Η φροντίδα μας για την ταφή του νεκρού

Όταν πληροφορούμαστε την εκδημία κάποιου ανθρώπου, είτε γνωστού μας είτε αγνώστου μας, το πρώτο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να ευχηθούμε υπέρ αναπαύσεως του κεκοιμημένου.

Στα μοναστήρια, όταν κοιμηθεί ένας αδελφός, χτυπάει πένθιμα η καμπάνα.

Οι άλλοι μοναχοί, όπου και αν βρίσκονται, στον κήπο, στο μαγειρείο, στο ξυλουργείο, της μονής, μόλις ακούνε τον χαρακτηριστικό ήχο της καμπάνας, σταματούν αμέσως το διακόνημά τους και κάνουν την προσευχή τους υπέρ αναπαύσεως του κεκοιμημένου, χωρίς καν να γνωρίζουν ακόμη πως ονομάζεται ο αδελφός που αναπαύθηκε. 

Η ίδια καλή συνήθεια υπάρχει μέχρι σήμερα και στα χωριά. Μόλις κοιμηθεί κάποιος χωριανός, χτυπάει πένθιμα η καμπάνα της εκκλησίας. Στο άκουσμα της καμπάνας οι συγχωριανοί τους σταματούν προς στιγμήν τις δουλείες τους, κάνουν το σταυρό τους και λένε: «Θεός σχωρέσ’ τον».
Το ίδιο να κάνουμε κι εμείς. Όταν ακούμε ότι κάποιος συγχωρέθηκε, να ευχόμαστε να τον αναπαύσει ο Άγιος Θεός στην Βασιλεία Του.

Ετοιμασία και πρόθεση του νεκρού

Εάν το πρόσωπο ου αναπαύθηκε είναι συγγενικό μας πρόσωπο ή δεν είχε κανέναν άνθρωπο να τον φροντίζει, έχουμε καθήκον ιερό να φροντίσουμε κατόπιν τα της κηδείας του. Tο ουσιαστικό «κηδεία» παράγεται από το αρχαίο ουσιαστικό «κήδος», που σημαίνει φροντίδα, ενδιαφέρον, και το ρήμα «κηδεύω» σημαίνει επιμελούμαι, περιποιούμαι, συγυρίζω νεκρό, εκτελώ τα της ταφής του. άρα φροντίζουμε για τον νεκρό μας και μάλιστα με πολλή επιμέλεια, με πολλή αγάπη, με πολλή στοργή.Εκδηλώνουμε αυξημένο ενδιαφέρον για την ετοιμασία, την πρόθεση, την εκφορά, την νεκρώσιμη Ακολουθία και την ταφή του. δείχνουμε όλο το σεβασμό και την τιμή μας προς την ιερότητα του θεόπλαστου σώματός του, έστω και αν αυτό είναι νεκρό. Το θεωρούμε ιδιαίτερη ευλογία, αν ήμασταν εμείς το πρόσωπο εκείνο στα χέρια του οποίου ο άνθρωπός μας άφησε την τελευταία αναπνοή του, αν αξιωθήκαμε εμείς της ύψιστης τιμής να του κλείσουμε τα μάτια, κάτι που και οι συγγενείς μας που φεύγουν πάρα πολύ το ποθούν. «Ο Θεός να μ’ αξιώσει να μου κλείσεις τα μάτια», είναι η συνήθης ευχή του λαού.

Κατόπιν σταυρώνουμε το σώμα του με το δεξί του χέρι που είναι ακόμη ζεστό και έχει την ευκινησία να κάνει με την βοήθειά μας το σημείο του σταυρού. Πλένουμε το σώμα του με συστολή και το ντύνουμε με καινούργια ρούχα, που συμβολίζουν «το καινόν ένδυμα της αφθαρσίας» με το οποίο περιβάλλεται ο άνθρωπος που εισέρχεται στην αιωνιότητα. Τοποθετούμε τη σορό του νεκρού επάνω σε λευκό σεντόνι, το νεκροσάβανο, με κατεύθυνση προς την ανατολή. Συγκεντρώνουμε όλα τα απαραίτητα: την εικόνα, το καντήλι που θα καίει, τη λαμπάδα, τα κεριά, το θυμιατήρι με το λιβάνι και ότι άλλο χρειάζεται για την πρόθεση (έκθεση) του νεκρού.

Μόλις ολοκληρωθεί η προετοιμασία της σορού του νεκρού, καλούμε τον ιερέα να του κάνει τρισάγιο, δηλαδή να του διαβάσει τις προσευχές για «την αναχώρηση της ψυχής» που όρισε η Εκκλησία μας να διαβάζονται στους κεκοιμημένους. Επίσης γνωρίζουμε της εκδημία του αγαπητού προσώπου μας στους συγγενείς, τους γνωστούς και τους φίλους του, οι οποίοι σπεύδουν να μας συμπαρασταθούν. Καθόμαστε όλοι γύρω από τη σορό του νεκρού. Κάποιες στιγμές που ανοίγει μικρή συζήτηση καταθέτουμε καλές αναμνήσεις μας από τους αγώνες και τα παλαίσματα του μεταστάντος. Κυρίως προσευχόμαστε, σιωπηλοί επαναλαμβάνοντας την ευχή: «Ανάπαυσον, Χριστέ, την ψυχή του δούλου (της δούλης) σου…», ενώ κάποιος απ΄ όλους μας, που εναλλάσσεται διαβάζει το Ψαλτήρι.

Όλο το χρονικό διάστημα της προθέσεως του νεκρού, που διαρκεί περίπου ένα εικοσιτετράωρο, δεν μας κάνει καρδιά να απομακρυνθούμε από τη σορό του προσφιλούς κεκοιμημένου μας. Έχει την ερμηνεία της η παράδοση αιώνων σύμφωνα με την οποία οι χριστιανοί ξενυχτούσαν τον νεκρό, προσευχόμενοι γύρω από τη σορό του. Υπογραμμίζει πόσο κοντά ένιωθαν ο ένας με τον άλλον.

Εκφορά του νεκρού

Όταν πλησιάσει η ώρα που ορίστηκε για την Εξόδιο Ακολουθία, έρχεται πάλι ο ιερέας στο σπίτι, ξανακάνει τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως του κεκοιμημένου και κατόπιν σχηματίζεται σεμνότατη πομπή που κατευθύνεται προς τον ιερό ναό. Όπως οι άγιοι άγγελοι περιβάλλουν την θεοφιλή ψυχή του μεταστάντος με δόξα και τιμή υπερκόσμια και τον δορυφορούν «ως στεφανίτην», έτσι και οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γνωστοί του περιστοιχίζουμε με βαθύτατο σεβασμό και τιμή τη σορό του νεκρού μας, εκδηλώνοντας ποικιλοτρόπως την αγάπη και την στοργή μας. Η πομπή αυτή δεν θεωρείται επισημότερη, αν έχει στεφάνια, αγήματα ή φιλαρμονική. Τα κριτήρια μας σε τέτοιες περιπτώσει δεν πρέπει να είναι κοσμικά αλλά πνευματικά. Μπροστά στο θάνατο καταργούνται όλες οι διακρίσεις. Το μόνο που έχει σημασία είναι η ιεροπρέπεια και η συναίσθηση ότι όσοι και αν είμαστε αυτοί ου ακολουθούμε την κηδεία, λιγότεροι ή περισσότεροι, φτωχότεροι ή πλουσιότεροι, άσημοι κατά κόσμον ή επίσημοι, πηγαίνουμε να παραδώσουμε τον άνθρωπό μας στα χέρια του Θεού.

Την ιερή Αποκαθήλωση και Ταφή του Κυρίου μας την τέλεσαν όλες και όλες έξι έως δώδεκα ψυχές, αλλά με πόση ιεροπρέπεια τέλεσαν το ύστατο χρέος της Αποκαθήλωσης και της Ταφής του Κυρίου μας!

Εξόδιος Ακολουθία

Η σεμνότατη πομπή φθάνει στον ιερό ναό, όπου τελείται υπέρ αναπαύσεως του κεκοιμημένου η Εξόδιος Ακολουθία της Εκκλησίας μας.

Κάθε λέξη της εξαίρετης αυτής Ακολουθίας είναι για τον μεταστάντα ότι μια σταγόνα νερό για τον διψασμένο. Πόσο ωραίο πράγμα είναι να τελείται με άνεση χρόνου από πυκνό εκκλησίασμα προσευχομένων πιστών, που η θερμή ικεσία τους θα φθάνει στον θρόνο του Θεού ως δέσμη προσευχής, για να κινήσει την ευσπλαχνία Του! την ώρα εκείνη το νεκρό σώμα του μεταστάντος δεν βλέπει τα πλήθη των πιστών που κατακλύζουν τον ιερό ναό, δεν ακούει τους θεσπέσιους ύμνους, δεν οσφραίνεται την ευωδία του θυμιάματος. Αλλά η ψυχή του αισθάνεται τις προσφερόμενες υπέρ αυτής προσευχές και είναι ευγνώμων στους ανθρώπους που τις απευθύνουν.

Δυστυχώς στις ημέρες μας πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν το βαθύτερο νόημα και τη μεγάλη σπουδαιότητα της Νεκρώσιμης Ακολουθίας. Ορισμένοι έρχονται μόνο για να συλλυπηθούν τους συγγενείς. Δεν μπαίνουν καθόλου στο ναό. Κάθονται έξω. Άλλοι κάνουν πολιτική κηδεία, που σημαίνει ότι δεν πιστεύουν καν στην μετά θάνατον ζωή. Δεν έχουν κατανοήσει πόσο αναγκαίο είναι να συμπροσευχηθούν μαζί με άλλους αδελφούς, να καθικετεύσουν τον Άγιο Θεό να αναπαύσει τον μεταστάντα στη Βασιλεία Του.

Ταφή του νεκρού

Μετά την Εξόδιο Ακολουθία σχηματίζεται πάλι σεμνότατη πομπή. Προηγείται ο Τίμιος Σταυρός, το σύμβολο της νίκης του Σωτήρος Χριστού εναντίον του θανάτου και του άδου, ακολουθούν λαμπάδες, οι χοροί των ιεροψαλτών και ο ιερός κλήρος με θυμιατήρια. Μετά ακολουθεί το φέρετρο με τον νεκρό, οι συγγενείς και οι άλλοι πιστοί. Κατευθυνόμαστε προς τον τάφο, όπου γίνεται η ταφή. Παραδίδουμε το νεκρό σώμα του μεταστάντος στη γή, εκπληρώνοντας το θείο πρόσταγμα «γη ει και εις γην απελεύση» (Γεν. γ΄ 19). Αλλά ταυτόχρονα κηρύττουμε και την πίστη μας στην ανάσταση, διότι η σύντομη Ακολουθία της ταφής συνήθως επισφραγίζεται με το «Ότε κατήλθες προς τον θάνατον…» και το «Χριστός ανέστη…».

Στις ιερές Μονές είναι πολύ συγκινητικό και κάτι ακόμη που γίνεται επί του τάφου. Ο προεξάρχων της ταφής δίνει το κέλευσμα και κάνουν οι πατέρες το καθιερωμένο κομποσχοίνι υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του κεκοιμημένου.

Δεξίωση

Ο καφές που προσφέρεται σε όλους μετά την κηδεία, η δεξίωση, και το οικογενειακό τραπέζι που παρατίθεται σε στενότερο κύκλο, η «παρακαλιά» ή η «μακαριά», προσφέρονται και για να παρακληθούν οι οικείοι του μεταστάντος, που είναι πονεμένοι από το πρόσφατο πένθος, αλλά κυρίως προσφέρονται για να ευχηθούν οι αδελφοί υπέρ αναπαύσεως του κεκοιμημένου.

Ευτρεπισμός του τάφου

Εδώ τελειώνει η φροντίδα μας για την ταφή του νεκρού μας. Εναποθέσαμε το σορό του στην τελευταία επί της γης κατοικίας του. Θα κάνουμε τις επόμενες ημέρες τις απαραίτητες εργασίες και για τον ευτρεπισμό του τάφου του που θα πρέπει να είναι απλός χωρίς υπερβολικά πράγματα τα οποία δεν προσφέρουν τίποτα στον κεκοιμημένο. Καλύτερα είναι να δώσουμε τα χρήματα που διαθέτουμε σε φιλανθρωπίες υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του ανθρώπου μας (οι οποίες θα τον ωφελήσουν) παρά σε μάρμαρα και περιττές ακρότητες που παρατηρούνται στα κοιμητήρια.

Στα μοναστήρια οι τάφοι των μοναχών έχουν μόνο έναν σταυρό που γράφει το όνομά τους. Ο χώρος της ταφής βεβαίως και θα πρέπει να διατηρείται καθαρός και ευπρεπισμένος, δείχνοντας και δι’ αυτού του τρόπου την αγάπη μας στον κεκοιμημένο ο οποίος ευαρεστείται και εύχεται υπέρ ημών.

από το βιβλίο: "Η φροντίδα μας για την ταφή του νεκρού"
του Αβραάμ Μ. Κόκαλη
πηγή

ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ π.ΘΕΡΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΜΑΤΟΣ

Το ξεχασμένο Μυστήριο: εκκλησιολογικές συνέπειες του Αγίου Χρίσματος - π. Βασίλειος Θερμός 

πηγή Αναστάσιος

Πρίν ἀπό ὁ,τιδήποτε ἄλλο, ἄς παραθέσουμε τήν εὐχή πού διαβάζεται στό μυστήριο τοῦ Χρίσματος, μόλις ὁ νεοφώτιστος βγεῖ ἀπό τήν κολυμβήθρα:

"Εὐλογητός εἶσαι, Κύριε, Θεέ Παντοκράτορα, πηγή τῶν ἀγαθῶν, ἥλιε δικαιοσύνης, πού ἔλαμψες σ' ἐκείνους πού ἦταν στό σκοτάδι φῶς σωτηρίας μέ τή φανέρωση τοῦ μονογενοῦς Σου Υἱοῦ καί Θεοῦ μας, καί χάρισες σ' ἐμᾶς τούς ἀνάξιους τή μακάρια κάθαρση μέ τό ἅγιο Βάπτισμα καί τόν θεϊκό ἁγιασμό μέ τό ζωοποιό Χρῖσμα. Σύ πού καί τώρα θέλησες νά ἀναγεννήσης τόν δοῦλο Σου τό νεοφώτιστο μέ νερό καί Πνεῦμα καί νά τοῦ δωρίσης τήν ἄφεση τῶν ἑκουσίων καί ἀκουσίων ἁμαρτημάτων του, Σύ λοιπόν, Δέσποτα, εὔσπλαγχνε παμβασιλέα, χάρισέ του καί τήν σφραγῖδα τῆς δωρεᾶς τοῦ ἁγίου καί παντοδυνάμου καί προσκυνητοῦ Σου Πνεύματος, καί τήν μετάληψη τοῦ Ἁγίου Σώματος καί τοῦ Τιμίου Αἵματος τοῦ Χριστοῦ Σου. Φύλαξέ τον στόν δικό σου ἁγιασμό, στερέωσέ τον στἠν Ὀρθόδοξη πίστη, σῶσε τον ἀπό τόν πονηρό καί ἀπό ὅλα τά τεχνάσματά του, καί διατήρησε τήν ψυχή του μέ τόν σωτήριο φόβο σου σέ ἁγνότητα καί ἁγιότητα, ὥστε νά Σοῦ γίνεται ἀρεστός μέ κάθε ἔργο καί λόγο, καί νά γίνη γιός καί κληρονόμος τῆς ἐπουράνιας Βασιλείας Σου, διότι Σύ εἶσαι ὁ Θεός μας, Θεός πού ἐλεεῖς καί σώζεις, καί σέ Σένα ἀναπέμπουμε δόξα, στόν Πατέρα καί στόν Υἱό καί στό Ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν".

Καί ὁ ἱερέας χρίει μέ ἅγιο μῦρο τό μέτωπο, τό στόμα, τούς κροτάφους, τό στῆθος, τά χέρια, τά πόδια, τήν πλάτη τοῦ νεοφωτίστου.

Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία ἦταν ἔντονη ἡ συνείδηση τῆς ἀνάγκης γιά τή λήψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς ἀπόλυτη προϋπόθεση προκειμένου κάποιος νά εἶναι πραγματικός χριστιανός (σήμερα δυστυχῶς μόνο οἱ "χαρισματικοί" αἰσθάνονται αὐτή τήν ἀνάγκη).

Οἱ ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ποικίλες· μέ τό Χρῖσμα τίθενται σέ ἐφαρμογή οἱ ἁγιαστικές ἐνέργειες. Πρόκειται γιά πραγματική ἐπιφοίτηση ὅπως κατά τήν Πεντηκοστή: "Ἀλλά καί σ' αὐτόν πού ἔχει ἁγιασθῆ μέ τήν ἱερότατη τελετή τῆς θείας γέννησης (Βαπτίσματος), ἡ τελειωτική χρίση τοῦ μύρου δωρίζει τήν ἐπιφοίτηση τοῦ θεαρχικοῦ Πνεύματος" (Περί εκκλησιαστικής ιεραρχίας). Ἡ ἀλλοίωση πού ἐπιφέρει στόν πιστό παριστάνεται χαρακτηριστικά ὡς μόνιμο ἐντύπωμα στήν καρδιά του: "Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ὡς γλῶσσα τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ‘κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου’ (Ψαλμ. 44: 2), ἀποτυπώνει τό σημεῖο τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μέ χαρτί καί μελάνι ἀλλά μέ τό μῦρο τῆς χρίσεως, καί χαράζει στίς καρδιές τῶν πιστῶν σάν σέ καινούργιο βιβλίο τό σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶπε καί ὁ προφήτης: ‘Καί ἔγραψα τό νόμο μου στίς καρδιές τους’ (Ἱερεμ. 31: 33)" (Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως). Ποιητικά στήν Παλαιά Διαθήκη εἶχε ἀποδοθῆ μέ τήν ὑπέροχη φράση "Βάλε με σφραγῖδα στήν καρδιά σου" (Ἆσμα Ἀσμάτων 8: 6), ὅπου ὁ ἐραστής Χριστός ἀπευθύνεται στήν ἀγαπημένη Του ψυχή.

Ἕνας ἄλλος τρόπος νά ἀντιληφθοῦμε τή σπουδαιότητα τοῦ Μυστηρίου εἶναι νά κατανοήσουμε ὅτι πρόκειται γιά χειροτονία. Γράφει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας: "Ἀφοῦ, λοιπόν, πήραμε τήν πνευματική μας ὕπαρξη καί γεννηθήκαμε μέ τόν τρόπο αὐτό (μέ τό Βάπτισμα), εἶναι φυσικό ν' ἀποκτήσουμε καί τήν κατάλληλη ἐνέργεια καί κίνηση. Αὐτή τήν ἐνέργεια καί κίνηση μπορεῖ νά μᾶς τή δώση τό μυστήριο τοῦ θειοτάτου μύρου. Καί πράγματι. Τό ἅγιο μῦρο δραστηριοποιεῖ τίς πνευματικές μας ἐνέργειες δυναμώνοντας στόν ἕνα αὐτήν, στόν ἄλλο τήν ἄλλη καί στόν τρίτο περισσότερες... Πρῶτα ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔχριε καί τούς βασιλεῖς καί τούς ἱερεῖς μέ τόν ἴδιο τρόπο. Τώρα ὁ θεσμός τῆς Ἐκκλησίας ἀναδεικνύει βασιλεῖς ἐκείνους πού χρίονται με μῦρο, στούς δέ ἱερεῖς ἐπιθέτει τά χέρια τοῦ ἀρχιερέως καί εὔχεται τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τοῦτο θέλει νά δείξη ἀκριβῶς ὅτι καί τό ἕνα Μυστήριο καί τό ἄλλο, τῆς χειροτονίας, ὁδηγοῦν καί τά δύο στό ἴδιο ἀποτέλεσμα καί ἔχουν μέσα τους τήν ἴδια δύναμη".

Ἴδιο ἀποτέλεσμα, ἴδια δύναμη! Εἶναι ἀνυπολόγιστη ἡ ἐκκλησιολογική σημασία αὐτῆς τῆς ἀλήθειας. Ἐκκλησία εἶναι πλέον ἡ ἐν Χριστῷ σύναξη τῶν χειροτονημένων! Ἡ ἀρχική παροχή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνονταν μόνο ἀπό τούς ἀποστόλους καί ἀπό ἐπισκόπους. Γι' αὐτό τό λόγο τό ἅγιο μῦρο μπορεῖ νά ἁγιασθῆ μόνο ἀπό ἐπίσκοπο. Ἔτσι, παρά τό γεγονός πώς ἡ χρίση τελεῖται καί ἀπό τόν ἱερέα, ἐπέχει θέση χειροτονίας, τήν ὁποία φυσικά τελεῖ μόνο ὁ ἐπίσκοπος.

Μέ ἄλλα λόγια, μόλις ὁ βαπτισθείς ἐξέλθη ἀπό τήν κολυμβήθρα, ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς χειροτονίας του. Δέχεται τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε νά ἀναλάβη τό ἔργο τοῦ λαϊκοῦ, νά εἶναι μέλος τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. "Ὅλες οἱ χειροτονίες στά βασικά δομικά λειτουργήματα τῆς Ἐκκλησίας (λαϊκοῦ, διακόνου, πρεσβυτέρου καί ἐπισκόπου) λαμβάνουν χώρα ἀπαραιτήτως μέσα στή Θ. Εὐχαριστία. Τό Βάπτισμα καί τό Χρῖσμα, πού εἶναι ἡ "χειροτονία" τῶν λαϊκῶν- γιατί λαϊκός δέν εἶναι, ὅπως συνήθως νομίζεται, ὁ μή χειροτονημένος, ἀλλά αὐτός πού μέ τό Βάπτισμα καί τό Χρῖσμα εἶναι τακτικό μέλος τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως μέ ὅλα τά δικαιώματα καί τίς ὑποχρεώσεις πού αὐτό συνεπάγεται- αὐτά τά δύο Μυστήρια ἦταν ἑνωμένα μέ τήν Εὐχαριστία στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, καί ἦταν ἀδιανόητα χωρίς αὐτήν, ὅπως καί οἱ χειροτονίες" (Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννης).

Ἄν προσέξουμε τήν εὐχή τοῦ Χρίσματος πού εἴδαμε στήν ἀρχή, εἶναι αὐτό τό Μυστήριο πού καθιστᾶ δυνατή τή Θεία Κοινωνία. Αὐτή ἡ ξεχασμένη "λεπτομέρεια" μᾶς διασαφηνίζει, ὄχι μόνο τή σημασία τοῦ Χρίσματος, ἀλλά καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀφοῦ αὐτή λαμβάνει χώρα μόνο ἐνώπιον τῶν χαρισματούχων καί χειροτονημένων, καί ἐξ αἰτίας τους, καί πρός χάριν τους!

Ἐνδιαφέρον ἀκόμη εἶναι καί ἕνα ἄλλο στοιχεῖο τοῦ τυπικοῦ, ἐγκαταλελειμμένο δυστυχῶς σήμερα, πού δείχνει τήν ἀναλογία πρός τή χειροτονία: Ὁ νεόφυτος χριστιανός δεχόταν τόν ἀσπασμό ἀπό τόν ἐπίσκοπο καί συμμετεῖχε στή Θεία Λειτουργία πού ἀκολουθοῦσε. Πρόκειται ἀκριβῶς γιά ὅ,τι συμβαίνει κατά τήν τέλεση τῆς χειροτονίας τῶν τριῶν βαθμῶν τῆς ἱερωσύνης. "Ἀφοῦ φορέσουν στόν βαπτιζόμενο ἕνα κατάλληλο φόρεμα τόν πηγαίνουν πάλι στόν ἱεράρχη. Σφραγίζει αὐτός τόν ἄνθρωπο μέ τό θεουργικό μύρο καί τόν ἀνακηρύσσει τέλος μέτοχο τῆς ἱερότατης πράξης τῆς Εὐχαριστίας" (Περί εκκλησιαστικής ιεραρχίας). Στόν 19ο κανόνα τοῦ Ἱππολύτου (139-140) γράφεται: "Σφραγίζει (ὁ ἐπίσκοπος) τά μέτωπά τους μέ τό βαρύτιμο σημάδι καί τούς καταφιλεῖ λέγοντας: "Ὁ Κύριος μαζί σας". Καί οἱ βαπτισθέντες ἀπαντοῦν: "Καί μετά τοῦ πνεύματός σου". Ἔτσι πράττει μέ τόν καθένα ἀπό τούς βαπτιζομένους". Ἔχουμε, δηλαδή, πανομοιότυπη διαδικασία μέ τήν χειροτονία: τέλεση-καθιέρωση, ἔνδυση, ἀσπασμός, συμμετοχή στήν Εὐχαριστία ὡς μέλος τοῦ οἰκείου τάγματος.

Ἀποτελεῖ παρακμή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ἡ ἀποσύνδεση τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος ἀπό τή Θεία Λειτουργία. Ἐπέτρεψε στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας νά ἀπομακρυνθῆ ἀπό τήν εὐχαριστιακή συνείδηση, ἀπό τήν ἐπίγνωση πώς ἡ Ἐκκλησία εἶναι πρωτίστως μία λατρεύουσα κοινότητα καί ὅτι ἀπό αὐτή τή Λατρεία τροφοδοτοῦνται ὅλες οἱ ἄλλες πλευρές τῆς ζωῆς. "Τό Χρῖσμα τελεῖται ὡς τό πλήρωμα τοῦ Βαπτίσματος, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ἑπόμενη πράξη αὐτοῦ τοῦ Μυστηρίου, ἡ συμμετοχή στή Θεία Εὐχαριστία, εἶναι τό πλήρωμα τοῦ Χρίσματος" (π. Αλέξανδρος Σμέμαν).

Μία ἄλλη πατερική εἰκόνα εἶναι ἡ τῶν ἐγκαινίων: "Τό μῦρο τελειοποιεῖ τό Βάπτισμα καί μᾶς κάνει ναούς τῆς Τριάδος" (Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης). "Ὁλάκερος ὁ ἄνθρωπος ἔγινε τώρα ναός τοῦ Θεοῦ καί ὁλάκερη ἡ ζωή του γίνεται ἀπό δῶ καί πέρα μιά Λειτουργία... Ὁ μόνος ἀληθινός ναός τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί μέσα ἀπό τόν ἄνθρωπο ὁ κόσμος... Τό Ἅγιο Πνεῦμα "ἄγγιξε" ὅλα τά πράγματα, ὁλάκερο τό χρόνο- ἔκανε φανερό πώς ὅλα εἶναι πετράδια πολύτιμα ἑνός πολυτίμητου Ναοῦ" (π. Αλέξανδρος Σμέμαν).

Ὅταν λαμβάνουν χώρα ἐπιφοίτηση καί χειροτονία, εἶναι φανερό ὅτι δέν δέχεται ὁ ἄνθρωπος ἁπλῶς κάποιο δῶρο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά τό ἴδιο τό Ἅγιο Πνεῦμα στήν πληρότητά Του: «Βλέπεις ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού ἀποβλήθηκε ἐξ αἰτίας τῆς παραβάσεως, ἔγινε δεκτός πρός υἱοθεσία ὅταν εὐλογήθηκε μέσῳ τοῦ Χριστοῦ μέ τή μετοχή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖο ἄφησε νά χυθῆ πλούσια σέ μᾶς, καί πού δέν Τό δωρίζει κατά ἕνα μέρος στούς ἁγίους, ἀλλά Τό βάζει μέσα μας μέ ὅλη τήν πληρότητά Του» (Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας). "Ἡ καινότητα καί ἡ ριζική μοναδικότητα αὐτοῦ τοῦ μυστηρίου εἶναι ὅτι δέν ἀποθέτει στόν ἄνθρωπο κανένα ἰδιαίτερο δῶρο ἤ δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά τό ἴδιο τό Ἅγιο Πνεῦμα ὡς δωρεά. Εἴμαστε ἀκόμη ἄξιοι νά κατανοήσουμε τό ἄρρητο βάθος αὐτοῦ τοῦ Μυστηρίου, τίς πραγματικές του θεολογικές καί πνευματικές συνέπειες; Μποροῦμε νά κατανοήσουμε ὅτι ἡ ἀσύγκριτη μοναδικότητα αὐτῆς τῆς προσωπικῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ὅτι παίρνουμε ὡς δῶρο αὐτό πού ὁ Χριστός καί μόνο ὁ Χριστός ἔχει κατά φύσιν;... Σ' αὐτό τό Χρῖσμα τῆς Πεντηκοστῆς τό Ἅγιο Πνεῦμα κατέρχεται πάνω μας καί σκηνώνει μέσα μας ὡς τό προσωπικό δῶρο τοῦ Χριστοῦ ἀπό τόν Πατέρα Του, ὡς τό δῶρο τῆς ζωῆς Του, τῆς υἱότητάς Του, τῆς κοινωνίας Του μέ τόν Πατέρα Του" (π. Αλέξανδρος Σμέμαν).

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός

ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ π.ΘΕΡΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΜΑΤΟΣ

Ποιό είναι το λάθος; Πιστεύει πώς στό χρίσμα ο βαπτιζόμενος παίρνει όλη τη χάρη τού Αγίου Πνεύματος την οποία πρέπει να αναπτύξει σιγά-σιγά στά χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος. Μπορεί να οδηγήθηκε σε λάθος από την καθολική θεολογία, πάντως κάνει το λάθος πού κάνουμε σχεδόν όλοι μας. Όπου συναντά τη λέξη χάρη εννοεί το Άγιο Πνεύμα ενώ είναι τού Κυρίου. Ο Κύριος εφύσηξε στούς Αποστόλους Πνεύμα καί όλοι μας εννοούμε το Άγιο Πνεύμα, λές και δέν είναι Πνεύμα ο Θεός, λές και δέν είναι Θεός ο Κύριος. Λές και δέν ακούμε συνεχώς : Η χάρις τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού......... Καί γιαυτό παρερμηνεύει ακόμη και τόν Άγιο Μάρκο.

«Το αγιαζόμενο υποκείμενο έχει λάβει το πλήρωμα της χάριτος από την αλληλουχία των τριών σταδίων: της Δημιουργίας, της Θείας Οικονομίας και του Χρίσματος! Επ’ αυτού του πληρώματος οικοδομεί… Άλλωστε τί θα μπορούσε να σημαίνει η φράση του Αγίου Μάρκου ότι κάθε βαπτισμένος (βλέπε κεχρισμένος) έλαβε μυστικά όλη την Χάρη».

Ο Άγιος Μάρκος εννοεί τη χάρη τού Κυρίου, όπως το εξηγεί γλαφυρά ο Νικόλαος Καβάσιλας στην ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ.

«Η εν Χριστώ ζωή είναι η ένωση με τον Χριστό. Δεν ήταν όμως δυνατό να ζήσουμε εν Θεώ χωρίς να πεθάνουμε ως προς την αμαρτία! Αλλά μόνο ο Θεός μπορεί να θανατώση την αμαρτία. Βέβαια αυτό ήταν το χρέος των ανθρώπων. Αφού με τη θέλησή μας είχαμε ηττηθεί, ήταν δίκαιο να επανορθώσουμε την ήττα με νέο αγώνα πράγμα τελείως αδύνατο, επειδή είμασταν ήδη δούλοι της αμαρτίας. Χρειάστηκε λοιπόν να ενωθούν τα δύο, ώστε ο Ίδιος να έχει και τις δύο φύσεις! Αυτού που όφειλε να πολεμήσει και αυτού που μπορούσε να νικήσει!

Τί αντάξιο θα μπορούσε να πάθη ο αναίσχυντος δούλος που σύντριψε την βασιλική εικόνα και εξύβρισε τέτοιο μεγαλείο; Γι’ αυτό ο αναμάρτητος Δεσπότης υπομένει πολλά δεινά και πεθαίνει. Λυτρώνει το γένος μας από τα παραπτώματα και χορηγεί την ελευθερία στους δεσμώτες.

Χάρη σ’ αυτά έρχεται σ’ εμάς η αληθινή ζωή με το θάνατο του Σωτήρος! Και ο τρόπος με τον οποίο την προσελκύουμε είναι η τέλεση των Μυστηρίων. Το Βάπτισμα, το Χρίσμα, η συμμετοχή στην ιερή Τράπεζα. Με την τέλεση των Μυστηρίων έρχεται ο Χριστός και κατοικεί μέσα μας. Συνάπτεται και προσφύεται σ’ εμάς. Πνίγει την αμαρτία μέσα μας, ενσταλάζει τη ζωή και την δύναμή Του και μας κάνει κοινωνούς στην νίκη Του.

Οικειούμαστε τα τραύματα, τις πληγές και τον θάνατό Του και τα εγκολπωνόμαστε όπως μπορούμε. Κοινωνούμε την ίδια την σάρκα του νεκρωθέντος και αναστάντος Χριστού. Εύλογα λοιπόν απολαμβάνουμε τα αγαθά που προήλθαν από το θάνατο και τους αγώνες εκείνους.

Το Βάπτισμα είναι γέννηση, το Μύρο ενέργεια και κίνηση, και ο Άρτος της ζωής και το ποτήριο της Ευχαριστίας βρώση και πόση αληθινή.

Πρώτα βαπτιζόμαστε, έπειτα χριόμαστε και έτσι καθαρούς και ευώδεις μας δέχεται η αγία Τράπεζα.

Στο μυστήριο του Βαπτίσματος απαρνούμαστε τη ζωή μας και τον εαυτό μας για τον Θεό, που σημαίνει ότι αποβάλλουμε την παλαιά μορφή και γινόμαστε όμοιοι με τον Θεό. Γινόμαστε Χριστιανοί, γιατί χριόμαστε, κι Εκείνος με τον οποίο ζητούμε να ομοιώθουμε είναι ο Χριστός, αφού έχρισε την ανθρωπότητα με την θεότητα. "Έχρισέ σε ο Θεός σου έλαιον αγαλλιάσεως παρά τους μετόχους σου (της βασιλείας Του)".

Μέχρις αυτό το σημείο της τελετής δεν ζούμε ακόμη. Γιατί αυτά είναι για τον βαπτιζόμενο ενδείξεις, προοίμια και προπαρασκευή για τη ζωή.

Όταν όμως καλυφθεί με το νερό τρεις φορές και αναδυθεί με την επίκληση της Αγίας Τριάδος, τότε λαμβάνει ολόκληρο το ποθούμενο! Γεννιέται και πλάθεται με την φωτεινή γέννηση και πλάση. Δέχεται την ωραία σφραγίδα και αποκτά όλη την ποθητή μακαριότητα. Γίνεται από σκοτάδι φως. Αποκτά ύπαρξη από ανύπαρκτος που ήταν. Γιατί το νερό του Βαπτίσματος αφανίζει τη μια ζωή και αναδεικνύει την άλλη. Πνίγει τον παλαιό άνθρωπο και ανασταίνει τον νέο.

Και αφού έτσι γεννηθούμε και σφραγισθούμε με τον Χριστό σαν με κάποιο σχήμα και κάποια μορφή, για να μην προσλάβουμε κανένα ξένο σχήμα, ο Ίδιος κρατά τις εισόδους της ζωής. Από τη μια έρχεται ως μύρο και ευωδία και από την άλλη ως τροφή. Γιατί και Τον αναπνέουμε και γίνεται τροφή μας. Γιατί όμως δεν διατηρούμε την τάξη που ακολούθησε Εκείνος, αλλά αρχίζουμε απ’ όπου τέλειωσε και τελειώνουμε με όσα άρχισε; Επειδή Εκείνος κατέβηκε για ν’ ανεβούμε εμείς. Κι’ ενώ πρόκειται για τον ίδιο δρόμο, Εκείνος κατέβηκε, ενώ εμείς ανεβαίνουμε! Όπως στη σκάλα, η βαθμίδα που ήταν τελευταία για τον Χριστό, καθώς κατέβαινε, γίνεται πρώτη για μας, καθώς ανεβαίνουμε».

"17. Χρίσμα δὲ ὅτι τὸν δι’ ἡμᾶς χρισθέντα τὸν Χριστὸν ἐγγράφει τοῖς τελουμένοις, καὶ σφραγίς ἐστιν αὐτὸν ἐνσημαίνουσα τὸν Σωτῆρα. Τὸ γὰρ χρίσμα πανταχοῦ διὰ πασῆς ἀκριβῶς τῆς μορφῆς ἀφιγμένον τοῦ σώματος τοῦ δεξαμένου καὶ προσαρμόσας, αὐτὸν ἐν αὐτῷ φέρει τὸν ἀληλιμμένον ἐνσημανθέντα, καὶ τὸ εἶδος δείκνυσι καὶ σφραγίς ἐστιν ἀτεχνῶς.

18. Δέδεικται δὲ τοῖς εἰρημένοις, τῇ γεννήσει ταὐτὸν δύνασθαι τὴν σφραγῖδα, καθάπερ καὶ τῇ σφραγῖδι τὸ ἔνδυμα καὶ τὸ βάπτισμα. Ἐπεὶ δὲ καὶ τὸ χάρισμα καὶ τὸ φώτισμα καὶ τὸ λουτρὸν τῇ πλάσει καὶ γεννήσει πρὸς ταὐτὸν φέρει, δῆλον ἐγένετο πᾶσαν τοῦ βαπτίσματος ἐπωνυμίαν τὸ ἓν ἐκεῖνο σημαίνειν ὡς ἄρα γέννησις καὶ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς ἡμῖν ἐστιν ἀρχὴ τὸ λουτρόν."

ΣΧΟΛΙΟ: Ο Θερμός ανήκει στήν υπέρτατη αίρεση τής οικονομίας τού Αγίου Πνεύματος πού διαλύει κυριολεκτικά τήν εκκλησία καί αποτελεί μέλος τών ομάδων τής ακαδημίας Βόλου καί τής θεολογικής Θεσ/νίκης πού βομβαρδίζουν τήν πίστη μας. Τό Άγιο Πνεύμα υπερβαίνει τόν Κύριο! 

Δηλ. τί μάς λέει εν ψυχρώ ο Θερμός; ότι ο Άγιος Σεραφείμ τού Σάρωφ ό οποίος έθεσε σάν σκοπό τής ζωής τού Χριστιανού τήν απόκτηση τού Αγίου Πνεύματος, μάς παραπλάνησε. Τό Άγιο Πνεύμα τό αποκτάς εύκολα, με τό Χρίσμα!

Ο Θερμός τό διαθέτει από τότε πού εχρίσθη! Ξεχειλίζει στά κείμενά του, δέν τό καταλαβαίνουμε;; Κρύβεται τό Άγιο Πνεύμα; ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΡΕΜΑΡΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΟΥ.

Δέν ξέρουμε. Μόνο ο Ιερώνυμος τόν βρίσκει χαριτωμένο.

 

Αμέθυστος

Οι Ιταλοί Μασόνοι επίσημα στηρίζουν τον Πάπα Φραγκίσκο

ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ ΠΙΑ Η ΜΑΣΩΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΝΕΙ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΔΥΝΑΜΕΩΣ

ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΗ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΙΕΡΩΜΕΝΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΧΟΥΣ!

ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;

 

 

«Με αυτόν τίποτα δεν θα είναι όπως πριν»

 Μια μέρα μετά την εκλογή του Πάπα Φραγκίσκου Α ', η Στοά της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας ("Grande Oriente d' Italia" ή GOI), η οποία εκπροσωπεί τους Τέκτονες στη χώρα, εξέδωσε επίσημο ανακοινωθέν επαινώντας τον για τα πρώτα μέτρα που πήρε την ημέρα της εκλογής του. Το έγγραφο προβάλει επίσης δημόσια τις προσδοκίες των μασόνων ότι ο νέος Πάπας θα οδηγήσει την Εκκλησία σε μια "δημοκρατική πορεία" την οποία  επιθυμεί η Μασονία.

Η στάση αυτή καταχωρήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της GOI. Παρακάτω φωτογραφία της ιστοσελίδας και μεταφρασμένο το κείμενο που αναρτήθηκε :

Δήλωση του Μεγάλου Δασκάλου (Grand Master) Raffi: "Με τον Πάπα Φραγκίσκο, τίποτα δεν θα είναι όπως ήταν πριν. Είναι μια σαφής επιλογή της αδελφότητας για μια Εκκλησία του διαλόγου, η οποία δεν έχει μολυνθεί από τη λογική και τους πειρασμούς της παροδικής ισχύος".

"Ένας άνθρωπος των φτωχών μακριά από την Curia. Η Αδελφότητα και η επιθυμία για διάλογο ήταν πρώτα συγκεκριμένα λόγια του. Ίσως τίποτα στην Εκκλησία δεν θα είναι όπως ήταν πριν. Η ελπίδα μας είναι ότι η παποσύνη του Φραγκίσκου, ο Πάπας που «έρχεται από τα έσχατα του κόσμου» μπορεί να σηματοδοτήσει την επιστροφή στην Εκκλησία-Λόγος, αντί της Εκκλησίας-Ίδρυμα, προωθώντας έναν ανοιχτό διάλογο με τον σύγχρονο κόσμο, με τους πιστούς και τους μη πιστούς, μετά την άνοιξη του Βατικανού ΙΙ». Αυτά ήταν τα σχόλια του Gustavo Raffi, του Μέγα Διδάσκαλου της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας, κατά την έναρξη της παπικής θητείας του Φραγκίσκου, κατά κόσμο Mario Jorge Bergoglio.

 "Ο Ιησουίτης που είναι κοντά στους ελάχιστους της ιστορίας," συνεχίζει ο Raffi, «έχει τη μεγάλη ευκαιρία να δείξει στον κόσμο το πρόσωπο μιας Εκκλησίας που πρέπει να ξαναβρεί την αναγγελία μιας νέας ανθρωπότητας και όχι το βάρος ενός θεσμού που περιορίζεται στην υπεράσπιση των δικών της προνομίων. Ο Bergoglio γνωρίζει την πραγματική ζωή και θα θυμάται το μάθημα ενός από τους πιο αγαπημένους του θεολόγους, του Romano Guardini, για τον οποίον η αλήθεια της αγάπης δεν μπορεί να εμποδιστεί.

 «Ο απλός σταυρός που φορούσε στο λευκό ράσο του», καταλήγει ο Μεγάλος Δάσκαλος του PalazzoGiustiniani, "ας μας επιτρέπει να ελπίζουμε ότι η Εκκλησία του λαού θα ανακαλύψει εκ νέου την ικανότητά της για διάλογο με όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης και με την Μασονία, η οποία, όπως η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής μας διδάσκει, εργάζεται για το καλό και την πρόοδο της ανθρωπότητας, όπως φαίνεται από τονΜπολιβάρ(1783 – 1830), τον Αλιέντε (1908 – 1973) και τον José de San Martín (1778 – 1850), για να αναφέρουμε μόνο μερικούς. Αυτός είναι ο «λευκός καπνός» που περιμένουμε από την Εκκλησία της εποχής μας". (Αριστερά, στην φωτογραφία ο Αλιέντε με μασονική περιβολή). 

 

Από την μασονική ιστοσελίδα ‘Masonic Times’ διαβάζουμε ότι Μασόνοι παρακολούθησαν την ενθρόνιση του νέου Πάπα Φραγκίσκου.  

Γράφουν: Δεν είναι ο πρώτος καθολικός Πάπας του οποίου την τελετή ενθρόνισης έχουν παρακολουθήσει οι Αδελφοί. Δεν είναι κάποια είδηση για όσους αισθάνονται την ανάγκη να το θεωρούν μια θεωρία συνωμοσίας.

 Μεταξύ εκείνων που παρακολούθησαν το σημαντικό αυτό γεγονός (τόσο κοινωνικό όσο και οικουμενικό - λόγω της παρουσίας του Πατριάρχη Βαρθολομαίου και εκείνων από τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες) ήταν πρέσβεις, αρχηγοί κρατών (μονάρχες και πρόεδροι) και κυβερνήσεων, κλπ. Επίσης, ο Μέγας Διδάσκαλος της Μάλτας ήταν εκεί, καθώς το Κυρίαρχο Τάγμα της Μάλτας είναι μέρος των Ιπποτικών Ταγμάτων της Ρώμης. Από όλους αυτούς στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, ένας από τους φιλοξενούμενους (αρχηγός κράτους) είναι ο πιο Σεβάσμιος Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς.

 ΚΟ: Μετά τους Εβραίους, ενθουσιασμένοι και Μασόνοι με τον Φραγκίσκο. Ενδιαφέρον...

 Πηγή: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ο Θεόφιλος προικοδότησε με δέκα στρέμματα στην Ανατολική Όχθη του Ιορδάνη ποταμού το ειδύλλιο του πρίγκιπα Γάζι με τον πρόεδρο Πούτιν. Με τις ευλογίες του Βασιλιά Αμπντάλα ανέγειραν Προσκυνηματικό Κέντρο και παρεκκλήσιο

Απογευματινή 24-25.03.2007

Η δήλωση του Θεόδωρου Κασσίμη στην Απογευματινή, 18.03.2009

Στις 24-25 Μαρτίου 2007 η απεσταλμένη (στην Ιορδανία) δημοσιογράφος Ντεμέλσα Βελίκα της εφημερίδας «Απογευματινή της Κυριακής» σημείωνε μεταξύ άλλων στη σελίδα 15:

«Ιδιαίτερης σημασίας ήταν και η επίσκεψη του υφυπουργού Θεόδωρου Κασσίμη στον Ιορδάνη ποταμό στην Ανατολική Όχθη, όπου βαπτίστηκε ο Χριστός και όπου ανακοινώθηκε η ίδρυση μονής αλλά και ενός Κέντρου φιλοξενίας για τους προσκυνητές στο σημείο του Βαπτίσματος».

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 20.05.2007

Όπως συνεπτυγμένα αποκάλυπτε η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις 20 Μαΐου 2007 το Βασίλειο της Ιορδανίας σχεδίαζε να αναπτύξει με γρήγορους ρυθμούς την περιοχή ώστε να προσελκύσει θρησκευτικό τουρισμό. Πιο συγκεκριμένα «κατά την τελευταία επίσκεψη του Πούτιν στη Μέση Ανατολή, όχι μόνο τον οδήγησαν εκεί για να ρίξει στις χούφτες του το "ιερό νερό" αλλά οι Ιορδανοί σε μία επίδειξη γενναιοδωρίας παραχώρησαν γη (σ.σ. του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων) στη ρωσική Εκκλησία για να φτιάξει ξενώνα [...] Πρόεδρος της βασιλικής επιτροπής για το πρόγραμμα τουριστικής αξιοποίησης του Ιορδάνη ποταμού είναι ο πρίγκιπας Γάζι Μπιν Μαχμούντ, εξάδελφος του Βασιλιά Αμπντάλα και σύμβουλός του σε θέματα θρησκευμάτων [...] Ο πρίγκιπας Γάζι, το 2005, ήταν από εκείνους που βοήθησαν στην απομάκρυνση του Πατριάρχη Ειρηναίου...».

Στις 1 Αυγούστου 2011 ανάρτηση του «amen.gr» είχε τίτλο: «Το Ρωσικό Προσκυνηματικό Κέντρο στον Ιορδάνη ποταμό» και υπότιτλο/παραπομπή: «εκ του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων». Στο μικρό κείμενο γινόταν σαφές πως «το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων θεωρεί το έργον τούτο άνευ ναού ή παρεκκλησίου».

Και όμως...

Στο σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2012/06/26/6171, Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων σε πολυτονική γραφή και με τις συνοδευτικές φωτογραφίες διαβάζει οποιοσδήποτε τα εξής:

«Το εσπέρας της Τρίτης, 12ης /26ης Ιουνίου 2012, η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ετέλεσε τον αγιασμόν δια την έναρξιν της φιλοξενίας προσκυνητών εις τό ανεγερθέν υπό της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ρωσικής Εκκλησίας προσκυνηματικού συγκροτήματος υπό την επωνυμίαν «Προσκυνηματικόν Κέντρον» εις την περιοχήν της Βαπτίσεως του Κυρίου εις την Ανατολικήν Όχθην του Ιορδάνου ποταμού. Το ανεγερθέν τούτο «Προσκυνηματικόν Κέντρον» προσέλαβε με την συνεργασίαν του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και του Χασιμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας και της Ρωσικής Πρεσβείας εις Ιορδανίαν ειδικόν εκκλησιαστικόν αμετάβλητον εις το μέλλον καθεστώς, το οποίον ορίζει ότι τούτο προώρισται να εξυπηρετή τας ανάγκας μόνον των Ρώσων προσκυνητών της Αγίας Γης, περιέχον εν αυτώ μικρόν παρεκκλήσιον [...] Εις αναγνώρισιν της συνεργασίας ο Πρόεδρος Πούτιν προσέφερε τιμητικήν διάκρισιν εις τον πρίγκιπα Γάζι [...] Εις το παρεκκλήσιον ο Πρόεδρος Πούτιν μετέφερεν εις τον κ. Θεόφιλον τας ευχαριστίας του Πατριάρχου Ρωσίας κ.κ. Κυρίλλου δια την συγκατάθεσιν Αυτού να ιδρυθή το «Προσκυνηματικόν Κέντρον» τούτο και να προσλάβη το καθεστώς, όπερ προσέλαβεν...».

Υ.Γ. 1

Υ.Γ. 2

Ορθόδοξη Κατάθεση, ΜΑΪΟΣ 2007

Υ.Γ. 3

Ορθόδοξος Τύπος, 09.03.2007: Προασπιστής των ιερών του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων έγραφε για τον αντικανονικά εκλεγμένο στον Πατριαρχικό Θρόνο Θεόφιλο ο πρωτοπρεσβύτερος και καθηγητής  π. Θεόδωρος Ζήσης. Καλή του νύχτα... πηγή

Η ιταλική χρεοκοπία και η μαρτυρία από τον αγιορείτη γέροντα

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΓΕΡΟΝΤΑ

Από πνευματικό τέκνο σπουδαίου ασκητή του Αγίου Όρους μάθαμε πληροφορίες που ανατρέπουν όλο το σκηνικό στα οικονομικά της χώρας μας και της Ευρώπης γενικότερα.

Συγκεκριμένα οι πληροφορίες αναφέρουν :

«οι δανειστές μας με δόλο σχεδίασαν και πέτυχαν την μετατροπή του χρέους της χώρας μας, από χρέος σε ιδιώτες - σε ομόλογα-, σε χρέος προς κράτη. 

Αυτό όμως τους βγήκε μπούμερανγκ γιατί πλέον υπάρχει η Ιταλία με χρέος 1,3 τρις €, η Ισπανία με χρέος 1,4 τρις € και κυρίως, η Γερμανία με χρέος στο απίστευτο νούμερο των 4 τρις € το οποίο όμως είναι χρέος σε ιδιώτες!Λίαν συντόμως αυτά τα κράτη θα καταρρεύσουν οικονομικά και τα δικά μας χρέη προς αυτά θα διαγραφούν! 

Έτσι θα προκύψει μία Ευρώπη όπου η Ελλάδα θα είναι ίση μεταξύ ίσων - ίσως και με συγκριτικό πλεονέκτημα-, σε μία ευρωπαϊκή οικονομία που θα έχει μετατραπεί σε ...αγροτική!»  

Ο ίδιος ο γέροντας όταν του πρότειναν να πάει στην Γερμανία αρνήθηκε λέγοντας πως «σε λίγο καιρό στην Γερμανία θα επέλθει μεγάλη αναταραχή»!

πηγή

Ένας φτωχός αλλά σπουδαίος ανθρώπος!

Ο Dobre κατάγεται από τη Βουλγαρία και είναι 99 ετών. Όλη του τη ζωή την πέρασε δύσκολα, πολλές φορές σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Ζούσε σε τρώγλες και τρεφόταν με ό,τι έβρισκε στα σκουπίδια ή του έδιναν οι «καλοί άνθρωποι» στο σδρόμο όπως λέει ο ίδιος. Ζει σε μια μικρή πόλη της χώρας, το Bajlo, και κάνει καθημερινά πάνω από 30 χιλιόμετρα για να φτάσει στη Σόφια. Εκεί στέκεται για πολλές ώρες στο προαύλιο μιας ορθόδοξης εκκλησίας και ζητιανεύει. Όχι για τον εαυτό τους, αλλά για τους άλλους. Ό,τι χρήματα συγκεντρώσει τα δωρίζει στην εκκλησία, σε γηροκομεία, ορφανοτροφεία αλλά και σε φτωχές οικογένειες «που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμένα», όπως επισημαίνει.

Πρόκειται για τον ιδιώτη που κάνει αυτή τη στιγμή τις μεγαλύτερες δωρεές στην εκκλησία, ενώ μέχρι τώρα έχει δωρίσει πάνω από 30.000 ευρώ, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του. Ο ίδιος είναι αυτάρκης, ζει με μια πενιχρή σύνταξη των 80 ευρώ που παίρνει και δείχνει να μην ενοχλείται καθόλου από τις δυσκολίες. Στην πόλη όλοι τον γνωρίζουν με το προσωνύμιο ο «δίκαιος από το Bajlo», αφού και ο ίδιος είναι υπέρμαχος της δικαιοσύνης και της αγάπης. Γιατί ο άνθρωπος αυτός ικετεύει τον συνάνθρωπο όχι για τον εαυτό του αλλά για τους αναξιοπαθούντες. Και συνεχίζει… «Για όσο ζω», λέει ο ίδιος!

πηγή

Ἐρώτηση: Μπορεῖ νὰ ἐξομολογεῖται κάποιος τηλεφωνικῶς;

Μπορεῖτε νὰ μοῦ πεῖτε σᾶς παρακαλῶ πολὺ, ἂν μπορεῖ κάποιος νὰ ἔχει Πνευματικὸ μακριὰ ἀπὸ τὸν τόπο κατοικίας του, νὰ ἐξομολογεῖται σ'αὐτόν τηλεφωνικῶς, νὰ τοῦ διαβάζει ὁ Πνευματικὸς συγχωρητικὴ εὐχὴ, ἀλλὰ νὰ μὴν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἐπιθέσεως τοῦ ἐπιτραχηλίου πάνω στὴν κεφαλὴ τοῦ ἐξομολογούμενου, καὶ αὐτὸ νὰ γίνεται μόνιμα;

Ἀπάντηση:

Περί τηλε-εξομολογήσεως καί μάλιστα μονίμως, χωρίς τή μεσολάβηση πετραχηλιοῦ, δέν ὑπάρχει καμμία μαρτυρία, ἀπό τότε πού ὑπάρχει τηλέφωνο. Ὅπως οὔτε καί περί ἐξομολογήσεως μετά συγχωρητικῆς εὐχῆς δι᾿ ἀλληλογραφίας. Ἄλλο εἶναι ἡ παροχή συμβουλῶν καί ὁδηγιῶν περί διαφόρων θεμάτων καί ἄλλο ἡ ἐξομολόγηση. Καί ἄν κάποιες φορές κατ᾿ ἐξαίρεσιν γίνεται ἐξομολόγηση γραπτή ἤ τηλεφωνική, δέν ἀκολουθεῖ καί ἄφεση ἁμαρτιῶν, διότι ἀπαιτεῖ πετραχῆλι.

Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη δογματική ὅλα τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν στοιχεῖα αἰσθητά καί πνευματικά. Ἔτσι τό μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως ἔχει ὡς αἰσθητά τήν εἰλικρινή ἐξομολόγηση ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ πατρός, τήν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τοῦ πνευματικοῦ πρός τόν ἐξομολογούμενο καί τή συγχωρητική εὐχή. Πνευματικό στοιχεῖο ἔχει τή μετάδοση τῆς θείας χάριτος διά τοῦ πετραχηλιοῦ.

Ἐκτός αὐτοῦ ὅμως ἔχει τεράστια σημασία ἡ προσωπική ἐπαφή πνευματικοῦ-ἐξομολογουμένου, καθ᾿ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία ψυχοσωματική ὀντότητα ἐπί τῆς ὁποίας ἐπιδρᾶ ἡ ἁμαρτία. Καί διαφορετικά λές κάτι ὅταν ὁ ἄλλος σέ κοιτᾶ στά μάτια, ἀπό τό νά τό λές ἐξ ἀποστάσεως. Ἄν καί διακριτικά οἱ πνευματικοί δέν καρφώνουν τά μάτια. Ἡ συνειδητοποίηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καί ἡ ταπείνωση, πού εἶναι τό μέσο προσεγγίσεως τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἐντονότερη ὅταν βρίσκεσαι ἐνώπιον τοῦ ἐξομολόγου, παρά ὅταν εἶσαι μακριά.

Ἀκόμη καί στά θέματα ὑγείας τοῦ σώματος, θά πᾶμε ἀπό κοντά στόν γιατρό νά τοῦ περιγράψουμε τό πρόβλημα καί τά συμπτώματα, στή συνέχεια ἐκεῖνος νά μᾶς ἐξετάσει, νά μᾶς ρωτήσει, ἄν ἐκεῖνος κρίνει τό ὁτιδήποτε πού θά βοηθήσει στήν εὐστοχότερη διάγνωση καί κατόπιν νά μᾶς δώσει τήν καταλληλότερη φαρμακευτική συνταγή-ὁδηγία-συμβουλή πρός θεραπεία. Δέν τά λέμε ἀπό τηλεφώνου!

Ὅταν ἐξάλλου ἀγαπᾶς τόν Θεό καί θέλεις νά συμφιλιωθεῖς μαζί Του, δέν Τόν παίρνεις τηλέφωνο οὔτε τοῦ στέλνεις γράμμα. Θέλεις ἀπό κοντά νά Τοῦ τό πεῖς.

Ἄρα σαφῶς δέν μπορεῖ νά γίνει τηλεφωνική ἐξομολόγηση.

πηγή

Ι Μ. ΚΟΥΔΟΥΜΑ. ΣΥΝΕΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΙΜΟΘΕΟ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ .ΠΕΡΙ ΓΡΗΓΟΡΩΝ ΡΥΘΜΩΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

πηγή

Ο Αγιος ...Ανεκτάριος της γιαγιάς

Μιλούσαμε -ως συνήθως, μαζί της- για Αγίους. 
Όχι "συντεταγμένα" αλλά όπως κόβεις ένα γαρύφαλλο από δω, σκαλίζεις μια ριζούλα παραπέρα, ποτίζεις ένα γιασεμάκι, καθαρίζεις ένα ξερό φύλλο.....Μια κουβέντα για τον Γιατρό της Κριμαίας τον Λουκά, δυο λεξούλες για την Αγ. Παρασκευή, μια περιπλάνηση σε Παΐσιους, σε Πορφύριους, σε Ιάκωβους, "διάβασα", "άκουσα", "μου είπαν" ένιωσα", νομίζω είδα", "σαν κάποιος να πέρασε", "μύριζε λιβάνι στην προσευχή" μετά σιωπή και δάκρυ σφιγμένο κάτω από το βλέφαρο (ωσάν κάλεσμα "ελάτε, μην μας ξεχνάτε").
 Μιλούσαμε με αυτόν τον τρόπο και σταμάτησε η φιλενάδα μου στον Άγιο Νεκτάριο. 

Θυμήθηκε την γιαγιά της την ολιγογράμματη που τον έλεγε Ανεκτάριο. Ετούτη έμενε κοντά στο εκκλησάκι του και έπρεπε να διαβεί έναν από τους τους πιο κεντρικούς δρόμους, για να περάσει απέναντι και να πάει στο σπιτάκι του Αγίου. Αλλά τα αυτοκίνητα δεν σταματούσαν να περνούν και πώς να βρεθεί αντίκρυ;
Είχε βλέπεις και στραβό το ποδάρι της.....
Έλα όμως που όλα τα "παράξενα" συνέβαιναν όταν αυτή αποφάσιζε να πάει να ανάψει κερί στον Άγιο Ανεκτάριο: Η εγγονή της έλεγε να προσέχει τα αυτοκίνητα και η γριούλα, απορημένα, απαντούσε πως όταν κατεβαίνει από το πεζοδρόμιο και τσουκ- τσουκ ακουμπάει το μπαστουνάκι στο οδόστρωμα "αδειάζει ο δρόμος παιδάκι μου. Δεν περνάει ούτε ένα αυτοκίνητο".
Το κορίτσι δεν το πίστεψε μέχρι που μια μέρα την ακολούθησε και το έζησε...."ούτε στο βάθος του δρόμου δεν φαινόταν αυτοκίνητο, όσο η γιαγιά διέσχιζε τον δρόμο. Μετά πάλι άρχιζε η κίνηση!"
Θεός σχωρέσ' την κολλητή (ως φαίνεται) του Ανεκταρίου και είθε να ήταν γι αυτήν ανοικτοί οι οδοί του Παραδείσου, όταν ο Κύριος της μήνυσε να αφήσει το μπαστουνάκι της εδώ και να τρέξει ως παιδούλα κοντά Του....  
πηγή