Μετὰ δηλαδὴ ἀπὸ τὸν φόβον ποὺ προκαλεῖ ἡ ἐμφάνισις τοῦ ἀγγέλου, ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον ἡ δειλία. Ἐνῶ γίνεται ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον ὅταν ἐμφανίζεται ὁ διάβολος. Δηλαδὴ εἰς τὴν ἀρχὴν ὁ ἄνθρωπος ποῦ τὸν δέχεται εἶναι χαρούμενος καὶ θαρραλέος, μετὰ ὅμως ἀπὸ λίγο γεμίζει ταραχὴν καὶ φόβον. «Μὴν φοβᾶσαι», εἶπε, «Ζαχαρία, γιατὶ ὁ Θεὸς δέχτηκε τὴν προσευχήν σου καὶ ἡ γυναίκα σου ἡ Ἐλισάβετ θὰ φέρει εἰς τὸν κόσμον ἕναν υἱόν» (Λουκ. α´ 18). Ὢ ἀξιοεπιθύμητον καὶ θεόσδοτον παράγγελμα, σύμφωνον μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τους! Ὢ ἀγγελοφερμένη ὑπόσχεσις, ποὺ εἶσαι καρπὸς τόσων ἐπιμόνων προσευχῶν! Κατάφερε ὁ Ζαχαρίας νὰ κερδίσει ἐκεῖνο ποὺ ἡ ψυχή του ἐπιθυμοῦσε! Ἐπέτυχε ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον παρακαλοῦσε μὲ θέρμιν! Εὗρε ἐκεῖνο ποὺ ζητοῦσε. Εὗρε, ὄχι ἀπὸ φυσικὴν συνάφειαν ἀλλὰ ἀπὸ καρποφόρον προσευχὴν τὴν ἀνανέωσιν τῆς ἀγόνου μήτρας καὶ τὴν ἱκανοποίησιν τῆς λαχτάρας της νὰ τεκνοποιήσει. Διότι ἡ στείρωσίς της δὲν ἦταν βεβαίως ἐπιτίμιον καὶ ἄρα τοῦ Θεοῦ - μὴν πάει ἐκεῖ ὁ νοῦς σας - ἀλλὰ ἦταν προφητικὴ ἐξαγγελία μεγάλου μυστηρίου.

Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι, ἂν καὶ ὁ Ζαχαρίας εἶχε παραδοθεῖ εἰς ἔντονον προσευχὴν καὶ παρακαλοῦσε τὸν Θεὸν νὰ λύσει τὴν στείρωσιν τῆς Ἐλισάβετ, δὲν εἰσηκούσθη ἀμέσως ὑπό του Θεοῦ, διότι δὲν εἶχε ἔλθει ἀκόμα ὁ κατάλληλος καιρός. Δὲν εἶχε φθάσει ἀκόμα ἡ ἐποχὴ ποὺ ὁ Χριστὸς θὰ ἐσαρκοῦτο. Τότε μόνον νὰ ἐλπίζεις ὅτι θὰ ἀποκτήσεις τέκνον, Ζαχαρία, ὅταν ἔλθει εἰς τὴν γῆν Ἐκεῖνος ποὺ χρόνια προσδοκοῦν καὶ περιμένουν τὰ ἔθνη. Τότε νὰ περιμένεις πὼς ἡ Ἐλισάβετ θὰ πάψει νὰ εἶναι στείρα, ὅταν ἔλθει ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἡ ἐλπὶς τῆς οἰκουμένης. Ἐπειδὴ ὅμως ἦλθε πλέον αὐτὴ ἡ ὥρα, δέξου μὲ τὴν προαγγελία τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ τῆς καρδίας σου τὸ ποθούμενον. Ὡς ἄλλος ἀετὸς ξαναπάρε τὸ νεανικόν σου σφρίγος (Ψαλμ. ρβ´ 5). «Γνώρισε», εἶπε ὁ ἄγγελος, «τὴν σύζυγόν σου. Διότι ἔγινε δεκτὴ ἡ προσευχή σου καὶ ἡ γυνὴ σοὺ Ἐλισάβετ, θὰ σοῦ γεννήσει ἕναν υἱὸν καὶ θὰ τοῦ δώσεις τὸ ὄνομα Ἰωάννης». Φανέρωσε ἔτσι ὁ ἄγγελος καὶ τὸ ὄνομα ποῦ θὰ ἐλάμβανε τὸ παιδί, ὄνομα ποὺ καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἐτυμολογίαν του φανερώνει ὅτι τὸ παιδὶ θὰ ἦταν οὐρανόσταλτο.

Εἶπε δὲ ὁ Ζαχαρίας εἰς τὸν ἄγγελον - γιατὶ ὁμιλεῖ μὲ τὸν ἄγγελον μὲ θάρρος ὡς ἴσον πρὸς ἴσο . «Πῶς θὰ βεβαιωθῶ γι᾿ αὐτό, ἀφοῦ ἐγὼ εἶμαι γέρων καὶ ἡ γυνή μου προκεχωρημένη εἰς τὴν ἡλικίαν;». (Λουκ. α´ 18). Η ἀπόδειξις ποὺ χωρὶς ἰδιαιτέραν σκέψιν ζήτησε, γιὰ τὸν τρόπον ποὺ θὰ γινόταν πατέρας, τοῦ προσάπτει ὡς ἱερέα τὸ ἁμάρτημα τῆς ἀπιστίας. Αὐτὴ ἡ ἐρώτησις ὅμως δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπιστίαν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀνάγκην ἐξακριβώσεως τῆς ἀληθείας. Ἔπαθε ἔτσι καὶ ὁ Ζαχαρίας τὸ ἴδιον μὲ τὸν Ἀπόστολον Θωμᾶν. Γιατὶ δὲν ἦταν δικαιολογημένον, προφήτης αὐτὸς καὶ γνώστης τῶν θείων πραγμάτων, νὰ ἀγνοεῖ ὅτι ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ἀνακαινίσει τὴν φύσιν, νὰ ξανανιώσει τὰ γηρατειά, νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο τὸν ἄνθρωπον, νὰ εὕρει λύσεις εἰς τὰ προβλήματα, ὅπως ἄλλωστε συνέβη μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὴν Σάρρα, μὲ τὴν Σωμανίτιδα καὶ μὲ τόσες ἄλλες ἀνάλογες περιπτώσεις, ποὺ ἔδειξε τὴν θαυματουργικήν του δύναμιν. Ἀλλὰ ὅμως ἐπειδὴ οἱ χαρούμενες ἀγγελίες, ποὺ μηνύουν τὴν πραγματοποίησιν τῶν μεγάλων καὶ ἀσυνηθίστων προσδοκιῶν τῆς ψυχῆς, ὅταν ἀκουστοῦν ἀπροσδόκητα καὶ ξαφνικὰ φέρνουν συνήθως ταραχήν, γι᾿ αὐτὸ καὶ τώρα ὁ Ζαχαρίας, ἐπειδὴ ἐταράχθη, τηρεῖ ἐπιφυλακτικὴν στάσιν. Καὶ αὐτὸ νομίζω ὅτι τὸ κάνει ἕνεκα ὄχι τῆς ἀπιστίας του, ἀλλὰ γιατὶ βιάζεται νὰ φτάσει εἰς τὴν ἀναμφισβήτητον καὶ ἀδιάσειστον βεβαιότητα. Καὶ ἀμέσως ὡς νὰ ἐκυριεύθη ἀπὸ ἀφόρητον χαράν, φωνάζει πρὸς τὸν ἄγγελον καὶ λέγει: «Πῶς θὰ βεβαιωθῶ γι᾿ αὐτὸ ποὺ μοῦ λέγεις;» Μήπως παραλογίζεσαι; Μὴν καὶ δὲν βγοῦν ἀληθινὰ αὐτὰ ποὺ μοῦ ἀναγγέλεις; Δός μου ἐπίσημον διαβεβαίωσιν, δός μου χειροπιαστὴν ἀπόδειξιν, ὅπως παλαιότερον ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἀβραὰμ τὸ σημεῖον της περιτομῆς, παρέχοντας εἰς αὐτὸν τὴν διαβεβαίωσιν ὅτι θὰ καταστεῖ πατὴρ πολλῶν ἐθνῶν καὶ ὅτι θὰ γεννηθοῦν ἀπὸ τὴν γενεὰν πολλοὶ βασιλεῖς. Καὶ ὅπως διαβεβαίωσε πρὶν ἀπ᾿ αὐτὸν τὸν Νῶε μὲ τὸ σημεῖον τοῦ οὐρανίου τόξου, ὅτι δηλαδὴ δὲν θὰ καταστρέψει μὲ κατακλυσμὸν τὴν γῆν. Ἀκόμα ὅπως ἔκανε τὴν ῥάβδον τοῦ Μωϋσῆ νὰ λάβει μορφὴν ὄφεως καὶ νὰ ξαναγίνει ἀμέσως καὶ πάλιν ράβδος, διὰ νὰ πιστεύσουν μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπον οἱ Αἰγύπτιοι ὅτι του ἐφανερώθη ὁ Θεός. Καὶ ἀποκρίθηκε ὁ ἄγγελος καὶ τοῦ εἶπε: «Νὰ τὸ σημεῖον ποὺ ζητᾶς· θὰ χάσεις τὴν λαλιάν σου καὶ δὲν θὰ μπορεῖς πλέον νὰ ἐκφέρεις λόγον , διότι δὲν πίστεψες εἰς τοὺς λόγους μου» - ἐννοεῖται βεβαίως γιατί δὲν πίστεψε ἁπλῶς καὶ ἀνεξετάστως - «ποὺ θὰ ἐκπληρωθοῦν ὅταν φτάσει ὁ κατάλληλος καιρός». Ἔλαβε λοιπὸν τὴν κατάλληλον διὰ τὴν περίστασιν ἀπόδειξιν, ποὺ ζητοῦσε ὁ Ζαχαρίας, δηλαδὴ τὴν σιγὴν τῆς φωνῆς του, μίας φωνῆς ποὺ κάποτε θὰ σταματοῦσε γιὰ πάντα μπροστὰ στὴν ζωντανὴ καὶ σαρκωμένη φωνή, τὸν Πρόδρομον ποὺ θὰ γεννιόταν ἀπ᾿ αὐτόν. Καὶ ἐνῶ ἔμεινε μὲ σφραγισμένο τὸ στόμα συνέχισε νὰ ὑμνεῖ, μὲ μυστικὴν πιὰ φωνὴν τὸν Δωρητὴν τοῦ παιδίου, ποὺ ἔμελλε νὰ γεννηθεῖ.

Ὅταν ἐξῆλθε, λέγει ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστής, ἐκ τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ, «δὲν ἠδύνατο πλέον νὰ ὁμιλήσει. Καὶ ἀπ᾿ αὐτὸ κατάλαβαν οἱ ἄλλοι ὅτι εἶχε δεῖ κάποιο ὅραμα εἰς τὸ ἱερόν, ἐνῶ ὁ ἴδιος προσπαθοῦσε νὰ ἐξηγήσει μὲ νοήματα καὶ παρέμενε βωβός» (Λουκ. α´ 22). Καὶ ἔμεινε κωφὸς καὶ ἄλαλος, τὸ πρῶτον διὰ νὰ μὴν δέχεται ἐρωτήσεις, γιατὶ ἀλλιῶς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν πληροφορήσει τοὺς ἄλλους διὰ τὸ ὅραμα. Ἔπειτα δὲ ἐπειδὴ κατὰ κάποιον τρόπον εἶχε βγεῖ ἀπὸ τὰς αἰσθήσεις του καὶ καθὼς ἔμεινε κατάπληκτος καὶ ἐμβρόντητος ἀπὸ τὸ ὅραμα ποῦ ἐξακολουθοῦσε νὰ τὸ ζεῖ τόσο βαθιὰ μέσα του, δὲν ἠμποροῦσε νὰ δώσει προσοχὴ στὰ κούφια λόγια τῶν ἄλλων. Ἡ σιωπὴ λοιπὸν δὲν εἶχε κανένα ἄλλον νόημα, παρὰ ἦταν μόνον μία προφητεία, ποὺ προεδήλωνε ὅτι θὰ γινόταν πατὴρ προφήτου. Καὶ αὐτὸ ἦταν ἴσως καὶ σημεῖον τοῦ τέλους τῆς λατρείας τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ἀλλὰ καὶ σημεῖον της ἀνατολῆς τῆς ἐποχῆς τῆς Χάριτος, ποὺ θὰ ἄρχιζε μὲ τὸ γεγονὸς τῆς γεννήσεως τοῦ Ἰωάννου.

Προσπερνώντας ὅμως τὰ ἄλλα σημεῖα ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ θέμα μας - γιατί δὲν εἶναι οὔτε τῆς ἡμέρας, οὔτε τῆς δυνατότητός μας - ἂς ἔλθουμε ἀμέσως σ᾿ αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει ἄμεσα. Καὶ συνέβη, ὅπως λέγει ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστής, τὸ ἑξῆς: «Μόλις ἤκουσε ἡ Ἐλισάβετ τὸν χαιρετισμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε ἀπὸ χαρὰ μέσα εἰς τὴν κοιλίαν τῆς τὸ βρέφος» (Λουκ. α´ 41). Ὦ Ἰωάννη, μακαριστὸν βρέφος, ἀκοίμητον ἔμβρυον! Ἐνῶ ἀκόμα βρισκόσουν εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός σου, πῶς ἔνοιωσες τί γίνεται εἰς τὸν κόσμον; Ἐνῶ ἀκόμα δὲν εἶχες τελειωθεῖ πῶς παρουσιάζεσαι ὑπερτέλειος; Πῶς ἕξι μόλις μηνῶν ἔμβρυον, ἐξεφράσθης ὡς σοφὸς γέρων; Πῶς χωρὶς ἀκόμα νὰ μπορεῖς νὰ διανοηθεῖς ἐφάνης τόσον συνετός; Πῶς ὁμίλησες μὲ τόσην εὐφράδειαν, ἐνῶ ἀκόμα δὲν μποροῦσες νὰ ἀρθρώσεις λέξιν; Λέγε μας, λοιπόν, πῶς ἐνῶ βρισκόσουν ἀκόμα εἰς τὴν σκοτεινὴν χώραν τῶν μητρικῶν σπλάγχνων, χωρὶς νὰ βλέπεις, χωρὶς νὰ ἀκοῦς, χωρὶς νὰ ἔχεις ἀρθρώσει ἀκόμα μίαν λέξιν, χωρὶς νὰ ἔχεις κάνει ἀκόμα οὔτε ἕνα βῆμα, χωρὶς νὰ ἔχει ἀκόμα διαφανεῖ τὸ πρῶτον χαριτωμένο παιδικὸν χαμόγελο, πῶς βλέπεις τόσον καθαρὰ ὅσα δὲν ἠμποροῦν νὰ ἴδουν οἱ ἄνθρωποι; Πῶς ἔχεις μίαν τόσο σοφὴν γνῶσιν; Πῶς θεολογεῖς; Πῶς σκιρτᾶς χαρούμενα; Γιατί χαίρεσαι τόσον πολύ; Ἀπάντησέ μας, ἀπάντησέ μας πανθαύμαστε!

Μεγάλο, λέγει, τὸ μυστήριον ποὺ συντελεῖται καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ συλλάβει ἀνθρώπινος νοῦς αὐτὸ ποὺ διαδραματίζεται. Ἂν καὶ εἶμαι ἁπλοῦς ἄνθρωπος ἐπιτελῶ παράδοξα πράγματα, διὰ νὰ φανερώσω. Ἐκεῖνον ποὺ πρόκειται ὡς θεάνθρωπος νὰ ὑπερβεῖ τοὺς ὅρους τῆς φύσεως. Βλέπω παρότι εἶμαι ἀκόμα ἔμβρυον, γιατὶ αἰσθάνομαι κοντά μου νὰ κυοφορεῖται ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης. Ἔχω τὴν δυνατότητα νὰ ἀκούω ἐπειδὴ γνωρίζω πολὺ καλὰ τὰ πάντα καὶ ἐπειδὴ γεννῶμαι γιὰ νὰ εἶμαι ἡ φωνὴ τοῦ Λόγου του Θεοῦ. Κράζω μὲ ὅλην μου τὴν δύναμιν, γιατὶ νιώθω νὰ σαρκοῦται ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Πατρός. Σκιρτῶ, γιατὶ αἰσθάνομαι νὰ λαμβάνει ἀνθρωπίνην μορφὴν ὁ Ποιητὴς ἁπάσης τῆς κτίσεως. Χαίρομαι μὲ ὅλην μου τὴν ψυχήν, ἐπειδὴ σκέπτομαι ὅτι σαρκώνεται ὁ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου. Σᾶς ἀναγγέλω τὴν ὥραν ποὺ ὁ Θεὸς ἔρχεται ὡς ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Τρέχω μπροστά, προτοῦ φτάσῃ Ἐκεῖνος ἀνάμεσά σας, ὡς κορυφαῖος του δοξολογικοῦ χοροῦ σας καὶ σὰν τὸν Δαυὶδ λοιπὸν σοῦ προαναγγέλω προφητικά: Ἀρχίστε τὸ τραγούδι, λάβετε καλόηχον τύμπανον, ψαλτήριον καὶ κιθάρα. Τραγουδήσατε, ψάλλατε γι᾿ Αὐτόν, ὑμνήσατε ὅλον του τὸ μεγαλεῖον ποὺ εὑρίσκεται εἰς ὅσα θαυμάσια ἐπιτελεῖ.

Ἄρα λοιπὸν Ἰωάννη, ἠγέρθης πάνω ἀπὸ τὰ ἐπίγεια καὶ ἠξιώθης νὰ ἀντικρύσεις τὰ οὐράνια; Ξεπέρασες καὶ αὐτὲς τὶς ἀγγελικὲς δυνάμεις ποὺ ὑπῆρχαν πρὶν ἀπὸ τὴν δημιουργίαν τοῦ ὁρατοῦ κόσμου; Πῶς λοιπὸν τιμήθηκες μὲ τὸ ἀξίωμα τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων, ἐνῷ δὲν ἐπλάσθης ἄγγελος; Καὶ πῶς ἀγέννητος ἀκόμα, μᾶς ἐμήνυσες καὶ μᾶς προανήγγειλες μὲ ἄμεσον θεϊκὴν ἔμπνευσιν ἐκεῖνο ποὺ γιὰ τοὺς ἀγγέλους ἀκόμα ἦταν ἄγνωστον καὶ ἀδίδακτον;

Δὲν προσπάθησα νὰ ἀνέβω σὲ φανταστικὰ ὕψη. Οὔτε περπάτησα ἐπάνω εἰς τὰ σύννεφα, οὔτε ξεπέρασα τοὺς οὐρανούς, οὔτε ἀνέβηκα ὑψηλότερον ἀπὸ τὰς τάξεις τῶν φλογερῶν καὶ ἀσωμάτων ἀγγέλων. Κανένας ἂς μὴν φανταστεῖ κάτι τέτοιο. Ἀλλὰ μάθετε ὅτι Αὐτὸς ποὺ εὑρίσκεται ἐπανω ἀπ᾿ ὅλα καὶ μένει εἰς τοὺς Πατρικοὺς κόλπους μαζὶ μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, χωρὶς νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διέφυγε τὴν προσοχὴν - καὶ αὐτῶν ἀκόμα τῶν πυρίνων λειτουργῶν του - καὶ εἰσῆλθε εἰς τὴν μήτραν τῆς «ἀειπαρθένου» Μαρίας, σὰν σὲ ἄλλο οὐρανό. Αὐτὸς λοιπόν, μοῦ ἐφανερώθη καὶ μὲ ἐμύησε σὲ αὐτὰ τὰ θεϊκὰ μυστήρια. Εἶμαι λοιπὸν κῆρυξ τοῦ βρέφους. Διαλαλῶ ὅτι «γεννήθηκε παιδὶ γιὰ χάρη μας καὶ μᾶς ἐδόθη ὡς δῶρον Αὐτὸς ποὺ εἶναι ὁ προαιώνιος Θεός», ὅπως λέγει καὶ ὁ μεγάλος προφήτης Ἡσαΐας (Ἡσ. θ´ 6) . Ἐγεννήθην ἀπὸ μήτρα στείρα, διότι πρόκειται νὰ γεννηθῇ παιδὶ ἀπὸ μάνα παρθένο.

Πόσον ὑπερφυσικὰ πράγματα, πόσον παράδοξα θαύματα εἶναι αὐτά, ποῦ χαρούμενά μας μηνύει σήμερον τὸ ἀγέννητον ἀκόμα βρέφος! Πόσον πρωτοφανῆ μηνύματα θεολογώντας μας προανήγγειλε ὁ υἱὸς τῆς Ἐλισάβετ; Σκίρτησε ἀπὸ χαρὰ λοιπὸν ὁλόκληρη ἡ οἰκουμένη, ψάλε καὶ ὕμνησε Ἐκκλησία, τὰ προεόρτια πανηγυρίζοντας, πρὶν ἀπὸ τὴν Γέννησίν του Χριστοῦ, τὰ γενέθλια τοῦ Ἰωάννου. Γέμισε ἀπὸ χαρὰν ὁλόκληρη ἡ κτίσις, καθὼς δέχεσαι τὸν κήρυκα τῆς Σαρκώσεως τοῦ βασιλέως τῶν πάντων. Μακαριστὲ Ἰωάννη, ποὺ εἶσαι μεγαλύτερος ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς ἐνδοξοτέρους προφήτας, ὁ ἐπιφανέστερος τῶν ἀποστόλων, ὁ πιὸ ἀξιοτίμητος ἀπ᾿ ὅλους τοὺς μεγαλομάρτυρας, ὁ κεκοσμημένος μὲ θεῖα κάλλη ἀρχηγὸς τῶν ἐρημιτῶν, ὁ ἠγαπημένος φίλος τοῦ παγκάλου Νυμφίου, ὁ ἡτοιμασμένος λύχνος ὅπου λάμπει τὸ φῶς ἐκεῖνο, ποὺ μὲ λόγια δὲν ἠμπορεῖ νὰ περιγραφῇ, ὁ ἔμπιστος κῆρυξ τοῦ ἀμώμου Ἀμνοῦ, ὁ προσεκτικὸς ἀκροατὴς τῆς πατρικῆς φωνῆς, ὁ φημισμένος Βαπτιστὴς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἀτρόμητος ἔλεγχος τῆς ἁμαρτίας τοῦ Ἡρώδου, ὁ προάγγελος τῆς ζωῆς γιὰ ὅσους εὐρίσκοντο εἰς τὸν Ἅδην, ἡ σάλπιγξ ποὺ σημαίνει τὰ θεϊκὰ προστάγματα εἰς τὴν οἰκουμένην, μίλησέ μας καὶ τώρα ἀπὸ τὸν οὐρανό, μὲ τὰς ἱερὰς πρεσβείας σου καὶ τὰς εὐχὰς τοῦ μακαριστοῦ πνευματικοῦ πατρός μου καὶ δεῖξον τὴν εὐμένειάν σου εἰς τὸν λαὸν καὶ εἰς τὸ μικρόν σου ποίμνιον ποὺ σὲ ὑμνεῖ, συγχωρῶν ταυτοχρόνως τὸ τολμηρὸν ἐγχείρημα ἑνὸς πτωχοῦ, ποὺ σοῦ τὸ προσφέρει ὄχι ὡς δῶρον, ἀλλ᾿ ὡς ταπεινὸν χρέος καὶ φόρον ποὺ ὀφείλεται ἀπὸ τιποτένιον δοῦλον, ποὺ προσφέρεται ὅμως μὲ πόθον ψυχῆς. Εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν πρέπει ἡ δόξα, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, καθὼς καὶ εἰς τὸν Παντοκράτορα Πατέρα καὶ εἰς τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Νικηφόρου Θεοτόκη

«Καί πολλοί ἐπί τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαρήσονται».(Λουκ. Α‘ 14).

«Δίκαιος ὁ Κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν». Τοῦτο ἁρμόζει νά εἰποῦμεν εἰς τήν ὑπέρλαμπρον καί ἐνδοξοτάτην ἑορτήν, ὅπου τήν σήμερον ἡμέραν ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς πανηγυρίζομεν. Δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος, καί τάς δικαιοσύνας ἀγαπᾶ, διά τοῦτο μέ τόσα πολλά μεγαλεῖα, καί μέ τόσας μεγάλας δόξας, ἠθέλησε νά μεγαλύνη τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ὁ Ἰωάννης ὑπερβαίνει ὅλους τούς Ἁγίους εἰς τήν ἁγιότητα· δέν ἐγεννήθη εἰς τόν κόσμον ἄλλος ἄνθρωπος μεγαλύτερος ἀπό αὐτόν εἰς τήν χάριν, ἐξαιρετικώτερος εἰς τήν ἀρετήν, περισσότερος εἰς τήν τελειότητα. Τοῦτο, ὅπου λέγω, δέν εἶναι ὑπερβολή, οὐδέ φοβοῦμαι τίποτε, μήν τύχη καί λανθασθῶ, ὅταν τόν ἀνεβάζω εἰς ἕνα τοιοῦτον ὑψηλότατον ὕψος ἡ ἄπειρος καί ἀλάνθαστος σοφία τοῦ πανσόψου καί ὑπερτελείου Θεοῦ, ὅπου καλά ἐγνώρισε τήν ἀρετήν του, αὐτή τόν ἀνέβασε τόσον ὑψηλά, δίδοντάς του τά πρωτεῖα ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Οὐκ ἐγήγερται ἐν γέννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ». Τοῦ Ἰωάννου ἡ ζωή ἔχει περισσοτέραν ἁγιότητα ἀπό τήν πολιτείαν τῶν ἄλλων Ἁγίων τό γενέσιον τοῦ Ἰωάννου πρέπει νά ἔχη περισσότερην χάριν καί δόξαν ἀπό τῶν ἄλλων Ἁγίων τά γενέσια.

«Δίκαιος ὁ Κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν». Τόση εἶναι ἡ χάρις καί ἡ δόξα, μέ τήν ὁποίαν ὁ Θεός λαμπρύνει τό γενέσιον τοῦ Βαπτιστοῦ, ὅπου κινεῖ εἰς μίαν ὑπέρμετρον χαράν καί ἀγαλλίασιν τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων. «Καί πολλοί ἐπί τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαρήσονται». Ἐχάρη πολλά ὁ παλαιός Ἰσραήλ, ὅταν εἶδε τόσα θαύματα εἰς τήν γέννησιν τοῦ Βαπτιστοῦ διότι κατάλαβε πώς ἐπλησίασεν ὁ καιρός, εἰς τόν ὁποῖον ἔμελλε νά γεννηθῆ ὁ Μεσσίας μέ χαράν μεγάλην πανηγυρίζομεν σήμερον ἡμεῖς, βλέποντες πώς ὁ Θεός ἠθέλησε νά δοξάση τόσο πολλά τήν γέννησιν ἐκείνου, ὅπου προεκήρυξε τόν ἐρχόμον τοῦ Σωτῆρος. Δέν ὑπέφερεν ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ὅμοια μέ τά ἄλλα βρέφη νά γεννηθῆ ἐκεῖνο τό βρέφος, ὅπου ἦτο τόσον ἐξαίρετον εἰς τήν χάριν δέν ὑπέφερεν ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ νά εἶναι ἕνα γενέσιον ὅμοιον μέ ἐκεῖνα τῶν ἄλλων ἀνθρώπων τό γενέσιον ἐκείνου, ὅπου ὑπερέβαινεν ὅλους τούς ἀνθρώπους εἰς τήν τελειότητα. Τοιαῦτα προνόμια καί μεγαλεῖα ἠθέλησεν ὁ δίκαιος Θεός νά δώση εἰς τοῦ Ἰωάννου τήν γέννησιν, ὥστε βλέπων αὐτά ὁ κόσμος νά καταλάβη εὐθύς, πώς ὁ γεννηθείς Ἰωάννης ὑπερβαίνει ὅλους τούς ἀνθρώπους εἰς τήν χάριν καί εἰς τήν ἀρετήν. Tοῦτο ἠθέλησε νά δείξη ὁ Θεός, ὅταν εἰς τόν κόσμον ἐγεννήθη ὁ Ἰωάννης τοῦτο λοιπόν ἄς εἶναι σήμερον ἡ ἐγκωμιαστική ὑπόθεσις τῆς ἱερᾶς του γεννήσεως.

Πληροφορημένοι καί βέβαιοι ἤσαν οἱ Ἰσραηλῖται, πώς ὅλα ἐκεῖνα, ὅπου κατασκευάζει ἡ πάνσοφος δεξιά τοῦ Θεοῦ, θαυμαστά εἶναι ὅλα καί ὑπερτέλεια ἐπειδή εἶδαν, πόσον θαυματουργός ἦτο ἡ ράβδος τοῦ Μωϋσέως, πόσον θαυμαστά ἦσαν ὁ στῦλος, ὅπου τούς ἔφεγγε τήν νύκτα, καί ἡ νεφέλη, ὅπου τούς ἐσκέπαζεν ἀπό τήν καῦσιν τῆς ἡμέρας, πόσον τέλειον ἦτο τό μάννα καί ἡ ὀρτυγόμητρα, μέ τά ὁποῖα ἐτρέφοντο εἰς τήν ἔρημον, πόσον γλυκύ ἦτο ἐκεῖνο τό ὕδωρ, ὅπου εὔγανεν ἡ σχισθεῖσα πέτρα. Θέλοντας λοιπόν ὁ Θεός νά τούς κάμη νά γνωρίσουν πόσον ἐξαίρετος καί τέλειος ἦτο ὁ Ἰωάννης, καί νά τόν γνωρίσουν, ὄχι ἀπό τά κατορθώματα, ὅπου ἔπειτα ἐκατόρθωσεν, ἀλλά ἀπό τά μεγαλεῖα, ὅπου εἰς τό γενέσιόν του ἔλαβεν, οἰκονομεῖ μίαν οἰκονομίαν πολλά παράδοξον καί θαυμαστήν, κάμνει τό γενέσιον τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου νά μή εἶναι ἔργον τῆς φύσεως, ἀλλά κατόρθωμα τῆς δυνάμεώς Του.

Ἄν στοχασθοῦμεν τάς φυσικάς ἀρχάς, ἀπό τάς ὁποίας ἡ φύσις ἔδωσε τό εἶναι τοῦ Ἰωάννου, τάς βλέπομεν πολλά ξηρᾶς, ἀνύδρους καί ἀκάρπους. Ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατήρ του, τόσον πολλά γέρων εἶναι καί τόσον ἀδύνατον τοῦ φαίνεται νά γέννηση υἱόν, ὥστε δέν ἐστάθη τρόπος νά καταπεισθῆ ποτέ εἰς τοῦ Γαβριήλ τά εὐαγγέλια. Ἐγώ εἶμαι ὁ Γαβριήλ, τοῦ ἔλεγεν ὁ Ἄγγελος, ἀπό τόν Θεόν εἶμαι ἀπεσταλμένος νά σοῦ εἰπῶ, πώς ἔχεις νά γέννησης υἱόν. Μά αὐτός δέν καταπείθεται. Κατά τί τοῦτο; ἀποκρίνεται τοῦ Ἀγγέλου· ἀπό τί νά καταλάβω ἐγώ αὐτό, ὅπου λέγεις; ποίαν δύναμιν βλέπω εἰς τόν ἑαυτόν μου, ποῖος φυσικός λόγος νά μέ καταπείση; ἐγώ εἶμαι ὑπέργηρος. «Ἐγώ γάρ εἰμι πρεσβύτης»· ἡ γυνή μου, ἡ Ἐλισάβετ, ἐπέρασε τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς της, ἔφθασεν εἰς τό ἔσχατον γῆρας· «καί ἡ γυνή μου προβεβηκυῖα ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῆς».

Ἡ Ἐλισάβετ, ἡ μητέρα του, καί διά τήν φυσικήν της στείρωσιν, καί διά τό βαθύτατον γῆρας της, τόσον ἀδύνατον νομίζει τό πράγμα, ὅπου πέντε μήνας ὁλόκληρους εἶχε τό βρέφος μέσα εἰςτήν κοιλίαν της καί ἀκόμη ἐδίσταζεν, ἐφοβεῖτο νά τό εἴπη, ἐκρύβετο ἀπό τά ὄμματα τῶν ἀνθρώπων. «Καί περιέκρυβεν ἑαυτήν μήνας πέντε».

Ἕνας ὑπέργηρος πατήρ, μία στείρα καί νενεκρωμένη μήτηρ, ποιός νά τό πιστεύση, πώς θέλει νά γεννήσουν υἱόν; Τοῦτο τό ἀδύνατον τῆς φύσεως μέ πολλήν ἀκρίβειαν τό ἐσημείωσεν ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς. «Καί οὐκ ἦν αὐτοῖς τέκνον, καθότι ἡ Ἐλισάβετ ἦν στείρα, καί ἀμφότεροι προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἦσαν». Ὡσάν νά ἔλεγε, πώς ἡ στείρωσις καί τό γῆρας ἦσαν δύο ἐμπόδια εἰς τήν φύσιν πολλά μεγάλα, ἦσαν δύο αἰτίαι, διά τάς ὁποίας ἦτο ἀδύνατον νά τεκνοποιήσουν.

Οἱ Ἰσραηλῖται ὅλοι εἶχον ἔμπροσθεν εἰς τούς ὀφθαλμούς των τοῦτο τό ἀδύνατον, ἤξευραν ὅμως πολλά καλά καί τήν μεγάλην ἀρετήν τοῦ Ζαχαρίου καί τῆς Ἐλισάβετ. «Ἦσαν δέ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καί δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἄμεμπτοι»· καί ἐπίστευαν ἀκόμη, πώς ὅλα εἶναι δυνατά εἰς τόν Θεόν, κανένα πράγμα δέν εἶναι ἀδύνατον.

Ὅθεν εὐθύς ὅπου ἐκατάλαβαν τήν σύλληψιν, καί εἶδον τοῦ παιδίου τήν γέννησιν, ἐγνώρισαν πώς τό βρέφος δέν εἶναι καρπός τῆς φύσεως, ἀλλά ἀποτέλεσμα τῆς παντοδυνάμου χάριτος· καί ἐπειδή πληροφορημένοι ἦσαν, πώς ὅσα κατασκευάζει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, εἶναι ὅλα ἐξαίρετα καί ὑπερτέλεια, διά τοῦτο εὐθύς ἄρχισεν ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου νά λέγη: τό βρέφος εἶναι ἕνας βλαστός, τόν ὁποῖον ὁ Θεός ἐφύτευσεν, αὐτός λοιπόν πρέπει νά εἶναι γεμάτος οὐράνιον καρπόν· τό βρέφος εἶναι ἕνα ἄνθος, ὅπου ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ τό ἐξήνθησεν, αὐτό λοιπόν εὐωδιάζει τάς εὐωδίας τῆς Θείας χάριτος· αὐτό εἶναι ἕνα σκεῦος, ὅπου ὁ Θεός τό κατεσκεύασε, λοιπόν περιέχει ὅλων τῶν ἀρετῶν τά ἀρώματα.

Δέν ἐγνώριζαν ὅμως ὅλοι οἱ υἱοί τῶν Ἰσραηλιτῶν, πώς καί ὁ Σαμψών καί ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Σαμουήλ ἐγεννήθησαν ἀπό γυναίκας στείρας, καί ὁ Ἰσαάκ ἀπό στεῖραν καί γηραλέαν μητέρα καί ἀπό ἑκατονταετῆ καί ἅγιον πατέρα; διατί λοιπόν τόσον θαυμαστόν καί τέλειον ἔπρεπε νά νομίσουν τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή; Διότι ἐκεῖνα ὅπου εἶδαν αὐτοί εἰς τό γενέσιον τοῦ Βαπτιστοῦ, δέν εἶχαν ἀκούσει νά ἔγιναν ποτέ εἰς ἄλλο κανένα γενέσιον. Ἐγέννησε καί ἡ Ἄννα τόν Σαμουήλ, καί ἡ Ραχήλ τόν Ἰωσήφ, χωρίς ὅμως νά ἰδοῦν ὀπτασίας, χωρίς νά ἀκούσουν προφητείας καί χρησμούς διά τά γεννηθέντα βρέφη των· ἐφάνη Ἄγγελος εἰς τόν Μανωέ, ἀλλά εἰς καιρόν ὅπου ἦτο εἰς τόν ἀγρόν του· ἐφάνησαν τρεῖς Ἄγγελοι εἰς τόν Ἀβραάμ, μά εἰς καιρόν ὅπου ἐκάθητο ἐν τῇ δρυί Μαμβρῆ. Ὁ Ἄγγελος καμμίαν ἄλλην προφητείαν δέν εἶπε τῆς γυναικός τοῦ Μανωέ διά τόν υἱόν της τόν Σαμψών, παρά ὅτι αὐτός θέλει ἐλευθερώσει τούς Ἰσραηλίτας ἀπό τήν αἰχμαλωσίαν τῶν Φιλισταίων. «Καί αὐτός ἄρξεται σῶσαι τόν Ἰσραήλ ἐκ χειρός Φιλιστιείμ»· οἱ τρεῖς Ἄγγελοι τίποτε ἄλλο δέν εἶπον τοῦ Ἀβραάμ, παρά πώς ἡ Σάρρα θέλει γεννήσει υἱόν. «Καίἕξει υἱόν Σάρρα ἡ γυνή σου».

Ὅταν ὅμως ἔμελλε νά γεννηθῆ ὁ Ἰωάννης, εἰς καιρόν ὅπου ὁ Ζαχαρίας μέσα εἰς τό θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ ἐπρόσφερε τό θυμίαμα, καί δέησιν ἔκανε διά τήν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ, καί ἔξω ἀπό τό θυσιαστήριον προσηύχετο ὁμοῦ μέ αὐτόν ὅλος ὁ λαός τοῦ Ἰσραήλ, τότε καταβαίνει ἀπό τόν οὐρανόν ἐκεῖνος ὁ Ἀρχάγγελος, ὅστις παραστέκεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καί ὅστις εὐηγγέλισε τήν σύλληψιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τήν ἀειπάρθενον κόρην Μαριάμ, καί τοῦ φέρνει τά μηνύματα, ὅτι ἔχει νά γεννήση υἱόν. Ὁ τόπος εἶναι ὁ πλέον ἐξαίρετος, ἀπό ὅσους εὑρίσκοντο τότε εἰς ὅλην τήν οἰκουμένην, διότι ἦτο τά ἅγια τῶν ἁγίων· ὁ καιρός ἦτο ὁ πλέον εὐπρόσδεκτος καί ἀρεστός εἰς τόν Θεόν ἀπό ὅλους τούς ἄλλους καιρούς, διότι ἦτο καιρός δεήσεως καί προσευχῆς, καιρός προσφορᾶς καί θυμιάματος· αἱ προφητεῖαι, τάς ὁποίας ὁ Γαβριήλ λέγει πρός τόν Ζαχαρίαν, εἶναι πολλά μεγάλαι· πολλά καθαρά, λέγω, φανερώνουσι τό ὕψος τῆς ἀρετῆς τοῦ παιδίου  οἱ χρησμοί τοῦ Ἀγγέλου. Ζαχαρία, τοῦ λέγει ὁ Ἄγγελος, ἐκεῖνος ὁ υἱός τόν ὁποῖον θέλεις γεννήσει μεγαλωτάτην παρρησίαν θέλει ἔχει ἔμπροσθεν εἰς τόν Θεόν. «Ἔσται γάρ μέγας ἐνώπιον Κυρίου».

Καί τοῦτο μόνον ἀρκετόν ἦτο νά μᾶς φανερώση, πόσον τέλειον καί ἅγιον ἦτο τό πολίτευμα τῆς ζωῆς ἐκείνου, ὅστις ἔμελλε νά γεννηθῆ ἀλλ’ ὁ Θεός ἠθέλησεν, ὅτι ὁ Ἄγγελος νά παραστήση ἀπό μίαν μίαν ὅλας τάς ἀρετάς του. «Καί οἶνον καί σίκερα οὐ μή πίῃ»· ἰδού οἱ ἀγῶνες τῆς ἀσκήσεώς του, ἤ καλύτερα νά εἰπῶ, ἤ ἀγγελική πολιτεία ὅπου ἔζησεν εἰς τήν ἔρημον. «Καί πνεύματος Ἁγίου πλησθήσεται ἔτι ἐκ κοιλίας μητρός αὐτοῦ»· ἰδού τό μεγάλον χάρισμα τῆς προφητείας, τό ὁποῖον ὁ Ἰωάννης μόνον τό ἔλαβε μέσα εἰς τήν κοιλίαν τῆς μητρός του. «Καί πολλούς τῶν υἱῶν Ἰσραήλ ἐπιστρέψει πρός Κύριον τόν Θεόν αὐτῶν»· ἰδού τό κήρυγμα τῆς μετανοίας, τό ὁποῖον αὐτός ἐκήρυξεν εἰς τά περίχωρα τοῦ Ἰορδάνου. «Καί αὐτός προελεύσεται ἐνώπιον αὐτοῦ ἐν πνεύματι καί δυνάμει Ἡλιοῦ» ἰδού πῶς τόν φανερώνει πρόδρομον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί κηρύττει τόν ζῆλον τῆς ψυχῆς του, διά τόν ὁποῖον ἀπετμήθη τήν κεφαλήν. Δίκαιον, ὅσιον, προφήτην, χάριτος θείας πεπληρωμένον, κήρυκα τῆς μετανοίας, ζηλωτήν τῶν νόμων τοῦ Κυρίου, πρόδρομον Χριστοῦ, μέγαν ἐνώπιον Θεοῦ τόν ἐφανέρωσεν ὁ Ἄγγελος προτοῦ νά γεννηθῆ. Ποῖος ἄλλος ἔλαβεν εὐαγγέλια γεννήσεως μέσα εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων; κανένας ἄλλος βέβαια παρά ὁ Ζαχαρίας. Εἰς ποιόν ἄλλον ἐπέμφθησαν μηνύματα τεκνογονίας, εἰς τόν καιρόν ὅπου ἐπρόσφερε τοῦ Θεοῦ τό θυμίαμα; Εἰς κανένα ἄλλον βέβαια, παρά εἰς τόν Ζαχαρίαν. Εἰς ποιόν βρέφος τόσαι προφητεῖαι ἠκούσθησαν; Εἰς τόν Ἰωάννην μόνον. Εἰς ποίου βρέφους τήν γέννησιν ἐπροφητεύθησαν τόσοι χρησμοί; Εἰς τήν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου μοναχήν. «Δίκαιος ὁ Κύριος καί δικαιοσύνας ἠγάπησεν». Εἰς τοῦ Ἰωάννου μόνον τό γενέσιον ἔγιναν πράγματα τόσον θαυμαστά καί ἐξαίσια, διότι τοῦ Ἰωάννου τό πολίτευμα ἔχει τό ὑπέρτερον ἀπό κάθε ἄλλου Ἁγίου πολιτείαν καί ζωήν.

Τόν Ἰωάννην πρῶτα τόν ἐγνώρισεν ὁ κόσμος Ἅγιον, καί ἔπειτα τόν εἶδε βρέφος· πρῶτα τόν εἶδε προφήτην καί ἔπειτα ἄνθρωπον ἐπειδή αὐτός προτοῦ νά ἔβγη ἀπό τήν κοιλίαν τῆς μητρός του ἔδειξε τήν χάριν ὅπου ἔλαβεν ἀπό τόν Θεόν. Ἡ ἁγία τῶν ἁγίων, ἡ Παντάνασσα Παρθένος καί Μήτηρ τοῦ Θεοῦ (μέ νεῦσιν βέβαια καί φωτισμόν τοῦ Παντοκράτορος, ὅπου θέλει νά φανερώση τήν χάριν ὅπου ἔδωσε τοῦ Βαπτιστοῦ Του), ἀναχωρεῖ ἀπό τήν Ναζαρέτ, καί ἔρχεται εις τήν ὀρεινήν τῆς Ἰουδαίας, ἐμβαίνει εἰς τόν οἶκον τοῦ Ζαχαρίου, χαιρετάει καί ἀσπάζεται τήν Ἐλισάβετ· ἡ Ἐλισάβετ θέλει εὐθύς νά ἀποκριθῆ εἰς τόν χαιρετισμόν τῆς Παρθένου, ἀλλά δέν προφθάνει· ἀποκρίνεται ὁ Πρόδρομος μέσα ἀπό τήν κοιλίαν της, καί ἀπό μέσα ἀπό τήν μήτραν της· σκιρτᾶ μέσα εἰς τήν κοιλίαν τῆς μητρός του καί τό σκίρτημα εἶναι ἕνα προσκύνημα, ὅπου γεμίζει τήν καρδίαν τῆς Ἐλισάβετ χαρᾶς πνευματικῆς. Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου, ἀρχίζει νά λέγη ἡ Ἐλισάβετ, εὐθύς μόλις ἔφθασεν ἡ φωνή τοῦ χαιρετισμοῦ σου εἰς τά ὦτα μου, τό βρέφος ὅπου βαστῶ μέσα εἰς τήν κοιλίαν μου ἐσκίρτησε, σέ προσεκύνησεν ὡς Μητέρα Θεοῦ, καί ἐπλήρωσε τήν καρδίαν μου χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως· «Ἰδού γάρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνή τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τά ὦταμου, ἐσκίρτησε τό βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλία μου».

Ὦ θαῦμα, ὦ μεγαλεῖον, ὦ δόξα, ὦ χάρις, ὅπου ἐδόθη εἰς τόν Ἰωάννην. Οἱ Μάρτυρες ἀφοῦ ἐρραντίσθησαν μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου, οἱ ἀσκηταί ἀφοῦ ἐπλύθησαν μέσα εἰς τούς ἱδρώτας τῆς ἀσκήσεως, οἱ Ἀπόστολοι ἀφοῦ εὐωδίασαν τόν ἑαυτόν των μέ τήν ὀσμήν τοῦ κηρύγματος, ὅλοι οἱ Ἅγιοι ἀφοῦ ἐβάφησαν μέσα εἰς τό μύρον τῶν ἀγώνων των, τότε ἔλαβον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ὁ Ἰωάννης μέσα εἰς τήν κοιλίαν τῆς μητρός του πληροῦται Θείας χάριτος. Ὁ κόσμος ἐγνώρισε τόν κάθε ἕνα πῶς εἶναι Ἅγιος, ὕστερα ἀπό τά κατορθώματα τῆς ἀρετῆς τοῦ· τόν Ἰωάννην ἡγιασμένον τόν ἐκατάλαβε προτοῦ νά γεννηθῆ εἰς τόν κόσμον. Ἀφοῦ οἱ Προφῆται μέ τήν πολλήν τους ἀρετήν ἔγιναν σκεύη δεκτικά τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ἔλαβον τῆς προφητείας τό χάρισμα, τότε ὁ κόσμος ἐκατάλαβε, πώς ἦσαν Προφῆται· τόν Ἰωάννην ὁ κόσμος τόν ἐγνώρισε Προφήτην, εἰς καιρόν ὅπου ἦτο βρέφος ἀγέννητον· ἐσκίρτησε μέσα εἰς τήν κοιλίαν τῆς μητρός του, ἐπροσκύνησε τόν Δεσπότην τῶν ἁπάντων, καί μετεδόθη ἡ χάρις ὅπου αὐτός ἔλαβε καί εἰς τήν Ἐλισάβετ. «Καί ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ», καί ἤρχισε μέ μεγάλην φωνήν νά κηρύττη ἐκεῖνα, ὅπου ὁ Ἰωάννης, διότι εἶναι ἀγέννητος, δέν ἠμπορεῖ νά εἴπη. «Καί ἀνεφώνησε φωνή μεγάλη καί εἶπεν: εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί, καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου· καί πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθη ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με;» Μητέρα Θεοῦ ὀνομάζει τήν Παρθένον, ὡσάν νά ἤξευρε ποῖον βαστάζει εἰς τήν κοιλίαν Της, καί ὡσάν νά ἔβλεπε, πώς τό βρέφος, ὅπου ἔχει εἰς τήν μήτραν Της, εἶναι ὁ σεσαρκωμένος Θεός.

Γίνεται λοιπόν προφήτης ἡ Ἐλισάβετ, καί τοῦτο δόξα εἶναι τοῦ υἱοῦ της τοῦ Βαπτιστοῦ. Εἶχε προστάξει ὁ Θεός τόν Ζαχαρίαν νά ὀνομάση τόν υἱόν του Ἰωάννην «Καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην»· διά νά παρασταίνη καί τό ὄνομά του τήν τελειότητα τῆς προαιρέσεώς του, διατί Ἰωάννης θέλει νά εἴπη πλήρης χάριτος· ἐπειδή ὅμως κωφός καί ἄλαλος εὐγῆκεν ὁ Ζαχαρίας ἀπό τό θυσιαστήριον, δέν ἠδυνήθη νά φανερώση κανενός τό ὄνομα.

Ἦλθεν ἡ ὥρα ὅπου ἔμελλε νά περιτέμουν τό παιδίον, καί ὅλοι ἀπεφάσισαν νά τό ὀνομάσουν Ζαχαρίαν· ἡ δέ Ἐλισάβετ παρευθύς, μέ τό χάρισμα τῆς προφητείας, ὅπου ἔλαβεν ἀπό τόν Θεόν, ὄχι, τούς λέγει, μή τό ὀνομάσετε Ζαχαρίαν, τό ὄνομά του ἄς εἶναι Ἰωάννης· «Καί ἀποκριθεῖσα ἡ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν οὐχί, ἀλλά κληθήσεται Ἰωάννης».

Θαυμάζουν οἱ περιεστῶτες, διατί κανένας δέν ἦτο εἰς τήν συγγένειάν του, ὅπου νά ὀνομάζεται Ἰωάννης· φιλονεικοῦσιν ἀναμεσόν τους, κάνουν νεύματα εἰς τόν κωφόν καί ἄλαλον πατέρα του νά τούς φανέρωση, πῶς νά ὀνομάσουν τό βρέφος· ἐκατάλαβε ὁ Ζαχαρίας, πώς διά τό ὄνομα εἶναι ἡ φιλονεικία, μέ τά σχήματα τούς γυρεύει πινακίδιον, γράφει ἐπάνω εἰς αὐτό, «Ἰωάννης ἐστί τό ὄνομα αὐτοῦ», καί παρευθύς μόλις τό ἔγραψεν, ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος! εὐθύς λύονται τά δεσμά τῆς γλώσσης του, ἀνοίγει τό στόμα του, κινεῖ τά χείλη του, καί εὐλογεῖ τόν Θεόν. «Ἀνεῲχθη δέ τό στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα καί ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καί ἐλάλει εὐλογῶν τόν Θεόν»· καί παρευθύς ἄλλο θαῦμα γίνεται· πληροῦται Πνεύματος Ἁγίου ὁ Ζαχαρίας, καί ἀρχίζει μεγαλοφώνως νά προφητεύη διά τόν υἱόν του τάς θαυμαστάς καί μεγάλας προφητείας. «Καί Ζαχαρίας ὁ πατήρ αὐτοῦ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου καί προεφήτευσε».

Ὦ μεγαλεῖα ἀνείκαστα, μέ τά ὁποῖα ὁ Θεός ἐμεγάλυνε τό γενέσιον τοῦ Βαπτιστοῦ! Ὅλοι ὅσοι ἤκουαν καί ἔβλεπαν τόσα θαύματα, ἐξεπλάγησαν ὅλοι καί ἐθαύμασαν. «Καί ἐθαύμασαν πάντες»· ὅλοι εὐθύς ἄρχισαν νά ἀποροῦσι· καί τί νά εἶναι τάχα, ἔλεγαν, τοῦτο τό παιδίον; «Τί ἄρα τό παιδίον τοῦτο ἔσται;» Προφήτης μόνον; Μά δέν ἠκούσθησαν ποτέ τέτοια θαύματα εἰς τήν γέννησιν τῶν Προφητῶν. «Τί ἄρα τό παιδίον τοῦτο ἔσται;» Βασιλεύς μόνον; Μά τά γενέσια τῶν βασιλέων δέν ἔλαβον τόσην δόξαν. «Τί ἄρα τό παιδίον τοῦτο ἔσται;» Δίκαιος μόνον καί Ἅγιος; Μά δέν ἔγιναν τόσα παράδοξα πράγματα, ὅταν ἐγεννήθησαν οἱ ἅγιοι καί οἱ δίκαιοι. Ἀπεφάσισαν τέλος πάντων πώς αὐτός εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Μεσσίας, καί ἐφύλαξαν αὐτήν τήν ὑπόληψιν μέσα εἰς τήν καρδίαν των, ἕως ὅτου ὁ Πρόδρομος ἔφθασεν εἰς μέτρον ἡλικίας. «Καί ἔθεντο πάντες οἱ ἀκούσαντες ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν λέγοντες, τί ἄρα τό παιδίον τοῦτο ἔσται;» ἔπειτα ἐρωτοῦσαν τόν ἴδιον, διά νά ἀκούσουν καί ἀπό τό στόμα του, ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας. «Σύ τίς εἶ;» τοῦ ἔλεγαν· εἶπέ μας ποῖος εἶσαι; Ὁ Ἰωάννης τό ἐκατάλαβε, πώς τόν ἐρωτοῦσαν στοχαζόμενοι, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὅθεν τούς ἀπεκρίθη: δέν εἶμαι ἐγώ, ὄχι, ὁ Χριστός. «Αὐτός ὠμολόγησε, καί οὐκἠρνήσατο· καί ὠμολόγησεν, ὅτι οὐκ εἰμι ἐγώ ὁ Χριστός». Δέν εἶχαν ὅμως δίκαιον νά στοχασθοῦν, πώς ὁ Ἰωάννης ἦτο ὁ Μεσσίας, ὅπου ἐκαρτεροῦσαν;

Ὁ Ζαχαρίας, ὅταν ἐθυσίαζε μέσα εἰς τό θυσιαστήριον, δέν ἐζήτει τοῦ Θεοῦ νά τοῦ χαρίση υἱόν· ἄν ἐζήτει τοιοῦτον τι, δέν ἤθελεν ἀπιστήσει τόσον πολλά, ὅταν ὁ Ἄγγελος τοῦ εἶπε πώς εἰσηκούσθη ἡ δέησίς του, καί θέλει γεννήσει υἱόν ἡ Ἐλισάβετ. Αὐτός ὅταν ἐπρόσφερεν εἰς τόν Θεόν τό θυμίαμα, παρεκάλει διά τήν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ· καί εἰς καιρόν ὅπου αὐτός ἔκανε δέησιν διά τήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου, παραστέκεται ὁ Ἄγγελος ἔμπροσθέν του λέγων εἰς αὐτόν:«Εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, κά! ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι»· ὡσάν νά ἦτο ἡ γέννησις τοῦ Ἰωάννου ἡ σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Καί ἀπό ἐδῶ λαμβάνω ἀφορμήν νά στοχασθῶ, πώς, διά νά καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι, ὅτι ὁ Ἰωάννης εἶναι Πρόδρομος τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἠθέλησεν ὁ Θεός τό γενέσιόν του νά λάβη ὅμοια προτερήματα μέ ἐκεῖνα, ὅπου εἶχε τό γενέσιον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἰςτήν γέννησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Γαβριήλ εὐαγγελίζει εἰς τήν Παρθένον τό χαῖρε· εἰςτήν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, ὁ Ἄγγελος λέγει εἰς τόν Ζαχαρίαν: «Καίἔσται χαρά σοι καί ἀγαλλίασις». Ὁ Ἄγγελος λέγει εἰς  τήν Παρθένον ἐκεῖνος ὅπου μέλλεις νά γεννήσης, εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Ὑψίστου· ὁ Ἄγγελος προλέγει τοῦ Ζαχαρίου, ὅτι ὁ υἱός σου θέλει εἶναι μέγας ἐνώπιον Κυρίου. Εἰς τήν γέννησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ παρθενία καί τόκος, εἰς τήν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ στείρωσις καί γῆρας. Ἐκεῖ Ἄγγελοι δοξάζοντες, ἐδῶ ἄνθρωποι θαυμάζοντες. Ἐκεῖ ἀνοίγουν οἱ οὐρανοί, καί κατεβάζουν τόν ἀστέρα· ἐδῶ λύεται ἡ γλώσσα τοῦ πατρός, καί ἐκφωνεῖ τάς προφητείας. Γεννηθείς ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἔπαυσε τοῦ διαβόλου ἡ ἐξουσία· γεννηθείς ὁ Ἰωάννης, ἤρχισε τό κήρυγμα τῆς σωτηρίας. «Δίκαιος ὁ Κύριος, καί δικαιοσύνας ἠγάπησε».

Τόση ἔπρεπε βέβαια νά εἶναι ἡ δόξα τοῦ γενεσίου σου, ὦ Προφήτα καί Πρόδρομε τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι δέν ἐγεννήθη ἄλλος ἄνθρωπος μεγαλύτερος ἀπό λόγου σου εἰς τήν ἀρετήν. Μέ τό ἔνδυμα τῆς καμήλου ἐνδεδυμένον, καί μέ τήν δερματίνην ζώνην ἐζωσμένον, σέ στοχάζονται οἱ ἀσκηταί τοῦ Παραδείσου, καί εὐλαβούμενοι τούς ἀσκητικούς ἀγώνας σου, ὅλοι σοῦ δίδουν τά πρωτεῖα· σέ βλέπουν οἱ μάρτυρες ραντισμένον μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου σου, καί ὅλοι σέ ὑπερυψώνουσιν· ἠξεύρουν οἱ Ἀπόστολοι τό εὐαγγελικόν κήρυγμα, τό ὁποῖον ἐκήρυξες εἰς ὅλα τά περίχωρα τοῦ Ἰορδάνου, καί ὡς μέγαν διδάσκαλον καί πρῶτον Ἀπόστολον σέ νομίζουσι καί σοῦ δίδουν κάθε προτίμησιν· ἐκατάλαβαν οἱ Προφῆται, πώς ἐσύ εἶσαι ἡ σφραγίς ὅλων τῶν προφητειῶν των, ὅθεν πρώτιστον Προφήτην σέ στοχάζονται· οἱ Ἄγγελοι διακρίνουν καλά τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς σου, καί τό ἀξίωμα ὅπου ἔλαβες, νά θέσης τάς χείρας σου ἐπάνω εἰς τήν κορυφήν τοῦ Δεσπότου τῶν ἁπάντων, καί νά τόν βαπτίσης μέσα εἰς τοῦ Ἰορδάνου τά ὕδατα· ὅθεν ὅλα αὐτῶν τά Τάγματα μεγάλον σέβας σοῦ προσφέρουσι, μέ μεγάλας δόξας σέ τιμοῦν.

Βαπτιστά λοιπόν καί Πρόδρομε, λύχνε τοῦ φωτός φαεινότατε, φωνή τοῦ Λόγου μεγαλοφωνοτάτη, δόξα καί καύχημα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Ἄγγελε ἐπίγειε, ἄνθρωπε οὐράνιε, σύ ὡς δίκαιος, ὡς μάρτυς, ὡς Ἀπόστολος, ὡς Προφήτης, ὡς Βαπτιστής, ὅπου εἶσαι, ἔχεις βέβαια μεγάλην τήν παρρησίαν πρός τόν Θεόν· ἔπαρον λοιπόν τάς ἁγίας σου χείρας ὑπέρ ἡμῶν πρός Κύριον· δυσώπησον αὐτόν νά ράνῃ πλουσίαν τήν δρόσον τοῦ ἐλέους του εἰς ἡμᾶς, ὅπου εὐλαβῶς ἑορτάζομεν τό ἔνδοξον καί ὑπέρλαμπρόν σου γενέσιον.

πηγή

π. Ελπίδιος :Οι δύο πόλεμοι πριν από τα έσχατα. - π. Ελπίδιος

Πρόλογος

Όταν κανείς είναι ασφαλισμένος μέσα στο σπίτι του πατέρα του και φαγητό έχει και ποτό έχει και ύπνο έχει, γιατί βρίσκεται κάτω από την προστασία και την θαλπωρή της οικογενειακής αγάπης. Όταν όμως ένα παιδί βγει έξω από το σπίτι και αρχίζει μοναχό του να κάνει την δική του ζωή, προσπαθώντας μόνο του να επιβιώσει, χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς την ζεστή μητρική αγκαλιά και την οικογενειακή θαλπωρή, νομίζετε ότι θα τα βρει όλα ρόδινα μπροστά του; Ή θα είναι δύσκολα και βασανιστικά; Εσείς τι λέτε; Θα είναι πολύ δύσκολα.

Η απομάκρυνση από την αγκαλιά του Θεού Πατέρα και

η υπερβολική πλεονεξία, οδήγησαν την Ελλάδα στην χρεωκοπία

Αυτό ακριβώς έχει γίνει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα μας. Οι Χριστιανοί εδώ στην πατρίδα μας εγκατέλειψαν το σπίτι του Θεού, την αγκαλιά Του, την καρδιά Του και αποφάσισαν μόνοι τους να χαράξουν την πορεία τους λέγοντας: «Βαρεθήκαμε πια αυτή την αγκαλιά! Τώρα θέλουμε μόνοι μας να αυτοδημιουργηθούμε!». Λες και ένα καλός Πατέρας δεν αφήνει το παιδί Του να αυτοδημιουργηθεί. Κι έτσι έφυγαν από εκεί, από το σπίτι του Θεού και την αγκαλιά και την καρδιά Του, και άρχισαν μόνοι τους, μέσα στην πλεονεξία τους, να φτιάχνουν χίλια δυο πραγματάκια.

Είναι γεγονός πως, ό,τι έφτιαχναν, το έφτιαχναν με πολλή λατρεία, αλλά και με πολλή αφροσύνη, γιατί μέσα σε αυτά υπήρχαν δυο άσχημα πράγματα: Το ένα ήταν η φοβερή πλεονεξία. Έφτιαχναν υπερβολικά πράγματα! Και το δεύτερο, που θα μπορούσα να το πω και πρώτο, είναι ότι έφυγαν μακριά από την  αγκαλιά του Θεού Πατέρα τους, λέγοντάς Του: «Κοντά σου δεν είμαστε τόσο ευτυχισμένοι, γιατί δεν μας αφήνεις να κάνουμε και να απολαύσουμε όσα θέλει η ψυχή μας».

Βέβαια ο Πατέρας και η Μάνα λένε στο παιδί: «Παιδί Μου, εδώ έχεις όλα αυτά για να επιβιώσεις σωστά σε μια ισορροπημένη ζωή. Όλα αυτά που ζητάς, τα υπερβολικά λούσα, τα υπερβολικά πράγματα, δεν είναι σωστά και θα στεναχωρηθείς και θα πληγωθείς. Μετά βλέπω, ότι θέλεις να κάνεις πράγματα τα οποία είναι πιο πάνω από τις δυνάμεις σου και αυτό μια μέρα θα έχει άσχημο αντίκτυπο». Το παιδί όμως δεν ακούει τις συμβουλές και απερίσκεπτα απαντά: «Εντάξει, ρε Πατέρα, κάτσε στην άκρη εσύ. Παράτα με! Τώρα και εγώ θα κάνω τη ζωή μου».

Και σαν τον άσωτο γιό πήρε όλο το μερίδιο της πλεονεξίας και της ολιγοπιστίας απέναντι στον Γονιό του και έφυγε από την καρδιά του Θεού Πατέρα. Τα αποτελέσματα τα είδαμε. Βρέθηκε σε ξένες εωσφορικές αγκαλιές. Ο διάβολος τους παραχώρησε τα πάντα! Ό,τι θέλανε! Μέχρι που τους έπαιρνε τηλέφωνο στο σπίτι τους και τους έλεγε: «Έχω χρήματα. Θέλετε να σας δώσω, για να κάνετε και άλλα πράγματα;» Και έτσι οι άνθρωποι, άπληστοι όπως ήταν, άρχισαν και πήγαιναν στα σπίτια αυτών των πονηρών ανθρώπων και ξεσήκωναν από τις τράπεζες υπέρογκα ποσά, δήθεν με πολύ αγάπη, για να ζήσουν καλύτερα τα παιδιά τους. Και οι τραπεζίτες τους έδιναν, έχοντας βέβαια τον πονηρό σκοπό τους.

Το αποτέλεσμα το είδαμε. Κάποια στιγμή, αυτοί οι πονηροί δανειστές μας, που το έπαιζαν καλοί, ξύπνησαν μια μέρα και τους ζήτησαν να  πάρουν πίσω ό,τι τους έδωσαν! Βέβαια τα ελληνόπουλα, με την παιδική αφροσύνη που τα χαρακτηρίζει, νομίζοντας ότι υπάρχει κοινή λογική, που θα τους βοηθούσανε και θα τους άφηναν περιθώριο να ξεπληρώσουν αυτά που χρωστούσανε, ζήτησαν πολλές φορές από τους δανειστές τους περιθώριο χρόνου. Μα  οι δανειστές, άλλο σκοπό είχαν. Δεν είχαν σκοπό να σε βοηθήσουν. Είχαν σκοπό να σου βάλουν θηλιά στο λαιμό. Και εσύ επειδή δεν πίστεψες τα λόγια του Θεού Πατέρα σου, έπεσες μέσα στο φοβερό βόθρο της αφροσύνης και της πλεονεξίας. Και τώρα φωνάζεις μέσα από αυτά τα βάθη του πηγαδιού «βοήθεια!».

Ποιος όμως, παιδί μου, θα σε ακούσει; Μήπως ο Πατέρα σου, που Τον έδιωξες; Μήπως η Μάνα σου, που Την αγνόησες; Μήπως το πατρικό σου σπίτι, που το ακύρωσες; Ποιος, παιδί μου, θα σε ακούσει; Αφού γύρω από το πηγάδι είναι όλοι οι δανειστές σου, που  θέλουνε εσύ να καταποντιστείς και με τη σειρά τους αυτοί, με το δικαίωμα που τους δίνει ο νόμος, να πάρουν την περιουσία σου! Αυτό δεν έχει γίνει τώρα στην πατρίδα μας;

Γι’ αυτό πριν λίγους μήνες ψηφίστηκαν τα ποιο απαίσια κυβερνητικά μέτρα, που υποβιβάζουν τον άνθρωπο στο επίπεδο του ζώου. Δηλαδή, όπως παλιά οι άνθρωποι έβαζαν τα άλογα ζώα, να γυρνούν γύρω-γύρω από το αλώνι και τους έδιναν μια πενιχρή τροφή, τοποθετώντας τους παρωπίδες μπροστά και τους έλεγαν: «Τώρα αυτό θα κάνετε. Θα γυρνάτε γύρω-γύρω, για να μου ετοιμάσετε αυτόν τον καρπό που εγώ θα κερδίσω».  Έτσι και τώρα ένα πολύ ασήμαντο φιλοδώρημα, όχι μισθό, αλλά ένα απλό φιλοδώρημα, θα χαρίζει ο σατανάς, μέσα από αυτούς τους ηγέτες υπηκόους του, στα παιδιά του Θεού, στα σπλάχνα Του, που δεν πίστεψαν στον Θεό της σύνεσης, αλλά αγκάλιασαν τον θεό της πλεονεξίας.

Τώρα τα μέτρα ψηφίστηκαν και οι άνθρωποι βρίσκονται μπροστά στη χειρότερη φάση της ζωής τους και όλοι λένε: «Πως θα ζήσω; Πως θα βγάλω το ψωμί μου; Πως θα πάω στη δουλειά μου;» Αν είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος που έπαιρνε 1200€-1500€, τώρα πλέον νομιμοποιείται ο μισθός του στα 500€ και αυτά αν τα βρεις. Γιατί, όταν θα πας να δουλέψεις κάποιοι θα σου πουν: «Εγώ δίνω μόνο 300€. Αν θες, έλα. Αν δεν θέλεις φύγε». Κι εσύ βρίσκεσαι τώρα στο δίλλημα: Να πας τώρα; Ή να μην πας; Αν δεν πας, δεν θα χεις να φας. Αν πας, πως θα τα βγάλεις πέρα; Αφού τα πετρέλαια, οι βενζίνες, το ρεύμα, ακριβαίνουν συνέχεια.

Η απομάκρυνση λοιπόν από την αγκαλιά του Θεού Πατέρα και η υπερβολική πλεονεξία οδήγησαν τους Έλληνες στην χρεωκοπία.

Έρχεται ο πρώτος πόλεμος, της πείνας, 

της φτώχειας και της εξαθλίωσης!

                Τώρα ρωτάω κι εγώ: Ποιος θα βοηθήσει αυτά τα παιδιά; Μόνο ο πολυεύσπλαχνος Θεός. Έρχεται ξανά ο Θεός της άπειρης αγάπης ανάμεσά μας και αναζητάει πάλι τα παιδιά Του λέγοντας: «Ελάτε σε Μένα! Ελάτε στην καρδιά Μου! Ελάτε γρήγορα στην αγκαλιά Μου, γιατί δυο μεγάλοι πόλεμοι τώρα θα ξεκινήσουν, γα να ζήσετε παιδιά Μου την αλήθεια της αφροσύνης  σας και την αλήθεια της δικής Μου  στοργής και μητρικής αγάπης.

Δυο μεγάλοι πόλεμοι που θα σας ταρακουνήσουν πολύ βαθιά. Τον ένα πόλεμο ήδη τον ζείτε και βρίσκεται σε εξέλιξη, γιατί από τώρα και στο εξής μόνο τρία πράγματα θα νιώθετε: Τον πόλεμο, την πείνα και την εξαθλίωση με ό,τι αυτό συνεπάγετε, σαν  ταραχή, σαν απελπισία, σαν απόγνωση, σαν ό,τι άσχημο μέσα στις καρδιές σας. Βεβαία ο σατανάς δεν θέλησε μονάχα να πεινάσετε. Δεν τον απασχολεί το σώμα σας, που ούτως ή άλλως μετά από λίγα χρόνια θα φθαρεί και θα μπει στο χώμα. Απλά το χρησιμοποιεί σαν πόρτα, για να μπει στην ψυχή σας. Τον σατανά τον απασχολεί η ψυχή σας! Αυτήν θέλει να κερδίσει!».

Ξέρετε γιατί τον απασχολεί τόσο πολύ αυτό τον σατανά; Γιατί ξέρει πολύ καλά ότι, όταν ένας άνθρωπος γεννιέται, η ψυχή του βγαίνει μέσα από την καρδιά του Θεού Πατέρα και την φυτεύει ο ίδιος ο Θεός στη μήτρα της γυναίκας! Το έχετε καταλάβει αυτό που σας λέω τώρα; Η ψυχή μας βγαίνει απευθείας από την καρδιά του Θεού Πατέρα και εμφυτεύεται στη μήτρα της γυναίκας. Γι’ αυτό και ονομάζει το παιδί Του αυτό «σπλάχνο Του», γιατί μέσα από τα σπλάχνα Του βγαίνει. Γι’ αυτό και έχει άπειρη ευσπλαχνία ο Θεός, γιατί είμαστε τα σπλάχνα Του! Γι’ αυτό ο Θεός Πατέρας είναι ερωτευμένος με τις ψυχές μας!  Γι’ αυτό και η ψυχή μυστικά αναζητεί τον Θεό!

Γι’ αυτό και σεις οι μάνες πρέπει να είστε οι παραμάνες του Θεού! Να μην σφετερίζεστε αυτό το δικαίωμα του Θεού και να αποκαλείται τα δικά Του παιδιά, δικά σας παιδιά. Εσείς πρέπει να λέτε απλά στα παιδιά: «Ναι, παιδί μου, εγώ είμαι που σε γέννησα. Αλλά η Μαμά σου και ο Μπαμπάς σου είναι ο  Θεός Πατέρας μας. Αυτός είναι και Πατέρας και Μητέρα σου». Απλούστατα αυτός ο Θεός Πατέρας, που είναι και Πατέρας και Μητέρα, έδωσε σε εμάς την εξουσία, στην γυναίκα, σαν μάνα,

την μητρότητα και στον άντρα, σαν πατέρα, τις πατρικές Του εξουσίες, ώστε μάνα και πατέρας μαζί να εκπληρώσουμε το θέλημα του Θεού Πατέρα και Μητέρα στα παιδιά Του. 

Το τονίζω ξανά: Ο Θεός είναι Πατέρας και Μητέρα μαζί! Και όταν δίνει μια ψυχή, να φυτευτεί στην μήτρα μιας γυναίκας, ξαναδίνει τα δικαιώματα, αυτές τις εξουσίες, αυτά τα φοβερά δώρα, που πηγάζουν από την πατρικότητα και την μητρότητα  Του, τα χωρίζει και τα δίνει στους γήινους γονείς, στην μάνα και στον πατέρα.

Τώρα όμως θα ζήσουμε όλοι αυτό, που είναι το αποτέλεσμα της αφροσύνης μας. Αυτό που ψηφίστηκε  και που τώρα θα το βλέπουμε να τρέχει συνέχεια στους δρόμους της πατρίδας μας, θα είναι πείνα, φτώχεια και εξαθλίωση. Έτσι είναι και δεν αλλάζει τώρα. Το μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι με την προσευχή μας, να μπούμε ξανά στο σπίτι του Θεού, στην καρδιά του ουράνιου στοργικού Πατέρα μας, που είναι και η τρυφερή Μητέρα μας. Να επανέλθουμε ξανά μέσα από εκεί που προήλθαμε. Αυτός είναι Εκείνος που θα απαλύνει τους πόνους μας. Αυτό είναι που ζητάει ο Θεός. Μην νομίζετε όμως, ότι με την επιστροφή μας όλα θα εξαλειφθούν απότομα. Όχι. Από εμάς εξαρτάται αν θα εξαλειφθούν ή όχι.

Μοιάζουμε σαν ένα παιδί, που μακριά από τους γονείς του έπαθε πολλά ατυχήματα και έχει τώρα φοβίες. Έχετε την αίσθηση, όταν θα επανέλθει στο σπίτι του γονιού του, ότι αυτές οι φοβίες θα φύγουν από την πρώτη μέρα; Όχι, θα παραμείνουν για πολύ καιρό, μέχρι να ζήσει, να νιώσει, να κατανοήσει, να απολαύσει, να αισθανθεί την απόλυτη αγάπη του πατέρα και της μάνας. Αυτή θα διώξει αυτούς τους φόβους και αυτές τις ερινύες της ψυχής.

Ο Θεός ζητάει επιστροφή στην καρδιά Του! Και το ζητάει τώρα, γιατί παράλληλα με αυτό τον πόλεμο που έχει ξεκινήσει, που τώρα φαίνεται ότι είναι μόνο πείνας, φτώχειας και εξαθλίωσης, σε λίγο θα είναι και υλικός πόλεμος! Πόλεμος με βόμβες και με όλα αυτά τα σχετικά οπλικά συστήματα, που δεν έχει σημασία αν θα γίνει σε μικρό βαθμό ή σε μεγαλύτερο, θα είναι όμως καταστροφικός. Ευτυχώς για την πατρίδα μας, λόγω φτώχειας δεν θα ζήσουμε αυτή την ένταση του πολέμου, όπως θα την ζήσουν περιφερειακά όλα τα κράτη. Αυτό που θα ζήσουν τα κράτη, θα είναι μια τέτοια μορφή εξαθλίωσης, μια τέτοια μορφή ερήμωσης, μια τέτοια μορφή πληγής, που δεν την έχει φανταστεί το ανθρώπινο γένος. Θα εξαφανιστούνε τεράστια τμήματα της ανθρωπότητας, όπως κράτη, έθνη, άνθρωποι, ζώα, φυτά. Δεν λέω ότι αυτό θα γίνει αύριο και μεθαύριο, αλλά σ’ αυτά τα εγγύς χρόνια, που θα τα ζήσετε και θα τα δείτε…

Όμως μέσα στα χρόνια αυτά της απελπισίας, θα υπάρχουν και τα χρόνια της ελπίδας, της ανάκαμψης και του φωτισμού, γιατί θα είναι πιο έντονη η διαφορά των ανθρώπων που ζουν  στο σκοτάδι και αυτών που ζουν μέσα στο φως, που είναι η αγκαλιά και η καρδιά του Θεού. Οι άνθρωποι θα ζήσουν ξανά τα θαύματα της πρώτης χριστιανικής εποχής!

Σας το έχω ξαναπεί αυτό, βάλτε το καλά στην καρδιά σας! Μπορεί αυτά που σας λέω, να προκαλούν φόβο και θα προκαλούν φόβο στις καρδιές σας, όταν αυτές τις έχετε μακριά από την αγκαλιά του Θεού, μακριά από την καρδιά Του. Αλλά όταν θα μπείτε εκεί μέσα και θα πείτε: «Θεέ μου, Εσύ είσαι ο Πατέρας και η Μητέρα μου, και εγώ είμαι το μωρό Σου μέσα στην αγκαλιά Σου», για ένα πράγμα να είσαι βέβαιος, ότι, όπως ένα μωρό δεν καταλαβαίνει, εάν γύρω του υπάρχει πόλεμος, πείνα, φτώχεια, γιατί βρίσκεται στο πιο ασφαλές σπίτι, που είναι το στήθος της μαμάς του και έχει την πιο τέλεια τροφή, που είναι το γάλα της μαμάς του και έχει την πιο τέλεια ζεστασιά, που είναι η μητρική της στοργική αγάπη, έτσι κι εσύ δεν θα φοβάσαι για τον πόλεμο που ξεσπάει γύρω σου.

Αυτά τα τρία, την ασφάλεια, την τέλεια τροφή και την ζεστασιά, θα τα έχουν τα παιδιά του Θεού, που   καρδιά του Θεού Πατέρα. Γι’ αυτό με θαύματα θα τρέφονται οι πιστοί. Πολύ ελάχιστη τροφή θα τρώνε και θα επιβιώνουν. Και οι ίδιοι θα παραξενεύονται, αλλά θα το ζουν τόσο απλά, που δεν θα τους κάνει αίσθηση. Με απλές μονάχα κινήσεις, σταυρώνοντας τον εαυτό τους και σταυρώνοντας αυτό που θα τρώνε και αυτό που θα πίνουνε, θα επιβιώνουν! 

θα βρίσκονται μέσα στην

Αυτός θα είναι ο πρώτος πόλεμος στον οποίο ο σατανάς θέλει να εξαθλιώσει τα παιδιά του Θεού, για να τα φέρει στην απελπισία. Γι’ αυτό θα δείτε σε λίγο να αυτοκτονάνε ακόμα περισσότεροι άνθρωποι. Θα χάνονται τα παιδιά! Θα βρίσκονται στον κόσμο τους! Θα ζουν σε μια τρέλα, γιατί θα λείπει ο φωτισμός του Θεού, η Χάρις του Θεού! Γι’ αυτό, ζητάω από όλους σας τώρα, γονατίστε και προσευχηθείτε για τα παιδιά σας, για να μην χαθούν στην απελπισία τους. Όταν ένα παιδί νιώθει, ότι δεν έχει μέλλον, ότι τώρα δεν θα μπορεί να παντρευτεί, δεν θα μπορεί να ζήσει, τι θα κάνει; Τι αισθήματα νομίζετε ότι μπαίνουν  στην καρδιά του; Δεν μπαίνει η απελπισία; Εδώ στα καλά καθούμενα που τα έχουν όλα και απελπίζονται. Φανταστείτε στα δύσκολα τι θα κάνουνε.

Θέλει ο σατανάς λοιπόν σε πρώτη φάση, να σκοτώσει το σώμα, να το εξαθλιώσει, να το ταπεινώσει και να αναγκάσει αυτούς τους ανθρώπους, εξαιτίας του σώματος να υποταχθούν σ’ εκείνον. Γιατί δεν τον νοιάζει σας είπα το σώμα μας, δεν τον απασχολεί. Ξέρει τους τρόπους να το ταπεινώσει. Τον απασχολεί όμως η ψυχή μας. Αλλά για να γίνει αυτό, να ταπεινωθεί η ψυχή, πρέπει πρώτα να ταπεινώσει το σώμα μας. Γι’ αυτό έρχεται ο πρώτος πόλεμος της πείνας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης. 

Ξεκίνησε σιγά-σιγά με δόλο και πονηριά 

ο δεύτερος διωγμός του Χριστού!       

Αυτός είναι ο δεύτερος πόλεμος πριν από τα έσχατα!

Ο δεύτερος πόλεμος έχει ήδη αρχίσει, τόσο σιγά, τόσο πονηρά και τόσο δόλια, που θα γίνονται τέτοια πράγματα, που και εσείς δεν θα μπορείτε να τα καταλάβετε. Δεν θα μπορείτε να κατανοήσετε με ποια λογική θα γίνονται. Κι’ όμως για τον περισσότερο κόσμο,  που θα έχει πεισθεί από τους ηγέτες του σατανά, θα είναι μια πραγματικότητα! Θα πεισθούν όλοι οι ηγέτες, ότι πρέπει να είμαστε μια πολιτισμική δήθεν κοινωνία! Ξέρετε για ποιον λόγο; Θα σας πω. Τον σατανά δεν τον  απασχολεί, ούτε ο Βουδισμός, ούτε ο Ινδουισμός, γιατί δικές του θρησκείες είναι. Αυτός έβγαλε όλες αυτές τις θεότητες της βουδιστικής και ινδουιστικής θρησκείας. Θέλετε αποδείξεις γι’ αυτό; Μα αφού πιστεύουν και λατρεύουν τα φίδια! Πιστεύουνε σε πράγματα τα οποία είναι σατανικά! Ποιος τους τα έδωσε αυτά; Μήπως ο Θεός; Όχι, παιδία μου. Ο σατανάς τους τα έδωσε. Είναι δικός τους.

Δεν τους απασχολεί λοιπόν ούτε ο βουδισμός, ούτε και ο ινδουισμός. Δεν τους απασχολεί όμως ούτε και ο μουσουλμανισμός, γιατί ξέρει ότι με το δώρο που τους έδωσε, ότι δήθεν ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος, τους έχει ξεγελάσει. Πράγματι μέσα στο κοράνιο λέει, ότι ο Αλλάχ είναι πολυεύσπλαχνος. Έτσι λένε οι μουσουλμάνοι. Μόνο που οι ίδιοι ενεργούν σατανικά, γιατί με τον τρόπο που ζούνε σκοτώνουν ο ένας τον άλλον ισχυρίζοντας δήθεν ότι ο Θεός είναι θεός της πίεσης και της βίας!!!  Και αυτό το δείχνουνε με τη ζωή τους, με όλους εκείνους τους καμικάζι, που ζώνονται με βόμβες και σκοτώνουν πάρα πολλά άτομα. Έχουν επίσης τέτοιο μίσος για τον Χριστιανισμό, που μόλις δουν μικρά αθώα παιδιά να ομολογούν τον Χριστό, τα σφάζουνε ή τα κρεμάνε! Τα έχετε δει και τα έχετε ακούσεις στις τηλεοράσεις. Μια φορά έδειχνε ένα μικρό παιδάκι του Δημοτικού Σχολείου, που έλεγε ότι «εγώ είμαι Χριστιανός» και το κρεμάσανε!!!

Δεν τον απασχολεί λοιπόν τον σατανά ούτε ο βουδισμός, ούτε ο μουσουλμανισμός, ούτε  ο ινδουισμός, ούτε καμία άλλη θρησκεία. Ξέρετε ποιος τον απασχολεί; Αυτόν τον οποίο μισεί κατάβαθα, γιατί νομίζει ότι του πήρε δήθεν την θέση! Τον Υιό του Θεού μισεί ο σατανάς! Ο

Εωσφόρος μισεί τον Χριστό, γιατί Τον θεωρεί δήθεν υπαίτιο, που δεν βρίσκεται αυτός αμέσως μετά τον Θεό. Θέλει να είναι κι εκείνος θεός! Γι’ αυτό και όλο το μίσος του στρέφεται εναντίων του Χριστού. Γι’ αυτό και θα έλθει σαν Αντίχριστος. Το καταλαβαίνεται αυτό;

Γι’ αυτό και όσοι από εμάς θα πιστεύουμε βαθιά στον Χριστό, τώρα θα περάσουμε έναν δεύτερο πόλεμο. Θα απαγορευθεί από τους ηγέτες να φοράμε σταυρούς! Θα απαγορευθεί επίσημα να

διακηρύξουμε δημόσια την πίστη μας! Θα φτάσουμε σε τέτοιο σημείο, που όποιος θα μιλάει για Χριστιανισμό, για Ορθοδοξία και για Ελλάδα, επειδή συνυφάνθηκε η Ελλάδα με την Ορθοδοξία, θα τον θεωρούν ακραίο στοιχείο και θα τον πολεμούν! Και μην εκπλαγείτε, αν τον στέλνουν και στα δικαστήρια, γιατί τόλμησε να μιλήσει για τον Χριστιανισμό και ότι είναι ορθόδοξος Έλληνας! Θα τα δείτε αυτά! Πολλά μέρη δικά μας, Ελληνικά και Χριστιανικά, θα κατοικηθούν από ξένους ανθρώπους. Από ανθρώπους που πιστεύουν στον μουσουλμανισμό και σε άλλες θρησκείες και θα είμαστε ανίσχυροι να τα υπερασπιστούμε. Θα γίνει ξανά ο Χριστιανισμός μια μυστική οργάνωση πλέον. Θα πιστεύουν κρυφά, θα προσεύχονται κρυφά, θα λειτουργούνται κρυφά, θα μεταλαβαίνουνε κρυφά. Σίγουρα θα με ρωτήσετε: «Καλά όλοι οι υπόλοιποι Χριστιανοί τι θα γίνουν;» Θα υπάρχει Χριστιανισμός, παιδιά μου. Θα υπάρχουνε και Εκκλησίες. Θα υπάρχουνε και θείες Λειτουργίες. Μόνο που αυτές οι Εκκλησίες δεν θα είναι του Χριστού. Θα είναι του Αντίχριστου! 

Θα επιτρέψει ο σατανάς, για να χτυπήσει ακόμα πιο πολύ τον Χριστό στην καρδιά, να υπάρχουν Εκκλησίες με παπάδες και δεσποτάδες, μόνο που θα τους έχει διατάξει πιο πριν: «Ναι, σας το επιτρέπω να κάνετε Λειτουργίες,  μόνο που θα μνημονεύεται εμένα και τον Ψευδοπροφήτη μου!» Όπως παλιά μνημονεύαμε τους Βασιλείς, όπως μνημονεύουμε τον Αρχιεπίσκοπο και λέμε «υπέρ του Αρχιεπισκόπου …», τότε θα μνημονεύετε πρώτα ο αρχηγός του κράτους της παγκόσμιας κυβέρνησης, που θα είναι ο Αντίχριστος και στη συνέχεια θα μνημονεύετε και ο Ψευδοπροφήτης, σαν τον Αρχιεπίσκοπο της πανθρησκείας, που θα δημιουργήσουνε. Τότε αυτόματα πλέον δεν θα υπάρχει το Άγιο Πνεύμα εκεί. Θα έχει φύγει. Γι’ αυτό και η Θεία Κοινωνία που θα παίρνουν οι άνθρωποι, θα νομίζουνε ότι είναι Σώμα και Αίμα Χριστού, αλλά δεν θα είναι! Θα είναι κοινωνία μαύρη και άραχνη και σατανικιά! Γι’ αυτό και η αληθινή Θεία Κοινωνία, θα τελείται μυστικά από ευσεβείς ιερείς, οι οποίοι θα είναι πολύ λίγοι.

Αυτός θα είναι ο δεύτερος πόλεμος: Ο δεύτερος μεγάλος διωγμός του Χριστού!

Ο Θεός αποκαλύπτει τώρα στα έσχατα το μήνυμα της θεϊκής μητρικής Του λατρείας στα  παιδιά Του και μας ζητάει: «Αγαπήσετε τον Γιό Μου, σαν Γιό σας 

και Θεό σας, όπως Τον αγάπησε η Παρθένος Μαριάμ»

Γι’ αυτό και τώρα αποκαλύπτεται το μεγαλύτερο μυστήριο της  Αγίας Τριάδος:

Η μητρική αγάπη του Θεού, που σαν Μητέρα αναζητά τα μωρά Του και ζητάει από όλα τα σπλάχνα Του, σαν μωρά να κρυφτούν στην αγκαλιά Του. Είναι ερωτευμένος ο Θεός Πατέρας μαζί μας!

Μας ζητάει ακόμα  να αγαπήσουμε τον Γιο Του, σαν Γιό μας και Θεό μας, όπως Τον αγάπησε η Παρθένος Μαριάμ. Ξέρετε γιατί; Πριν ο Θεός επιτρέψει ο Γιός Του να περάσει όλη αυτή την θλίψη του  διωγμού και της σταυρικής Του θυσίας, επέτρεψε σε μια γυναίκα, την Βασίλισσά Του Μαριάμ, να σκεπάσει, να περιφρουρήσει και να διαχύσει μέσα στην καρδιά του  μικρού Ιησού την άπειρη ερωτική, μητρική της αγάπη, γιατί σαν άνθρωπος θα υπέφερε, κι Εκείνη Του έδινε όλη αυτή τη χαρά. Επέτρεψε ο Θεός, η Παναγία ανθρώπινα να μεταφέρει όλη της την ερωτική, μητρική αγάπη στο Μωρό της, για να μπορέσει ο Ιησούς, σαν άνθρωπος, να αντέξει όλα αυτά που θα υπέφερε για την ανθρωπότητα.

Θεού, που σαν Μητέρα αναζητά τα μωρά Του και ζητάει από όλα τα σπλάχνα Του, σαν μωρά να κρυφτούν στην αγκαλιά Του. Είναι ερωτευμένος ο Θεός Πατέρας μαζί μας! Μας ζητάει ακόμα 

Και τώρα, πριν τον δεύτερο Του διωγμό, θα επιτρέψει πάλι ο Θεός Πατέρας, όχι τώρα μόνο από μια γυναίκα, αλλά από άπειρες μητρικές καρδιές, όσες θα δεχθούν το μήνυμά Του, να αγαπήσουν τον Γιό Του πάλι, σαν δικό τους Γιό και Θεό τους, ξέροντας τώρα ότι ο Ιησούς δεν είναι μόνο άνθρωπος αλλά είναι και Θεός. Σαν Υιό Του Θεού, θα Τον λατρέψουν μέσα στην καρδιά τους, αλλά και σαν άνθρωπο θα Τον αγαπήσουν, σαν δικό τους Μοναχογιό, τόσο δυνατά, τόσο τρυφερά, τόσο στοργικά, που αυτές οι μητρικές καρδιές, θα επιτρέψει ο Θεός Πατέρας, να αντιταχθούν πλέον, αντί του Υιού Του, ενάντια στον Ψευδοπροφήτη και στον Αντίχριστο.

Αυτό θα ξεκινήσει τώρα. Και για να είμαι πιο ακριβής, ήδη ξεκίνησε. Ήδη διαχέεται σε όλο τον κόσμο το μήνυμα του μητρικού Του έρωτα, το μήνυμα της μητρικής Του αγάπης, το μήνυμα της θεϊκής Του λατρείας, που έχει για εμάς. Ότι δηλαδή, σαν Μαμά μας λατρεύει και σαν μωρά θέλει εμείς να κρυφτούμε στην αγκαλιά Του. Και θέλει να αγαπήσετε όλοι σας τον Ιησού, σαν δικό σας Μωρό, σαν δικό σας πολυαγαπημένο Βρέφος.

Να θυμάστε την Γέννηση του Χριστού, να θυμάστε τη χαρά που είχαν όλοι εκείνοι που πήγαν να Τον δουν, να Τον αγκαλιάσουν, να φιλήσουν αυτό το Βρέφος, τον Ιησού, γιατί μόνο το θείο Βρέφος Ιησού, θα μπορέσει να σας βοηθήσει να αντέξετε, να  πολεμήσετε, να αντισταθείτε στον Αντίχριστο και στον Ψευδοπροφήτη. Θα είναι ο μόνος, που ενώ θα Τον νιώθετε σαν πληγωμένο Βασιλιά πάνω στο σταυρό, μέσα στην καρδιά σας θα Τον νιώθετε και θα Τον λατρεύεται σαν Βρέφος. Ξέρετε γιατί; Γιατί μόνο το βρέφος δίνει την φοβερή δύναμη στη μάνα, να αρνείται τα πάντα για χάρη του μωρού της. Κανένας, ούτε φίλος, ούτε σύζυγος, ούτε αδελφός, δεν μπορεί να έχει τόση δύναμη αγάπης απέναντι στον σύζυγο, στον φίλο, στον αδελφό, απ’ ότι το μωρό. Το καταλάβατε αυτό;

Γι’ αυτό εύκολα χωρίζουν οι σύζυγοι. Εύκολα χωρίζουν επίσης οι φίλοι. Εύκολα χωρίζουν τα αδέλφια. Αλλά δεν χωρίζει εύκολα η μάνα από το μωρό της.

Γι’ αυτό και σας παραδίδεται τώρα το Βρέφος Ιησού, για να μπει στην καρδιά σας, σαν μοναδικό   και θα είναι γνωστός σε όλο τον κόσμο, σε όλη την ανθρωπότητα.

Βρέφος πολυαγαπημένο και να γίνει ο έρωτας της καρδιά σας. Αλλά ταυτόχρονα να νιώθετε αυτόν τον μικρό Ιησού και σαν πληγωμένο Βασιλιά πάνω στο σταυρό, που υποφέρει ξανά και θα Τον δείτε σε λίγο να υποφέρει περισσότερο, γιατί ο διωγμός Του θα είναι πασιφανής

Μόνο που ο Ιησούς τώρα θέλει να μας δώσει την δύναμη πώς να πολεμήσουμε. Εκείνος θα μας φωτίσει και θα μας δείξει τους τρόπους και τους δρόμους, που εμείς θα ακολουθήσουμε και θα αγωνιστούμε, ώστε να τα καταφέρουμε να αντέξουμε σε αυτό που έρχεται. Αλλά γι’ αυτόν τον τρόπο που θα αγωνιστούμε, θα σας τον αναφέρω την επόμενη φορά. Τώρα πρέπει εσείς δύο πράγματα να αποφασίσετε: Εάν θα μπείτε στην αγκαλιά του Θεού και βαθιά στην καρδιά Του. Και αν αποφασίσετε να κάνετε το θείο Βρέφος Ιησού, το Βρέφος της ψυχής σας, τον έρωτα της καρδιά σας. Ή μήπως θα παραμείνετε  ολιγόπιστοι ή άπιστοι έξω από αυτό το μήνυμα Του; Αυτό εξαρτάται από σας…

Επίλογος

Εύχομαι ο Θεός να σας φωτίσει και σε αυτή την θεία Λειτουργία να σας δώσει όλη εκείνη την θεϊκή σύνεση, να κατανοήσετε τα μηνύματα αυτά, να αγαπήσετε έγκαιρα τον Γιό Του και να Τον βάλετε σαν Βρέφος στην καρδιά σας και να γίνει Αυτό ο μοναδικός σας πραγματικός έρωτας. Αυτός ο θεϊκός έρωτας θα σας δώσει τέτοια θυσιαστική δύναμη αγάπης, που το ένα θαύμα θα ακολουθεί το άλλο και η ζωή σας δεν θα ναι πλέον απλή και κοινή, αλλά θα είναι μια  θαυμαστή ζωή, από την πολλή θαυματουργία που θα γίνεται.

Τα χρόνια είναι πολύ περιορισμένα, τα χρόνια της γαλήνης και της ειρήνης τέλειωσαν. Η ειρήνη φεύγει πλέον από τον κόσμο και η γαλήνη φεύγει από τις ψυχές. Όχι όμως από εκείνες τις ψυχές, που θα αποδεχτούν να έχουν τον Θεό Πατέρα, σαν Μάνα και Πατέρα τους. Θα δείτε πράγματα τόσο θαυμαστά, που θα λέτε: «Θεέ μου, από τη μια λυπάμαι για όλα αυτά τα κακά που  έρχονται, από την άλλη όμως είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί ξαναζώ τη ζωή των πρώτων Χριστιανών με τα τόσα θαύματα, που συνέβαιναν τότε στους Αγίους.

Εύχομαι ο Θεός να σας ευλογήσει όλους! Αμήν.

Κήρυγμα πατρός Ελπιδίου

πηγή