ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΜΝΗΜῌ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ Ἤγουν, περὶ βίας καὶ πλάνης δαιμονικῆς.

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΜΝΗΜῌ

ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Ἤγουν, περὶ βίας καὶ πλάνης δαιμονικῆς.

«…Τὸ πο­νη­ρὸ πνεῦ­μα, ποὺἀ­πο­τε­λεῖ τὴ βα­σι­κὴ ἔκ­φρα­ση τοῦ κα­κοῦ, διτ­τῶς δι­α­στρέ­φει καὶ ἀν­τι­στρα­τεύ­ε­ται τὴν ἐν­το­λὴ τοῦ Χρι­στοῦ, μὲ σκο­πὸ νὰ πα­ρα­πλα­νή­σει τὸν ἄν­θρω­πο. Πρῶ­τα λοι­πὸν τὸν πεί­θει ὅ­τι ἡ ἐ­πι­κρά­τη­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦπρο­ϋ­πο­θέ­τει τὴ δι­ά­κρι­ση τῶν ἀν­θρώ­πων σὲ «φί­λους» καὶ «ἐ­χθρούς». Ὕ­στε­ρα, ὁ­λο­κλη­ρώ­νον­τας τὸ ἔρ­γο τῆς πλά­νης, τὸν ἀ­ναγ­κά­ζει νὰἀ­πο­δε­χθεῖ ὡς ἠ­θι­κὰ ὀρ­θὴκαὶ ἀ­ναγ­καί­α τὴ χρή­ση πο­νη­ρῶν καὶ δό­λι­ων μέ­σων γιὰ τὴν ὑ­περ­νί­κη­ση τῶν  «ἐ­χθρῶν» καὶ τὴν τε­λι­κὴ ἐ­πι­κρά­τη­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ.…».

«…Ἂν τὸ κα­κὸ δὲν «νι­κη­θεῖ» πρῶ­τα σὲ αὐ­τὸν τὸν ἐ­σω­τε­ρι­κὸ καὶ πνευ­μα­τι­κὸ ἀ­γώ­να, εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον νὰ ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ ἡ ἀ­δι­κί­α ἀ­πὸ τὴ ζω­ή μας, ἀ­φοῦ, ἀ­κό­μη καὶ ἂν ἀ­φαι­ρε­θεῖ βί­αι­α ὁ πλοῦ­τος ἀ­πὸ τὸν ἕ­να πλού­σιο, ὁ ἑ­πό­με­νος ποὺ θὰ τὸν ἰ­δι­ο­ποι­η­θεῖ ἢ θὰ κλη­θεῖ νὰ τὸν δι­α­χει­ρι­στεῖ στὸ ὄ­νο­μα τῆς δι­και­ο­σύ­νης, ὅ­ποι­ος καὶ ἂν εἶ­ναι αὐ­τός, ἐ­φό­σον θὰ δι­α­κα­τέ­χε­ται ἀ­πὸ τὰ ἴ­δια πά­θη, θὰ κά­νει ἀ­ναγ­κα­στι­κὰ καὶ τὰ ἴ­δια λά­θη (ἴ­σως καὶ με­γα­λύ­τε­ρα), μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὴν ἀ­δι­ά­κο­πη ἀ­να­κύ­κλω­ση τῆς ἴ­διας ἀ­πο­τυ­χί­ας καὶ τὴ δι­αι­ώ­νι­ση, ἀν­τὶ γιὰ τὴν ἑ­ξά­λει­ψη, τῆς ἀ­δι­κί­ας…»

 «Πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί,

συνελθόντες ὕμνοις τιμήσωμεν.

Αὐτοί γάρ τῇ Τριάδι, ὑπέρ ἠμῶν ἀεί πρεσβεύουσιν»

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΥΤΗ ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΚΛΕΚΤΟ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΜΟΥ κ.  ΚΟΡΔΑ ΘΕΟΔΩΡΟ

ΣΕ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΕΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΡΠΟΦΟΡΟΥ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΣΗΜΕΙΟΝ ΕΞΟΔΙΟΝ.

Ε

ἶ­ναι πραγ­μα­τικὰ ἀ­να­τρε­πτι­κὸς καὶ αἰφ­νί­διος ὁ τρό­πος μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο ἐ­ξε­λίσ­σε­ται ἡ ἱ­στο­ρί­α καὶ ὁ ἀν­θρώ­πι­νος βί­ος. Ἡ τρε­πτό­τη­τα τῆς ὕ­παρ­ξής μας πολὺ συχνὰ με­ταλ­λάσ­σει τὰ πάν­τα μὲ γρήγορους ρυθ­μούς, δι­α­ψεύ­δον­τας τὶς προ­βλέ­ψεις καὶ τὶς προσ­δο­κί­ες μας. Ὅ­σο ἀ­πρό­βλε­πτη καὶ ἀ­νε­ξέ­λεγ­κτη εἶ­ναι ἡ πο­ρεί­α τοῦ νε­ροῦ μέσα στὸ φυ­σι­κὸ κό­σμο, τό­σο ἀ­πρό­βλε­πτη καὶ ἀ­νε­ξέ­λεγ­κτη ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται καί ἡ πο­ρεί­α τῆς ζω­ῆς μας.

Θ

ύ­μα αὐτῆς τῆς τρε­πτό­τη­τας τοῦ βί­ου εἴ­μα­στε, τρόπον τινά, καὶ ἐ­μεῖς. Τὴν πε­ρα­σμέ­νη χρο­νιὰ πα­ρου­σι­ά­σα­με τὴ δι­δα­σκα­λί­α τῶν Τρι­ῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν γιὰ τὸν πλοῦ­το, ἀ­να­πτύσ­σον­τας πα­ράλ­λη­λα καὶ τὴ βα­θύ­τε­ρη ἔν­νοι­α τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς ἀ­κτη­μο­σύ­νης. Ἀ­να­φέ­ρα­με τό­τε πώς: «…ἡ δι­δα­σκα­λί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας...ἀ­ναγ­γέλ­λει στὸν ἄν­θρω­πο τὴν ἀ­λή­θεια της, ἀ­φή­νον­τας τὰ ὑ­πό­λοι­πα στὴν ἐ­λευ­θε­ρί­α του...» καὶ «…σὲ κα­νέ­ναν δὲν ἀ­να­γνω­ρί­ζει τὸ δι­καί­ω­μα τῆς ἐ­πι­βο­λῆς τοῦ δι­καί­ου…». Σχο­λι­ά­ζον­τας αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ στά­ση της, εἴ­πα­με ὅ­τι ὁ­ρι­σμέ­νοι ὑ­πο­στη­ρί­ζουν πώς«…στὸ ση­μεῖ­ο αὐ­τό βρί­σκε­ται ἡ ἀ­χίλ­λει­ος πτέρ­να τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας ἤ, ἀ­κό­μη χει­ρό­τε­ρα, πὼς ἐ­δῶ κρύ­βε­ται ἡ πρό­θε­σή της νὰ ὑ­πε­ρα­σπι­στεῖ τὸν πλοῦ­το καί νὰ ὑ­πη­ρε­τή­σει ἔ­τσι τὴ δι­αι­ώ­νι­ση τῆς κοι­νω­νι­κῆς ἀ­δι­κί­ας...». Προ­α­ναγ­γεί­λα­με μάλιστα ὅ­τι κάποια στιγμὴ θὰ ἀ­παν­τή­σου­με σὲ αὐ­τὴ τὴν κα­τη­γο­ρί­α, ἀ­πο­κα­λύ­πτον­τας ἔτσι ἔμ­με­σα στοὺς ἀκροατές μας τὸ θέ­μα τῆς σημερι­νῆς ὁ­μι­λί­ας.

Κ

αὶ ἐ­νῶ αὐ­τὴ ἦ­ταν ἡ ἀρχικὴ πρό­θε­ση καὶ ὁ σχε­δια­σμός μας, ἡ τραγικὴ πο­ρεί­α τῶν πραγ­μά­των ἀ­νέ­τρε­ψε ἐν πολ­λοῖς τὶς ἀ­πο­φά­σεις μας. Οἱ πρό­σφα­τες δο­λο­φο­νί­ες τρι­ῶν νέ­ων ἀν­θρώ­πων σὲ δύ­ο ἐρ­γα­τι­κὲς συ­νοι­κί­ες τῆς Ἀ­θή­νας, τὸ Κε­ρα­τσί­νι καὶ τὸ Νέ­ο Ἡ­ρά­κλει­ο, ποὺ μὲ τὴν ἀ­γρι­ό­τη­τά τους συγ­κλό­νι­σαν τὸ πα­νελ­λή­νιο, κα­θὼς καί ἡ ἐ­πα­πει­λού­με­νη ἐ­πα­νά­λη­ψη ἀ­νά­λο­γων πε­ρι­στα­τι­κῶν, μᾶς ἀ­νάγ­κα­σαν νὰ μὴν πε­ρι­ο­ρί­σου­με τὸ κεν­τρι­κὸ θέ­μα τοῦ λό­γου μας, ποὺ εἶ­ναι ἡ κα­τα­δί­κη τῆς ἱ­ε­ρο­ποί­η­σης τῆς βί­ας, στὴ στε­νὴ οἰ­κο­νο­μι­κή του δι­ά­στα­ση, ἀλ­λὰ νὰ τὸ το­πο­θε­τή­σου­με σὲ ἕ­να εὐ­ρύ­τε­ρο κοι­νω­νι­κὸ καὶ πο­λι­τι­κὸ πλαί­σιο. Θὰ ἐ­πι­χει­ρή­σου­με λοι­πόν, τὸ κα­τὰ δύ­να­μιν, τὴν ἀ­νά­πτυ­ξη τοῦ ἐν λό­γῳ ζη­τή­μα­τος, γνω­ρί­ζον­τας πώς ἡ Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἔ­χει πολ­λὰ νὰ προ­σφέ­ρει σὲ ὅ­σους ἀ­γα­ποῦν τὴν Ἀ­λή­θεια καί, κα­τὰ τὸ λό­γο τοῦ Κυ­ρί­ου, ἔ­χουν «...ὦ­τα ἀ­κού­ειν…»(Μτθ. 11,15). Σὲ αὐ­τοὺς ἄλ­λω­στε τοὺς ἀν­θρώ­πους ἀ­πευ­θύ­νεται, κυρίως, ὁ λό­γος μας.

Κ

α­τὰ τὴ χρι­στι­α­νι­κὴ ἀνθρωπολογία, τὸ κα­κὸ σὲ ὅ­λες ἀ­νε­ξαι­ρέ­τως τὶς μορ­φές του δὲν εἶ­ναι δη­μι­ούρ­γη­μα τοῦ Θε­οῦ καὶ συ­νε­πῶς δὲν ἔ­χει πραγ­μα­τι­κὴ ὕ­παρ­ξη. Τὸ κα­κὸ ὑ­πάρ­χει μό­νο ὡς ἡ ἀ­που­σί­α τοῦ ἀ­γα­θοῦ. Γιὰ τὴν ἀ­κρί­βεια, τὸ κα­κὸ εἶ­ναι αὐ­τὸ ποὺ ἐ­μεῖς οἱ ἄν­θρω­ποι βι­ώ­νου­με ὀν­το­λο­γι­κά ὡς ἀ­που­σί­α τοῦ ἀ­γα­θοῦ, δη­λα­δή ὡς τὴ μερικὴ ἢ ὁλικὴ ἄρ­ση τῆς ζω­ο­ποι­οῦ Χά­ρι­τος τοῦ Θε­οῦ. Ὅ­πως τὸ σκο­τά­δι μέ­σα στὸ φυ­σι­κὸ κό­σμο δὲν ἔ­χει πραγ­μα­τι­κὴ ὕ­παρ­ξη, ἀλ­λὰ ὁ­ρί­ζε­ται ὀν­το­λο­γι­κά ὡς ἡ ἐμ­πει­ρί­α τῆς ἄρ­σης τοῦ φω­τός, ἔ­τσι καὶ στὴν πνευ­μα­τι­κὴ ζω­ὴ τὸ κα­κὸ δὲν ἔ­χει πραγ­μα­τι­κὴ ὕ­παρ­ξη, εἶ­ναι «…μὴ ὄν…», καὶ ὁ­ρί­ζε­ται ὡς ἡ ζῶ­σα ἐμ­πει­ρί­α τῆς ἄρ­σης τοῦ ἀ­γα­θοῦ. Ἐ­πει­δὴ λοι­πὸν τὸ κα­κὸ δὲν ἔ­χει ἀ­λη­θι­νὴ ὕ­παρ­ξη, «ζεῖ» πάν­τα πα­ρα­σι­τι­κὰ δί­πλα στὸ ἀ­γα­θὸ καὶ γιὰ νὰ πε­τύ­χει τὸν ὅ­ποι­ο σκο­πό του εἶ­ναι ἀ­ναγ­κα­σμέ­νο νὰ ἀ­να­ζη­τᾶ μί­α μορ­φὴ λο­γι­κῆς καὶ ἠ­θι­κῆς δι­καί­ω­σης. Ἔ­τσι τὸ κα­κὸ προσ­λαμ­βά­νει μὲ δι­ά­φο­ρους τρό­πους τὸ ἔν­δυ­μα τοῦ ἀ­γα­θοῦ, μὲ ἀ­πώ­τε­ρο σκο­πὸ νὰ πα­ρα­πλα­νή­σει τὸν ἄν­θρω­πο, πα­ρου­σι­ά­ζον­τάς του τὴν ὅ­ποι­α ὑ­πο­τι­θέ­με­νη θε­τι­κὴ πλευ­ρά του ὡς τὴν ὕ­ψι­στη καὶ ὑ­πέρ­τα­τη ἀ­ξί­α, ἡ πραγ­μά­τω­ση τῆς ὁ­ποί­ας εἶ­ναι τά­χα τό­σο σπου­δαί­α καὶ ση­μαν­τι­κή, ὥ­στε γιὰ τὴν ὑ­λο­ποί­η­ση καὶ ἐ­πι­τυ­χί­α της εἶ­ναι ἐ­πι­τρε­πτὰ ὅ­λα τὰ μέ­σα. Τὸ κα­κὸ συ­νε­πῶς ἐ­νερ­γεῖ πάν­τα μὲ βα­σι­κὸ ὅ­πλο του τὴν ἀ­πά­τη, μὲ τὴν ἐ­πι­κά­λυ­ψη δη­λα­δὴ τοῦ ἀ­γα­θοῦ, ἐ­νῶ, κα­τὰ τὴν ἀν­τί­στρο­φη ἔν­νοι­α, τὸ πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­γα­θὸ δὲν χρει­ά­ζε­ται τὴ συ­νερ­γα­σί­α τοῦ κα­κοῦ γιὰ τὴ δι­καί­ω­ση καὶ τὴν πραγ­μά­τω­σή του.

Ὑ

πὸ αὐ­τὲς τὶς συν­θῆ­κες ἡ δι­ά­κρι­ση τοῦ πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­γα­θοῦ ἀ­πὸ τὸ κα­κὸ κα­θί­στα­ται συ­χνὰ δυ­σχε­ρής. Πό­τε ἆρα­γε μί­α ἠ­θι­κὴ ἐ­πι­λο­γὴ ὑ­πη­ρε­τεῖ τὸ πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­γα­θὸ καὶ πό­τε ὑ­πη­ρε­τεῖ τὸ ἀ­πα­τη­λὰ ἐν­δε­δυ­μέ­νο τὴ μορ­φὴ τοῦ ἀ­γα­θοῦ κα­κό; Στὸ κρί­σι­μο αὐ­τὸ ση­μεῖ­ο ἡ Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μᾶς ὑ­πο­δει­κνύ­ει τὸ ἀ­πό­λυ­τα ὀρ­θὸ καὶ ἀ­λάν­θα­στο κρι­τή­ριο δι­ά­κρι­σης, ποὺ δὲν εἶ­ναι ἄλ­λο ἀ­πὸ τὴν ἀ­ξι­ο­λό­γη­ση τῶν μέ­σων τὰ ὁ­ποῖ­α προ­τεί­νον­ται ὡς ἡ ὁ­δὸς πρὸς τὴν πραγ­μά­τω­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ. Κα­τὰ τὴ χρι­στι­α­νι­κὴ δι­δα­σκα­λί­α, ὅ­ταν προ­τεί­νον­ται δό­λια καὶ πο­νη­ρὰ μέ­σα γιὰ τὴν πραγ­μά­τω­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ, αὐ­τὸ ἀ­πο­τε­λεῖ ἀ­ναν­τίρ­ρη­τη καὶ ἀ­σφα­λῆ ἀ­πό­δει­ξη τῆς ὕ­που­λης πα­ρου­σί­ας τοῦ κα­κοῦ. Ὅ­που προ­βάλ­λον­ται καὶ ἱ­ε­ρο­ποι­οῦν­ται δό­λια καὶ πο­νη­ρὰ μέ­σα, ὅ­πως γιὰ πα­ρά­δειγ­μα τὸ ψέ­μα, ἡ ἀ­δι­κί­α, ἡ ἐκ­με­τάλ­λευ­ση καὶ κυ­ρί­ως ἡ βί­α, ἐκεῖ ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ γνώ­ρι­σε πραγ­μα­τι­κὰ τὴν ἐ­νέρ­γεια τῆς Χά­ρι­τος αἰσθάνεται ἐναργῶς τὴ ζο­φε­ρὴ ἐ­νέρ­γεια τῆς πα­ρου­σί­ας τοῦ ἀν­τι­δί­κου τῆς σω­τη­ρί­ας μας, ὁ ὁ­ποῖ­ος «…ὡς λέ­ων ὠ­ρυ­ό­με­νος πε­ρι­πα­τεῖ ζη­τῶν τί­να κα­τα­πίῃ …» (Α΄ Πέτρ. 5,8). Στὸ ἐ­πί­πε­δο μάλιστα τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς ὕ­παρ­ξης, ἀκόμη καὶ ὅ­ταν προ­σω­ρι­νὰ φαί­νε­ται πὼς τὸ ἀ­γα­θὸ ἐ­πι­κρα­τεῖ μὲ τὴ χρή­ση δό­λι­ων καὶ πο­νη­ρῶν μέ­σων, ἡ ἀν­τί­λη­ψη ὅ­τι τὸ κα­κὸ ὁ­δή­γη­σε στὴν ἐ­πι­κρά­τη­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ ἢ ὅ­τι τὸ ἀ­γα­θὸ ὑ­πῆρ­ξε ἀ­πο­τέ­λε­σμα τῆς χρή­σης τοῦ κα­κοῦ ἀ­πο­τε­λεῖ κα­τὰ τὴ χρι­στι­α­νι­κὴ δι­δα­σκα­λί­α ἕ­να πο­λὺ σο­βα­ρὸ ἠ­θι­κὸ σφάλ­μα μὲ τεράστιες πο­λι­τι­κὲς καὶ κοι­νω­νι­κὲς δι­α­στά­σεις. Τὸ πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­γα­θὸ δὲν ἐ­πι­τυγ­χά­νε­ται πο­τὲ μὲ δό­λια καὶ πο­νη­ρὰ μέ­σα, τὰ δὲ δό­λια καὶ πο­νη­ρὰ μέ­σα δὲν ἁ­γι­ά­ζον­ται πο­τὲ ἀπὸ τὴ δῆθεν ἱερότητα τῶν ὅ­ποι­ων σκο­πῶν τους.

Ἐ

πί­σης, ὁ Χρι­στὸς στὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο μᾶς ἔ­δω­σε τὴν ἐν­το­λὴ τῆς ἀ­γά­πης ποὺ ἀγ­κα­λιά­ζει ὅ­λο τὸ ἀν­θρώ­πι­νο γέ­νος: «…Ἐ­γὼ δὲ λέ­γω ὑ­μῖν· ἀ­γα­πᾶ­τε τοὺς ἐ­χθροὺς ὑ­μῶν, εὐ­λο­γεῖ­τε τοὺς κα­τα­ρω­μέ­νους ὑ­μᾶς, κα­λῶς ποι­εῖ­τε τοῖς μι­σοῦ­σιν ὑ­μᾶς, καὶ προ­σεύ­χε­σθε ὑ­πὲρ τῶν ἐ­πη­ρε­α­ζόν­των ὑ­μᾶς καὶ δι­ω­κόν­των ὑ­μᾶς…» (Μτθ. 5,44). Ἡ ἐν­το­λὴ τοῦ Κυ­ρί­ου μᾶς ὑ­πο­δει­κνύ­ει μὲ σα­φή­νεια τὸ μέ­τρο ἔν­τα­σης τῆς ἀ­λη­θι­νῆς ἀ­γά­πης, μὲ τὴν ἔν­νοι­α ὅ­τι αὐτὴ ἐ­πε­κτεί­νε­ται ὁ­πωσ­δή­πο­τε καὶ πρὸς ὅ­σους μᾶς βλά­πτουν, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀ­σφα­λὲς κρι­τή­ριο τῆς γνη­σι­ό­τη­τάς της, μὲ τὴν ἔν­νοι­α ὅ­τι ἡ ἀ­γά­πη ποὺ δὲν ἐ­πε­κτεί­νε­ται καὶ πρὸς ὅ­σους μᾶς βλά­πτουν δὲν μπο­ρεῖ ποτὲ νὰ εἶ­ναι τέ­λεια καὶ ἀ­λη­θι­νή. Πιὸ ἁ­πλά, ὁ Κύ­ριος δὲν μᾶς ἀ­να­γνω­ρί­ζει τὸ δι­καί­ω­μα τῆς δι­ά­κρι­σης καὶ τῆς ἀ­πόρ­ρι­ψης τοῦ πλησίον μας.

Κ

α­τὰ τὴ νη­πτι­κὴ μάλιστα γραμ­μα­τεί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὁ τρό­πος μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο ἀν­τι­με­τω­πί­ζει ὁ κάθε ἄν­θρω­πος τὸ συ­νάν­θρω­πό του εἶ­ναι ἀ­νά­λο­γος μὲ τὴν προ­σω­πι­κή του πνευ­μα­τι­κὴ κα­τά­στα­ση καὶ συνεπῶς ἀπὸ αὐτὸν μπο­ρεῖ κα­νεὶς νὰ ἐ­κτι­μή­σει μὲ ἀ­κρί­βεια τὸ βαθ­μὸ τῆς Χά­ρι­τος ποὺ ἐ­νοι­κεῖ μέσα του. Ἔ­τσι, γιὰ πα­ρά­δειγ­μα, ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ ἔ­λα­βε με­γά­λη πεί­ρα τῆς Χά­ρι­τος γνω­ρί­ζει πό­σο πο­λύ­τι­μη καὶ ἀ­γα­πη­τὴ εἶ­ναι γιὰ τὸ Θε­ὸ ἡ προ­σω­πι­κό­τη­τα «…τῶν ἀ­δελ­φῶν του τῶν ἐ­λα­χί­στων…» (πρβλ. Μτθ. 25,40) καὶ ὡς ἐκ τού­του πο­τὲ δὲν σκέ­πτε­ται καὶ δὲν ἐ­πι­θυ­μεῖ τὸ κα­κό τους, πο­λὺ δὲ μᾶλ­λον δὲν ἐ­πι­τρέ­πει στὸν ἑ­αυ­τό του νὰ προ­ξε­νή­σει βλά­βη σὲ αὐ­τοὺς ἢ νὰ τοὺς θλί­ψει μὲ ὁ­ποι­ο­δή­πο­τε τρό­πο. Ὁ ἄν­θρω­πος πάλι ποὺ ἁ­πλῶς πι­στεύ­ει στὸ Θε­ὸ καὶ ἔ­χει μέ­τρια πεί­ρα τῆς Χά­ρι­τος, ἀ­γω­νί­ζε­ται μὲν ἐ­ναν­τί­ον τῶν πα­θῶν, ἀλ­λὰ ἡ ἀ­γά­πη του πρὸς τὸν πλη­σί­ον εἶ­ναι ἀ­κό­μη ἀ­τε­λής, καί ὡς ἐκ τού­του μπο­ρεῖ ἐνίοτε νὰ προ­σβάλ­λει ἢ καὶ νὰ βλά­πτει τὸν ἀ­δελ­φό του. Ὁ ἄν­θρω­πος τέ­λος ποὺ δὲν σπλα­χνί­ζε­ται τὸν πλη­σί­ον του ἢ χαί­ρε­ται μὲ τὴ δυ­στυ­χί­α του ἢ εἶ­ναι πρό­θυ­μος νὰ τὸν βλά­ψει γιὰ νὰ ὑ­πη­ρε­τή­σει τὸ στε­νὰ ἀ­το­μι­κό του συμ­φέ­ρον δὲν γνώ­ρι­σε πο­τὲ τὸν ἀ­λη­θι­νὸ Θε­ὸ καὶ δὲν βρῆ­κε τὴν Ὁ­δὸ ποὺ ὁ­δη­γεῖ σὲ Αὐ­τόν, ἀλλὰ δι­α­κα­τέ­χε­ται ἀ­πὸ ἀ­κά­θαρ­το πνεῦ­μα καὶ βασανίζεται ὁ ἴδιος ἄσπλαχνα ἀπὸ αὐτό.

Ἡ

 ἐν­το­λὴ τοῦ Κυ­ρί­ου εἶ­ναι κα­νό­νας ἀ­πό­λυ­της καὶ ἀ­νυ­πέρ­βλη­της τε­λει­ό­τη­τας καί ἡ μό­νη ὁ­δὸς ποὺ ὁ­δη­γεῖ στὴν πραγ­μα­τι­κὴ ἐ­πι­κρά­τη­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ. Τὸ πο­νη­ρὸ ὅ­μως πνεῦ­μα, ποὺ ἀ­πο­τε­λεῖ τὴ βα­σι­κὴ ἔκ­φρα­ση τῆς πα­ρου­σί­ας τοῦ κα­κοῦ στὴ ζω­ή μας, διτ­τῶς δι­α­στρέ­φει καὶ ἀν­τι­στρα­τεύ­ε­ται τὴν ἐν­το­λὴ τοῦ Χρι­στοῦ, μὲ σκο­πὸ νὰ πα­ρα­πλα­νή­σει τὸν ἄν­θρω­πο. Πρῶ­τα λοι­πὸν τὸν πεί­θει ὅ­τι ἡ ἐ­πι­κρά­τη­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ προ­ϋ­πο­θέ­τει ἀ­να­πό­φευ­κτα τὴ δι­ά­κρι­ση τῶν ἀν­θρώ­πων σὲ «φί­λους» καὶ «ἐ­χθρούς». Ὕ­στε­ρα, ὁ­λο­κλη­ρώ­νον­τας τὸ ἔρ­γο τῆς πλά­νης, τὸν ἀ­ναγ­κά­ζει νὰ ἀ­πο­δε­χθεῖ ὡς ἠ­θι­κὰ ὀρ­θὴ καὶ πρα­κτι­κὰ ἀ­ναγ­καί­α τὴ χρή­ση δό­λι­ων καὶ πο­νη­ρῶν μέ­σων γιὰ τὴν ὑ­περ­νί­κη­ση τῶν ὅ­ποι­ων «ἐ­χθρῶν» καὶ τὴν τε­λι­κὴ ἐ­πι­κρά­τη­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ. Ὅ­που ὅ­μως ὁ ἄν­θρω­πος, πα­ρα­βαί­νον­τας τὴν ἐν­το­λὴ τοῦ Χρι­στοῦ, δι­α­κρί­νει «ἐ­χθρούς», ἀ­κο­λου­θεῖ ἀ­ναγ­κα­στι­κὰ καί ἡ ἀ­πόρ­ρι­ψή τους, μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὴν ἀ­πο­κο­πή του ἀ­πὸ τὴν ἐ­νέρ­γεια τῆς Χά­ρι­τος καὶ τὴν ἔκ­πτω­σή του ἀ­πὸ τὸ πλή­ρω­μα τῆς ἀ­λη­θι­νῆς καὶ αἰ­ώ­νιας Ζω­ῆς.

Μ

έ­σα σὲ αὐ­τὸ τὸ εὐ­ρύ­τε­ρο πλαί­σιο μπο­ροῦ­με νὰ κα­τα­νο­ή­σου­με ὀρ­θὰ τὴ δι­δα­σκα­λί­α τῶν Τρι­ῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν, ποὺ προ­τεί­νει τὸν ἀ­πό­λυ­το σε­βα­σμὸ τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας τοῦ πλού­σιου ὡς βα­σι­κὴ προ­ϋ­πό­θε­ση γιὰ τὴν πραγ­μα­τι­κὴ ἐ­πί­λυ­ση τοῦ προ­βλή­μα­τος τῆς κοι­νω­νι­κῆς ἀ­δι­κί­ας. Ἂν ὁ ἄν­θρω­πος δὲν νι­κή­σει μὲ τὴ βο­ή­θεια τῆς Χά­ρι­τος τὰ πά­θη τῆς ἀ­πλη­στί­ας καὶ τῆς πλε­ο­νε­ξί­ας εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον νὰ κα­τα­νο­ή­σει τὸν πο­νη­ρὸ χα­ρα­κτή­ρα τοῦ θε­σμοῦ τῆς ἰ­δι­ο­κτη­σί­ας καὶ νὰ ἀ­πο­δε­χθεῖ τὸν πραγ­μα­τι­κό του ρό­λο, ποὺ εἶ­ναι αὐ­τὸς τοῦ «οἰ­κο­νό­μου» (δι­α­χει­ρι­στῆ) τῶν πραγ­μά­των τοῦ Θε­οῦ, μὲ μο­να­δι­κὸ κί­νη­τρο τὴν ἀ­γά­πη πρὸς τὸν πλη­σί­ον καὶ ὕ­ψι­στο κρι­τή­ριο τὶς ἀ­νάγ­κες τῶν συ­ναν­θρώ­πων του. Ἂν τὸ κα­κὸ δὲν «νι­κη­θεῖ» πρῶ­τα σὲ αὐ­τὸν τὸν ἐ­σω­τε­ρι­κὸ καὶ πνευ­μα­τι­κὸ ἀ­γώ­να, εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τον νὰ ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ ἡ ἀ­δι­κί­α ἀ­πὸ τὴ ζω­ὴ καὶ τὶς κοι­νω­νί­ες μας, ἀ­φοῦ, ἀ­κό­μη καὶ ἂν ἀ­φαι­ρε­θεῖ βί­αι­α ὁ πλοῦ­τος ἀ­πὸ τὸν ἕ­να πλού­σιο, ὁ ἑ­πό­με­νος ποὺ θὰ τὸν ἰ­δι­ο­ποι­η­θεῖ ἢ θὰ κλη­θεῖ νὰ τὸν δι­α­χει­ρι­στεῖ στὸ ὄ­νο­μα τῆς κοι­νω­νι­κῆς δι­και­ο­σύ­νης, ὅ­ποι­ος καὶ ἂν εἶ­ναι αὐ­τός, ἐ­φό­σον θὰ δι­α­κα­τέ­χε­ται ἀ­πὸ τὰ ἴ­δια πά­θη μὲ τὸν προ­η­γού­με­νο, θὰ κά­νει ἀ­ναγ­κα­στι­κὰ καὶ τὰ ἴ­δια λά­θη μὲ αὐ­τόν (ἴ­σως καὶ με­γα­λύ­τε­ρα), μὲ τρα­γι­κὸ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὴν ἀ­δι­ά­κο­πη ἀ­να­κύ­κλω­ση τῆς ἴ­διας ἀ­πο­τυ­χί­ας καὶ τὴ δι­αι­ώ­νι­ση, ἀν­τὶ γιὰ τὴν ἑ­ξά­λει­ψη, τῆς ἀ­δι­κί­ας. Ἡ βί­α, ἄλ­λω­στε, ὅ­σες φο­ρὲς χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε –καὶ αὐ­τὲς δὲν ἦ­ταν δυ­στυ­χῶς λί­γες– πο­τὲ μέ­χρι σή­με­ρα δὲν ἔ­λυ­σε ὁ­ρι­στι­κὰ τὸ πρό­βλη­μα τῆς ἀ­δι­κί­ας. Δὲν χρει­ά­ζον­ται περισσότερα λό­για. Ἡ πι­κρὴ πεί­ρα τῆς ἱ­στο­ρί­ας ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νει πε­ρί­τρα­να τὴ δι­δα­σκα­λί­α τῶν Τρι­ῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν καὶ τὴν Πα­ρά­δο­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Κ

αὶ φτά­νου­με στὸ καί­ριο ση­μεῖ­ο τοῦ λό­γου μας: «…Κα­λά…», ἀν­τι­λέ­γουν οἱ ἐ­πι­κρι­τὲς τῶν Πα­τέ­ρων, «…ἄν ὅ­μως δὲν χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με μὲ κά­ποι­ο τρό­πο τὴ βί­α καὶ πε­ρι­μέ­νου­με ὁ πλού­σιος μό­νος του νὰἀρ­νη­θεῖ τὸν πλοῦ­το, αὐ­τὴ ἡ στιγ­μὴ δὲν θὰ ἔρ­θει πο­τὲ, καὶ συ­νε­πῶς ἡἀ­δι­κί­α δὲν θὰ ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ πο­τὲ ἀ­πὸ τὴ ζω­ή μας…». Ἐ­μεῖς λοιπὸν θαυ­μά­ζου­με πρῶ­τα ἀ­πὸ ὅ­λα τὴν πο­νη­ρί­α τοῦ δαί­μο­νος καὶ στὴ συνέχεια τοὺς ἀ­παν­τᾶ­με:

– Δὲν γνω­ρί­ζου­με, ἀ­γα­πη­μέ­νοι μας ἀ­δελ­φοί, ἂν καὶ πό­τε θὰ ἔρ­θει ἡστιγ­μὴ πού ὁ πλού­σιος θὰ βρεῖ τὴ σο­φί­α καὶ τὴ δύ­να­μη νὰ ἀρ­νη­θεῖτὸν πλοῦ­το του, ἀλ­λὰ γνω­ρί­ζου­με πο­λὺ κα­λὰ πὼς δὲν εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ ἡ ἀ­δι­κί­α ἀ­πὸ τὴ ζω­ή μας, χω­ρὶς νὰ ἔρ­θει αὐ­τὴ ἡ στιγ­μή. Τὸ πρό­βλη­μα τῆς ἀ­δι­κί­ας εἶ­ναι κά­τι σὰν τὶς ἐ­ρω­τή­σεις «κλει­στοῦ τύ­που», ἔ­χει δη­λα­δὴ μό­νο μί­α σω­στὴ ἀ­πάν­τη­ση. Καί ἡ ἀ­πάν­τη­ση αὐ­τὴ βρί­σκε­ται στὸ Εὐ­αγ­γέ­λιο καὶ τὴν ὁ­δὸ ποὺ προ­τεί­νει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α. Ἂν ἀν­τὶ γιὰ αὐ­τὴ τὴν ὁ­δὸ ἀ­κο­λου­θή­σουμε ὁ­ποι­α­δή­πο­τε ἄλ­λη, ὅ­πως αὐ­τὴ τῆς ἱ­ε­ρο­ποί­η­σης τῆς βί­ας, τότε ὄ­χι μό­νο δὲν θὰ ἐ­πι­λύ­σου­με πο­τὲ πραγ­μα­τι­κὰ καὶ ὁ­ρι­στι­κὰ τὸ πρό­βλη­μα τῆς ἀ­δι­κί­ας, ἀλ­λὰ ἀντίθετα θὰ προ­σθέ­σου­με ἀ­κό­μη με­γα­λύ­τε­ρες ὀ­δύ­νες στὸ πο­λύ­πα­θο σῶ­μα τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας.

Γ

νω­ρί­ζου­με καὶ κά­τι ἀ­κό­μα. Πώς ἡ ἄ­σκη­ση καί ἡ ἱ­ε­ρο­ποί­η­ση τῆς βί­ας, ὅ­πως δὲν ὁ­δη­γεῖ στὴν πραγ­μα­τι­κὴ λύ­ση τοῦ ζη­τή­μα­τος τῆς ἀ­δι­κί­ας, ἔ­τσι δὲν ὁ­δη­γεῖ καὶ στὴν πραγ­μα­τι­κὴ λύ­ση κα­νε­νὸς ἄλ­λου κοι­νω­νι­κοῦ ἢ πο­λι­τι­κοῦ ζη­τή­μα­τος. Ὡς ἐκ τού­του κά­θε θρη­σκεί­α, πο­λι­τι­κὴ θε­ω­ρί­α, φι­λο­σο­φί­α ἢ ἰ­δε­ο­λο­γί­α ποὺ τὴν ἀ­πο­δέ­χε­ται καὶ τὴν προ­τεί­νει ὡς ὁ­δὸ γιὰ τὴν πραγ­μά­τω­ση τοῦ ἀ­γα­θοῦ κι­νεῖ­ται μέσα στὴ σφαί­ρα ἐ­πιρ­ρο­ῆς τοῦ κα­κοῦ καὶ ἀ­πο­τε­λεῖ ἠ­θι­κὴ ἔκ­φρα­ση τῆς πα­ρου­σί­ας του στὴ ζω­ή μας. Γιὰ τὴ χρι­στι­α­νι­κὴ δι­δα­σκα­λί­α δὲν ἔ­χει κα­μί­α ση­μα­σί­α τὸ ποῦ θὰ χα­ρα­χθεῖ ἡ δι­α­χω­ρι­στι­κὴ γραμ­μὴ ποὺ ὁ­ρί­ζει τοὺς «ἐ­χθρούς». Ση­μα­σί­α ἔ­χει νὰ μὴν χα­ρα­χθεῖ αὐ­τὴ ἡ γραμ­μή, ἀ­φοῦ ὁ «ἐ­χθρός», ἄ­σχε­τα μὲ τὸ ἐ­ὰν χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ὡς φυ­λε­τι­κός, τα­ξι­κός, ἐ­θνι­κὸς ἢ ἄ­πι­στος ἢ αἱ­ρε­τι­κὸς ἢ ὁ­τι­δή­πο­τε ἄλ­λο, εἶ­ναι ἕ­να ἀν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο ποὺ ἀ­ξί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πὸ ὅ­λο τὸν κό­σμο (πρβλ. Μτθ. 16,26) καὶ γιὰ τὸ ὁ­ποῖ­ο «…Χρι­στὸς ἀ­πέ­θα­νεν…» (Α΄ Κορ. 8,11), ὡς δὲ ἐκ τού­του ἀξίζει τὴν ἀ­γά­πη καὶ ὄ­χι τὸ μί­σος καὶ τὴν ἀ­πόρ­ρι­ψή μας.

Ἕ

να τελευταῖο δίλ­η­μμα συ­νέ­χει τὴν καρ­διά μας. Ποι­ός, ἆρα­γε, δι­και­οῦ­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο τὴν ἀ­γά­πη μας, τὰ θύ­μα­τα τῆς πλά­νης τοῦ κα­κοῦ ἢ οἱ θύ­τες του; Δυστυχῶς, δὲν ὑ­πάρ­χει εὔ­κο­λη ἀ­πάν­τη­ση σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα. Πα­ρα­κα­λοῦ­με τὸ Θε­ὸ μὲ τὶς πρε­σβεῖ­ες τῶν Τρι­ῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν νὰ ἐ­λε­ή­σει καὶ νὰ ἀ­να­παύ­σει τὶς ψυ­χὲς τῶν τρι­ῶν ἀ­δι­κο­χα­μέ­νων ἀ­δελ­φῶν μας καὶ νὰ χα­ρί­σει στοὺς ὑ­παί­τιους τοῦ βίαιου χα­μοῦ τους τὴν ἐ­πί­γνω­ση τῆς Ἀλήθειας καὶ τὴ Χάρη τῆς ἀληθινῆς μετάνοιας. Ἀ­μήν.

Μπερ­κου­τά­κης Μι­χα­ήλ.

Θε­ο­λό­γος – Ἐκ­παι­δευ­τι­κός

Πύρ­γος Ἠ­λεί­ας, 06/01/2014.

Υ.Γ. 1) Ἡ πα­ροῦ­σα ὁ­μι­λί­α ἑ­δρά­ζε­ται στὴ δι­δα­σκα­λί­α τοῦ μα­κα­ρι­στοῦ γέ­ρον­τος Σω­φρο­νί­ου Σα­χά­ρωφ. (βλ. «Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ», Ἔκ­δο­σις Ἱ. Σ. Μ. Τι­μί­ου Προ­δρό­μου, Ἔσ­σεξ Ἀγ­γλί­ας, 1995, Μέ­ρ. Α΄, Κεφ. Δ΄, παρ. «Πε­ρὶ τῆς στά­σε­ως πρὸς τὸν πλη­σί­ον» σελ. 124-127, παρ. «Πε­ρὶ τῆς πρὸς τοὺς ἐ­χθροὺς ἀ­γά­πης» σελ. 153-156 & παρ. «Ἡ δι­ά­κρι­σις τοῦ κα­λοῦ καὶ τοῦ κα­κοῦ» σελ. 156-158.

2) Ἡ ὁ­μι­λί­α αὐτὴ ἐκ­φω­νή­θη­κε στὸ Κα­ρά­του­λα Ἠ­λεί­ας τὴν Πέμ­πτη 30/01/2014 κα­τὰ τὴν ἑ­ορ­τὴ τῶν Τρι­ῶν Ἱ­ε­ραρ­χῶν.

3) Ἐ­πι­τρέ­πε­ται ἡ ἀ­κρι­βὴς ἠ­λε­κτρο­νι­κὴ καὶ ἔν­τυ­πη ἀ­να­πα­ρα­γω­γὴ τοῦ κει­μέ­νου μὲ τὴν προ­ϋ­πό­θε­ση ὅ­τι θὰ ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ καὶ θὰ μνη­μο­νεύ­ε­ται ὡς πη­γὴ προ­έ­λευ­σής του ἡ ἱ­στο­σε­λί­δα www.egolpion.com

Σχέδιο αποδόμησης της Ορθοδόξου Χριστιανικής πίστεως;

Η Νέα τάξη πραγμάτων, μεταξύ των άλλων, για την επιβολή των επιδιώξεων της υιοθέτησε την πολυπολιτισμικότητα των λαών και την ετερότητα των μειονοτικών και των μεταναστών. Και μάλιστα αντί της εθνότητας των λαών, του εθνικού Κράτους-Πολιτείας προέβαλε το κοινωνικό Κράτος, την Συνταγματική Πολιτεία στο όνομα ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, μιας κοινωνικής δικαιοσύνης με υποκρισία πού ξεπερνά τα όρια του ταρτουφισμού.Κατά συνέπεια με την αποεθνοποίηση των λαών και την επιβολή της πολυπολιτισμικότητας και της ετερότητας κατακερμαρτίζονται και αφανίζονται τα εθνικά γνωρίσματα: ομογλωσσία, ομοθρησκεία, ομογένεια, κυρίαρχες ιδεολογίες, η ιστορία κάθε λάου, η κυρίαρχη-επικρατούσα Θρησκεία και ασφαλώς διαταράσσεται και διασπάται ι συνοχή των κοινωνιών και των συνεκτικών γνωρισμάτων τους. Όλα αντικαθίστανται με την υποκουλτούρα, με το απαράδοτο και τίθενται επί ίσοις όροις αξίες και απαξίες της ζωής. Κάθε αντίθετη άποψη-θέση χαρακτηρίζεται εθνικιστική, ρατσιστική και περιβάλλεται με το ένδυμα του φανατισμού. Όπου επεκράτησαν οι αντιλήψεις-ιδεοληψίες της παγκοσμιοποιήσεως συνέβη το αυτονόητο: οι μειονότητες να αποκτήσουν ευρύτερα δικαιώματα των Ιθαγενών, αλλά, και το χειρότερο, επειδή το σύστημα αυτό της ανατροπής και ισοπέδωσης των αξιών, των υπαρκτών δικαιωμάτων και διαχρονικών ιστορικών και πνευματικών παραδόσεων, οδήγησε στην υποβάθμιση του ανθρώπινου προσώπου και των παραδεδομένων αξιών, είχε ως αποτέλεσμα αφ” ενός μεν η λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα να μην έχει σχεδόν καμιά σχέση με τον πολιτισμό και τις αξίες του, και αφ” ετέρου δε η ετερότητα των μεταναστών οδήγησε στην απομόνωση-γκετοποίηση αυτών των ιδίων.Ο κοινωνικός ανταγωνισμός και η πάλη των τάξεων λειτούργησαν και λειτουργούν αρνητικά στην κοινωνική συνοχή, την οποία συγκρατούσαν και συγκρατούν η εθνική συνείδηση, η ομογένεια και ομοθρησκεία. Τις συνέπειες της πολυπολιτισμικότητας και της ετερότητας των μεταναστευτικών λαών και της καταργήσεως της εθνότητας τις δοκίμασε πρώτα ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός των Ανατολικών Χωρών- με τα γνωστά αποτελέσματα-, και έπειτα η Ευρώπη, η όποια απέκτησε πρόσφατα πικρή εμπειρία και επιστρέφει τώρα στον πρώτο της ρυθμό και τρόπο ζωής. Κλασσικό παράδειγμα η Βρετανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Γερμανία και άλλες χώρες, οι όποιες εγκαταλείπουν την αρχή της πολυπολιτισμικότητας και της ετερότητας και επιστρέφουν στα εθνικά και θρησκευτικά τους ιδεώδη, στα ιστορικά και πνευματικά μορφώματα.Το παράδοξο είναι ότι αυτήν την καινοτόμο παρακμή και απόρριψή της τη μεταφέρουμε άκριτα εμείς οι Έλληνες στη Χώρα μας. Υπονομεύουμε μόνοι μας το έθνος μας και την Ορθοδοξία μας. Η ίδια η Πολιτεία- το Κράτος με την αποεθνοποίηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος και με την αποδόμηση της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως αναιρεί τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του έθνους και τον χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Έτσι η πολυπολιτισμοποίηση της Εκπαίδευσης επιδιώκεται από την Πολιτεία μέσω των σχολικών βιβλίων: Ιστορίας, Λογοτεχνίας-Νέων Ελληνικών και των βιβλίων των Θρησκευτικών – Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου. Η προσπάθεια πού έγινε από την Πολιτεία το 1998-2000, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με τα νέα Αναλυτικά Προγράμματα και τα νέα σχολικά Βιβλία και ιδιαίτερα για την αλλαγή του χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών σε Θρησκειολογικό ή πολυπολιτισμικό από Ομολογιακό και Κατηχητικό πού είναι, επισημάνθηκε πρώτα από τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους π. Γεώργιο Καψάνη με εισήγηση του στο Η” Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο το 1999 και τονίστηκε αμέσως με έμφαση από τον τότε Αρχιεπίσκοπο της Εκκλησίας της Ελλάδος μακαριστό Χριστόδουλο, ( Πρακτικά Η” ΠΘΣ, Αθήνα 1999,σσ.118-120,150-154).Η αποδόμηση της ιστορίας, της εθνικής συνειδήσεως και του ελληνικού πολιτισμού αναπόφευκτα οδηγούν στη διάλυση του έθνους και στην εδαφοποίηση της πολυπολιτισμικότητας και της ετερότητας των μειονοτήτων και μεταναστών. Η αποεθνοποίηση του Κράτους συντελεί αναμφισβήτητα στη διάσπαση της κοινωνικής συνοχής και η δημιουργία πολυπολιτισμικής δημοκρατίας καταργεί κυρίαρχες αξίες, δικαιώματα διαφόρων κοινοτήτων και βαθαίνει τις παντός είδους διακρίσεις. Όλα αυτά ενισχύονται και από την αποδόμηση της ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως. Άς ελπίζουμε όμως ότι η Πολιτεία θα αντιληφθεί το μέγεθος της κρίσεως αυτής και θα αναλάβει τις ευθύνες πού της ανήκουν και θα αναχαιτίσει την ορμή της παγκοσμιοποίησεως πού ισοπεδώνει και εξισώνει αξίες και απαξίες, ή ακριβέστερα αφαιρεί αξίες και προσθέτει απαξίες. Η δε Εκκλησία, ευελπιστούμε ότι δεν θα επιτρέψει την αλλοίωση του χαρακτήρα της Ορθοδοξίας- έχει τη δύναμη να προβάλει συστηματικά την εξ Αποκαλύψεως διά Ιησού Χριστού αλήθεια του Ευαγγελίου.Όσο και αν φαίνεται απίστευτο,εισήλθαμε σε περίοδο μιας νέας αιχμαλωσίας, διανύουμε την περίοδο της παγκοσμιοποιούμενης κοινωνίας. Χρειαζόμαστε και πάλι, περισσότερο το Ψαλτήρι, το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο ως εργαλεία ενός νέου «κρυφού σχολείου». Αυτό γράφεται με πλήρη συνείδηση, το βεβαιώνουν γεγονότα εσωτερικά και διεθνή. Η αποεθνοποίηση του Γένους των Ελλήνων, ο εκβαρβαρισμός της Ελληνικής γλώσσης και η αποδόμηση της Ορθοδόξου χριστιανικής πίστεως παραπέμπουν ευθέως στην αναγκαιότητα ενός νέου «κρυφού σχολείου». Η κρίση πού μαστίζει την ανθρωπότητα και πλήττει καίρια και τον ελληνοχριστιανικό μας πολιτισμό δεν αντιμετωπίζεται με οθνεία στοιχεία, ιδεοληψίες και κοινωνικό – πολιτικά ιδεολογήματα.Χρειάζεται η αλήθεια της θείας εν Χριστώ Αποκαλύψεως.Έτσι θα κρατήσουμε την 25η Μαρτίου ως εορτή της εθνικής μας παλιγγενεσίας και ως εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού. Έτσι θα περάσουμε από την αγωνία και τη δοκιμασία του Τριωδίου, τη βάσανο των παθών και της σταυρώσεως του Χριστού στην Ανάσταση του Θεανθρώπου, ο όποιος «σαρκί του θανάτου γευσάμενος» έγινε «ο Κύριος της δόξης». Θα περάσουμε από το Τριώδιο στο Πεντηκοστάριο, και από την Ανάσταση και την Ανάληψη του Αναστάντος Χριστού στην Πεντηκοστή, στην παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, η οποία ανακεφαλαιώνεται και επαναλαμβάνεται με το Χριστός Ανέστη.

   

του Ηλία Δ. Μπάκου

Δρος Θεολογίας-Φιλολόγου

Από το περιοδικό της ΠΕΘ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ», Ιανουάριος-Μάρτιος 2009, τεύχος 1  

Πηγή

Κανονικά και Απόκρυφα βιβλία της Αγίας Γραφής

«Κανονικά», ονομάζονται τα βιβλία εκείνα της Αγίας Γραφής τα οποία έχουν συμπεριληφθεί στον Κανόνα της Αγίας Γραφής, έτσι όπως τα έχει καθορίσει η Εκκλησία. Τα Κανονικά βιβλία ονομάζονται και «γνήσια», «ενδιάθετα» ή «ενδιάθηκα».

     «Απόκρυφα», ονομάζονται τα βιβλία εκείνα τα οποία δεν εμπεριέχονται στον Κανόνα της Αγίας Γραφής και έχουν χαρακτηριστεί ως μη γνήσια και λαμβάνουν τις ονομασίες «νόθα» ή «ψευδεπίγραφα».

     Ο χρόνος συγγραφής των Απόκρυφων βιβλίων τοποθετείται μεταξύ των αιώνων β΄ π.Χ. και ε΄ μ.Χ., καθώς οι Ιουδαίοι ή Χριστιανοί συγγραφείς τους προσπαθούσαν να δώσουν κύρος σε αυτά που έγραφαν χρησιμοποιώντας την εγκυρότητα των συγγραφέων της Αγίας Γραφής. Τα περισσότερα από τα Απόκρυφα βιβλία μάλιστα είναι γραμμένα από ανθρώπους που εντάσσονταν σε αιρετικούς κύκλους.

     Αντιθέτως με τα Απόκρυφα, τα Κανονικά βιβλία της Αγίας Γραφής είναι Θεόπνευστα και το περιεχόμενό τους δεν αμφισβητείται. Σε αυτά δεν υπάρχει καμία ανακρίβεια ούτε λάθος, αφού οι συγγραφείς τους τα έχουν γράψει υπό τη Θεία έμπνευση με τη φώτιση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, δρώντας ως όργανα του ίδιου του Θεού, που μέσω αυτών μετέδιδε το μήνυμά Του στους ανθρώπους.

     Όσον αφορά στο κριτήριο αποδοχής ή όχι των βιβλίων ώστε να χαρακτηριστούν Κανονικά, πρέπει να τονίσουμε πως αυτό ήταν η εγγυημένη παραλαβή ενός βιβλίου, δηλαδή η ιστορική πληροφορία που παρείχε και δεν ακολουθήθηκε κάποια κριτική διαδικασία.

     Τα Κανονικά βιβλία της Αγίας Γραφής παρατίθενται σε έναν κατάλογο από τον Μέγα Αθανάσιο, που αποτελεί και τον εκκλησιαστικό Κανόνα της Αγίας Γραφής.

     Τα Κανονικά βιβλία λοιπόν είναι τα εξής: α) Παλαιά Διαθήκη (49 βιβλία): Ιστορικά βιβλία: Γένεσις, Έξοδος, Λευιτικό, Αριθμοί, Δευτερονόμιο, Ιησούς του Ναυή, Κριτές, Ρούθ, Α΄-Β΄-Γ΄-Δ΄ Βασιλειών, Α΄-Β΄ Παραλειπομένων, Α΄ Έσδρας, Έσδρας, Νεεμίας, Εσθήρ, Ιουδίθ, Τωβίτ, Α΄-Β΄-Γ΄ Μακκαβαίων. Ποιητικά- Διδακτικά βιβλία: Ψαλμοί, Ιώβ, Παροιμίες, Εκκλησιαστής, Άσμα Ασμάτων, Σοφία Σολομώντος, Σοφία Σειράχ. Προφητικά βιβλία: Ωσηέ, Αμμώς, Μιχαίας, Ιωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφονίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας, Μαλαχίας, Ησαΐας, Ιερεμίας, Βαρούχ, Θρήνοι, Επιστολή Ιερεμίου, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ. β) Καινή Διαθήκη (27 βιβλία): Ευαγγέλια: Κατά Ματθαίον, Κατά Μάρκον, Κατά Λουκάν, Κατά Ιωάννην. Επιστολές του Απ. Παύλου: Προς Ρωμαίους, Προς Κορινθίους Α΄-Β΄, Προς Γαλάτας, Προς Εφεσίους, Προς Φιλιππησίους, Προς Κολοσσαείς, Προς Θεσσαλινικείς Α΄-Β΄. Ποιμαντικές Επιστολές: Α΄-Β΄ Προς Τιμόθεον, Προς Τίτον, Προς Φιλήμονα, Προς Εβραίους. Καθολικές Επιστολές: Ιακώβου, Α΄-Β΄ Πέτρου, Α΄Β΄-Γ΄ Ιωάννου, Ιούδα. Αποκάλυψη του Ιωάννη.

     Ορισμένα από τα Απόκρυφα βιβλία είναι τα εξής: α) Παλαιά Διαθήκη: η Διαθήκη των Δώδεκα Πατριαρχών, το Βιβλίο των Ιωβηλαίων, η Ανάληψη του Μωυσή, Ψαλμοί του Σολομώντα, η Διαθήκη του Ιώβ, το Μαρτύριο του Ησαΐα και πολλά άλλα. β) Καινή Διαθήκη: το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου, το Κήρυγμα Πέτρου, η Αποκάλυψη Πέτρου και πολλά άλλα.

     Τέλος, υπάρχει και μία κατηγορία βιβλίων τα οποία δεν εντάσσονται στον Κανόνα της αγίας Γραφής, αλλά  δεν θεωρούνται και Απόκρυφα. Αυτά είναι κάποια βιβλία που, παρά το γεγονός πως δεν είναι Θεόπνευστα, έχουν το κύρος Αποστολικών Πατέρων και γι’ αυτό το λόγο κρίνονται κατάλληλα προς ανάγνωση. Κάποια από αυτά είναι: Η Διδαχή των Αποστόλων, οι Επιστολές του Κλήμεντος Ρώμης, οι Επιστολές του Ιγνατίου Αντιοχείας και άλλα. 

Πηγή

TO ΒΑΤΙΚΑΝΟ “ΟΜΟΛΟΓΕΙ” ΤΗΝ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

 ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΝ ΡΩΣΙΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η φωτογραφία με ιερείς που δημοσιεύουν ρωσικά και ευρωπαικά μέσα

                                                                                                             Βρυξέλλες,Δ.Πορφύρης/Π.Σταφυλά

O Πάπας Φραγκίσκος, κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης κυριακής προσευχής στο Βατικανό δήλωσε με νόημα ότι “οι προσευχές του είναι για την Ουκρανία και ιδιαίτερα για  αυτούς που έχασαν τη ζωή τους και τις οικογένειές τους”. Παρά το ότι ευχήθηκε “ειρήνη και εποικοδομητικό διάλογο μεταξύ κυβέρνησης  και  κοινωνίας”, οι προθέσεις του προδόθηκαν από την αρπαγή των 2 περιστεριών της ειρήνης που συμβολικά ελευθέρωσε.

Δεν είναι μόνο τα λευκά περιστέρια που πρόδωσαν τις πραγματικές προθέσεις και βλέψεις του Βατικανού που εδώ και χρόνια προσπαθεί να προσεταιρισθεί πνευματικά την Ουκρανία μέσα από το διορισμό“ελληνοκαθολικού Πατριάρχη” , παρά τις ενστάσεις του Πατριαρχείου Μόσχας ότι ένας τέτοιος τίτλος ανήκει μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο τέως Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος, είχε επανειλλημένα καταγγείλει την επέμβαση της Καθολικής Εκκλησίας στην Ουκρανία κατηγορώντας το Βατικανό για ανέντιμο προσηλυτισμό.

Το χριστιανικό καθολικό ειδησεογραφικό Aleteia (27/01/14), αποκαλύπτει χωρίς περιστροφές την αμέριστη στήριξη της Καθολικής Εκκλησίας στους επαναστατημένους φιλοευρωπαιστές διαδηλωτές. Συγκεκρμένα αναφέρει ότι “από την αρχή της επανάστασης, ιερείς διαφορετικών ομολογιών είναι παρόντες στα οδοφράγματα για να ευλογήσουν τους διαδηλωτές και να τους μεταδώσουν την απαραίτητη πνευματική υποστήριξη”.Μεταφέρει  δήλωση του επονομαζόμενου “αρχιεπισκόπου” Κιέβου και πάσης Γαλλικίας ,Sviatoslav Shevchuk περί έκκλησης για ειρήνη, χωρίς να προσδιορίζει στο κοινό ότι πρόκειται για καθολικό κληρικό .

Σε δεύτερο δημοσίευμα της ίδιας ημέρας το Aleteia επί λέξει παραδέχεται ότι “από τον περασμένο Νοέμβριο , η Ελληνοκαθολική Εκκλησία εξέφρασε την υποστήριξή της στους Ουκρανούς διαδηλωτές που είναι υπέρ μιας προσέγγισης με την Ευρώπη.”

Ο ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΜΕ ΙΕΡΕΙΣ

Η φωτογραφία που δημοσιεύεται από το Aleteia με την ερμηνεία ότι ιερείς εξορκίζουν με Σταυρό τις κυβερνητικές δυνάμεις

Η καθολική προπαγάνδα φτάνει στο σημείο να χρησιμοποιεί με επιλεκτικό τρόπο μια από τις φωτογραφίες κληρικών που τάχθηκαν  ανάμεσα των δυο αντιμαχόμενων στρατοπέδων κατά τη διάρκεια των σοβαρών επεισοδίων με την εξής ερμηνεία: ” Η εικόνα που χαράχθηκε στα πνεύματα όλων μας τις τελευταίες ημέρες είναι αυτή του Σταυρού που οι ιερείς ύψωσαν απέναντι στις κυβερνητικές δυνάμεις στην Πλατεία Ανεξαρτησίας. Πολλοί ιερείς βρίσκονται στα οδοφράγματα και ευλογούν τους διαδηλωτές“(aleteia). Την ίδια στιγμή άλλες φωτογραφίες δείχνουν ορθόδοξους ιερείς να είναι στραμμένοι προς τη μεριά των διαδηλωτών για να σταματήσουν τη βία. Λόγω της ταυτόσημης  αμφίεσης των ορθοδόξων και των “ελληνοκαθολικών” το επικοινωνιακό παιχνίδι γίνεται επικίνδυνο.

Η ανάμιξη του Βατικανού στο εσωτερικό μιας χώρας που ματώνει από τις αντίρροπες πνευματικές και πολιτιστικές δυνάμεις που πολιτικά εκφράζονται με τον εναγκαλισμό Ρωσσίας ή Ευρωπαικής Ένωσης αντίστοιχα, δε σταματάει εδώ. Σε συνάντηση του λεγόμενου Πανουκρανικού Συμβουλίου  Εκκλησιών και των Θρησκευτικών Οργανώσεων με τον Πρέδρο Ianoukovitch, του επέστησαν την προσοχή στην παραβίαση της Μωσαικής Εντολής “Ου Φονεύσεις”, που αποτελεί πρωτοφανές επικοινωνιακό στιγματισμό ενός αρχηγού κράτους.

Ενίοτε, τα καθολικά ειδησεογραφικά ονομάζουν τον αποκαλούμενο “ελληνοκαθολικό αρχιεπίσκοπο Κιέβου και πάσης Γαλλικίας”, “Πατριάρχη”, παρά τη ρητή απαγόρευση χρήσης του όρου στην Ουκρανία για τον καθολικό επίσκοπο . Xαρακτηριστικά αναφέρεται: “O Πατριάρχης, στις 22/01/14, απεύθυνε έκκληση στις αρχές να ακούσει τις φωνές των διαδηλωτών και να μην χρησιμοποιεί κατασταλτικά μέσα εναντίον τους”.

Ο καθολικισμός υπό το μανδύα της ορθόδοξης πίστης και λατρείας έχει δυεισδύσει στις μη ρωσσόφωνες δυτικές επαρχίες, δημιουργώντας εδώ και δεκαετίες το κατάλληλο πολιτισμικό υπόβαθρο για την αποξένωση της Ουκρανίας από τη Ρωσία. Οι πολιτικοί εκτιμητές θεωρούν ότι η κρίση στην Ουκρανία δεν είναι παρά μια εκδίκηση των Δυτικών απέναντι στη Ρωσία η οποία θριάμβευσε διπλωματικά στο Συριακό και για αυτό οι εντάσεις αποκορυφώθηκαν την περίοδο της Διάσκεψης της Γενεύης. Καταγγέλουν ότι προσπαθούν να διαρρήξουν την πολιτιστική κοιτίδα που η Ρωσία προσφέρει στις γειτονικές χώρες.

“Όταν στο  Vilnius, στις 29/11 /13,  ο Πρόεδρος Viktor Yanoukovitch απέρριπτε την προσφορά της ΕΕ για ειδική συνεργασία με το επιχείρημα των οικονομικών κριτηρίων,  στην ουσία έκανε μια πολιτισμική επιλογή  (Andreï Gratchev, πολιτειολόγος και πρώην σύμβουλος του Mikhaïl Gorbatchev, ΤV 5 02/12/13). O παραγωγός του ραδιοφώνου Φωνή της Ρωσίας, Mikhail Gamandiy Egorov, επισημαίνει ότι “όλοι αυτοί οι διαδηλωτές έφτασαν στο Κίεβο από τις δυτικές επαρχίες” . Συνεχίζει ότι ” πρόκειται για εξτρεμιστικά  στοιχεία που δε δίστασαν να σκοτώσουν αστυνομικούς τη στιγμή που  σε χώρες της ΕΕ ή των ΗΠΑ αν γινόταν δολοφονική επίθεση σε εκπροσώπους της έννομης τάξης, γνωρίζουμε πολύ καλά πως θα είχαν τελειώσει με αυτά τα κινήματα. ”

Παραστρατιωτικές ομάδες καταγγέλουν τα ρωσικά μέσα

Πράβδα

Η Πράβδα με εκτενές επιτόπιο ρεπορτάζ στην Ουκρανία καταγγέλλει ότι δρούν καθαρά παραστρατιωτικές ομάδες πλήρως εξοπλισμένες , ενώ ο Πρόεδρος της Ουκρανίας δήλωσε ότι υπάρχουν ένοπλοι διαδηλωτές οι οποίοι είναι υπήκοοι ξένων χωρών και καταζητούνται με διεθνή εντάλματα (Φωνή της Ρωσίας, 24/01/14).

 πηγή

ΣΕΙΣΜΟΙ ΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του  Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

* * *

Οι σεισμοί συνδέονται με την ζωή των ανθρώπων σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Η ιστορία διασώζει μνήμες τέτοιων καταστρεπτικών σεισμών που είχαν φοβερές συνέπειες και σε ανθρώπους και σε άλλα αντικείμενα. Μέσα στο Συναξάριο της Εκκλησίας, που διαβάζεται καθημερινά κατά την ακολουθία του Όρθρου, διασώζονται οι μνήμες τέτοιων φοβερών σεισμών. Και το ότι ετέθησαν στο Συναξάριο, αυτό ήταν έκφραση της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό για την σωτηρία, αλλά και της παρακλήσεως προς Αυτόν για να μη συμβούν εκ νέου τέτοιες καταστροφικές ενέργειες.

Ο αείμνηστος Πρωτ. π. Ιωάννης Ράμφος σε μια μελέτη με τίτλο “Μνήμαι σεισμών” κάνει λόγο για τους σεισμούς οι οποίοι πέρασαν μέσα στα συναξάρια της Εκκλησίας. Στο τέλος δε έχει συμπεριλάβει και ειδική ακολουθία την οποία εποίησε ο αείμνηστος υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Η ακολουθία αυτή τιτλοφορείται: “ικετήριος και ευχαριστήριος” και έγινε “εις ανάμνησιν των εν έτει 1953 γενομένων σεισμών εις τας Ιονίους Νήσους, Κεφαλληνίαν, Ζάκυνθον και Ιθάκην” και ψάλλεται την 11^ην Αυγούστου.

Στην συνέχεια του κειμένου αυτού θα ήθελα να αναφερθώ στους σεισμούς που μνημονεύονται στο εκκλησιαστικό Μηνολόγιο.

α) Δύο σεισμοί έγιναν την 25^η Σεπτεμβρίου: “ανάμνησις του μεγάλου σεισμού, εν ή τελείται η εν τω αέρι αρπαγή του παιδός” και την 26^η Ιανουαρίου: “μνήμη του μεγάλου σεισμού”. Μερικοί ισχυρίζονται ότι πρόκειται για έναν σεισμό, που άρχισε την 26^η Σεπτεμβρίου και τελείωσε την 26^η Ιανουαρίου, αλλά ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ράμφος ισχυρίζεται ότι πρόκειται για δύο σεισμούς, από τους οποίους ο πρώτος (25 Σεπτεμβρίου) συνεχίστηκε για τέσσερεις μήνες και ο δεύτερος (26 Ιανουαρίου) συνεχίστηκε για τρεις μήνες, οπότε υπήρξαν δύο κύριοι σεισμοί με τις μετασεισμικές δονήσεις τους. Ο πρώτος έγινε στην αρχή της βασιλείας του Θεοδοσίου του Β' (408-450) και ο δεύτερος στο τέλος της βασιλείας του.

Ο χρονογράφος Θεοφάνης διασώζει την πληροφορία ότι τόσο φοβήθηκαν οι Βυζαντινοί από τον σεισμό της 25^ηςΣεπτεμβρίου, ώστε έφυγαν έξω από την πόλη “καί ήσαν διημερεύοντες σύν τω επισκόπω εν ταις προς Θεόν δεήσεσι λιτανεύοντες”. Μάλιστα, κατά την διάρκεια της λιτανείας “κυμαινομένης της γης και παντός του λαού κράζοντος το Κύριε, ελέησον” ένα μικρό παιδί ηρπάγη στον αέρα και άκουσε μία θεϊκή φωνή που του έλεγε να αναγγείλη στον επίσκοπο και τον λαό να ψάλλουν τον ύμνο “άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς, μηδέν έτερον προστιθέντας”, επειδή μερικοί αιρετικοί “θεοπασχίται” προσέθεταν το “σταυρωθείς Θεός”. Ο ύμνος αυτός, χωρίς την προσθήκη “σταυρωθείς Θεός”, με εντολή του Πατριάρχου Πρόκλου και της βασίλισσας Πουλχερίας θεσπίστηκε να ψάλλεται σε ολόκληρη την τότε αυτοκρατορία.

Κατά την διάρκεια του σεισμού της 26^ης Ιανουαρίου γκρεμίστηκαν τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, πολλά τμήματα της Πόλεως και πολλές οικίες, καθώς επίσης “ο λιμήν των Τρωαδισίων και το Χαλκούν Τετράπυλον”.

β) Ο σεισμός της 7^ης Οκτωβρίου του έτους 524 επί του αυτοκράτορος Ιουστινιανού του Α'. Στα Συναξάρια γράφεται “μνήμη της μετά φιλανθρωπίας επενεχθείσης ημίν φοβεράς απειλής του μεγάλου σεισμού”.

γ) Ο σεισμός της 26^ης Οκτωβρίου του έτους 740 μ.Χ. Ο σεισμός αυτός διήρκησε επί ένδεκα ή δώδεκα μήνες. Ο χρονογράφος Θεοφάνης γράφει: “επτωήθησαν εκκλησίαι και μοναστήρια, λαός τε πολύς τέθνηκεν”. Έπεσαν πολλοί ανδριάντες “τά τε χερσαία της πόλεως τείχη και πόλεις και χωρία εν τη Θράκη και η Νικομήδεια εν Βιθυνία και η Πραίνετος και η Νίκαια, εν ή μία εσώθη Εκκλησία”. Μάλιστα παρατηρήθηκε και αλλαγή των ορίων της θαλάσσης σε μερικά σημεία.

Σε ανάμνηση αυτού του μεγάλου και φοβερού σεισμού, ο υμνογράφος της Εκκλησίας άγιος Ιωσήφ συνέγραψε ειδικό κανόνα, ο οποίος ψάλλεται την 26^η Οκτωβρίου, κατά την οποία ψάλλουμε και την ακολουθία του αγίου Δημητρίου, και διασώζεται μέχρι σήμερα.

δ) Ο σεισμός της 14^ης Δεκεμβρίου του έτους 557 μ.Χ. Στο Συναξάριο της Εκκλησίας γράφεται: “Μνήμη της μετά φιλανθρωπίας επενεχθείσης ημίν φοβεράς απειλής του σεισμού, ής παρ’ ελπίδα πάσαν ελυτρώσατο ημάς ο φιλάνθρωπος Κύριος”.

Πρόκειται για έναν φοβερό σεισμό που διήρκησε δέκα ημέρες. Ο χρονογράφος Θεοφάνης αναφέρει ότι έπαθαν μεγάλες ζημιές τα δύο τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, κατέπεσαν πολλές Εκκλησίες, θυσιαστήρια των Εκκλησιών και Κιβώρια, ισοπεδώθηκαν ολόκληρες περιοχές, γι’ αυτό γράφει: “καί ουκ ήν τόπος ή προάστειον, ό ουκ έπεσεν από της φοβεράς απειλής του σεισμού”. Τόσο μεγάλος και φοβερός ήταν ο σεισμός ώστε “ου μέμνηται άνθρωπος επί της γης εν τη γεννεά εκείνη”. Ο αυτοκράτωρ Ιουστινιανός ο Α' “ουκ εφόρεσε το στέμμα επί ημέρας μ’ (σαράντα), αλλά και τη αγία του Χριστού γεννήσει χωρίς αυτό (τό στέμμα) προσήλθεν εν τη Εκκλησία”. Ο Κεδρηνός αναφέρει ότι χωρίς στέμμα προσήλθε και κατά τον εορτασμό των Θεοφανείων. Φαίνεται ότι έγινε μεγάλη καταστροφή και υπήρξαν πολλά ανθρώπινα θύματα.

ε) Ο σεισμός της 9^ης Ιανουαρίου του έτους 870 στην αρχή της βασιλείας του Βασιλείου του Α' ήταν διαρκείας σαράντα ημερών. Δηλαδή οι μετασεισμικές δονήσεις κράτησαν σαράντα ημέρες.

Ο χρονογράφος Νικήτας Παφλαγών, αφού τον αποκαλεί “φρικωδέστατον”, λέγει: κατεδαφίσθηκαν πολλές Εκκλησίες, στοές και οικίες “κτηνών τε και ανθρώπων αμύθητος γέγονε πανωλεθρία” και αυτός ο Ναός της Αγίας Σοφίας διακινδύνευσε να ραγίση, εάν οι κρατούντες δεν τον επιμελούντο.

στ) Ο σεισμός της 17^ης Μαρτίου του έτους 790, κατά τους χρόνους του Κωνσταντίνου του Βασιλέως.

ζ) Ο σεισμός της 16^ης Αυγούστου του έτους 542. Μάλιστα οι χρονογράφοι Γεδεών και Θεοφάνης στις περιγραφές τους ομιλούν για σεισμό φοβερό κατά τον οποίον γκρεμίστηκαν Εκκλησίες, σπίτια και το τείχος της Κωνσταντινουπόλεως “καί απέθανον πολλοί και εγένετο φόβος μέγας”. Ο σεισμός αυτός κράτησε σαράντα ημέρες. Ο Θεοφάνης γράφει: “καί προς ολίγον οι άνθρωποι κατενύγησαν λιτανεύοντες και προεδρεύοντες και εις τας εκκλησίας μένοντες, και φιλανθρωπίας Θεού γενομένης επί το χείρον γεγόνασι”.

* * *

Οι πληροφορίες αυτές τις οποίες συνεγκέντρωσε ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ράμφος είναι πολύ σημαντικές και μας δίδουν την δυνατότητα να κάνουμε τις ακόλουθες παρατηρήσεις, οι οποίες βέβαια έχουν σχέση και με τους συγχρόνους σεισμούς.

1. Η Εκκλησία υπενθυμίζει κάθε χρόνο στους πιστούς της τις ημέρες των φοβερών σεισμών, που αναφέραμε, ώστε αφ’ ενός μεν να ευχαριστήσουν οι πιστοί τον Θεό για την σωτηρία των επιζώντων ανθρώπων, αφ’ ετέρου δε να παρακαλέσουν τον Θεό και για τις ψυχές των φονευθέντων, και για να μην επιτρέψη πάλι την ενεργοποίηση αυτών των φοβερών σεισμών.

2. Οι σεισμοί ήταν πάντοτε συνδεδεμένοι με την ζωή των ανθρώπων και βέβαια είχαν αρνητικές και θετικές συνέπειες.

Ο Καθηγητής κ. Βασίλειος Παπαζάχος, σε ένα παλαιότερο άρθρο του ανέλυσε τις σύγχρονες θεωρίες για τους σεισμούς, σύμφωνα με τις οποίες ανάλογα με τις κινήσεις, την απομάκρυνση ή τη σύγκλιση των λιθοσφαιρικών πλακών, τα πετρώματα στα όρια των πλακών αυτών τεντώνονται ή συμπιέζονται, με αποτέλεσμα να σπάζουν απότομα και έτσι δημιουργούνται τα ρήγματα, τα οποία ανάλογα με το μήκος τους προξενούν το μέγεθος του σεισμού. Στην συνέχεια λέγει: “Οι σεισμοί αποτελούν μέρος της φυσικής διαδικασίας γένεσης και εξέλιξης της γής. Είναι η διαδικασία που δημιούργησε τα βουνά και τα δάση, τις εύφορες πεδιάδες, τις όμορφες θάλασσες και τον ορυκτό πλούτο. Συνεπώς, οι σεισμοί είναι οι εκδηλώσεις της εξαιρετικής αλλά και σπάνιας στο σύμπαν τεκτονικής δραστηριότητας (ζωντάνιας) της γής, που την κάνουν πολύ φιλόξενη για τον άνθρωπο. Την διαδικασία αυτή όχι μόνον δεν μπορούμε αλλά ούτε μας συμφέρει να την αλλάξουμε. Συνεπώς τόσο η γένεση των σεισμών όσο και η εμφάνιση του ανθρώπου στην γή, έχουν την ίδια αιτία. Γι’ αυτό πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς και να αναζητούμε συνεχώς καλύτερους τρόπους μείωσης των αρνητικών συνεπειών τους”.

Ως Χριστιανοί, χωρίς να αρνούμαστε αυτές τις απόψεις των επιστημόνων, δεχόμαστε ότι όλα αυτά τα γεωλογικά φαινόμενα (βροχή, αέρας, χαλάζι), όπως και άλλα παρόμοια, γίνονται μέσα στην δημιουργική, κυβερνητική και σωτηριώδη ενέργεια του Θεού, ο Οποίος επεμβαίνει όπου χρειάζεται με σκοπό την διατήρηση της βιολογικής ζωής και την σωτηρία των ανθρώπων.

3. Οι σεισμοί, κατά το Συναξάριο της Εκκλησίας, συνδέονται με την φιλανθρωπία και τους οικτιρμούς του Θεού. Αλλού λέγεται “μνήμη της μετά φιλανθρωπίας επενεχθείσης ημίν φοβεράς απειλής του σεισμού”, και αλλού “μνήμη της μετά οικτιρμών επενεχθείσης ημίν εν τοις καιροίς εκείνοις φοβεράς απειλής του σεισμού”. Δεν μπορούμε να εισέλθουμε στον σκοπό της Προνοίας του Θεού και να ερευνήσουμε γιατί επιτρέπει και παραχωρεί ο Θεός την εμφάνιση ενός σεισμού, κατά το ψαλμικό: “ο επιβλέπων επί την γήν και ποιών αυτήν τρέμειν”. Πάντως μέσα από τους σεισμούς της γής, γίνονται και άλλες σεισμικές δονήσεις, πνευματικές και σωτηριώδεις, σώζονται ποικιλοτρόπως οι άνθρωποι με την φιλανθρωπία του Θεού.

4. Οι Χριστιανοί της εποχής εκείνης ήξεραν να αντιμετωπίζουν όλα τα θέματα, ακόμη και αυτούς τους σεισμούς, με την δέουσα προσοχή και το εκκλησιαστικό τους φρόνημα. Από την πρώτη ώρα έκαναν λιτανείες και προσευχές. Μάλιστα, κατά την διάρκεια των λιτανειών, όπως είδαμε, είχαμε και θαυματουργικές εκδηλώσεις, ήτοι την αρπαγή του παιδιού και την θέσπιση του ορθοδόξου τρισαγίου ύμνου. Γι’ αυτό και υπάρχουν τροπάρια, Κανόνες, παρακλήσεις, ευχές για την περίπτωση σεισμών. Εκτός από μερικές περιπτώσεις, που είδαμε στην Τηλεόραση, κατά τις οποίες οι διασωθέντες ευχαριστούσαν τον Θεό, δεν είδαμε αυτές τις λιτανείες, τις προσευχές, ή και αυτές που έγιναν δεν θεώρησαν καλό να τις δείξουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Οπότε αυτό δείχνει την διαφορά της νοοτροπίας των ανθρώπων της τότε και της σύγχρονης εποχής.

5. Οι σεισμοί και ο τρόπος αντιμετωπίσεώς τους δείχνει και μια άλλη πραγματικότητα. Οι χρονογράφοι μας λένε ότι κατά την διάρκεια των σεισμών οι άνθρωποι κατενύγησαν, έκαναν προσευχές, μετανόησαν, αλλά “καί πάλιν φιλανθρωπίας Θεού γενομένης επί το χείρον γεγόνασι”, δηλαδή όταν ο Θεός με την φιλανθρωπία Του σταμάτησε τους σεισμούς, τότε όχι μόνον επανήλθαν στην προηγούμενη ζωή της αμαρτίας, αλλά έκαναν και χειρότερα. Δείχνει αυτό την τρεπτότητα των ανθρώπων και την σκοπιμότητα που δείχνουν σε διάφορες φάσεις της ζωής τους.

* * *

Να παρακαλούμε τον Θεό να μας απαλάξη από τους σεισμούς ή να τους περιορίση και ο Ίδιος να επεμβαίνη θαυματουργικά, καθώς επίσης να μας βοηθά για να υπερβαίνουμε τον φόβο του θανάτου, αφού αυτός ο φόβος δημιουργεί πανικό, απελπισία και όλα τα παρεπόμενά τους. Να ευχηθούμε στον Θεό να αναπαύση τις ψυχές των ανθρώπων που πέθαναν μέσα στα συντρίμια των κατεδαφισθέντων οικοδομημάτων, καθώς επίσης να δίδη κουράγιο στους πονεμένους και να επουλώση γρήγορα τις πληγές τους. Να παρακαλέσουμε ακόμη τον Θεό να φωτίση τους μηχανικούς να κάνουν καλά το καθήκον τους, αλλά και να προσφέρη τα πνευματικά Του αγαθά σε αυτούς που με κίνδυνο της ζωής τους έσωσαν και βοήθησαν ποικιλοτρόπως τους εγκλωβισθέντας αδελφούς μας.

“Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την πόλιν ταύτην, και πάσαν πόλιν και χώραν από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου και αιφνιδίου θανάτου· υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον την καθ’ ημών κινουμένη· και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαι ημάς”.

πηγή

Μία φωτογραφία που συγκλονίζει!

Ορθόδοξοι ιερείς προσεύχονται στο κέντρο των διαδηλώσεων στο Κίεβο ώστε να επέλθει ειρήνη και ηρεμία.

Οι ιερείς στέκονται ανάμεσα σε διαδηλωτές και τις αστυνομικές δυνάμεις που είναι έτοιμες να επέμβουν...
πηγή

ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Παπαζήση Βασιλική

Μια μικρή ελληνοπούλα..

Αγαπητοί μου Φίλοι!

   Αυτή η εικόνα της Παναγίας είναι η Πλατυτέρα, που βρίσκεται στην Αγιά- Σοφιά της Κωνσταντινούπολης! Δείτε ομορφιά!

   Αξιώθηκα πέρσι και πήγα προσκυνήτρια στην πόλη και παρακάλεσα τον εκεί φωτογράφο να μου τραβήξει αυτή την φωτογραφία. Η Παναγιά μας, που δεν α…ναφέρεται στο νέο βιβλίο των Θρησκευτικών της Β΄ Γυμνασίου. Διδάσκεται όμως η ενότητα, ΄΄Ο Ιησούς στο Κοράνι΄΄! Άκουσον άκουσον! 
   Η Παναγιά μας, που τόσο πολύ πολεμάται και την βλασφημούν οι αντίχριστοι και αιρετικοί ότι δεν υπάρχει, εμείς θα ομολογούμε πάντοτε, «Συ υπάρχεις, Θεοτόκε, και Εσένα έχουμε μεσίτρια οι αμαρτωλοί προς τον Κύριον». 
  Και ποιος ξέρει τι άλλα χτυπήματα ενάντια της Ορθοδοξίας μας ετοιμάζουν, εμείς όμως δεν θα αφήσουμε την Πίστη των προγόνων μας, την Ορθοδοξία μας! Πάντοτε θα πιστεύουμε στον μόνο αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό μας, στην Παναγία μας και στους Αγίους μας. 

   Για όσους δεν έχετε πάει στην Κων/πολη δεν μπορείτε να φανταστείτε την ομορφιά αυτής της Πόλης των Πόλεων! Κατ’ αρχήν, δεν ένιωθα ξένο έδαφος, ένιωθα ότι πατάω σε πάτρια εδάφη. Ένιωθα δέος. Σαν στάθηκα στο πάρκο που βρίσκεται εμπρός στην Αγιά-Σοφιά και την αντίκριζα, δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι βρισκόμουν εκεί, σ’ αυτό το μεγαλείο της Ρωμηοσύνης, που τόσους αιώνες στέκει εκεί.

   Σαν μπήκαμε ύστερα μέσα στον ναό, αντίκρισα τόσες πολλές εικόνες ψηφιδωτών, μεγαλοπρεπέστατες! Θαύμασα! Γιατί νόμιζα πως δεν θα έβλεπα πολλές εικόνες επειδή οι Τούρκοι θα τις είχαν εξαφανίσει. Αλλά είναι αρκετές. Βγαίνουν τώρα ξανά. Πέφτουν οι σοβάδες που τις είχαν σοβατίσει οι Τούρκοι. Σε έναν από τους 4 αγγέλους έχει αποκαλυφθεί ολόκληρο το πρόσωπο, βγήκαν μεγάλοι σταυροί πάνω στους σοβάδες… 
   Κοντεύει η Ώρα, το φωνάζουν και οι πέτρες και τα μάρμαρα της Μεγάλης εκκλησιάς!

   Βγαίνοντας, χτύπησα με το χέρι μου πάνω στην μαρμάρινη κολόνα της Αγια-Σοφιάς και της είπα: «Καλή λευτεριά σύντομα». 

   Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την Κων/πολη. Όπως είναι όμως τώρα δεν είναι και τόσο ωραία γιατί είναι πολύ πυκνοκατοικημένη και μουσουλμανική και με πολλά τζαμιά. Δεν ήθελα όμως να φύγω από εκεί, το μυαλό μου και η καρδιά μου έχουν μείνει εκεί.

   Η Πόλις η Επτάλοφος, που είναι χτισμένη σε επτά λόφους, η μισή είναι στην ευρωπαϊκή πλευρά και η άλλη στην ασιατική. Η μια άκρη από την άλλη απέχει 140 χλμ! Φανταστείτε τι τεράστια πόλη είναι! Ο όμορφος Βόσπορος που έχει πολλές ορθόδοξες παλιές εκκλησίες. Τα συνδυάζει όλα αυτή η Πόλη, θάλασσα, βουνά…

   Αλλά οι κάτοικοι δεν της ταιριάζουν! Δεν της ταιριάζουν τα τζαμιά. Κάθε βήμα και τζαμί. Δεν της ταιριάζει να βγαίνει ο ιμάμης πολλάκις την ημέρα, από τα χαράματα ως το βράδυ και να φωνάζει τις μουσουλμανικές προσευχές. Είναι ψυχοπλακωτικό! Δεν τις ταιριάζουν οι κόκκινες τουρκικές σημαίες που είναι αναρτημένες παντού.

   Αυτή η Πόλη ταιριάζει να είναι μοναχά Ορθόδοξη, Ελληνική και να κατοικείται από Ορθόδοξους Χριστιανούς! Της ταιριάζει μονάχα η μεγαλοπρέπεια της Ορθοδοξίας και η αρχοντιά της! Της ταιριάζει να ηχούν χαρμόσυνα οι καμπάνες των εκκλησιών μας! Της ταιριάζει να κυματίζει μονάχα η Γαλανόλευκη σημαία με τον Τίμιο Σταυρό επάνω! 
   Το βράδυ στάθηκα στο παράθυρο του ξενοδοχείου μου και την αγνάντευα έτσι όπως ήταν, με τα φώτα αναμμένα και σκέφτηκα: «Η Πόλη βρίσκεται υπό κατοχή! Τόσα χρόνια σκλαβωμένη και λαβωμένη από τις πληγές των δυναστών της… Κι όμως, στέκεται αγέρωχη στους αιώνες προσμένοντας την Λευτεριά!»… Και σαν να άκουγα τους βαριούς αναστεναγμούς της και την βαριά ανάσα της να μου ψιθυρίζει:

   «Έφτασε το πλήρωμα του χρόνου! Ετοιμαστείτε ωρέ!»

πηγή

MY SCHOOL: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΦΑΚΕΛΩΜΑΤΟΣ» ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ, ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ!

1949 – κυκλοφορεί το βιβλίο του Τζ. Όργουελ  «1984» στο οποίο προφητικά παρουσιάζεται ένα ζοφερό μέλλον όπου όλα και όλοι ελέγχονται από τον Μεγάλο Αδερφό…

2013  – Το Υπουργείο Παιδείας προσπαθεί, στα πλαίσια  «της αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού της πληροφοριακής υποδομής του, … των σχολικών μονάδων και των αποκεντρωμένων διοικητικών δομών του» να επιβάλει την πλατφόρμα «Μy School» ένα πρόγραμμα όπου θα συμπληρώνονται σε καθημερινή βάση ποικίλες πληροφορίες που αφορούν τα προσωπικά δεδομένα των μαθητών, των γονέων και των εκπαιδευτικών.

Μια βάση δεδομένων όπου:

·         καταγράφονται οι απεργίες και η “συνεργασιμότητα” των εκπαιδευτικών, οι επιδόσεις, οι έλεγχοι, τα απολυτήρια, οι μετακινήσεις αλλά και  η κοινωνική συμπεριφορά των μαθητών και νηπίων. Και θα προσπαθήσουν να μας δελεάσουν λέγοντάς μας ότι μπορούμε με ένα «κλικ» και να βλέπουμε on line τις επιδόσεις και τις απουσίες των παιδιών μας. Αναρωτιόμαστε: Το on line σύστημά τους βλέπει τον μαθητή/ νήπιο που υποσιτίζεται ή τον μαθητή/νήπιο που κρυώνει;

·         Τα τμήματα και τα σχολεία θα φτιάχνονται στη λογική των αριθμών και όχι των πραγματικών αναγκών. Θα εξυπηρετείται έτσι η γρήγορη «διάθεση» των εκπαιδευτικών ανά περιφέρεια, αφού θα «περισσεύουν».

·         Το κάθε σχολείο ως μαγαζάκι θα ανεβάζει τις επιδόσεις του, τις «δράσεις» και τις «καινοτομίες του», προκειμένου να ψαρεύει πελάτες. Καλώς ήρθατε στο virtual σχολείο, της ψηφιακής σαλάτας, της αυτονομίας που θα έχει ως σκοπό να βρίσκει χορηγούς προκειμένου να λειτουργεί και 

·         «Ο κάθε μαθητής και εκπαιδευτικός θα φτιάχνει το «προφίλ» του σε ένα ψηφιακό περιβάλλον που θα παρέχει το «χώρο» και τα «εργαλεία» για να εξυπηρετεί και να αναβαθμίζει αυτό που ήδη συμβαίνει στο σχολείο. Θα είναι ο προσωπικός χώρος κάθε μαθητή/νηπίου και κάθε εκπαιδευτικού. Ένας ψηφιακός χώρος συνάντησης και συνεργασίας. Το ατομικό αποθετήριο περιεχομένου και εφαρμογών. Αλλά και ένας χώρος προβολής της δουλειάς τους». Αυτό το portfolio θα τους ακολουθεί μια ζωή, γι’ αυτό είναι απαραίτητο το ΑΜΚΑ. Είναι ο «σύνδεσμος» του νέου ανθρώπου ως μαθητή και ως εργαζόμενου αύριο…(Ο ΑΜΚΑ δε, θα είναι εύκολα  αναζητήσιμος από τον καθένα από σχετική ιστοσελίδα).

Μια τέτοια βάση δεδομένων, η οποία θα προωθεί – εξυπηρετεί το συγκεκριμένο περιεχόμενο σπουδών, την κατηγοριοποίηση των σχολείων,  την «σπιουνιά», την ποινικοποίηση της συμπεριφοράς εκπαιδευτικών – μαθητών και την κινητικότητά τους δεν την έχουμε ανάγκη.

Το My School είναι ένα ακόμα εργαλείο στα χέρια τους, για να μπορέσουν με επιτυχία να ασκήσουν την αντιεκπαιδευτική τους πολιτική. Ένας ακόμα πίνακας, μέσα στον οποίο όλοι εμείς,  οι εκπαιδευτικοί και τα παιδιά μας είμαστε αριθμοί σε κουτάκια. Και ο εκάστοτε υπουργός, ως Μεγάλος Αδελφός, θα μπορεί να αποφασίζει ποια κουτάκια πρέπει να μετακινηθούν (μεταθέσεις), ποια να ενωθούν (συγχωνεύσεις τμημάτων ή σχολείων) και ποια να διαγραφούν (απολύσεις).

Αδυνατούμε να δεχθούμε τον καλοπροαίρετο στόχο της συλλογής σε κεντρικό επίπεδο όλων αυτών των στοιχείων για όλους τους μαθητές/νήπια, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς όλης της χώρας όπως π.χ.

-  ο ΑΜΚΑ των μικρών μαθητών/νηπίων.

-  το επάγγελμα των γονέων (άσχετα αν είναι άνεργος ή σε καθεστώς κινητικότητας)

-  το ποινολόγιο των μαθητών (αποβολές, επιπλήξεις, διαγωγή)

-  η συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε απεργίες ή στάσεις και μάλιστα σε ποιές.

Είναι φανερό ότι παραβιάζονται τα προσωπικά δεδομένα των μαθητών/νηπίων.

Είναι φανερό ότι παραβιάζονται τα προσωπικά δεδομένα των γονέων

Είναι φανερό ότι φακελώνονται οι καθηγητές,  οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί.

Αναρωτιόμαστε ποια ουσιαστική ανάγκη μπορεί να καλύψει μια τέτοιου είδους καθημερινή απογραφή και σε ποιών τα χέρια θα φτάσουν αυτά τα στοιχεία. Με ποιόν τρόπο και ποιος θα μας διασφαλίσει το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών.

Οφείλουμε ως γονείς να υποψιαστούμε τα χειρότερα και να περιφρουρήσουμε τα παιδιά μας.

Γι’ αυτό ζητάμε από τους γονείς να μην δίνουν τα στοιχεία των παιδιών τους, τους διευθυντές των σχολείων να αρνηθούν να παίξουν το ρόλο του «απογραφέα» και το Υπουργείο Παιδείας να το αποσύρει.

Γιατί στο χέρι μας είναι το «1984» να μη καταγραφεί ως μέλλον αλλά ως παρελθόν.

Αγία Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2014

ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

¨Ενωση Συλλόγων Γονέων Αγίας Παρασκευής

- Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε.”Ο Περικλής΄

Από που προήλθε η φράση: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού»

Ο Θεός, όταν δημιούργησε τους Αγγέλους, τους έδωσε να έχουν την απόλυτη ελευθέρα γνώμη. Έπρεπε όμως να αποδείξουν ότι ήταν άξιοι της τιμής με την οποία τους κόσμησε. Γι’ αυτό δοκιμάστηκε η πίστη τους. Ένας απ’ αυτούς, ...
ο Εωσφόρος, που ήταν ο πρώτος όλων των αγγελικών Ταγμάτων, αυτός που ήταν ο ωραιότερος, δυνατότερος και λαμπρότερος, υπερηφανεύθηκε και πίστεψε ότι μπορεί να αντικαταστήσει τον Θεό και να στήσει τον θρόνου του υπεράνω του Θεού. Αυτό ήταν το αμάρτημά του. Υπερηφανεύθηκε! Επαναστάτησε εναντίον του Θεού και μαζί του παρέσυρε μεγάλο αριθμό αγγέλων, που με την πτώση τους μετατράπηκαν από φωτεινούς αγγέλους σε σκοτεινούς και από αγίους σε πονηρούς.Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα του ουρανού κατά την οποία έπεφταν ένας-ένας οι σκοτεινοί - πονηροί άγγελοι από το σχισμένο ουρανό, (ονομαζόμενοι πλέον δαίμονες), συγκεντρώθηκαν όλα τα επουράνια Τάγματα και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στάθηκε στο κέντρο και αναφώνησε: «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού» (σταθείτε γερά, σταθείτε με σεβασμό στο Θεό) και αμέσως οι φωτεινοί - άγιοι Άγγελοι στάθηκαν πιστοί προς τον Θεό.
Δεν ακολούθησαν την πονηρά σκέψη του Εωσφόρου και άρχισαν να ψάλλουν: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Σου». Ομολόγησαν την εξουσία και τη δύναμη του Θεού Πατρός και σταθεροποιήθηκαν στη διακονία Του πλησίον Του.
Αυτόν τον θρίαμβο των αγαθών πνευμάτων με πρωτοστάτη τον αρχάγγελο Μιχαήλ, πανηγυρίζομε στις 8 Νοεμβρίου.

Επειδή με αυτή του την κραυγή ο αρχάγγελος Μιχαήλ επανέφερε στην τάξη τα τάγματα των αγγέλων και σταμάτησε την κάθοδο και την πτώση τους, γι'αυτό προς τιμήν αυτού του «σταματήματος» που επιτελέστηκε με τη φράση «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού» προήλθε και το όνομα «Σταμάτης» και το όνομα «Σταματίνα».

Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος, η φράση «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού» χρησιμοποιείται στη Θεία Λειτουργία ακριβώς πριν την Αγία Αναφορά ώστε να αφυπνίσει τους πιστούς χριστιανούς και να σταθούν μετά φόβου (δηλαδή με σεβασμό) και με καλή συμπεριφορά μέσα στη Θεία Λειτουργία. Κάθε φορά επομένως, που θα ακούμε στη Θεία Λειτουργία το «στώμεν καλώς» του αρχαγγέλου να αναλογιζόμαστε πόσο στεκόμαστε καλά και σταθερά κοντά στο Θεό και ποιά τιμωρία χωρίς έλεος μας αναμένει, αν με τους εγωισμούς αρπάζομε την εξουσία από το Θεό, αν με τους σαρκικούς λογισμούς διακόπτομε την κοινωνία με το Θεό και αν με τις άδικες πράξεις παραδίνομε τους εαυτούς μας στη δικαιοσύνη του Θεού.

 

πηγή