Η Αρετή της Διάκρισης - Μέρος A

Η Αρετή της Διάκρισης - Μέρος 1
Βασίλειος Γκρίλλας
«και αναστάς ο αρχιερεύς εις το μέσον επηρώτα τον Ιησούν λέγων·
Ουκ αποκρίνη ουδέν; τι ούτοί σου καταμαρτυρούσιν;
ο δε εσιώπα και ουδέν απεκρίνατο»
(Μρκ. 14, 60-61)

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, διαρκώς τονίζουν στον Ορθόδοξο Χριστιανό, την μεγάλη αρετή της διάκρισης. Ουσιαστικά πρόκειται για το χάρισμα που συγκρατεί την ισορροπία στην ζωή του Χριστιανού [1].

Ο άνθρωπος της διακρίσεως γίνεται παράδειγμα στον πλησίον, γιατί δύναται αγόγγυστα να σηκώνει τον Σταυρό του με ανοχή και υπομονή. Μέσα σε αυτή την αγιοπνευματική καρτερία γίνεται ειρηνοποιό πρόσωπο στην κοινωνία με κάθε αδελφό. Ουσιαστικά έτσι εμπνέοντας αρετές, θεραπεύει.

Ο έχων διάκριση γνωρίζει αν θα μιλήσει, τι θα πει, πότε θα μιλήσει, γιατί θα μιλήσει και πόσο θα πει [2]. Παράλληλα είναι ο καλύτερος γνώστης της σιωπής [3] που απορρέει από την κατά Θεόν ησυχία την οποία βιώνει [4]. Η σιωπή είναι σε πολλές περιπτώσεις αγία, αν περπατά στα χνάρια της σιωπής που περπάτησε ο λόγος του Χριστού πριν το πάθος: «ο δε εσιώπα και ουδέν απεκρίνατο» [5]. Από αυτά είναι κατανοητό πως η διάκριση στην σύστασή της αποτελεί, εν Αγίω Πνεύματι, το αντιστάθμισμα ανάμεσα στο λόγο και στη σιωπή [6].

Η διάκριση παρουσιάζεται μόνο με το παράδειγμα του ανθρώπου που αξιώνεται αυτής της αγιοπνευματικής ευλογίας. Διεγείρει δε, την ψυχή του πλησίον αδελφού μόνο για το αγαθό, χωρίς να φορτώνει τον αδύνατο με φορτίο δυσβάσταχτο. Αποδεικνύει τον άνθρωπο σεμνό, χαμογελαστό, με μετρημένη την διάθεση για αστεία. Η διάκριση φαίνεται στον ευπροσήγορο λόγο για τον συνάνθρωπο, στην ζεστή ματιά, στον ιλαρό λόγο, στην αγάπη που αγαπά με τα χέρια πίσω. Σε αυτό το περιβάλλον ο άνθρωπος βιώνει την αλήθεια αποδιώχνοντας κάθε ίχνος ψεύδους από την ζωή του [7].Έτσι, γεννά την ειρήνη, την αγάπη, την ελπίδα, το φως, την χαρά και κυρίως την κοινωνία με τον πλησίον αδελφό και το Θεό, έχοντας αποβάλλει κάθε καρπό υπερηφάνειας που αποδιώχνει τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος από την ζωή του ανθρώπου [8].

Η απουσία διάκρισης γεννά την υπερβολή, τον φανατισμό, την ένοχη σιωπή, την άδικη κατάκριση [9], την φοβική άταχτη οπισθοχώρηση από το δρόμο που άγει στην Βασιλεία του Θεού, την δειλία, την βραδύτητα του πνεύματος, την εμμονή, την στείρα και μη καρποφόρα ζωή, ουσιαστικά γεννά την μνησικακία προς τον συνάνθρωπο και το Θεό [10]. Στην ουσία δηλαδή στερεί στον ανθρώπινο νου και στην ανθρώπινη φύση την σωφροσύνη [11].

Η πνευματική ζωή δεν οικοδομείται σε συνταγές εύκολες και άμοχθες. Δεν υπάρχουν μαγικά ξόρκια για την απόκτηση πνευματικότητας εν Χριστώ και κατά Χριστώ. Στην ζωή του Χριστιανού δεν λύνονται αμέσως όλα τα προβλήματα χωρίς προσωπικό κόστος. Ακόμα, δεν είναι εφικτή η μαρτυρία της πίστης στον Χριστό χωρίς το κόστος της ομολογίας. Αυτό διδάσκουν οι Πατέρες και σε αυτό πρέπει να στεκόμαστε, περπατώντας με διάκριση, μέσα από επίπονο και επίμονο αγώνα, στην κατά Θεόν τελείωση. Ακηδία και κατά Θεόν προκοπή δεν πορεύονται ποτέ μαζί [12]. Κάθε προσπάθεια οικοδόμησης της πνευματικής ζωής σε συνταγές δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από εγωκεντρικές συμπεριφορές άρρωστης υπερηφάνειας του ατόμου [13].
[Συνεχίζεται]

[1] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Εικοστός Έκτος, Περί διακρίσεως, PG 88,1013, «Διάκρισίς εστιν εν μεν τοις εισαγομένοις, η των καθ  ἑαυτοὺς αληθής επίγνωσις· εν τοις δε μέσοις η το κυρίως αγαθόν εκ του φυσικού, και του εναντίου απταίστως διακρίνουσα νοερά αίσθησις· εν τοις δε τελείοις, η δια θείας ελλάμψεως ενυπάρχουσα γνώσις, ήτις και τα εν άλλοις σκοτεινώς ενυπάρχοντα τω εαυτής λύχνω καταφωτίζειν ισχύουσα.Η τάχα καθολικώς τούτο και έστι, και γνωρίζεται διάκρισις, η του θείου θελήματος ασφαλής κατάληψις εν παντί καιρώ, και τόπω, και πράγματι, ήτις ενυπάρχει μόνοις τοις καθαροίς τη καρδία, και τω σώματι, και τω στόματι.».

[2] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Ενδέκατος, Περί πολυλογίας και σιωπή, PG 88, 852, «Πολυλογία εστί κενοδοξίας καθέδρα, δι  ἧς εαυτήν εμφανίζειν και αναπομπεύειν πέφυκε. Πολυλογία εστίν αγνωσίας τεκμήριον, καταλαλιάς θύρα, ευτραπελίας χειραγωγός, ψεύδους υπουργός, κατανύξεως διάλυσις, ακηδίας κλήτωρ, ύπνου πρόδρομος, συννοίας σκορπισμός, φυλακής αφανισμός, θέρμης ψυχρηστήριον [ψυκτήριον, al. ψυχριστήριον], προσευχής αμαύρωσις.».

[3] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Ενδέκατος, Περί πολυλογίας και σιωπής, PG 88, 852, «σιωπή εν γνώσει· μήτηρ προσευχής, αιχμαλωσίας ανάκλησις, πυρός φυλακή, λογισμών επίσκοπος, σκοπός πολεμίων, πένθους δεσμωτήριον, δακρύων φίλη, θανάτου μνήμης εργάτης, κολάσεως ζωγράφος, κρίσεως φιλοπράγμων, αδημονίας υπουργός, παρρησίας έχθρα, ησυχίας σύζυγος, φιλοδιδασκαλίας αντίπαλος, γνώσεως προσθήκη, θεωρημάτων δημιουργός, αφανής προκοπή, λεληθυία ανάβασις. Ο επιγνούς παραπτώματα, εκράτησε γλώσσης· ο δε πολύλογος ούπω επέγνω εαυτόν ως δει. Ο σιωπής φίλος προσεγγίζει Θεώ, και λεληθότως συνομιλών φωτίζεται παρά του Θεού. Ιησού σιωπή ενέτρεψε Πιλάτον, και ανδρός ησυχία φωνής κατήργησε κενοδοξίαν.»

[4] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Ενδέκατος, Περί πολυλογίας και σιωπής, PG 88, 852-853, «Ο αγαπήσας ησυχίαν, απέκλεισε στόμα, ο δε χαίρων ταις προόδοις, υπό του πάθους εκ της κέλλης διώκεται. Ο γνους οσμήν πυρός υψίστου, ως μέλισσα καπνόν, ανθρώπων φεύγει σύνοδον· την μεν γαρ ο καπνός διώκει· τω δε ανθρώπων σύνοδος αντιπράττει. Ολίγων λίαν το ύδωρ άφρακτον κωλύειν· ολιγωτέρων δε στόμα ακρατές δαμάσαι.»

[5]  Μρκ. 14,61.

[6] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος ‘Ογδοος, Περί αοργησίας και πραότητος, PG 88, 828, «Αρχή μεν αοργησίας, σιωπή χειλέων εν ταραχή καρδίας· μεσότης δε σιωπή λογισμών εν ψιλή ταραχή ψυχής· τέλος δε πεπηγμένη γαλήνη εν πνοή ανέμων ακαθάρτων. Οργή εστιν υπόμνησις κεκρυμμένου μίσους, ήγουν μνησικακίας.».

[7] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Δωδέκατος, Περί ψεύδους, PG 88,853-854, «Γέννημα μεν σιδήρου και λίθου πυρ· γέννημα δε πολυλογίας και ευτραπελίας ψεύδος. Ψεύδός εστιν αγάπης αφανισμός· επιορκία δε Θεού άρνησις. Μηδείς των ευφρονούντων μικράν τινα την του ψεύδους αμαρτίαν είναι υπονοήσει· φοβερά γαρ υπέρ πάντα αποφάσει κατά τούτου το πανάγιον Πνεύμα εχρήσατο. Ει απολείς πάντας τους λαλούντας το ψεύδος, ως φησιν ο Δαυίδ προς τον Θεόν, τι λοιπόν πείσονται οι μεθ’ όρκων το ψεύδος συρράπτοντες; Είδόν τινας επί ψεύδει σεμνυνομένους, και δι’ ευτραπελίας, και αργολογίας γελοία εξυφαίνοντας· και τα των προσακροωμένων πένθη ελεεινώς εξαφανίζοντας»

[8] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Εικοστός Δεύτερος, Περί υπερηφανείας, PG 88,965, «Υπερηφανία εστί Θεού άρνησις, δαιμόνων εύρημα, εξουδένωσις ανθρώπων, κατακρίσεως μήτηρ, επαίνων απόγονος, ακαρπίας τεκμήριον, βοηθείας Θεού φυγαδευτήριον, εκστάσεως πρόδρομος, πτωμάτων πρόξενος, επιληψίας υπόθεσις, θυμού πηγή, υποκρίσεως θύρα, δαιμόνων στήριγμα, αμαρτημάτων φύλαξ, ασπλαγχνίας πρόξενος, συμπαθείας άγνοια, λογοθέτης πικρός, δικαστής απάνθρωπος, Θεού αντίπαλος, βλασφημίας ρίζα, αρχή υπερηφανίας».

[9] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Δέκατος, Περί καταλαλιάς, PG 88, 845, «Καταλαλιά εστιν αποκύημα μίσους· λεπτή νόσος, παχεία, κεκρυμμένη και λανθάνουσα βδέλλα, αγάπης εκδαπανώσα και εξαφανίζουσα αίμα· αγάπης υπόκρισις· καρδίας ρύπου και βάρους πρόξενος· αφανισμός αγνείας.»

[10] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Ένατος Περί μνησικακίας, PG 88, 840, «Μνησικακία εστί θυμού κατάληξις, αμαρτημάτων φύλαξ, δικαιοσύνης μίσος, αρετών απώλεια, ιός ψυχής, σκώληξ νοός, προσευχής αισχύνη, δεήσεως εκκοπή· αγάπης αλλοτρίωσις, ψυχής ήλος πεπηγώς, ανώδυνος αίσθησις εν ηδύτητι πικρίας αγαπωμένη, διηνεκής αμαρτία, άϋπνος παρανομία, κάθωρος κακία.Εν και τούτο σκοτεινόν, και αηδές πάθος, λέγω δη το της μνησικακίας των γεννωμένων και ου γεννώντων, η και γεννώντων καθέστηκεν· όθεν περί αυτού ου πλείστα λέγειν βουλόμεθα.»

[11]Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Δέκατος Πέμπτος, Περί αγνείας, PG 88,880, «Σωφροσύνη εστίν καθολική πασών των αρετών επωνυμία. Σώφρων εστίν ο εν αυτοίς τοις ύπνοις μηδεμίαν κίνησιν της προσούσης αυτώ καταστάσεως αισθόμενος· σώφρων εστίν, ο τελείαν αναισθησίαν επί διαφορά σωμάτων δια παντός κτησάμενος. Ούτος (881.) κανών και όρος της τελείας και πανάγνου αγνείας, το ωσαύτως επ’  εμψύχοις τε και αψύχοις, λογικοίς τε και αλόγοις διακείσθαι.».

[12] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Δέκατος Τρίτος, Περί ακηδίας, PG 88,857,  «Ακηδία εστί πάρεσις ψυχής, και νοός έκλυσις, ολιγωρία ασκήσεως, μίσος του επαγγέλματος, κοσμικών μακαρίστρια, Θεού διαβλήτωρ, ως ασπλάγχνου και αφιλανθρώπου, ατονία ψαλμωδίας, εν προσευχή ασθενούσα, εν διακονία σιδηρά, εν εργοχείρω άοκνος, εν υπακοή δόκιμος».

[13] Ιωάννου του Σιναΐτου, Ουρανόδρομος Κλίμαξ, Λόγος Εικοστός Δεύτερος, Περί υπερηφανείας, PG 88, 965, «Υπερηφανία εστί πλούτου και ιδρώτων απώλεια· εκέκραξαν, και ουκ ην ο σώζων, πάντως, ότι μεθ’ υπερηφανίας· εκέκραξαν προς Κύριον, και ουκ εισήκουσεν αυτών, πάντως, ότι τας αιτίας καθ’  ων ηύχοντο, ουκ απέκοπτον.».

ΠΗΓΗ/Μεταφορά

Οι Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ

Ο βασιλιάς Δαυίδ ήταν και εξαιρετικός δεξιοτέχνης μουσικός. (μάλιστα εφηύρε και κατασκεύασε όργανα για λατρευτική χρήση) Επιδέξιος κιθαρωδός, ψαλμωδός και ποιητής, απολάμβανε να γράφει και να ψάλλει ύμνους δοξολογίας για τον Θεό, τον Θεό που τόσο αγαπούσε και λάτρευε και Του ήταν αφοσιωμένος με όλη την ψυχή και την καρδιά του. Συνέθεσε, λοιπόν, ύμνους - Ψαλμούς.

Οἱ ψαλμοί, ἕνα θεόπνευστο βιβλίο γιά ὅλες τίς περιπτώσεις τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
Οἱ ψαλμοί εἶναι ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἕνας ἁγιορείτης Γέροντας κρατώντας τό ψαλτήρι ἔλεγε:"Ὁ Θεός ἔσκυψε καί εἶπε στό παιδί του τόν Δαβίδ αὐτά πού θέλει ν' ἀκούη"!

"Τά νοήματα τῶν ψαλμῶν ἀθόρυβα ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ τά ἀποτυπώνει στά πιό βαθειά ἱερά βάθη τῆς καρδιᾶς. Ἔτσι ἡ καρδιά φωτίζεται καί μέ τή σειρά της θερμαίνει πνευματικά τό συναίσθημα, τή λογική καί τή θέληση, ἐνῶ παράλληλα ἐπηρεάζει θετικά τίς σχέσεις μέ τόν Θεό καί μέ τόν ἔξω κόσμο. Γι' αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας, φιλάνθρωπα σκεπτόμενη, περιέλαβε τούς ψαλμούς στίς καθημερινές προσευχές.
(στίς Ἱ. Μονές μέσα στή ροή τῶν ἀκολουθιῶν σ' ὅλη τήν διάρκεια τοῦ ἡμερονυκτίου, διαβάζονται περίπου ἑξήντα ψαλμοί)

Ἀνάλογα μέ τή θεολογική τους σύσταση καί τή θεολογική τους ἰδιομορφία διακρίνονται γενικά σέ δοξολογικούς, εὐχαριστίας, πένθους, μετανοίας, διδακτικούς, μεσσιακούς καί ἐσχατολικούς. Κέντρο τους εἶναι ὁ Ἅγιος Θεός, ἐνῶ στό φωτεινό ὁρίζοντα τῆς περιφερείας τους "ὁ ἄνθρωπος εἶναι κατενώπιον τοῦ Θεοῦ".

Σάν γλυκύς συνοδοιπόρος, γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, τοῦ ἀνθρωπίνου βίου ὁ προφήτης Δαβίδ βρίσκεται σέ ὅλους τούς δρόμους τῆς ζωῆς καί ἀναστρέφεται πρόσφορα μέ ὅλες τίς πνευματικές ἡλικίες καί εἶναι κοντά σέ κάθε παράταξη πού προκόβει. Παίζει μέ ὅσους νηπιάζουν, ὅπως θέλει ὁ Θεός, μέ τούς ἄνδρες συναγωνίζεται, παιδαγωγεῖ τή νεότητα, ὑποστηρίζει τά γηρατειά, γίνεται στούς πάντες τά πάντα. Γίνεται τό ὅπλο τῶν στρατιωτῶν, ὁ προπονητής τῶν ἀθλητῶν, ἡ παλαίστρα ὅσων γυμνάζονται, τό στεφάνι τῶν νικητῶν, ἡ χαρά τοῦ τραπεζιοῦ, ἡ παρηγοριά στίς κηδεῖες. Δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπό τή ζωή μας πού νά εἶναι ἀμέτοχο ἀπό αὐτή τή χάρη".

Ὁ Μ. Βασίλειος λέγει ὅτι:" Ὁ ψαλμός ἀποκοιμίζει τήν ἀγριότητα τῆς ψυχῆς......εἶναι γαλήνη τῶν ψυχῶν μας· μᾶς δίδει ὡσάν ἕνα βραβεῖον τήν εἰρήνην, μέ τό νά καθησυχάζη τήν ταραχήν καί τά κύματα τῶν λογισμῶν μας. Διότι καταπραΰνη τόν θυμόν τῆς ψυχῆς καί χαλιναγωγεῖ τήν πρός τήν ἀσωτίαν καί ἀκολασίαν κλίσιν τοῦ ἀνθρώπου....Ὁ Ψαλμός εἶναι συμβοηθός τῆς φιλίας, ἕνωσις τῶν χωρισμένων, μέσον πρός συμφιλίωσιν τῶν ἐχθρευομένων. Μᾶς δίδει καί τό μέγιστον ἀπό ὅλα τά ἀγαθά, μᾶς δίδει τήν ἀγάπην. Διώκει τούς δαίμονας καί προσκαλεῖ τήν βοήθειαν τῶν Ἀγγέλων. Εἶναι ὅπλον ἐναντίον τῶν νυκτερινῶν φόβων μας καί ἀνάπαυσις ἀπό τούς ἡμερινούς κόπους".

Ὁ κάθε ψαλμός διαπραγματεύεται πολλά θέματα καί ἐκτός αὐτοῦ μέσα του "κρύβει" καί τήν πνευματική ἑρμηνεία ἀναγωγική (ἀπό τά ὁρατά σέ ἀνεβάζει στά πνευματικά).

Ὁ μακαριστός γέροντας Παΐσιος ἔλεγε γιά τούς ψαλμούς: "Εὐλογημένη ψυχή, τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο στό Θεό. Ζήτα του μέ εὐγένεια αὐτό πού θέλεις. Ἐάν δυσκολεύεσαι, διάβασε τούς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Θά δῆς ἐκεῖνος μέ τί τρόπο ζητοῦσε ἀπό τό Θεό καί ἐλάμβανε αὐτό πού ποθοῦσε". "Ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπό τό Χριστό, στεροῦνται τόν θεῖο φωτισμό, γιατί ἄφησαν τό προσήλιο σάν τούς ἀνοήτους καί πηγαίνουν στό ἀνήλιο....Βλέπετε τό Ψαλτήρι πού εἶναι γραμμένο μέ θεῖο φωτισμό, τί βαθειά νοήματα ἔχει! Μάζεψε, ἄν θέλης ὅλους τούς θεολόγους, ὅλους τούς φιλολόγους, καί θά δῆς ὅτι ἕναν ψαλμό μέ τέτοιο βάθος δέν μποροῦν νά φτιάξουν! Ἐνῶ ὁ Δαβίδ ἦταν ἀγράμματος, ἀλλά βλέπεις καθαρά πῶς τόν ὁδηγοῦσε τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ".

"Πῆγε κάποιος οἰκογενειάρχης στόν Γέροντα καί τοῦ εἶπε γιά τίς κτηματικές ἀδικίες πού ἔγιναν εἰς βάρος του.:" Ἐγώ δέν στενοχωριέμαι γιά τήν ἀδικία γιατί δαβάζω τό Ψαλτήρι. Ἕνα Κάθισμα τό ἀπόγευμα καί δυό Καθίσματα πρίν ξημερώση. Σχεδόν τό ἔμαθα ἀπ' ἔξω. Κανένας Ψαλμός δέν λέει ὅτι οἱ ἄδικοι ἔκαναν προκοπή. Ἐνῶ τούς δικαίους τούς σκέφτεται ὁ Θεός. Ἐγώ Πάτερ μου δέν λυπᾶμαι τά κτήματα πού ἔχασα, ἀλλά λυπᾶμαι τά ἀδέλφια μου πού χάνουν τήν ψυχή τους".

Ὁ δέ Γέροντας Πορφύριος σέ ἐρώτηση ἑνός συνομιλητή του τί κάνει τίς νύκτες, ἀπάντησε:"Διαβάζω τούς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ, ἀλλά μέ πίστη στό νόημα τῶν λέξεων πού διαβάζω. Πῶς νά στό πῶ, ἔχουν δύναμη οἱ ψαλμοί, πολύ μεγάλη δύναμη, γιατί γράφτηκαν μέ πολλά δάκρυα καί πολλή ταπείνωση. Τέτοια ταπεί-νωση, πού ὁ ἴδιος ὁ Θεός εἶπε: "βρῆκα ἀνάπαυση μόνο στήν καρδιά τοῦ Δαβίδ".

Γιά τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν ἔλεγε ὁ Γέροντας:
"Ἡ μητέρα πρέπει νά προσεύχεται πολύ κατά τήν περίοδο τῆς κυήσεως καί ν' ἀγαπάη τό ἔμβρυο, νά χαϊδεύη τήν κοιλιά της, νά διαβάζη ψαλμούς, νά ψάλλη τροπάρια νά ζῆ ζωή ἁγία".

Γιά τήν μεγάλη πνευματική ἀξία τῶν ψαλμῶν ὁ ἀναγνώστης θά τό διαπιστώση ὅταν τούς μελετᾶ μέ ταπείνωση.

ΟΙ ΨΑΛΜΟΙ:

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 001 - 010  25/06

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 011 - 020  29/06

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 021 - 030    8/07

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 031 - 040  10/07

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 041 - 050  14/07

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 051 - 060  24/07

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 061 - 070  28/07

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 071 - 080  31/07

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 081 - 090    3/08

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 091 - 100    6/08

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 101 - 110  18/08

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 111 - 120  19/08

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 121 - 130  26/08

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 131 - 140    1/09

Ψαλμοί του προφήτου και Βασιλέως Δαυίδ 141 - 150    2/09

πηγή

Τά ἐπικοινωνιακά τρύκ τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῶν παγκοσμιοποιητῶν!

Τά ἐπικοινωνιακά τρύκ 
τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῶν παγκοσμιοποιητῶν!

Λυπηρόν, μετά ἀπό ὅλα τά ἀντίχριστα, τά ἀπάνθρωπα καί τά παράλογα πού συμβαίνουν παγκοσμίως, νά ὑπάρχουν ἀκόμα πολλοί ἄνθρωποι, πού ὅταν ἀκοῦνε γιά τή Νέα Τάξη Πραγμάτων, τήν Παγκοσμιοποίηση καί τά Σχέδια ἐξουσιασμοῦ καί ὑποταγῆς τῆς ἀνθρωπότητας, μειδιοῦν ἤ χλευάζουν ἤ δυσπιστοῦν!

Ὅλα αὐτά τά θεωροῦν "συνωμοσιολογία" τῆς ζωηρῆς φαντασίας κάποιων φονταμεταλιστῶν, ἐθνικιστῶν καί "θεουσῶν"!

Προφανῶς δέν παρακολουθοῦν προσεχτικά τά τεκταινόμενα παγκοσμίως, στή χώρα τους, γύρω τους, ἀκόμη καί στήν ἴδια τήν ζωή τους!

Πλάι στήν κατευθυνόμενη-παραπλανητικήπληροφόρηση πού ἔχουν, προστίθενται ἡ ἀδιαφορία τους καί ἡ ἄγνοιά τους! Μά πάνω ἀπ' ὅλα, τόσο σέ αὐτούς, ὅσο καί στούς περισσότερους ἀνθρώπους αὐτοῦ τοῦ πλανήτη, λείπει ἀπό τίς ψυχές κι ἀπό τίς ζωές τους, τό φῶς τοῦ Χριστοῦ! Τό μόνο πού διαλύει πᾶν ψεῦδος καί πᾶν σκότος! Τό μόνο πού δύναται νά μᾶς ἀποκαλύπτει στίς ὀρθές διαστάσεις ὅ,τι ἔχει γίνει, ὅ,τι γίνεται καί ὅ,τι θά γίνει, ἐν ἀσφαλείᾳ, ἀπλανῶς καί κυρίως πρός μετάνοιαν, διόρθωσιν καί αἰώνιον σωτηρίαν!

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὡς ὁ μόνος Ἀληθινός Θεόςκαί Σωτῆρας, ὡς τό Φῶς τό Ἀληθινόν καί ὡς Φιλάνθρωπος, φανερώνει ὅ,τι πρέπει νά γνωρίζουν τά παιδιά Του προκειμένου νά σωθοῦν.
Ἀρκεῖ νά Τόν πιστεύουμε καί νά Τόν ἀκολουθοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του, ὅπως μᾶς τίς παρέδωσε διαμέσου τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῆς Ἱερᾶς Παράδοσης.

Ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων δέν βαδίζει "στήν τύχη", ἀλλά βάσει σχεδίων καί μεθόδων!

Εἶναι ἀφελές νά νομίσει κανείς, πώς γίνονται κοινές προσπάθειες καί σύμπλευση Κυβερνήσεων γιά τήν ἐπίλυση "παγκόσμιων ζητημάτων" καί μέ ἀπώτερο σκοπό τήν ἐγκαθίδρυση Μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης, χωρίς πλάνο! Εἶναι γνωστό τοῖς πᾶσι, τό πόσες φορές πολιτικοί ἡγέτες διαφόρων χωρῶν καί ὀργανώσεων, δημόσια καί ἀπροκάλυπτα ἔκαναν καί συνεχίζουν νά κάνουν ἀνακοινώσεις, γιά τήν "ἀναγκαιότητα" Μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης! Τό γεγονός αὐτό ἀπό μόνο του, ἀποδεικνύει περίτρανα τό ποῦ "βαδίζουν" τήν ἀνθρωπότητα ( διάλυση ἐθνῶν, πολτοποίηση πολιτισμῶν, ὁμογενοποίηση θρησκειῶν, ὑποτίμηση γλωσσῶν, ρομποτοποίηση-τηλεκατεύθυνση συμπεριφορῶν κ.ο.κ.)...

Παρουσιάζουμε ἀμέσως παρακάτω, τίς σημαντικώτερες μεθόδους-τρύκ τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, γιά τήν ἐπιβολή τῆς Παγκόσμιας Δικτατορίας της καί Κυβέρνησης τοῦ Ἀντιχρίστου:

 

1. Ἔλεγχος τῶν Μ.Μ.Ε.-Παραπλάνηση: ἀλλοιώνουν τίς εἰδήσεις ἤ τίς ἀποκρύπτουν,  ὥστε νά ἐπηρρεάζουν μέ ψέμματα ἤ μέ "σκηνοθετημένες κατά τό δοκοῦν ἀλήθειες" τούς ἀνθρώπους. Μέ αὐτόν τόν τρόπο οἱ πολίτες δέν ἔχουν σωστή εἰκόνα τῶν καταστάσεων κι ἑπομένως, δέν ἀντιδροῦν ὑγειῶς ἤ πρεπόντως στά κακῶς κείμενα πού συμβαίνουν, ἀλλά ὑπόκεινται σέ "πλύση ἐγκεφάλου". Ἐπιπρόσθετα, ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν εἰδήσεων εἶναι ἀρνητική καί δηλητηριάζει συστηματικῶς τήν ψυχολογία τῶν ἀνθρώπων μέχρι νά τήν κουρελιάσει τελείως. Οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται ἀνίσχυροι μπροστά σέ τόση κακία καί ἀθλιότητα στήν κοινωνία τους καί στόν κόσμο πού ζοῦνε! Τό καλό...ὄντως παραδόξως ἀποκρύπτεται ἤ νανοποιεῖται-μηδενοποιεῖται ἀκόμη καί σάν "εἴδηση"!

2. Καλλιέργεια καί διασπορά τῆς διαφθορᾶς: χρησιμοποιοῦν κάθε τέχνασμα, προκειμένου νά διαφθείρουν τό ἦθος τῶν ἀνθρώπων. Μολύνουν μέ ἀνηθικότητες καί ἀνισόρροπα "ἰδεώδη" τά μυαλά καί τόν τρόπο ζωῆς τῶν ἀνθρώπων καί τούς βομβαρδίζουν μέ αὐτά συνεχῶς μέσα ἀπό τά θεάματα ( θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση, διαφημιστικές ἀφίσσες ), ἀναγνώσματα ( βιβλία, περιοδικά, ἐφημερίδες, ἔντυπα ), ἀκούσματα ( ραδιόφωνο, μουσική ), τά ὁποῖα εἶναι κοινά γιά ὅλους. Σημειωτέον ὅτι αὐτό τό τρύκ εἶναι ἰδιαίτερα ἀποτελεσματικό, διότι:
πρῶτον: ἀπευθείνεται καί ἐπηρρεάζει ταυτόχρονα μεγάλες ἀνθρώπινες μάζες καί
δεύτερον: δρᾶ πιό ὔπουλα καί καμουφλαρισμένα μέσα ἀπό τήν εὐχαρίστη-διασκέδαση (καί ὄχι ψυχαγωγία)-χαλάρωση, ὁπότε περνᾶ εὔκολα στήν ἀνθρώπινη νοοτροπία. 
Μέ τά ἄνωθι μέσα, προσπαθοῦν νά διαμορφώσουν:

• ἄβουλα καταναλωτικά ὄντα-μαριονέτες πού δέν θά ἀντιδροῦν ὐγειῶς, ἀλλά θά τούς ἐνδιαφέρει ὅπως τά ἄλογα ζῶα τό τί θά φᾶνε, τί θά πιοῦνε, πῶς θά διασκεδάσουν καί πῶς θά βολεύονται οἱ ὑλικές καί χαμερπεῖς ἀνάγκες τους!

• ἀνήθικα ὄντα, πού θά ἀγαποῦν τά πάθη, τό σκότος καί τό ἀντίχριστο "ρεῦμα καί πνεῦμα τῆς ἐποχῆς ", ὄπως καί οἱ χειραγωγοί τους παγκοσμιοποιηταί.  Διεφθαρμένα ὄντα πού δέν θά ἔχουν λόγο νά ἀντιδροῦν, ἀλλά ἀντίθετα θά συμπλέουν καί θά συμπορεύονται μαζί μέ τούς νεοεποχίτες πρός τήν ἀπώλεια, νομίζοντας πλανεμένα πώς προοδεύουν, πώς ἐξουσιάζουν τίς ἀποφάσεις καί τίς ζωές τους καί πώς ζοῦνε δίκαια καί ἀποδεχτῶς ἐλεύθερα,  ἐνῶ ζοῦνε ἀσώτως καί βουτηγμένα στήν ἀδικία (βλέπε ὁμοφυλόφιλους καί gay-pride festivals γιά παράδειγμα)!

3. Ἀποχριστιανοποίηση-πολτοποίηση θρησκειῶν (οἰκουμενισμός) καί παράλληλα διάλυση-παραμόρφωση τῆς παιδείας:  ὁ Χριστιανισμός κι ὄ,τι ἔχει σχέση μέ τόν Ἀληθινό Θεό, μεθοδευμένα καί συστηματικά ἀπαξιώνεται, διασύρεται, διαστρεβλώνεται, περιθωριοποιεῖται, παραγράφεται, διαγράφεται ἤ πολτοποιεῖται μέ κάθε καρυδιᾶς καρύδι παραθρησκεία καί αἵρεση, ὥστε νά ἀποχρωματιστεῖ-ἀποδυναμωθεῖ καί μαζί μ' αὐτόν νά ἀπενεργοποιηθοῦν καί οἱ πιστοί του, οἱ ὁποῖοι παρεμπιπτόντως "ὑψώνουν τήν κεφαλήν τους" στά σχέδιά τους! Πρέπει εἴτε νά ἀποκοπεῖ, εἴτε νά σκύψει αὐτή ἡ κεφαλή (βλέπε Συρία)!

Παράλληλα, ἡ σωστή παιδεία βάλλεται παντοιοτρόπως. Ἐκτός ἀπό τήν ἔλλειψη ὑλικοτεχνολογικῆς ὑποδομῆς καί ἐπαρκοῦς οἰκονομικῆς ἐπένδυσης σέ αὐτήν,  οἱ μαθητές  δέν μορφώνονται ἀλλά παραμορφώνονται: 

• εἴτε γιατί ἀποσύρεται ἀπαραίτητη καί ὠφέλιμη ὕλη ἀπό μαθήματα (θρησκευτικά, ἱστορία κλπ) κι ἔτσι ξερριζώνεται τεχνηέντως ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τήν Ὀρθοδοξία, τήν πατρίδα καί τίς ἐθνικές ρίζες, τήν οἰκογένεια καί κάθε ἀξία πού δυναμώνει τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου καί διαμορφώνει ἦθος, 
•  εἴτε γιατί προστίθεται ψυχοβλαβής ὕλη σέ μαθήματα (γιόγκα στή γυμναστική, αἱρεσιολογία στά θρησκευτικά, τουρκοφιλία στήν ἱστορία, ἀπαράδεκτα-ἀποβλακωτικά κείμενα στά Νέα Ἑλληνικά, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση-διαφθορά κλπ). Ἔτσι, ὄχι μόνο δέν μορφώνονται σωστά κι ἐπαρκῶς οἱ μαθητές, ἀλλά ταυτόχρονα διαφθείρονται καί μυοῦνται στή Νέα Ἐποχή πλαγίῳ τρόπῳ! Μ' ἔνα σμπάρο...δυό τρυγώνια!

Οἱ ἄνθρωποι δίχως Ἀληθινό Θεό καί δίχως σωστή παιδεία, θά γίνουν μία ἀποδυναμωμένη, ἀνισόρροπη κι εὔπλαστη ἀνθρωπομάζα στά χέρια τῶν ἀνθρωποκτόνων παγκοσμιοποιητῶν, πού θά τῆς δίνουν ὅ,τι σχῆμα θέλουν!

4. Οἱ "ἡμέτεροί" τους στίς κατάλληλες θέσεις: "φυτεύουν" τρεῖς κατηγορίες ἀνθρώπων σέ θέσεις-κλειδιά στίς κοινωνίες. Συγκεκριμένα:

1. δικά τους πρόσωπα μέ τίς ἴδιες ἀντιλήψεις (μυημένους σέ στοές καί ἀποκρυφιστικές τελετές) ἤ 
2. πρόσωπα-ὄργανά τους πού τά ἐξαγοράζουν καί τά καθοδηγοῦν μέ μικρά ἀνταλλάγματα (π.χ. χρηματικά, ἐργασιακά κλπ.) ἤ 
3. πρόσωπα πού τά ἐξαπατοῦν ἐν ἀγνοίᾳ τους καί τά ἐκμεταλλεύονται γιά ὅσο διάστημα τούς εἶναι χρήσιμα καί τά ὁποῖα "ἀποσύρουν", εἴτε ὅταν αὐτά ἀφυπνιστοῦν καί δέν συνεργάζονται πλέον, εἴτε ὅταν δέν τά ἔχουν πιά ἀνάγκη.

Τέτοια πρόσωπα εἶναι κατ' ἐξοχήν πολιτικοί, ἀλλά καί δημοσιογράφοι, ἐπιστήμονες, θρησκευτικοί ἡγέτες, τραπεζίτες, δικαστές,  κλπ. Ἐν ὀλίγοις, οἱ "ἡμέτεροι" εἶναιἐπιφανῆ συνήθως πρόσωπα μέ ἐξουσία στά χέρια τους, γιά νά περνοῦν στίς κοινωνίες τούς κανόνες καί τούς νόμους τῶν παγκοσμιοποιητῶν καί γιά νά ἀσκοῦν ἐπιρροή στίς γνῶμες τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων πού τά ὑπολείπτονται λόγῳ θέσης καί δύναμης!

5. Ἀντιπερισπασμός:

Ἐπειδή τό πρῶτο, τό δεύτερο καί τό τρίτο τρύκ βρίσκουν ἐνίοτε ἀντίσταση ἀπό χριστιανούς πιστούς καί ἀπό ἀνθρώπους μέ βαθειά ριζωμένο μέσα τους τό αἴσθημα τοῦ δικαίου καί τοῦ ἤθους κι ἐπειδή τό τέταρτο τρύκ ἀφορᾶ λίγους καί ὄχι τήν ἀνθρώπινη πλειοψηφία, καταφεύγουν σέ ἄλλη μέθοδο:«κατασκευάζουν» προβλήματα. Αὐτά τά προβλήματα λειτουργοῦν ὡςἀντιπερισπασμός, ὥστε νά μήν ὑπάρχει χρόνος καί κουράγιο γιά ἀντίσταση - ἀντίδραση στά πραγματικά προβλήματα πού εἶναι βαθειά πνευματικά καί σωτηριολογικά (βλέπε γιά παράδειγμα τήν οἰκονομική κρίση πού δημιουργεῖ θέμα ἐπιβίωσης, ἤ τίς πολλές ὦρες δουλειᾶς-δουλείας ἄρα τήν διάλυση τῆς οἰκογένειας κ.ἄ.)! Ποῦ χρόνος καί ὄρεξη γιά σωτηρία καί ἀφύπνιση...

6. Διπλός ἀντιπερισπασμός: εἶναι ἕνας πιο ἐξειδικευμένος ἀντιπερισπασμός, πού λειτουργεῖ ὡς ἑξῆς:

Ἐφαρμόζουν ἕνα σχέδιό τους. Ξεσηκώνονται λαϊκές ἀντιδράσεις. Ἀντί νά τίς καταστείλουν ἤ νά κάνουν πίσω, σπέρνουν παράλληλα κι ἄλλο σχέδιό τους, τραβώντας τήν προσοχή τοῦ κόσμου  ἀπό τό πρῶτο σχέδιο, ὁ ὁποῖος κόσμος τώρα τρέχει γιά νά βρεῖ λύση στό νεοεμφανισθέν πρόβλημα πού ἔχει νά ἀντιμετωπίσει.

Στό ἐντομεταξύ, οἱ νεοεποχίτες προχωροῦν ἀνενόχλητοι στήν ὑλοποίηση τοῦ πρώτου τους σχεδίου πού γιά λίγο ξεχάστηκε ἀπό τόν κόσμο. Οἱ ἴδιοι βέβαια δέν ξεχνοῦν τό δεύτερο σχέδιό τους. Θά προσπαθήσουν νά τό ὑλοποιήσουν κι αὐτό κάπου παρακάτω χρονικά, σπέρνοντας κατά τόν ἴδιο τρόπο ἕνα τρίτο πρόβλημα, πού ἐκ νέου θά τραβήξει παραπλανητικά τήν προσοχή ἀπό τό δεύτερο κ.ο.κ.! Στιγνή μέθοδος ἀλυσιδωτοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ!

7. Καταιγισμός ἀντιπερισπασμῶν: βάζουν σέ ἐφαρμογή πολλά σχέδιά τους ταυτόχρονα, ἐλπίζοντας ὅτι ἔτσι θά ἀποδιοργανώσουν τελείως τόν κόσμο, ὁ ὁποῖος δέν θά ξέρει γιά ποιό πρᾶγμα νά ἀντιδράσει πρῶτα! Μέ αὐτήν τήν στρατηγική μέθοδο ψυχολογικῆς χειραγώγησης, κοινωνικῆς ἐπίθεσης καί ἀποσυντονισμοῦ, στοχεύουν νά ἀπογοητεύσουν τόν κόσμο καί νά τόν κάνουν νά πιστέψει πώς εἶναι ἀνίσχυρος, πώς κάθε προσπάθεια ἀντίδρασης θά ἀποβεῖ μάταιη, ἄρα: "παραδινόμαστε στήν τύχη μας μοιρολατρικά" μέ τά χέρια ψηλά καί ἄπραγοι!

8. Ὑπνωτισμός: τόν ἐφαρμόζουν μέ δύο τρόπους:

α) «Ταΐζουν» τόν κόσμο μέ πράγματα πού τόν ἀποβλακώνουν. Ἄν ὁ κόσμος «τσιμπήσει τό δόλωμα», μένει «ἀπενεργοποιημένος» στήν λατρεία τοῦ  καναπέ. Δηλαδή ἐφαρμόζουν τό πρῶτο καί τό δεύτερο τρύκ μέ πιό ἐντατικοποιημένη λειτουργία, τόσο ὅσον ἀφορᾶ στήν χρονική συχνότητα, ὅσο καί στήν τεχνολογική ἀρτιότητα κατά τήν ἐφαρμογή. Ἄν δέν τό γνωρίζετε γιά παράδειγμα, ὑπάρχουν τεχνολογικές μέθοδοι γιά νά δείχνεις εἰκόνες ἤ νά προβάλλεις ἀκούσματα μέ "κρυφά" μηνύματα ( σέ εἰκόνα καί λόγο γραπτό ἤ ἠχητικό ), μέ ὅ,τι περιεχόμενο θέλει "ὁ σκηνοθέτης" τους. Αὐτά τά μηνύματα δέν μπορεῖ νά τά συλλάβει ὁ συνειδητός νοῦς γιατί περνῶνται ἀστραπιαῖα ἀπό τά μάτια ἤ τά αὐτιά τοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως, τά συλλαμβάνει ὁ ὑποσυνείδητος νοῦς κι ἐπηρρεάζεται ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἰδιαίτερα μάλιστα ἄν αὐτή ἡ πλύση ἐγκεφάλου συμβαίνει ἐπανειλλημένως!

β) Τέρπουν τόν κόσμο μέ διάφορα ὑλικά – κοσμικά πράγματα (εὐδαιμονία), γιά νά τόν κάνουν μαλθακό. Ὕστερα ἀπειλοῦν νά τοῦ τά στερήσουν ἤ τοῦ τά στεροῦν, προκειμένου νά  τόν κάνουν νά «ἐνδώσει» στά σχέδιά τους ἀμαχητί, μόνο καί μόνο για νά τά ἀποκτήσει πάλι. Μέ ἄλλα λόγια, δημιουργοῦν ἐπίπλαστες ἀνάγκες καί μ’ αὐτές ἀσκοῦν ἔμμεσο ἐκβιασμό στήν ἐλεύθερη βούληση τοῦ καθενός, προκειμένου νά τήν κατευθύνουν πρός τήν μεριά πού θέλουν! Φανταστεῖτε ἕνα ψάρι. Τοῦ πετᾶνε ἕνα νόστιμο δόλωμα γιά νά τοῦ ἀνοίξουν τήν ὄρεξη κι ὅταν συμβεῖ αὐτό, τοῦ τό στεροῦν ἀποτραβώντας το καί μετά τοῦ τό ξαναρίχνουν, μαζί βέβαια μέ τό κρυμμένο ἀγκίστρι, τό ὁποῖο σέ λίγο θά καρφωθεῖ στόν λαιμό τους. Κι ἔτσι, τό σέρνουν στό πιάτο τους! Δηλαδή μᾶς συμπεριφέρονται σάν ψάρια-ὑποψήφια θύματα!

Ἄν ἀγωνιστεῖς μπορεῖ καί νά χάσεις, ἄν δέν ἀγωνιστεῖς, εἶσαι ἤδη χαμένος! 
(Μπέρτολ Μπρέχτ)

9. Πειθαναγκασμός (α΄βαθμός ἄμεσης βίας): ὅταν ὅλα τά προηγούμενα ἕμμεσης βίας τρύκ βρίσκουν ἀντιστάσεις, ἐμπόδια καί ἐπιπλοκές, χρησιμοποιοῦνται πιά ἄμεσα κι ἐμφανῆ φόβητρα  γιά νά κάνουν τόν κόσμο νά σκύψει ὑποταγμένα τό κεφάλι. Τέτοια φόβητρα μπορεῖ νά εἶναι δυσβάσταχτοι φόροι, παράλογοι νόμοι, κάμερες παρακολούθησης, τσιπάκια καί τσιπαρισμένες κάρτες ἀπόλυτου ἐλέγχου καί ἄλλα σχετικά πού ἤδη ζοῦμε φανερά στίς μέρες μας, μέ σκοπό τήν συστηματική ἀποδυνάμωση, ὑποταγή, τήν ἀνασφάλεια καί τόν φόβο!

10. Ἐξολόθρευση (β΄βαθμός ἄμεσης καί τελικῆς βίας): τό τελικό τρύκ τῶν παγκοσμιοποιητῶν! Ὅταν τά πλήθη δέν ἐννοοῦν παρολ' ὅλ' αὐτά νά «καθίσουν φρόνιμα» καί νά ὑποκύψουν δουλικά στά σχέδιά τους, θά βάλουν μπρός τό «βαρύ πυροβολικό» τους. Τήν ἐξολόθρευση!

Τήν ἐφαρμόζουν μέ τρεῖς τρόπους, εἴτε ἀτομικά, εἴτε μαζικά:

α) ἀναίμακτα, ἀθόρυβα: { ψεκασμοί, μολυσμένα ἐμβόλια, ἐπικίνδυνα γενόσημα φάρμακα, κλωνοποιημένα τρόφιμα, τεχνητές «φυσικές» καταστροφές (βλέπε σύστημα H.A.A.R.P.), πανδημίες κλπ }. Νά "ἀδειάσουν τήν γωνιά" οἱ πολλοί, ἀνεξέλεγκτοι κι ἀνυπάκοοι ἀπό τόν πλανήτη καί παράλληλα, νά λάβουν ἕνα μήνυμα συνετίσεως οἱ ἐναπομείναντες, πρός γνώσιν καί συμμόρφωσιν στά νεοεποχίτικα ἐντάλματα......

β) διά τῆς νομικῆς ὁδοῦ, δηλαδή μέ νόμους πού μποροῦν νά σέ καθήσουν στό σκαμνί ἄν δέ συμμορφωθεῖς μέ τό σύστημα ( βλέπε τίς διώξεις καί τά προβλήματα τῶν ἀστυνομικῶν πού δέν παρέλαβαν τήν κάρτα τοῦ πολίτη γιά λόγους θρησκευτικῆς συνείδησης, ἤ τῶν χριστιανῶν πού δέν παρέλαβαν τόν Α.Μ.Κ.Α., βλέπε τό ἀντιρατσιστικό νομοσχέδιο πού ποινικοποιεῖ ἀκόμη καί τήν δημοκρατικά ἐκφραζόμενη γνώμη τοῦ καθενός μας κλπ )!

γ) μέ κατασκευασμένα τρομοκρατικά χτυπήματα καί πολέμους, δηλαδή μέ θάνατο! Ἐδῶ θά τολμούσαμε νά μιλήσουμε καί γιά δολοφονίες, ἀτομικές ἤ μαζικές, παράνομες ἤ "νομιμοποιημένες" μέ πλάγιους τρόπους!

Γρηγορεῖτε καί νήφετε ἐν Κυρίῳ καί ἐκφεύγετε ἐκ τῆς Αἰγύπτου τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων!

Μ.Σ. ἐκπ/κός

πηγή

Λέγε μου, πάτερ… πότε θα έλθει το τέλος του κόσμου;

Mια φορά συνάντησε ο Γέροντας (Κλεόπας) στο δάσος έναν άγιο Ερημίτη και τον ερώτησε:

- Λέγε μου, π ά τ ε ρ, πότε θα έλθη το τέλος του κόσμου;

Και ο όσιος Ησυχαστής στενάζοντας του είπε:


- Γνωρίζεις πότε θα ελθη το τέλος του κόσμου; Όταν δεν θα ύπάρχη δρόμος από την μια γειτονιά στην άλλη!

Δηλαδή, όταν θα έκλειψη η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. (σελ. 165)

Όταν προ ολίγων ετών οι άνθρωποι ήσαν ταραγμένοι ότι ο Αντίχριστος έρχεται, ότι θα έλθουν πόλεμοι και άλλα παρόμοια ο π. Κλεόπας τους έλεγε με δυνατή φωνή:

«Ο Πατήρ είναι στο τιμόνι!» Πάρτε και διαβάστε τους στίχους 10 -11 του ψαλμού 32:

«Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισμούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων, η δε βουλή του Κυρίου εις τον αιώνα μένει, λογισμοί της καρδίας αυτού εις γενεάν και γενεάν».

Κατόπιν τους ενεθάρρυνε λέγοντας:

«Μη ταράζεσθε και μη φοβείσθε, διότι δεν θα γίνει, όπως θέλουν αυτοί.

Ότι θέλουν αυτοί ας κάνουν!

Εσείς να μη φοβείσθε. Προσεύχεσθε και κάνετε το σημείο του Σταυρού με πίστη και θα φύγουν οι δαίμονες!» (σελ. 169)


…Μία φορά κάποια γυναίκα ερώτησε τον Γέροντα:

«Πάτερ, πώς ξέρετε κάθε τι πού θα συμβή; Και ο Γέροντας της απήντησε σύντομα:

«Η προσευχή σε ανεβάζει σε βαθμίδες γνώσεως. Όσο περισσότερο προσεύχεσαι, τόσο περισσότερα γνωρίζεις και ακόμη καλλίτερα είναι.

Μη φοβάσαι ποτέ κανέναν και για κανένα πράγμα. Μόνο προσεύχου!

Ο Θεός και η Μητέρα του σε βλέπουν και σε ακούνε!». (σελ. 184)

Άλλοτε έλεγε ό π. Κλεόπας: «Μάθετε να νηστεύετε διότι θα έλθει καιρός, που θα τρώτε μια πατάτα την εβδομάδα!». (σελ. 181)
Ένας πατήρ ερώτησε τον Γέροντα: «Τι θα γίνει Γέροντα, μετά την αναχώρησή σου προς τον Κύριο; Και εκείνος απήντησε:

«Θα έλθουν δυνατότερα κρύα και σκληρές παγωνιές». (σελ .184)

-Εδώ εννοεί βέβαια το πνευματικό κρύο, από την ενασχόληση όλων με τα γήινα, την
έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πνευματικά, και την μεγαλύτερη υποδούλωση στα πάθη.-

Λίγο πριν αναχωρήσει από τα επίγεια ο π. Κλεόπας, τον επισκέφθηκαν δύο γυναίκες από την Κοινότητα Ποϊάνα Τεΐου και πήραν την ευλογία του. Κατόπιν του εζήτησαν πνευματικό λόγο και εκείνος τους είπε:

«Εγώ πηγαίνω στον Κύριο τώρα, αλλά εσείς να περιμένετε δύσκολους καιρούς!» (σελ.184)
«Η ζωή και οι αγώνες του Γέροντος Κλεόπα, Ρουμάνου Ησυχαστού καί Διδασκάλου».
πηγή

Χριστόδουλος: «Μια ζωή αγάπης, ευθύνης και μαρτυρίου»

Του Αρχιμ. Επιφανίου Οικονόμου 

Ιεροκήρυκος Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος
  

Ήταν μόλις 35 ετών όταν η Εκκλησία της Ελλάδος τον ανεβίβασε στην Αρχιερωσύνη και τον κατέστησε Μητροπολίτη Δημητριάδος & Αλμυρού.

Εμπιστεύθηκε στους νεανικούς του ώμους τα όνειρα και τις προσδοκίες μιας Εκκλησίας που έβγαινε από μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της νεότερης ιστορίας της, αναζητώντας το νέο πνεύμα, τις καινούργιες ιδέες, τα χαρισματούχα πρόσωπα που θα την έκαναν και πάλι οικεία στους ανθρώπους, αγωνιστική, σύγχρονη, δυναμική.

Τον ανεβίβασε στο Επισκοπικό θρόνο αφού προηγουμένως είχε εκτιμήσει όλη την μοναστική και ιερατική του πορεία. Από τη Μονή του Οσίου Βαρλαάμ Μετεώρων, στην Κόρινθο για τη στρατιωτική θητεία. Μετά τη Νομική και Θεολογική Σχολή, στην Αθήνα για την ανάπτυξη ενός σπουδαίου πνευματικού και κοινωνικού έργου στην Παναγίτσα του Παλαιού Φαλήρου, εκεί όπου άρχισε να χτίζει το οικοδόμημα της ιερατικής προσωπικότητάς του, αποκαλύπτοντας παράλληλα τα μεγάλα πνευματικά δωρήματα που του χάρισε η αγάπη του Θεού.

Η ταυτόχρονη μοναστική του ζωή, ήταν η ασφαλής οδός, διά της οποίας δρομολογήθηκε η μελλοντική λαμπρή πορεία.

Από την στιγμή της εις Επίσκοπον χειροτονίας του, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, διήνυσε, μέχρι το τέλος της ζωής του, 34 χρόνια Αρχιερατικής διακονίας τα οποία χωρίζονται σε δύο περιόδους.

Η πρώτη περιλαμβάνει την 24χρονη διαποίμανση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και η δεύτερη την δεκαετή Αρχιεπισκοπική διακονία στον πρώτο θρόνο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η τριαντατετράχρονη αυτή πορεία ήταν καταρχήν πορεία αγάπης.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κοίταξε τους ανθρώπους στα μάτια με τη δική του καθαρή ματιά, έχοντας πάρει την απόφαση να γίνει ένα με τις χαρές και τις λύπες τους.

Ποτέ δεν κοίταξε το ποίμνιό του αφ’ υψηλού, ούτε διαχώρισε τους ανθρώπους σε πρώτης ή δευτέρας ποιότητας, ανάλογα με τη μόρφωση ή το κοινωνικό τους επίπεδο. Αντιθέτως, δε δίστασε να προσαρμοστεί στο επίπεδο του καθενός, να διαλεχτεί με όλους, ν’ ανοίξει την πόρτα της καρδιάς του σε όλους εκείνους που αναζητούσαν παρηγοριά, στηρίγματα, ελπίδα, βοήθεια, ψυχολογική ενίσχυση, συμπαράσταση στους αγώνες, έναν πατέρα που δε θα διστάσει να πολεμήσει για τα δίκαια αιτήματά τους.

Έδωσε στους ανθρώπους αγάπη και κέρδισε τη λατρεία και την εμπιστοσύνη τους.

Κυρίως το έργο της αγάπης στράφηκε προς τους νέους στους οποίους απευθύνθηκε χωρίς «κόμπλεξ» και περιστροφές, αλλά με την ρεαλιστική παρρησία εκείνου που δε διστάζει να ομολογήσει τα λάθη, ν’ αναλάβει τις ευθύνες και να χαράξει νέους δρόμους αλήθειας και δικαιοσύνης, επειδή ο ίδιος είναι ανεπιτήδευτος και αυθεντικός.

Ήταν, επίσης, μια πορεία ευθύνης έναντι της Εκκλησίας και του Έθνους.

Γνώριζε ότι ήταν συνεχιστής της τεράστιας Εκκλησιαστικής παράδοσης, φορέας της μοναδικότητας της Ορθόδοξης πίστης, αλλά και συνεχιστής του εθνικού έργου που φωτισμένοι Εκκλησιαστικοί άνδρες διαδραμάτισαν στην ιστορική πορεία του τόπου.

Δε δίστασε να θέσει τον εαυτό του στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη διατήρηση των δικαίων της Εκκλησίας, ν’ αντιταχθεί σε νοοτροπίες και πολιτικές που σκοπό είχαν να δηλητηριάσουν και τελικά, να καταστρέψουν τη σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης του λαού προς την Εκκλησία του.

Δεν υποχώρησε μπροστά σε εξουσίες που θέλησαν να τραυματίσουν το ήθος του λαού μας, να χαλαρώσουν τις αντιστάσεις του απέναντι σε ξενόφερτες συνήθειες που αντιστρατεύονται την παράδοση και ασεβούν έναντι της ιστορίας του. Η στάση του αυτή κίνησε την μήνη ανίερων συμφερόντων, αλλά και προσώπων που ένιωσαν ότι ο Αρχιεπισκοπικός λόγος αποκαλύπτει τη γυμνότητά τους, φέρνει στο φως τις σκοτεινές προθέσεις τους.

Ο ίδιος τούς απάντησε με θάρρος: «Ο αγώνας μας δεν αρέσει σε μερικούς που έχουν εκστρατεύσει εναντίον μας και χύνουν το δηλητήριό τους. Όσο με πολεμούν, τόσο περισσότερο θα αγωνίζομαι… Φοβάμαι μόνο το Θεό, κανέναν άλλο. Είμαι ελεύθερος» (Κήρυγμα στη Θ. Λειτουργία της 21/10/2004)

Γι’ αυτό η Αρχιεπισκοπική του πορεία ήταν μαρτυρική. Πολεμήθηκε, όσο λίγοι, αφενός μεν από το διεφθαρμένο πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο, που ευθύνεται πρωτίστως για το κατάντημα της Ελλάδας και τον εξευτελισμό της περηφάνιας του Ελληνικού λαού και αφετέρου από την μικρότητα και την αβάσταχτη ελαφρότητα της εγχώριας και διεθνούς Εκκλησιαστικής ολιγαρχίας που δε δίστασε να θυσιάσει τον ατίμητο, θέτοντας τα ανθρώπινα «δίκαια» πάνω από την Θεανθρώπινη αγάπη.

Από κοινού οραματίζονταν μια Εκκλησία «φρόνιμη».

Και την απέκτησαν! Ο πρόωρος θάνατός του θα σκοτίζει πάντα την «ιστορία» τους.

Αλλά, επειδή εκείνος θα ζει πάντα στις καρδιές μας, θα φωτίζει διαρκώς τους δρόμους της ζωής μας, θα εμπνέει τους ελεύθερους και ανυπότακτους ανθρώπους, η μνήμη του θα παραμένει ΑΙΩΝΙΑ!