Ὁ Χριστὸς καὶ τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα

Ὅσο καθαρίζεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὰ πάθη, τόσο ἀποκτᾶ τὴ δυνατότητα τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας μὲ τὸ Θεὸ καὶ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα.

Ὅσοι βλέπουν τὸν ἄνθρωπο ρομαντικὰ καὶ ἐξωτερικὰ μεταθέτουν τὸ κακὸ ἀπὸ τὰ πρόσωπα στὴν κοινωνία, γι’ αὐτὸ καὶ πρεσβεύουν ὅτι ἡ βελτίωση τῆς κοινωνίας θὰ φέρει καὶ βελτίωση τῶν προσώπων. Ἀλλὰ οἱ Ὀρθόδοξοι χωρὶς νὰ ἀρνούμεθα τὴ σημασία τῆς κοινωνικῆς ἐπιδράσεως στὰ πρόσωπα, δίνουμε τὴν προτεραιότητα στὴ μεταμόρφωση τοῦ προσώπου διὰ τῆς μετανοίας καὶ τῆς Θ. Χάριτος.

Εἶναι μεγάλη πλάνη νὰ θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε τὴν κοινωνία χωρὶς νὰ ἀγωνισθοῦμε, νὰ ἀλλάξουμε τὸν ἑαυτό μας. Εἶναι τουλάχιστον ἀφελὲς νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ ἀλλαγὴ μερικῶν κοινωνικῶν θεσμῶν θὰ φέρει καὶ τὴν ἀλλαγὴ τῶν ἀνθρώπων χωρὶς μετάνοια.

Ὁ ἄρρωστος ἄνθρωπος κάνει ἄρρωστες κοινωνίες καὶ οἱ ἄρρωστες κοινωνίες ἀρρωσταίνουν χειρότερα τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ νὰ θεραπεύουμε τὶς κοινωνικὲς ἀρρώστιες χωρὶς νὰ θεραπεύσουμε τὴν προσωπικὴ ἀρρώστια, ἀποτελεῖ μετάθεση τοῦ προβλήματος, ἄρνηση τῆς ἀποδοχῆς τῆς προσωπικῆς μας εὐθύνης, ὑπεκφυγὴ ἀπὸ τὴ μετάνοια, κατάφαση στὸν ἐγωισμό μας, ἀπροθυμία νὰ δοῦμε τὸν πραγματικό μας ἑαυτό. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Κύριος ἔθεσε τὴν προσωπικὴ μετάνοια σὰν προϋπόθεση γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὴ Βασιλεία Του.

Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ παραγνωρίζεται τὸ ἔργο τοῦ διαβόλου στὴ διάλυση τῶν προσώπων καὶ τῶν κοινωνιῶν καὶ στὴν ἐπικράτηση τοῦ κάκου. Ἡ ἀνθρωπιστικὴ ἁπλούστευση τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου. Ἀντίθετα, στὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὴ χριστιανικὴ ἐμπειρία φανερώνεται ἡ ἔκταση τῶν διαβολικῶν ἐνεργειῶν σὲ πρόσωπα καὶ κοινωνικὲς καταστάσεις καὶ ἡ ἀνάγκη ἀγῶνος κατὰ τοῦ διαβόλου, ἀποταγῆς καὶ ἐξορκισμοῦ τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Ἔργο τῶν χαρισματούχων ἱερωμένων μοναχῶν καὶ λαϊκῶν εἶναι ἡ διάκριση τῶν πνευμάτων, γιὰ νὰ μὴ πέφτει ὁ Χριστιανὸς στὶς παγίδες ποὺ τοῦ στήνει ὁ πονηρός, ὅταν ἐμφανίζεται μὲ τὸ προσωπεῖο τοῦ καλοῦ.

Τονίσαμε τὴ δύναμη τῶν ἀντιθέτων ἀντιευχαριστιακῶν καὶ ἀντικοινωνικῶν δυνάμεων ὄχι γιὰ νὰ δείξουμε τὴν ἀδυναμία ὑπερνικήσεώς τους, ἀλλὰ τὴν ἀνάγκη νὰ λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν ἀπὸ τὸν ἀγωνιζόμενο Χριστιανό. Ὁ Χριστὸς ἐνίκησε τὶς δυνάμεις αὐτὲς καὶ ὁ Χριστιανὸς μπορεῖ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ συνεργασία τῆς Θείας Χάριτος νὰ συμμετάσχει στὴ νίκη αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ.

* * *

Στὸ σημεῖο αὐτὸ διαφοροποιεῖται ριζικὰ ὁ χριστιανικὸς κοινωνικὸς ἀγώνας ἀπὸ κάθε ἄλλο ἀγώνα. Ἡ κοινωνία ποὺ θέλουν νὰ δημιουργήσουν τὰ οὑμανιστικὰ συστήματα (ἰδεαλιστικὰ καὶ ὑλιστικὰ) εἶναι ἀνθρωποκεντρική. Ἡ κοινωνία τῶν χριστιανῶν εἶναι Θεανθρωποκεντρική. Ἀλλὰ καὶ τὰ μέσα τῶν οὑμανιστῶν εἶναι ἀνθρώπινα. Τῶν χριστιανῶν Θεανθρώπινα. Στὴ βάση δηλαδὴ τοῦ χριστιανικοῦ κοινωνισμοῦ βρίσκεται ἡ ταπείνωση. Ἐνῶ στὴν βάση τοῦ οὑμανιστικοῦ κοινωνισμοῦ ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ αὐτάρκεια, τὸ κλείσιμο ἀπὸ τὸ Θεό. Πρόκειται γιὰ τὴν ἐπανάληψη τῆς ἴδιας τῆς ἁμαρτίας τοῦ Ἀδάμ: Ἡ ἐπιδίωξη τῆς θεώσεως χωρὶς τὸ Θεό.

Ἴσως νὰ μὴν εἶναι τυχαῖο ὅτι καὶ τὰ δύο αὐτὰ οὑμανιστικὰ συστήματα μὲ τὶς ἐφαρμογές τους στὴν οἰκονομία (καπιταλισμός, κομμουνισμὸς) γεννήθηκαν στὴν αἱρετικὴ δύση, στὴν ὁποία προηγήθηκε ὁ θρησκευτικὸς ἀνθρωποκεντρισμὸς τοῦ «ἀλάθητου» Πάπα καὶ τοῦ Filioque. Ἂς σκεφθοῦν στὸ θέμα αὐτὸ οἱ Ὀρθόδοξοι ἤ πρώην Ὀρθόδοξοι ποὺ ἀβασάνιστα ἀρνοῦνται τὴν ὀρθόδοξη παράδοσή μας, συνήθως ἀπὸ ἄγνοια, γιὰ νὰ προσκολληθοῦν στὰ δυτικὰ συστήματα.

Ὁ ἀνθρώπινος μόνο χαρακτήρας τοῦ μὴ χριστιανικοῦ κοινωνισμοῦ, τοῦ ἀφαιρεῖ τὴ δυνατότητα νὰ δώσει εἰρήνη στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, γιατί τὸν ἀφήνει ἀσυμφιλίωτο μὲ τὸν Οὐράνιο Πατέρα του, καὶ γι’ αὐτὸ ἀνέστιο. Ἂς θυμηθοῦμε τὸ λόγο τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου, ποὺ ἐκφράζει ἀνθρωπολογικὴ ἐμπειρία: «Μᾶς ἔπλασες Κύριε γιὰ Σένα καὶ ἡ καρδιὰ μας εἶναι ἀνήσυχη ὡσότου ἀναπαυθεῖ κοντά Σου».

Τὰ ἄθεα κοινωνικὰ συστήματα βοηθοῦν νὰ λύσουμε μερικὰ κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ προβλήματα, ἀλλὰ ὄχι νὰ συναντήσουμε ἀληθινὰ καὶ οὐσιαστικὰ τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν ἀπαντοῦν ἱκανοποιητικὰ στὰ ὑπαρξιακά μας ἐρωτήματα καὶ ἰδίως στὸ κεντρικὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου. Ὁ κόσμος τακτοποιεῖται ὡραῖα γιὰ νὰ πεθάνει. Ἂν καὶ τὰ συστήματα αὐτά, καὶ ἰδίως ὁ μαρξισμός, χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἕνα ἔντονο ἐγκόσμιο μεσσιανισμό, στὴν πραγματικότητα δὲν «μετάγουν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν», καὶ γι’ αὐτὸ δημιουργοῦν ἀνθρώπους τραγικούς, χωρὶς ἐλπίδα. Ἡ ἔντονη μάλιστα ἀνθρωπιστικὴ ἤ καὶ ἐπιχειρηματικὴ δράση κάποτε εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς προσπάθειας νὰ ξεχάσουμε τὸ βασικό μας πρόβλημα, τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου, καὶ νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὸ ἄγχος, τὸ κενὸ καὶ τὴν πλήξη ποὺ σημαδεύει τὴ ζωὴ τὴ χωρισμένη ἀπὸ τὴν πηγή της, τὸν Τριαδικὸ Θεό.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ συστήματα αὐτά, παρὰ τὶς καλὲς καὶ ἁγνὲς προθέσεις πολλῶν εὐγενῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀγωνίζονται καὶ θυσιάζονται γιὰ τὰ ἰδεώδη τους, στὸ βάθος εἶναι κατὰ τοῦ ἀνθρώπου. Ἐν ὀνόματι μιᾶς καλύτερης καὶ δικαιότερης κοινωνίας ἐμποδίζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν πλήρη θεανθρωπινη κοινωνία, ποὺ μόνη τελικὰ ἀναπαύει καὶ ὁλοκληρώνει τὴ φύση του, τὸν ἐγκλωβίζουν στὶς περιορισμένες διαστάσεις ἑνὸς κλειστοῦ μηχανοκρατουμένου ἀπρόσωπου ὑλιστικοῦ σύμπαντος, τοῦ στεροῦν τὴ θέα τοῦ Οὐρανοῦ. Τί νόημα μπορεῖ ἀλήθεια νὰ ἔχει ἡ ζωή μας, ἂν εἴμαστε ἐξελιγμένα ζῶα καὶ ὄχι εἰκόνες τοῦ Θεοῦ; Ἂν εἴμαστε καταδικασμένοι μελλοθάνατοι, χωρὶς δυνατότητα μεθέξεως στὴν αἰώνια ζωὴ τοῦ Θεοῦ;


 πηγή

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Η πληθώρα των «γερόντων» και η «ευσέβεια» των αφελών

Η ΠΛΗΘΩΡΑ ΤΩΝ «ΓΕΡΟΝΤΩΝ» ΚΑΙ Η «ΕΥΣΕΒΕΙΑ» ΤΩΝ ΑΦΕΛΩΝ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΓΕΜΙΣΕ ἡ Ἐκκλησία μας μέ «γέροντες», οἱ ὁποῖοι καθοδηγοῦν τούς πιστούς καί τούς ὁδηγοῦν στή σωτηρία, ὅπως ἰσχυρίζονται. Συνήθως εἶναι ἱερομόναχοι, ἀλλά καί κοσμικοί ἀρχιμανδρίτες, πού ἔχουν διαβάσει πολλά γιά τούς πραγματικούς Γέροντες καί ἀναμασώντας τούς λόγους τους ἤ διηγούμενοι τά τοῦ βίου τους, δημιουργοῦν ψευδαισθήσεις στούς ἀνυποψίαστους καί ἀποκτοῦν καί οἱ ἴδιοι φήμη ἐναρέτου καί θεοφωτίστου γέροντα, ἐνῶ δέν ἔχουν κανένα ἀπό τά γνωρίσματα τῶν ἁγίων Γερόντων. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι πολλοί ἀδελφοί νά παγιδεύονται στήν ἐπικίνδυνη προσωπολατρία καί ἀντί νά ἀνοίγει ὁ νοῦς τους καί νά προχωροῦν στόν πνευματικό δρόμο τῆς κατά Χριστόν ζωῆς, μένουν προσκολλημένοι σέ μερικά τυπικά πράγματα,

ἐξωτερικά καί ἀνούσια, καί καθησυχάζουν τή συνείδησή τους πῶς τάχα προοδεύουν, ἀφοῦ τηροῦν τά ὅσα τούς λένε οἱ «γέροντές» τους. Δυστυχῶς, ὑπάρχουν πολλά παραδείγματα καί δέν πρέπει νά κλείνουμε τά μάτια μας ἐκεῖ πού ἐπιβάλλεται νά τά ἔχουμε ὀρθάνοιχτα.

Οἱ φυσιωμένοι αὐτοί «γέροντες» εἶναι δύσκολο νά συναισθανθοῦν τήν πλάνη τους καί νά ταπεινωθοῦν. Ἡ φιλοδοξία τους εἶναι νά ἔχουν πνευματικά τέκνα, πειθαρχικά, ἄβουλα καί νά συνεργοῦν στό ὅποιο ἔργο τους, εἴτε μοναστηριακό εἶναι αὐτό εἴτε ἐνοριακό. Οἱ ἄνθρωποι πού συνήθως τούς ἀκολουθοῦν δέν εἶναι σέ θέση νά ἀποκαλύψουν την ὑποκρισία του

ς. Ἔχουν περιορισμένη πληροφόρηση, δέν κάνουν πολλές σκέψεις καί σύρονται ἀπό τόν ἀλάθητο «γέροντά» τους, κάνοντας ὑπακοή καί συγχρόνως διατηροῦν ὅλες τίς κοσμικές και ἁμαρτωλές τους συνήθειες. Ἐπικαλοῦνται συχνά τόν «γέροντά» τους, ὅταν συνομιλοῦν μέ ἄλλους ἀδελφούς στήν προσπάθειά τους νά τους πείσουν ὅτι οἱ ὅποιες δικές τους ἀποφάσεις γιά μικρά καί μεγάλα θέματα τῆς προσωπικῆς τους ζωῆς καί ὄχι μόνο, εἶναι ὀρθές και κανένας δέν μπορεῖ νά τίς ἀμφισβητήσει ἤ νά τίς κρίνει ἀρνητικά, ἀφοῦ ἔχουν τήν εὐλογία τοῦ «γέροντά» τους. Προφανῶς πρόκειται γιά ἀρρωστημένη εὐσέβεια, ἡ ὁποία πρέπει νά καταπολεμεῖται ἀπό τούς πνευματικούς. Κάποτε πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ ἀφέλεια καί ἄλλο ἡ ταπείνωση καί ἡ εὐσέβεια. Κινδυνεύουμε μερικές φορές νά δώσουμε ἁρμοδιότητες σέ πονηρούς καί ἀφελεῖς ἀνθρώπους καί νά θεωρήσουμε ὅτι πνευματική ζωή εἶναι αὐτό πού μέ οὐ κατ᾽ ἐπίγνωσιν ζῆλο μᾶς προτείνουν! Ἀλίμονο! Βέβαια, στήν Ἐκκλησία χωρᾶνε ὅλοι. Δέν πρέπει ὅμως νά δίνουμε καθοδηγητικό ρόλο στούς ἀδυνάμους καί πλανεμένους.

Οἱ ἀληθινοί Γέροντες εἶναι λίγοι καί κρυμμένοι. Δέν θορυβοῦν και ἀποφεύγουν τήν προβολή. Βοηθοῦν πνευματικά τούς ἀνθρώπους, με τρόπο ἁπλό, χωρίς νά τούς δεσμεύουν καί νά τούς ἐξαναγκάζουν. Προσπαθοῦν νά τούς βάλουν τήν καλή ἀνησυχία, προκειμένου μόνοι τους νά ἐρευνήσουν περισσότερο τό λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά γευθοῦν τή γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀπαρνούμενοι τό κοσμικό φρόνημα καί τίς περιττές μέριμνες, πού ὁδηγοῦν στή ραθυμία. Αὐτοί οἱ Γέροντες πρέπει νά ἀποτελοῦν τό παράδειγμα ὅλων τῶν κληρικῶν. Δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Προϋποθέτει καθαρότητα βίου, ἁπλότητα, ταπείνωση καί ἁγνότητα στίς προθέσεις.

Ορθόδοξος Τύπος, 9/8/2013

 ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Ανεπίκαιρη πολυτέλεια!

Δεν είναι λίγες οι φορές που δημοσιογράφοι αναπαράγουν το μύθο της «αμύθητης» εκκλησιαστικής περιουσίας και προβαίνουν σε δήθεν αποκαλύψεις, στοχοποιώντας χονδροειδώς την Εκκλησία της Ελλάδος. Σε περίοδο μάλιστα γενικευμένης κρίσης, που η οργή του κόσμου ξεχειλίζει για τα «κακώς κείμενα» του δημόσιου βίου, χρειάζεται ο αποδιοπομπαίος τράγος για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης. Σε απάντηση ενός τέτοιου δημοσιεύματος η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Σε σχέση με το δημοσίευμα του κ. Κώστα Γυφτοδήμου στο περιοδικό «UNFOLLOW» με τίτλο «Εκκλησία Α.Ε. , «Ιερές Επενδύσεις» με απαίτηση της Ιεραρχίας» (τεύχος 20 Αυγούστου 2013, σελ. 94-97) προβαίνουμε στην κατωτέρω ανακοίνωση προς αποκατάσταση της αλήθειας :

Το δημοσίευμα κατακρίνει τον νόμο 4146/2013, επειδή επέτρεψε στα νομικά πρόσωπα της Εκκλησίας της Ελλάδος (πλην δηλαδή Αγίου Όρους, Κρήτης και Δωδεκανήσου, που αποτελούν αυτοτελείς εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες) να αξιοποιήσουν τα ακίνητά τους μέσω της επενδυτικής νομοθεσίας για τα ιδιωτικά ακίνητα (νόμος 3894/2010), τηρώντας φυσικά την ισχύουσα πολεοδομική νομοθεσία και το Σύνταγμα. Ο νόμος χαρακτήρισε τα εκκλησιαστικά ακίνητα ως «ιδιωτικά» διότι τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (ν.π.δ.δ.) της Εκκλησίας δεν ταυτίζονται με τα ν.π.δ.δ. του Κράτους, και, αντιθέτως, πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα, που κατά το Σύνταγμα και τον νόμο έχει κάθε ιδιώτης στην διαχείριση της περιουσίας του, όπως να υπαχθούν στον επενδυτικό νόμο 3894/2010 για τα ιδιωτικά ακίνητα. Ο συντάκτης του άρθρου ισχυρίζεται ότι :

α. ο νόμος 4146/2013 είναι αντισυνταγματικός, επειδή «η Εκκλησία της Ελλάδος και όλοι οι εκκλησιαστικοί θεσμοί [sic] είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου», άρα, τα ακίνητα της Εκκλησίας «αποτελούν τμήμα της δημόσιας περιουσίας και δεν μπορούν να θεωρηθούν «ιδιωτικά ακίνητα», όπως λάθρα επιχειρεί να τα χαρακτηρίσει ο νόμος 4146», διότι η περιουσία αυτή «συνεχίζει να είναι κρατική» ! Οι απόψεις αυτές ότι η Εκκλησία είναι τμήμα του κράτους και τα ακίνητά της «περιουσία του Δημοσίου» μας πηγαίνουν πίσω, σε σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας, ή σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, χωρίς δημοκρατία και συνταγματική προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας απέναντι στο κράτος, τα οποία ελπίζουμε ότι δεν αντιπροσωπεύουν ιδεολογικά τον αρθρογράφο.

Σε όμοια επιχειρήματα είχε στηριχθεί το Ελληνικό Δημόσιο και σε δημοκρατικές περιόδους, όταν επιχείρησε μονομερώς, με τον νόμο 1700/1987, να αφαιρέσει την ακίνητη περιουσία των Ι. Μονών και να μεταφέρει τη διαχείρισή της σε κρατικό οργανισμό. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (απόφαση της 9.12.1994) καταδίκασε την Ελληνική Δημοκρατία και νομολόγησε ότι τα νομικά πρόσωπα της Εκκλησίας έχουν ανακηρυχθεί «νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου», για να απολαύουν της προστασίας, που έχουν τα κρατικά ν.π.δ.δ., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η περιουσία τους ανήκει στο κράτος, αντίθετα τα εκκλησιαστικά ν.π.δ.δ. δεν εντάσσονται στη δημόσια Διοίκηση, και είναι «μη κυβερνητικοί οργανισμοί» (ΕΔΔΑ Holy Monasteries c. Greece). Τα ίδια ως προς την σχέση Κρατών και Εκκλησιών νομολόγησε το Δικαστήριο και για Εκκλησίες, οι οποίες επίσης είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου σε άλλα κράτη (ΕΔΔΑ Holy Synod of the Bulgarian Orthodox Church c. Bulgaria, ΕΔΔΑ Siebenhaar c. Allemagne, ΕΔΔΑ Reuter c. Allemagne, ΕΔΔΑ Müller c. Allemagne, ΕΔΔΑ Fernández Martínez v. Spain, ΕΔΔΑ Schüth c. Allemagne, ΕΔΔΑ Obst c. Allemagne). Είμαστε βέβαιοι ότι ο συντάκτης του ρεπορτάζ, αφού μεριμνήσει να ενημερωθεί για τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, θα προβληματισθεί για τις ξεπερασμένες απόψεις του στο θέμα αυτό.

β. η «Εκκλησία διαθέτει μεγάλες εκτάσεις γης …σε δάση και αιγιαλούς, τα οποία, όπως παραπονιόταν η ηγεσία της, παρέμεναν «αναξιοποίητα»…». Ουδέποτε η Εκκλησία της Ελλάδος διακατεχόταν από την παράλογη και παράνομη επιθυμία, που της αποδίδει ο συντάκτης, να ανοικοδομήσει … δάση και αιγιαλούς. Αν ο συντάκτης είχε καταβάλει στοιχειωδώς τον κόπο να ανατρέξει στις ανακοινώσεις της Ι. Συνόδου και του Μακαριωτάτου θα είχε, ίσως, αντιληφθεί ότι η διαμαρτυρία αφορά τα εκατοντάδες αστικά ακίνητα της Εκκλησίας, που από δεκαετίες είναι δεσμευμένα με ρυμοτομικές απαλλοτριώσεις και βάρη, χωρίς να αποζημιώνονται ή τουλάχιστον να αποδεσμεύονται. Έχουν σχετικώς εκδοθεί αμετάκλητες αποφάσεις διοικητικών δικαστηρίων υπέρ της Εκκλησίας, τις οποίες η Δημόσια Διοίκηση αρνείται να εκτελέσει.

γ. ότι η Εκκλησία με τον νέο νόμο θα κάνει «μπίζνες» και μάλιστα όχι για φιλανθρωπικούς σκοπούς, διότι «πολλές φορές στο παρελθόν, … αποκαλύφθηκε ότι στο όνομα της φιλανθρωπίας η Εκκλησία ασκεί επιχειρηματικές δραστηριότητες και έχει δημιουργήσει υπεράκτιες εταιρείες με σκοπό το φούσκωμα του «ιερού βαλαντίου»….». Ουδέποτε η Εκκλησία της Ελλάδος συνέστησε υπεράκτιες εταιρείες και ουδέποτε έκανε εμπόριο. Οι φορείς της Εκκλησίας της Ελλάδος βασίζονται στις πλέον αποδυναμωμένες κατά την παρούσα περίοδο πηγές εσόδων: στις εισφορές των πιστών και στα μισθώματα των ακινήτων, που έχουν μειωθεί δραματικά, και μέχρι το 2008 (οπότε και αυτά ανεστάλησαν δια νόμου) και στα μερίσματα των τραπεζικών μετοχών.

Εάν πάντως ο αρθρογράφος έχει κάποια καλύτερη ιδέα από πού αλλού, αν όχι από το μοναδικό της περιουσιακό στοιχείο, που είναι τα αναξιοποίητα ακίνητά της, θα αντλήσει η Εκκλησία πόρους για την καθημερινή ανακούφιση όσων σιτίζει, στεγάζει, επιχορηγεί, γηροκομεί, περιθάλπει, ενδύει και γενικά στηρίζει (και) σε επίπεδο υλικών παροχών, είναι οπωσδήποτε ευπρόσδεκτη. Η αφ’ υψηλού όμως παράδοση μαθημάτων πουριτανικής ηθικολογίας, ειδικά σε καιρούς γενικευμένης ανάγκης και φτώχειας, συνιστά ιδιαζόντως ανεπίκαιρη πολυτέλεια. 

πηγή

190 έτη από την μεγάλη θυσία του Μάρκου Μπότσαρη - Γεώργιος Κουρκούτας

Αύγουστος 1823-Αύγουστος 2013

190 έτη από την μεγάλη θυσία του Μάρκου Μπότσαρη

Στις 9 Αυγούστου 1823, πριν από 190 χρόνια, στο Κεφαλόβρυσο Καρπενησίου φονεύεται σε πολεμική επιχείρηση εναντίον των Τούρκων ο Μάρκος Μπότσαρης. Είναι μία από τις εμβληματικές μορφές της Ελληνικής επαναστάσεως του 1821. Εκπρόσωπος του Σουλίου στην αγωνιζόμενη Ελλάδα, αναδείχθηκε, με την συμμετοχή και την ηρωική του θυσία σε ηλικία μόλις 33 ετών, σε θρυλική μορφή του Ελληνισμού.

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΛΙ

Το Σούλι αποτελούσε πριν το 1821 μία ιδιότυπη μορφή κοινοπολιτείας ελληνικών χωριών στην Ήπειρο από τέσσερα χωριά: τον Αβαρίκο, την Σαμονίβα, το Σούλι και την Κιάφα. Στην συνέχεια, κατά τον 18^ο αιώνα στο τετραχώρι αυτό προσεχώρησαν και άλλα χωριά και διαμορφώθηκε μία αυτόνομη περιοχή στην καρδιά της Ηπείρου, που δεν υπολόγιζε τα Σουλτανικά στρατεύματα. Δείγμα αυτής της ανυπότακτης νοοτροπίας ήταν τόσο οι διαρκείς πολεμικές αντιπαραθέσεις με τους Στρατούς που έστελναν οι Οθωμανοί, αλλά και το πείσμα του Αλή Πασά να καταλάβει το Σούλι (κάτι που το κατάφερε το 1803). Με μία σειρά πολέμων απέναντι στην τουρκική διοίκηση της περιοχής οι Σουλιώτες διατήρησαν το ανυπότακτο φρόνημα τους. Είχαν Ορθόδοξη πίστη, Ελληνική-Ρωμαίικη συνείδηση (αυτό μαρτυρούν όλες οι προσωπικές μαρτυρίες, από τα γράμματα τους ως τα Δημοτικά τους τραγούδια, αλλά και η εν γένει στάση τους στους Εθνικούς Αγώνες του Ελληνισμού), αλλά ομιλούσαν ως δίγλωσσοι και την αρβανίτικη γλώσσα. 

Ο Μάρκος Μπότσαρης ήταν μέλος της σουλιώτικης φάρας, γνωστής με το όνομα Μποτσαραίοι ή Μποτσαράτες. Υπήρξε μέχρι το 1800 η πιο ισχυρή φάρα του Σουλίου. Αντίπαλοι τους ήταν η ισχυρή φάρα των Τζαβελαίων. Το 1790 γεννήθηκε στο Σούλι ο Μάρκος, υιός του Κίτσου Μπότσαρη και 2 χρόνια μετά ο αδελφός του Κώστας. Το 1800 πεθαίνει ο αρχηγός της φάρας των Μποτσαράτων Γιώργης Μπότσαρης και την θέση του παίρνει υιός του Κίτσος (ο πατέρας του Μάρκου). Το Σούλι όμως δεχόταν συνεχώς επιθέσεις και μάλιστα λυσσαλέες από τον Αλή Πασά και τον υιό του Βελή. Τον Δεκέμβριο του 1803 πέφτει το Σούλι και οι περισσότεροι Σουλιώτες καταφεύγουν στην Πάργα.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΗ

Στις 7 Απριλίου 1804 γίνεται φονική μάχη στην Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου κοντά στο χωριό Σέλτσο στα Άγραφα, όπου είχαν καταφύγει Σουλιώτες. Ανάμεσα στους ελάχιστους που διασώθηκαν και κατέφυγαν στην Πάργα ήταν και ο Κίτσος Μπότσαρης και ο μικρός Μάρκος. Ο Μάρκος ακολουθεί τον πατέρα του σε Κέρκυρα και Λευκάδα, όπου εντάσσεται σε στρατιωτικά σώματα. Νυμφεύεται δύο φορές, πρώτα την Ελένη Καρακίτσου και μετά την Χρυσούλα Καλογήρου. Οι Σουλιώτες στα Επτάνησα δημιουργούν αξιόλογα στρατιωτικά τμήματα, όπου αναδεικνύουν την πολεμική τους ικανότητα. Παράλληλα έρχονται σε επαφή με τον Ιωάννη Καποδίστρια που βρισκόταν για κάποιο διάστημα εκεί.

Αφού ο Αλής πασάς είχε εξοντώσει τον κίνδυνο για την εξουσία του που λεγόταν Σούλι, αποφάσισε νε δελεάσει πολλούς από τους παλιούς του εχθρούς, δίνοντας τους αξιώματα. Έτσι το 1813 ο Κίτσος Μπότσαρης επιστρέφει στην Ήπειρο και αναλαμβάνει από τον Αλή το αρματολίκι των Αγράφων, δολοφονείται όμως από τον ανταγωνιστή του Γώγο Μπακόλα (που μετά το 1821 θα φτάσει με τα «καπάκια»του με τους Τούρκους στην προδοσία). Ο Μάρκος (νέος αρχηγός της φάρας) εγκαθίσταται από τον Αλή πασά στον Κακόλακκο Πωγωνίου, όπου και διαμένει ως την αποστασία του Αλή πασά.

Το 1820 ο Αλής πασάς κηρύσσεται από την Υψηλή Πύλη αποστάτης. Ο Μάρκος βρίσκεται σε δίλημμα και αντιμετωπίζει το θέμα διπλωματικά, με απώτερο στόχο την επιστροφή των Σουλιωτών στην περιοχή Σουλίου.

Έτσι, από την μια εντάσσεται αυτός και η οικογένεια του στις σουλτανικές δυνάμεις (που πολιορκούν τα Ιωάννινα και τον Αλή), αλλά από την άλλην διεξάγουν μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Αλή για επιστροφή στο Σούλι. Το τελευταίο το κατορθώνουν τον Δεκέμβριο του 1820, αφού εγκατέλειψαν κρυφά το σουλτανικό στρατόπεδο, αλλά τα μέλη της οικογενείας του κρατούνταν στα Ιωάννινα ως όμηροι του Αλή.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821

Αφού οι υπόλοιποι Έλληνες (με τον συντονισμό της Φιλικής Εταιρίας) εκμεταλλεύτηκαν την ενδοοθωμανική διαμάχη(με την αποστασία του Αλή) και κήρυξαν την επανάσταση στα περισσότερα μέρη, συμμετέχουν σε αυτήν και σουλιώτικα τμήματα. Στα τέλη Απριλίου 1821 Σουλιώτες μαζί με τους συμμάχους τους επιτίθενται στο χωριό Λούρος (μεταξύ Ιωαννίνων και Πρεβέζης) και τους επόμενους μήνες καταλαμβάνουν το φρούριο της Ρινιάσας, τους Βαριάδες, τα Πέντε Πηγάδια και τα Δερβίζιανα, όπου διακρίνεται και η πολεμική ευφυΐα του Μάρκου Μπότσαρη, ενώ τον Νοέμβριο καταλαμβάνει την Άρτα.

Τον Ιανουάριο του 1822 φονεύεται ο Αλής και ο Χουρσίτ μετά από διαπραγματεύσεις απελευθερώνει την οικογένεια του Μάρκου. Οι Σουλιώτες έχουν επιστρέψει στο Σούλι, το οποίο όμως τον Μάιο του 1822 πολιορκείται εκ νέου από τις σουλτανικές δυνάμεις του Χουρσίτ πασά και του Ομέρ Βρυώνη. Στις μάχες συμμετέχει και μανιάτικο σώμα υπό τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ο οποίος στην μάχη της Σπλάντζας πέφτει ηρωικά στις 4 Ιουλίου 1822, ενώ μία εβδομάδα πιο πριν, στην μάχη της Πλάκας συγκρούονται οι Σουλιώτες με τους αντιπάλους τους. Το όνειρο της απελευθέρωσης του Σουλίου χάνεται και στις 28 Ιουλίου 1822 υπογράφεται στο αγγλικό προξενείο της Πρέβεζας η συμφωνία παράδοσης του Σουλίου και ένοπλης αποχώρησης των Σουλιωτών, που πραγματοποιήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου (η σύζυγος Χρυσούλα και τα 4 παιδιά του Μάρκου αναχωρούν για την Αγκώνα της Ιταλίας).

Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

Στην κυρίως επαναστατημένη Ελλάδα έχει σχηματιστεί Κυβέρνηση (Εκτελεστικό και Βουλευτικό).Το Βουλευτικό στις 11 Οκτωβρίου 1822 εγκρίνει τον διορισμό του 32χρονου Μάρκου σε Στρατηγό της Δυτικής Στερεάς, περιοχής όπου κυριαρχούσε πολιτικά ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Οι δύο άνδρες πρωταγωνιστούν στον άθλο της απόκρουσης της Α’ πολιορκίας του Μεσολογγίου (από τον Οκτώβριο ως τα Χριστούγεννα του 1822). Μετά την νίκη όμως αρχίζουν οι διχόνοιες που θα εξελιχθούν στον καταστροφικό Εμφύλιο.

Αποτέλεσμα αυτών των διαμαχών στην Στερεά ήταν η αντιπαράθεση Σουλιωτών οπλαρχηγών με τους Στερεοελλαδίτες, κάτι που οδήγησε τον Μάρκο να σχίσει (αφού πρώτα το φίλησε!) το δίπλωμα της Στρατηγίας. Μία μαρτυρία μιλά για την αντιπαλότητα (που συνεχιζόταν )με την νεοαφιχθείσα σ το Μεσολόγγι φάρα των Τζαβελαίων (από τους τρεις αρχηγούς στην Έξοδο του 1826 οι δύο ήταν από τις δύο φάρες του Σουλίου : ο Νότης Μπότσαρης και ο Κίτσος Τζαβέλας). Όμως όποια και αν είναι η αλήθεια, η φράση του Μάρκου όταν έσκιζε το δίπλωμα είναι ένδειξη της ανδρείας του : «όποιος είναι άξιος, λαμβάνει δίπλωμα μεθαύριον έμπροσθεν του εχθρού» (μαρτυρία Σπ. Τρικούπη) (ή κατά άλλους, όπως τον Νικ. Κασομούλη, «Ιδού το δίπλωμα, το οποίον σας ενοχλεί (και το εξέσχισεν), και όποιος είναι παλληκάρι εις τον Σκόδραν [τον Τούρκο πασά που ήλθε εναντίον της Επανάστασης] φαίνεται».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ

Από τις αρχές Ιουνίου 1823 έφθασαν ειδήσεις στο Μεσολόγγι ότι ο Μουσταφά πασάς της Σκόδρας ξεκίνησε από τον Αυλώνα με 10.000 στρατιώτες και κατεύθυνση την Λάρισα. Σκοπός της νέας αυτή τουρκικής εκστρατείας ήταν η υποταγή της Δυτικής Στερεάς. Ο πασάς της Σκόδρας φθάνοντας στην Θεσσαλία θα προχωρούσε μέσω Καρπενησίου προς το Αγρίνιο, όπου θα ενωνόταν με τον Ομέρ πασά Βρυώνη (ο οποίος θα κατέβαινε από την Ήπειρο).

Η προφυλακή του Μουσταφά πασά έφθασε στο Καρπενήσι στις 5 Αυγούστου, αποτελούμενη από 5.000 πεζούς και ιππείς υπό τον Τζελαλεντίν μπέη, ο οποίος στρατοπέδευσε στο Κεφαλόβρυσο. Μία εβδομάδα πιο πριν είχε ξεκινήσει ελληνικό σώμα 1.200 ανδρών υπό την ηγεσία Στερεοελλαδιτών και Σουλιωτών οπλαρχηγών. Η αριθμητική υπεροχή των Τούρκων έπεισε τον Μάρκο (έναν από τους αρχηγούς του ελληνικού σώματος) να αξιοποιήσει την σουλιώτικη πολεμική εμπειρία (που ενεργούσαν με συχνές καταδρομές και χτυπούσαν καίρια τον εχθρό).

Ανάμεσα στις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η χρήση ίδιας γλώσσας και ενδυμασίας από τους αρβανιτόφωνους Σουλιώτες, για να προκαλέσουν σύγχυση στον αντίπαλο (κάτι που σήμερα θεωρείται παραβίαση πολεμικών κανόνων και τιμωρείται με θάνατο στις πολεμικές επιχειρήσεις). Το είχε ξαναεφαρμόσει ο Μάρκος και στα Δερβίζιανα δύο χρόνια πιο πριν.

Παρότι δεν είχε την στήριξη των άλλων οπλαρχηγών, ο Μάρκος Μπότσαρης με σώμα 350 Σουλιωτών διείσδυσε στο εχθρικό στρατόπεδο την νύχτα της 8^ης προς 9^η Αυγούστου (μόνο ο Κίτσος Τζαβέλας από τους οπλαρχηγούς έδωσε το παρών στην μάχη).

Η επίθεση είχε επιτυχία, αλλά ο Μάρκος Μπότσαρης τραυματίζεται θανάσιμα. Τον θάνατο του απέκρυψαν οι συμπολεμιστές του, για να μην δειλιάσουν οι λοιποί, και τον μετέφεραν κρυφά εκτός του πεδίου της μάχης. Οι τούρκοι υπέστησαν μεγάλη ήττα : έπεσαν στα χέρια των Ελλήνων 690 τυφέκια, 1000 πιστόλες, δύο σημαίες, πολλοί ίπποι και ημίονοι. Από τους έλληνες φονεύθηκαν περίπου 36 και πληγώθηκαν 20. Ο Σπυρίδων Τρικούπης αναφέρει για τον θάνατο του: «Την δε 10 Αυγούστου μετεκομίσθη ο νεκρός του Μάρκου εις Μεσολόγγι όπου εκηδεύθη λαμπρώς. Μέγα δε πένθος καθ’ όλην την Ελλάδα διήγειρεν ο θάνατος του, θεωρηθείς δικαίως εθνικόν δυστύχημα».

Ήταν μόλις 33 ετών. Την δράση του θα συνεχίσει ο αδελφός του Κώστας.

Τόσο η θρυλική του ζωή όσο και ο ηρωικός του θάνατος μετέτρεψαν τον Μάρκο σε σύμβολο θάρρους και τιμιότητας. Υπηρέτησε την πατρίδα όπου χρειάστηκε κει συνέβαλε στην ανάδειξη του ηρωισμού των Σουλιωτών. Ο τάφος του στο Μεσολόγγι (το πρωτότυπο είναι στο Ιστορικό Μουσείο-Παλαιά Βουλή) και τα έργα τέχνης που πρόβαλαν την προσφορά του μέχρι σήμερα μιλούν για μία ευγενική και θαρραλέα ψυχή, που έφυγε νέος για την Αθανασία.

Κλείνουμε το αφιέρωμα αυτό με μένα επίγραμμα του Γεωργίου Γαζή στην «Βιογραφία των Ηρώων Μάρκου Μπότσαρη και Καραϊσκάκη» που εξεδόθη στην Αίγινα μόλις το 1828 :

Πύρρος κατά Ρωμαίων απεδείχθη θαυμαστός

Και Σκενδέρμπεης δε πάλιν κατά Τούρκων τρομερός.

Μαρκομπότζιαρης δ’ ωσαύτος ανεφάνη ο αυτός,

Εις το Μεσολόγγι κείται, στήσας τρόπαιον λαμπρόν

Ενδεικτική βιβλιογραφία

1. Βάσω Ψιμούλη-Μάρκος Μπότσαρης-εκδόσεις Τα Νέα

2. Σπυρ. Τρικούπης-Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήνα 1888

3. Γιώργος Καραμπελιάς –Συνωστισμένες στο Ζάλογγο-Εναλλακτικές εκδ.

4.Χριστόφορος Περραιβός-Ιστορία Σουλίου και Πάργας-Βενετία 1815

5. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους-τόμος ΙΒ’- Εκδοτική Αθηνών

Γεώργιος Διον. Κουρκούτας

"Στα μάτια του Θεού, αυτός που έτσι συμπεριφέρε­ται στους αδελφούς του, πράττει βαριά αμαρτία."

«Και παράγων ο Ιησούς εκείθεν είδεν άνθρωπον καθήμενον επί το τελώνιον, Ματθαίον λεγόμενον, και λέγει αυτώ· ακολούθει μοι. Και αναστάς ηκολούθησεν αυτώ» (Μθ. 9, 9).
Ποιος ήταν αυτός ο Ματθαίος, ο οποίος στη συνέ­χεια έγινε μεγάλος απόστολος και ευαγγελιστής; Ήταν τελώνης και μάζευε φόρους. Ο λαός μισούσε τους τελώνες και τους θεωρούσε αμαρτωλούς, διότι έκαναν πολλές αδικίες προσπαθώντας να κερδίσουν περισσό­τερα χρήματα για τον εαυτό τους. Και αυτόν τον άνθρωπο, που όλοι τον θεωρούσαν άθλιο και τον απο­στρέφονταν, ο Κύριος τον καλεί και του λέει: «Ακο­λούθει μοι».
Μόνο δύο λέξεις, και αυτές έκαναν επανάσταση στην ψυχή του τελώνη. Σηκώθηκε αμέσως, έριξε κά­τω τα χρήματά του και ακολούθησε τον Χριστό.
Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι το κάλεσμα του Χριστού μπορεί να προκαλέσει στην ψυχή του ανθρώ­που επανάσταση. Στους βίους των αγίων υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων, οι οποίοι επέστρε­ψαν στον Χριστό μετά από έναν λόγο του Ευαγγε­λίου. Από την πείρα μου γνωρίζω ότι ένας καλός λό­γος μπορεί να συνταράξει την ψυχή του αμαρτωλού, όπως συντάραξε την ψυχή του τελώνη Ματθαίου. Άν­θρωποι πνιγμένοι στην αμαρτία, κλέφτες, ληστές και φονιάδες, όταν τους λες έναν καλό λόγο και τους δεί­χνεις την αγάπη σου, την συγκατάβαση και τον σεβα­σμό στο πρόσωπό τους, συγκινούνται πάρα πολύ.

Και εμείς οι αμαρτωλοί, αδύναμοι και ασήμαντοι άνθρωποι με έναν λόγο αγάπης και σεβασμού μπορούμε να συγκινούμε και να συνταράζουμε τις καρδιές των αμαρτωλών, όπως ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Να το θυμόμαστε και ποτέ να μην κατακρίνουμε τους αμαρτωλούς, να μην τους στιγματίζουμε, αλλά να τους φερόμαστε με αγάπη, δείχνοντας σεβασμό στο πρόσω­πό τους, αν και οι ίδιοι δεν το σέβονται και το έχουν καταπατήσει.
«Και εγένετο αυτού ανακειμένου εν τη οικία, και ι­δού πολλοί τελώναι και αμαρτωλοί ελθόντες συνανέκειντο τω Ιησού και τοις μαθηταίς αυτού. Και ιδόντες οι Φαρισαίοι είπον τοις μαθηταίς αυτού· διατί μετά των τελωνών και αμαρτωλών εσθίει ο διδάσκα­λος υμών; Ο δε Ιησούς ακούσας είπεν αυτοίς· ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ' οι κακώς έ­χοντες. Πορευθέντες δε μάθετε τι εστίν έλεον θέλω και ου θυσίαν. Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλ' αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Μθ. 9, 10-13).
Οι φαρισαίοι αγανακτούσαν για το ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός συναναστρεφόταν με τους αμαρτω­λούς, τις πόρνες και τους τελώνες. Περιφρονούσαν αυτούς τους ανθρώπους και θεωρούσαν ακαθαρσία να επικοινωνούν μαζί τους. Ποτέ δεν τους μιλούσαν, άλ­λα τους κακολογούσαν και τους κατέκριναν για την συμπεριφορά τους.
Ξέρουμε ότι οι πόρνες έπλεναν τα πόδια του Κυ­ρίου Ιησού και τα σκούπιζαν με τα μαλλιά τους. Πο­τέ δεν έχουν ακούσει απ' Αυτόν κανένα λόγο επιπληκτικό. Τις συγχωρούσε και τις έλεγε: «Πορεύου και από του νυν μηκέτι αμάρτανε» (Ίω. 8, 11).
Οι φαρισαίοι ήταν ανίκανοι να καταλάβουν αυτή την συμπεριφορά του Χρίστου και δυσφορούσαν για την στάση του απέναντι στους αμαρτωλούς. Αλλά ο Κύριος τους απαντούσε το εξής: «Ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ' οι κακώς έχοντες» (Μθ. 9, 12). Ήλθε για να σώσει τους αμαρτωλούς. Με την α­γάπη του αγκάλιαζε κάθε αμαρτωλό και ζητούσε να τον οδηγήσει στην σωτηρία. Στους φαρισαίους που του παραπονέθηκαν είπε: «Πορευθέντες δε μάθετε τι ε­στίν έλεον θέλω και ου θυσίαν» (Μθ. 9, 13). Οι γραμ­ματείς και οι φαρισαίοι την ελπίδα της σωτηρίας τους στήριζαν στις θυσίες και τις προσευχές τους, και ο Κύριος λέει ότι δεν θέλει θυσία, αλλά έλεος, έλεος στους αμαρτωλούς.
Οι θυσίες χρειάζονταν στην Παλαιά Διαθήκη, διό­τι προεικόνιζαν την Μόνη Θυσία πού πρόσφερε ο Κύ­ριος Ιησούς Χριστός πάνω στον Σταυρό του Γολγο­θά. Όταν δόθηκε αυτή η Θυσία οι άλλες θυσίες έχα­σαν την σημασία και το νόημα τους, γι' αυτό δεν τις προσφέρουμε πια.
Τώρα ο Κύριος δεν περιμένει θυσία αλλά έλεος. Περιμένει από μας την ευσπλαχνία σε όλους τους αμαρτωλούς και τους περιφρονημένους. Η συμπεριφο­ρά μας προς αυτούς τους ανθρώπους να είναι ίδια μ' αυτήν που έδειξε Εκείνος. Να μην περιφρονούμε κα­νέναν, κανέναν να μην θεωρούμε κατώτερο από μας. Να βλέπουμε τις δικές μας αμαρτίες και όχι των άλ­λων, να αποκτήσουμε την ταπείνωση και την πραότη­τα, μιμούμενοι την δική Του ταπείνωση και πραότητα. Να αγαπάμε και να ευεργετούμε τους περιφρονημέ­νους και τους ταπεινωμένους, να τους προσφέρουμε πνευματική βοήθεια, δείχνοντας ενδιαφέρον για την σωτηρία τους.
Ο Κύριος λέει όταν κάνουμε τραπέζι να μην κα­λούμε ανθρώπους που μπορούν μετά να καλέσουν και εμάς στο γεύμα, αλλά τους πένητες και τους φτωχούς κουρελιάρηδες. Θέλει να το κάνουμε με αγάπη, και πάντα με συμπόνια να φερόμαστε στους ανθρώπους που ο κόσμος τους περιφρονεί, καλώντας τους βρωμιάρηδες και αχρείους.
Ο Κύριος μας έδωσε παράδοξες και θαυμαστές ε­ντολές. Είπε ότι δεν θέλει θυσία αλλά έλεος, έλεος σε όλους που το χρειάζονται. Ένα μεγάλο, αμέτρητο πλήθος ανθρώπων περιμένουν κάποιον να τους δείξει ευσπλαχνία, να τους πει ένα λόγο αγάπης και παρηγο­ριάς. Περιμένουν οι άνθρωποι κάποιον να τους δείξει τρυφερότητα και να τους βοηθήσει, και αντί αυτού συναντούν στους γύρω τους ψυχρότητα και αδιαφο­ρία. Αλλά πάνω από αυτά και σε μερικούς ακόμα χρι­στιανούς βλέπουν περιφρόνηση και αποστροφή.
Στα μάτια του Θεού, αυτός που έτσι συμπεριφέρε­ται στους αδελφούς του, πράττει βαριά αμαρτία. Σε ό­λα πρέπει να είμαστε μιμητές του Κυρίου και να ακολουθούμε το παράδειγμα Του. Ας Τον ακολουθήσου­με λοιπόν και ας μην θεωρούμε τον εαυτό μας ανώτε­ρο από τον πλησίον, όποιος και να είναι αυτός - κλέ­φτης, φονιάς ή ληστής, διότι στα μάτια του Θεού μπο­ρεί να είμαστε χειρότεροι από αυτόν.
Να θυμόμαστε πάντα πώς συμπεριφερόταν ο Κύ­ριος στους αμαρτωλούς, πώς φέρθηκε στον τελώνη Ματθαίο και πώς φερόταν σε άλλους τελώνες, πόρνες και αμαρτωλούς και προκαλούσε μ' αυτό την οργή των φαρισαίων. Να μην είμαστε σαν τους φαρισαίους, αλλά να μιμούμαστε τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Α­μήν.

Αγίου Λουκά αρχιεπισκόπου Κριμαίας
πηγή

Συναξαριστής της 9ης Αυγούστου

Ὁ Ἅγιος Ματθίας ὁ Ἀπόστολος

 

Πῶς ὁ Ματθίας κατατάχθηκε στὸ χορὸ τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, τὸ γνωρίζουμε ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.

Μετὰ τὴν προδοσία καὶ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Ἰούδα καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, οἱ ἕντεκα μαθητὲς μὲ τὴν Παναγία βρίσκονταν στὸ ὑπερῷον.

Τότε ὁ Πέτρος πρότεινε νὰ ἐκλεγεῖ ἄλλος ἀντὶ τοῦ Ἰούδα, ἀπὸ τοὺς ἄνδρες ποὺ ἀκολουθοῦσαν ὑπηρετώντας τὸ Χριστό. Ἡ πρόταση ἔγινε δεκτὴ καὶ τέθηκαν δυὸ ὑποψήφιοι: ὁ Ἰωσὴφ ὁ καλούμενος Βαρσαββᾶς καὶ ὁ Ματθίας. Τότε ἔβαλαν κλῆρο, καὶ δίνοντας σὲ ὅλους ἐμᾶς παράδειγμα ἐναπόθεσης κάθε ἐκλογῆς μας στὸ Θεό, προσευχήθηκαν ὅλοι μαζὶ ὡς ἑξῆς: «Σὺ Κύριε, καρδιογνῶστα πάντων, ἀνάδειξαν ὃν ἐξελέξω ἐκ τούτων τῶν δυὸ ἕνα, λαβεῖν τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης καὶ ἀποστολῆς». Δηλαδή: Σὺ Κύριε, ποὺ γνωρίζεις τὶς καρδιὲς ὅλων, φανέρωσε καθαρὰ ἐκεῖνον ποὺ ἐξέλεξες, ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δυό, γιὰ νὰ ἐπωμισθεῖ τὸ ἀξίωμα τῆς ἀποστολικῆς διακονίας.

Στὴ συνέχεια ὁ κλῆρος ἔπεσε στὸ Ματθία. Καὶ ἔτσι προστέθηκε στοὺς ἕντεκα Ἀποστόλους. Ἀπὸ τὴν μετέπειτα ζωὴ τοῦ Ματθία, γνωρίζουμε ὅτι κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν Αἰθιοπία, ὅπου καὶ τελείωσε τὴν ζωή του μαρτυρικά.


 

---

 

Οἱ Ἅγιοι 10 Μάρτυρες, Ἰουλιανός, Μαρκιανός, Ἰωάννης, Ἰάκωβος, Ἀλέξιος, Δημήτριος, Φώτιος, Πέτρος, Λεόντιος καὶ Μαρία ἡ Πατρικία, ποὺ μαρτύρησαν στὴ Χάλκη

Τὸ μαρτύριο τῶν Ἁγίων αὐτῶν, ἀναφέρεται στὰ χρόνια του εἰκονομάχου αὐτοκράτορα Λέοντα τοῦ Γ´. Ὁ ὁποῖος, ὅπως εἶναι γνωστό, μὲ διάταγμά του τὸ 728 ἐμπόδισε ὁλοσχερῶς τὴν ἀνάρτηση ἁγίων εἰκόνων, ὄχι μόνο στὶς ἐκκλησίες ἀλλὰ σ᾿ ὁποιοδήποτε ἄλλο μέρος.

Στὸ διάταγμα αὐτὸ ἀντιστάθηκε ὁ Πατριάρχης Γερμανός, ἀλλὰ ὁ βασιλιὰς συγκάλεσε συνέδριο καὶ καταδίκασε τὴν στάση τοῦ Πατριάρχη. Τότε αὐτὸς παραιτήθηκε καὶ δυστυχῶς τὴν θέση του δέχτηκε νὰ πάρει ὁ σύγκελλος καὶ μαθητής του Ἀναστάσιος.

Ὁ ὁποῖος ἄρχισε ἀμέσως νὰ ἐκτελεῖ τὸ αὐτοκρατορικὸ διάταγμα. Τότε κάποιος ἀξιωματικός, πολὺ προκλητικὰ πῆγε σὲ μία οἰκοδομὴ ποὺ ἀποτελοῦσε κατὰ κάποιο τρόπο τὰ προπύλαια τῶν ἀνακτόρων, καὶ ὀνομαζόταν Χάλκη Πύλη διότι ἡ στέγη της ἦταν χάλκινη, καὶ μὲ ἕνα τσεκοῦρι ἄρχισε νὰ ξηλώνει τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἦταν πάνω σ᾿ αὐτή. Ἐξοργισμένος ὁ ὀρθόδοξος λαὸς μπροστὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, ἔριξε τὸν ἀσεβῆ ἀξιωματικὸ ἀπὸ τὴν σκάλα, πάνω στὴν ὁποία ἦταν, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸς νὰ σκοτωθεῖ.

Τότε ὁ βασιλιὰς ἔστειλε τὴν φρουρά του καὶ σκότωσε πολλοὺς ἀπὸ τὸ ἔντονα διαμαρτυρόμενο πλῆθος. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν καὶ οἱ δέκα συγκεκριμένοι Μάρτυρες. Τὰ δὲ ὀνόματά τους ἦταν τὰ ἑξῆς: Ἰουλιανός, Μαρκιανός, Ἰωάννης, Ἰάκωβος, Ἀλέξιος, Δημήτριος, Φώτιος, Πέτρος, Λεόντιος καὶ Μαρία ἡ Πατρικία.

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Ἀντωνῖνος (στὰ Μηναῖα γράφεται Ἀντώνιος) ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια

Πατρίδα του ἡ Ἀλεξάνδρεια, ὅπου μὲ ζῆλο κήρυττε δημόσια τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἄρχοντα τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ βασανίστηκε σκληρά. Στὴν ἀρχὴ τὸν κρέμασαν καὶ ξέσχισαν τὶς σάρκες του.

Κατόπιν τὸν ἔριξαν μέσα σὲ ἀναμμένο καμίνι, ὅπου παρέδωσε τὴν ἁγία ψυχή του στὸν Θεό. Τὸ ἅγιο λείψανό του βρέθηκε μέσα στὸ καμίνι ἀπείραχτο, χωρὶς ἡ φωτιὰ νὰ βλάψει οὔτε μία τρίχα ἀπὸ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς του.


 

---

 

Ὁ Ὅσιος Ψόης

Ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ προσευχόμενος.

 

---

 

Εὕρεσις τῆς Ἀχειροποιήτου Εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ στὰ Καμουλιανά

Ἡ ψευδεπίγραφη αὐτὴ διήγηση γιὰ τὴν εὕρεση τῆς ἀχειροποίητης εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν εἰδωλολάτρισσα Ἀκυλίνα καὶ μετέπειτα χριστιανὴ (σύμφωνα μὲ τὴν διήγηση), μέσα σὲ κιβώτιο, ἀποδόθηκε στὸν Γρηγόριο Νύσσης, ἀπὸ κάποιον μεταγενέστερο, προκειμένου νὰ δώσει κῦρος σ᾿ αὐτή.

---

 

Ἀνάμνηση Ἐγκαινίων Ναοῦ τῶν Ἁγίων Ζωῆς καὶ Ἑσπέρου ἐν τῷ Δευτέρῳ

 

---

 

Ὁ Ἅγιος Oswald (Ἀγγλος)

Λεπτομέρειες γιὰ τὴν ζωὴ αὐτοῦ τοῦ ἁγίου τῆς ὀρθοδοξίας, μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸ βιβλίο «Οἱ Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων», τοῦ Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, ἐπισκόπου Τελμησσοῦ, Ἀθῆναι 1985.


 

---

 

Ὁ Ὅσιος Γερμανὸς ὁ ἐν Ἀλάσκᾳ

Λεπτομέρειες γιὰ τὴν ζωὴ αὐτοῦ τοῦ ἁγίου τῆς ὀρθοδοξίας, μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸ βιβλίο « Ἅγιοι τῆς Ἀλάσκας», τοῦ Γ.Ε. Πιπεράκη, ἐκδ. Ἑπτάλοφος», Ἀθῆναι.

 

ΟΙ ΑΔΙΚΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Γιατί καθυστερεί η παρέμβαση του Θεού στο παρατεινόμενο δράμα του ελληνικού λαού

Οι γέροντες, οι μαγικές συνταγές και τα δώρα της μετάνοιας!

«Αδελφέ σώσε με! Πρέπει να βρω τον γέροντα ασκητή του Παγγαίου Όρους. Καταστρέφεται η οικογένειά μου. Άρχισαν οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί και δεν ξέρω τι να κάνω. Και δεν έφθαναν όλα αυτά ξεκίνησαν και οι καυγάδες με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Για όλα φταίω εγώ. Πιστεύω όμως ακράδαντα πως κάποιος η κάποια μου έχει κάνει μάγια! Γι’ αυτό αναζητώ τον γέροντα να μου λύσει το πρόβλημα...»!

Η απογοήτευση και η απελπισία διακρινόταν από τη φωνή του και αποτελούσαν δείγμα της τραγικής κατάστασης που βρισκόταν ο ανωτέρω χριστιανός! Καθώς μου περιέγραφε με λεπτομέρειες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει τον διέκοψα ξαφνικά και του είπα:

-Άκουσε Παναγιώτη ο γέροντας δεν μπορεί να σου δώσει λύση. Δεν νομίζω ότι διαθέτει συνταγές λύσεις. Τη λύση πρέπει να τη δώσεις εσύ.

-Δηλαδή μου ζητάς να αυτοκτονήσω; Γιατί προσωπικά μόνο αυτή τη λύση βλέπω.

-Όχι δεν σου ζητώ να καταδικαστείς στην κόλαση αιωνίως. Σου ζητώ όμως να ανακαλύψεις τον Θεό μέσα από τη μετάνοια. Να μετανοήσεις σου ζητώ, όχι να αυτοκτονήσεις.

-Μα εξομολογήθηκα στον πνευματικό μου. Κοινώνησα και προσεύχομαι στον Χριστό και την Παναγία να με βοηθήσουν. Δεν παίρνω όμως καμία απάντηση.

-Αυτό δεν σε προβληματίζει; Είναι άραγε ο γέροντας που ζητάς να συναντήσεις ανώτερος από τον Χριστό και την Παναγία; Πρέπει να εξετάσεις γιατί οι προσευχές σου δεν εισακούονται και καθυστερούν τη λύση.

-Και πως θα το δω αυτό; Υπάρχει κάτι που δεν κάνω σωστά;

-Άκουσε Παναγιώτη μου ο Θεός για να σε σκεπάσει τώρα που σ’ απειλεί το αγιάζι και η παγωνιά της απογοήτευσης χρειάζεται να παρουσιαστείς γυμνός ενώπιόν Του, όπως ακριβώς σε γέννησε η μάννα σου.

-Δηλαδή να προσεύχομαι ολόγυμνος. Θεέ και Κύριε, τι ακούω σήμερα.

-Όχι καλέ μου φίλε δεν εννοώ αυτό. Απλά σου λέγω πως επιβάλλεται να απεγκλωβιστείς απ’ όλα αυτά που σε κρατούν δέσμιο και καρφωμένο στη γη. Να γίνεις ένας μικρός Ιώβ και να πεις: Συ Κύριέ μου έδωσες να διαχειριστώ και τα οικόπεδα και τα σπίτια και τα αυτοκίνητα. Δικά Σου είναι και Συ αποφασίζεις. Εγώ απλά θέλω να ζω και να είμαι μαζί σου ακόμη κι αν ζω σαν τον φτωχό Λάζαρο που ζητιάνευε.

-Ξέρεις αυτά πως δεν γίνονται σήμερα. Έχω κάποιο όνομα στην κοινωνία. Τι θα πουν αυτοί που με γνωρίζουν; Δεν γίνονται αυτά...

-Από τα λεγόμενά σου και τις απαντήσεις σου διαπιστώνω πως ζητάς βοήθεια από το Θεό αλλά ήδη σ’ αυτή τη βοήθεια έχεις θέσει τους προσωπικούς σου όρους, που στην περίπτωση αυτή λειτουργούν ως οδοφράγματα που εμποδίζουν τον Χριστό και την Παναγία να σε προσεγγίσουν και να σου λύσουν το πρόβλημα. Τι θα μπορέσει λοιπόν περισσότερο να κάνει ο γέροντας;

Ο διάλογος αυτός χριστιανοί μου είναι ενδεικτικός της κατάστασης που ζει σήμερα σχεδόν κάθε Έλληνας! Είναι ενδεικτικό της αμετανοησίας. Κανείς μας δεν θέλει να απολέσει αυτά που θεωρεί κεκτημένα. Μπορεί να υποφέρει λοιπόν σήμερα ο Έλληνας χριστιανός αλλά δεν παύει στην προσέγγισή του με τον Θεό να βάζει τους όρους του. Κι αυτό ακριβώς το γεγονός καθυστερεί τη λύση που έχει ο Θεός για την Ελλάδα. Τρέχουμε λοιπόν σε γεροντάδες αναζητώντας μία μαγική συνταγή λύσης και όχι να μας εντρυφήσουν και να μας διδάξουν τη μετάνοια, ως άκρα ταπείνωση, ως συντριβή, ως γύμνια που προκάλεσε η αμαρτία...

Ζητούμε το θαύμα, το οποίο όμως όλως τυχαία από πριν έχουμε σχεδιάσει στο νου μας. Και δυσανασχετούμε όταν το θαύμα αυτό δεν έρχεται. Τότε τα βάζουμε με τον Θεό, με τους πολιτικούς, με φίλους και εχθρούς. Τότε η ζωή μας γίνεται μία κόλαση και τα δαιμόνια της απελπισίας, της κατάθλιψης, της απογοήτευσης έρχονται και φωλιάζουν στις καρδιές μας δημιουργώντας μία ανυπόφορη ψυχική κατάσταση.

Ο γέροντας, όπως και κάθε πνευματικός θα προτρέψει μετάνοια, θα παρηγορήσει, θα προσευχηθεί με γνώμονα όμως τη σωτηρία της ψυχής. Κι εκεί ακριβώς κρύβεται το μεγαλύτερο θαύμα. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα δώσει μαγικές λύσεις...

Αναρωτιέστε, λέγει ο γέροντας ασκητής του Παγγαίου όρους τι θα γινόταν αν η γλυκιά μας Παναγιά έβαζε τους δικούς της όρους στην πρόσκληση του Θεού να καταστεί το μέσο και η πύλη της σωτηρίας του ανθρώπου; Ούτε να το σκέπτομαι δεν θέλω. Η Παναγιά μας έγνεψε καταφατικά στην πρόσκληση που έλαβε από το Θεό να γίνει το δοχείο της χαράς και της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, χωρίς να την απασχολήσει πως ο Θεός θα προχωρούσε το έργο της σωτηρίας. Τον Θεό καλοί μου Χριστιανοί, λέγει ο γέροντας δεν μπορείς να τον πλησιάσεις λέγοντας «ξόφλησε Κύριέ μου τα γραμμάτια και τις επιταγές που με σφίγγουν σαν τη θηλιά και κατόπιν θα είμαι μαζί Σου». Όχι ο Θεός δεν προσεγγίζεται έτσι. Τότε αντιθέτως γίνεται απρόσιτος, απλησίαστος και ο άνθρωπος γίνεται βορά των δαιμόνων.

Αν πραγματικά βλέπαμε τα σχέδια του Θεού για την γλυκιά μας πατρίδα. Αν γνωρίζαμε το τι ετοιμάζει για το γένος μας θα πετούσαμε τη σκούφια μας ψηλά από την χαρά μας. Αν βλέπαμε το πέπλο της Παναγιάς που σκεπάζει την Ελλάδα θα γονατίζαμε ευλαβικά ενώπιόν Της και το μόνο που θα λέγαμε είναι μόνο «ευχαριστώ, ευχαριστώ»! Χριστιανοί μου κοιτάξτε τον Ιώβ. Πόσο σταθερός και ακλόνητος έμεινε στην πίστη παρά τη μεγάλη δοκιμασία. Και η βράβευση, τα δώρα του ουρανού ακολούθησαν και επανέφεραν την χαρά και την ευτυχία που ουδέποτε στην ουσία χάθηκαν.

Ζει Κύριος ο Θεός χριστιανοί μου! Και η δοκιμασία αυτή που βιώνει ο τόπος θα δώσει τους καρπούς της στον ουρανό, όταν εμείς ακολουθήσουμε αδιαμαρτύρητα το παράδειγμα της γλυκιάς μας Παναγίας. Όταν πατήσουμε στα χνάρια της υπομονής του Ιώβ. Τότε οι κοπριές και η δυσοσμία που αναδύουν ( αμαρτίες) θα εξαλειφθούν, θα καούν στο πυρ της θεότητας. Τότε η ψυχική ευωδία θα επενδύσει σε βασίλεια και παλάτια ουράνια. Τότε οι φτωχοί Λάζαροι θ αναδειχθούν πλούσιοι βασιλιάδες.

Εμπρός λοιπόν καλοί μου Χριστιανοί -προτρέπει ο γέροντας ασκητής- αλλάξτε ρότα τώρα και μπείτε στο καθαρτήριο ύδωρ της μετανοίας και της εξομολόγησης. Να εισέλθετε άνευ όρων αφήνοντας τον Σωτήρα Χριστό να ξεπλύνει και να γιατρέψει τις πληγές που δημιούργησε η συνειδητή αποστασία μας. Εμπρός καλοί μου Χριστιανοί ας λύσουμε τα δεσμά της μιζέριας, μίας τεχνητά κατασκευασμένης καθημερινότητας για να απολαύσουμε τα δώρα της θείας Χάρης με τα οποία μας στολίζει ο ουρανός. Εμπρός ζήστε το θαύμα που έζησε η Παναγιά μας ανταποκρινόμενοι άνευ όρων στην πρόσκληση του ουρανού. Ο καιρός εγγύς! Καλή Παναγιά, καλή λευτεριά...

Σ. Ο.

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
orthodoxia.gr

Γέροντας Νεκτάριος Μοναχός Αγιορείτης, Άλλο Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες (Βορειοηπειρώτες)

Άγιον Όρος 
Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής 
Ιερά Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος Κουτλουμουσίου 
31 – 05/13 – 06/2013 Της Αναλήψεως.  

ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΜΕΡΟΣ 1ον 
Άλλο Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες (Βορειοηπειρώτες)

Ο Ανυποχώρητος Άγιος Ιωάννης ο εκ Μονεμβασίας, ήτο Αρβανίτης κατά την καταγωγή και εκ των δύο γονέων του.

Με την Θεία βοήθεια και Θείο μακροχρόνιο πείσμα, στην έρευνα των Ιστορικών Γραφών, τώρα γνωρίζουμε όλη την αλήθεια, η οποία μας ελευθέρωσε και προς δόξαν Θεού την καταθέτουμε στις εικόνες του Θεού, που την λαχταρούν. 

Η περίοδος προ των «Ορλοφικών» 

Αντιγράφω από το πρώτο δημοσιευθέν άρθρο μου στην «Θεοδρομία», τεύχος αριθ. 4/2009 (το δεύτερο στο τεύχος αριθ. 2/2011), με θέμα «Η Παναγία η Αρβανίτισσα καταφάσκει: Οι Αρβανίτες είναι όντως Έλληνες»(1): «Ο Πρόξενος της Αγγλίας στην Αθήνα, Ιωάννης Ζιρώ, σε έκθεσή του, έτους 1674, γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής: Οι Κλέφτες της υπαίθρου, τόσο εδώ (Ρούμελη), όσο και στο Μοριά, είναι όλοι Αρβανίτες. Και λίγο παρακάτω: Στους πενήντα Κλέφτες που παλουκώνουν στην Τουρκία, οι σαρανταεννιά θα είναι Αρβανίτες».(2) Την ίδια ακριβώς πληροφορία μας καταθέτει και ο Κώστας Καραστάθης στα «Πάθη του Γένους». 

Η περίοδος των «Ορλοφικών» 

Αρχίζει με πολύ ενθουσιασμό από τους προγόνους μας Ρωμηούς το 1770, γιατί πίστεψαν στις υποσχέσεις της Μεγάλης Αικατερίνης της Ρωσίας περί αποστολής ρωσικού πολεμικού στόλου προς βοήθεια των προγόνων ημών. Ο στόλος ήρθε, η επανάσταση άρχισε στον Μοριά και αλλού και ο στόλος δολίως απεχώρησε. Η επανάσταση κατεπνίγη, με την αποστολή από την Πύλη 60.000 χιλ. αγρίων Τουρκαλβανών, με αρχηγό τον Χατζή Οσμάν. Η σφαγή τελείωσε το 1779. Σε όλο αυτό το διάστημα, οι οπλισμένοι Αρβανίτες μας (οι Κλέφτες), έδωσαν όπως πάντα το καλύτερο εαυτό τους υπέρ της αμωμήτου ορθοδόξου πίστεως ημών και υπέρ της φιλτάτης Πατρίδος.

Οι άοπλοι Αρβανίτες χωρικοί κατεσφάγησαν και αυτοί από τους αγρίους επιδρομείς, όπως και οι άλλοι ομόδοξοί τους Ρωμηοί.

Ανιστόρητοι Σύγχρονοι Σχολιαστές του Πάθους του Γένους Διαιρούν το Έθνος 

Η χωρίς σεβασμό, ευαισθησία, πόνο, ιστορική κατάρτιση και διάκριση της βαρύνουσας σημασίας των ονομάτων, που πρωταγωνιστούν των ιστορικών γεγονότων, όπως αυτά των «Ορλοφικών», επιφέρουν χωρίς άλλο, όπως θα αποδειχθεί, νέες πληγές στο σώμα της Ελλάδος και αποδυναμώνουν την συνοχή της. Αντιγράφω από το ως άνω άρθρο μου, «Θεοδρομία», τεύχος αριθ. 4/2009:

«Ο πρώην Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής (νυν εφησυχάζων), Ιγνάτιος Μανδελίδης, έχει συγγράψει τον βίο του Νεομάρτυρος Αγίου Ιωάννου του εκ Μονεμβασίας (24-10-1773), Εκδόσεις «Ο ΣΩΤΗΡ».

Απόσπασμα εκ τριών σελίδων (24-26) από τον βίο του Αγίου, δημοσιεύει το περιοδικό της Π.Ε.Φ.Ι.Π. (των πολυτέκνων), τεύχος αριθ. 120/2008. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα για να μοιρασθούμε τον τρόμο που προκαλεί η ιστορική αυτή ανακρίβεια, από την σελίδα 24: «Αλλά το έτος 1770, οι ορδές του Αλβανού Χατζή Οσμάν, αφού κατέπνιξαν κάθε σημείο ελληνικής αντιστάσεως, έφθασαν και στις Γούβες. Οι Αρβανίτες, μεταξύ άλλων, φόνευσαν και τον πατέρα του Ιωάννη…». Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι ο πατήρ του Νεομάρτυρος ήτο Ιερεύς, καταγόμενος από το γειτονικό χωρίο, ονομαζόμενο Γεράκι, ενώ η μήτηρ του κατήγετο από τις Γούβες. 

Ένα πρώτο συμπέρασμα πριν την Αποκάλυψη 

Είναι φανερό στον κάθε σώφρονα αναγνώστη, ότι ο αναφερόμενος συγγραφέας, με «ελαφρά καρδία», ταυτοποιεί τα αντίθετα, διότι τι σχέση μπορεί να έχη ο Τουρκαλβανός Χατζή Οσμάν, με τους Αρβανίτες Γεώργιο Καραϊσκάκη, Οδυσσέα Ανδρούτσο και Παύλο Κουντουριώτη;

Αν η επιχειρηματολογία ολοκληρωνόταν εδώ, για τους έχοντας έστω μικρή Ιστορική Γνώση των γεγονότων της περιόδου, θα ήταν μια πολύ καλή και τίμια τεκμηρίωση. Όμως, ο Πανάγαθος Θεός ημών, είναι και γενναιόδωρος. Είδε τον πόνο και τον πόθο για την προβολή της αλήθειας, προς δόξαν του Ονόματός Του, και μας δώρισε την αποκάλυψη όλης της αλήθειας, που μοιάζει να είναι υπερβατική. 

Η Α Π Ο Κ Α Λ Υ Ψ Η 

Αντιγράφω από το βιβλίο «Αρβανίτες», του Υποστρατήγου ε.α. Σπυρίδωνος Κασελίμη, σελ 87, Εκδόσεις Μπατσιούλας: «Στο τέλος της δεύτερης Βενετοκρατίας (1715), στην Πελοπόννησο έμειναν περίπου 50.000 Αρβανίτες στις εξής περιοχές: Στα χωριά Άραξος, Λαλικώστα, Σούλι, Τοπολοβά της Περιφέρειας Πατρών. Στο Κρανίδι, στα Μέθανα και στο Μέρμπακα της Ναυπλίας. Στη Στυμφαλία της Κορινθίας και στην περιφέρεια της Βόχας. Στον Αετό και στο Ψάρι της Μεσσηνίας. Στα χωριά Κρεμαστή, ΓΟΥΒΕΣ, Μουρτιά, Απιδιά, Νιάτα, ΓΕΡΑΚΙ, Αλεποχώρι, Συκιά και Αγγελώνα της Λακωνίας. Στα χωριά της Μπαρδούνιας, στο Μπερμπάτι και στο Κουτσοπόδι του Άργους, στο Γκέρμπεσι των Καλαβρύτων και στην περιφέρεια Δολιανών της Αρκαδίας».(3) 

ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 

Θρίαμβος της αληθείας του Ιησού Χριστού μας!!!

Οι κατασυκοφαντημένοι επί σειρά πολλών ετών «Ήρωες Αρβανίτες» δικαιώνονται πανηγυρικά. Δεν είναι μόνο ήρωες χωρίς ψεγάδι και ευεργέτες του έθνους, αλλά και λόγω της ζέουσας πίστεώς των στον Γλυκύτατο Ιησού παράγουν και Νεομάρτυρες.

Στο πάνθεον των Αρβανιτών Νεομαρτύρων της ορθοδόξου ημών πίστεως, συγκαταριθμείται, διά πολλών τεκμηρίων, αξίως, και ο ανυποχώρητος Άγιος Ιωάννης ο Αρβανίτης, ο από Μονεμβασίας. 

Το δια πολλών τεκμηρίων κακόδοξο βιβλίο, το συγγραφέν υπό Ιγνατίου Θ. Μανδελίδη (εφησυχάζοντος Αρχιερέως), με τίτλο «Ο ανυποχώρητος νεομάρτυς Λαρίσης άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης +1773», των εκδόσεων της Αδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», πρέπει αμέσως να παύση να διακοινείται στα ορθόδοξα βιβλιοπωλεία, ως εξάπτον εμφιλιοπολεμικά πάθη και ως εκ τούτου βλάπτον το ελληνικό Έθνος. 

Θεωρώ άμεση την επέμβαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας, αλλά και την επέμβαση του Εισαγγελέως. 

Ευχαριστώ και πάλιν και πολλάκις τω Θεώ ημών. 

Η Παναγία η Αρβανίτισσα να σας ευλογή πάντοτε. 

Γέρων Νεκτάριος Μοναχός Αγιορείτης. 

Παραπομπές: 
(1) Εργασία, την οποία μου είχε ζητήσει να ολοκληρώσω ο Μακαριστός Μητροπολίτης Χίου, κυρός Διονύσιος. 

(2) Κ. Μπίρη, «Αρβανίτες, οι Δωριείς του Νεώτερου Ελληνισμού, σελ 303, 306, εκδόσεις «Μέλισσα». 

(3) Η ανωτέρω καταγραφή των Αρβανιτοχωρίων της Πελοποννήσου, είναι δάνειο του συγγραφέως από την εμπεριστατωμένη εργασία του Χ.Π. Κορύλλου, «Η εθνογραφία της Πελοποννήσου, 1890, σελίδα 38."
Κατάνυξις

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 9 Αυγούστου, ημέρα μνήμης του Αγίου και Αποστόλου Ματθαίου.

Πώς ο Ματθίας κατατάχθηκε στο χορό των δώδεκα Αποστόλων, το γνωρίζουμε από τις Πράξεις των Αποστόλων.

Μετά την προδοσία και τον απαγχονισμό του Ιούδα και μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι έντεκα μαθητές με την Παναγία βρίσκονταν στο υπερώον. Τότε ο Πέτρος πρότεινε να εκλεγεί άλλος αντί του Ιούδα, από τους άνδρες που ακολουθούσαν υπηρετώντας το Χριστό. Η πρόταση έγινε δεκτή και τέθηκαν δύο υποψήφιοι:

ο Ιωσήφ ο καλούμενος Βαρσαββάς και ο Ματθίας. Τότε έβαλαν κλήρο, και δίνοντας σε όλους εμάς παράδειγμα εναπόθεσης κάθε εκλογής μας στο Θεό, προσευχήθηκαν όλοι μαζί ως εξής:

«Συ Κύριε, καρδιογνώστα πάντων, ανάδειξαν ον εξελέξω εκ τούτων των δυό ένα, λαβείν τον κλήρον της διακονίας ταύτης και αποστολής» (Πράξεις των Αποστόλων, α' 23-26).

Δηλαδή: Συ Κύριε, που γνωρίζεις τις καρδιές όλων, φανέρωσε καθαρά εκείνον που εξέλεξες, ένα από αυτούς τους δύο, για να επωμισθεί το αξίωμα της αποστολικής διακονίας. Στη συνέχεια ο κλήρος έπεσε στο Ματθία.Και έτσι προστέθηκε στους έντεκα Αποστόλους.

Από τη μετέπειτα ζωή του Ματθία, γνωρίζουμε ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικά.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος γ'. Θείας πίστεως.
Θείω Πνεύματι, κεκληρωμένος, συνεπλήρωσας, των Αποστόλων, την δωδεκάριθμον φάλαγγα ένδοξε, μεθ' ων κηρύξας του Λόγου την κένωσιν, εθαυμαστώθης Ματθία Απόστολε. Αλλά πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.