Συναξαριστής της 12ης Ιουνίου

Οἱ Ἅγιοι Φώτιος καὶ Ἀνίκητος

Ὁ Φώτιος ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ Ἀνίκητου. Κατάγονταν καὶ οἱ δυὸ ἀπὸ τὴν Νικομήδεια. Ὅταν ὁ Διοκλητιανὸς θέλησε νὰ κινήσει διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, μίλησε μπροστὰ στὴ Σύγκλητο μὲ τοὺς πιὸ ὑβριστικοὺς λόγους ἐναντίον τους.

Ἐκεῖ ἦταν παρὼν καὶ ὁ Ἀνίκητος, ποὺ ὅταν ἄκουσε αὐτὰ τὰ λόγια του βασιλιᾶ, ὄχι μόνο δὲν φοβήθηκε, ἀλλὰ σηκώθηκε μὲ θάρρος, δήλωσε ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ εἶπε στὸ Διοκλητιανό: «Πλανᾶσαι, βασιλιά, ἂν νομίζεις ὅτι μὲ τὰ μέτρα κατὰ τῶν Χριστιανῶν θὰ πετύχεις τοὺς ἀσεβεῖς σκοπούς σου. Μάθε ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἀποτελοῦν σήμερα τὴν ὑγιέστερη μερίδα τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Καὶ θὰ ἦταν ἀνόητοι καὶ ἀναίσθητοι ἂν πίστευαν στὰ εἴδωλα. Γι᾿ αὐτὸ ὅποια μέτρα καὶ ἂν πάρεις ἐναντίον τους, στὸ τέλος ζημιωμένος θὰ εἶσαι ἐσύ, ἐνῷ αὐτοὶ ἔνδοξοι μάρτυρες».

Ὁ Διοκλητιανός, προσβεβλημένος ἀπὸ τὴν παρατήρηση τοῦ Ἀνίκητου, διέταξε καὶ τὸν ἔριξαν τροφὴ σὲ ἕνα τρομερὸ λιοντάρι. Ἀλλὰ τὸ λιοντάρι σταμάτησε τὴν ἄγρια ὁρμή του καὶ ἡμέρεψε σὰν πρόβατο. Τότε ἔγινε μεγάλος σεισμὸς καὶ συνετρίβησαν πολλὰ εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα. Κατόπιν τὸν ἔβαλαν σὲ τροχὸ μὲ ἀναμμένη φωτιὰ ἀπὸ κάτω. Ἀλλ᾿ ὢ τοῦ θαύματος, ὁ τροχὸς σταμάτησε καὶ ἡ φωτιὰ ἔσβησε.

Τότε ἔτρεξε καὶ τὸν ἀγκάλιασε ὁ ἀνεψιός του Φώτιος. Μόλις εἶδαν αὐτὸ οἱ εἰδωλολάτρες, ἔδεσαν καὶ τοὺς δυὸ μέσα στὸ λεγόμενο λουτρὸ τοῦ Ἀντωνίου. Καὶ ἀφοῦ ὑπερθέρμαναν τὸ νερό, παρέδωσαν καὶ οἱ δυὸ ἔνδοξα τὸ πνεῦμα τους.


 

---

 

Ὁ Ὅσιος Παλάμων

Ἦταν γέροντας καὶ σοφὸς διδάσκαλος τοῦ μεγάλου Παχωμίου (15 Μάιου). Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.


 

---

 

Οἱ Ἅγιοι 12 Στρατιῶται Μάρτυρες ἀπὸ τὴν Κρήτη

Μαρτύρησαν διὰ ξίφους.


 

---

Ὁ Ὅσιος Κάστωρ

Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.


 

---

 

Οἱ Ἅγιοι Πάμφιλος καὶ Καπίτων

Μαρτύρησαν διὰ ξίφους.

---

 

Οἱ Ὅσιοι Σέργιος καὶ Στέφανος

Ἀπεβίωσαν εἰρηνικά.

 

ΓΕΡΩΝ ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΨΑΛΙΩΤΗΣ Μου είπε «ζούμε στον καιρό του Αντίχριστου, εγώ δεν θα τον προλάβω, εσύ όμως θα τα ζήσεις αυτά».

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΡΑΚΟΒΑΛΗΣ.

Ό γέρων Σάββας

«Διότι το να έχει κανείς επίγνωση του αληθινού Θεού είναι όλες οι αρετές μαζί» Σοφία Σολομώντος
Ένας άλλος κάτοικος αυτής της περιοχής, της Καψάλας, ήταν και ό γέρο-Σάββας.
Ήταν ψηλός, γύρω στο 1.90, μελαχρινός πού είχε ασπρίσει και αδύνατος. Όταν τον γνώρισα πρέπει να είχε γύρω στα 70 χρόνια ζωής. Ελαφρά καμπουριασμένος και όταν ήταν κουρασμένος έσερνε λίγο το πόδι του. Όταν τον έβλεπες έλεγες μέσα σου «τί λεβεντόγερος είναι αυτός». Πραγματικά τον θαύμαζα για την λεβεντιά του και την ανδρεία του. Ήταν Κρητικός.

Τα κουτσομπολιά της περιοχής του καταλόγιζαν σαν μειονέκτημα ότι είχε αλλάξει πολλούς τόπους, σαν μοναχός και αυτό δεν ήταν καλό σημάδι. Όμως εγώ του είχα μία μεγάλη συμπάθεια πού μου την ανταπέδιδε και αυτός.
Ό π. Παΐσιος μου είχε μιλήσει γι' αυτόν με πολύ καλά λόγια, αλλά δεν ήταν μόνον αυτός ό λόγος πού τον συμπαθούσα. Ήταν αυτός ό ίδιος, ή λεβεντιά του, ή αρετή του, ή χάρις πού αναπαυόταν πάνω του και του έδιναν μία γλυκύτητα.
Οπότε περνούσα από το κελί του, σπάνια βέβαια, με καλοδεχόταν και μου μιλούσε.
Απ' όλες τις κουβέντες του, θυμάμαι κυρίως μία, πού τυπώθηκε στο μυαλό μου εξ αιτίας της βεβαιότητας, με την οποία μου την είπε. Είπε «ζούμε στον καιρό του Αντίχριστου, εγώ δεν θα τον προλάβω, εσύ όμως θα τα ζήσεις αυτά». Δεν πολύ χαμπάριζα τότε για τον Αντίχριστο. Αργότερα έμαθα περισσότερα και αργότερα εκτίμησα το βάρος της κουβέντας.
Το γεγονός όμως πού μ' έκανε να τον θαυμάσω ακόμα περισσότερο και να υποπτευθώ τον μεγάλο πνευματικό πλούτο πού έκρυβε μέσα στην ψυχή του, την δόξα της ψυχής του δηλαδή, θα σας το διηγηθώ αμέσως παρακάτω.
Πλησίαζε ή 15η Αυγούστου. Ή εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλο το Αγιον Όρος εόρταζε, από άκρη σ' άκρη. Το περιβόλι της Παναγίας τιμούσε, δοξολογούσε, χαιρόταν την προστάτιδα του, την Παναγία.
Σ' όλα τα μοναστήρια γινόντουσαν αγρυπνίες προς τιμήν της Παναγίας. Δεν υπήρχε μοναχός, δεν υπήρχε άνθρωπος πού να μη συμμετέχει σ' αυτή την πανήγυρη. Ετοιμαστήκαμε κι εμείς να κατεβούμε στο μοναστήρι, όπου ύπήγετο το κελί, για να πάρουμε μέρος στην αγρυπνία.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν μ' έπιασε εμένα ένας φοβερός πόλεμος. Φοβερός για μένα, για τα μέτρα μου. Για τούς πατέρες πού ήταν προχωρημένοι θα ήταν ίσως... αστείος. Για μένα όμως ήταν κάτι πού μ' έφτασε στα όρια μου... Πώς ήταν: Ξαφνικά γέμισε το μυαλό μου από σκέψεις. Αν δηλαδή μια συνηθισμένη μέρα υπήρχαν για παράδειγμα 2-3 σκέψεις στο μυαλό μου το λεπτό, ας πούμε, ξαφνικά έγιναν 100-200 σκέψεις. Με μια μεγάλη ταχύτητα, ή μία πίσω από την άλλη σπρώχνονταν να χωρέσουν, πίεζαν αφόρητα, ή μια τραβούσε από τη μια μεριά, ή άλλη από την άλλη. Δημιουργούσαν σύγχυση στο νου, πράγμα πού επιδείνωνε την πίεση. Επί πλέον όλες αυτές ήταν αρνητικές σκέψεις, κακές σκέψεις, άσχημες σκέψεις, πού όλες με προέτρεπαν να μην πάω στην αγρυπνία. Τα έχασα! Τί ήταν αυτό;... Σκεφτείτε τώρα να συμβαίνει το εξής: Κάποιος φλύαρος, πονηρός, κακός και ύπουλος να μιλάει συνέχεια κολλημένος στο αυτί σας. Να σχολιάζει τα πάντα γύρω σας, ανθρώπους και καταστάσεις με τέτοια διάθεση. Προσπαθείς να τον αντικρούσεις, να βάλεις τα πράγματα σε κάποιο λογικό πλαίσιο και αυτός να μην σου δίνει σειρά να μιλήσεις. Σε βομβαρδίζει ακατάπαυστα. Γρήγορα σε πιάνει πονοκέφαλος και αθυμία.
Κι αν βέβαια ήταν κάποιος άνθρωπος, φεύγεις μακριά του, ησυχάζεις και ηρεμείς μετά από κάποια ώρα. Τί μπορεί να κάνει κανείς όμως, όταν δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό το φλύαρο, κακό, άσχημο στόμα; "Όταν αύτη ή κατάσταση σε ακολουθεί και στο κρεβάτι σου; Όταν αύτη ή κατάσταση κρατήσει τρεις-τέσσερεις μέρες συνέχεια;... Πρόσθεσε τώρα πάνω στα προηγούμενα και το γεγονός ότι για πρώτη φορά αντιμετώπιζα τότε τέτοιες καταστάσεις. Ήταν ένας νοητικός πόλεμος. Πόλεμος με τις σκέψεις. Ό «πόλεμος των λογισμών», όπως τον ονομάζουν οι ορθόδοξοι μοναχοί.
Γνώριζα ότι δεν ήταν ό εαυτός μου. Προσπάθησα ν' αντιδράσω. Προσπάθησα να τις διώξω! Κανένα αποτέλεσμα, μάλιστα έγιναν και πιο έντονες. Λες και τις ερέθιζα.
Προσπάθησα με την ευχή! Εύρισκα μεγάλη αντίσταση και γρήγορα, αδύναμα, υποχωρούσα και καμπτόμενος σταματούσα.
Ήμουν αδύναμος. Δεν μπορούσα ν' αντιδράσω! Σχεδόν δεν πίστευα σ' αυτό πού μου συνέβαινε.
Ό ησυχαστής πού με φιλοξενούσε, με μια ματιά πού μου έριξε, με κατάλαβε.
- Μαζεύτηκε το μελίσσι, μου είπε χαμογελώντας. Για να δούμε, θα κάνεις υπομονή;
Όντως ήταν σαν μελίσσι αυτές οι σκέψεις, γιατί «δάγκωναν» και... πονούσαν.
Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ το βράδυ, γιατί το κακό συνεχιζόταν, και ή προσευχή μου γινόταν μηχανικά, χωρίς εσωτερική συμμετοχή.
Το πρωί το κεφάλι μου πονούσε. Ή αϋπνία είχε μειώσει τις δυνάμεις μου και είχα πια ένα γερό πονοκέφαλο. Νόμιζα ότι το μυαλό μου θα ξεβιδωθεί από τη γρηγοράδα, το στρίμωγμα και το αλλοπρόσαλλο των σκέψεων.
Το απόγευμα κατεβήκαμε στο μοναστήρι, όπου μας παραχώρησαν ένα δωμάτιο να ξεκουραστούμε λίγες ώρες πριν την αγρυπνία. Ξάπλωσα μεν, αλλά δεν μπόρεσα να ησυχάσω το νου μου.
"Άρχισε ή αγρυπνία και μπήκα στην εκκλησία πτώμα από την κούραση, το κακό συνεχιζόταν και καθώς ή κούραση μεγάλωνε εγώ γινόμουν όλο και χειρότερα.
Ό γέρο-Σάββας συμμετείχε κι αυτός στην αγρυπνία. Ήταν μοναχός πολλά χρόνια, "έμπειρος και προχωρημένος στα πνευματικά", όπως μου είχε πει ό π. Παίσιος. Ήρθε και με πλησίασε χαμογελώντας στο στασίδι όπου ήμουν σωριασμένος. Αγαπιόμασταν και χάρηκα πού τον είδα.
- Τί γίνεται, πώς πάει ό αγώνας; ρώτησε.
- Δύσκολα, γέροντα, είπα.
Καθώς έσκυψα να του φιλήσω το χέρι, το τράβηξε και μου έδωσε μία χαϊδευτική καρπαζιά στο κεφάλι. Τί έγινε; Πώς διαλύθηκε ή καταιγίδα; Πώς σκόρπισαν τα σύννεφα; Πώς έγινε τέτοια γαλήνη; Τί χαρά και ανακούφιση ήταν αυτή; Πού χάθηκαν όλες αυτές οι σκέψεις; Πώς σταμάτησαν έτσι ξαφνικά; Τί καρπαζιά ήταν αύτη; Τί θεία δύναμη κρυβόταν σ' αυτό το ροζιασμένο
χέρι;
Σήκωσα το κεφάλι μου ξαφνιασμένος και τον κοίταξα όλος χαρά.
- Άντε πάμε να ψάλλουμε λίγο, μου λέει και τον ακολούθησα χαρούμενος στο ψαλτήρι. Καθίσαμε δίπλα-δίπλα και ψάλλαμε στην Παναγία μας. Ένοιωθα τόσο άνετα, τόσο όμορφα, τόσο γλυκά δίπλα του. Με είχε σκεπάσει για λίγο με τις πνευματικές του φτερούγες.
Ανάμεσα στα ψαλσίματα μου είπε:
- Μη φοβάσαι, σε πειράζει ό δαίμονας. Δεν έχει δύναμη. Έμενα τί μου έκανε σήμερα! Το πρωί έκανα καθιστός κομποσκοίνι. Μου έφερε έναν ελαφρύ ύπνο και τον είδα να με κοροϊδεύει. "Όρμησα πάνω του να τον διώξω και έφυγε. Καθώς έφευγε τον ρώτησα από πού είσαι; Από το Ικόνιο, από το Ικόνιο φώναξε και χάθηκε. Εκεί από τη Μικρά Ασία. Είχαν πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς εκεί. Ξύπνησα μετά και τον άκουγα πού φώναζε μέσα από το ρουμάνι, άλλοτε σαν ζώο, σαν γουρούνι, σαν... παράξενος, όλο αγριάδα. Για να μας φοβίσει το κάνει, να σταματήσουμε την προσευχή. "Όμως δεν έχει δύναμη, μόνο ψευτοφοβέρες κάνει από μακριά. Τον έχει δεμένο ό Θεός. Δεν τον αφήνει ελεύθερο, αλλιώς αυτός θα μας σκότωνε, θα μας έκανε κομμάτια.

Μη φοβάσαι, μας προστατεύουν ή Παναγία και οι Άγιοι.

Τί να φοβηθώ;... Έπλεα σε πελάγη χαράς!... Δέ μου είχε μόλις προ ολίγου ό γέροντας αποκαλύψει την πνευματική του δύναμη; Δέ με γλύτωσε απ' αυτό τον μπελά; Δεν έδιωξε μακριά μου το δαίμονα; Εγώ χαιρόμουν πού ό Θεός μου αποκάλυψε έναν ακόμη αληθινό μοναχό.
Καθώς προχωρούσε ή αγρυπνία, μπήκαν άλλοι άνθρωποι μεταξύ μας και χωρίσαμε με το γέροντα. Έβγαλα την αγρυπνία κανονικά από 'κει και ύστερα.
Μετά την αγρυπνία ξεκουραστήκαμε, και το πρωί όταν ξύπνησα, ό γέρο-Σάββας είχε φύγει από το μοναστήρι για το ησυχαστικό κελλάκι του.
Αυτό το ελαφρό χτυπηματάκι στο κεφάλι, έμοιαζε τόσο με αυτά πού μου έδινε ό γέρο-Παίσιος πού σχεδόν αυτόματα χους συσχέτισα τούς δύο τους.
Βέβαια ή «ένταση» της Χάριτος του γέροντος Παϊσίου, όπως την βίωσα εγώ, ήταν πολύ μεγαλύτερη. "Όμως ποιος μου λέει ότι αν ό πνευματικός κίνδυνος, ό πνευματικός αγώνας πού αντιμετώπιζα, ήταν πιο μεγάλος, ποιος μου λέει ότι δεν θα ανταποκρινόταν και σ' αυτό με μεγαλύτερη χάρη και ό γέρο-Σάββας;
Αλλά τί σημασία έχουν όλα αυτά; Είναι σαν να κοιτάς δυο ουρανοξύστες πού χάνονται στα βάθη του ουρανού και να προσπαθείς να μαντέψεις ποιος είναι ψηλότερος.
Καλλίτερα ας φροντίσουμε να οικοδομήσουμε πνευματικά την δική μας ψυχή.
Ό Θεός έχει πολλούς κρυμμένους Άγιους πού, όταν υπάρχει ανάγκη, τούς φανερώνει για να βοηθήσουν τον κόσμο.
Την ευχή σου να έχουμε όλοι μας γέροντα Σάββα, τώρα πού φαίνεται να βρίσκεται στην πόρτα μας ό Αντίχριστος. Αμήν.
Ό Απόστολος Παύλος μιλώντας για τον αντίχριστο λέγει:
«... ό αντικείμενος και ύπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν η σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, άποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός... ου εστίν ή παρουσία
κατ ενέργειαν του σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψευδούς... ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστευσαντες τη αλήθεια, αλλ' εύδοκήσασντες εν τη αδικία». (Β' Θεσ., κεφ. β')

πηγη

Ο Πρωθυπουργός του Ψευτορωμαίϊκου, φωτογραφίζεται στον Επιτάφιο, αλλά “εκπέμπει” ραββινικούς χαιρετισμούς!

Βρέθηκε τί συμβολίζει ό χαιρετισμός τού Σαμαρά…

 

Ο Εβραίος ηθοποιός Λέοναρντ Νιμόι στο γωστό ρόλο του Σπόκ.
 Ο “εξωγήινος” χαιρετισμός είναι εμπνευσμένος απο ….
ραββινική
 χειρονομία που συμβολίζει
 το Γυναικείο Όνομα του …Γιαχβέ !

Τάφοι ραββίνων με τη χειρονομία που συμβολίζει το γυναικείο
 όνομα του Γιαχβέ!

Κατά τα άλλα, κάθε   χρόνο  πάει στον Επιτάφιο για …ξεκάρφωμα.

Πηγή

ΕΝΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

 τα βλήματα που δεν έσκασαν μπροστά από την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στην Δαμασκό

H ελληνορθόδοξη εκκλησία των αγίων Σεργίου και Βάκχου στην πόλη alThawrah της επαρχίας Ηasakeh βεβηλώθηκε, καταστράφηκε, λεηλατήθηκε από ισλαμιστές που συστρατεύθηκαν στο πλευρό των λεγόμενων ανταρτών. Αποτελούσε σταθερό σημείο αναφοράς της πόλης. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό μοντέρνο κτίριο περιστοιχισμένο από ψηλό τοίχο.Βρίσκεται σε πολύ καλή τοποθεσία σε κεντρικό δρόμο δίπλα στο πάρκο που συνορεύει με την νότια όχθη της λίμνης Άσσαντ που αποτελεί τόπο αναψυχής για καθημερινούς περιπάτους για τους κατοίκους της περιοχής.Ο σταυρός της εκκλησίας δέσποζε και ήταν ορατός από παντού.«Ανήκει στη δικαιοδοσία του μητροπολίτη Παύλου Γιαζίζι που απ΄ότι λέγεταιδολοφονήθηκε».AINA (09/08/13)

Η εκκλησία χτίστηκε μεταξύ1985-1994 σε γη που παραχώρησε το δημοτικό συμβούλιο της πόλης και εξυπηρετούσε περίπου περίπου 250 ορθόδοξες οικογένειες.Είναι ο μοναδικός τόπος χριστιανικής λατρείας στην περιοχή.Το Φεβρουάριο του 2011 οι τζιχαιστές αντάρτες της Αλ Νούσρα που έχουν χαρακτηρισθεί από ΗΠΑ,Ηνωμένα Έθνη,Αγγλία και Αυστραλία ως τρομοκρατική οργάνωση πήραν τον έλεγχο της πόλης καικατέλαβαν το στρατηγικό υδροηλεκτρικό φράγμα , το μεγαλύτερο στη χώρα.

Κυρίευσαν τη συνοικίαόπου είναι η εκκλησία των Αγίων Σεργίου και Βάκχου όπου έμεναν κυρίως χριστιανοί ορθόδοξοι εργαζόμενοι στο υδροηλεκτρικό φράγμα.Χριστιανοί που αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουντην πόλη και τώρα ζουν σε άλλα μέρη της Συρίας ή σε Λίβανο και Τουρκία καταγγέλουν ότι τους κατέσχεσαν κάθε περιουσιακό στοιχείο αλλά και την κινητή τους περιουσία.Αφού τους την δήμευσαν , την εκποίησαν στη μαύρη αγορά για να εξοικονομήσουν όπλα.Tην εκκλησίατην λεηλάτησαν ολοσχερώς.Χριστιανός πρόσφυγας της περιοχής μετέφερε ότι « η εκκλησία  καταστράφηκε από τον FSA ».Κατέβασαν τα ιερά βήλα (κουρτίνες ιερού)άρπαξαν βίβλους και όλα τα λειτουργικά βιβλία και σκεύη.Έσπασαν όλους τους σταυρούς ,τις εικόνες ως και τις καρέκλες.Έκλεψαν  καντήλια ,μανουάλια αλλά και ξήλωσαν τις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις.Πήραν οτιδήποτε περιείχε η εκκλησία και τα πούλησαν.Τώρα εκεί δεν υπάρχει τίποτα.

Επίσης σύμφωνα με lebanondebate.comο καθεδρικός της ελληνορθόδοξης κοινότητας στη Χόμς «  Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες » έχει υποστεί σημαντικές υλικές ζημιές.

 Στις 09/08/13 στόχος των τρομοκρατών έγινε και η Ελληνορθόδοξη εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στην έδρα  του Πατριαρχείου Αντιοχείας στη Δαμασκό.Ο Πατριάρχης σύμφωνα με πληροφορίες ήταν εντός του Πατριαρχικού συγκροτήματος κατά την ώρα εκδήλωσης της επίθεσης.Τα βλήματα προσγειώθηκαν στο προαύλιο χωρίς να εκραγούν.Η επίθεση αυτή ίσως να σχετίζεται με την έντονη κινητικότητα σε επίπεδο επαφών στην οποία επιδίδεται ο Πατριάρχης τις τελευταίες ημέρες και μετά την πρόσφατη εντυπωσιακή περιοδεία του σε Λαττάκεια.Στις 07/08/13 συναντήθηκε με την υπουργό Πολιτισμού της Συρίας ενώ την ίδια ημέρα δέχθηκε και τον Γενικό Γραμματέα της οργάνωσης για απελευθέρωση της Παλαιστίνης(OLP).

ΠΗΓΕΣ :L’ Observatoire de la Christianophobie(10/08/13),AINA(09/08/13)

πηγή

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΦΩΤΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΥ

Γιορτάζουμε σήμερα 12 Αυγούστου, ημέρα μνήμης των Αγίων Φωτίου και Ανικήτου.

Ο Φώτιος ήταν ανεψιός του Ανίκητου. Κατάγονταν και οι δύο από τη Νικομήδεια. Όταν ο Διοκλητιανός θέλησε να κινήσει διωγμό κατά των χριστιανών, μίλησε μπροστά στη Σύγκλητο με τους πιο υβριστικούς λόγους εναντίον τους. Εκεί ήταν παρών και ο Ανίκητος, που όταν άκουσε αυτά τα λόγια του βασιλιά, όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά σηκώθηκε με θάρρος... δήλωσε ότι είναι χριστιανός και είπε στο Διοκλητιανό:

«Πλανάσαι, βασιλιά, αν νομίζεις ότι με τα μέτρα κατά των Χριστιανών θα πετύχεις τους ασεβείς σκοπούς σου. Μάθε ότι οι χριστιανοί αποτελούν σήμερα την υγιέστερη μερίδα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και θα ήταν ανόητοι και αναίσθητοι αν πίστευαν στα είδωλα. Γι' αυτό όποια μέτρα και αν πάρεις εναντίον τους, στο τέλος ζημιωμένος θα είσαι εσύ, ενώ αυτοί ένδοξοι μάρτυρες».

Ο Διοκλητιανός, προσβεβλημένος από την παρατήρηση του Ανίκητου, διέταξε και τον έριξαν τροφή σε ένα τρομερό λιοντάρι. Αλλά το λιοντάρι σταμάτησε την άγρια ορμή του και ημέρεψε σαν πρόβατο. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και συνετρίβησαν πολλά ειδωλολατρικά αγάλματα.

Κατόπιν τον έβαλαν σε τροχό με αναμμένη φωτιά από κάτω. Αλλά ω του θαύματος, ο τροχός σταμάτησε και η φωτιά έσβησε. Τότε έτρεξε και τον αγκάλιασε ο ανεψιός του Φώτιος. Μόλις είδαν αυτό οι ειδωλολάτρες, έδεσαν και τους δύο μέσα στο λεγόμενο λουτρό του Αντωνίου. Και αφού υπερθέρμαναν το νερό, παρέδωσαν και οι δύο ένδοξα το πνεύμα τους.

Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Ήχος γ'. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τη συμφωνία, την οικείωσιν, της συγγενείας, δι' αγώνων ιερών ελαμπρύνατε, θεομακάριστε Μάρτυς Ανίκητε, συν τω Φωτίω φωτός τω θεράποντι. Αλλά αιτήσασθε, δοθήναι πταισμάτων άφεσιν, τοις μέλπουσιν υμών την θείαν άθλησιν.

ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΦΩΤΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΥ

Τῌ ΙΒ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Μνήμη
 τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Φωτίου καὶ Ἀνικήτου.
Τῇ ΙΒ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
 μνήμη 
τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Φωτίου καὶ Ἀνικήτου.

Πῦρ Ἀνίκητον συμφλέγει τῷ Φωτίῳ,
Οὓς φωτὸς οἶκος ὡς ἀνικήτους φέρει.
Πῦρ κατὰ δωδεκάτην κτάνε Φώτιον ἠδ' Ἀνίκητον.

Οἱ ὅσιοι Κάστωρ καὶ Παλάμων, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται.

Οἱ ἅγιοι δώδεκα στρατιῶται μάρτυρες, οἱ ἐκ Κρήτης ὁρμώμενοι,
 ξίφει τελειοῦνται.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,
 μνήμη
 τῶν Ἁγίων μαρτύρων Παμφίλου καὶ Καπίτωνος, ξίφει τελειωθέντων.

Οἱ κείμενοι γῇ, καὶ λύθρῳ πεφυρμένοι,
Ξίφος μετῆλθον, Πάμφιλος καὶ Καπίτων.


Ἴσων ἱδρώτων, Σεργίῳ καὶ Στεφάνῳ,
Ἴσοι στέφανοι· καὶ γὰρ οὕτω τὸ πρέπον.

Ταῖς τῶν Ἁγίων σου πρεσβείαις,
 ὁ Θεός, 
ἐλέησον ἡμᾶς.
 Ἀμήν.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ: Σ’ ΕΚΕΙΝΗΝ ΚΑΤΑΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Κι είναι τόσο επίκαιρα σήμερα όσα έλεγε τότε...Όπως η φράση του "Κι όσο πυκνώνει το νέφος της αγωνίας, όσο θεριεύουν τα βάσανά μας, σ’ Εκείνης την αγκαλιά σπεύδουμε να κρυφτούμε, ν’ αφήσουμε τα δάκρυά μας να τρέχουν στην ποδιά Της"

Ακολουθεί απόσπασμα από ένα από τα κηρύγματα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου στο οποίο αναφέρεται στην Παναγία:  
Εκκλησία είναι ο μυστικός χώρος όπου συναντώμεθα όλοι. Εδώ ο Κύριος, εδώ οι Άγγελοι, εδώ οι Άγιοι και οι πιστοί. Εδώ επίσης, εδώ μαζί μας, μας τραβά κοντά της γεμάτη αγάπη, η Δέσποινα του οίκου τούτου, η Θεοτόκος.
Γιά να ανοίξει ο Θεός την αγκαλιά Του στη Χαναναία γυναίκα και σε όλους εμάς, εργάσθηκε πολύ η Κυρία Θεοτόκος. Η Μαρία δεν ήταν απλώς και μόνον μία ευσεβής κοπέλα, η οποία συμμετέχει στη σωτηρία μας μ’ ένα παθητικό τρόπο, δεχόμενη το θέλημα του Θεού έτσι όπως της το είπε ο Άγγελος. Δεν είναι το χώμα που το πήρε στα χέρια Του ο Δημιουργός κι έπλασε τον άνθρωπο χωρίς να κάνει τίποτε αυτό το ίδιο. Η Μαρία συμμετείχε στο σχέδιο του Θεού, εργάσθηκε για να προσφέρει στον Θεό όλα τα στοιχεία που χρειαζόταν το φιλάνθρωπο σχέδιό Του να σαρκωθεί και να μας λυτρώσει.

Ποιά είναι τα στοιχεία αυτά, μας εξηγεί ο Άγιος Πατήρ της Εκκλησίας μας, Νικόλαος ο Καβάσιλας: «Βίος πανάμωμος, ζωή πάναγνος, άρνησις κακίας απάσης, άσκησις αρετής απάσης, ψυχή καθαρωτέρα φωτός, σώμα διά πάντων πνευματικόν...» Όπως ψάλλουμε στον Όρθρο της παραμονής του Ευαγγελισμού, «Ηράσθη του κάλλους σου Χριστός, Πανάμωμε, και την μήτραν σου κατώκησεν, όπως παθών εξ αμορφίας, το γένος των ανθρώπων λυτρώσηται...»

Αποδεχόμενη την ενεργό συμμετοχή της στο φιλάνθρωπο σχέδιο του Θεού, η Μαρία λέγει η ίδια, εν πνεύματι προφητικώ: «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί». Καί πράγματι, τον ίδιο κι όλας χρόνο, εμακάρισε την Θεοτόκο πρώτη η Ελισάβετ, αναφωνώντας πλήρης πνεύματος αγίου: « Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου· και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου».

Δεν είναι δυνατόν να δούμε χριστιανικό ναό χωρίς την εικόνα της Δεσποίνης μας Θεοτόκου να μας υποδέχεται και να μας εισάγει στο Μυστήριον της σωτηρίας μας. Δεν είναι δυνατόν να προσευχηθούμε, δεν είναι δυνατόν να σκεφθούμε την Εκκλησία, χωρίς να αναφερθούμε σ’ Εκείνην που η χάρις του Θεού και η δική της τελεία συνέργεια στο θέλημά Του, την κατέστησε Παναγία Μητέρα του Θεού και Μητέρα της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος χαρακτηρίζει την Κυρία Θεοτόκο φιλοτιμία της ανθρωπίνης φύσεως, πύλη της ημετέρας ζωής, πρόξενο της σωτηρίας μας. Έχουν γραφτεί λαμπρές σελίδες που εξηγούν τη θέση της Θεοτόκου ως Μητέρας του Χριστού και Μητέρας της Εκκλησίας. Έχουν γραφτεί απείρως λαμπρότερα, θεόπνευστα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας που εξηγούν το έργο της Μαρίας και υμνούν το σεπτό πρόσωπό της.

Αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι κάθε χριστιανός έχει μέσα στη καρδιά του την εικόνα Της. Εκεί, μέσα στο κρυμμένο βάθος της ψυχής του, ο απλός κι ανώνυμος άνθρωπος που διαφεύγει από το δίχτυ της ιστορίας όχι όμως από το βλέμμα του Θεού, έχει πάντοτε αναμένο ένα καντήλι στην Παναγία. Κι όσο πυκνώνει το νέφος της αγωνίας, όσο θεριεύουν τα βάσανά μας, σ’ Εκείνης την αγκαλιά σπεύδουμε να κρυφτούμε, ν’ αφήσουμε τα δάκρυά μας να τρέχουν στην ποδιά Της. Σ’ Εκείνην, την Μυστηριακή Μητέρα μας καταφεύγουμε, περιμένοντας να νιώσουμε το χέρι Της να μας σκουπίζει τα δάκρυα, να μας δίνει δύναμη, να γαληνεύει την τρικυμισμένη μας ψυχή.

Σ’ Εκείνην καταφεύγει και το Γένος των Ελλήνων, όποτε νιώσει την απειλή του αφανισμού του, και αφήνεται στην χάρη Της, την Υπέρμαχο. Τέτοια ώρα, αγωνίας μεγάλης για το Γένος και τον Αυτοκράτορα, ανηγέρθη και ο ιερός αυτός ναός. (Κοσμοσώτηρας Φερών)

Σ’ Εκείνην καταφεύγω και εγώ σήμερα, παρακαλώντας Την να πρεσβεύει υπέρ της ψυχής του κτήτορος, και υπέρ του Γένους μας. Καί την παρακαλώ να μας δίνει τη χάρη να την νιώθουμε πάντοτε, να την νιώθουμε όλοι Παναγία και Δέσποινά μας, αληθώς και σταθερώς Κοσμοσώτηρα, ρόδον το αμάραντον.

π. Ανδρέας Κονάνος :Σε ακούει ο Θεός;

ΠΗΓΗ

Ἀνωμαλία καί διαστροφή. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

 Ἀνωμαλία καί διαστροφή

Μιχαὴλ Μιχαηλίδης

Πρίν τήν παρακοή καί τήν πτώση, οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι εἶχαν ἁρμονικές σχέσεις μέ τό Θεό καί Δημιουργό τους. Ἡ ζωή τους ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημά Του καί εἶχαν, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης, "ἀγγελική μεγαλοφυΐα", δηλαδή, ἀγγελικό μεγαλεῖο καί ἦθος.
Μετά τή πτώση, ξέπεσαν καί ἀμαύρωσαν τό "κατ᾽ εἰκόνα". Ἀχρείωσαν τά χαρίσματα τοῦ αὐτεξούσιου, τῆς συνείδησης καί τοῦ νοῦ.
Ἀπό τότε γνώρισε ὁ ἄνθρωπος τήν ἁμαρτία σ᾽ ὅλες της τίς μορφές, καί μ᾽ ὅλες της τίς ἀνωμαλίες καί διαστροφές. Ἡ ἀρετή, ἀπό τότε, καί ἡ ἁγιότητα, εἶναι δύσκολο ἀγώνισμα καί κατάκτηση. Τό ῾ξέραν κι αὐτοί ἀκόμα, οἱ εἰδωλολάτρες: «Τό νικᾶν αὐτόν ἑαυτόν, αὕτη ἐστί πασῶν τῶν νικῶν πρώτη τε καί ἀρίστη».
Τή νίκη πιά, κατά τῆς ἁμαρτίας, τήν προσφέρουν δυό παράγοντες: ἡ τραυματισμένη ἀνθρώπινη ἐλευθερία, καί ἡ δύναμη καί Χάρη τοῦ Κυρίου, πού μᾶς δόθηκε προπάντων μέ τή σταυρική θυσία τοῦ Ἰησοῦ. Ὅπως ὁ ἄρρωστος ἤ ὁ τραυματισμένος τρέχει γιά θεραπεία στό γιατρό, ἔτσι κι ὁ ἠθικά ἄρρωστος βρίσκει θεραπεία στόν Κύριο μέ τή γνώση τοῦ θελήματός Του.
Στό βιβλίο τοῦ Ἰώβ διαβάζουμε: "Ἀσεβεῖς οὐ διασώζει παρά τό μή βούλεσθαι αὐτούς εἰδέναι τόν Κύριον"(ΛΣΤ΄ 12). Οἱ ἄθεοι καί ἀσεβεῖς καί διεστραμμένοι δέ σώζονται, ἄν δέ θελήσουν οἱ ἴδιοι νά γνωρίσουν τόν Κύριο.
Τό πιό φοβερό καί ἀποτρόπαιο πρᾶγμα στόν κόσμο, εἶναι ἡ ἁμαρτία. Γιαυτό καί παρομοιάζεται μέ σκοτάδι. "Αἱ ὁδοί τῶν ἀσεβῶν σκοτειναί", λέγει ὁ Παροιμιαστής (Δ´ 19). Καί "εἰ ὁ μέν δί- καιος μόλις σώζεται, ὁ ἀσεβής καί ἁμαρτωλός ποῦ φανεῖται" (ΙΑ´ 31). Ἐάν ὁ εὐσεβής καί δίκαιος ἄνθρωπος μέ ἀγώνα καί προσπάθεια κερδίζει τή σωτηρία, αὐτός πού ἁμαρτάνει καί ὄχι μόνο δέ μετανοεῖ, ἀλλά τό θεωρεῖ καί "κατόρθωμα"... τί θ᾽ ἀπογίνει;
Ἡ ἐποχή μας μοιάζει σοδομική. Ἡ ἀνωμαλία καί ἡ διαστροφή τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἡ ἀποποινικοποποίηση τῆς μοιχείας, οἱ γάμοι τῶν ὁμοφυλοφίλων, οἱ παιδεραστίες καί - καθόλου ἀπίθανο -ἤδη ψιθυρίζεται- ὦ Θεέ μου! - καί κτηνοβασίες!
 Ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ προφήτη Ἰερεμία: "Πάντες μοιχῶνται, σύνοδος ἀθετούντων" (Θ´ 2). Μέχρι τώρα ἀκούγαμε γιά συνασπισμούς καί ἐπαγγελματικούς συνδικαλισμούς καί ἐθνικές παρελάσεις. Τώρα μεγάλος ὁ θόρυβος γιά τίς "παρελάσεις" τῶν ὁμοφυλοφίλων"! Οἱ μόνοι πού χαίρουν καί διασκεδάζουν εἶναι… οἱ δαίμονες καί ὁ Σατανᾶς! Πόσο ἐπίκαιρος πάλι ὁ Ἰερεμίας: «Ἐγενήθησάν μοι πάντες ὡς Σόδομα» (ΚΓ´ 14).
Οἱ ἐποχές τῆς ἀνομίας, τῆς παρανομίας, τῆς ἠθικῆς διαφθορᾶς καί τῆς διάστροφης ζωῆς, ἐπαναλαμβάνονται. Ὅλοι οἱ τόποι καί οἱ ἄνθρωποι ξανάφεραν πίσω τά Σόδομα καί τή Γομόρρα. Μήπως ἀναμένονται καινούργιες φωτιές, πού θά κάψουν τόν πλανήτη μας; Καί πότε; Δέ ξέρουμε. Ὁ Θεός μακροθυμεῖ, ἀναμένοντας τή μετάνοιά μας. Θά ὑπάρξει; Ἐάν ναί, τότε ὑπάρχει ἐλπίδα.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1985  9 Αὐγούστου 2013
πηγή

Μάνα μου και Παναγία

Λότσιος Ιωάννης


Η Θεοτόκος κατέχει ιδιαίτερη θέση στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας και είναι μεγάλο το ενδιαφέρον των πιστών στην οποία εκφράζουν προς αυτήν την ανάλογη τιμή μέσα στην ορθόδοξη λειτουργική παράδοση. 

Η λειτουργική παράδοση δεν περιλαμβάνει μόνο τους ύμνους και το τυπικό, εορτές αλλά και την εικονογραφία. Η εικόνα είναι συνυφασμένη με την λειτουργία.

Η τιμή προς το πρόσωπο της Θεομήτορος προάγεται λοιπόν από την εικόνα η οποία υπάρχει στην πίστη των χριστιανών ως Μητέρα του Θεού και των ανθρώπων και η οποία επηρεάζει τις σχέσεις των πιστών με τον Θεό. Η έκφραση ‘’Μήτηρ Θεού’’ όπως αναγράφεται πάντοτε στις εικόνες αποδεικνύει τους αδιάλυτους δεσμούς των πνευματικών σχέσεων με τους πιστούς. 

Η Παναγία ως Μητέρα μέσα στο μυστήριο της θείας οικονομίας ενώνει και συνδέει τον άνθρωπο της κάθε εποχής με το μήνυμα της εν Χριστώ θείας Αποκαλύψεως. Η πέραν από την λογική αντίληψη ότι η τιμή προς την Παναγία που συνηπούργησε στο έργο της θείας οικονομίας ως ‘’Μήτηρ Θεού’’, θεοποιεί την ίδια είναι μια γελοία αντίληψη.

Μια τέτοια άποψη προσπαθεί να αποδείξει ότι η τιμή της Παναγίας προέρχεται από μια παγανιστική λατρεία της θεάς γης. Δεν αξίζει βέβαια να σχολιάσει κανείς τέτοιες νοοτροπίες. 

Η έννοια της μητρότητας είναι συνυφασμένη με την παρθενία της Παναγίας. Αποσύνδεση της μητρότητας από την παρθένια της Παναγίας οδηγεί σε λανθασμένες χριστολογικές και θεομητορικές αντιλήψεις που στην διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας έχουν καταδικασθεί. Αυτό που κάνει την μητρότητα της Παναγίας ουσιαστικά διαφορετική από την κάθε άλλη που υπάρχει δεν είναι ότι έκανε κάτι περισσότερο από τις άλλες γυναίκες ή κάτι διαφορετικότερο, αλλά ότι το γεννηθέν είναι ο Θεός Λόγος, άρα Θεοτόκος και άρα Μήτηρ Θεού.

Το γεγονός της μητρότητας έδεσε κατά κυριολεξία ζωντανούς και ακατάλυτους δεσμούς. Οι δεσμοί αυτοί με τους πιστούς έχουν τεράστια θεολογική, ηθική και εθνική σημασία. Γι’ αυτό μια εικόνα της Παναγίας δεν αποτελεί ένα θρησκευτικό σύμβολο ή κειμήλιο αλλά δείγμα της εμπιστοσύνης, της αγάπης και της έκφρασης ενός οικογενειακού δεσμού και πράξη εμπιστοσύνης. Ιδιαιτέρως πολλές φορές φανερώνει την ιδιαίτερη παρουσία και θαυματουργία της σε ένα τόπο. 

Οι διάφορες ανάγκες και η καθημερινότητα του βίου, ο τρόπος που εικονίζεται η Παναγία, ως Μητέρα που αγκαλιάζει το παιδί της δίνει το έναυσμα για δέηση και ικεσία. Ακριβώς η Μητέρα του Θεού μας αφαιρεί όλες τις δικαιολογίες και τις αστοχίες μας για να μην πλησιάσουμε τον Χριστό.

Αν αισθανόμαστε ανάξιοι, ένοχοι, αν είμαστε ταλαιπωρημένοι και αδικημένοι, αν οι συνθήκες της ζωής μας είναι δύσκολές, η Παναγία μας παρουσιάζει τον Χριστό στην αγκαλιά της ως παιδί της. Οι εικόνες της Παναγίας αποτελούν παραστάσεις που συνδέονται με την ανθρώπινη μοίρα.

Εκτός από τις εικόνες της Παναγίας, ιδιαιτέρως τα διάφορα προσκυνήματα, τα θεομητορικά ενδύματα και πανηγύρεις που κοσμούν το εκκλησιαστικό έτος, γίνονται τόποι προσκυνήματος, έκφρασης της αγάπης του λαού του Θεού προς το πρόσωπο της. Ανάσα σε κάθε έναν που την αισθάνεται μάνα του. 

Στις παρακλήσεις της Παναγίας καταδεικνύεται πολύ παραστατικά αυτό το γεγονός της ταπεινής μητρότητας που αναμοχλεύει κάθε πιστό: «Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν δεσπότην.»
πηγή