Πίσω από τη βιτρίνα των παιχνιδιών και των παιδικών προγραμμάτων

 

Πίσω από τη βιτρίνα των παιχνιδιών

και των παιδικών προγραμμάτων

     Τα παιχνίδια της βίας, του ερωτισµού και του σεξ αποσκοπούν στην αποµάκρυνση των παιδιών από τις αξίες του Ευαγγελίου. Τα παιχνίδια που τονίζουν τους φανταστικούς ήρωες που διαθέτουν υπερφυσικές δυνάµεις αποβλέπουν στη διαστρέβλωση της ιδέας των παιδιών για τον Θεό και στην υποκατάστασή Του. Επίσης διδάσκουν την επιβεβληµένη αναζήτηση δύναµης που έρχεται σε αντίθεση µε τον χριστιανικό προσανατολισµό που είναι η επιδίωξη της ταπείνωσης εφόσον γαρ η δύναµις µου εν ασθενεία τελειούται Β' Προς Κορινθίους 12,7-9. Η Δύναµη σκόπιµα ταυτίζεται µε τη βία και ακολούθως µε τη µαγεία που θεωρείται η υπερδύναµη! Αυτή η τάση αρχίζει από τα παιδικά παιχνίδια και προγράµµατα (πχ ο lron Man είναι super δυνατός! Και στη συνέχεια ο ξεχωριστός Χάρι Πότερ!) και συνεχίζεται µε τις κινηµατογραφικές ταινίες και τη µουσική ροκ.

Τα παιχνίδια µε κρυµµένο ή ωραιοποιηµένο αποκρυφισµό µυούν τα παιδιά στον σατανισµό διδάσκοντάς τους διαστρεβλωµένη εικόνα περί της µαγείας(ότι ηµαγείαείναι δύναµη, ότι χωρίζεται σε λευκή και µαύρη ανάλογη µε τον επιδιωκόµενο σκοπό, ενώ είναι απάτη ή δαιµονική ενέργεια ή συνδυασµός τους). Τα παιχνίδια της βίας µπορούµε να τα ταξινοµήσουµε στις εξής κατηγορίες: Πολεµικά παιχνίδια(G.Ι.Jοe, Ninja Turtles, Power Rangers, Action Man) και πολεµικά παιχνίδια «επιστηµονικής φαντασίας»(Τransfοrmers).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η Hasbro δηµιούργησε τον πολεµιστή G. Ι. Joe. Προσανατολίζοντας τα παιχνίδια για τα αγόρια στη βία. Το παιχνίδι το πρώτο χρόνο πούλησε περισσότερα από 2 εκατοµµύρια κούκλες αξίας 300 εκατοµµυρίων δολλαρίων! Αρχικά ήταν ένας στρατιώτης µε διάφορες στολές και στη συνέχεια ο εξοπλισµός του περιελάµβανε από αυτόµατα όπλα, πιστόλια, χειροβοµβίδες, µαχαίρια, φλογοβόλα, κράνη και εµβλήµατα µέχρι και παράσηµα. Κατέληξε τελικά σε µια φιγούρα δράσης αποτελούµενη από 21 κινητά µέρη, βαµµένα µαλλιά σε 4 διαφορετικά χρώµατα, ένα τραχύ και σκληρό πρόσωπο κι ένα σύνολο από 23 µετάλλια τιµής! Το 1965 κυκλοφόρησε ο G. 1. Joe µαύρος µε πράσινο µπερέ καθώς οι κατασκευαστές εκµεταλλεύτηκαν τον πόλεµο του Βιετνάµ. Το 1967 µιλούσε και µπορούσε να δώσει 8 διαταγές! Το 1974 απέκτησε λαβή Kung Fu και βιονική δύναµη! Αργότερα έγινε Super Joe κατά το υπόδειγµα του Σούπερµαν και των παροµοίων του. Σήµερα διεκδικεί τη πρώτη θέση στα βιαιότερα παιχνίδια.
Καθώς το παιδί µιµείται, φαντάζεται και προσπαθεί να υλοποιήσει αυτά που βλέπει, καθιστά τη βία βίωµα. Εµποτίζεται µε την ιδεολογία ότι η βία είναι η µόνη λύση στα προβλήµατα. Πρόκειται για αντιµήνυµα µια που η µεγαλύτερη δύναµη είναι η αγάπη. Επιπλέον εθίζονται τα παιδιά στη βία σε τέτοιο βαθµό ώστε να µην είναι ευαίσθητα όταν βλέπουν εκδηλώσεις της.

Στις ΗΠΑ οι πωλήσεις των πολεµικών παιχνιδιών φθάνουν το ποσό του 1 δισεκατοµµυρίου δολλαρίων το χρόνο. Κατά µέσο όρο το παιδί εκεί βλέπει 800 διαφηµίσεις που προωθούν βίαια παιχνίδια και σε συνδυασµό µε βίαια κινούµενα σχέδια η βία εµφανίζεται τελικά σαν ένα είδος ακίνδυνης διασκέδασης! Σύµφωνα µε τους ερευνητές τα παιδιά συσχετίζουν τα όπλα µε τηβίακαι έτσι το παιχνίδι τους µεταβάλλεται σε µια επιθετική δραστηριότητα. Το παιχνίδι µε όπλα προκαλεί επιθετικότητα, αντικοινωνική συµπεριφορά, όπως γρονθοκοπήµατα, σπρωξίµατα, καταστροφές, χτυπήµατα, τραυµατισµούς και απειλές.

Τα παιχνίδια της τεχνολογικής βίας Gobots, Transformers, Voltron, Robotech, Powerboots, Wheeled Waπίοrs, Mask, Spectaurs κλπ. προετοιµάζουν τα παιδιά να πιστέψουν ότι η επιστήµη και η τεχνολογία είναι η απόλυτες δυνάµεις στο σύµπαν. Τα πολεµικά παιχνίδια εmστηµονικής φαντασίας έχουν δήθεν µαγικές δυνάµεις και µπορούν να εmδράσουν στην ύλη σχηµατίζουν το έδαφος για τη µυστικιστική ιδέα της ζωικής δύναµης ή συµπαντικής ενέργειας ή παγκοσµίου νου καθώς επίσης και ότι µπορούν να αλλάξουν υλικά αντικείµενα µε τη δύναµη της θέλησης! Η πρόθεση και η συγκέντρωση του νου στον επιδιωκόμενο στόχο παραπέµπουν στον οραµατισµό και τη µαγεία. Η γενετική µηχανική, οι τηλεπικοινωνίες, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, η σύντηξη των πυρήνων του ατόµου, η τεχνητή νοηµοσύνη, η φυσική της στερεάς κατάστασης, της αναγκαίας ποσότητας, η ολογραφία, τα λέηζερ, µε τη φιλοσοφία της Νέας Εποχής, για τη δηµιουργία µιας Νέας Παγκόσµιας Τάξης. Ο James Redfield στο βιβλίο τουΤο Μυστικό της Σαµπάλα(Σαµπάλα στα σανσκριτικά και Σάvγκρι Λα στα Θιβετανικά σηµαίνει τόπος ειρήνης) θεωρεί τη τεχvoλoγία πρόδροµο της αναπτύξεως των δυνάµεων του νου. Αναφέρει µάλιστα ότι η τηλεόραση είναι ο πρόδροµος της αναπτύξεως της νοητικής ικανότητας της τηλεµεταφοράς. Βιβλίο σταθµός του αποκρυφισµού είναι το απόκρυφο βιβλίοΤα κλειδιά του Ενώχ.Η ανάγνωση του βιβλίου αυτού 600 σελίδων µπορεί να προκαλέσει οράµατα, εκστατικούς διαλογισµούς και φοβερές εµπνεύσεις και γρήγορα εναλλασσόµενες σκέψεις! Γράφτηκε τη περίοδο 1583-1600 µε αντίστροφη σειρά από τον καθηγητή Eλληνικής γλώσσας στο Κολέγιο Τρίνιτι της Οξφόρδης Τζον Ντι(1527-1608) και τον νεκροµάντη Έντουαρντ Κέλι υπο τη καθοδήγηση πνευµάτων (δαιµόνων µεταµφιεσµένων σε αγγέλους) παρουσιάζει τα 64 κλειδιά της Απόκρυφης Επιστήµης που υποτίθεται ότι µπορούν να µετασχηµατίσουν τη γη σε παράδεισο και τους κατοίκους της σε θεούς.

Για τα κορίτσια τα παιχνίδια προσανατολίζονται στονερωτισµό(Βarbίe, Sindy, Bibibo) παίρνοντας το παιδί των 6-1 Ο ετών και οδηγώντας το κατευθείαν στα 20! Σαφώς τα παιδιά είναι περισσότερο ενηµερωµένα σήµερα από ότι άλλοτε αλλά η σωµατική ωριµότητά τους εξαρτάται βασικά από την ηλικία. ΗBarbieεµφανίστηκε το 1959 και ήδη αντιπροσωπεύεται σε 140 χώρες και στην Ελλάδα από το 1987! Υπολογίζεται πωλούνται 2 Barbie ανά δευτερόλεπτο και ότι από το 1959 έχουν πωληθεί περισσότερα από ένα δισεκατοµµύριο τεµάχια! Το 95% των µικρών Αµερικανίδων έχει παίξει µε την Barbie ενώ κατά µέσο όρο ένα κορίτσι στις ΗΠΑ έχει δέκα από αυτές. Μέχρι τώρα έχουν κατασκευαστεί για αυτή πάνω από 900 εκατοµµύρια ρούχα, 1 δισεκατοµµύριο ζεύγη παπούτσια κι έχουν καταναλωθεί 100 εκατοµµύρια µέτρα υφάσµατος! Κάθε χρόνο σχεδιάζονται τουλάχιστον 100 εκατοµµύρια καινούρια ενδύµατα και προσωπικά αντικείµενα! Στο σχεδιασµό τους συµµετέχουν µεγάλα ονόµατα της µόδας όπως Ιβ Σεν Λοράν, Πιέρ Καρντέν, Ζάν Πόλ Γκοτιέ, Κριστιάν Ντιόρ, Αρµάνι!

ΗBarbieπροβάλλει αποκλειστικά την σωµατική τελειότητα, απολαµβάνει τη ζωή της µακριά από την οικογένειά της και οικονοµικά αυτόνοµη, µε ταξίδια, πανάκριβα αυτοκίνητα και τον εραστή της Κεν τον οποίο ουδέποτε παντρεύεται! Η εξαιρετική σωµατική οµορφιά προβάλλεται ως το µοναδικό κριτήριο αξίας και επιλογής της γυναίκας. Οιεραστέςτους τις πηγαίνουν βόλτα µε τα πανάκριβα αυτοκίνητά τους, κάνουν µαζί τους πολλά ταξίδια, διασκεδάζουν, ζουν νυχτερινή ζωή και όλα αυτά τα θεωρούν το αποκορύφωµα της ζωής τους! Δεν δηµιουργούν καµµία απολύτως σχέση ανάµεσα στη θηλυκότητα και τη µητρότητα η οποία µάλιστα ουδόλως τις ενδιαφέρει! Είναι νέες και σέξι και όχι παιδιά ή µικρά όπως σε άλλες κούκλες. Έχει παρατηρηθεί ότι τα µικρά κορίτσια θεωρούν τον εαυτό τους συνοµίληκο ή λίγο µικρότερο σε ηλικία απεικονίζει κορίτσι αλλά ενήλικη γυναίκα.Έρευνες της Mattel έδειξαν ότι τα κοριτσάκια που παίζουν µε τις κούκλες Barbie τις θεωρούν µόλις 1-2 χρόνια µεγαλύτερές τους!Δηλαδή πως ήδη φθάνουν σε αυτό το όνειρο! Τα µεγάλα Βρετανικά σούπερ µάρκετ Tesco και Asda ήλθαν σε επαφή µε τις εταιρείες που κατασκευάζουν τις κούκλες Μπάρµπι και Στέφι και τους ζήτησαν να κατασκευάζουν κούκλες µε αναλογίες µέσης γυναίκας ύστερα από τις διαµαρτυρίες πελατών ότι οι πολύ λεπτές κούκλες είχαν αυξήσει τον αριθµό των παιδιών µεανορεξία! Τα κοριτσάκια που µιµούνται τις γυναίκες στην εµφάνιση και στη συµπεριφορά κινδυνεύουν να γίνουν άθελά τους στόχος των παιδεραστών! Επίσης κούκλες έχουν κατηγορηθεί ως πρότυπα κοριτσιών που στη προσπάθειά τους να τις μιμηθούν οδηγήθηκαν σε νευρική ανορεξία. Μελέτη των αναλογιών αυτών των παιχνιδιών έδειξε κούκλες με πολύ λεπτή μέση και μεγάλο στήθος που ανατομικά αν είχε κοπέλα αυτές τις αναλογίες θα είχε προβλήματα στη σπονδυλική της στήλη εάν μπορούσε να σταθεί όρθια! Πριν λίγα χρόνια ηοµοφυλόφιληεµφάνιση του Κεν τον προώθησε σε έµβληµα των οµοφυλοφύλων ενώ τα µικρά κοριτσάκια κάνουν σαν τρελά γι' αυτόν!!

Παιχνίδια µε υπερφυσικές οντότητες (Ηe-Μan),αποκρυφιστικά σύµβολα και µηνύµατα(Dίgίmοn),µε κρυµµένο ή ωραιοποιηµένο αποκρυφισµό(Στρούµφ). Ενδεικτικά µπορούµε να επισηµάνουµε στα «αθώα» Στρουµφάκια ότι ο καλός παπά-Στρούµφ καταφεύγει στη µαγεία(ξόρκια, φίλτρα, βότανα) για να αντιµετωπίσει τον κακό Δρακουµέλ (δηλαδή τον Δράκουλα που σηµαίνει δαίµονας). Χαρακτηριστική είναι επίσης και η παρουσία της Μητέρας- Φύσης που εκπροσωπεί πλήρως τη κοσµοθεωρία unisex της Νέας Εποχής.
Ο He-Man είναι δηµιούργηµα τηςMattel. Κατασκευάστηκε το 1982. Επειδή αρχικά οι πωλήσεις ήταν σε χαµηλά επίπεδα προβλήθηκε µε αυτόν σειρά κινουµένων σχεδίων εκτινάσσοντας στα ύψη τις πωλήσεις. Μέχρι τον Δεκέµβριο του 1984 το πρόγραµµα το πρόβαλλαν καθηµερινά 166 τηλεοπτικοί σταθµοί στις ΗΠΑ και σε 37 ξένες χώρες του κόσµου. Επίσης µέχρι τότε η Mattel είχε πωλήσει 70 εκατοµµύρια από αυτές τις φιγούρες και 9 εκατοµµύρια παιδιά µόνο στις ΗΙΙΑ αποτελούσαν τους φανατικούς θεατές της σειράς! Τη µουσική της ταινίας «Mαster's of the Unίνerse (Κυρίαρχοι του σύµπαντος) συνέθεσε ένας πρωτεργάτης της Rock µουσικής, ο Jimmy Hendrix.

Ως προς το περιεχόµενο είναι ένας συνδυασµός των αρχαίων, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και της «εξέλιξης των ειδών». Εµπνεύστηκε από το παραµύθι Κόναν ο Βάρβαρος της δεκαετίας του 1930 και δανείζεται ιδέες από τη µυθολογία και τις περιπλέκουν µε στοιχεία της σύγχρονης εποχής. Τα πρόσωπα που χρησιµοποιούν συχνά είναι µισοί άνθρωποι- µισοί κτήνοι είτε µισοί άνθρωποι- µισοί µηχανές. Και όλα αυτά τα πρόσωπα διαδραµατίζουν σχεδόν το ρόλο Θεού! Ο τόπος που διαδραµατίζονται τα γεγονότα είναι η Eternia όπου το παρελθόν, το παρόν και το µέλλον προχωρούν παράλληλα. Ιδέες σαν και αυτές δηµιουργούν γόνιµο έδαφος για την αποδοχή παράλληλων κόσµων και διαστάσεων. Όταν δηµιουργείται πρόβληµα, ο Adarn υψώνει το σπαθί του και φωνάζει Με τη δύναµη του Grαy8kull έχω τη δύναµη! και κατά µαγικό τρόπο µεταµορφώνεται στον He- Man, τον πιο δυνατό άνθρωπο του σύµπαντος, εν µέσω καπνού και αστραπών! Στον ίδιο χρόνο το κατοικίδιο του Adarn µε µορφή γάτας, µεταµορφώνεται σε µια δυνατή, σε µέγεθος αλόγου, γάτα για µάχη! Στο τέλος κάθε επεισοδίου υπάρχει ένα ηθικό δίδαγµα όπως το να είναι κανείς συνεπής, συνεργάσιµος, πραγµατικός φίλος κλπ. Αλλά µόλις για 37 δευτερόλεπτα, ικανό όµως να κάνει γονείς κι εκπαιδευτικούς να λένε για την αξία της σειράς!

Διδάσκουν την επίκληση που δίδαξε ο Ιησούς στους Αποστόλους Εν τω ονόµατι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου έγειρε και περιπάτει (Πράξεις Γ'6) αλλά αντί για το όνοµα του Ιησού χρησιµοποιούν το όνοµα οποιουδήποτε ανύπαρκτου αντικειµένου ή ήρωα (πχ ο Heman λέει: Με τη δύναµη του GrαyskuΙ (δηλ του γρίζου κρανίου) εγώ έχω τη δύναµη). Ο κύριος αντίπαλος του He- Man είναι ο Skeletor γνωστός επίσης και σαν ο κύκλος της καταστροφής µε πρόσωπο ένα κρανίο. Έχει τη δύναµη της Αστρικής προβολής του εαυτού του, να διαβάζει αλλά και να ελέγχει τη σκέψη των άλλων! Στο βιβλίο κινουµένων σχεδίων Powers οί Point Dread( η δύναµη του στιγµιαίου τρόµου )που συνοδεύει µια από τις φιγούρες του παιχνιδιού, βλέπει κανείς τον Skeletor στη στάση του λωτού(παντµασάνα) και µία δέσµη ακτίνων να εκπέµπεται από το κεφάλι του και να ανυψώνει µια κρυστάλλινη σφαίρα. Με άλλα λόγια διακρίνουµε τη κρυστάλλινη σφαίρα που χρησιµοποιείται στη νεκροµαντεία και τη στάση του λωτού που είναι η βασική στάση της Γιόγκα που είναι θρησκεία και όχι επιστήµη όπως µας παρουσιάζουν. Επίσης η εκποµπή των ακτίνων από το κεφάλι παραπέµπει στο διαλογισµό µε την αναρρίχηση της κουνταλίνι των τσάκρας (Είναι ο διαλογισµός Japa που διδάσκει ο Dr. Wayne W. Dyer στο βιβλίο του Δηµιούργησε το πεπρωµένο σου) και φοβερώτερο ότι η φανταστική εικόνα µπορεί να επιδράσει στο πραγµατικό κόσµο (πχ σηκώνει τη σφαίρα).

Στη σειρά παιχνιδιών Power Lords (Κύριοι της Δύναµης) εµφανίζονται µια από τις πλέον φρικιαστικές φιγούρες δράσης που µοιάζουν κυριολεκτικά µε τέρατα που υποτίθεται ότι είναι Κύριοι της Δύναµης. Πρόκειται δηλαδή για βλασφηµία και διαστρέβλωση µια που παραγκωνίζεται ο Θεός και αντικαθιστάται από τέρατα. Η Shaya, η Βασίλισσα της Δύναµης όταν βρίσκεται σε κίνδυνο µεταµορφώνεται από ανθρωποειδές σε εξωγήινη ύπαρξη. Η προβολή λοιπόν των εξωγήινων λειτουργεί αρχικά στη δηµιουργία πίστης στην ύπαρξή τους και στη συνέχεια σε αναµονή της βοήθειάς τους όπως διακηρύσουν διάφορες UFO κινήσεις όπως η Οικουµενική Ζωή και η Ραελική Κίνηση.  Unίcοrus(µονόκερα)φτερωτά άλογα είναι σύµβολο New Age και του Αντιχρίστου. Για τους νεοεποχίτες είναι σύµβολο αθωώτητας και καλοσύνης, του µελλοντικού κατακτητή που θα φέρει ειρήνη στη γη! Πρόκειται για το µικρό κέρας στο όραµα του Προφήτη Δανιήλ το οποίο υψώθηκε στο µέσο από τα άλλα κέρατα(Παλαιά Διαθήκη:  Προφήτης Δανιήλ Η'9). Άλλο νεοεποχίτικο σύµβολο είναι το Ουράνιο Τόξο το οποίο προβάλλεται µε µαγικές δυνάµεις διαστρεβλώνοντας το Βιβλικό νόηµά του. Χρησιµοποιήθηκε από τους Χίππις, τους σατανιστές και τους χρήστες ναρκωτικών και συµβολίζει την αναρρίχηση της κουνταλίνι των τσάκρας. Επίσης συµβολίζει τη γέφυρα µεταξύ του ανθρώπου και του Παγκοσµίου νου.

Ας πάµε και στα άλµπουµ συλλογών που κυκλοφορούν στα σχολεία. Φαίνονται απλά και ακίνδυνα. Τι αποκρυφιστικό µπορεί να κρύβει ένα άλµπουµ αυτοκόλλητων µε τίτλο «Τα αρκουδάκια» που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του 1990; Αν το ανοίξουµε όµως θα δούµε ότι είναι γεµάτο από διάφορα σύµβολα όπως αστέρι, ουράνιο τόξο, και αναφορά στις µαγικές ικανότητες που έχουν τα µαγικά αρκουδάκια που µπορούν να λύνουν µε µαγικούς τρόπους τα προβλήµατα των παιδιών. Με την αυγή της νέας χιλιετίας δηµοφιλή στους χώρους των σχολείων έγιναν παιχνίδια µε κάρτες φρίκης όπως Βaphomet (Απεικονίζει τον Διάβολο. Πρόκειται για σύµβολο των Ναιτών ή Ταµπλιέρων, προγόνων των µασόνων. Ετυπολογικά προέρχεται από τις λέξεις "βαφή"(βάπτισµα) και για άλλους πρόκειται για παραφθορά της λέξεως "Μαχοµέτ" (Μωάµεθ) και οφείλεται στην επίδραση των ισλαµιστών Σαρακηνών επί των Ναιτών του µεσαίωνος). Πρόκειται για παιχνίδι που οι παίκτες φαντάζονται ή θα έκαναν σε διάφορες καταστάσεις και νικητής αναδεικνύεται αυτός που σκοτώνει τον αντίπαλό του!Πλήρης αναστροφή των αξιών!Δίνονται βαθµοί για διάφορες αποκλίνουσες διεστραµµένες συµπεριφορές όπως δάγκωµα αυτιού περαστικής κοπέλας και τα λοιπά. Χαρακτηριστικό στις κάρτες είναι οι αποτρόπαιες µορφές εξωπραγματικών πλασµάτων.


Βιβλιογραφία - Βιβλιογραφικές Αναφορές:
Κ. Γ. Παπαδηµητρακόπουλος «Πίσω από τη βιτρίνα των παιχνιδιών» Εκδόσεις Φωτοδότες

πηγή

ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΠΛΑΝΗ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ π. ΠΑΪΣΙΟ, ΟΣΟΙ ΚΑΘΗΣΥΧΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΟ 666. «ΕΠΙΒΟΗΘΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ ΨΥΧΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ»

Γέρων Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Ἀπό τό ἰδιόχειρο φυλλάδιό του: «Σημεῖα τῶν καιρῶν»

«Πίσω ἀπό τό τέλειο σύστημα “κάρτας ἐξυπηρετήσεως” ἀσφαλείας κομπιοῦτερ, κρύβεται ἡ παγκόσμια δικτατορία, ἡ σκλαβιά τοῦ ἀντιχρίστου. Ἀποκ. Ἰωάννου κεφ. ιγ΄ 16 […]
Τό παράξενο ὃμως [εἶναι ὅτι], καί πολλοί πνευματικοί ἂνθρωποι, ἐκτός πού δίνουν δικές των ἑρμηνεῖες, φοβᾶνται καί αὐτοί τόν κοσμικό φόβο τοῦ φακελλώματος, ἐνῶ ἒπρεπε νά ἀνησυχοῦν πνευματικά, καί νά βοηθήσουν τούς Χριστιανούς μέ τήν καλή ἀνησυχία καί νά τούς τονώνουν στήν πίστη, νά νιώθουν Θεϊκή παρηγοριά.  Ἀπορῶ! Δέν τούς προβληματίζουν ὂλα αυτά τά γεγονότα; Γιατί δέν βάζουν ἓστω ἓνα ἑρωτηματικό γιά τίς ἑρμηνεῖες τοῦ μυαλοῦ τους; Κι᾽ ἂν ἐπιβοηθοῦν τόν ἀντίχριστο γιά τό σφράγισμα, πῶς παρασύρουν καί ἂλλες ψυχές στήν ἀπώλεια; Αὐτό ἐννοεῖ: “…τό ἀποπλανᾶν, εἰ δυνατόν, καί τούς ἐκλεκτούς”. Μᾶρκ. ιγ΄ 22.  Θά πλανεθοῦν, αὐτοί πού τά ἑρμηνεύουν μέ τό μυαλό. Κι ἐνῶ τά σημεῖα φαίνονται ξεκάθαρα: “τό θηρίο” στίς Βρυξέλλες μέ τό 666 [= ἕνας ὑπερυπολογιστής] ἒχει σχεδόν ρουφήξει ὂλα τά κράτη στό κομπιοῦτερ. Ἡ κάρτα, ἡ ταυτότητα, “ἡ εἰσαγωγή τοῦ σφραγίσματος” τί φανερώνουν;  […]
Δυστυχῶς, καί πάλι “ὁρισμένοι γνωστικοί” θά φασκιώνουν τά πνευματικά τους τέκνα σάν τά μωρά, δῆθεν γιά νά μήν στενοχωροῦνται: “δέν πειράζει αὐτό, δέν εἶναι τίποτα, ἀρκεῖ ἐσωτερικά νά πιστεύετε!” Κι᾽ ἐνῶ βλέπουμε τόν ἀπόστολο Πέτρο πού ἐξωτερικά ἀρνήθηκε τόν Χριστό, καί ἦτο ἂρνησις, αὐτοί ἀρνοῦνται τό Ἃγιο σφράγισμα τοῦ Χριστοῦ πού τούς δόθηκε στό Ἃγιο Βάπτισμα μέ τό νά δέχωνται τήν σφραγῖδα τοῦ ἀντιχρίστου [το 666], [καί ὡστόσο] λένε ὂτι ἒχουν μέσα τους τόν Χριστό !!  […]
Παρ’ ὂλα λοιπόν αὐτά πού ἀνέφερα, ἀκούει κανείς ἓνα σωρό δυστυχῶς ἀνοησίες τοῦ μυαλοῦ, ἀπό ὡρισμένους σημερινούς “Γνωστικούς”, ὁ ἒνας νά λέει: “ἐγώ θά δεχθῶ τήν ταυτότητα μέ τό 666, θά βάλω καί ἓνα Σταυρό”, κί ὁ ἂλλος νά λέει: “ἐγώ θά δεχθῶ τό σφράγισμα στό κεφάλι μέ τό 666 καί θά κάνω κι᾽ ἓνα Σταυρό στό κεφάλι…” καί ἓνα σωρό ὃμοιες ἀνοησίες, πού νομίζουν ὅτι θά ἁγιασθοῦν μέ αὐτόν τόν τρόπο, ἐνῶ αὐτά εἶναι πλᾶνες».πηγή

ΟΙ «ΙΝΣΤΡΟΥΧΤΟΡΕΣ» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ της Δάφνης Βαρβιτσιώτη

«Βουλεύεσθαι και λογίζεσθαι ταυτόν» Αριστοτέλης 

Επανερχόμενοι στη δράση της «νέας» τηλεόρασης, υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αυτή φαίνεται να πρωτοστατεί στον «αόρατο» πόλεμο που διεξάγει ο «Νέος Διαφωτισμός» κατά της «παλαιάς» σκέψης. 
Απομένει τώρα να αναλυθεί η δράση των τηλεοπτικών διαμορφωτών γνώμης και καθοδηγητών σκέψης τους οποίους αυτή επιλέγει, ούτως ώστε να διαπιστωθεί η συμβολή τους τόσο στον «κατευνασμό» και τον «λήθαργο» στον οποίον έχουν βυθισθεί οι δυτικές κοινωνίες2, όσο και στην «δημιουργική καταστροφή», για την επικράτηση της Νέας Εποχής. Όσοι παρακολουθούν την «νέα» τηλεόραση με αναλυτικό και κριτικό πνεύμα, διαπιστώνουν ότι, οι σύγχρονοι ινστρούχτορες-εκπαιδευτές3 είτε «στρατευμένοι», είτε χρησιμοποιούμενοι εν αγνοία τους εφαρμόζουν, μέσω αυτής, τις ακόλουθες, κυρίως, μεθοδεύσεις:
Εξουδετερώνουν την λογική των τηλεθεατών, «αποδομώντας» κάθε αυτονόητο, και επαναπροσδιορίζοντας το, επί «νέας», «πολιτικώς ορθής» βάσης, η οποία, στην ουσία, το αντιστρέφει, προς δόξαν του «Νέου Διαφωτισμού». Π. χ. : «Σε μια ''σωστή'' δημοκρατία, η πλειοψηφία οφείλει να υποτάσσεται στην μειοψηφία». 
Παραλύουν την λογική, δια της «αφελούς», «αντικειμενικής» και «δημοκρατικής» τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ δικαίου και αδίκου, θετικού και αρνητικού, καλού και κακού, θύματος και θύτη, ηθικού και ανήθικου, ομαλού και διεστραμμένου, νομίμου και παράνομου, επιστήμης και τσαρλατανισμού, Χριστιανισμού και σεκτών κ. ο. κ. 
Καταστρέφουν κάθε πνευματικό, ηθικό, εθνικό, κοινωνικό, θρησκευτικό έρεισμα του δυτικού ανθρώπου, με τον δογματικό πλουραλισμό4, δηλαδή, με την σχετικοποίηση του απόλυτου και την απολυτοποίηση του σχετικού. Π. χ. : «Πρέπει να αποδεχτούμε κάθε άποψη ως εξ ίσου έγκυρη, αφού δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια, και ο κάθε ένας μας είναι φορέας της δικής του αλήθειας». 
Παραλύουν την κριτική ικανότητα των τηλεθεατών, δημιουργώντας πνευματικό χάος, αβεβαιότητα και σύγχυση με αλληλοσυγκρουόμενα και αλληλοαναιρούμενα μηνύματα, τα οποία προβάλλουν ως ισόκυρα. Έτσι, καλούν τον τηλεθεατή να αποδεχθεί ότι, «ο δυτικός πολιτισμός είναι καταστροφικός, αυταρχικός, εκμεταλλευτής του Τρίτου Κόσμου, κ.ο.κ.», ως ισόκυρο προς το «οι Ευρωπαίοι, που είναι πολιτισμένοι. . . « τον καλούν να ντραπεί επειδή θεωρεί την ομοφυλοφιλία διαστροφή, ενώ, ταυτόχρονα, τον καλούν να ντραπεί επειδή «όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ομοφυλόφιλοι» τον καλούν να είναι άτεγκος έναντι των καπνιστών, αλλά να δείχνει «κατανόηση» για τα ναρκωτικά (ιδιαίτερα για τα «μαλακά») αν πιστεύει σε Μία και Μόνη Αλήθεια, τον εγκαλούν ως «φανατικό» ή «φασίστα», και τον καλούν να αποδεχθεί μία «νέα» Μόνη Αλήθεια, ότι: «Δεν υπάρχει μία Μία και Μόνη Αλήθεια», κ. ο. κ. 
Ενσταλάζουν ενοχές σε ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο για πράξεις ή παραλείψεις μεμονωμένων ατόμων, ή πολιτικών ή διοικητικών φορέων. Π. χ. «Ως κοινωνία οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας που ο δράστης κατακρεούργησε το θύμα» «έχουμε όλοι ευθύνη. . . », είτε για τους θανάτους από ναρκωτικά, είτε για την πορνεία, είτε για τις πυρκαγιές, είτε για τις πλημμύρες, τις καταρρεύσεις κ.ο.κ. Εφαρμόζουν, δηλαδή, την θεωρία της συλλογικής ευθύνης, που συμπτωματικά; ταυτίζεται με την επιδιωκόμενη από την Θεοσοφία εξαφάνιση της προσωπικής συνείδησης και στην «ομαδοποίηση» όλων των επιμέρους συνειδήσεων σε ΜΙΑ κοινή συνείδηση; «Ο άνθρωπος μπαίνει στην συνείδηση της Μονάδος, του ΕΝΟΣ», «. . . Η προσωπικότητα σβήνει και η πλάνη τελειώνει. Αυτό είναι το επιστέγασμα του Μεγάλου Έργου. . . »5. 
Ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» στους τηλεθεατές, εξαπολύοντας εναντίον τους καταιγισμό ενοχών και υποτιμήσεων σε ό,τι αφορά τον άνθρωπο, και ειδικά τον δυτικό άνθρωπο, με κύριο όπλο την οικολογία. Π.χ. : «Ο άνθρωπος είναι καταστροφικό ον», «ο άνθρωπος είναι κατώτερος από τα ζώα, τα οποία, ενώ έχουν και αυτά ψυχή, δεν καταστρέφουν το περιβάλλον και τον πλανήτη» ή «αντίθετα μ' εμάς τους «πολιτισμένους» που εκμεταλλευόμαστε και καταστρέφουμε τον Πλανήτη, η τάδε φυλή Αυστραλίας (της Αφρικής, Ινδίας κ.ο.κ. ) σέβεται την φύση και ζη σε αρμονία με αυτήν». 
Ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» σε όλο το κοινωνικό και εθνικό σύνολο, εξαπολύοντας εναντίον του καταιγισμό ενοχών και υποτιμήσεων, συντρίβοντας όλα τα «παλαιά» κυρίως τα εθνικά, πνευματικά, ιστορικά και θρησκευτικά δεδομένα του: Π. χ. «οι Ευρωπαίοι, που είναι πολιτισμένοι. . . », «ο Έλληνας είναι απαίδευτος, αγράμματος, εξυπνάκιας, τεμπέλης, εκμεταλλευτής, νεόπλουτος, σκληρός με τα ζώα, κ. α. », «ο αρχαιοελληνικός (ή ο βυζαντινός) πολιτισμός ήταν μια τυραννική αποικιοκρατική ιμπεριαλιστική δύναμη», «ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σφαγέας των λαών», «ζούμε σε ένα ανελεύθερο θεοκρατικό καθεστώς». . . κ. ο. κ. 
Παραλύουν οποιαδήποτε νόμιμη αντίδραση, επιβάλλοντας τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού»6 δια της πνευματικής τρομοκρατίας και με εκβιαστικές συλλογιστικές. Π. χ. «Η Χ θέση είναι η ορθή. Όποιος διαφωνεί είναι προκατειλημμένος, αντιδραστικός, εθνικιστής, θρησκόληπτος, φασίστας, ρατσιστής, κ.ο.κ. » «Η ευθανασία αποτελεί κορυφαία κατάκτηση της πολιτισμένης Λύσης, ο σημερινός Έλληνας, όμως, δεν έχει φθάσει ακόμα στο επίπεδο να εκτιμήσει την κατάκτηση αυτή». 
Εξουθενώνουν τις αντιστάσεις και υποκλέπτουν την συναίνεση του κοινού, εφαρμόζοντας την μέθοδο της σταδιακής φθοράς: Επαναφέρουν επί τάπητος, αόκνως και με διερευνητική «αφέλεια», τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού», παρ' όλον ότι αυτά έχουν επανειλημμένως καταρριφθεί και μάλιστα ενώπιον τους από ειδήμονες επί τη βάσει εμπεριστατωμένων στοιχείων σε προηγούμενες συζητήσεις. Επιλέγουν, όμως, κάθε φορά διαφορετική βαθμιαίως πιο «χαλαρή», πιο «διαλλακτική» και πιο «ενδοτική» σύνθεση καθοδηγητών γνώμης, ώστε, τελικώς, να καταλήξουν στην κατάλληλη «καθησυχαστική» σύνθεση δηλαδή στην σύνθεση που είτε ενεπίγνωστα, είτε λόγω ανεδαφικότητας θέτει ως προϋπόθεση εφαρμογής των «ιδανικών» αυτών, δήθεν αυστηρούς στην ουσία όμως, προσχηματικούς και ανεφάρμοστους όρους για να καταλήξει να αποφανθεί συναινετικά. 
Ευνουχίζουν ανώδυνα κάθε βάσιμη αντίδραση, παρουσιάζοντας τον Χριστιανισμό ως μια άνευ όρων υποχώρηση έναντι κάθε αξίωσης, πρόκλησης ή προσβολής, προβάλλοντας μια ψευδοχριστιανική εκβιαστική αγαπολογία του τύπου: «Ο Χριστός είναι αγάπη, άρα, όποιος αντιδρά στις κοινωνικές, οικονομικές, εθνικές, ηθικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές κλπ μεταβολές που επιβάλλονται, δεν είναι χριστιανός» ή «Ο Χριστός δεν χρειάζεται προστάτες, συνεπώς αποδεχθείτε πολιτισμένα κάθε βεβήλωσή Του». 
Οδηγούν σε πνευματική (και βουλητική) παράλυση, όταν έχοντας ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού υπερασπιζόμενοι ιστορικές, θρησκευτικές, ηθικές και άλλες παλαιές θέσεις οι ίδιοι τις παραλλάσσουν, τις διαστρεβλώνουν, τις διαβάλλουν ή τις αναιρούν. Ή, όταν ηγηθέντες κινήσεων που υπεραμύνονται «παλαιών» ιδεών τις απεμπολούν ή όταν υιοθετούν, ως «ορθό» ή ως «λογικό», ένα από τα «νέα ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού». 
Αποσυνθέτουν την Χριστιανική πίστη στην συνείδηση του κοινού, αφού οι περισσότεροι εξ αυτών εμφορούνται είτε ενεπίγνωστα, είτε όχι από υλιστικές θεωρίες, πεποιθήσεις, τάσεις, αντιλήψεις, οι οποίες εξυπηρετούν τον «Νέο Διαφωτισμό». Άλλοι, πάλι, θέτουν τον πήχη της σωτηρίας τόσο ψηλά, ώστε ο καθημερινός, ο μέσος Χριστιανός τηλεθεατής να αποκαρδιώνεται και να καταφεύγει στους αστρολόγους προς επίλυση των προβλημάτων του. 
Παραλύουν την βούληση των τηλεθεατών, προβάλλοντας ή υιοθετώντας (ή δια της σιωπής τους) τις καταιγιστικές καταστροφολογίες, που τους τρομοκρατούν. 
Αποσυνθέτουν την «παλαιά» σκέψη και την «παλαιά» περί άνθρωπου και περί κόσμου αντίληψη, όταν σε αντιπαραθέσεις της με τα «ιδανικά» του «Νέου Διαφωτισμού» την «υπερασπίζονται» με αδύναμα και σαθρά επιχειρήματα, ή καλούν ως υπερασπιστές της άτομα «ανυποψίαστα», ή με ανεπαρκείς γνώσεις, ή «επικοινωνιακής» ανεπαρκή, ή άτομα που ενεπίγνωστα την εκθέτουν, την διαστρέφουν ή την καταστρέφουν. 
Καθιστούν τους τηλεθεατές πνευματικά και ψυχικά απάτριδες, υπεραμυνόμενοι αλλά κατά τρόπο βίαιο, χυδαίο, ακραίο, ή ακόμα και γελοίο των «παλαιών» αξίων και ιδανικών, ή των πολιτικών ή θρησκευτικών πιστεύω τους (δηλαδή, διαβάλλουν, εκθέτουν, διαστρεβλώνουν, γελοιοποιούν και καθιστούν αποκρουστικές, αν όχι και επικίνδυνες τις «παλαιές» θέσεις). 
Παραλύουν την κριτική ικανότητα των τηλεθεατών, απουσιάζοντας ως έγκυρες προσωπικές γνώμες άσχετων ατόμων επί σοβαρών επιστημονικών θεμάτων π. χ. απόψεις δημοσιογράφων, ηθοποιών ή μουσικών που θεολογούν μουσικών, θεολόγων ή ιερέων που πολιτικολογούν πολιτικών αναλυτών που χριστολογούν ηθοποιών που «δωδεκαθεΐζουν», αποκρυφιστών που μεταλλάσουν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία, ή αποδίδουν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό σε εξωγήινους, κ.ο.κ. 
Εξουδετερώνουν τον «παλαιό» άνθρωπο, και εξαφανίζουν την εμπειρία και τις κατακτήσεις χιλιετιών, παρεμβαίνοντας «επανορθωτικά» σε κάθε τομέα της ζωής του, με αποτέλεσμα αυτός να χάνει βαθμιαία και χωρίς να το αντιληφθεί τις βεβαιότητες του, καθώς και την προσωπική του ικανότητα σκέψης, κρίσης, αξιολόγησης, ιεράρχησης και απόφασης. 
Καταστρέφουν τον «παλαιό» άνθρωπο, εξιδανικεύοντας το «νέο» πρότυπο, τον ηττημένο άνθρωπο, το «ανθρώπινο αν»: Τον άνθρωπο, δηλαδή, που αγνοεί ότι έχει εξουδετερωθεί η βούλησή του, διότι του την έχουν τεχνηέντως υποκαταστήσει με πάθη «χωρίς σύνορα» σε ό,τι αφορά στα ηθικά, σεξουαλικά, οικογενειακά, πνευματικά, θρησκευτικά κ.λ.π. δεδομένα του. 
Κατακερματίζουν τον «παλαιό» κοινωνικό ιστό, υποδαυλίζοντας με πρόσχημα την «ενημέρωση» και τον «προβληματισμό» διάφορες αντιπαραθέσεις (π. χ. μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων και κοινού, πεζών και οδηγών, διορισμένων και αδιόριστων, καπνιζόντων και «παθητικών καπνιστών», ομοφυλοφίλων και ετεροφυλόφιλων, κ. ο. κ. ). 
Κατακερματίζουν τον «παλαιό» ψυχοπνευματικό ιστό, υποδαυλίζοντας προς χάριν της «ελευθερίας της σκέψης» και της «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών» αντιπαραθέσεις μεταξύ «δεξιάς» και «αριστερής» ιδεολογίας, μεταξύ αποκρυφισμού ή αστρολογίας ή δωδεκαθεΐας ή σεκτών και Χριστιανισμού, μεταξύ Παλαιού και Νέου Εορτολογίου, μεταξύ Παπισμού και Ορθοδοξίας, κ. ο. κ. 
Οικοδομούν τον «νέον άνθρωπο», «συμβουλεύοντας» το τηλεοπτικό κοινό με «νέες» θέσεις επί παντός επιστητού, «για το καλό του»: 
Τον καθοδηγούν στο πως να ντύνεται, πως να διασκεδάζει, ποιόν να θαυμάζει, ποιόν να μιμείται, τι να αγοράζει, τι να τρώει, τι να τραγουδά, τι να διαβάζει, τι να πιστεύει και τι να λατρεύει, πως να σκέφτεται, πως να γυμνάζεται, πως να κάνει έρωτα, πως να φέρεται στα παιδιά του, ακόμα και πως να αναπνέει, πως να κοιμάται, πως να «ελέγχει τα όνειρα» του, αλλά και πως να πεθαίνει, και πως να διαθέσει την σορό του. 
Οδηγούν στην μοιρολατρία (εξαφάνιση της βούλησης), μυώντας τους τηλεθεατές στον αποκρυφισμό (συχνά μάλιστα, αναμειγνύοντας σ' αυτόν και τον Χριστιανισμό), σε ανατολικές ή νεοεποχίτικες δοξασίες (κάρμα, μετενσάρκωση, θετική σκέψη, θετική-αρνητική ενέργεια, «αύρα», πνευματισμό, αναδρομές σε προηγούμενες ζωές), στην αστρολογία κ.λ.π. Προωθούν ιδιαίτερα την πίστη στην μετενσάρκωση, προς μεγάλη ικανοποίηση της θεοσοφίστριας Α. Μπέηλυ, η οποία έγραφε; «Το δόγμα της μετενσάρκωσης θα είναι ένα από τα καθοριστικά κλειδιά της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας»7. 
Αποσυνδέουν τους τηλεθεατές από την πραγματικότητα, βυθίζοντάς τους σε μιαν εικονική πραγματικότητα, προς δόξαν της Θεοσοφίας, που θέλει ο άνθρωπος να θεωρεί αυταπάτη την πραγματικότητα: Αποσιωπώντας πραγματικά προβλήματα και ζητήματα καθοριστικής σημασίας, αναλώνονται σε ατέρμονους ψευδεπίγραφους, παραπλανητικούς και προσχηματικούς «προβληματισμούς» για θέματα ήσσονος σημασίας. Η εξασφαλίζουν σε λίγα άτομα συμμετοχή σε τηλεπαιχνίδια, όπου αυτά ζουν «εικονικά», ενώ απασχολούν τους υπόλοιπους με την παρακολούθηση της εικονικής πραγματικότητας, και κατόπιν με «προβληματισμούς» επ' αυτής «στήνουν» «ζαχαρένιες» εκπομπές, όπου ανούσιες επιπολαιότητες «συζητώνται» και αναλύονται με «σοβαρότητα» προβάλλουν καταιγισμό κινηματογραφικών ταινιών που εντέχνως υποβάλλουν ως απόλυτα θεμιτές, απίθανες, εξωφρενικές και εξωπραγματικές καταστάσεις (ταυτόχρονη ύπαρξη σε παράλληλα σύμπαντα, ανταλλαγή προσωπικοτήτων, ταξίδια στον χρόνο, εξωγήινους, κ. λ. π. ). Εδραιώνουν την Νέα Εποχή στην συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού, αναφερόμενοι συνεχώς σ' αυτήν, χωρίς, ωστόσο, να προβαίνουν σε περαιτέρω επεξηγήσεις, διερεύνηση, ή αναφορά στους «νικητές» που κινούν τα νήματά της, με αποτέλεσμα να τους διατηρούν συμπτωματικά; αθέατους. Συγκεκριμένα, παρουσιάζουν κάθε επώδυνη μεταβολή, ωσάν να πρόκειται περί αναπότρεπτου φυσικού φαινομένου (πχ. «στην νέα παγκοσμιοποιημένη κοινωνία μας είναι φυσικό να. . .», ή «είμαστε πλέον στην Νέα Εποχή, οπότε, αναγκαστικά πρέπει να αποδεχθούμε ότι. . .»). 
Εδραιώνουν την νεοεποχίτικη υποκουλτούρα: Προσκαλούν σε «σοβαρές» εκπομπές άτομα με «δυνάμεις», «θεραπευτές», «ενορατικούς», αστρολόγους κ.λ.π. σιωπούν αιδημόνως για τον γενικευμένο καταιγισμό ναρκωτικολαγνείας, διαστροφικού ερωτισμού, μαγείας και σατανολατρίας, κ. α. .Νομιμοποιούν, εμμέσως, την αστρολογία στην συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού και τις προβλέψεις διαφόρων αστρολόγων (σύμφωνα με τις οποίες «με το 2000, μπαίνουμε στην Εποχή του Υδροχόου, μια Νέα 'Εποχή που θα φέρει τεράστιες μεταβολές σε όλους τους τομείς της ζωής μας»), όταν αποσιωπούν τους πραγματικούς λόγους που καθιστούν αναπόφευκτες τις μεταβολές που επιφέρει η Νέα Εποχή. 
Νομιμοποιούν, εμμέσως, όσες αιρέσεις, σέκτες και καινοφανείς θρησκείες «προφήτευαν» την έλευση μιας Νέας Εποχής, ενός Καινούργιου Κόσμου, ενός Νέου Κόσμου κ.ο.κ. , αποδεχόμενοι οι ίδιοι την Νέα Εποχή ως αναπότρεπτο φυσικό φαινόμενο (ειδικά, νομιμοποιούν την Θεοσοφία και τα παρακλάδια της, που εκτός του ότι προωθούν την εσωτεριστική αστρολογία ευαγγελίζονταν συμπτωματικά; και την έλευση της «νέας τάξης», της Νέας Εποχής, της Εποχής του Υδροχόου. 
Είναι άραγε σύμπτωση ότι, όλες αυτές οι μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι ινστρούχτορες-εκπαιδευτές, οδηγούν στην εξουδετέρωση της βούλησης των τηλεθεατών, μεταλλάσσοντας τους σε εσμό άβουλων «ανθρώπινων όντων»;
Όσο και αν φαίνεται στους περισσότερους αδιανόητο, η κατόπιν ειδικών και συστηματικών διεργασιών επί της σκέψης του ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη εξαφάνιση της βούλησης του ανθρώπου δεν αποτελεί φαντασίωση. Πρωτοεμφανίσθηκε, ως ιδέα, στα μέσα του 19ω αιώνα, και βαθμιαίως εντάχτηκε στους σκοπούς και στις μεθοδολογίες διαφόρων ομάδων, θρησκειών, ιδεολογιών, σεκτών κ.λ.π. . 
Η πρώτη νύξη, έγινε, όπως προαναφέρθηκε, από τον Ντοστογιέφσκυ (1821-1881) στους «Δαιμονισμένους» του. Αυτός «προφήτευσε» «την εξαφάνιση της ελεύθερης βούλησης στα εννέα δέκατα των ανθρώπων», ως μέσο επίτευξης του σατανικού σχεδίου μιας μικρής ομάδας για την κυριαρχία της επί του κόσμου. Η ομάδα αυτή θα απέβλεπε στον αποχριστιανισμό των ανθρώπων και στην «μετατροπή τους σε αγέλη με νέους τρόπους διαπαιδαγώγησης». Με σύνθημα της, «ο καθένας ανήκει σε όλους και όλοι στον καθένα» (δηλαδή, με την διάλυση κάθε επιμέρους προσωπικότητας και την μαζοποίησή της), η ομάδα θα επέβαλε την ισοπέδωση, ως «ισότητα»: «. . . Πάνω απ' όλα θάναι η ισότητα. Πρώτα θα υποβιβασθεί το επίπεδο της επιστήμης και των ταλέντων. Σε υψηλό επιστημονικό επίπεδο φθάνουν τα ανώτερα μυαλά και μυαλά ανώτερα δεν χρειάζονται». Έτσι, «Όλοι (θα) είναι σκλάβοι και ίσοι στην σκλαβιά». Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο: «. . . Το ένα δέκατο μονάχα της ανθρωπότητας θάχουν δικαιώματα ελευθέρου ανθρώπου και η εξουσία τους πάνω στα άλλα εννέα δέκατα θα είναι απεριόριστη. Οι δεύτεροι θα χάσουν την προσωπικότητα τους, θα γίνουν κοπάδι. . . θα ξαναγυρίσουν στην πρωτόγονη απλότητα, στον παράδεισο, να πούμε των πρωτοπλάστων, όπου όμως θα πρέπει να δουλεύουν κιόλας»8 . 
Την ίδια περίπου εποχή, στην σκέψη της Έλενας Μπλαβάτσκυ (18311891) γεννιόταν η Θεοσοφία, «η αλήθεια, επί της οποίας αναπαύονται όλα τα θρησκεύματα». Επενδυμένη με έναν συνδυασμό πνευματισμού, αποκρυφισμού, αστρολογίας, μαγείας και έντονων βουδιστικών στοιχείων (κάρμα, μετενσάρκωση κ.λ.π. ), η Θεοσοφία κέρδισε γρήγορα πιστούς, οπαδούς και θαυμαστές, ιδιαίτερα μέσα στους υψηλούς πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικούς κύκλους. Ευαγγελίσθηκε την εγκαθίδρυση μιας «Νέας Εποχής» στο σύνολο του Πλανήτη, την «εσωτερική διοίκηση» του οποίου θα ανελάμβανε αθέατη η «Απόκρυφη Ιεραρχία». Με την βοήθεια των «διδασκάλων», των «μεσαζόντων υπηρετών του κόσμου» και των «διανοητών του κόσμου», η Ιεραρχία θα ανελάμβανε να οδηγήσει τους οπαδούς της στην τυφλή υπακοή, και τον κάθε άνθρωπο δια της «απόσβεσης ή εκβολής του προσωπικού εαυτού» στην «ανεκδήλωτη κατάσταση του ΕΝΟΣ», στην «ανάπαυση», δηλαδή, στην «μη ύπαρξη»9. 
Η Θεοσοφία οραματιζόταν την «νέα τάξη» της, ως εξής: Οι λίγοι νικητές του «αόρατου» πολέμου της θα κυριαρχούν αθέατοι επί των «μαζών της ανθρωπότητας», οι οποίες θα είναι οι ηττημένοι. Οι ηττημένοι θα αποτελούν την «νέα ανθρωπότητα», που, χωρίς προσωπικότητα και χωρίς βούληση, θα έχει οδηγηθεί στην «μη ύπαρξη». Αυτοί δεν θα είναι πια «Άνθρωποι», ούτε καν «άνθρωποι»: Θα είναι άπλα «ανθρώπινα όντα», χωρίς βούληση, χωρίς λογική συνείδηση, έρμαια των ενστίκτων και του υποσυνειδήτου τους. Θα είναι, δηλαδή, ανθρωπόμορφα όντα, που, όμως όπως «προφήτευσε» ο Ντοστογιέσφκυ θα μπορούν «να δουλεύουν κιόλας». Και το σημαντικότερο: Θα πιστεύουν ότι η μετάλλαξή τους αυτή δηλαδή, η ήττα τους συνιστά θριαμβική τους νίκη. Αυτό θα καθιστά την υποδούλωση τους ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη. 
Αλλά και ο Α. Γκράμσι (1891-1937) είχε θέσει στο στόχαστρό του την βούληση του δυτικού ανθρώπου. Σύγχρονος της Α. Μπέηλυ (1880-1949), ο Γκράμσι είχε και αυτός ως όραμα μια Νέα Τάξη, για την εγκαθίδρυση της οποίας πρότεινε και αυτός έναν «αόρατο» πόλεμο κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Σκοπός του, ο «εκμαρξισμός του εσωτερικού ανθρώπου», για την απρόσκοπτη επικράτηση του Μαρξιστικού Οράματος: Του «Παραδείσου του Εργάτη». Σύμφωνα με τον Γκράμσι, το μόνο εμπόδιο για την πραγματοποίηση του Παραδείσου αυτού, το μόνο πραγματικό εμπόδιο για την από μέρους των ανθρώπων οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας και για την «κυριαρχία του προλεταριάτου», ήταν η κοινή χριστιανική ελπίδα και η κοινή χριστιανική αναφορά σε κάποια Υψίστη Θεία Υπερκόσμια Δύναμη, η οποία «υπερβαίνει τις περιορισμένες δυνατότητες των επί μέρους ατόμων και των ομάδων μεγάλων και μικρών». Συνεπώς, κατ' αυτόν, όσο διατηρείται η πίστη προς αυτήν την Δύναμη η οποία, ενώ κυριαρχεί επί του κόσμου τούτου, δεν ανήκει σε τούτον τον κόσμο «η ιδέα μιας βίαιης παγκόσμιας επανάστασης του προλεταριάτου ήταν εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία»10 . 
Ο Γκράμσι πίστευε ότι, η Μαρξιστική κυριαρχία δεν θα έπρεπε να αποβλέπει στην απτή και βίαιη άλωση κοινωνιών με «συμβατικό» πόλεμο, αλλά θα έπρεπε «να στραφεί προς το πνεύμα των προς άλωση πληθυσμών». Θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει διάφορους συντελεστές, που, με ειδικές και συστηματικές μεθοδεύσεις, θα πραγματοποιήσουν, εν καιρώ, μια «ήρεμη και ανώνυμη επανάσταση» μια αναίμακτη επανάσταση «στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στο όνομα της αυτονομίας του ανθρώπου και της απελευθέρωσης του από εξωτερικούς περιορισμούς. Και πάνω από όλα, χωρίς τους περιορισμούς και τις απαιτήσεις του Χριστιανισμού». Οι χριστιανικές κοινωνίες θα έπρεπε, λοιπόν, να υποστούν στο σύνολο τους ριζικές μεταβολές στον τρόπο σκέψης τους. Συγκεκριμένα, θα έπρεπε να οδηγηθούν στο να εγκαταλείψουν την ελπίδα που δίνει στον άνθρωπο η χριστιανική υπερβατικότητα, και να πειθαναγκασθούν ότι, «δεν υπάρχει τίποτα εκτός από την «Υλη αυτού του Σύμπαντος» και ότι, «κάθε τι πολύτιμο στην ζωή και στον κόσμο τούτο ενυπάρχει εντός της ζωής, εντός του κόσμου τούτου και εντός της γήινης σφαίρας». Ο «Παράδεισος του Εργάτη» επί της Γης θα πραγματοποιηθεί, μόνον εφ' όσον, στις δυτικές κοινωνίες, όλα τα πνεύματα μεταβληθούν σε «προλεταριακά πνεύματα»11 (μια και, «Πάνω απ' όλα θάναι η ισότητα. . . και μυαλά ανώτερα δεν χρειάζονται», όπως έγραφε ο Ντοστογιέφσκι). Αυτά τα «προλεταριακά πνεύματα» και δεν θα αντιδρούν, και θα «δουλεύουν κιόλας». 
Σοβαροί αναλυτές συμπεραίνουν σήμερα ότι, τόσο η Θεοσοφία, όσο και οι Ουμανιστές (παρακλάδι των οποίων είναι οι νεοειδωλολάτρες), καθώς και οι ομάδες του καθεαυτό «New Age», με τις εωσφορικές τους θέσεις, χρησιμοποιούνται για να εκλειάνουν αυτά που συνιστούν τα εσωτερικά εμπόδια που υπάρχουν μέσα στον δυτικό άνθρωπο για την πραγματοποίηση του μαρξιστικού οράματος. Στην ουσία, όμως, όλες οι ανωτέρω θεωρίες έχουν ένα κοινό σημείο με τον «Νέο Διαφωτισμό»: Οδηγούν σε μια «νέα» υποδούλωση, που θα είναι ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη, ακριβώς επειδή εξαφανίζει την βούληση, και διαμορφώνει ηττημένους, που εκλαμβάνουν ως δική τους νίκη, την πλήρη και ενθουσιώδη συνεργεία τους με τον πραγματικό νικητή, που τους χειραγωγεί αθέατος. 
Πως, λοιπόν, είναι δυνατόν να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι, οι καθοδηγητές σκέψης πρωταγωνιστούν ως νέοι ινστρούχτορες στην ποθητή από την Νέα Εποχή «αποδόμηση» των «παλαιών» πνευματικών δεδομένων, και πως μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματικό το ότι, «. . . από τα συντρίμμια τους οικοδομούν ένα μνημείο μιας γλυκείας υποχώρησης»12; Συμπτωματική ή μη, η «αποδομητική» τους δράση είναι αδύνατον να μην θυμίσει τον U. Muller, ο οποίος θέτοντας το θέμα στην ευρύτερη βάση του έγραφε ότι: «Γενικά μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο τύπος, ως πρακτορείο δημοσίων σχέσεων, κινείται από συνωμότες καταστροφείς»13. 
Θα πρέπει, συνεπώς, να αναρωτηθούμε και ίσως και να ρωτήσουμε τους Ινστρούχτορες της Νέας Εποχής μήπως, προϋπόθεση για το πολυθρύλητο «Τέλος της Ιστορίας» είναι το Τέλος του Ανθρώπου;
________________________________________

1. «Το να λαμβάνη κανείς μίαν απόφασιν ισοδυναμεί με το να κρίνη δια του λογισμού», Αριστοτέλους, Ηθ. Νικ. 11-13 α' 12. 
2. Η νέα τάξη στην πληροφορική, Μίσος για την σκέψη, Denis Duclos, κοινωνιολόγου και διευθυντού ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS), εφημ. ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (Le Monde Diplomatiquel, 21. 2. 1999, σελ. 38 και έπ. Και «Essal de psychologie contemporaine, I. Un nouvel age de la personnalite» (Δοκίμιο σύγχρονης Ψυχολογίας, Μια νέα εποχή της προσωπικότητας), Le Debal, Μαρσέλ Γκοσέ, Ιούνιος 1998. 
3. Από το λατινικό ουσιαστικό «instructio", που σημαίνει «εκπαίδευση». 
4. ΝΕΟΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ, Ορθόδοξη Θεώρηση και Αντιμετώπιση, μακαριστού π. Α. Αλεβιζοπουλου, Εκδ. ΔΙΑΛΟΓΟΣ, Αθήνα 1996, σελ. 49, 63. 
5. Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Εποχή», μακαριστού π. Α. Αλεβιζόπουλου, Εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990, σελ. 102. 
6. Βλ. Νέα Εποχή και «Νέα» Τηλεόραση, μέρος Α' και Β', περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ, τεύχ. 29 & 30. 
7. Λατρείες και Θρησκείες της Νέας Εποχής , Texe, Marrs, εκδ. ΣΤΕΡΕΩΜΑ, Εγνατίας 108, (Book of Ney Age Cults and Religions, σελ. 243). 
8. Οι Δαιμονισμένοι, Τ. Μ. Ντοστογιέφσκι, Κεφ. 7, Οι Σύντροφοι, σελ. 319, μετάφραση Σωτ. Πατατζή, Διεθνείς Εκδόσεις. 
9. Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Εποχή», μακαριστοί π. Α. Αλεβιζοπούλου, Εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990, σελ. 98. 
10. The Keys of This Blood (Τα Κλειδιά Αυτού του Αίματος), Martin Malachi, κεφ. 13°, Αντόνιο Γκράμσι: Το Πνεύμα που στοιχειώνει ή Ανατολή και Δύση, εκδ. Touchstone, 1990, σελ. 247. 
11. Ενθ. άνωτ. σελ. 251. 
12. Νεοσατανισμός. Ορθόδοξη Θεώρηση και Αντιμετώπιση, μακαριστοί) π. Α. Αλεβιζοπούλου, εκδ. Διάλογος, Αθήνα 1996, σελ. 147. 
13. Ένθ. ανωτ. σελ. 87 (Das Leben und Wirken der Satanisten. Eine Dokumentation, Regensburg 1989, σελ. 9394). 

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 34 2003

Αποδείξεις από πρωτοχριστιανικά κείμενα- ντοκουμέντα για την ύπαρξη ειδικής ιεροσύνης στην Χριστιανική Εκκλησία.

Παρακάτω, φέρουμε μερικές από τις αποδείξεις περί της ύπαρξης ειδικής ιεροσύνης, μόνο από πρωτοχριστιανικά κείμενα των τεσσάρων πρώτων αιώνων.

1^η  Κλήμης Ρώμης (95- 98 μ Χ η πιθανή περίοδος συγγραφής).                                  

Ο Κλήμης Ρώμης χαρακτηρίζεται από τον καθηγητή Στ. Παπαδόπουλο ως «φορέας της αποστολικής παραδόσεως» (Α’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 160). Στην επιστολή του, κατά τον καθηγητή Χ. Κρικώνη, συμβουλεύει «τους Κορινθίους να έχουν μεταξύ τους ομόνοια και να πειθαρχούν στους λειτουργούς τους[…] Με την μεσολάβηση του ο Κλήμης κατακρίνει τις ενέργειες των προπετών Κορινθίων σε βάρος των μονίμων λειτουργών, για τους οποίους επικαλείται την αποστολική διαδοχή και συνιστά υποταγή σ’ αυτούς τους λειτουργούς ….»(Αποστολικοί Πατέρες, σελ. 36). Ο Στεφανίδης αναφερόμενος στην σπουδαιότητα της εν λόγω επιστολής, γράφει· «Εκ της κοινότητος της Ρώμης προέρχονται τρείς συγγραφαί. Η πρώτη επιστολή Κλήμεντος Ρώμης, πολύτιμος δια τας πληροφορίας περί της διοργανώσεως της αρχαίας Εκκλησίας» (Εκκλ. Ιστορία, σελ. 59).

Σχετικά με το κύρος του Κλήμη Ρώμης, αναφέρει ο Βλ. Φειδάς· «Ο Κλήμης κατατάσσεται μεταξύ των μαθητών του αποστόλου Παύλου και χαρακτηρίζεται ‘’συνεργός’’ του, γι’ αυτό και δεν ήταν ξένος προς το μεγάλο κύρος των συνεργατών των  αποστόλων κατά την μεταποστολική εποχή»(Εκκλησιαστική Ιστορία, σελ. 78).

Αναφέρει ο Κλήμης Ρώμης τους τρείς βαθμούς της ειδικής ιεροσύνης.

«Τω γαρ αρχιερεί ίδιαι λειτουργίαι δεδομέναι εισί, και τοις ιερεύσιν ίδιος ο τόπος προστέτακται, και Λευίτες ίδιαι διακονίαι επίκεινται· ο λαϊκός άνθρωπος τοις λαϊκοις προστάγμασιν δέδεται. Εκαστος ημών, αδελφοί, εν τω ιδίω τάγματι ευαρεστείτω θεώ εν αγαθή συνειδήσει υπάρχων, μη παρεκβαίνων τον ωρισμένον της λειτουργίας αυτού κανόνα, εν σεμνότητι» (Κεφάλαιο 40).

Δηλαδή, «Γιατί στον Αρχιερέα έχουν δοθεί ιδιαίτερες λειτουργίες και στους ιερείς ο ίδιος τύπος έχει καθοριστεί, και στους λευίτες ιδιαίτερες διακονίες παρέχονται · ο λαϊκός άνθρωπος έχει δεσμευτεί με τα προστάγματα για τους λαϊκούς. Ο καθένας από μας, αδελφοί, στο ιδιαίτερο τάγμα που ανήκει να ευχαριστεί το θεό, έχοντας συνείδηση αγαθή, χωρίς να παραβαίνει τον ορισμένο κανόνα της λειτουργίας του, με σεμνότητα».

Ο Βλ. Φειδάς, αναφέρει· «Ο Ιερός κλήρος διακρινόταν σαφώς από την τάξη των λαϊκών ήδη κατά τους αποστολικούς χρόνους. Οι ‘’λαϊκοί’’ ως διακεκριμένη από τον κλήρο τάξη αναφέρεται για πρώτη φορά στην Α Κλήμεντος (κεφ. 30)» (Εκκλησιαστική Ιστορία, Α’ τόμος, σελ. 208).

2^η Διδαχή των Αποστόλων (90- 110 μ Χ).                                                                  

Το έργο αυτό «γνώριζε και τιμούσε ιδιαίτερα η αρχαία Εκκλησία», και «ρίπτει αρκετό φως στην ζωή της πρώτης Εκκλησίας», κατά τον Στ. Παπαδόπουλο (Α’ τόμος πατρολογίας, σελ.170). Κατά τον καθηγητή Π. Χρήστου, «κανέν άλλο τόσον σύντομον κείμενον δεν διεφώτισε σπουδαίως τόσον πολλάς όψεις του βίου της Εκκλησίας όσον αυτό» (Β’ τόμος πατρολογίας, σελ. 25).

Στην Διδαχή, αναφέρεται, «Επίσης ο αληθινός διδάσκαλος δικαιούται και αυτός, όπως ο εργάτης, την τροφή του. Κάθε λοιπόν πρωτογέννημα, ητοι το πρώτο και εκλεκτότερο μέρος των γεννημάτων από το πατητήρι των σταφυλιών και από το αλώνι και από τα βόδια και τα πρόβατα αφού λάβεις να προσφέρεις στους προφήτες, διότι αυτοί είναι οι αρχιερείς σας» (Κεφάλαιο 13, 2-3, σελ 29, Αποστολικοί Πατέρες, Χ. Κρικώνη).

«Πας δε προφήτης αληθινός θέλων καθήσθαι προς υμάς άξιός εστι της τροφής αυτού. ωσαύτως διδάσκαλος αληθινός εστιν άξιος και αυτός ώσπερ ο εργάτης της τροφής αυτού. πάσαν ουν απαρχήν γεννημάτων ληνού και άλωνος, βοών τε και προβάτων λαβών δώσεις την απαρχήν τοις προφήταις· αυτοί γαρ εισιν οι αρχιερείς υμών».

Πολύ καθαρό. Αναφέρεται σε αρχιερείς, ενώ σε άλλα σημεία αναφέρει την Θεία Ευχαριστία ως θυσία, και αναφέρεται και σε λειτουργία.

Οι επίσκοποι και οι διάκονοι που χειροτονούνται λειτουργούν και αυτοί την ‘’λειτουργία των προφητών και διδασκάλων’’.

«Χειροτονήσατε ουν εαυτοίς επισκόπους και διακόνους αξίους του Κυρίου, άνδρας πραείς και αφιλαργύρους και αληθείς και δεδοκιμασμένους· υμίν γαρ λειτουργούσι και αυτοί την λειτουργίαν των προφητών και διδασκάλων».

Η λειτουργία αυτή, αναφέρεται στην Θεία Ευχαριστία.

Ο μητροπολίτης Περγάμου, κ. Ι. Ζηζούλιας, αναφέρει σχετικά· «Παρόμοιον συμπέρασμα εξάγεται και εκ της μελέτης της ‘’Διδαχής’’. Εις το έργον τούτο η Θ. Ευχαριστία εμφανίζεται ως λειτουργία και των προφητών, όπερ επιτρέπεται το συμπέρασμα, ότι και οι χαρισματούχοι γενικότερον, οσάκις επεσκέπτοντο τοπικήν τινά Εκκλησίαν, ηδύναντο να προσφέρουν την Θ. Ευχαριστίαν». Συνεπώς, αφού μιλάμε για προσφορά της Θ. Ευχαριστίας που έχει χαρακτήρα θυσίας, οι επίσκοποι και οι διάκονοι μετέχουν ειδικής ιεροσύνης. 

Όπως εξηγεί ο Βλ. Φειδάς, «ο προφήτης της Διδαχής, έχοντας την εξουσία να τελεί την Θ. Ευχαριστία σε οποιαδήποτε τοπική Εκκλησία, έχει λάβει δια χειροτονίας την ιεροσύνη»(Εκκλησιαστική Ιστορία, Ά Τόμος, σελ. 74), σχετίζοντας άμεσα την ‘’ιεροσύνη’’ με την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, όπως αναφέρεται στο εν λόγο σύγγραμμα.

3^η Ιγνάτιος ο Αντιοχείας (107 μ Χ).

Κατά τον πατρολόγο Στ. Παπαδόπουλο, «ο θεοφόρος Ιγνάτιος είναι ο πρώτος Πατήρ και Διδάσκαλος της Εκκλησίας, όπως είναι και ο πρώτος μεγάλος θεολόγος μετά τους αποστόλους»(Α’ τόμος Πατρολογίας, σελ. 173). Ενώ, «η θεολογία του Ιγνατίου, που φέρει τη σφραγίδα του μεγάλου έργου, είναι γνήσια κι έγινε φρόνημα, ήθος και Παράδοση της Εκκλησίας»(ίδιο έργο, σελ. 174).

«Κατά τον Ευσέβιο ο Ιγνάτιος υπήρξε δεύτερος επίσκοπος Αντιοχείας, που επισκόπευσε από το 70 έως το 107, μετά τον Ευόδιο, ενώ κατά τον Ωριγένη υπήρξε διάδοχος του απ Πέτρου. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει γενικά ότι ο Ιγνάτιος συναναστράφηκε τους αποστόλους, το δε Μαρτυρολόγιο του γράφει ότι ήταν ακροατής του Ιωάννου». 

(Αποστολικοί Πατέρες, Τόμος Α, Χ Κρικώνη, σελ 113)

Προς Φιλαδελφοίς, κεφάλαιο 4. «Φροντίστε λοιπόν να συμμετέχετε σε μια ευχαριστία· διότι ένα είναι το σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και ένα ποτήρι που ενώνει με το αίμα Του· ένα θυσιαστήριο, όπως ένας επίσκοπος μαζί με το πρεσβυτέριο και τους διακόνους, τους ομοδούλους μου, ώστε ότι κάνετε, να το κάνετε όπως θέλει ο Θεός».

«Σπουδάσατε ουν μία Ευχαριστία χρήσθαι· μία γαρ Σάρξ Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και εν ποτήριον εις ένωσιν του Αίματος Αυτού, εν θυσιαστήριον, ως εις επίσκοπος άμα τω πρεσβυτερίω και διακόνοις, τοις συνδούλοις μου» (Προς Φιλαδελφοίς, IV).

Ευχαριστία (Σώμα και Αίμα Χριστού), θυσιαστήριο, τρεις βαθμοί ιεροσύνης.

4^η Τερτυλιανός (150/60- 225/40).

Ο Τερτυλλιανός, αναφέρει στα κείμενά του τις λέξεις sacerdos (= ιερέας), και sacerdotes (= ιεροσύνη). Ο καθηγητής Βλ. Φειδάς, στην Εκκλησιαστική Ιστορία , τόμος Α’, σελ. 209, γράφει·«Με την ίδια σαφήνεια χρησιμοποιεί τον λατινικό όρο ‘’ordo’’ και ο Τερτυλλιανός (De monogamia, 12) ο οποίος, παρά την αποδοχή της μοντανιστικής υπερβάλλουσας προβολής της γενικής χαρισματικής ιεροσύνης των λαϊκών (Α Πέτρου, 2,5. Αποκ.1,6), έκανε και τη σαφή διάκριση αυτής από την ειδική ιεροσύνη του κλήρου, τόνιζε δε ότι ‘’ημείς οι λαϊκοί δεν είμεθα και κληρικοί’’ (De pudicitia, 7)».

Ο καθηγητής, σαφώς αναφέρει ότι ο Τερτυλλιανός στο σύγγραμμα που παραθέτει, έχει ήδη πέσει στην πλάνη του Μοντανισμού. Ο Μοντανισμός αρχικά δεν δέχονταν την ειδική ιεροσύνη. Παρόλα αυτά, ο Τερτυλλιανός, (είτε θέτει ερώτηση είτε όχι), από τα λόγια του κάνει σαφή διάκριση λαϊκού και κληρικού, είτε το λέει καταφατικά είτε το θέτει ως ερώτημα. Ακόμα και ως ερώτημα να το έθετε, το θέτει επηρεασμένος από το αιρετικό αυτό κίνημα και το ρωτάει απευθυνόμενος (μάλλον) προς την εκκλησία, πράγμα που δείχνει ότι η Εκκλησία έκανε αυτήν την λειτουργική (μόνο) διάκριση. Όπως όμως είδαμε, η διακριση αυτή μαρτυρείται ήδη από παλαιότερα στην επιστολή του αγίου Κλήμη Ρώμης, προς Κορινθίους.

5^η Πολυκράτης Εφέσου.

Ο Β. Στεφανίδης, παραθέτοντας χωρίο από την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου, αναφέρει·«Ο σύγχρονος του Ειρηναίου Πολυκράτης, επίσκοπος Εφέσου, προς τον Ρώμης κατά την αυτήν χρονολογίαν (σημείωση, το 192 μ Χ) έγραψεν περί του Αποστόλου Ιωάννου τα επόμενα, ‘’Ο επί το στήθος του Κυρίου αναπεσών, ος εγενήθη ιερεύς το πέταλον πεφορεκώς και μάρτυς και διδάσκαλος, ούτος εν Εφέσω κεκοίμηται’’». (Εκκλησιαστική Ιστορία Στεφανίδη, σελ. 39).

Ο Πολυκράτης Εφέσου (2^ος αιώνας), χαρακτηρίζει τον απόστολο Ιωάννη ως ιερέα που φόρεσε το πέταλο, δηλαδή ως ‘’αρχιερέα’’. Ο Ευσέβιος στην Εκκλησιαστική Ιστορία, αναφέρει· «..έτι δε και Ιωάννης, ο επί το στήθος του Κυρίου αναπεσών, ος εγενήθη ιερεύς το πέταλον πεφορεκώς και μάρτυς και διδάσκαλος, ούτος εν Εφέσω κεκοίμηται» (Εκκλησιαστική Ιστορία Ευσεβίου, 5,24,3).

6^η Ιππόλυτος Ρώμης (170-  235).

Ο Στ. Παπαδόπουλος αναφέρει τον Ιππόλυτο Ρώμης ως «τον καλύτερο μάρτυρα της λειτουργικής παραδόσεως», και ως «συγγραφέα παραδοσιακό, φορέα της ορθοδόξου γενικά θεολογίας» (Πατρολογία Ά τόμος, σελ. 370). Τα συγγράμματά του «εκάλυπταν όλα τα πεδία της θεολογικής γραμματείας από της δογματικής μέχρι της ποιήσεως», κατά τον Π. Χρήστου (Β’ τόμος πατρολογίας, σελ. 723). Αλλά και ο Δ. Μπαλάνος αναφέρει ότι «Ο Ιππόλυτος ήτο εις εκ των πολυγραφωτέρων, πολυμερεστέρων και σοφοτέρων συγγραφέων της αρχαίας Εκκλησίας…»(ΒΕΠΕΣ 5, Εισαγωγή στα έργα του Ιππολύτου Ρώμης).

Ο Ιππόλυτος Ρώμης, στο ‘’Κατά πασών αιρέσεων’’, χαρακτηρίζει τους αποστόλους ως έχοντες αρχιερατεία και τους λειτουργούς ως διαδόχους τους στην αρχιερατεία. «…το εν τη Εκκλησία παραδοθέν Άγιον Πνεύμα, ου τυχόντες πρότεροι οι απόστoλoι μετέδοσαν τοις ορθώς πεπιστευκόσιν· ων ημείς διάδοχοι τυγχάνοντες της τε αυτής χάριτος μετέχοντες αρχιερατείας τε και διδασκαλίας και φρουροί της Εκκλησίας λελογισμένοι ουκ οφθαλμώ νυστάζoμεν ουδέ λόγον ορθόν σιωπώμεν, αλλ’ ουδέ πάση ψυχή και σώματι εργαζόμενοι κάμνομεν…» (Κατά Πασών Αιρέσεων, βιβλίο Α, ΒΕΠΕΣ 5, σελ. 199).

Ο καθηγητής Βλ. Φειδάς, στον πρώτο τόμο της Εκκλησιαστικής Ιστορίας, γράφει· «Ο Ιππόλυτος (Φιλοσοφούμενα, IX, 12) συνδέει σαφέστερα τον όρο προς τους κληρικούς, οι οποίοι συνάπτουν γάμο μετά την χειροτονία ‘’ειδέ και τις εν κλήρω ων γαμοιη, μένειν τον τοιούτον εν κλήρω ως μη ημαρτηκότα’’» (σελ. 208)

7^η Κυπριανός Καρχηδόνος (200/210- 258 μ Χ)

Ο άγιος Κυπριανός Καρχηδόνος, αναφέρεται πολλές φορές στην χριστιανική ιεροσύνη (sacerdos). Στα έργα του αγίου Κυπριανού, συναντούμε τις λέξεις ‘’κλήρος’’ και ‘’κληρικός’’, clericus. Ο Στ. Παπαδόπουλος, στον πρώτο τόμο της πατρολογίας του σελ. 432, αναφέρει για την θεολογία του Κυπριανού αναφορικά με το θέμα της επισκοπής και της μοναδικότητας της Εκκλησίας· «Ότι όμως έχει τεράστια σημασία και αποτελεί θεολογική προσφορά του Κυπριανού είναι η αναζήτηση της γνησιότητος της τοπικής Εκκλησίας στη σχέση και τη συμφωνία των ‘’ιερέων’’ της με τους ιερείς της απανταχού Εκκλησίας. Εκκλησία είναι ο ‘’λαός’’, ο ενωμένος με το Χριστό, αλλά και με τον ‘’ιερέα’’ (επίσκοπο) (Επιστολή 66,8)» .

8^η Ωριγένης (185- 253/254 μ Χ)

Ο Ωριγένης, αναφέρει ότι ο κληρικός οφείλει να είναι καλό παράδειγμα και ότι πολλοί λαϊκοί  θα αποδειχθούν μακάριοι επειδή φυλάνε τον λόγο της διδασκαλίας. «…ίστε δε ότι ου πάντως ο κλήρος σώζει· πολλοί γαρ και πρεσβύτεροι απολούνται, πολλοί και λαϊκοί μακάριοι αποδειχθήσονται» (Ομιλία ΙΑ εις τον προφήτη Ιερεμία).

Αν φυσικά δεν υπήρχε ιερατείο μέσα στην Χριστιανική Εκκλησία, θα απουσίαζαν στα κείμενα των πρώτων αιώνων οι λέξεις: κλήρος, κληρικός, λαϊκός, ordo, ordo ecclesiasticus, clericus. 

πηγή

Η ΑΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

Η αστρολογία είναι στην εποχή μας ένα είδος λαϊκής θρησκείας. Και όταν λέγω λαϊκής, το επίθετο δεν αναφέρεται σ' αυτό που η κοινωνιολογία και η πολιτική μας έχουν μάθει να ονομάζουμε λαό. Την πλατειά, δηλαδή, πληθυσμιακή βάση, που κατά κανόνα είναι λιγότερο καλλιεργημένη και κοινωνικά υποβιβασμένη. Μέσα σ' αυτό τον απλό λαό υπάρχει σοφία, που θα ᾽πρεπε να τη ζηλεύουν πολλοί από τους επώνυμους του κοινωνικού χώρου και τους θεωρουμένους σοφούς και γραμματισμένους. Αντίθετα σε κάθε προσδοκία η αστρολογία επηρεάζει περισσότερο, όπως οι στατιστικές τουλάχιστον αποδεικνύουν, ανθρώπους των ανωτέρων κοινωνικών τάξεων και μάλιστα εκείνους που κρατούν την τύχη των λαών της γης στα χέρια τους. Και δεν είναι λίγες φορές, που τα μέσα μαζικής ενημερώσεως μας κάνουν να απορούμε, πληροφορώντας μας ότι κάποιοι μεγαλώνυμοι πολιτικοί, ακόμη και Αρχηγοί Κρατών, δεν κάνουν τίποτε, αν δεν συμβουλευθούν τον αστρολόγο τους. Το σπουδαίο δε είναι ότι είναι αδύναμοι εσωτερικά και υποδουλωμένοι στα «στοιχεία του κόσμου τούτου» (Κολ. 2,8), ώστε να ρυθμίζουν όχι μόνο την πορεία της προσωπικής τους ζωής, αλλά και τις πολιτικές ενέργειές τους με βάση το ωροσκόπιο τους. 
Σε τέτοιες στιγμές είναι που διερωτάται κανείς αν έχει πεθάνει η ειδωλολατρία, τουλάχιστον στην λεγόμενη χριστιανική κοινωνία μας, και αν έχουν όλοι αυτοί οι αιχμάλωτοι της δεισιδαιμονίας πληροφορηθεί ότι ο «Χριστός ετέχθη» και ο ήλιος της Δικαιοσύνης ανέτειλε στον κόσμο. Αν λάβει δε κανείς υπόψη και το πλήθος των μάγων και την κοινωνική δυναμική τους, συμπεραίνει ότι όσα γίνονταν στην προχριστιανική αρχαιότητα, με τους μάντεις και τους οιονοσκόπους, εξακολουθούν να γίνονται και σήμερα στην εποχή του διαστήματος και της υψηλής τεχνολογίας. 
Ο άνθρωπος του αυτοθαυμαζόμενου για τα επιτεύγματά του αιώνα μας δεν έπαψε να ζει μέσα στην αφέλεια και τη δεισιδαιμονία και να καταντά τελικά θύμα στα χέρια επιτήδειων ερασιτεχνιτών, που θησαυρίζουν με τη βλακεία μας. Διότι η αστρολογία δεν έχει καμιά απολύτως επιστημονική υπόσταση. Και τούτο φαίνεται, απλούστατα, από το γεγονός ότι κανείς αστρονόμος δεν θα δεχόταν ποτέ να γίνει δεκτός σε μια επιστημονική αστρονομική εταιρία ένας αστρολόγος. Κάτι τέτοιο θα ήταν ο χειρότερος υποβιβασμός της επιστήμης του. 
Τι είναι, λοιπόν, εκείνο που ωθεί, όχι μόνο τους αγραμμάτους, αλλά και τους επαιρομένους για τη σοφία τους και κοινωνικά καταξιωμένους στην καθοδήγηση των αστρολόγων; Πέρα από τα καθαρά πνευματικά αίτια ( οι άγιοι Πατέρες μας μιλούν σε τέτοιες περιπτώσεις για επιρροή του διαβόλου), βασική αιτία, νομίζουμε, είναι η απουσία κάθε σχέσεως των προσώπων αυτών με την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ακατήχητοι και τελείως άγευστοι χριστιανικής ζωής, δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν, ότι η ζωή μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού και η μόνη μας ασφάλεια είναι η άκτιστη Χάρη και Αγάπη Του. Αθεμελίωτοι, ανασφαλείς, περιδεείς «συλλαγωγούνται» διά της...κενής απάτης», όπως θα έλεγε ο Απ. Παύλος (Κολ.2,8). 
Παρασύρονται, δηλαδή, από τις κούφιες και απατηλές και έξω από κάθε πραγματικότητα προβλέψεις των αστρολόγων, οι οποίοι, πέρα από μια γνώση για τα ζώδια και τις κινήσεις τους, έχουν πλήρη άγνοια για την επίδραση που μπορεί να έχουν αυτά στη ζωή του ανθρώπου. Αρκεί να μελετήσει κανείς δειγματοληπτικά τα ωροσκόπια στις εφημερίδες μιας ημέρας για να διαπιστώσει αν υπάρχει σ' αυτά κάποια σοβαρότητα. Αυτό ακριβώς κηρύσσει, συνοψίζοντας και στο σημείο αυτό όλη την εκκλησιαστική πατερική παράδοση ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Και κρίνουμε σκόπιμο, μια και μιλούμε γι αυτό το θέμα, να παρουσιάσουμε τη σχετική διδασκαλία του, όπως εκτίθεται στο περίφημο έργο του « Εκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως» [β1,21]. 
Ο άγιος Ιωάννης αρχίζει με μία διαπίστωση: « Οι Έλληνες- ειδωλολάτρες δηλαδή- δέχονται ότι όλα, όσα αναφέρονται σε μας, διέπονται από την ανατολή και τη δύση και τη σύνοδο (συζυγία) των άστρων...Με αυτά βέβαια ασχολείται η αστρολογία». Επιβεβαιώνει, δηλαδή, αυτό που ελέχθη παραπάνω, ότι η αστρολογία και η παρατήρηση των αστρικών σωμάτων γεννήθηκε μέσα στην προχριστιανική πλάνη. Προχωρεί δε στη τοποθέτησή του ως Χριστιανός απέναντι στην αστρολογία και τους υποστηρικτές της: « εμείς όμως υποστηρίζουμε, ότι από τα άστρα προέρχονται προμηνύματα βροχής και ανομβρίας, ψύχους και θερμότητος, υγρασίας και ξηρασίας και ανέμων και όσων έχουν σχέση με αυτά, ουδέποτε όμως προμηνύματα των πράξεων μας». 
Ο χριστιανός θεολόγος και θεούμενος πατέρας άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στηρίζεται στα καθαρά επιστημονικά δεδομένα της εποχής του, που δεν διαφέρουν φυσικά από τα δεδομένα της σημερινής επιστήμης. Γνωρίζει τα ζώδια και την κίνησή τους. Δέχεται δε τη φυσική λειτουργία των αστέρων μέσα στο σύμπαν, αλλά όχι και την επίδρασή τους στη ζωή των ανθρώπων. Η θέση του όμως παίρνει στη συνέχεια καθαρά θεολογικό και πνευματικό χαρακτήρα: «Επειδή δημιουργηθήκαμε από το Δημιουργό με ελεύθερη βούληση, είμαστε κύριοι των πράξεών μας. Διότι, αν όσα πράττουμε, τα κάνουμε λόγω της κινήσεως των αστέρων, τότε ό,τι κάνουμε γίνεται αναγκαστικά. 
Ό,τι όμως γίνεται αναγκαστικά, δεν είναι ούτε αρετή, ούτε κακία». Το ερώτημα όμως που θέτει ο ιερός Δαμασκηνός στη συνέχεια, είναι, ότι « αν τα πάντα κατευθύνονται αναγκαστικά», από κάποια ανάγκη, τότε χάνεται η πρόνοια και διακυβέρνηση του κόσμου από το Θεό. « Εμείς υποστηρίζουμε- καταλήγει- ότι δεν είναι τα ίδια τα άστρα αίτια κανενός από αυτά που συμβαίνουν...». 
Η πρόνοια του Θεού από τη μια και το αυτεξούσιο, η ελευθερία δηλαδή, του ανθρώπου από την άλλη, είναι τα επιχειρήματα του ιερού Δαμασκηνού απέναντι στην πλάνη της αστρολογίας και της παρατηρήσεως των ζωδίων. Είναι η χριστιανική τοποθέτηση απέναντι στο θέμα, που δεν μπορεί ποτέ να αλλάξει. 
Η αστρολογία δεν έχει καμιά δύναμη να προβλέψει την πορεία της ζωής του ανθρώπου. Και αν παρ' ελπίδα κάποια πρόβλεψή της επαληθεύσει, τότε ισχύει πάλι ο λόγος του ιερού Δαμασκηνού ( Β4,18): «Προλέγουν (καμιά φορά) και οι δαίμονες, άλλοτε μεν διότι(ως πνεύματα) βλέπουν όσα συμβαίνουν σε μακρινή απόσταση και άλλοτε, διότι προσπαθούν να τα συμπεράνουν με το στοχασμό τους. Γι αυτό και ψεύδονται τις περισσότερες φορές. Δεν πρέπει, λοιπόν, να τους δίνει κανείς εμπιστοσύνη, ακόμη και όταν λέγουν την αλήθεια». 
Γιατί, θα συμπληρώσουμε, και αν ακόμη ο διάβολος μας φανερώσει (κάποια) αλήθεια για το εγγύς μέλλον μας, δεν μπορεί να μας προστατεύσει, παρά μόνο ο Θεός, ο μόνος Κύριος της ζωής μας, κατά την πιστότητά μας στο θέλημα του. 
πηγή

Ἐπὶ Ἀσπαλάθων

[Εἶναι τὸ τελευταῖο ποίημα τοῦ Σεφέρη καὶ δημοσιεύτηκε στὸ Βῆμα (23. 9. 71) τρεῖς μέρες μετὰ τὸ θάνατό του στὴν περίοδο τῆς δικτατορίας. Τὸ ποίημα βασίζεται σὲ μία περικοπὴ τοῦ Πλάτωνα (Πολιτεία 614 κ. ἑ. ) ποὺ ἀναφέρεται στὴ μεταθανάτια τιμωρία τῶν ἀδίκων καὶ ἰδιαίτερα τοῦ Ἀρδιαίου. Ὁ Ἀρδιαῖος, τύραννος σὲ μία πόλη, εἶχε σκοτώσει τὸν πατέρα του καὶ τὸν μεγαλύτερό του ἀδερφό του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ τιμωρία του, καθὼς καὶ τῶν ἄλλων τυράννων, στὸν ἄλλο κόσμο στάθηκε φοβερή. Ὅταν ἐξέτισαν τὴν καθιερωμένη ποινὴ ποὺ ἐπιβαλλόταν στοὺς ἀδίκους καὶ ἑτοιμαζόταν νὰ βγοῦν στὸ φῶς, τὸ στόμιο δὲν τοὺς δεχόταν ἀλλὰ ἔβγαζε ἕνα μουγκρητό. «Τὴν ἴδια ὥρα ἄντρες ἄγριοι καὶ ὅλο φωτιὰ ποὺ βρισκόταν ἐκεῖ καὶ ἤξεραν τί σημαίνει αὐτὸ τὸ μουγκρητό, τὸν Ἀρδιαῖο καὶ μερικοὺς ἄλλους ἀφοῦ τοὺς ἔδεσαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια καὶ τὸ κεφάλι, ἀφοῦ τοὺς ἔριξαν κάτω καὶ τοὺς ἔγδαραν, ἄρχισαν νὰ τοὺς σέρνουν ἔξω ἀπὸ τὸ δρόμο καὶ νὰ τοὺς ξεσκίζουν ἐπάνω στ᾿ ἀσπαλάθια καὶ σὲ ὅλους ὅσοι περνοῦσαν ἀπὸ ἐκεῖ ἐξηγοῦσαν τὶς αἰτίες ποὺ τὰ παθαίνουν αὐτὰ καὶ ἔλεγαν πὼς τοὺς πηγαίνουν νὰ τοὺς ρίξουν στὰ Τάρταρα». (Πλ. Πολιτεία 616).]



Ἦταν ὡραῖο τὸ Σούνιο τὴ μέρα ἐκείνη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

πάλι μὲ τὴν ἄνοιξη.

Λιγοστὰ πράσινα φύλλα γύρω στὶς σκουριασμένες πέτρες

τὸ κόκκινο χῶμα καὶ οἱ ἀσπάλαθοι

δείχνοντας ἕτοιμα τὰ μεγάλα τους βελόνια

καὶ τοὺς κίτρινους ἀνθούς.

Ἀπόμερα οἱ ἀρχαῖες κολόνες, χορδὲς μιᾶς ἅρπας ποὺ ἀντηχοῦν

ἀκόμη...



Γαλήνη



-Τί μπορεῖ νὰ μοῦ θύμισε τὸν Ἀρδιαῖο ἐκεῖνον;



Μιὰ λέξη στὸν Πλάτωνα θαρρῶ, χαμένη στοῦ μυαλοῦ

τ᾿ αὐλάκια.

Τ᾿ ὄνομα τοῦ κίτρινου θάμνου

δὲν ἄλλαξε ἀπὸ κείνους τοὺς καιρούς.

Τὸ βράδυ βρῆκα τὴν περικοπή:

«τὸν ἔδεσαν χειροπόδαρα» μᾶς λέει

«τὸν ἔριξαν χάμω καὶ τὸν ἔγδαραν

τὸν ἔσυραν παράμερα τὸν καταξέσκισαν

ἀπάνω στοὺς ἀγκαθεροὺς ἀσπάλαθους

καὶ πῆγαν καὶ τὸν πέταξαν στὸν Τάρταρο κουρέλι».




Ἔτσι στὸν κάτω κόσμο πλέρωνε τὰ κρίματά του

Ὁ Παμφύλιος ὁ Ἀρδιαῖος ὁ πανάθλιος Τύραννος

31 τοῦ Μάρτη 1971