Σημεία και τέρατα στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών! Οσμή σκανδάλων και πνευματικών παρεκτροπών Του Διονύση Μακρή

Οσμή σκανδάλων και πνευματικών παρεκτροπών

Του Διονύση Μακρή

 Ο χώρος της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας επιβάλλεται θα λέγαμε να είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος της ανιδιοτέλειας, χώρος της ειλικρινούς αγάπης και της ταπείνωσης, χώρος της δικαιοσύνης, χώρος της διαφάνειας, της ευπρέπειας και της τάξης, χώρος της ισότητας και της αξιοκρατίας! Κι αυτό γιατί στον χώρο αυτό βασιλεύει το Πνεύμα της αληθείας, ο Παράκλητος και ως εκ τούτου κυοφορείται το έργο της σωτηρίας. Έργο απαραίτητο για την πνευματική αναγέννηση εν πνεύματι και αληθεία και τη μετάβαση στην αιωνιότητα.

Ειλικρινά λοιπόν πληγώνεται η καρδιά μας και ματώνει η ψυχή μας, όταν διαπιστώνουμε ότι στο παραδεισένιο τούτο τμήμα του πλανήτη μας όχι μόνο έχει εισχωρήσει η υποκρισία και η ιδιοτέλεια αλλά επιπλέον κυοφορείται αντί της ανάστασης και της ζωής, ο θάνατος και το κάθε μορφής σκάνδαλο.

Βασική αρχή μας καλοί μου χριστιανοί είναι τα τελευταία τουλάχιστον έτη από τις στήλες της εφημερίδας αυτής να μην ασχολούμαστε με τις προσωπικές αδυναμίες και τα ανθρώπινα λάθη της θρησκευτικής μας ηγεσίας. Να μην ανασκαλίζουμε, όπως έλεγε ο σοφός Αγιορείτης γέροντας Παϊσιος τις ακαθαρσίες που αφήνουν οι πτώσεις του καθενός και οι συνειδητές εκπτώσεις μας από την αληθινή πίστη. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει όταν οι ακαθαρσίες τείνουν να καταστούν μόνιμη εστία μόλυνσης και να επιφέρουν απώλεια ψυχών.

Και κατ’ εμάς μία τέτοια εστία μόλυνσης παρατηρείται στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, όπου το τελευταίο διάστημα άλλοτε εν γνώσει και άλλοτε θέλουμε να πιστεύουμε εν αγνοία του νυν Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου γίνονται μετά λόγου γνώσεως θα λέγαμε σημεία και τέρατα.

Γιατί σοβαρότατη εστία μόλυνσης της ορθόδοξης πίστης αποτελεί η συνεργασία και η αποδοχή χρηματοδότησης του έργου της Εκκλησίας μας από τους κατ’ εξοχήν εκφραστές του μυστηρίου της ανομίας, τους σατανολάτρες Ναϊτες Ιππότες! Εστία μόλυνσης ακόμη είναι η οικονομική βοήθεια που λαμβάνει η Αρχιεπισκοπή από τους παρεκκλίνοντες της ορθής πίστης, από τους κατ’ εξοχήν αποδέκτες της ανωμαλίας (βλ. ομοφυλοφιλία) Αγγλικανούς για την ενίσχυση των συσσιτίων!!! Εστία μόλυνσης επίσης είναι η οικονομική βοήθεια απ’ ευθείας από το Βατικανό μέσω δήθεν της κοινωνικής συνεργασίας. Και τέλος εστία μόλυνσης είναι οι φωτογραφικές, όπως έγραψε προσφάτως η εφημερίδα «Καθημερινή» προκηρύξεις διαγωνισμών μέσω του ΕΣΠΑ για την αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη ο Μητροπολιτικός Ναός από τον σεισμό του 1999 που έπληξε το Λεκανοπέδιο!

Και δεν έφθαναν τα ανωτέρω που κατά την προσωπική μας άποψη συνιστούν άμεση και έμμεση παρεκτροπή από την ορθόδοξη τάξη και παράδοση, έτσι ώστε να αναδύεται οσμή σκανδάλου ακολούθησε και η εγκύκλιος του λίαν επικίνδυνου στην πράξη, όπως αποδεικνύεται από την εκκλησιαστική πολιτική του, Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου με την οποία συνιστά στους εφημερίους να κτυπούν με διάκριση τις Κυριακές τις καμπάνες, έτσι ώστε... να μην ενοχλούνται αφενός μεν οι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες και οι Εβραίοι αλλά και όσοι από τους τύποις ορθοδόξους χριστιανούς προτιμούν αντί του εκκλησιασμού την κοίμηση! Για την εγκύκλιο τούτη δεν θα κάναμε λόγο εάν δεν συνέπιπτε με την προσπάθεια του «αθλίου» προπαγανδιστή, τοποτένιου φθηνού και ελεεινού πολιτικάντη της σειράς υπουργού Ανάπτυξης Χατζηδάκη να καταργήσει την αργία της Κυριακής ευαρεστώντας κυρίως τους εκφραστές του μυστηρίου της ανομίας και των στοών του σκότους που σώνει και καλά θέλουν να ξεριζώσουν, στο όνομα δήθεν της ανάπτυξης κάθε τι που θυμίζει Ιησού Χριστό και ευαγγέλιο! ( βλ. ρεπορτάζ σελ 7)!

 

Ευλογεί τους Ναϊτες και δέχεται οικονομικά δωράκια

 

Ας δούμε λοιπόν τα έργα και τις ημέρες του πλέον ακατάλληλου κατά την προσωπική μας άποψη τις τελευταίες δεκαετίες θρησκευτικού ηγέτη στην Εκκλησία της Ελλάδος, του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Λιάπη!

Την επίσκεψη στην Αρχιεπισκοπή του εν Ελλάδι αρχηγού των Ναϊτών Ιπποτών και την επιταγή των 1000 δολαρίων (!!!) που ενεχειρίσθηκε σύμφωνα με πληροφορίες στον Προκαθήμενο της Εκκλησίας μας μπροστά στο φωτογραφικό φακό μαζί με την υπόσχεση ότι θα ακολουθήσουν άλλα 99.000 δολλάρια για τα έργα αποκατάστασης της Μητρόπολης Αθηνών ακολούθησε το εξής κωμικοτραγικό γεγονός της πνευματικής κάλυψης του έργου των Ναϊτών!!! Συγκεκριμένα η πολιτική ορθόδοξη παράταξη «Κοινωνία» με επιστολή της προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τεκμήρια φωτογραφίες που απεικόνιζαν τον τιτουλάριο Μητροπολίτη Βελεστίνου Δαμασκηνό και δύο Αρχιμανδρίτες της Αρχιεπισκοπής σε τελετή των Ναϊτών Ιπποτών ζήτησε από την Αρχιεπισκοπή να εξηγήσει το πως και το γιατί Ορθόδοξοι κληρικοί συνευρίσκοντο και ευλογούν με την καλυπτόμενη σατανολατρεία των Ναϊτών Ιπποτών. Όπως ήταν φυσικό βέβαια, ο έχων λερωμένη τη φωλιά του Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος προτίμησε αντί απαντήσεως έναντι της σοβαρότατης δημόσιας καταγγελίας την ένοχη σιωπή!!! Ωστόσο, μετά το πέρασμα ολίγων μόλις ημερών η απάντηση ήρθε ως απολογητικό σημείωμα-επιστολή σε ηγούμενο από τον ίδιο τον τιτουλάριο Μητροπολίτη Βελεστίνου Δαμασκηνό! Εκ της επιστολής του διαπιστώνεται ότι ο εν λόγω Ιεράρχης όχι μόνο φέρεται να είναι παντελώς ανενημέρωτος για το βρώμικο παρελθόν των Ναϊτών Ιπποτών και τη σχέση τους με τη σατανολατρεία ( βλ. βιβλίο Ιω. Παλαιτσάκη «Το μυστήριον της Ανομίας» και βιβλ. Διον, Μακρή Τυφώνας Παγκοσμιοποίηση (Εκδόσεις Αγαθός Λόγος)) αλλά επιπλέον υποστηρίζει ότι το τάγμα των Ναϊτών βρίσκεται υπό την πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου αλλά και την πνευματική στήριξη του νυν Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου!!! Υπεραμύνεται μάλιστα του κοινωνικού και φιλανθρωπικού έργου των Ναϊτών Ιπποτών και της σχέσης τους με την Εκκλησία της Ελλάδος και δη την Αρχιεπισκοπή και τα ιδρύματα αυτής!!! Μόνο και μόνο εκ της λίαν αποκαλυπτικής επιστολής του Μητροπολίτη Βελεστίνου αλλά και μίας απάντησης αρχιμανδρίτη της Αρχιεπισκοπής δύναται να στοιχειοθετηθεί κατηγορία καθαίρεσης των εμπλεκομένων και άμεσης παραίτησης του «ακατάλληλου» στην πράξη κατ’ εμάς Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Ποιός όμως αναρωτιόμαστε έχει τα κότσια να ζητήσει επιτακτικά την εφαρμογή των Ιερών Κανόνων; Κανείς! Και δεν υπάρχει κανείς γιατί οι αρχιερατικοί δεσμοί που υφίστανται στερεώνονται πολλάκις στον φαρισαϊσμό και στην ιδιοτέλεια... κάτι που θυμίζει τη λαϊκή ρήση «μεταξύ κατεργαρέων....»

Μέσα στο πλαίσιο αυτό θεωρούμε ορθή την παρατήρηση αναγνώστη μας όπου ταύτισε τον νυν Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με τον επιστήθιο πολιτικό φίλο του Γ. Παπανδρέου. Ο δεύτερος συνέβαλε στην οικονομική υποδούλωση των Ελλήνων στους τραπεζίτες και λοιπούς διεθνείς λωποδύτες και καυχιέται, όπως είθισται να κάνει ένας παντελώς ανίδεος, ψυχικά ασθενής η και ηλίθιος ότι συνετέλεσε στην σωτηρία της Ελλάδος!!! Έτσι και ο πρώτος πιστεύει ότι η πολιτική εκκλησιαστική γραμμή της υποταγής και της αποδοχής συνεργασίας με αιρετικούς βοηθά στην προκοπή και αναβάθμιση του έργου της Εκκλησίας! Αυτό πιθανόν να πίστευε όταν αποδέχθηκε την πρόταση συμμετοχής της Εκκλησίας στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΕΤΕ το 2009 και έδωσε στους αφανείς τραπεζίτες 87 σχεδόν εκατομμύρια ευρώ καταδικάζοντας σε οικονομικό μαρασμό την Οικονομική Υπηρεσία και προκαλώντας άμεσο κίνδυνο λουκέτου του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο ελληνικός λαός κατάφερε όμως και έδιωξε τον Παπανδρέου καταλογίζοντας το στίγμα της προδοσίας και του «καταστροφέα» της Ελλάδος. Οι Χριστιανοί ωστόσο, ανέχονται μέχρι σήμερα τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο προσευχόμενοι στο Θεό -ορθώς πράττοντας- να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημα...

 

Οικονομική ενίσχυση από Παπικούς και Αγγλικανούς

 

Εκτός λοιπόν της επίσημης και με την αρχιεπισκοπική βούλα συνεργασίας με τους εν Ελλάδι Ναϊτες Ιππότες ο εν λόγω Αρχιεπίσκοπος μέσω της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ) Αποστολή έχει καθιερώσει και συνεργασία κοινωνικού περιεχομένου με οικονομικές ενισχύσεις της οργάνωσης από Αγγλικανούς και Παπικούς!!! Το ποσό της οικονομικής βοήθειας που λαμβάνει παραμένει άγνωστο στους λοιπούς Αρχιερείς, αφού η «Αποστολή» είναι αποκλειστικά ΜΚΟ της Αρχιεπισκοπής, η οποία ανέλαβε να συνεχίσει το έργο της πάλαι ποτέ «Αλληλεγγύης»! Έτσι ουδείς μπορεί να απαιτήσει τι είδους συνεργασία και σε τι βαθμό έχει αναπτυχθεί με τους αιρετικούς. Από τα κατά καιρούς δελτία τύπου και τις ανακοινώσεις της «Αποστολής» πληροφορούμαστε την ύπαρξη άριστης κοινωνικής συνεργασίας με τους αιρετικούς. Θα μου πείτε που βρίσκεται το κακό; Οι άνθρωποι απλά θέλουν να συνεισφέρουν στο δράμα και τα συντρίμια που προκάλεσε ο καταστροφέας της Ελλάδος και συνεχίζουν δυστυχώς στον ίδιο δρόμο και οι αντικαταστάτες αυτού... Το θέμα είναι καλοί μου άνθρωποι ότι με την αποδοχή της οικονομικής βοήθειας από τους αιρετικούς όχι μόνο δεν τους βοηθάμε να μετανοήσουν αλλά τους αντιλαμβανόμαστε ως ίσους και τους καλλιεργούμε εμμέσως περαιτέρω τον σατανικό στην κυριολεξία εγωισμό τους. Και επιπλέον ανοίγουμε διάπλατα πύλες στα δαιμόνια που τους έφεραν στην κατάσταση αυτή. Άλλωστε αυτός που δίνει με ιδιοτέλεια έχει και τις ανάλογες απαιτήσεις. Κι οι αιρετικοί είναι κατ’εξοχήν άνθρωποι παγιδευμένοι στην ιδιοτέλεια και τον φαρισαϊσμό.

 

Υποψίες φωτογραφικής διακήρυξης

 

Αφήσαμε στο τέλος την καταγγελία στην οποία προέβησαν σύλλογοι και ομάδες συντηρητών για την προκήρυξη διαγωνισμού του έργου αποκατάστασης τοιχογραφιών και αγιογραφιών του Καθεδρικού Μητροπολιτικού Ναού ύψους 2.000.000 ευρώ μέσω του ΕΣΠΑ. Όπως ισχυρίζονται, ο συντάκτης η οι συντάκτες της προκήρυξης του έργου, την συνέταξαν κατά τρόπο τέτοιο, έτσι ώστε να εξαιρεί από τη δυνατότητα συμμετοχής στο έργο τους καθ’ ύλην αρμόδιους ενώ ανοίγει την πόρτα πιθανόν σε μεγαλοεργολάβο. Είτε αληθεύουν είτε όχι τα όσα αναφέρονται στην καταγγελία εκ της σιωπής της Αρχιεπισκοπής στο θέμα τούτο συμπεραίνουμε ότι το έργο αποκατάστασης έχει αποφασισθεί να ενδυθεί με την γνωστή ιδιοτέλεια της εκάστοτε εξουσίας, η οποία ουσιαστικά το καθιστά μη αρεστό στον Πανάγαθο Θεό. Θα περιμέναμε λοιπόν από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο μετά την καταγγελία αυτή να αναλογισθεί τα όσα περί διαφάνειας και αξιοκρατίας διακήρυττε ως Μητροπολίτης Θηβών αντιπολιτευόμενος τον προκατόχό του και να σταματήσει αμέσως τον διαγωνισμό! Δυστυχώς όμως όχι δεν προέβη στην ανάλογη έρευνα τιμωρώντας τον συντάκτη και τους πιθανούς συνεργάτες αυτού στην Αρχιεπισκοπή η στη Σύνοδο αλλά εμμένει να προχωρήσει ως έχει γράφοντας στα παλαιά των υποδημάτων του συντηρητές και μελετητές του έργου. Γιατί άραγε; Κάποιος με νόημα σχολίασε: «Είναι πολλά τα λεφτά και αρκετές οι υποσχέσεις για περισσότερα κονδύλια πιθανόν ως επιβράβευση της νωχελικής, υποτονικής και απαράδεκτης στάσης έναντι του έργου διαφθοράς που επιτελείται από διεφθαρμένους και δοσίλογους πολιτικούς»! Εμείς προσωπικά δεν επιμεριζόμαστε την άποψη αυτή του αναγνώστη μας, αφού θέλουμε να πιστεύουμε ότι το θέμα τελεί εν αγνοία του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και εν γνώσει του νεαρού και άπειρου Αρχιγραμματέα Επισκόπου Διαυλείας Γαβριήλ.

Για όλα αυτά πάντως που περιγράψαμε εμμένουμε στην άποψη που διατυπώνουμε εδώ και λίγους μήνες, ότι δηλαδή ο νυν Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, όχι μόνο είναι ακατάλληλος να ηγηθεί της Εκκλησίας αλλά με τις πράξεις του καθίσταται και λίαν επικίνδυνος για αυτήν. Γι’ αυτό επιμένουμε ότι επιβάλλεται τάχιστα να επιτρέψει στη Μονή της μετανοίας του και να παραιτηθεί. ( βλ. Ένθετο δημοσίευμα «Καθημερινής»)

 

 

 

Απόσπασμα δημοσίευσης της «Καθημερινής»

 

Ο μεγάλος σεισμός του 1999 στην Αθήνα άνοιξε αρκετές πληγές στον Μητροπολιτικό Ναό της πόλης, που έκτοτε δεν έχει αποχωριστεί τις σκαλωσιές. Σήμερα, το έργο της συντήρησης και αποκατάστασης έχει προχωρήσει σημαντικά. Παράλληλα, έχει προκηρυχθεί διαγωνισμός -στις 2 Αυγούστου είναι η καταληκτική ημερομηνία υποβολής συμμετοχών- για την καλλιτεχνική αποκατάσταση και ανάδειξη του Ιερού Ναού. Πρόκειται για ένα έργο ύψους περίπου 2 εκατ. ευρώ και διάρκειας 21 μηνών από την ημερομηνία υπογραφής της σύμβασης. Περιλαμβάνει εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του συνόλου των τοιχογραφιών και του ζωγραφικού διακόσμου του ναού, συνολικού εμβαδού 3.930 τ.μ., συντήρηση και αποκατάσταση του συνόλου των εικόνων του τέμπλου και συντήρηση και αποκατάσταση του συνόλου των μαρμάρινων στοιχείων του γλυπτού διακόσμου, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του ναού.

Για το έργο αυτό όμως, που συγχρηματοδοτείται από το ευρωπαϊκό ταμείο περιφερειακής ανάπτυξης και από εθνικούς πόρους, υπάρχουν σοβαρές ενστάσεις από συλλόγους συντηρητών και μεμονωμένα άτομα, σε σχέση με την προκήρυξη και τις προϋποθέσεις που θέτει. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο ένας τεχνοκράτης να αναλαμβάνει με σύμβαση έργου να συντονίσει ένα τέτοιο έργο, και να συντάξει μία αντίστοιχη διακήρυξη, αλλά η περίπτωση της Μητρόπολης Αθηνών είναι ιδιαίτερη και απαιτεί εξειδίκευση και συγκεκριμένα γνωστικά εργαλεία...

...Σύμφωνα με τις ενστάσεις που διατυπώνονται υπάρχουν κρίσιμες ελλείψεις σε όσα αναγράφονται για την καταλληλότητα των υποψηφίων, αφού δεν γράφεται ρητά ότι οι ενδιαφερόμενοι για να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό πρέπει να έχουν την προβλεπομένη άδεια ασκήσεως επαγγέλματος που πρέπει να είναι σε ισχύ. Επιπλέον δεν αναγράφονται καν ούτε οι σχετικές διατάξεις του Ν. 2557/1997 και ειδικότερα του άρθρου 9 που αναφέρονται στα τυπικά προσόντα των υποψηφίων.

Σε άλλο σημείο της διακήρυξης προβλέπεται ότι ο ανάδοχος θα πρέπει να απασχολεί τουλάχιστον 12 άτομα κατά την εκτέλεση των εργασιών. Η απαίτηση αυτή, σύμφωνα με τις ενστάσεις που διατυπώνονται «είναι εσφαλμένη και άκυρη αφού δεν προβλέπεται τέτοια υποχρέωση από τις διατάξεις του Π.Δ. 60/2007 και συγχρόνως με την εν λόγω πρόβλεψη γίνεται επέμβαση στην υλικοτεχνική οργάνωση της παροχής των υπηρεσιών από τον ανάδοχο και επιδρά επί του κόστους του έργου. Με την εν λόγω απαίτηση της διακήρυξης, είναι βέβαιον ότι αποθαρρύνονται υποψήφιοι ανάδοχοι να καταθέσουν προσφορά, λόγω του ότι το κόστος των εν λόγω ατόμων είναι υψηλό και η διατήρηση του προσωπικού για το μεγάλο χρονικό διάστημα της εκτελέσεως της υπηρεσίας ενδεχομένως να καθιστά την υποβολή προσφοράς ασύμφορη».

Τέλος, υπάρχει επιτροπή αξιολόγησης της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, δεν έχει ανακοινωθεί όμως ποιοί παίρνουν μέρος σ’ αυτήν, ποιοί δηλαδή θα αξιολογήσουν όλα αυτά τα στοιχεία, ποιοί θα είναι στην επιτροπή παρακολούθησης του έργου και ποιοί στην επιτροπή παραλαβής του. Αντιφάσεις και κενά στη σύνταξη της διακήρυξης θέτουν σοβαρά ερωτήματα ως προς τη διασφάλιση της αντικειμενικής επιλογής και αξιολόγησης και εν τέλει της ορθής εκτέλεσης του έργου. Επιβάλλεται η διάλυση και της παραμικρής υποψίας φωτογραφικού διαγωνισμού.

Τα ερωτήματα ως προς τη διασφάλιση της αντικειμενικής επιλογής και αξιολόγησης του έργου συντήρησης της Μητρόπολης διατυπώνονται μετά τις τόσες αντιφάσεις που έχει η διακήρυξη. Αυτό που επιβάλλεται είναι η διάλυση και της παραμικρής υποψίας πως ο διαγωνισμός για ένα έργο που συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και από εθνικούς πόρους είναι φωτογραφικός.

 Και άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε΄ παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς. Αύτη η οδός αυτών σκάνδαλον αυτοίς και μετά ταύτα εν τω στόματι αυτών ευδοκήσουσιν. Ως πρόβατα εν άδη έθεντο, θάνατος ποιμανεί αυτούς... (ψαλμ. 48)

ΛΕΖΑΝΤΑ ΦΩΤΟΓΡ. Ο Μητροπολίτης Βελεστίνου Δαμασκηνός και δύο αρχιμανδρίτες σε τελετή των εν Ελλάδι Ναϊτών Ιπποτών

  ΠΗΓΗ www.orthodoxia.gr
ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013

Σάββατο Ζ΄ εβδομάδος, Μθ 10,37-11,1 Οδηγίες Χριστού του αρχιμανδριτου Αθανασιου Σιαμακη

Πολύ επαναστατικά πράγματα συνιστά εδώ ο Κύριος. Πράγματα αντίθετα και από τη φύση.

Ο γιος, λέει, που αγαπάει τον πατέρα του ή τη μητέρα του παραπάνω από μένα δεν μου είναι άξιος μαθητής. Και ο πατέρας που αγαπάει το γιο του ή την κόρη του παραπάνω από μένα δεν μου είναι άξιος  μαθητής (37).

Μήπως αυτό που ζητάει είναι υπερβολικό ή αφύσικο ή παράλογο ή ανατρεπτικό; Μήπως είναι αντίθετο σε σχέση με όσα  λέει αλλού η Γραφή για την τιμή προς τους γονείς εκ μέρους των παιδιών και την αγάπη των γονέων προς τα παιδιά;

Όχι· διότι αν ο πατέρας ή η μητέρα διεκδικούν την πρώτη αγάπη των παιδιών και αξιώνουν την πειθαρχία και υπακοή τους σε ό,τι τους λένε εκείνοι, αυτό δε που τους λένε δεν είναι σύμφωνο, ως συνήθως, με το θέλημα του Θεού, τότε κάνοντας ο γιος το θέλημα του πατέρα ή της μητέρας, αρνείται το θέλημα του Θεού. Αρνούμενος δε το θέλημα του Θεού, κρίνεται ανάξιος.

Εξάλλου ποιος νέος τιμά  και σέβεται περισσότερο τους γονείς; Εκείνος που τιμά και σέβεται το Θεό ή εκείνος που τον ατιμάζει; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά  που αγαπούν το Θεό, αγαπούν κατά κανόνα αληθινά και τους γονείς, εφαρμόζοντας την εντολή του Θεού Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου. Και αντιστρόφως· τα παιδιά που δεν αγαπούν το Θεό, κατά κανόνα δεν αγαπούν και τους γονείς. Αγαπούν την περιουσία τους.

Είναι φυσικό αυτός που ασεβεί στο μείζον, στο Θεό, ν’ ασεβήσει και στο έλασσον, στους γονείς.  Αν ο Κύριος ζητεί την πρώτη αγάπη των παιδιών για τον εαυτό του το κάνει διότι έτσι εξασφαλίζει την αληθινή αγάπη των παιδιών προς τους γονείς και των γονιών προς τα παιδιά.

Γονείς που αγαπούν το Θεό πιο πολύ από τα παιδιά τους, θα τ’ αναθρέψουν με το φόβο του Θεού, θα τα διδάξουν σεβασμό στο θέλημα του Θεού, θα εμφυσήσουν σ’ αυτά την αγάπη προς το Θεό και το μίσος προς το διάβολο, την προσοχή από τον κόσμο και τους ανθρώπους, την επαγρύπνηση σχετικά με τον κακό εαυτό τους.

Αντιθέτως γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από το Θεό, συνήθως παραφέρονται από την κούφια υπερβολή, τα θεοποιούν, και μπροστά στη «θεότητά τους» αρνούνται τα πάντα, ακόμη και το Θεό. Αρνούμενοι δε το Θεό, καταστρέφουν τα ίδια τα παιδιά τους. Νομίζουν ότι τα φροντίζουν, ενώ στην πραγματικότητα τα παραμελούν. Νομίζουν ότι τα τρέφουν, ενώ τα καταστρέφουν. Νομίζουν ότι τ’ ανατρέφουν, αλλά τα διαστρέφουν. Η ζωή τους είναι γεμάτη αντιφάσεις και αυτοαναιρέσεις. Ο Κύριος εντείνει ακόμη πιο πολύ τον πόλεμο κατά της σαρκικής αγάπης.

Κι όποιος, λέει, δεν παίρνει το σταυρό μου, δηλαδή δεν υπομένει τις εξ αιτίας μου θλίψεις, και δεν με ακολουθεί, δεν μου είναι άξιος. Αυτός που βρήκε την κοσμική ζωή του, θα πρέπει να την αρνηθεί και να τη χάσει για χάρη μου, κι αυτός που θα τη χάσει για χάρη μου, θα τη βρει στην αληθινή μορφή της (38-39).

Ο Χριστός πάνω από τη δική του ζωή έθεσε τη ζωή των ανθρώπων, γι’ αυτό και θυσιάστηκε στο σταυρό. Κι εμείς, αν θέλουμε να λεγόμαστε μαθηταί του, θα πρέπει πάνω από τη ζωή μας  να έχουμε την αγάπη του Χριστού κατά λόγο αμοιβαιότητος.

Ψυχή εδώ σημαίνει την επίγεια κοσμική και αμαρτωλή ζωή, αλλά σημαίνει και την αιώνια ζωή. Η ίδια λέξη χρησιμοποιείται  με δυο έννοιες στην ίδια φράση. Κι έρχεται ο Κύριος σ’ ένα τελευταίο θέμα·

Εκείνος, λέει, που σας δέχεται  ως ανθρώπους μου και σας φιλοξενεί, φιλοξενεί όχι εσάς αλλά εμένα. Κι εκείνος που δέχεται εμένα, δέχεται τον ίδιο το Θεό. Εκείνος που δέχεται έναν προφήτη, επειδή είναι προφήτης, θα πάρει τον ίδιο μισθό που θα πάρει ο προφήτης. Κι εκείνος που δέχεται τον ίδιο τον άνθρωπο, επειδή είναι δίκαιος, θα πάρει τον ίδιο μισθό μ’ εκείνον. Κι εκείνος που θα προσφέρει ένα ποτήρι κρύο νερό στους μικρούς και ασήμαντους για τον κόσμο μαθητάς μου, σας λέω την αλήθεια ότι για το ποτήρι αυτό, δεν θα χάσει το μισθό του στη μέλλουσα ζωή (40-42).

Ο Κύριος τους ανθρώπους του τους εξισώνει με τον εαυτό του. Ο Χριστός περιοδεύει στο πρόσωπο των μαθητών του. Ο Χριστός κηρύττει δια στόματος των μαθητών του. Ο Χριστός συνεχίζει το λυτρωτικό έργο του δια των μαθητών του. Υπάρχει άραγε πιο μεγάλη τιμή για τους αποστόλους, αλλά και για τον κάθε Χριστιανό; Οι μαθηταί του και οι μαθηταί των μαθητών του γίνονται αυτομάτως  «Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας».

Ο Θεός αποβλέπει όχι στην αξία του προσφερομένου πράγματος, αλλά στην προθυμία και στην καλή διάθεση του προσφέροντος. Μια κοπέλα σ’ έναν πλασιέ, φοιτητή της ιατρική, που της ζήτησε ένα ποτήρι νερό, αντί για νερό από καλοσύνη του πρόσφερε ένα ποτήρι δροσερό γάλα. Κι όταν αργότερα εκείνος τη χειρούργησε δωρεάν κι εκείνη ζήτησε το λόγο, ο χειρουργός της απάντησε· Είμαι πληρωμένος από σένα μ’ ένα ποτήρι γάλα. Και θυμήθηκε η γυναίκα το περιστατικό. Αν ο άνθρωπος ανταμείβει την καλή διάθεση του συνανθρώπου, πόσο μάλλον ο Θεός;

Ας έχουμε πάνω απ’ όλα το Χριστό κι ας τιμούμε του ανθρώπους του Χριστού. Αξίζει.

πηγή

Γ. Ζερβός, Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ: Δεν εξελέγη τυχαίως ο Οικουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος

"...Ὡς συνέβη καὶ μετὰ τὰ γεγονότα εἰς τὴν Φλωρεντίαν. Τότε κλῆρος καὶ λαὸς ἐμεταίωσαν τὴν ψευδοένωσιν. Τὸ ἴδιο θὰ συμβῆ καὶ τώρα. Οἱ ἀνθενωτικοὶ εἴμεθα περισσότεροι. Καὶ εἰς αὐτοὺς περιλαμβάνονται πολλοὶ νέοι, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὰ ἐκκλησιαστικὰ – δογματικὰ ζητήματα καλύτερα καὶ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τὰ χειρίζονται (λόγῳ διαδικτύου)..."

ΑΠΟΤΕΛΕΙ πραγματικὴν ὁμολογίαν πίστεως ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ πρὸς τὸν ΟἰκουμενικὸνΠατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον. Εἰς αὐτὴν καταδεικνύει (δημοσιεύεται εἰς συνεχείας εἰς τὸν «Ο.Τ.») ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι ξένος πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν, διότι διδάσκει ἐκκλησιολογίαν ξένην πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Εἰς ὅλην του τὴν ζωὴν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἦτο ξένος πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Δὲν ἐπίστευεν εἰς τὴν θεοπνευστίαν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι συνετάχθησαν ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐπικαλεῖται τοὺς τελευταίους, ἀλλὰ ὑποκριτικῶς. Ἀπὸ τὰ νεανικά του ἔτη (ὡς ἀρχιμανδρίτης) ἐζήτει νὰ ἀλλάξουν ἢ νὰ τροποποιηθοῦν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, διότι δὲν διευκόλυνον τὰς συμπροσευχὰς μετὰ τῶν ἑτεροδόξων, αἱ ὁποῖαι ἀπαγορεύονται ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων.  Γράφει σχετικῶς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ εἰς τὴν ἐκ 73 σελίδων ἐπιστολήν του πρὸς τὴν κεφαλὴν τῆς Ὀρθοδοξίας: «Ὑμεῖς, Παναγιώτατε Δέσποτα, συμπροσευχηθήκατε “συγχοροστατῶν” ἔτι μίαν φοράν μέ τούς αἱρετικούς Παπικούς στό Μιλᾶνο τῆς Ἰταλίας. Πιστεύετε εἰλικρινῶς ὅτι τοιουτοτρόπως σφυρηλατεῖτε τήν ἑνότητα τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος καί τήν ἐνίσχυση τοῦ φρονήματος σέ μία περίοδο, κατά τήν ὁποία ἰσοπεδώνονται τά πάντα; Ὡς ἀρχιμανδρίτης ἤδη στήν μελέτη Ὑμῶν “Περί τήν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καί τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ”, ἰσχυρίζεσθε ὅτι πολλοί ἀπό τούς κανόνες τῶν Ἁγίων Πατέρων πρέπει νά καταργηθοῦν καί ἐπί λέξει συνεχίζετε: “Δέν δύνανται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. Δέν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά ἔχῃ δια- τάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν, καθ’ ἥν στιγμήν αὕτη διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπό κοινοῦ μετ’ αὐτῶν διά τὴν τελικήν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ἐλπίδι. Περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νά "ἀρδεύσει" πολλάς κανονικάς διατάξεις πρός "ζωογονίαν". Ἐπιβάλλεται τροποποίησις ὁρισμένων διατάξεων ἐπί τό φιλανθρωπότερον καί ρεαλιστικώτερον. Ἡ Ἐκκλησία δέν δύναται καί δέν πρέπει νά ζῇ ἐκτός τόπου καί χρόνου”.  Ὡς Πατριάρχης καταργήσατε οὐσίᾳ αὐτούς τούς Ἱερούς Κανόνες, συμπροσευχόμενος ἐπανειλημμένως μέ αἱρετικούς. Παραιτηθήκατε ἀπό τήν ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας νά ὁδηγήσει ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους στήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, διότι ὅπως ἐπί λέξει εἴπατε: “Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἐπιδιώκει νά πείση τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινος ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς με- ταστρέψει εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως”».  ΕΙΝΑΙ φανερόν, ἐκ τῶν ἀνωτέρω καὶ πολλῶν ἄλλων ἀναγραφομένων εἰς τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Σεβ. Πειραιῶς, ὅτι ἡ ἐκλογὴ τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου εἰς τὸν θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν ἦτο τυχαία. Δὲν ἐξελέγη Πατριάρχης ὡς ὁ ἱκανώτερος, ὁ ἀσκητικώτερος καὶ πνευματικώτερος Μητροπολίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἶχε προετοιμασθῆ τὸ ἔδαφος καὶ ἐνδεχομένως ὁ ἴδιος νὰ εἶχε ἐκπαιδευθῆ ὑπὸ μεγάλων δυνάμεων. Ἐξελέγη ὄχι, διὰ νὰ ὑπηρετήση τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπηρετήση τὴν ὑπόθεσιν τῆς ψευδοενώσεως «τῶν Ἐκκλησιῶν» μετὰ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἄλλωστε οἱ Παπικοὶ ἔχουν διακηρύξει ὅτι ὁ Θεολογικὸς διάλογος ἔχει ναυαγήσει, ἀλλὰ διατηρεῖται εἰς τὴν ζωὴν χάρις εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην. Ἡ ἐκλογή του δὲν βοήθησε τὸν θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Μαρτυρεῖται ἄλλωστε τοῦτο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλα τὰ μεγάλα προβλήματα τοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς Ὁμογενείας παραμένουν ἄλυτα (π.χ. Οἰκουμενικότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης κ.λπ.). Τὸ μόνον ποὺ ἐξησφαλίσθη εἶναι ἡ ἐκλογὴ Πατριάρχου ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ Τουρκία ἔθεσεν ὡς ἀπαραίτητον ὅρον νὰ ἀποκτήσουν τουρκικὴν ὑπηκοότητα.  Ἡ ἐκλογὴ τοῦ κ. Βαρθολομαίου ὡς Πατριάρχου ἐλειτούργησεν ὑπὲρ τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἡ ὁποία προωθεῖ τὴν Πανθρησκείαν. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀπὸ τῆς ἐκλογῆς του ἔχει ταυτισθῆ μὲ τὰ ὑπόγεια ρεύματα τῆς Ἀμερικῆς, τὰ ὁποῖα ἐργάζονται διαλυτικῶς καὶ ἰσοπεδωτικῶς διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὸν Ἑλληνισμόν. Ἀπὸ τῆς ἐκλογῆς του δημιουργεῖ διαρκῶς κρίσεις μὲ ἄλλας Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, τόσον τῆς Ἑλληνοφώνου ὅσον καὶ τῆς Σλαβοφώνου Ὀρθοδοξίας. Ἀπὸ τῆς ἐκλογῆς του ἡ θέσις τῆς ἑλληνορθοδόξου Ὀρθοδοξίας ἔχει ἀποδυναμωθῆ διεθνῶς, παρὰ τὰς διαθρησκειακὰς διασκέψεις καὶ τὰ πολυδάπανα ταξίδια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς διαφόρους χώρας. Ἀπὸ τῆς ἐκλογῆς του ἰσοπεδώνει τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, «βαπτίζει» κανονικὰς «ἐκκλησίας» τὰς αἱρετικὰς καὶ διδάσκει ἐκκλησιολογίαν ξένην πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν ὡς τοῦ ἀποδεικνύει ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ εἰς τὴν ἐπιστολήν του. Ἀπὸ τῆς ἐκλογῆς του τρομοκρατεῖ οἱονδήποτε διαφωνεῖ μὲ τὴν στρατηγικήν του καὶ τὸν ἐγκαλεῖ εἰς τὴν προβλεπομένην ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων τάξιν.  ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχεν ἐκλεγῆ Πατριάρχης, ἀφοῦ εἶναι ξένος πρὸς τὴν ἐκκλησιολογίαν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ εὐθέως ἀμφισβητεῖ τὴν ἐπιφοίτησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ὁποίαν ἐδέχθησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας κατὰ τὴν λῆψιν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι εἶχον σχέσιν μὲ τὴν σύνταξιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὡς ἀρχιμανδρίτης ἐζήτει τὴν ἀλλαγὴν ἢ τὴν τροποποίησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Οὐσιαστικῶς ἐβλασφήμει ἐναντίον τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῆς θεοπνευστίας τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Πολὺ ἀργότερον ἐψηφίσθη ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὑπὸ τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου. Δὲν ἐγνώριζαν τὰς βλα- σφήμους θέσεις του, ὅταν ἐψήφιζαν ἤ ἡ πλειοψηφία ἐξ αὐτῶν εἶναι εὐάλωτοι, ἐξεβιάσθησαν ὑπὸ σκοτεινῶν δυνάμεων καὶ ὑπεχρεώθησαν εἰς ψῆφον ὑπὲρ τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως: Ἐκτὸς καὶ ἐὰν ὅλοι ὅσοι τὸν ἐψήφισαν ἔχουν τὰς ἰδίας ἀπόψεις μὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην.  Ἐὰν συμβαίνη τὸ τελευταῖον, τότε ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει μέλλον. Οἱ πε- ρισσότεροι πάντως ἐξ αὐτῶν ὑμνοῦν τὸν Πατριάρχην διὰ τὴν πολιτικήν του ἔναντι τῶν ἑτεροδόξων καὶ τῶν ἀλλοθρήσκων. Συστρατεύονται μαζί του εἰς τὰ σχέδια διὰ τὴν ψευδοένωσιν. Ἀποκαλοῦν καὶ αὐτοὶ κανονικὰς Ἐκκλησίας τὰς «Ἐκκλησίας» τῶν αἱρετικῶν καὶ συμμετέχουν εἰς τὰ «μυστήριά» των, τὰ ὁποῖα νομιμοποιοῦν ὡς ἔγκυρα. Αἱρετικοί, χαρακτηρισθέντες καὶ στιγματισθέντες ὑπὸ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, «βαπτίζονται» Ὀρθόδοξοι.   Ἡ Ὀρθοδοξία φαίνεται ὅτι ἔχει προδοθῆ ἐκ τῶν ἔσω. Ἐξισώνεται ἡ Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν αἵρεσιν ὑπὸ τοῦ Φαναρίου καὶ πολλῶν Μητροπολιτῶν του εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον. Περιφρονοῦνται οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ χαρα- κτηρίζονται ὡς εὑρισκόμενοι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ τοὺς φυλάσσουν ὡς «κόρην ὀφθαλμοῦ». Ἰσοπεδώνονται τὰ πάντα ὑπὸ τοῦ Φαναρίου, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει ποίμνιον, ὁ λόγος του δὲν συγκινεῖ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ὑπάρχει, διὰ νὰ «παίζη» πολιτικὰ καὶ ἄλλα παιγνίδια, διὰ τὰ ὁποῖα εἰσπράττει πολλὰ ἑκατομμύρια εὐρὼ ἀπὸ τὰ μυστικὰ κονδύλια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ ἀπὸ ἄλλας πηγάς. Ἡ ἰσοπέδωσις γίνεται ἄνευ ἀποφάσεων Πανορθοδόξου Συνόδου. Ἄλλωστε αὐτὴν ἀδυνατεῖ νὰ τὴν συγκαλέση, διὰ νὰ νομιμοποιήση τὰς αὐθαιρέτους ἀποφάσεις του. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἐπιτύχη νὰ τὴν συγκαλέση εἶναι ἄγνωστον, ἐὰν θὰ δυνηθῆ νὰ ἐπιβάλλη τὰς ἰσοπεδωτικὰς θέσεις του. Διότι ὁλόκληρος ἡ Σλαβικὴ Ἐκκλησία διαφωνεῖ μὲ τὴν «ἐκτέλεσιν» τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι τοῦ Σλαβικοῦ Τόξου ἀποδέχονται ὅσα διακηρύσσει τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας. Ὅ,τι δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ καὶ πῶς ἡ Ἕνωσις μετὰ τῶν ἑτεροδόξων θὰ πρέπη νὰ γίνη μὲ τὴν ἐπιστροφὴν τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν. Ἐνῶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ οἱ ὑποστηρικταὶ τῶν σχεδίων του δια- κηρύσσουν: Ἕνας ὁ Χριστός, πολλαὶ αἱ Πίστεις καὶ αἱ Ἀλήθειαι τῶν «Ἐκκλησιῶν», πολλὰ καὶ ἔγκυρα τὰ μυστήρια κ.λπ.  Ὅσοι τὸν ἐξέλεξαν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην καὶ δὲν εἶναι εὐάλωτοι ἔχουν μεγάλην εὐθύνην ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐγνώριζον τὰς θέ- σεις του. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι δὲν πολεμοῦν τὴν στρατηγικὴν ἐξισώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας μετὰ τῆς αἱρετικῆς καὶ σιωποῦν πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι τὸν ἐνθαρρύνουν εἰς τὰ σχέδια τὰ ὁποῖα εἶχεν ἀπὸ τὴν ἐποχήν ποὺ ἦτο ἀρχιμανδρίτης, ἐναντίον τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἂν ὁ ἀείμνηστος Οἰκ. Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔθεσε τὰς βάσεις μετὰ τῶν Παπικῶν διὰ τὴν ψευδοένωσιν, ὁ σημερινὸς ἔχει θέσει εἰς λειτουργίαν τὰς «μπουλντόζας», διὰ νὰ κατεδαφίση τὸ οἰκοδόμημα καὶ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὸ ὄνομα τῆς ψευδοενώσεως. Δὲν ἐνδιαφέρεται διὰ τὰς συνεπείας. Οὔτε διὰ τὸν σκανδαλισμὸν τῶν ψυχῶν. Δὲν συμπεριφέρεται ὡς πηδαλιοῦχος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ὡς τὸ προωθημένον ὄργανον τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῶν ὑπογείων ρευμάτων τῆς Ἀμερικῆς, ποὺ ἔχει ὡς ἀποστολὴν τὴν ὑλοποίησιν σχεδίων, τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν ψευδοένωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας μετὰ τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν, ἄνευ ἀποκηρύξεως τῶν αἱρέσεων ὑπὸ τῶν τελευταίων. Ἂν εἶχε συμπεριφορὰν Πατριάρχου, ποὺ πονᾶ διὰ τὸ ποίμνιόν του θὰ ἀπεδέχετο τὰς ὑποδείξεις ὅλων τῶν ἀντιοικουμενιστῶν, εἰς τοὺς ὁποίους συμμετέχουν Σεβ. Μητροπολῖται, Καθηγούμενοι Ἱερῶν Μονῶν, Καθηγηταὶ θεολογίας μὲ μεγάλην ἀπήχησιν ἀκόμη καὶ εἰς τοὺς κύκλους τῶν αἱρετικῶν.  Εἶναι φοβερὸν ὁ ἔντιμος κλῆρος ἀλλὰ καὶ ὁ πιστὸς λαὸς νὰ ζητῆ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην νὰ παύση νὰ αἱρετίζη ἢ καὶ νὰ διδάσκη ἀνοικτὰ αἵρεσιν (κανονικαὶ αἱ «Ἐκκλησίαι» τῶν αἱρετικῶν, διηρημένη Ἐκκλησία, κανονικὰ τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν, κατάργησις τῆς αἱρέσεως τοῦ φιλιόκβε κ.λπ.) καὶ ἐκεῖνος νὰ συνεχίζη τὸ καταστροφικόν του ἔργον. Φαντασθῆτε εἰς μίαν οἰκογένειαν τὰ τραυματισμένα ἀπὸ τὴν ἐκτροχιαστικὴν συμπεριφορὰν τοῦ Πατέρα τέκνα, νὰ προσπαθοῦν νὰ τὸν συνετίσουν καὶ νὰ τοῦ ζητοῦν τὴν ἐπαναφορὰν εἰς τὸν «ἴσιον δρόμον», καὶ ἐκεῖνος νὰ συνεχίζη τὴν πορείαν καταστροφῆς του καὶ διαλύσεως τῆς Οἰκογενείας. Αὐτὸ συμβαίνει σήμερον μὲ τὸν Σεβ. Πειραιῶς, ἄλλους ἀντιπαπικοὺς καὶ ἀντιοικουμενιστὰς Μητροπολίτας, Καθηγουμένους Ἱερῶν Μονῶν, τὴν Σύναξιν Μοναχῶν καὶ Κληρικῶν, τοὺς συντάκτας καὶ ὑπογρά- ψαντας τὴν Ὁμολογίαν Πίστεως. Ὅλοι των ζητοῦν νὰ παύση ἡ Προδοσία τῆς Πίστεως καὶ ἡ καταφρόνησις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος τῆς Νέας Ἐποχῆς εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον θέλει νὰ ἐξισώση τὴν Ὀρθοδοξίαν μὲ τὴν πλάνην, μίαν ὥραν ἐνωρίτερον διὰ νὰ ὑπηρετηθοῦν τὰ σχέδια τῆς ψευδοενώ- σεως.  ΕΙΛΙΚΡΙΝΩΣ πιστεύομεν ὅτι τὸν κατήφορόν του δύναται νὰ τὸν σταματήση μόνον τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὀφείλει νὰ σπάση τὰ δεσμὰ τοῦ φόβου καὶ τῆς τρομοκρατίας, ποὺ ἔχει ἐπιβάλει ὁ Πατριάρχης τῆς ἐξισώσεως τῆς Ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὴν πλάνην τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν. Γνωρίζομεν ὅτι μὲ βάσιν τὸ Σύνταγμα ὑπάγονται διοικητικῶς εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Τοῦτο δὲν σημαίνει πνευματικὸν εὐνουχισμὸν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι συνδεδεμένον μὲ τὴν ἐλευθερίαν καὶ τοὺς ἀγῶνας ὑπὲρ τῆς Πίστεως. Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὀφείλουν νὰ ὑψώσουν λάβαρα ἐναντίον τῆς τρομοκρατίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν Ὀρθοδοξίαν τὴν ὁποίαν προδίδει, νὰ ἐκδώσουν ἀπόφασιν ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα κάμνει εἰς βάρος τῆς Πίστεως εἶναι ἀνεπίτρεπτα, καταδικαστέα καὶ ὑπονομευτικὰ διὰ τὰ δόγματα τῆς πίστεώς μας. Τὸ Ἅγιον Ὄρος ἦτο ἡ Ἀκρόπολις τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ θὰ πρέπη νὰ παραμείνη. Ὀφείλει νὰ ἀδιαφορήση ἔναντι τῶν ἀπειλῶν καὶ τῆς τρομοκρατίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ὀφείλει νὰ τὸν «ταρακουνήση». Τὴν δύναμιν πνευματικῶς τὴν ἔχει τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ οἱ ἀσκηταὶ εἰς αὐτό. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔχει τὴν διοικητικήν δύναμιν.  Τί θὰ κάμνη, ἐὰν εὑρεθῆ ἀντιμέτωπος μὲ ὀργανωμένας ἀντιδράσεις εἰς τὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος διὰ τὴν προδοτικὴν πολιτικήν του; Θὰ καθαιρέση τοὺς Καθηγουμένους τοῦ Ἁγίου Ὄρους; Θὰ ἐκ διώξη μοναχοὺς – ἀσκητάς; Τότε θὰ εὑρεθῆ ἀντιμέτωπος μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἐπιτρέψη ἄλλην κρίσιν, παρομοίαν μὲ ἐκείνην, ἡ ὁποία προεκλήθη ἐπὶ μακαριστοῦ Ἀρχιε- πισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου. Δὲν πρέπει ὅμως ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης νὰ κάμνη εἰς τὸ ἑξῆς, περιοδείας εἰς τὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν εὐκολίαν τοῦ παρελθόντος. Διότι ὡς ἀποδεικνύεται εἰς τὴν ἐπιστολὴν τοῦ Σεβ. Πειραιῶς ἔχει ἀπαρνηθῆ πλήρως τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καὶ ἔχει ἀποδεχθῆ τὴν αἱρετικήν, ἀναγνωρίζων τὰς αἱρετικὰς Ἐκκλησίας ὡς Κανονικάς. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὁ κόσμος ἠμπορεῖ νὰ μὴ προσέρχεται τακτικῶς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Διαθέτει ὅμως μεγάλην ἐκκλησιολογικὴν συνείδησιν καὶ μεγάλην ἀγάπην πρὸς τὰς παραδόσεις καὶ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἄλλωστε καὶ οἱ ἄθεοι ἀναγνωρίζουν ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν γένος ἐσώθη εἰς δυσκόλους περιόδους ὑπὸ τῆς Ὀρθοδοξίας.  Ὡς ἐκ τούτου ὁ Οἰκ. Πατριάρχης δὲν ἠμπορεῖ νὰ προκαλῆ τὴν συνείδησιν τοῦ Ἕλληνος μὲ τὰς πράξεις του, αἱ ὁποῖαι φθάνουν ἕως τὴν προδοσίαν τῆς Πίστεως. Οἱ Μητροπολῖται τῆς Κρήτης καὶ τῶν Νέων Χωρῶν, ἂν καὶ ἀνήκουν εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὀφείλουν νὰ ἐπανεξετάσουν τὴν στάσιν των. Ὁ δὲ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ὀφείλει νὰ ἀκολουθήση τὸ παράδειγμα τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος ἔβαλε «πάγο» εἰς τὰς παρεμβάσεις, τοῦ μακαριστοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Δημητρίου, εἰς τὰς Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος. Ὁ μακαριστὸς Οἰκ. Πατριάρχης ἠκολούθει τὰ βήματα τοῦ προκατόχου του ἀειμνήστου Ἀθηναγόρου. Ὁ μακαριστὸς Ἀθηνῶν κυρὸς Σεραφεὶμ ἦτο ἀντι- παπικός. Καὶ τὸ κατέδειξε πολλαπλῶς.  Σήμερον εἰς τὴν Ἑλλάδα μεγάλο μέρος τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ὑποτάσσεται εἰς τὰ κελεύσματα τοῦ Φαναρίου. Ἐὰν δὲν πρόδιδε τὴν πίστιν εἰλικρινῶς θὰ ἀποδεχώμεθα μὲ ὅρους καὶ προϋποθέσεις τὴν ὑποταγήν. Ὅταν ὅμως προδίδεται ἡ Πίστις, ἐν μέσῳ βαθυτάτης πολιτικῆς, κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς, πολιτισμικῆς καὶ ἐθνικῆς κρίσεως, τότε δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα εἰς τὴν σιωπὴν καὶ τὴν ἀνοχήν. Εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν ἔχομεν τὸ χρέος ἔναντι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νὰ καλέσωμεν εἰς διαρκῆ ἀγωνιστικὴν ἐπαγρύπνησιν, τὴν συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας: τὸν ἔντιμον κλῆρον καὶ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.  Ο Ο.Τ.» κατὰ τὴν κρίσιν εἰς τὰς σχέσεις τοῦ Φαναρίου μετὰ τοῦ Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου ἔλαβε θέσιν ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου, διότι αὐτὸ ἐπέβαλε τὸ Σύνταγμα καὶ τὸ γράμμα τοῦ νόμου. Ὑπερασπίσθημεν τὸν θεσμὸν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τὰ ἀπαράγραπτα δικαιώματά του. Ὅταν ὅμως ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος προδίδει τὴν Πίστιν δὲν δυνάμεθα νὰ μείνωμεν μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια. Θὰ πολεμήσωμεν τὴν προδοσίαν καὶ τὸν προδότην τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὴν ἰδίαν στάσιν θὰ τηρήσωμεν καὶ ἔναντι τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ὀργανώνουν «φιέστας» ὑποδοχῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὁ ὁποῖος ἔχει προδώσει τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν ὡς ἀποδεικνύει ὁ Σεβ. Πειραιῶς. Γνωρίζομεν ὅτι ἴσως διὰ τὰς θέσεις του αὐτὰς ὁ Σεβ. Πειραιῶς διωχθῆ. Ἂς εἶναι πανέτοιμος δι᾽ ὅλα. Ὑπερασπίζεται τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ μάχεται ἐναντίον τῆς ψευδοενώσεως. Οἱ πολλοὶ θὰ εἶναι μαζί του. Οἱ λίγοι θὰ εἶναι μὲ τοὺς προδότας τῆς Πίστεως. Ὡς συνέβη καὶ μετὰ τὰ γεγονότα εἰς τὴν Φλωρεντίαν. Τότε κλῆρος καὶ λαὸς ἐμεταίωσαν τὴν ψευδοένωσιν. Τὸ ἴδιο θὰ συμβῆ καὶ τώρα. Οἱ ἀνθενωτικοὶ εἴμεθα περισσότεροι. Καὶ εἰς αὐτοὺς περιλαμβάνονται πολλοὶ νέοι, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὰ ἐκκλησιαστικὰ – δογματικὰ ζητήματα καλύτερα καὶ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τὰ χειρίζονται (λόγῳ διαδικτύου).  Ὁ «Ο.Τ.» καλεῖ τὸν Σεβ. Πειραιῶς νὰ παραμείνη πιστὸς εἰς τὴν στρατηγικὴν ὑπερασπίσεως τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως ἀκριβῶς ἔμεινεν ἐπὶ πέντε δεκαετίας καὶ πλέον αὐτὴ ἡ ἐφημερίς. Καὶ ἐὰν διαπιστώση ὅτι ἡ προδοσία τῆς Πίστεως συνεχίζεται, ὀφείλει νὰ ὀργανώση λαοσύναξιν εἴτε εἰς τὸν Πειραιᾶ εἴτε εἰς τὴν Θεσσαλονίκην διὰ τὴν ὑπεράσπισίν της, ἀδιαφορῶν διὰ τὰς συνεπείας καὶ τὰ ἀρνητικὰ σχόλια ὑπὸ τοῦ τύπου καὶ τῶν ΜΜΕ.  Γ. ΖΕΡΒΟΣ 

Ορθόδοξος Τύπος 9/8/2013 

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Κυριακή 11 Αυγούστου 2013 εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας

Για δύο θαύματα τα οποία πραγματοποίησε ο Ιησούς Χριστός, ακούσαμε αδελφοί μου στη σημερινή ευαγγελική περικοπή.

            Το πρώτο από τα δύο ήταν η θεραπεία δύο τυφλών. Οι δύο τυφλοί ακούγοντας ότι ο Κύριος βρίσκεται στην περιοχή τους, ακολούθησαν τον Ιησού και του φώναξαν γεμάτοι από ελπίδα και πίστη. « ελέησον μας, Υιέ Δαυίδ». Αξιοθαύμαστη η πίστη τους. Και αυτό γιατί, χωρίς να βλέπουν οι ίδιοι, είχαν πιστέψει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι θαυματουργός. Όταν οι τυφλοί ερωτήθηκαν από τον Κύριό μας αν πιστεύουν ότι έχει τη δύναμη να τους θεραπεύσει, εκείνοι απάντησαν «Ναι Κύριε» . Και τότε άγγιξε τα μάτια τους και είπε « Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνη». Και τα μάτια των τυφλών άνοιξαν. Και ενώ ο Κύριος τους είπε να μη διαδόσουν αυτό το γεγονός, εκείνοι εξερχόμενοι, διαφήμισαν παντού την θεραπεία τους χαρούμενοι από το θαύμα που συντελέστηκε λίγο πριν σε εκείνους από τον Κύριό μας.

            Στο δεύτερο θαύμα που ακούσαμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, μαρτυρεί την αγάπη του Κυρίου. Αμέσως μετά τη θεραπεία των δύο τυφλών, μπροστά στον Ιησού οδηγείται ένας κωφάλαλος δαιμονιζόμενος. Η θεραπεία αυτή, ενώ προκαλεί το θαυμασμό του λαού, παράλληλα διεγείρει το φθόνο των Φαρισαίων, οι οποίοι, λέγοντας και πάλι ψεύδη, ισχυρίζονται ότι ο Κύριος βοηθήθηκε από τον άρχοντα των δαιμόνων για να θεραπεύσει των δαιμονισμένο κωφάλαλο.

            Ας επιστρέψουμε όμως πάλι αδελφοί μου, στην θεραπεία των δύο τυφλών. Ακούσαμε ότι ο Κύριος τους ζήτησε να μην πουν τίποτα για το θαύμα και τη θεραπεία τους. Εκείνοι όμως θαμπωμένοι από την ευτυχία της θεραπείας τους, όχι μόνο δεν έκαναν ό,τι τους ζήτησε ο Κύριος, αλλά αντιθέτως διέδωσαν παντού το γεγονός. Περίτρανο παράδειγμα μετριοφροσύνης μας προσφέρει ο Παντοδύναμος Ιησούς. Θέλησε να μας δείξει πως, όταν πράττουμε κάτι καλό, είμαστε υποχρεωμένοι να το πράττουμε με μετριοφροσύνη και χωρίς εγωιστική διαφήμιση. Όποιος ευεργετεί δεν πρέπει να το κάνει από εγωισμό ή για λόγους προβολής. Γι΄αυτό και μετά δεν πρέπει να ζητάει ευχαριστίες και λόγους κολακίας. Ευλογημένες οι ελεημοσύνες, οι αγαθοεργίες, οι καλές πράξεις. Όσο μικρές ή και μεγάλες αν είναι. Ωφέλιμες όμως, και παράλληλα ευλογημένες από τον Θεό, μόνο όταν αυτές κινούνται πάνω στα πλαίσια της άδολης και φιλεύσπλαγχνης αγάπης.

            Ας εξετάσουμε όμως τώρα και την πράξη των δύο θεραπευμένων πλέον τυφλών.

            Αν λοιπόν, αυτός που ευεργετεί, δεν πρέπει να ζητάει ευχαριστίες, εκείνος που ευεργετείται τι πρέπει να κάνει; Μα να εκδηλώνει τις εγκάρδιες ευχαριστίες του προς τον ευεργέτη του. Οφείλει να καταδεικνύεται ευγνώμων προς τον ευεργέτη του. Έτσι ακριβώς έπραξαν και οι δύο θεραπευμένοι τυφλοί. Το αίσθημα της ευγνωμοσύνης τους, υπερίσχυσε τόσο πολύ, ώστε έδειξαν απόλυτη ανυπακοή προς τον Ιησού και την εντολή που τους έδωσε, να μη πουν πουθενά, για τη θεραπεία τους.

            Αυτό που ζήτησε ο Κύριός μας από τους δύο τυφλούς, πρέπει να το θυμόμαστε αδελφοί μου συνέχεια και να παραδειγματιζόμαστε. Δυστυχώς στις ημέρες μας, με την οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας και όχι μόνο, πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι μέσα από διαφόρων ειδών ελεημοσύνης προς τους συνανθρώπους μας, επιδιώκουν όχι τόσο να βοηθήσουν και να ελεήσουν, όσο στο να διαφημιστούν και να προβληθούν μέσα από αυτές τις αγαθοεργίες.

            Κοινός στόχος όλων μας, είναι η ελεημοσύνη στον συνάνθρωπο που αντιμετωπίζει, άλλος πολλά και άλλος λιγότερα προβλήματα. Πρωταρχικός μας όμως στόχος, δεν πρέπει να είναι η προβολή, ο έπαινος και η εφήμερη δόξα.

            Η ζωή μας αδελφοί μου, πρέπει να είναι «ζωή κατά Θεόν» και τα έργα μας, να μένουν «εν κρυπτώ». Με λίγα λόγια, «να μη γνωρίζει το αριστερό χέρι, τι κάνει το δεξί».

            Μόνο σε αυτή την περίπτωση, οι ελεημοσύνες μας και οι αγαθοεργίες μας θα είναι αληθινές και θεάρεστες. Η εγωιστική προβολή, δεν συνάδει με τη ζωή ενός Χριστιανού. Και ας μη δικαιολογούμαστε, ότι το πράττουμε, για να παραδειγματιστούν κι άλλοι.

            Αδελφοί μου, ο Ιησούς είναι ο Θεός μας και ο Λυτρωτής μας. Ας αγωνιζόμαστε μόνο για αυτόν και για την σωτηρία της ψυχής μας. Μόνο έτσι θα νιώσουμε την αληθινή ευτυχία και μόνο έτσι θα την κατακτήσουμε. Αμήν.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΝ ΤΩ ΑΡΧΟΝΤΙ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΕΚΒΑΛΛΕΙ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

       Μονίμως αμφισβητούνταν και αμφισβητείται ο Χριστός. Η ελευθερία, με την οποία προίκισε τον κόσμο, τόσο τον ουράνιο, όσο και τον επίγειο, δεν θα μπορούσε να έχει άλλο αποτέλεσμα, από τη στιγμή που το κτίσμα θέλει να εξυψωθεί ως τον Κτίστη και να Του δείξει ότι είναι ανώτερο από Αυτόν. Προαιώνια η αποστασία του διαβόλου και των δαιμόνων, η οποία έλαβε διάρκεια, παγιώθηκε και είναι μη αναστρέψιμη, γιατί είναι ο μοναδικός λόγος ύπαρξης αυτών των πνευμάτων. Οι άγγελοι υπάρχουν για να λατρεύουν το Θεό και να χαίρονται με την κοινωνία μαζί Του και τον κόσμο που Εκείνος δημιούργησε. Ο διάβολος και οι δαίμονες μισούν το Θεό και βάζουν τον εαυτό τους συνεχώς στη θέση Του, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να υπάρξουν διαφορετικά. Πυρ έχει ετοιμασθεί γι’ αυτούς, μετά τη Δευτέρα Παρουσία, το οποίο όμως το βιώνουν ήδη οντολογικά, από τη στιγμή που η αγάπη που έλαβαν από το Θεό μετεστράφη σε μίσος και κακία.

                Αλλά και οι άνθρωποι, αβούλητοι του συνιέναι, επιλέγουν τη δαιμονική οδό της άρνησης της αγάπης του Θεού. Δεν τους ενδιαφέρει ότι ο Θεός τους αγαπά. Δεν τους ενδιαφέρει η ευλογία να Τον αγαπούνε. Μόνη επιλογή το γκρέμισμα της παρουσίας Του. Γι’  αυτό, ευκαίρως - ακαίρως, τολμούν και αμφισβητούν ό,τι ο Θεός δίνει στον κόσμο , αλλά και σ’  εκείνους. Τη ζωή, αλλά και την δυνατότητα της χαράς και της πληρότητας. Την υπέρβαση του πόνου, της αρρώστιας και του θανάτου. Ενίοτε, αρνούνται και τα θαυμάσια του Θεού. Γεγονότα που υπερβαίνουν τις φυσικές μας δυνατότητες και που είναι ολοφάνερο ότι δεν ερμηνεύονται με τις πεπερασμένες δυνατότητες του λογικού μας.

                Αν περιμένουμε την αμφισβήτηση από εκείνους που δεν θέλουν να πιστεύουν στο Θεό, ιδιαίτερη εντύπωση μας κάνει όταν αυτή προέρχεται από τους ανθρώπους που θρησκεύουν, που έχουν δυνατότητες να αναγνωρίσουν το Θεό και που η ζωή τους δείχνει μία ιδιαίτερη επιμέλεια στην τήρηση των τυπικών, των εξωτερικών στοιχείων της πνευματικής ζωής. Και μπορεί τα ολοφάνερα να τα αποδέχονται, όμως υπάρχει μία σειρά στοιχείων, τα οποία σε διάφορες στιγμές της ζωής, κάνουν τους ανθρώπους που υποστηρίζουν ότι πιστεύουν να βιώνουν αμφισβήτηση έναντι του Θεού.

                Αμφισβητείται η αγάπη του Θεού και η πρόνοιά Του για τα πρόσωπά μας. Νομίζουμε ότι ο Θεός είναι υποχρεωμένος να εκπληρώνει τα θελήματά μας ως ανταπόδοση για τη θρησκευτικότητά μας. Να κάνει τους άλλους να σκέφτονται όπως θέλουμε εμείς. Να μας προφυλάσσει από τα προβλήματα που οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν. Και να δίδει μαγικές λύσεις στις δυσκολίες μας, για να μας αποδείξει ότι υπάρχει και ότι είναι παρών στη ζωή μας. Κι αν ο Θεός δεν παρεμβαίνει με τον τρόπο που εμείς επιζητούμε, επέρχεται η θλίψη, η απογοήτευση και η απόρριψή Του.  Όμως ο Θεός δρα με κριτήριο την σωτηρία μας. Το αληθινό όφελος της ύπαρξής μας, που δεν μπορεί να περιοριστεί στην εκπλήρωση των μικροθελημάτων μας για να μας έχει ευχαριστημένους. Από την άλλη, μας βολεύει να μην αναλαμβάνουμε τις ευθύνες για τη δική μας ζωή και να της αποδίδουμε στο Θεό. Έτσι, για το κακό και την αποτυχία δεν φταίμε ποτέ εμείς, αλλά και δεν χρειάζεται να αναλάβουμε το κόστος των επιλογών μας και να ξεκινήσουμε να τις διορθώσουμε, όσο είναι εφικτό, με τη φώτιση του Θεού και το πνεύμα της μετανοίας.

                   Αμφισβητείται η αιωνιότητα και η ανάσταση που ο Θεός μας παρέχει. Μπροστά στο θάνατο μας καταλαμβάνει η απελπισία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούμε στην ψυχή μας  να κάνουμε το επόμενο βήμα που έγκειται στην πίστη ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος για να μας οδηγήσει στην αιώνια κοινωνία κοντά Του, με την υπέρβαση της αμαρτίας και του θανάτου. Ο υλιστικός τρόπος ζωής και ο πολιτισμός της τεχνολογίας και της ψευδαίσθησης ότι μπορούμε να αναστείλουμε τη φθορά και να παρατείνουμε της ζωή μας από μόνοι μας, σκληραίνει την καρδιά μας, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να αντέξουμε το γεγονός του θανάτου ούτε να το δούμε ως Πάσχα, ως πέρασμα στην αιώνια κοινωνία με το Θεό. Γι’  αυτό την καρδιά μας την κατατιτρώσκουν τα βέλη των θλίψεων και το βίωμα των Αγίων που διασώζεται στην Εκκλησία φαντάζει πολύ μακριά από τη δική μας πραγματικότητα.

                 Αμφισβητείται ενίοτε και ο τρόπος που ο Θεός επέλεξε για να μας καθιστά γνωστό τόσο το θέλημά Του όσο και τη ζωή που μας προτείνει, δηλαδή η Εκκλησία. Σκάνδαλο για την ύπαρξή μας τα πρόσωπα. Άλλοτε τα θεοποιούμε, με αποτέλεσμα να ταυτιζόμαστε μαζί τους και να απογοητευόμαστε όταν δεν μας φέρονται όπως θα θέλαμε και άλλοτε είμαστε ευεπίφοροι στις κριτικές εις βάρος τους και εις βάρος της θεσμικής τους υπόστασης και λειτουργίας. Μας ενδιαφέρει το υλικό κομμάτι της σχέσης μαζί τους ή το ηθικό. Ψάχνουμε να βρούμε ψεγάδια, για να αναπαύσουμε το λογισμό μας για τις δικές μας ατέλειες ή  για να αυτοδικαιωθούμε. Έτσι, η Εκκλησία από τρόπος και χώρος κοινωνίας με το Θεό και τον συνάνθρωπο, γίνεται σημείον αντιλεγόμενον.

                  Το χειρότερο ενίοτε έχει να κάνει με το φθόνο που καλλιεργείται μέσα στην ύπαρξή μας για το ότι ο Θεός προσφέρει σε άλλους αυτά που δεν φαίνεται ή δεν θέλουμε να προσφέρει σε μας.  Εκεί, την απογοήτευσή μας συνοδεύει η οργή, φανερή ή κεκαλυμμένη εναντίον Του.  Και η οργή γίνεται συκοφαντία, διαστροφή του μηνύματος του Ευαγγελίου, άρνηση της δυνατότητάς μας να κοινωνήσουμε μαζί Του και, κυρίως, υπερτονισμός του δικού μας τρόπου σκέψης, του «εγώ»  μας. Γινόμαστε το αυτοκριτήριο της αυθεντικότητας. Γινόμαστε διορθωτές του ίδιου του Θεού και του Ευαγγελίου Του. Και, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, βλασφημούμε τελικά το όνομά Του.

                     Όταν ο Χριστός θεράπευσε δύο τυφλούς και έναν κωφό δαιμονιζόμενοι, οι Φαρισαίοι, βιώνοντας όλη αυτή την αμφισβήτηση προς το πρόσωπό Του, αρνήθηκαν να δεχτούν ότι είναι ο Υιός του Θεού και έσπευσαν να Τον κατηγορήσουν ότι «εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια» (Ματθ. 9, 34).  Συνταυτίστηκαν οι ίδιοι με τον άρχοντα των δαιμονίων και κατέστησαν το «εγώ»  τους κριτήριο ερμηνείας του κόσμου και του Θεού. Και επειδή Εκείνος δεν χωρούσε σ’  αυτό, Τον απέρριψαν. Μήπως τελικά ο κόσμος μας, ιδίως σήμερα, μοιάζει απελπιστικά σ’  αυτόν τον τρόπο θεώρησης; 

Κέρκυρα, 11 Αυγούστου 2013
π. Θεμιστοκλής Μουρτζάνος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ Του Πρωτ. Γεωργίου Σούλου

Ο Χριστός, καθώς μας διηγείται και η σημερινή ευαγγελική περικοπή,  τελεί ένα ακόμη θαύμα, μετά από τις έντονες παρακλήσεις των δύο θεραπευμένων τυφλών, καθώς και του ενός κωφού, ο οποίος, αν και δεν ζήτησε εκφώνως τη δική του θεραπεία,  βλέποντας την ευεργεσία του θαύματος στους δύο τυφλούς, αναφώνησε δοξάζων τον Κύριο.

Πράγματι, ο Χριστός όταν τον επικαλείται ο άνθρωπος, ανταποκρίνεται στο αίτημα   με κύριο πάντα  κριτήριο την ψυχική και την πνευματική μας υγεία, Διότι, για τον Θεάνθρωπο Σωτήρα, το θαύμα και η διδασκαλία είναι μέρος της σωτηριολογικής παρουσίας Του στον κόσμο και αφορά τον Θεό, που το επιτελεί, καθώς και τον άνθρωπο, που δέχεται τη συγκεκριμένη ευεργεσία.

Συνεπώς,  ο Θεός δεν επιτελεί το θαύμα, για να διαφημίσει την θεότητά Του, γιατί ασφαλώς δεν έχει ανάγκη διαφήμισης ή υποστήριξης, γιατί δεν είναι αυτό το σχέδιο της Σωτηριολογίας του Θεού, για τον άνθρωπο. Ο Θεός επεμβαίνει στη ζωή μας, όταν τον καλέσουμε και επειδή μόνοι μας, δεν έχουμε τη δυνατότητα ή την ικανότητα, να σώσουμε τον εαυτό μας.

Ανταποκρινόμενος ο Χριστός στις ικεσίες των ανθρώπων που υποφέρουν, ενεργεί θαυματουργικά, ως  ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, θεραπεύοντας ολόκληρη την ανθρώπινη υπόσταση του κάθε ασθενούς, διότι ο Θεός δημιούργησε τον «παραπεσόντα» άνθρωπο, ως ψυχοσωματική οντότητα και επιτελεί το θαύμα με κριτήριο την αγάπη Του και με σκοπό τη σωτηρία του όλου είναι του ανθρώπου.

Οι άγιοι Πατέρες και Εκκλησιαστικοί συγγραφείς διδάσκουν την άρρηκτη σχέση ψυχικών ενεργημάτων και σωματικών εκδηλώσεων και είναι κατάδηλη από τους πρώτους αιώνες, που αναπτύχθηκε η Εκκλησιαστική Γραμματεία, την οποία ακριβώς συναντούμε στην ανθρωπολογία του Ιωάννου Δαμασκηνού, όπου  υιοθετεί το τριμερές σχήμα των δυνάμεων της ψυχής: α) ο νους, β) ο λόγος και γ) η αίσθηση. Αυτές τις δυνάμεις τις θεωρεί, ως μέρη της αυτής ουσίας. Η ψυχή, κατά τον ιερό Δαμασκηνό, είναι «ζώσα ουσία», δηλαδή, έχει τη ζωή ως ουσία. Μέρος δε, αυτής της ουσίας και μάλιστα «καθαρώτατον» είναι ο νους, ο οποίος «ουχ έτερον έχουσα παρ’ εαυτήν τον νουν, αλλά μέρος αυτής το καθαρώτατον». Η δεύτερη δύναμη, είναι ο λόγος, διότι η ψυχή είναι ουσία λογική, «Ψυχή τοίνυν έστιν ουσία λογική». Και η τρίτη αίσθηση «έστι δύναμις της ψυχής  είναι η αίσθηση, η δύναμη της ψυχής, όπου και τα τρία αυτά σχήματα λειτουργούν ως ενεργές δυνάμεις.

Συνεπώς κατά τον ι. Δαμασκηνό η ψυχή έχει τη ζωή, ως ουσία, αλλά και ως ενέργεια, για το συνημμένο σώμα της. Αυτό σημαίνει ότι οι ενέργειες της ψυχής είναι εκείνες που «προσδίδουν στο σώμα τη ζωή, την αύξηση, την αίσθηση και τη γέννηση».

Αλλά και τα άλλα όργανα του σώματος, ο εγκέφαλος και οι αισθητήρες του ευθυγραμμίζονται, προς τις ενέργειες της ψυχής και τις μεταποιεί σε ενέργημα ή σε πράξη, με αποτέλεσμα η ενέργεια που τελικά προκύπτει από την ενιαία εκδήλωση του υποκειμένου να είναι απολύτως ψυχοσωματική. Η άρρηκτη σχέση ψυχικών ενεργημάτων και σωματικών εκδηλώσεων φαίνεται κυρίως στο επίπεδο της διερεύνησης του λογικού, το οποίο σχηματικά χωρίζεται σε «ενδιάθετον λόγον», που είναι κίνημα της ψυχής και στον «προφορικόν λόγον», που ενεργείται διά του σώματος και εκφράζει τη νοητική ενέργεια της ψυχής «ως γλωσσικά αρθρωμένη νόηση».

Οι ενέργειες αυτές της ανθρώπινης φύσης αναπτύσσονται διεξοδικά και από τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος δεν απολυτοποιεί κανένα τμήμα της δισύνθετης ύπαρξης, ούτε το σώμα ούτε την ψυχή, αλλά δέχεται ότι η ανθρώπινη φύση είναι επιδεκτική φωτιστικής ζωής ή νεκρώσεως, ύστερα από τη χρήση του αυτεξουσίου, είτε προς το αγαθό, είτε προς την κακό. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς δεν εγκλωβίζεται στην ψυχή, όπως έκαναν οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι της εποχής του, οι οποίοι προέκριναν μόνο την ψυχή, λόγω της απλότητάς της και απέκρουαν μετά μανίας το σώμα, λόγω της σύνθεσής του και με αυτές τις προϋποθέσεις έβλεπαν την ψυχή να οικειώνεται την συνθετότητα του σώματος και να καθίσταται και αυτή εξαιτίας του σώματος ανεπίδεκτη φωτισμού.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αποκρούει με έμφαση και ένταση μια τέτοια διαλεκτική, διότι διακρίνει σε όλη την κτιστή φύση, ακόμα και στη ψυχή, μια μορφή σύνθεσης, υποστηρίζοντας, ότι η σύνθεση της νοεράς και λογικής ψυχής των ανθρώπων, αλλά και των αγγέλων ακόμη, εδράζεται στην αποδοχή δύο υπεναντίων ποιοτήτων, της αγαθότητας και της κακίας. «Η λογική και νοερά ψυχή ουσίαν μεν έχει την ζωήν, αλλά δεκτικήν των εναντίων, κακίας δηλονότι, και αγαθότητος. Διό και σύνθετος έστι πως η λογική και νοερά ψυχή, εκ της κατ΄ αυτήν ουσίας και μιας ηστινοσούν των ειρημένων εναντίων ποιοτήτων, αρετής φημί και πονηρίας. Η δε των αγγέλων νοερά φύσις, δεκτική μέντοι και αυτή των εναντίων εστί, κακίας δηλονότι και αγαθότητος. Και τούτο παριστάσιν οι πονηροί των αγγέλων, έκπτωσιν υποστάντες διά την έπαρσιν. Σύνθετοι πως τοιγαρούν εισί και οι άγγελοι, εκ τε της καθ’ εαυτούς ουσίας και μιας των εναντίων ποιοτήτων, αρετής φημί και πονηρίας. Όθεν δείκνυνται μηδ’ ούτοι ουσίαν έχοντες την αγαθότητα». (ΕΠΕ 8, 108).

Συνεπώς ο άνθρωπος δεν έχει ούτε, ως ουσία την αγαθότητα, ούτε ως ουσία την κακότητα και η ζωή του, η ζωή μας,  εξαρτάται από τις επιλογές μας, δηλαδή από την ορθή ή εσφαλμένη χρήση του «αυτεξουσίου» και των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, πού «ενοικεί»στην ψυχή του πιστoύ και δημιουργεί νέα πραγματικότητα, η οποία γίνεται αισθητή στον πνευματοφόρο, πια άνθρωπο, ο οποίος διαθέτει πλέον τη δυνατότητα, να συνεχίζει το έργο του Χριστού, επί της γης, κατόπιν και της εντολής,  που έδωσε στους μαθητές και αποστόλους και της «σφραγίδος» της «δωρεάς» του Αγίου Πνεύματος, ώστε να μπορούν να κάνουν κι αυτοί, καθώς και οι διάδοχοι των, θαύματα, όπως έκανε Εκείνος, σαν το σημερινό των δύο τυφλών, καθώς και του κωφού.

Αυτή η δυνατότητα του πνευματοφόρου και χριστοφόρου ανθρώπου, να μπορεί ενεργεί, όπως και ο Θεάνρωπος, δεν θα πρέπει να δημιουργεί έπαρση, γιατί πολύ εύκολα, μπορεί να απολέσει κάθε αγιοπνευματική πορεία, όπως το «τάγμα» των αγγέλων, που δαιμονοποιήθηκε. Γιατί δεν είναι η προσωπική δύναμη κανενός, όταν επιτελεί ένα θαύμα. Το θαύμα δεν το πραγματώνει κανείς σε αυτόν τον κόσμο. Ούτε ακόμα και οι άγιοι, γιατί δεν είναι δική τους η δύναμη, αλλά η χάρη  του Αγίου Πνεύματος, η οποία ενεργοποιείται διότι οι άγιoι έκαναν το θέλημα τού Θεού, θέλημα δικό τους, γιατί  μέσα τους εγκαταστάθηκε ο Xριστός (Γαλ β' 20. Ρωμ. ιδ' 8) και περιπατούν«κατά Πνεύμα» και μπορούν   να πουν: «ο, τι έχω τούτο σοι δίδω, εν τω ονόματι τού Ιησού Xριστoύ τού Ναζωραίου, έγειρε και περιπάτει» (Πράξ. γ' 6), ή «Ταβιθά, ανάστηθι»! (Πράξ. θ' 40).

Συνεπώς καθοριστική προϋπόθεση της ζωής μας είναι η  «ενοίκηση τού Αγίου Πνεύματος», η οποία δεν επιτυγχάνεται με κάποιες τεχνικές μεθόδους, όπως νομίζουν, για παράδειγμα, οι πεντηκοστιανοί, αλλά με  την ορθή πίστη, που επιφέρει τη διαδραστική παρουσία της χάριτος του Θεού και κινητοποιεί ακόμα και τα όρη, που μεγενθύνεται, τόσο όσο ο άνθρωπος εισέρχεται στην έννοια της αγάπης,  στην εντολή του θελήματος του Θεού.

Το θαύμα, λοιπόν, προϋποθέτει την εσωτερική κάθαρση, πού δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της Θείας ενέργειας, αλλά και αποτέλεσμα της ανθρώπινης προσπάθειας. Προσπάθεια που προϋποθέτει πίστη στη δύναμη του Θεού, πίστη στο Θείο θέλημα, αποδοχή του Θελήματος,«γενηθήτω κατά το θέλημά σου» να είναι η απάντηση στο κάλεσμα του Θεού.

Διότι με τη βίωση της εντολής της αγάπης εξαλείφεται από την καρδιά του καθενός μας κάθε πικρία ή κακία, προς τον αδελφό και συνάνθρωπό μας και πλημυρίζουμε  από πίστη με συνέπεια να γίνεται η ζωή μας ένα θαύμα στο διηνεκές. Όπως ήταν η ζωή όλων των αγίων μας, εξαιτίας της μεγάλης τους πίστης, εκραζομένης ως αγάπη, καθ’ όλο τον αγιασμένο βίο τους.

Ανακεφαλαιώνοντας, θα λέγαμε, ότι   στο σημερινό Ευαγγέλιο είδαμε δύο θαύματα που έκανε ο Χριστός, το ένα είναι ότι θεράπευσε δύο τυφλούς, οι οποίοι αμέσως απέκτησαν το φως των οφθαλμών τους και είδαν τα δημιουργήματα του Θεού και το άλλο (θαύμα) είναι ότι θεράπευσε έναν κωφό που δεν άκουγε. Και στα δύο αυτά θαύματα βλέπουμε την θεραπεία δύο σωματικών αισθήσεων, της οράσεως και της ακοής. Τι θα ήμασταν αν δεν είχαμε αυτές τις δύο σημαντικές αισθήσεις; Οι άνθρωποι που τις στερούνται καταλαβαίνουν την αξία τους.

Δοξάζουμε τον Θεό για την σωματική όραση και ακοή, που μας δωρίζει, αλλά ας εντείνουμε  τον αγώνα μας, ας πυκνώσουμε την προσευχή μας και την όλη εκκλησιαστική ζωή μας, ώστε να αποκτήσουμε και την πνευματική όραση και την πνευματική ακοή, διότι καθώς φαίνεται υπάρχει πολλή στέρηση στη ζωή μας.

Τέτοια θαύματα χρειάζεται η ανθρωπότητα της εποχής μας.  Χρειαζόμαστε τη θεραπεία μας, από πνευματική τύφλωση και την πνευματική κώφωση. Αυτό επιτυγχάνεται  με συνειδητή συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας και στα ιερά Μυστήρια. Τότε θα ελκύουμε πλούσια τη Χάρη Του και  ή ζωή μας θα είναι ενωμένη μαζί του, ώστε  θα είναι ολόκληρη ένα θαύμα, που θα θεραπεύει καθημερινά, όχι μόνο μερικές από τις αισθήσεις μας, αλλά ολόκληρο το είναι της υπάρξεώς μας. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 9, 27–35) εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβιών και Κοζάνης

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, κατὰ τήν διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, πραγματοποίησε πολλὰ θαύματα. Θέλησε μὲ τόν τρόπο αὐτὸ νὰ δείξει τήν ἄπειρη ἀγάπη Του πρὸς τόν ἄνθρωπο, τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν κόσμο ἀλλὰ καὶ τόν  σκοπὸ τοῦ ἐρχομοῦ Του πάνω στὴ γῆ, ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Αὐτὰ ὅλα γίνονται φανερὰ στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ ἀκούσαμε. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μᾶς περιγράφει ὅτι ὁ Κύριος μὲ τὴ θεϊκὴ Του δύναμη θεράπευσε δύο τυφλοὺς καὶ ἕνα «κωφὸν δαιμονιζόμενον». Θαύματα μεγάλα καὶ ἐξαίσια, τά ὁποῖα διεπίστωσε πολὺς λαὸς καὶ γεμᾶτος θαυμασμό  ἄρχισε νὰ ὁμολογεῖ  καὶ νὰ διακηρύττει χαρούμενα ὅτι:  «οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ», δηλαδὴ ποτὲ ὡς τώρα δέν εἶδαν οἱ Ἰσραηλῖτες τέτοια θαυμαστὰ γεγονότα.

 Ὅμως οἱ φαρισαῖοι, μολονότι εἶδαν καὶ αὐτοί μὲ τά ἴδια τους τά μάτια τά καταπληκτικὰ θαύματα τοῦ Ἰησοῦ κι ἐνῶ ἄκουσαν   τήν αὐθόρμητη ὁμολογία τοῦ λαοῦ, ἀντὶ νὰ δοξολογήσουν καὶ αὐτοὶ τόν Θεό, ἐκτοξεύουν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ φρικτὴ συκοφαντία, ποὺ εἶναι ταυτόχρονα καὶ βλασφημία: «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια», δηλαδὴ μὲ τή συνεργασία καὶ τήν βοήθεια τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμονίων βγάζει τά δαιμόνια καὶ θεραπεύει τούς ἀρρώστους.

Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά ποὺ οἱ Φαρισαῖοι κινοῦνται ἀπὸ  φθόνο καὶ ἐμπάθεια ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ μὲ σκοπὸ νὰ Τόν διασύρουν. Ὁ λαὸς θαυμάζει τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἀφήνουν τήν  ψυχὴ τους νὰ γεμίσει μὲ μῖσος. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι  βλέπουν τά θαύματα καὶ ὁμολογοῦν τήν παρουσία του Θεοῦ, ἐνῶ ἐκεῖνοι ἔχουν τόν λόγο τους καὶ κρύβουν τήν εὐεργεσία καὶ διασύρουν τόν εὐεργέτη.

Στὴν ἐπίγεια ζωὴ Του ὁ Χριστός, ἀντιμετώπισε πλῆθος συκοφαντιῶν καὶ πολλὲς κακίες, κάτι ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα οἱ ἐχθροὶ Του δὲν σταμάτησαν νὰ τό κάνουν. Κι ἐνῶ ξέρουμε ὅτι ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ εἶναι ξεκάθαρη, αὐτοὶ βρίσκουν τρόπο νὰ τήν ἀρνοῦνται καὶ νὰ τήν παραποιοῦν.

Πολλὲς φόρες Τόν κατηγόρησαν πὼς τάχα εἶναι φάγος καὶ οἰνοπότης καὶ φίλος τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν. Ἄλλοτε τοῦ  ἀπέδωσαν ἀδίστακτα τόν χαρακτηρισμὸ τοῦ Σαμαρείτη μὲ τήν ἐλεεινὴ προσθήκη πὼς ἔχει δαιμόνιο. Τόν ἀπεκάλεσαν «πλάνο» καὶ στὴ συνέχεια τόν κατηγόρησαν σὰν κοινὸ ἁμαρτωλό: «Ἡμεῖς οἴδαμεν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλὸς ἐστὶ». Καὶ γενικώτερα, ἀφοῦ συκοφάντησαν τή διδασκαλία Του, τά θαύματά Του καὶ τό σωτήριο ἔργο Του, τόλμησαν νὰ Τόν συκοφαντήσουν ἀπάνθρωπα, καὶ μπροστὰ στὸν Ρωμαῖο ἡγεμόνα Πιλάτο, σὰν διαστροφέα τοῦ λαοῦ καὶ ἐπαναστάτη.

Ὅμως τό μῖσος τους δὲν σταμάτησε οὔτε ἐδῶ. Ἀκόμη καὶ ὕστερα ἀπὸ τόν ἄδικο θάνατό Του καὶ τήν ἀνάσταση Του, συνέχισαν γεμᾶτοι κακία: «σκέπτονται συκοφαντῆσαι Χριστοῦ τήν ἀνάστασιν», γεγονὸς τό ὁποῖο πραγματοποίησαν  μὲ τή δωροδοκία τῶν στρατιωτῶν τῆς κουστωδίας: «συναχθέντες μετὰ τῶν πρεσβυτέρων συμβούλιόν τε λαβόντες ἀργύρια ἱκανὰ ἔδωσαν τοῖς στρατιῶτες λέγοντες, εἴπατε ὅτι οἱ μαθηταὶ αὑτοῦ νυκτὸς ἐλθόντες ἔκλεψαν αὐτὸν ἡμῶν κοιμωμένων ..… οἱ δὲ λαβόντες τὰ ἀργύρια  ἐποίησαν ὡς ἐδιδάχθησαν». Δηλαδή: «οἱ ἀρχιερεῖς φώναξαν καὶ τούς πρεσβύτερους, ἔκαναν συμβούλιο καὶ ἔδωσαν πολλὰ χρήματα στοὺς στρατιῶτες καὶ τούς εἶπαν: νὰ πεῖτε, τή νύχτα ποὺ ἐμεῖς κοιμόμασταν ἦλθαν οἱ μαθητὲς καὶ Τόν ἔκλεψαν…οἱ δὲ στρατιῶτες πῆραν τά χρήματα καὶ ἔκαναν ὅπως τούς δασκάλεψαν».

Ἡ συκοφαντία ἐναντίον τοῦ Κύριου διαιωνίζεται. Μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσον οἱ ἐχθροὶ Του προσπαθοῦν νὰ πολεμήσουν Αὐτὸν,  ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ «Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή». Νομίζουν ὅτι ἔτσι θὰ μπορέσουν νὰ κάνουν κακὸ στήν Ἐκκλησία Του ἀλλὰ καὶ στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας, ποὺ Αὐτὴ ἐπιτελεῖ μέσα στὸν κόσμο. Ὅμως   ἄδικα κοπιάζουν. Ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου Ἰησοῦς Χριστός ζεῖ καὶ θὰ ζεῖ στοὺς αἰῶνες καὶ ἡ Ἐκκλησία Του θὰ παραμείνει ἀσάλευτη παντοτινά, διότι θεμελιωτὴς Της καὶ ἱδρυτὴς Της εἶναι Αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς.

Ἀλλὰ,  ἀδελφοὶ μου, δὲν εἶναι μόνο οἱ φαρισαῖοι ποὺ εἶχαν κακία καὶ ἐμπάθεια καὶ τά ἐκδήλωναν κάθε φορὰ πού τούς δινόταν ἡ εὐκαιρία. Μπορεῖ κι ἐμεῖς νὰ βρισκόμαστε στήν ἴδια ἠθικὴ κατάπτωση. Νὰ ἐνεργοῦμε, δηλαδὴ, κι ἐμεῖς κακόβουλα σὲ βάρος τῶν ἀδελφῶν μας γιὰ νὰ τούς κάνουμε κακό. Ἔτσι, ἂν     ψάξουμε μέσα μας καὶ διαπιστώσουμε ὅτι κάπου ἐνδόμυχα στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς μας κρύβετε μῖσος καὶ ἐμπάθεια γιὰ κάποιον συνάνθρωπό μας, τότε πρέπει νὰ τρέξουμε ἀμέσως στὸν  πνευματικὸ μας γιὰ νὰ ζητήσουμε τήν συμβουλὴ του καὶ τή  βοήθεια του. Αὐτὸς θὰ μᾶς καθοδηγήσει ἀνάλογα καὶ θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ νικήσουμε τούς πειρασμούς, νὰ ἀποτινάξουμε ἀπὸ πάνω μας τήν ἐμπάθεια καὶ νὰ γεμίσουμε τήν καρδιὰ μας μέ τήν ἀγάπη ποὺ θέλει ὁ Κύριος.

Συνήθως ἡ συκοφαντία διαδίδεται κρυφά, ὕπουλα καὶ  ἐπιδέξια. Ὁ συκοφάντης μὲ δόλιο τρόπο ἐκθέτει τόν συνάνθρωπό του, κλονίζει τήν ὑπόληψη του, διασύρει τό ὄνομα τοῦ ἀδελφοῦ του. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς τακτικῆς εἶναι ἡ ἀνυπολόγιστη ἠθικὴ  βλάβη, τόσο σὲ αὐτὸν ποὺ κατηγόρησε, ὅσο καὶ στὴν οἰκογένεια του, ἀλλὰ καὶ στὴν ἐργασία του. Γι” αὐτὸν τόν λόγο δὲν νοεῖται ὁ χριστιανὸς νὰ εἶναι ἐμπαθής, ἐπειδὴ αὐτὸ καὶ μόνο φανερώνει   ἔλλειψη ἀγάπης.

Ἀπὸ τήν ἄλλη πάλι, ἐνδέχεται πολλὲς φορὲς κι ἐμεῖς στὸν ἐπίγειο βίο μας νὰ ἀντιμετωπίζουμε καταστάσεις μίσους,  συκοφαντίας καὶ διαβολιῶν. Ὅμως δὲν πρέπει νὰ ἀπελπιζόμαστε  οὔτε νὰ μᾶς πιάνει πανικός. Αὐτὰ εἶναι ἐπιζήμια καὶ  θὰ ἐπιφέρουν  ὀλέθρια ἀποτελέσματα στὴν πνευματικὴ μας ζωή. Χρειάζεται νὰ μένουμε σταθεροὶ στὴν πίστη μας, νὰ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τήν ἐλπίδα μας στὸ Θεό. Ὁ χριστιανὸς ποὺ ἔχει πίστη καὶ ἐλπίδα δὲν φοβᾶται τίποτε. Κυρίως δὲ  ὅταν ἡ συνείδηση του εἶναι ἤρεμη ἂς μὴ στενοχωρεῖται ἐπειδὴ συκοφαντεῖται, διότι ὁ Κύριος τό βεβαιώνει: «Μακάριοι ἐστέ ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν  πονηρὸν ῥῆμα καθ” ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ». Θὰ ἔλθει ἡ ὥρα ποὺ σύμφωνα μέ τόν ψαλμὸ ὁ Θεὸς θὰ «ταπεινώσῃ συκοφάντην». Γι” αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ φθάσουμε ποτέ στὸ σημεῖο νὰ ζητήσουμε ἐκδίκηση, ἢ νὰ ἀνταποδώσουμε τά ἴδια.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, εἶναι θεϊκὸ μεγαλεῖο καὶ ἀνωτερότητα ὅταν δείξουμε ἀνεξικακία, μακροθυμία καὶ ἀνοχὴ ἀπέναντι στὸν συκοφάντη μας καὶ κυρίως ὅταν προσευχόμαστε γι” αὐτόν. Ἐπίσης  πρέπει νὰ προσευχόμαστε ὁ καθένας μας στὸ Θεὸ καὶ νὰ λέμε μαζὶ μὲ τόν ψαλμωδό: «λύτρωσαί με ἀπὸ συκοφαντίας ἀνθρώπων καὶ φυλάξω τὰς ἐντολὰς σου». Παράδειγμά μας γι” αὐτὴν τή στάση ἀνωτερότητας καὶ μεγαλείου εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ στὴ συνέχεια οἱ ἀπόστολοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας  μας, οἱ ὁποῖοι, παρόλο πού συκοφαντήθηκαν, ὑπέμειναν καρτερικά καί στὸ τέλος ὁ Θεὸς τούς δικαίωσε. Ἀμήν.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΜΑΤΘΑΙΟΥ «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τά δαιμόνια» π. Αλέξιος Αλεξόπουλος

Είναι ακατανόητη, ίσως για πολλούς, η συμπεριφορά των συγχρόνων του Ιησού ανθρώπων. Βλέπουν τις θεραπείες των δαιμονιζομένων συνανθρώπων τους και άλλοτε διώχνουν τον Χριστό από το μέρος τους και άλλοτε τον κατηγορούν ότι συνεργάζεται με τον άρχοντα των δαιμονίων για να τα εκβάλει. Η πωρωμένη συνείδησή τους και η τυφλωμένη από εγωισμό ύπαρξή τους προσπαθούν με κάθε τρόπο να υποτιμήσουν την πνευματική δύναμή Του, να αναιρέσουν τη δωρεά Του, να περιφρονήσουν την προσφορά Του. Τον αποκαλούσαν υποτιμητικά «Ναζωραίο» γιατί «από τη Ναζαρέτ τι καλό μπορεί να βγει»; Όπως ρωτάει ο Ναθαναήλ! Τον χαρακτηρίζουν «γιο του μαραγκού» για να τον υποβιβάσουν εξ΄ αιτίας της ταπεινής καταγωγής Του. Και σήμερα τον συκοφαντούν ως συνεργαζόμενο με τον αρχισατανά! Και βέβαια οι κατηγορίες για το πρόσωπο του Χριστού δεν έπαψαν ποτέ στους αιώνες να υπάρχουν, καθώς και σήμερα αμφισβητείται, σπιλώνεται, συκοφαντείται. Πότε με μυθιστορήματα, πότε με κινηματογραφικές ταινίες, πότε με υποτιθέμενα έργα τέχνης, το πρόσωπο του Χριστού δέχεται επιθέσεις συκοφαντών. Και δυστυχώς, πολλές φορές φτάνουμε και μεις σήμερα στην αμφισβήτηση και την αμφιβολία. Πόσες φορές δεν περνά από το μυαλό μας η αμφιβολία «είναι πράγματι έτσι»; «Τα λέει η Εκκλησία μας σωστά»; «Ισχύει σήμερα το Ευαγγέλιο»; Και δυστυχώς θέλοντας να ενισχύσουμε τις αμφιβολίες μας, δικαιώνοντας τις δικές μας παρεκτροπές από το θέλημα του Θεού, υποβιβάζουμε και συκοφαντούμε, έστω και μέσα μας, τους ανθρώπους που βιώνουν κάτι το διαφορετικό, κάτι το βαθύτερο, το πνευματικότερο. Αυτό όμως μας καθιστά και μας συκοφάντες του Χριστού και αρνητές Του. Χρειάζεται να Τον προσεγγίσουμε με περισσότερη ταπείνωση για να ισχυροποιήσουμε την πίστη μας!
π.Αλέξιος Αλεξόπουλος