Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ-ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ.

Εχουμε εισέλθει σαν έθνος σε μία κρίσιμη καμπή.Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.Κοινώς,αν η κυβέρνηση υπογράψει νεό μνημόνιο με όσα βαρυά μέτρα προταθούν με αυτό την επόμενη μέρα θα ξεκινήσουν ταραχές ενώ αν προτιμήσουμε την έξοδο από το ευρώ και κλείσουν οι τράπεζες πάλι την επόμενη μέρα θα έχουμε κοινωνικές ταραχές.Αδιέξοδο λοιπόν.Τι λένε οι Αγιοι και οι Γέροντες γι αυτό;Τι είχαν προβλέψει και τι έβλεπαν δεκαετίες ή αιώνες πριν;Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός μας είπε ότι <<Θα τραβηχτεί το Διεθνές κεφάλαιο,το Μασονικό Κεφάλαιο>>κοινώς παιδευόμαστε    από το καλοκαίρι του 2014 για την τελευταία δόση του Μνημονίου την οποία δεν θα πάρουμε ποτέ αν δεν καταργήσουμε όλα τα εργασιακά και αφαλιστικά δικαιώματα!Και φυσικά αν μέχρι τις 30 Ιουνίου δεν υπογράψουμε νέο
μνημόνιο τότε το κεφάλαιο τραβιέται οριστικά,αφού βγαίνουμε από το Ευρώ. Το βιβλίο στη ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ είναι ακόμα πιο αναλυτικό.<<Από το 1980 με την κυβέρνηση Καραμανλή εισήλθε και η χώρα μας ως μέλος στην ΕΟΚ.Περνόντας από διάφορα στάδια με νόμους και Συνθήκες όπως η περιβόητη Σέγκεν και την νομισματική ενοποίηση με το Ευρώ,φτάσαμε στην σημερινή οικονομική κρίση.Δεσμεύτηκαν λοιπόν οι πολιτικοί μας χωρίς να ακούνε τον Ελληνικό λαό.Γι αυτό όσο κι αν διαμαρτύρεστε και διαδηλώνετε για κάποιο δίκαιο αίτημα σας ,θα ακούτε πλέον επί μονίμου βάσεως από τους πολιτικούς:''Είναι κοινοτική οδηγία και είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούσουμε. γι αυτό δεν μπορούμε να πράξουμε διαφορετικά."Μπορείτε αδερφοί να φανταστείτε τις ολέθριες επιπτώσεις αυτής της αλλαγής;"Στους δρόμους να ξεψυχάτε τους Γερμανούς δεν θα τους ενδιαφέρει και θα πιέζουν για να εφαρμοστεί η οδηγία τους. >>ενώ κάποτε ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Γεράσιμος Αρσένης είχε πει:''Θα αισθανθείτε όμως δυνατά το βαρύ χέρι ενός Γερμανού Τραπεζίτη''στις 27 Ιουλίου 1992 στη β'Συνεδρίαση της Βουλής.Παρακάτω ο Ιερομόναχος Χρ.Αγγελόγλου αναφέρει:''<<Προνοούν αυτοί γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα καταλάβετε ότι εξαπατηθήκατε και θα θελήσετε να αντιδράσετε και θα υλοποιήσουν την εγκατάσταση μιας υπέρτατης εποπτείας,για να ασκούν έναν παγκόσμιο ηλεκτρονικό έλεγχο.Μερικοί με ρώτησαν να βγούμε ή να μείνουμε;Tότε θυμήθηκα αυτό που κάποτε ρώτησαν την καμήλα:Aνήφορο θέλεις ή κατήφορο;Και η καμήλα τους είπε-Βρε παιδιά χάθηκε το ίσιωμα;Και μεις με την σειρά μας το ίδιο λέμε.Τόσο δύσκολο είναι να φορέσουμε ένα ζευγάρι παντόφλες;Γιατί να μας θέτουν συνέχεια το δίλλημα:''ή μέσα πεθαίνοντας ή έξω ξεψυχώντας;Γιατί δεν μας θέλουν μέσα ζωντανούς;>>.Ερχεται λοιπόν η ώρα να βγούμε από το Ευρώ όπως επί το πλείστον διατυμπανίζουν τα κανάλια ώστε όταν συμβεί να φανεί φυσιολογικό.Όπως σας ενημερώσαμε από τον Φεβρουάριο το επόμενο πρόβλημα για την Ελλάδα θα ήταν οι λαθρομετανάστες,ένα θέμα που έγινε πιο έντονο τις τελευταίες ημέρες,και με αφορμή την συνθήκη του Σέγκεν αλλά και την απόφαση της ΕΕ να μην δέχεται λαθρομετανάστες αλλά να τους επιστρέφει πίσω στις χώρες εισαγωγής(Ελλάδα-Ιταλία-Ισπανία)που θα τους δίνεται οικονομική βοήθεια για την συντήρησή τους πολύ φοβάμαι ότι θα επαληθευτεί το άρθρο του Γέροντα Θεόκλητου Διονυσιάτου. Το άρθρο του Γέροντος Θεόκλητου είχε τίτλο: «Μελαγχολικαί ενοράσεις»

---

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτη μού θύμισαν κάποιες συζητησεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές; Ότι, ταχα, η

Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Ερημο τού Αθωνος ή τους έγραφαν.

Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.

Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.

Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μή απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θά αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Αλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μή δυνάμενοι νά συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους

χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τίς αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το Βυζάντιον.

Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θά επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα· Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φανταζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τίς μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητου πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Αγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.

Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν τών ψυχών. Και να μή παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια τών γεγονότων, αλλά να εισδύω στήν ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί». Αλλά και ο Αγιος Πα'ί'σιος αναφέρεται σε αυτά που θα γίνουν προσεχώς....Αργότερα, επισκέφθηκα τον Γέροντα μαζί με έναν φίλο μου σμήναρχο, γύρω στα τέλη Οκτωβρίου 1993 και του εξέφρασα την ανησυχία μου γι’ αυτά που συμβαίνουν από τους κυβερνώντες στην πατρίδα μας. Ο Γέροντας απάντησε : 

-Μη φοβάσαι. Ο Θεός δεν θα επιτρέψει να γίνει κακό , αλλά θα γίνουν όμως πράματα και θάματα που δεν θα εξηγούνται με τη λογική. Ο κόσμος θα τους σιχαθεί και θα τους κυνηγήσει. Όπως ένα μπαλόνι φουσκώνει και ξαφνικά σκάει, έτσι θα σκάσουν κι αυτοί! Δεν μπορώ να σου πω πιο πολλά.

(Μαρτυρίες προσκυνητών , Ζουρνατζόγλου, 2006, σελ. 425-426)

Είδατε τί έπαθε ο Τσαουσέσκου στην Ρουμανία ; Τους μωραίνει ο Θεός κι

αφού γίνουν ρεζίλι, μετά παίρνουν τον δρόμο τους. Το ίδιο συνέβη και

με την Αλβανία , το ίδιο και με τους δικούς μας εδώ. Τους αφήνει πρώτα

να ρεζιλευτούν.

( Σκεύος εκλογής, Ιερομόναχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, 1998,  Άγιον Όρος)Στο ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ γράφεται για την ίδια κατάσταση <<Ένας από τους σκοπούς τους είναι κι αυτός ,να ξεσηκώσουν τον λαό εναντίον των δικών του πολιτικών αρχηγών.Αγανακτισμένος έτσι ο λαός από αυτούς θα παρακαλεί πλέον να έρθει κάποιος από κάπου αλλού να τους σώσει από την δυστυχία και να βρει την ησυχία του,ας μην λοιπόν αλληλοκατηγορούμαστε και αυτοεξοντωνόμαστε ως λαός και έθνος>>Εδώ ο συγγραφέας του βιβλίου με τον ξεσηκωμό των Ελλήνων βλέπει εμφύλιο.Σε εμφύλιο όμως αναφέρεται και ο Ιερομόναχος Νείλος Σωτηρόπουλος το 1965 στο βιβλίο του Η ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΟΞΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΣΤΟΜΦΟΣ ΡΟΜΦΑΙΑ που αναφέρει<<Αν δεν αφήσουν τις πλάνες τους οι Κομμουνιστές ,οι αιρετικοί,οι Μασόνοι,οι Χιλιαστές και να επιστρέψουν στο Χριστό με Μετάνοια,εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία,αν οι αδιάφοροι προς την θρησκεία και αμετανοήτως αμαρτάνοντες και βλασφημούντες τον θεό ,δεν μετανοήσουν με εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία,δεν συμφιλιωθούν με τον Θεό,τότε θα γίνει πρώτον εκκαθάριση εκ μέρους του Θεού.Θα υποστεί δηλ.το έθνος μας καταστροφές σε άψυχο και έμψυχο υλικό.Το πως θα γίνει η εκκαθάριση <<ο νοών νοείτο...>>Τα ίδια έβλεπε και ο Γέροντας Θεόφιλος Ζερβάκος.<<Οταν οι Ελληνες ήταν ενωμένοι με το Θεό μεγαλουργούσαν στον Βαλκανικό και Ιταλικό πόλεμο.Οσες φορές όμως απομακρύνονταν από τον θεό και διίσταντο μεταξύ τους εξολοθρεύονταν.Ελληνες αδελφοί στώμεν καλώς,στώμεν μετά φόβου και ας προσέξουμε,διότι θα καταστραφούμε τελείως όχι από τους εχθρούς μας,όσον από τους εαυτούς μας.Εάν εξακολουθήσουμε αυτή την πορεί αθ δάκουμε ο ένας τον άλλον,αναπόφευκτα θα αναλωθούμε μεταξύ μας.Αλλά και ο Θεός μας οργίσθει ,διότι δεν τον ακούμε,αλλά τον υβρίζουμε,τον βλασφημούμε και Τον καταφρονούμε.Ελληνες ,η πατρίδα μας,η Ελλάς πάσχει,κινδυνεύει,καταστρέφεταιΗ Ελλάς καθώς βαδίζουμε,όχι,όχι,δεν θα ζήσει,η Ελλάς θα σβήσει ή θα ζήσει ακόμη λίγο κακώς,το λέω με πόνο και θλίψη της καρδιάς μου.Αδύνατον ,αδύνατον Θεόν ψεύσασθαι.Μία μόνη ελπίδα μας απομένει αν θέλουμε και εμείς να σωθούμε από τον κίνδυνο και η Πατρίδα μας να ζήσει,να Μετανοήσουμε,να επιστρέψουμε στο Θεό,να ρίξουμε το παρελθόν στη λήθη και να σφικταγκαλιαστούμε σαν αγαπημένοι αδελφοί,να συνδεθούμε όλοι με τον σύνδεσμο της αγάπης και να ενωθούμε όλοι.>>Για την ίδια περίσταση ο Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπε :                                                        <<Θάρθει καιρός που οι Ρωμιοί(Έλληνες)θα τρώγονται αναμεταξύ τους.Εγώ δε συστήνω ομόνοια και αγάπη>>. 

πηγή

Θα μεταβάλλουμε την Εκκλησία της Αναστάσεως σε θρησκεία της... παντόφλας! Τι λατρεύουμε και τι προσκυνούμε;

Του Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

Στην Εκκλησία πηγαίνουμε για να λατρεύσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Το όνομα του Κυρίου μας είναι μεγάλο και είναι απαραίτητο να Τον έχουμε στο νού μας και να Τον προσκυνούμε.

Τιμάμε εμείς οι ορθόδοξοι και τους αγίους, που όλοι υπήρξαν Χριστοδείκτες. Τούς τιμάμε και για να τους μιμηθούμε. Καί τα λείψανά τους τιμάμε πρεπόντως, όχι φυσικά πρωτίστως. Πρώτο είναι το Ευαγγέλιο και η Βασιλεία του Θεού και ακολούθως άλλα ευλαβή ενθυμήματα.


Λέει ο ιερός Χρυσόστομος για την τιμή των λειψάνων:
«Μετά την διά του λόγου δύναμιν, δευτέραν έχουσι τάξιν οι των αγίων τάφοι, προς το διεγείρειν εις τον ίσον ζήλον τας των θεωμένων αυτούς ψυχάς και είπου τις επιστή θήκη τοιαύτη και της ενεργείας ευθέως ταύτης σαφή λαμβάνει την αίσθησιν» (Ε.Π.Ε. 34,474).

Μετάφρασις: Πρώτη είναι η δύναμις του κηρύγματος. Δεύτερη θέσι έχουν οι τάφοι των αγίων, στο να διεγείρουν σε ίσο ζήλο προς τη ζωή των αγίων. Να διεγείρουν τις ψυχές εκείνων, που πηγαίνουν και βλέπουν τους τάφους. Όπου δε υπάρχει κάποια λειψανοθήκη, αμέσως οι ψυχές αισθάνονται ολοφάνερα τις θαυμαστές ενέργειές της.

• Κάποτε υπήρχαν σε ιερούς τόπους, ναούς ή μοναστήρια, λείψανα. Αλλ’ ούτε τα εκμεταλλεύονταν, ούτε ευκαίρως ακαίρως τα έβγαζαν στους δρόμους. Την ημέρα της εορτής του αγίου, που βρισκόταν λείψανο, το έβγαζε ο λειτουργός από το ιερό βήμα, στους αίνους, το ασπάζονταν με ευλάβεια οι εκκλησιαζόμενοι (μοναχοί και λαικοί) και αμέσως το απέσυραν στη θέσι του.

• Τώρα παρατηρείται κατάχρησις της τιμής των λειψάνων. Γίνονται πομπώδεις μεταφορές. Εκτίθενται λείψανα στο κέντρο του ναού για πολλές ημέρες (σαν να τιμών­ται περισσότερο και από το... Άγιο Ποτήριο!). Αποπροσανατολίζεται ο χριστιανός από το πρωταρχικό του έργο στο ναό, που είναι η προσευχή, η καινή διδαχή και η θεία Κοινωνία.

• Ένας αθέμιτος ανταγωνισμός παρατηρείται: Ποιός μητροπολίτης ή ποιός προιστάμενος ναού θα συμφωνήση με μοναστήρια ή άλλα προσκυνήματα, να φέρη στην περιφέρειά του περισσότερα λείψανα, ονομαστές εικόνες της Παναγίας (αντίγραφα ως επί το πλείστον...) και να διαφημίση τον ερχομό τους και το οργανωτικό πρόγραμμα!!!

Το θέμα δεν είναι μόνο το οικονομικό, που πολλές φορές συνάγονται ουκ ολίγα χρήματα. Το θέμα κυρίως είναι πνευματικό και θεολογικό. Δημιουργείται η ψευδαί­σθησις στο λαό, ότι τακτοποιήθηκε με τον Θεό και τη συνείδησί του, προσκυνώντας κάποιο λείψανο, αμφιβόλου κάποτε γνησιότητας. Καί προβάλλεται ένας μαγικός τρόπος ευλαβείας και σωτηρίας.

• Τώρα τελευταία δεν έχουμε μόνο αθρόες υποδοχές λειψάνων και εικόνων, αλλ’ έχουμε και υποδοχές και προσκυνήματα αντικειμένων ή ενδυμάτων αγίων, κυρίως νεο­φανών.

Στην έδρα νησιώτικης Μητροπόλεως έτρεξαν πολλοί να προσκυνήσουν την «παντόφλα» (εμβάδα) του αγίου (τάδε)! Σε μεγάλη πόλι της Βορείου Ελλάδος έτρεξαν χιλιάδες να προσκυνήσουν το «ρασάκι» του τάδε νεοφανούς αγίου! Αλλού έτρεξαν να προσκυνήσουν το σκουφάκι του, άλλου τη φανέλλα του και αλλού τον τόπο, όπου ο άγιος υπηρέτησε... στρατιώτης!!!

• Τελικά θα μεταβάλλουμε την Εκκλησία του Σταυρού και της Αναστάσεως σε θρησκεία της... παντόφλας, του σκούφου, του ράσου, της φανέλλας!

Ευλαβώς παρακαλούμε την Ι. Σύνοδο να παρέμβη. Διότι πίσω από όλα αυτά δεν κρύβεται τυπολατρεία μόνον, αλλά κάποτε και «ευσεβής» απάτη και αγυρτεία.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

To  είδαμε εδώ

Μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου

1) Μερικὲς γυναῖκες ἀγόρασαν ἀρώµατα καὶ µύρα τὴν Παρασκευὴ πρὶν τὸ τέλος τῆς µέρας, πρὶν τὴν δύση τοῦ ἡλίου (Λουκᾶς), ἐνῶ ἄλλες ὅπως καὶ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀγόρασαν στό τέλος τοῦ Σαββάτου µετὰ τὴν ἕκτη ὥρα (Μᾶρκος). 

2) Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀφήνει τίς λοιπὲς καὶ πηγαίνει µόνη στόν τάφο νύκτα πρὶν ξηµερώσει ἡ Κυριακή. Ἐκεῖ δέν βρίσκει τὸ σῶµα τοῦ Κυρίου (Ἰωάννης). 

3) Ἡ Μαγδαληνὴ τρέχει καὶ ἀναγγέλει στόν Πέτρο καὶ στόν Ἰωάννη (Λουκᾶς, Ἰωάννης) καὶ µετὰ στέκεται µόνη ἔξω ἀπὸ τὸν τάφο θρηνώντας, ὅταν ἕνας ἄγγελος ἐµφανίζεται σὲ αὐτήν, καὶ µετὰ ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖο δέν ἀναγνωρίζει. Ὅταν τὸν ἀναγνωρίζει ὁρµᾷ πρὸς αὐτόν, ἀλλὰ δέν τῆς ἐπιτρέπεται νά τὸν ἀγγίξει. 

4) Ὑπακούοντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, πηγαίνει καὶ ἀνακοινώνει τὰ νέα στούς ἀποστόλους (Ἰωάννης, Μᾶρκος). 

5) Χωρὶς νά γνωρίζουν τὴν ἐπίσκεψη τῆς Μαγδαληνῆς ἄλλες ὁµάδες µυροφόρων ἐπισκέπτονται τὸν τάφο ἀργότερα καὶ συναντοῦν ἀγγέλους (Μᾶρκος, Λουκᾶς) καὶ ἐπιστρέφουν πολὺ φοβισµένες στήν ἀρχὴ γιά νά τὸ ἀνακοινώσουν (Μᾶρκος), ἀλλὰ ἀργότερα διαδίδουν τὰ νέα σὲ ὅλους (Λουκᾶς). 

6) Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, γνωρίζοντας πλέον τὸ νέο τῆς Ἀναστάσεως πηγαίνουν γιά νά δοῦν τὸν τάφο καὶ τὰ ὀθόνια, τὰ ὁποῖα ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης εἶχαν ἤδη δεῖ (Λουκᾶς, Ἰωάννης), ἀλλὰ ὄχι ἡ ἴδια ἡ Μαγδαληνή. Ἔρχονται στόν τάφο καὶ εἰσέρχονται ὅπως τίς προτρέπει ὁ ἄγγελος (Ματθαῖος). 

7) Ὁ ἄγγελος παραγγέλει σὲ αὐτὲς νά ἐπιβεβαιώσουν τὸ νέο τῆς Ἀναστάσεως στούς µαθητὲς καὶ νά ἀνακοινώσουν τὴν ἐπικείµενη συνάντηση µαζὶ του στήν Γαλιλαία. 

8) Τώρα ἔχοντας καταλάβει πλήρως τὰ γεγονότα οἱ δύο Μαρίες σπεύδουν νά ἀναγγείλουν στούς µαθητὲς πάλι, ἀλλὰ συναντοῦν τὸν Κύριο καὶ αὐτὴ τὴν φορά τίς ἐπιτρέπει νά τὸν ἀγγίξουν κρατώντας τὰ πόδια του (Ματθαῖος). 

9) Μέχρι τὸ τέλος τῆς µέρας, ὄχι µόνο ὅλο τὸ σύνολο τῶν µαθητῶν, ἀλλὰ ἀκόµα καὶ οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ Γραµµατεῖς ἔχουν ἀκούσει τὰ νέα. Οἱ τελευταῖοι προσπαθοῦν νά σκεπάσουν τὰ γεγονότα. 

« Εἰρήνην τὴν ἐµὴν δίδωµι ὑµῖν »

Gillet Lev Fr. ((1893- 1980))

Ὁ Λυτρωτὴς δίνει τὴν εἰρήνη του στούς µαθητὲς του τή στιγµή πού πρόκειται νά µπῆ στήν περιοχή τοῦ Πάθους του. Ἔχοντας µπροστὰ του τὴν τροµακτικὴ ὀδύνη τοῦ Σταυροῦ καὶ τὸν ἄµεσο θάνατο µιλάει γιά τὴν εἰρήνη του καὶ µεταγγίζει τὴν εἰρήνη του. Ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς, σ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τή στιγµή παραµένει ὁ κύριος τῆς εἰρήνης, ἡ δύναµή της δέν θὰ ἐγκαταλείψη τὸ µαθητή στίς µικρότερες θύελλες πού θ’ ἀντιµετώπιση.

«Ἐγὼ δὲ λέγω µὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ» (Ματθ. 5, 39). Λόγος σκανδαλώδης καὶ πολὺ παράξενος στά µάτια τῶν ἀνθρώπων — τῶν ἀνθρώπων γενικὰ κι ὄχι µόνο τῶν ἀπίστων. Τὸ ἀριστερὸ µάγουλο πού πρέπει νά στρέψωµε σ’ αὐτόν πού µᾶς ἐρράπισε τὸ δεξιό. Τὸ ἱµάτιο πού πρέπει ν’ ἀφήσουµε σ’ αὐτόν πού µᾶς πῆρε καὶ τὸ χιτώνα. Τὰ δύο µίλια πού πρέπει νά περιπατήσουµε µ’ ἐκεῖνον πού µᾶς ἀγγάρεψε ἕνα µίλι. Ἡ εὐλογία πού πρέπει νά δώσουµε στόν ἄλλο πού µᾶς καταράσθηκε. Τὶ ὑποδοχὴ βρίσκουν οἱ ἐντολὲς αὐτὲς µεταξὺ ἐκείνων πού θὰ ἔπρεπε πρῶτοι νά τὶς δεχθοῦν καί νά τὶς καταλάβουν; Ἡ ὁδὸς τῆς ἀγάπης τοῦ ἐχθροῦ, τόσο στό πεδίο τῆς διεθνοῦς, ὅσο καὶ στό ἐπίπεδο τῆς προσωπικῆς ζωῆς, ἔχει ἄραγε ἐπαρκῶς ἐξερευνηθῆ; «Οὐκ οἴδατε ποίου πνεύµατος ἐστε...» (Λουκ. 9, 55).

Εὐαγγελικὴ «µή-ἀντιστάση». Ἡ ἐκλογὴ δέν ἔγκειται στό νά διαλέξουµε µεταξὺ τοῦ νά πολεµήσουµε καὶ νά µὴν πολεµήσουµε. Ἀλλὰ µεταξὺ τοῦ νά πολεµήσουµε καὶ τοῦ νά ὑποφέρουµε καὶ διὰ τοῦ πόνου νά νικήσουµε. Οἱ µάχες δηµιουργοῦν τὶς φαινοµενικὲς νίκες, ποὺ δέν εἶναι παρὰ αὐταπάτη καὶ µαταιότης, ἐφόσον ὑψίστη πραγµατικότης εἶναι ὁ Ἰησοῦς. Ὁ πόνος τοῦ µὴ ἀντισταµένου ἀναγγέλλει καὶ τονίζει αὐτὴν τὴν ὑπέρτατη πραγµατικότητα τοῦ Ἰησοῦ. Τέτοια εἶναι ἡ πραγµατικὴ νίκη. «Ἱκανόν ἐστι» (Λουκ. 22, 38), λέει ὁ Ἰησοῦς, ὅταν οἱ µαθηταὶ του τοῦ παρουσιάζουν δύο µάχαιρες. Οἱ µαθηταὶ δέν εἶχαν καταλάβει τὸ νόηµα ἐκείνης τῆς ἄλλης φράσεως: «ὁ µὴ ἔχων (βαλάντιον) πωλησάτω τὸ ἱµάτιον αὐτοῦ καὶ ἀγορασάτω µάχαιραν» (Λουκ. 22, 36). Ὁ Ἰησοῦς εἶχε θελήσει νά πῆ: Ὑπάρχουν ἐποχές πού πρέπει νά θυσιάσουµε ἀκόµη κι αὐτό πού φαίνεται τελείως ἀναγκαῖο. Γιά νά µπορέσουµε ἔτσι νά συγκεντρώσουµε τὴν ἐπαγρύπνησή µας στίς ἐφόδους τοῦ κακοῦ. Μὰ τόσο ἡ ἐπίθεση, ὅσο καὶ ἡ ὑπεράσπιση ἀνήκουν στόν κόσµο τοῦ πνεύµατος.

Ὁ Ἰησοῦς προχωρεῖ µπροστὰ πρὸς συνάντηση τῆς σπείρας πού ἐρχόταν νά τὸν συλλάβη «µετὰ φανῶν καὶ λαµπάδων καὶ ὅπλων» (Ἰωαν. 18, 3). Προχωρεῖ ἐλεύθερα, αὐθόρµητα πρὸς τὸ Πάθος του.

Ὁ Ἰησοῦς θεραπεύει τὸ δοῦλο τοῦ ὁποίου ὁ Πέτρος εἶχε ἀποκόψει τὸ ἕνα αὐτί. Ὄχι µόνο δέν θέλει νά τὸν ὑπερασπισθοῦν οἱ µαθηταὶ του χρησιµοποιώντας βία — «ἐᾶτε ἕως τούτου» (Λουκ. 22, 51) λέει — ἀλλά καὶ θεραπεύει τὸ κακό πού εἶχε προκαλέσει ἡ µάχαιρα τοῦ Πέτρου. Εἶναι τὸ µόνο θαῦµα πού ἐνήργησε ὁ Ἰησοῦς κατὰ τή διάρκεια τοῦ Πάθους του.

Ἡ µή ἀντιστάση, τῆς ὁποίας ὁ Ἰησοῦς δίνει τὸ παράδειγµα, δέν εἶναι ἀποδοχὴ τοῦ κακοῦ ἤ καθαρή παθητικότης. Εἶναι θετικὴ ἀντίδραση. Ἀπάντηση τὴν ὁποία ἡ ἀγάπη, αὐτὴ ἡ ἀγάπη πού ἐνσαρκώνει ὁ Ἰησοῦς, ἀντιθέτει τίς ἐπιθέσεις τῶν κακῶν. Ὡς ἄµεσο ἀποτέλεσµα φαίνεται ἡ νίκη τοῦ κακοῦ. Μὰ στή µακρὰ συνέχεια ἡ δύναµη τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ πιὸ ἰσχυρή. Ἡ ἀνάσταση ἀκολούθησε τὸ Πάθος. Ἡ µή-ἀντιστάση τῶν µαρτύρων ἔκαµψε καὶ σαγήνευσε τοὺς διῶκτες. Τὸ αἷµα πού χύθηκε ἐξασφάλισε τή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου. Εἰρηνιστικὴ κινήση ἀδύναµη καὶ γεµάτη ἀοριστία; Ὄχι! Φλόγα πού καίει καὶ νικᾶ. Ἐὰν ὁ Ἰησοῦς στή Γεσθηµανῆ εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὸν Πατέρα τή βοήθεια δώδεκα λεγεώνων ἀγγέλων, δέν θὰ ὑπῆρχε οὔτε Πάσχα οὔτε Πεντηκοστή.



Μετάφραση Δηµητρίου Τρακατέλλη, Ἀρχιεπισκόπου Ἀµερικῆς

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ Απόστολος: Πραξ. στ’ 1-7 Ευαγγέλιο: Μαρκ. ιε΄ 43-ιστ΄8 26 Απριλίου 2015 «Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας… τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον

«Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας… τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού» (Μαρκ. ιστ΄43)'

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
Απόστολος: Πραξ. στ’ 1-7
Ευαγγέλιο: Μαρκ. ιε΄ 43-ιστ΄8
26 Απριλίου 2015

Παρά το ότι στο σημερινό ευαγγέλιο γίνεται αναφορά σε δυο σημαντικά γεγονότα που σχετίζονται με τον Ιησού και που είναι ο ενταφιασμός και η Ανάσταση Του, εν τούτοις η σημερινή Κυριακή είναι γνωστή ως Κυριακή των Μυροφόρων γιατί προβάλλει παράλληλα και τη στάση που τήρησαν απέναντι σ’ αυτά τα γεγονότα το Μυροφόρα πρόσωπα. Τα Μυροφόρα πρόσωπα υπήρξαν μάρτυρες, αλλά και πρωταγωνιστές των δυο αυτών γεγονότων. Ο μεν Ιωσήφ «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού». Κατά τον Ευαγγελιστή Ιωάννη (Ιωάν. ιθ΄39), εκτός από τον Ιωσήφ συμμετέχει και ο Νικόδημος στην ταφή, ενώ η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και η Σαλώμη, παρακολουθούν από μακριά που θα γίνει η ταφή και στη συνέχεια προσέρχονται με αρώματα για να προσφέρουν την πρέπουσα νεκρική τιμή. Άντρες και Γυναίκες πηγαίνουν με αρώματα με μύρα, εξ’ ου και «Μυροφόροι», ενώ οι γυναίκες θα γίνουν και οι πρώτοι μάρτυρες τα Αναστάσεως του Ιησού.
Ιδιαίτερα σημαντική η καταγραφή αυτών των γεγονότων. Με την ταφή κλείνει ο κύκλος της επίγειας ζωής και δράσης του Ιησού. Όμως, παρά το ότι ο θάνατος ήταν πραγματικός, εντούτοις δεν ήταν ποτέ δυνατό να κρατήσει μέσα στον τάφο τον Αρχηγό της ζωής. Η ανάσταση δε που θα ακολουθήσει θα είναι και η απαρχή ενός καινούριου κόσμου που προσφέρεται πλέον στους ανθρώπους που πιστεύουν.
Δύσκολο, τολμηρό και συνάμα επικίνδυνο το έργο των Μυροφόρων προσώπων. Πολύ εύστοχα ο Ευαγγελιστής Μάρκος χρησιμοποιεί τη λέξη «τολμήσας» για την πράξη του Ιωσήφ. Χρειαζόταν πραγματική τόλμη για να παρουσιαστεί κάποιος σαν ακόλουθος ενός προσώπου, του Ιησού, που είχε καταδικαστεί σαν εχθρός του Μωσαϊκού νόμου, αλλά και του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Αλλά και οι Μυροφόρες γυναίκες χρειαζόντουσαν τόλμη γιατί, πέραν από τα πιο πάνω, είχαν να αντιμετωπίσουν και άλλα εμπόδια όπως, την παρουσία στρατιωτών, τη μεγάλη πέτρα της εισόδου του μνήματος, καθώς και το σκοτάδι.
Τη στιγμή, λοιπόν, που οι ίδιοι οι Μαθητές του Ιησού (εκτός του Ιωάννη), τον είχαν εγκαταλείψει, χρειαζόταν πραγματική τόλμη για να αντιπαραταχθεί κάποιος στη θρησκευτική και πολιτική εξουσία, Ιουδαϊκή και Ρωμαϊκή αντίστοιχα. Μια τόλμη που στο εξής θα αντικαταστήσει την δειλία και το φόβο και που θα γίνει ένα από τα κύρια γνωρίσματα των ακολούθων του Ιησού. Οι Μαθητές, που για οκτώ μέρες μετά την Ανάσταση του Ιησού εξακολουθούσαν να «ήταν συγκεντρωμένοι με κλειστές πόρτες, επειδή φοβούνταν τις ιουδαϊκές αρχές» (Ιωάν. κ’ 19 και 26), εις το εξής και ιδιαίτερα μετά την Πεντηκοστή θα εμφανιστούν δημόσια υπερασπιζόμενοι τον Ιησού και την Ανάσταση Του. Τώρα πια ομολογούν με βεβαιότητα όχι μόνο για την Ανάσταση του Ιησού, αλλά και πως «από κανέναν άλλο δεν μπορεί να προέλθει η σωτηρία ούτε υπάρχει άλλο πρόσωπο κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε» (Πραξ. δ΄ 12).
Το νέο πνεύμα που θα κυριαρχήσει στο εξής στη ζωή των ακολούθων του Ιησού θα το εκφράσει ο Απόστολος Παύλος: «Τι, λοιπόν, μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού για μας; Μήπως τα παθήματα, οι στενοχώριες, οι διωγμοί, η πείνα,
~ 39 ~
η γύμνια, οι κίνδυνοι, ή ο μαρτυρικός θάνατος»; Για να καταλήξει με βεβαιότητα στο συμπέρασμα «πως ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα ούτε κάτι άλλο… είτε στον ουρανό, είτε στον Άδη, ούτε κανένα άλλο δημιούργημα θα μπορέσουν ποτέ να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού για μας, όπως φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας» (Ρωμ. η΄ 35 και 38-39).
Το θεμέλιο, λοιπόν, του νέου τρόπου ζωής και συμπεριφοράς, είναι η συνειδητοποίηση της αγάπης του Θεού προς εμάς, όπως εκφράστηκε δια του Ιησού Χριστού και της σταυρικής του θυσίας. Και η δική μας αγάπη, προς Αυτόν είναι απάντηση στη δική του αγάπη «γιατί εκείνος πρώτος μας αγάπησε» Και η αγάπη είναι το αντίδοτο του φόβου. Μια αγάπη όμως η οποία δεν απευθύνθηκε μόνο στο Θεό αλλά και το συνάνθρωπο και η οποία στο εξής θα αλλάξει την εικόνα της ανθρωπότητας. Για το σκεπτικό αυτού του νέου τρόπου ζωής και αυτής της αγάπης μιλά ο Απόστολος της αγάπης ο Ιωάννης: «Ο Θεός είναι αγάπη και ο όποιος ζει μέσα στην αγάπη ζει μέσα στο Θεό, κι ο Θεός μέσα σ’ αυτόν. Έτσι καταλαβαίνουμε πως η αγάπη έχει ολοκληρωθεί μέσα μας … Όποιος αγαπάει δε φοβάται. Η τέλεια αγάπη διώχνει το φόβο. Γιατί ο φόβος σχετίζεται με την τιμωρία κι όποιος φοβάται την τιμωρία, δείχνει πως δεν έχει φτάσει στην τέλεια αγάπη. Εμείς αγαπάμε το Θεό, γιατί εκείνος πρώτος μας αγάπησε. Αν κάποιος πει «αγαπώ το Θεό», μισεί όμως τον αδελφό του, είναι ψεύτης. Γιατί, πραγματικά, αυτός που δεν αγαπάει τον αδελφό του, τον οποίο βλέπει, πως μπορεί να αγαπάει το Θεό τον οποίο δεν βλέπει; Αυτή την εντολή μας έδωσε ο χριστός: Όποιος αγαπάει το Θεό πρέπει να αγαπάει και τον αδελφό του» (Ιωάν. Α΄, δ΄ 16-21).
Αυτή η αγάπη και αυτός ο νέος τρόπος ζωής υλοποιήθηκε από τα πρώτα κιόλας χριστιανικά χρόνια. Κατά τις «Πράξεις των Αποστόλων» «όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μια καρδιά και μια ψυχή. Κανείς δε θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντα του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά… κι ο Θεός έδινε σε όλους πλούσια τη χάρη του. Δεν υπήρχε κανείς ανάμεσα τους που θα στερείται τα απαραίτητα. Γιατί όσοι είχαν χωράφια ή σπίτια τα πωλούσαν και έφερναν το αντίτιμο αυτών που πουλούσαν, και το έθεταν στη διάθεση των Αποστόλων. Απ’ αυτό δινόταν στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» (Πραξ. δ΄ 32-25). (Πρωτοστατεί μάλιστα στην προσπάθεια αυτή ο Ιωσής, λευίτης από την Κύπρο που οι Απόστολοι τον ονόμασαν Βαρνάβα, όνομα που μεταφράζεται «Ο άνθρωπος της παρηγοριάς». (Πραξ. δ΄ 36-37).
Αδελφοί μου με αφετηρία το θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, τα Μυροφόρα πρόσωπα που τιμούμε σήμερα με την όλη στάση τους έγιναν συνδιαμορφωτές ενός καινούργιου κόσμου, θεμελιωμένου στο θάρρος και την αγάπη. Άντρες και γυναίκες έδρασαν δυναμικά και ισότιμα αποδεικνύοντας με τις πράξεις τους, ότι δεν υπάρχει ανώτερο και κατώτερο φύλο. Ανώτερος ή κατώτερος κρίνεται ο κάθε ένας ξεχωριστά με τις αποφάσεις και τις πράξεις του, είτε αυτός είναι άντρας, είτε αυτή είναι γυναίκα. Γιατί με τη δύναμη της πίστης τους όλοι αναδείχθηκαν νικητές, ξεπερνώντας διαδοχικά όλα τα εμπόδια. Για τούτο και σήμερα, πέρα από την τιμή που τους απονέμουμε μας καλούν να τους μιμηθούμε. Δυσκολίες υπάρχουν. Αυτές οι δυσκολίες μπορεί να είναι διαφορετικές σε κάθε εποχή, άρα διαφορετικές και στην εποχή μας. Όμως το χριστιανικό καθήκον παραμένει το ίδιο ανεξάρτητα τις δυσκολίες ή τις εποχές. Εμείς είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό το καθήκον; Ας ευχηθούμε νάναι θετική η απάντηση μας. Αμήν.
Θεόδωρος Αντωνιάδης