Γέρων Πορφύριος: Λόγος περί Προσευχής

πηγή

  “Ο ίδιος ο Κύριος θα μας διδάξει την προσευχή”

“Ο άνθρωπος ζητάει στον ουρανό τη χαρά και την ευτυχία. Ζητάει το αιώνιο μακριά απ΄όλους κι απ΄όλα, ζητάει να βρει τη χαρά στον Θεό. Ο Θεός είναι μυστήριο. Είναι σιωπή, είναι άπειρος, είναι το πάν. Την τάση της ψυχής για τον ουρανό την έχει όλος ο κόσμος, όλοι ζητάνε κάτι το ουράνιο. Σ΄Αυτόν στρέφονται όλα τα όντα, έστω και ασυνειδήτως. 
Σ΄Αυτόν να στρέφετε διαρκώς το νου σας. Αγαπήστε την προσευχή, την κουβέντα με τον Κύριο. Το πάν είναι η αγάπη, ο έρωτας με τον Κύριο, τον Νυμφίο Χριστό. Γίνετε άξιοι της αγάπης του Χριστού. Για να μη ζείτε στο σκοτάδι, γυρίστε το διακόπτη της προσευχής, ώστε να έλθει το Θείο φως στην ψυχή σας. Στο βάθος του είναι σας θα φανεί ο Χριστός. Εκεί, στο βάθος, είναι η Βασιλεία του Θεού. "Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν". 
Η προσευχή γίνεται μόνο με το Άγιον Πνεύμα. Αυτό διδάσκει την ψυχή πώς να προσεύχεται. "Το γάρ τι προσευξόμεθα καθ΄ό δεί ούκ οίδαμεν, αλλ΄αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις". Εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε καμιά προσπάθεια. Ν΄απευθυνόμαστε στον Θεό, με ύφος ταπεινού δούλου, με φωνή παρακλητική και ικετευτική. Τότε η προσευχή μας είναι ευάρεστη στο Θεό. Να στεκόμαστε με ευλάβεια ενώπιον του Εσταυρωμένου και να λέμε: "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Αυτό τα λέει όλα. Όταν κινηθεί για προσευχή ο νους του ανθρώπου, στο δευτερόλεπτο του δευτερολέπτου έρχεται η Θεία χάρις. Τότε ο άνθρωπος γίνεται χαριτωμένος και βλέπει με άλλα μάτια τα πάντα. Το παν είναι ν΄αγαπήσουμε τον Χριστό, την προσευχή, τη μελέτη. Παίρνουμε ένα εκατομμύριο και το κόβουμε κομματάκια. Του ανθρώπου η προσπάθεια είναι το ένα εκατομμυριοστό. 
Πριν από την προσευχή η ψυχή πρέπει να προετοιμάζεται με προσευχή. Προσευχή για την προσευχή. Ακούστε τι εύχεται ο ιερέας μυστικά, την ώρα που διαβάζεται ο Απόστολος κατά την Θεία Λειτουργία: 
"Έλαμψον εν ταις καρδίαις ημών φιλάνθρωπε Δέσποτα το της Σης Θεογνωσίας ακήρατον φως και τους της διανοίας ημών διάνοιξον οφθαλμούς εις την των ευαγγελικών Σου κηρυγμάτων κατανόησιν. Ένθες ημίν τον των μακαρίων Σου εντολών φόβον, ίνα τάς σαρκικάς επιθυμίας πάσας καταπατήσαντες πνευματικήν πολιτείαν μετέλθωμεν, πάντα τα προς ευαρέστησιν την σην και φρονούντες και πράττοντες. Συ γαρ ο φωτισμός των ψυχών και των σωμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, και Σοί την δόξαν αναπέμπομεν συν τω ανάρχω Σου Πατρί και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων". 
Στην προσευχή μπαίνουμε χωρίς να το καταλάβουμε. Χρειάζεται να βρεθούμε και σε κατάλληλο κλίμα. Η αναστροφή με τον Χριστό, η συζήτηση, η μελέτη, η ψαλτική, το καντηλάκι, το θυμίαμα, γίνονται το κατάλληλο κλίμα, ώστε όλα να γίνουν απλά, "εν απλότητι καρδίας". Διαβάζοντας τις ψαλμωδίες, τις ακολουθίες, με έρωτα, χωρίς να το καταλάβουμε γινόμαστε άγιοι. Ευφραινόμαστε με τα Θεία λόγια. Αυτή η ευφροσύνη, αυτή η χαρά είναι η δική μας προσπάθεια, για να μπούμε εύκολα στην ατμόσφαιρα της προσευχής, η προθέρμανση, όπως λέμε. Μπορούμε και να φέρνουμε στο νου μας ωραίες εικόνες από τοπία που είδαμε. Αυτή η προσπάθεια είναι απαλή, αναίμακτη. Αλλά μην ξεχνάμε αυτό που είπε ο Κύριος: "Χωρίς εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν". 
Ο ίδιος ο Κύριος θα μας διδάξει την προσευχή. Δεν θα τη μάθουμε μόνοι μας, ούτε άλλος κανείς θα μας τη μάθει. Μη λέμε, "έκανα τόσες μετάνοιες, εξασφάλισα τώρα την χάρι", αλλά να ζητούμε να λάμψει εντός μας το ακήρατον φως της θείας γνώσεως και να ανοίξει τα πνευματικά μας μάτια, για να κατανοήσουμε τα θεία Του λόγια. 
Με τον τρόπο αυτό, χωρίς να το καταλάβουμε, αγαπάμε τον Θεό χωρίς σφιξίματα, προσπάθεια κι αγώνα. Αυτά που είναι δύσκολα στους ανθρώπους, για τον Θεό είναι πολύ εύκολα. Τον Θεό θα Τον αγαπήσουμε ξαφνικά, όταν η χάρις θα μας επισκιάσει.
Αν αγαπήσουμε πολύ τον Χριστό, η ευχή θα λέγεται μόνη της. Ο Χριστός θα είναι συνεχώς στο μυαλό μας και στην καρδιά μας.
 

Πηγή: Από το βιβλίο “ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ” γ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ καυσοκαλυβίτου ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ

Τὶ ἄλλο πιὸ μεγάλο; Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Μελέτιος

Ὁ Χριστός,

ποτέ δέν ἔκανε στούς μαθητές Του μάθημα, γιά τό μέ τί τρόπο θά πρέπει νά κηρύττουν·

ὅμως πολλές φορές τούς μίλησε γιά τό πῶς καί πόσο θά ἔπρεπε νά προσεύχονται.

Συμπέρασμα γιά μένα:

Εἶναι προτιμότερο, νά μπορῶ νά προσεύχομαι σάν τόν προφήτη Δανιήλ, προτιμώντας τήν προσευχή ἀπό ὁ,τιδήποτε ἄλλο,

παρά νά μπορῶ νά κηρύττω, νά μιλάω γιά τό Χριστό, σάν τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ, καί σάν μερικούς μεγάλους ἁγίους.

Ὁ ἄνθρωπος,

ὅταν ξέρει, νά προσεύχεται, νά μιλάει στόν Θεό, στόν οὐράνιο πατέρα του, καί νά Τόν ἀκούει,

ξέρει καί νά ἐργάζεται γιά τό Θεό· 

ξέρει καί νά κάνει τό θέλημά Του.

Καί τότε,

Τί ἄλλο πιό μεγάλο θέλει;

Ὑπάρχει κάτι ἄλλο πιό μεγάλο;

Προϋποθέσεις γιὰ τὴ συνάντηση-Μητροπολίτης Sourozh Aντώνιος

Τὸ εἶδος τῆς συνάντησης.

Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, καθένας ποὺ ἐπιδιώκει τὴ συνάντηση μὲ τὰ βαθειὰ νοήματα τοῦ κόσμου εἶναι μόνος καὶ πρέπει νὰ μάθει νὰ ἀναγνωρίζει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἄλλου. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀναγνώριση πρέπει νὰ γίνει μέσα σὲ μία σχέση κι ὄχι στὴν ἀπομόνωση. Αὐτὸ εἶναι σημαντικό. Δὲν γνωρίζουμε τίποτα καὶ κανένα παρὰ μόνο μέσα ἀπὸ μία σχέση. Ἂν ἀποσυνδεθοῦμε, τίποτα δὲν ὑπάρχει γιά μᾶς. 

Ἀλλὰ εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ μὴν ξέρουμε τίποτα καὶ κανένα παρὰ μόνο σὲ σχέση μὲ τὸν ἑαυτό μας. Αὐτὸ σημαίνει νὰ ἀποκεντρώσουμε τὸ σύμπαν. Ἀναφέροντας τὰ πάντα στὸν ἑαυτό μας τὸν παραμορφώνουμε καὶ τὸν κάνουμε τόσο μικρὸ καὶ τιποτένιο, ὅπως εἴμαστε ἐμεῖς, μὲ τὶς μικρὲς καὶ τιποτένιες ἐπιθυμίες μας. Ἔτσι ὅταν ἀρχίζουμε νὰ ἀναγνωρίζουμε τὴν ὕπαρξη τοῦ ἄλλου, πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ παραμερίσουμε ὡς ἕνα βαθμὸ τὸν ἑαυτό μας, νὰ τὸν ὑπερβοῦμε καὶ νὰ παραδεχθοῦμε τὶς ἀνάγκες τοῦ ἄλλου καὶ τὰ δικαιώματά του γιὰ ἀνεξαρτησία καὶ ἐλευθερία, ἔξω ἀπό μᾶς. Πρέπει νὰ ἀποδεχτοῦμε αὐτὴ τὴν ἑτερότητα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ παραγνωριστεῖ. Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε, ὅσο καλὰ καὶ νὰ τὸν ξέρουμε, ὅσο κοντά του κι ἂν εἴμαστε, καὶ αὐτὸ εἶναι ἀκόμα πιὸ ἀληθὲς γιὰ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ Θεὸ παρὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν ἄνθρωπο, πάντα παραμένει ἕνα κεντρικὸ μυστήριο ποὺ ποτὲ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ λύσουμε. 

Στὸ Βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ὑπάρχει ἕνα ἐξαιρετικὸ ἐδάφιο, ὅπου ὁ Ἰωάννης λέει ὅτι αὐτοὶ ποὺ πηγαίνουν στὴ Βασιλεία παίρνουν μία ἄσπρη πέτρα μὲ ἕνα ὄνομα γραμμένο πάνω της τὸ ὁποῖο γνωρίζουν μόνο αὐτοὶ κι ὁ Θεός. Αὐτὸ τὸ ὄνομα δὲν εἶναι ἡ ἐτικέττα ποὺ μᾶς δόθηκε καὶ ποὺ μᾶς φωνάζουν σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο. Τὸ ἀληθινό μας ὄνομα, τὸ αἰώνιό μας ὄνομα εἶναι φτιαγμένο ἀκριβῶς στὰ μέτρα μας, γιὰ ὅλη μας τὴν ὕπαρξη... Μᾶς ὁρίζει καὶ μᾶς ἐκφράζει τέλεια. Εἶναι γνωστὸ μόνο στὸ Θεὸ καὶ Αὐτός μᾶς τὸ ἀνακοινώνει. Κανεὶς ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ξέρει γιατί ἐκφράζει τὴ μοναδικότητα τῆς σχέσης μας μὲ τὸ Δημιουργό μας. Πόσο συχνὰ φθείρονται ἀνθρώπινες σχέσεις γιατί ἕνας ἄνθρωπος θέλει νὰ ἀποκαλυφτεῖ περισσότερο ἀπὸ τὸ δυνατὸ ἤ γιατί ὁ ἄλλος ἄνθρωπος θέλει νὰ διεισδύσει σὲ μία περιοχὴ ποὺ εἶναι ἱερὴ καὶ μόνο γιὰ τὸ Θεό. Εἶναι μιὰ μάταιη ἐπιθυμία καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἱκανοποιηθεῖ. Εἶναι σὰν ἕνα παιδὶ ποὺ ψάχνει νὰ βρεῖ τὴν πηγὴ μιᾶς πηγῆς, τὸ σημεῖο ἀπὸ ὅπου ἀρχίζει νὰ βγαίνει τὸ νερό, τὸ σημεῖο πρὶν ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει νερό. Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση μπορεῖ κανεὶς μόνο νὰ καταστρέψει, ὄχι νὰ ἀνακαλύψει.

Ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ δικαίωμα τοῦ ἄλλου γιὰ νὰ ὑπάρχει, νὰ ἀποδεχτοῦμε αὐτὴ τὴ μὴ παραγνωρίσιμη ἑτερότητα. Πρέπει νὰ εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ δοῦμε, νὰ ἀκούσουμε καὶ νὰ κρίνουμε. Ἀλλοιῶς ἡ συνάντηση δὲν θὰ εἶναι καρποφόρα.


Ὅραση.

Ὁ Χριστὸς μιλᾶ γιὰ τὴν καθαρὴ ὅραση ποὺ χρειαζόμαστε γιὰ νὰ βλέπουμε, τὰ πράγματα ὅπως εἶναι. Ἂν ὑπάρχει κάτι στραβὸ μὲ τὰ μάτια μας τότε προεκτείνουμε σκιὲς πάνω στὰ πράγματα ἤ βλέπουμε, ἀντὶ γι’ αὐτά, τὰ παραμορφωμένα σχήματα ποὺ τὰ φτωχά μας μάτια διαμορφώνουν στὴ φαντασία μας. Ἀλλὰ ἡ καθαρὴ ὅραση δὲν εἶναι ἀρκετή. Πρέπει νὰ διαλέξουμε καὶ τὸ σωστὸ σημεῖο ἐποπτεύσεως. Πρέπει νὰ βροῦμε τὴ σωστὴ ἀπόσταση, ἀπὸ τὴν ὁποία μποροῦμε νὰ δοῦμε ὁλόκληρο τὸ ἀντικείμενο. Δὲν εἶναι αὐτὸ οὐσιῶδες γιὰ νὰ κοιτάξουμε ἕνα ἔργο τέχνης; Ἕνας πίνακας ἤ ἕνα ἄγαλμα πρέπει νὰ ἰδωθεῖ οὔτε ἀπὸ πολὺ κοντὰ οὔτε ἀπὸ πολὺ μακρυά. Ὑπάρχει τὸ βέλτιστο σημεῖο, ἀπὸ ὅπου τὸ βλέπουμε ὅπως θέλησε ὁ καλλιτέχνης, ἀπὸ ὅπου μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸ ὅλο χωρὶς νὰ καταβληθοῦμε ἀπὸ τὰ τμήματά του. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Πρέπει νὰ βροῦμε τὴ σωστὴ ἀπόσταση, ὄχι στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο ἀλλὰ στὴν ἐσωτερικὴ ἐλευθερία• τὴν ἐλευθερία ποὺ εἶναι ἕνας σύνδεσμος ἀλλὰ ὄχι μιὰ ἁλυσίδα.

Ἕνα παράδειγμα ποὺ χρησιμοποίησε σὲ κάποιο προηγούμενο βιβλίο θὰ διασαφηνίσει ἴσως τὸ πράγμα καλύτερα ἀπὸ μιὰ μακροσκελὴ συζήτηση. Σὲ ἕνα ἀξιοσημείωτο βιβλίο ὁ Ἀγγλος συγγραφέας Charles Williams μᾶς δείχνει ἕνα κορίτσι ποὺ μόλις σκοτώθηκε σὲ μιὰ συντριβὴ ἀεροπλάνου. Ἡ ψυχὴ της ἀποδεσμευμένη ἀπὸ τὸ σῶμα της ἀνακαλύπτει ἕνα νέο κόσμο ποὺ δὲν τὸν εἶχε δεῖ ποτὲ πρὶν μόλις εἰσχώρησε στὸν ἀόρατο κόσμο ποὺ εἶναι τώρα ἡ μοναδικὴ πραγματικότητα γι’ αὐτήν. Δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὸν ὁρατὸ κόσμο μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς της. Κάποια στιγμὴ βρίσκει τὸν ἑαυτὸ της πλάι στὸν Τάμεση. Τὸν εἶχε δεῖ πρὶν σὰν ἕνα φαῦλο ξέσπασμα βρωμεροῦ νεροῦ, ἕνα χῶρο ἀποβλήτων γιὰ τὸ Λονδίνο. Ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι τώρα ἐκτός τοῦ σώματός της καὶ δὲν συνδέει τὰ πάντα μὲ τὸν ἑαυτό της, βλέπει τὸν Τάμεση γιὰ πρώτη φορά. Τὸν ἀνακαλύπτει σὰν μιὰ πραγματικότητα, ἕνα μεγάλο ποτάμι ποὺ κυλᾶ μέσα σὲ μιὰ μεγάλη πόλη. Τὰ νερὰ του εἶναι βρώμικα καὶ σκοτεινά, μεταφέρουν τὰ ἀπόβλητα τοῦ Λονδίνου στὴ θάλασσα. Ἀλλὰ αὐτὸ γίνεται ὅπως θάπρεπε νὰ γίνεται, αὐτὸς εἶναι ὁ κανονικός τους ρόλος καὶ εἶναι αὐθεντικά. Καὶ ὅταν τὰ βλέπει ὅπως εἶναι καὶ τὰ ἀποδέχεται, χωρὶς συναισθήματα καὶ φυσικὴ ἀποστροφὴ γιατί δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ αἰσθανθεῖ ἀηδία γι’ αὐτά, ἀφοῦ δὲν ἔχει πιὰ σῶμα γιὰ νὰ λουστεῖ σ’ αὐτὰ ἤ χείλη γιὰ νὰ πιεῖ ἀπ’ αὐτά, βλέπει τὰ βάθη τῶν ὑδάτων. Γίνονται ὅλο καὶ λιγότερο σκοτεινά. Στὸ τέλος γίνονται διάφανα. Αὐτὴ ἡ διαφάνεια μεγαλώνει μέχρις ὅτου στὴν καρδιὰ τῶν ὑδάτων βλέπει μιὰ φωτεινὴ κλωστὴ ποὺ εἶναι τὸ ἀρχέγονο νερό, ὅπως τόφτιαξε ὁ Θεός, καὶ στὴν καρδιὰ αὐτοῦ τοῦ ἀρχέγονου νεροῦ, μία ἀκόμα πιὸ φωτεινὴ κλωστή, ποὺ εἶναι τὸ ὑπέροχο νερὸ ποὺ πρόσφερε ὁ Χριστὸς στὴ Σαμαρείτιδα.

Μὲ τὴν ἀποσωμάτωσή της ἡ νεαρὴ κοπέλλα ἔγινε ἱκανη νὰ δεῖ πράγματα γιὰ τὰ ὁποῖα πρὶν ἦταν τυφλή. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιά μᾶς. Ἂν μπορούσαμε νὰ ἀποκολληθοῦμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας καὶ νὰ κερδίσουμε τὴν ἐσωτερικὴ ἐλευθερία ποὺ οἱ Πατέρες ἀποκαλοῦσαν ἀπάθεια, δηλαδὴ ἀπουσία παθῶν, θὰ μπορούσαμε νὰ δοῦμε τὰ πράγματα ὅλο καὶ περισσότερο φωτεινά. Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ δοῦμε τὴν αἴγλη τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ σ’ αὐτὸ τὸ σκοτεινὸ καὶ ἀδιαφανὴ κόσμο. Θὰ μπορούσαμε νὰ δοῦμε τὴ Χάρη νὰ δρᾶ παντοῦ καὶ σὲ ὅλα τὰ πράγματα.


Ἀκοή.

Εἶπα πρὶν ὅτι δὲν ἀρκεῖ νὰ βλέπουμε. Πρέπει ἐπίσης νὰ ἀκοῦμε. Ἡ ἀκοὴ εἶναι μία πράξη ἐντατικῆς προσοχῆς. Γιὰ νὰ ἀκούσουμε δὲ φτάνει νὰ δανείσουμε ἁπλὰ τὰ αὐτιά μας, ἀλλὰ πρέπει ἐπίσης νὰ δοκιμάσουμε καὶ νὰ καταλάβουμε τὸ νόημα καὶ τὴν ἔνταση τῶν λέξεων. Νὰ ἀκοῦμε, σημαίνει νὰ σκύβουμε τὰ κεφάλια μας μὲ ταπείνωση, γιατί αὐτὴ εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀποδεχτεῖ αὐτὸ ποὺ τὸ ἄλλο πρόσωπο σπέρνει στὸ ἔδαφος τοῦ μυαλοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς μας. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ἀγγλικῆς λέξης «humility» (=ταπείνωση). Προέρχεται ἀπὸ τὸ λατινικὸ «humus», γόνιμο χῶμα, αὐτὸ τὸ χῶμα ποὺ πιὰ δὲν τὸ προσέχουμε γιατί εἴμαστε συνηθισμένοι σ’ αὐτό, βουβὸ καὶ σκοτεινό, ἱκανὸ νὰ χρησιμοποιεῖ σωστὰ τὰ σκουπίδια ποὺ ἀναποδογυρίζουμε πάνω του, ἱκανὸ νὰ μετασχηματίζει τὰ ἀπόβλητά μας σὲ πλοῦτο, νὰ ἀποδέχεται κάθε σπόρο, νὰ τοῦ δίνει σῶμα, ζωή, ἀνάπτυξη ἔτσι ὥστε αὐτὸς νὰ ὁλοκληρωθεῖ στὸν ἑαυτό του, χωρὶς ποτὲ νὰ τοῦ ἀλλάζει τὴ φύση του. Ὅπως ἡ πλούσια, σιωπηρὴ καὶ δημιουργικὴ γῆ, θὰ πρέπει κι ἐμεῖς νὰ προσφέρουμε τὸν ἑαυτό μας στὸν Ἄλλο.


Ταπείνωση καὶ ὑπακοή.

Ἀλλὰ ἡ ταπείνωση αὐτὴ εἶναι ἐπίσης καὶ ὑπακοή. Ἡ λατινικὴ λέξη obaudire σημαίνει καὶ νὰ ἀκοῦς καὶ νὰ ὑπακοῦς. Πρέπει νὰ προσέχουμε γιὰ νὰ ἀκούσουμε καὶ νὰ ἐκμεταλλευόμαστε αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε. Αὐτὴ εἶναι ἡ σωστὴ συμπεριφορὰ πρὸς τὸ Θεό, ὁλοκληρωτικὴ προσοχή, γιατί πρέπει νὰ τὸν ἀκούσουμε καὶ νὰ ἔχουμε τὴν ἀποφασιστικὴ ἐπιθυμία νὰ δεχτοῦμε τὸ μήνυμά του καὶ νὰ τὸ χρησιμοποιήσουμε, δηλαδὴ νὰ μετασχηματιστοῦμε, νὰ ἀλλοιωθοῦμε, νὰ σταματήσουμε νὰ εἴμαστε αὐτὸ ποὺ εἴμαστε καὶ νὰ γίνουμε αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο κληθήκαμε. 

Αὐτὴ ἡ θεμελιώδης στάση προσευχῆς μοιάζει λίγο μὲ ἕναν τσιλιαδόρο. Σηκώνεται νωρὶς τὸ πρωὶ γιατί πρέπει νὰ φτάσει τὰ χωράφια καὶ τὰ δάση πρὶν ξυπνήσουν τὰ πουλιά, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν τὸν δοῦνε νὰ ἔρχεται. Εἶναι σιωπηρὸς καὶ τελείως ἀκίνητος. Εἶναι γεμάτος μάτια καὶ αὐτιά. Εἶναι εὐαίσθητος σὲ κάθε ἦχο καὶ κίνηση. Ἀκούει καὶ κοιτᾶ ἀλλὰ δὲν θὰ δεῖ τί γίνεται γύρω του παρὰ μόνο, ἂν εἶναι ἐλεύθερος ἀπὸ προκαταλήψεις, ἕτοιμος νὰ ἀκούσει αὐτὰ ποὺ θὰ πεῖ ὁ Θεός. Εἶναι μία στάση αὐτὸ-παράδοσης ποὺ εἶναι ταυτόχρονα ἐξαιρετικὰ ἐνεργητική. Αὐτὸ-παράδοση γιατί σὰν τὴ γῆ, τὸ «χῶμα», προσφέρεται χωρὶς ἐνδοιασμό. Ἐνεργητική, γιατί εἶναι ἕτοιμος νὰ ἀποκριθεῖ σὲ κάθε πρόταση τοῦ Θεοῦ, σὲ κάθε κλήση. 

Κατὰ συνέπεια, ἂν θέλουμε νὰ ἔχουμε μία πραγματικὴ συνάντηση μὲ τὸ Θεό, χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο ἀπὸ τὰ σκέτα ὄργανα τῆς ἀκοῆς καὶ τῆς ὅρασης. Πρέπει νὰ ἔχουμε τὸν ἐνθουσιασμὸ καὶ τὴ λαχτάρα, πρέπει νὰ θέλουμε νὰ δοῦμε καὶ ν’ ἀκούσουμε.


Μετάφραση: Βασίλειος Ὀρφανόπουλος

Πρόσωπο μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο τὸ ἔμβρυο

Μεταλληνοῦ Βαρβάρα

«Ἡ ἐπιστημονικὴ πρόοδος στὸν τομέα τῆς Ἐμβρυολογίας, ἀλλὰ καὶ ἡ τρισδιάστατη εἰκόνα τῶν ὑπερήχων πιστοποιοῦν τὴν ἀπὸ αἰῶνες διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ ἀρχίζει «ἐξ ἄκρας συλλήψεως», δηλαδὴ τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ 23 χρωμοσώματα τοῦ ὠαρίου ἑνώνονται μὲ τὰ 23 χρωμοσώματα τοῦ σπερματοζωαρίου καὶ δημιουργεῖται τὸ πρῶτο κύτταρο, τὸ ζυγωτό. Συγχρόνως, ὅμως, τότε σφραγίζεται καὶ ἡ προσωπικότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μὲ τὸ πλῆθος τῶν γονιδίων ποὺ παραλαμβάνει ἀπὸ τοὺς γονεῖς του.

Πρόσωπο μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο θεωρεῖται τὸ ἔμβρυο καὶ ὡς τέτοιο ἀναγνωρίζεται παγκοσμίως. Ὡς «πρόσωπο» τὸ ἀναγνωρίζει καὶ τὸ Δίκαιο τῆς πατρίδας μας καὶ τὸ καθιστᾶ ὑποκείμενο καὶ φορέα ἀστικῶν δικαιωμάτων, π.χ. τὸ ἄρθρο 1711 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο τὸ συλληφθὲν ἔμβρυο μπορεῖ νὰ κληρονομήσει περιουσιακὰ στοιχεῖα συγγενῶν του, ἐὰν γεννηθεῖ ζωντανό.

Παγκόσμιοι Ὀργανισμοί, ἐπίσης, ἀναγνωρίζουν στὸ ἔμβρυο δικαιώματα καὶ πρὸ πάντων τὸ δικαίωμα νὰ ζήσει. Ἔτσι, ὁ ΟΗΕ, στὴ Διακήρυξή του γιὰ τὰ Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ, στὴν τέταρτη Ἀρχὴ του τονίζεται ὅτι «στὴν φροντίδα καὶ προστασία», ποὺ θὰ παρέχεται στὸ παιδί, «περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἱκανοποιητικὴ προγεννητικὴ καὶ μεταγεννητικὴ μέριμνα».

Ἡ Διακήρυξη τῆς Οὑνέσκο τοῦ 2000, «Γιὰ ἕναν πολιτισμὸ Εἰρήνης», περιλαμβάνει καὶ τὰ ἑξῆς ἄρθρα:

1. «Ὁ σεβασμὸς κάθε μορφῆς ζωῆς· σεβασμὸς τῶν δικαιωμάτων καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας τοῦ κάθε ἀνθρώπου».

2. «Ἡ μὴ βία· ἀπόρριψη τῆς βίας σὲ ὅλες της τὶς μορφὲς καὶ ἡ ἐπίδειξη δικαιοσύνης μὲ τὴν πειθὼ καὶ τὴν κατανόηση».

Ἂν ὀφείλουμε νὰ σεβόμαστε τὴ ζωή, π.χ. τῆς ἀμοιβάδας, δὲν ὀφείλουμε νὰ σεβόμαστε, κατ' ἐξοχήν, τὴν πρώτη καὶ πιὸ δυναμικὴ φάση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, δηλαδὴ τὴν ἐμβρυϊκή; Καὶ ἂν βία δὲν εἶναι ὁ διαμελισμὸς τοῦ πιὸ ἀνυπεράσπιστου ἀνθρώπινου πλάσματος, τοῦ ἐμβρύου; τότε τί εἶναι βία...;

Ἀλλὰ καὶ ἡ 4η Διεθνὴς Σύνοδος τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὶς Γυναῖκες (1996), μὲ τὴ Διακήρυξη τοῦ Πεκίνου, στὸν τέταρτο τομέα-κλειδὶ ἀναφέρεται: «Ἀντιμετώπιση καὶ ἐξάλειψη κάθε εἴδους βίας κατὰ τῶν γυναικῶν καὶ κοριτσιῶν», ἐνῶ στὸν δωδέκατο ὑποστηρίζεται «ἡ νομικὴ προστασία τῶν κοριτσιῶν ἀπὸ τὴν ἐμβρυακὴ ἡλικία μέχρι τὴν πλήρη ἐνηλικίωσή τους καὶ κατάργηση ἐπιβλαβῶν πρακτικῶν εἰς βάρος τους».

Καὶ ἐνῶ καταβάλλονται τόσες προσπάθειες γιὰ τὴ δημιουργία καὶ ἀνθρώπινης ζωῆς (τεχνητὴ γονιμοποίηση, κλωνοποίηση), ἐντούτοις ἑκατομμύρια παιδιὰ θανατώνονται ἐν ψυχρῷ καὶ μάλιστα μὲ τὴν ψήφιση νόμων, ποὺ ἐπιτρέπουν τὴ θανάτωση τοῦ ἐμβρύου, μέχρι τὸν τρίτο μήνα τῆς κύησής του.

Στὴν Πατρίδα μας, μὲ τὸν τίτλο: «Τεχνητὴ διακοπὴ τῆς ἐγκυμοσύνης καὶ προστασία τῆς ὑγείας τῆς γυναίκας...» ψηφίστηκε ὁ νόμος 1609, στὶς 3 Ἰουλίου 1986. Ἀπὸ τὶς προκαταρκτικὲς συζητήσεις τῆς Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴ νομιμοποίηση τῶν ἀμβλώσεων ἀναδεικνύεται ὅτι δὲν ἐκφραζόταν ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση-ἀλήθεια, ἀλλὰ ἡ στρατευμένη ἐπιστήμη. Ἔτσι, ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας καὶ ἐκφραστὴς τῆς ἐπιστημονικῆς ἀλήθειας δήλωνε «ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου βιολογικά... ἀρχίζει ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς σύλληψης». Ἀντίθετα, ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ὑποστήριξε ὅτι τὸ ἔμβρυο «δὲν ἔχει βιολογικὴ αὐτοτέλεια σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς κύησης, ἐξαρτώμενο ἀπὸ τὸν ὀργανισμὸ τῆς μητέρας καὶ ἀποκτᾶ τὴν ἀνθρώπινη ὑπόσταση ἀπὸ τὸ βιολογικό του διαχωρισμὸ ἀπὸ αὐτήν...». Ὁ τότε ὑπουργὸς Ὑγείας ὑποστήριξε ὅτι «τὸ ἔμβρυο ἀποκτᾶ ζωὴ μετὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τῆς κύησης...». Ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης τόνισε ὅτι «τὸ δικαίωμα αὐτοδιάθεσης τῆς γυναίκας εἶναι ἀγαθὸ ὑπέρτερης ἀξίας ἀπὸ τὴν ἀξία τῆς ζωῆς τοῦ κυοφορούμενου». Αὐτὰ ἀπὸ τὴν Εἰδικὴ Ἐπιτροπή...

Καθηγήτρια, ἐπίσης, τῆς Ἐγκληματολογίας, τότε, διεκήρυσσε ὅτι «ἄνθρωπος εἶναι ἀπὸ τὴ στιγμὴ- ποὺ ἔχει συνείδηση...». Ἄλλη θέση, ὡς πρὸς τὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς, πιό... σύγχρονη ἀλλὰ ἐξίσου θανατηφόρα γιὰ τὸ ἔμβρυο, εἶναι ἐκείνη ποὺ ὑποστηρίζει ὅτι τὸ κυοφορούμενο μέχρι τὴν 14η μέρα ἀπὸ τὴ σύλληψή του δὲν εἶναι ἄνθρωπος, ὁπότε μποροῦν νὰ ἀποσπῶνται βλαστοκύτταρα, γιὰ νὰ δημιουργοῦνται ζωτικὰ ἀνθρώπινα ὄργανα γιὰ μεταμοσχεύσεις. Χρησιμοποιοῦνται ἔτσι τὰ ἔμβρυα ὡς... «ἀνταλλακτικά». Ὅ,τι ἀπομένει ἀπὸ τὴ θανατηφόρα ἐπέμβαση πετιέται σὲ κάποιον σκουπιδοντενεκὲ ἢ χρησιμοποιεῖται ἀκόμη καὶ γιὰ κατασκευή... καλλυντικῶν.

Ποικίλες, λοιπόν, τοποθετήσεις καὶ ἀντιλήψεις γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ-ἐμβρύου, δῆθεν ἐπιστημονικές· πολλαπλὲς χρήσεις του, ἀκόμη καί... ἀρωματικές, δῆθεν ἐπωφελεῖς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ ἀποτέλεσμα; Ἑκατομμύρια ἔμβρυα-παιδιὰ στὸν κόσμο νὰ θανατώνονται, πρὶν νὰ ἀντικρίσουν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Ἡ πατρίδα μας, ἡ χώρα πλέον τῶν γερόντων, τραγικά, ἔχει τὴν πρωτιὰ στὴν Εὐρώπη σὲ ἀριθμὸ ἀμβλώσεων, τῶν ὁποίων μάλιστα τὰ ἔξοδα καλύπτονται ἀπὸ τὰ διάφορα Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα!

Ἡ πολιτικὴ φαρισαϊκὴ γλώσσα διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὸν τίτλο τοῦ νόμου 1609/86, περικλείοντας καὶ τὴ «φιλοσοφία» του: «Τεχνητὴ «διακοπὴ» τῆς ἐγκυμοσύνης καὶ προστασία τῆς ὑγείας τῆς γυναίκας...». Ἡ λέξη διακοπὴ περιέχει τὸ ἐλπιδοφόρο στοιχεῖο τῆς ἐπαναφορᾶς, ἐπανασύνδεσης (π.χ. διακοπὴ νεροῦ ἢ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος), ἡ ἄμβλωση ὅμως εἶναι μία τελεσίδικη πράξη, δηλαδὴ ἡ θανάτωση τοῦ παιδιοῦ-ἐμβρύου. Ἀλλὰ καὶ ἡ θέση «γιὰ τὴν προστασία τῆς ὑγείας τῆς γυναίκας» κρίνεται ἐντελῶς ἀντιεπιστημονική, ἐφ' ὅσον, λόγω τῆς ἐπιστημονικῆς προόδου, ἔχουν ἐντελῶς ἐλαχιστοποιηθεῖ οἱ κίνδυνοι ὑγείας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κύησης ἢ κατὰ τὸν τοκετό, ἀντίθετα ἡ ἄμβλωση προκαλεῖ τὸ «μετεκτρωτικὸ σύνδρομο».

Ἀντίδοτο σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς σχιζοφρενικὲς καὶ ἀπάνθρωπες τοποθετήσεις καὶ πρακτικὲς ἀποβαίνει ἡ γνήσια Μάνα, μὲ τὸν πλοῦτο τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης της. Τέτοιες Μάνες καταφεύγουν στὴν «Ἀγκαλιὰ» (Σύλλογος Προστασίας Ἀγέννητου Παιδιοῦ, τηλ. 210-8828788) γιὰ ἠθικὴ στήριξη καὶ ὑλικὴ βοήθεια. Καὶ ἡ «Ἀγκαλιά», περιορίζοντας τοὺς Ἠρῶδες καὶ παραμερίζοντας τοὺς Καιάδες, στὰ δώδεκα περίπου χρόνια τῆς διακριτικῆς προσφορᾶς της ἔχει ὑποδεχθεῖ περισσότερα ἀπὸ 1.200 παιδιά, φροντίζοντας στοργικὰ τὴ ζωή τους καὶ κατὰ τὴν κύηση, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴ γέννησή του. Εὐχόμαστε ἡ «Ἀγκαλιὰ» νὰ «ἀγκαλιάζει» ὅλο καὶ περισσότερα ἔμβρυα-παιδιὰ καὶ τὴν προσπάθειά της νὰ μιμηθοῦν καὶ ἄλλοι...».

Άγιος Λεόντιος και οι συν αυτώ Υπάτιος και Θεόδουλος

Εις τον Λεόντιον Ἄκμων τὸ σῶμα τοῦ Λεοντίου τάχα, Ἄκμων σιδηροῦς, πρὸς σφύρας τὰς αἰκίας. Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ πληγῇσι Λεόντιος ἐκπνεῖ. Εις τον Υπάτιον και Θεόδουλον Eλευθερόφρων Θεόδουλος προς ξίφος, Tοιούτον όντα και τον Ύπατον βλέπει.

Βιογραφία Οι Άγιοι Λεόντιος, Υπάτιος και Θεόδουλος, μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού. Ο Λεόντιος καταγόταν από την Ελλάδα (Αίγινα) και διακρινόταν για το μεγαλοπρεπές και αγέρωχο παράστημά του και τη ρωμαλεότητά του. Σε νεαρή ηλικία κατετάγη στο στρατό και σε όλες τις μάχες επεδείκνυε μεγάλη γενναιότητα και ανδρεία. Γι' αυτές του τις αρετές προβιβάσθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Παρά τη γρήγορη εξέλιξή του και την υψηλή του θέση, συμπεριφερόταν με πολλή μετριοφροσύνη και τιμιότητα. Όταν βρισκόταν στην Αφρική διδάχθηκε την χριστιανική πίστη, στην οποία η ευγενής και τίμια ψυχή του ανταποκρίθηκε με θέρμη. Άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού στους υφισταμένους του και τούς στρατιώτες, όσα δε χρήματα κέρδιζε τα διέθετε για την ανακούφιση των πτωχών, των χηρών και των ορφανών. Η χριστομίμητη αυτή δραστηριότητά του γρήγορα απόδωσε εύχυμους καρπούς. Δύο συνάδελφοί του ο Υπάτιος (ή Υπάτος) και ο Θεόδουλος, πίστευσαν στο Χριστό και άρχισαν να ζουν με χριστιανική αγνότητα και άσκηση. Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο αφρικανός ηγεμόνας Αδριανός, προσπάθησε με διάφορες υποσχέσεις να τούς κάμει να αρνηθούν την πίστη τους. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι Άγιοι παρέμεναν ακλόνητοι, ως γενναίοι στρατιώτες Ιησού Χριστού. Διέταξε λοιπόν τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο του Υπάτιου και Θεόδουλου, τον δε Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου. Έτσι με το τίμιο αίμα τους, επισφράγισαν την πίστη και την αγάπη τους στο Σωτήρα και Λυτρωτή τους και κέρδισαν τους αμαράντινους του μαρτυρίου στεφάνους.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος γ’. θείας πίστεως. Ῥώμην ἔνθεον διεζωσμένος, ἐθριάμβευσας ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ἀθλοφόρε τοῦ Σωτῆρος Λεόντιε· σὺ γὰρ ὡς λέων πρὸς ἄθλησιν ὥρμησας καὶ πολεμίων τὸ κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ἔνδοξε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Τῶν τυράννων ᾔσχυνας, τὰς πονηρὰς ἐπινοίας, καὶ Ἑλλήνων ᾔλεγξας, το ἀθέατον σέβας, ἔλαμψας, θεογνωσίαν πᾶσιν ἀνθρώποις, δόγμασι, τῆς εὐσεβείας, θεόφρον Μάρτυς· διὰ τοῦτό σου τὴν μνήμην, τιμῶμεν πόθῳ, σοφὲ Λεόντιε.

Οπτικοακουστικό Υλικό

Ακούστε το απολυτίκιο!

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Άγιος Λεόντιος και οι συν αυτώ Υπάτιος και Θεόδουλος

Άγιος Αιθέριος

Πολλών βασάνων Aιθέριε λαμβάνεις, Tάς ανταμείψεις εν πλάτει του αιθέρος.

Βιογραφία Ο Άγιος Αιθέριος ανήκει και αυτός στην ατέλειωτη και ένδοξη φάλαγγα των μαρτύρων της χριστιανικής πίστης. Η θεία χάρη τον έκανε από τη γη ακόμα, πολίτη του ουρανού. Η διάνοια και η καρδιά του, ήταν ελεύθερες από κάθε παχυλότητα. Γεμάτες πνευματικότητα. Νεκρός απέναντι στον κόσμο, δηλαδή στην αμαρτία, ζούσε μόνο για τον Ιησού Χριστό. Αλλά στο διωγμό επί Διοκλητιανού, ο Αιθέριος συνελήφθη. Ούτε οι απειλές όμως, ούτε οι υποσχέσεις, ούτε οι ραβδισμοί, ούτε οι μαστιγώσεις ούτε οι ανοιγμένες πληγές με τα αίματα που έτρεχαν, στάθηκαν Ικανές να κάμψουν την πίστη του Αιθέριου. Πιστός μέχρι θανάτου έφυγε από τον κόσμο αυτό, εκεί όπου είναι η αγαλλίαση του Παραδείσου.

Άγιοι Δύο Μάρτυρες

Kαύσιν ποδών στέξαντες εις ώραν μίαν, Aιωνίως χαίρουσι Mάρτυρες δύω.

Βιογραφία Οι Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Κύπρο μαρτύρησαν αφού τους έκαψαν τα πόδια.

Οσιος Λεοντιος Ο Αθωνιτης Ο Μυροβλητης

Τὰ μύρα βλύζειν ὦ Λέοντι᾿ ἐκ τάφου καθαρότητος σῆμά ἐστί σῆς ἄκρας. Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ μυρόεντα Λεόντιον ὕδωρ.

Βιογραφία Ο Όσιος Λεόντιος έζησε περί το 1530 μ.Χ. και καταγόταν από το Άργος της Πελοποννήσου. Εγκατέλειψε τον κόσμο και αναχώρησε για το Άγιο Όρος. Εκεί κατοίκησε στο Ιερό κοινόβιο της Μονής Διονυσίου και για 60 ολόκληρα χρόνια δεν βγήκε από το Μοναστήρι. Έτσι αξιώθηκε του διορατικού και προφητικού χαρίσματος. Μετά τον θάνατο του, τα Ιερά του λείψανα ανέβλησαν Μύρο, όπως ιστορεί ο Ιερός Μαλαξός (1580 μ.Χ.) ο πρωτοπαπάς Ναυπλίου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε. Τοῦ Ἄργους ἀγλάϊσμα, οἵά περ γόνος κλεινὸς καὶ θεῖον γεώργιον τῆς τοῦ Προδρόμου Μονῆς ἐδείχθης Λεόντιε. Σὺ γὰρ δι᾿ ἐνάρετου πολιτείας ἐκλάμψας, ὤφθης Χριστοῦ θεράπων καὶ σεπτὸς μυροβλύτης, διὸ σὲ Πάτερ συμφώνως πάντες γεραίρομεν. Κοντάκιον Ἦχος γ´. Ἡ Παρθένος σήμερον. Τῷ Σωτῆρι Ὅσιε ἀκολουθήσας ὁσίως, σεαυτὸν καθήγνισας δι᾿ ἀρετῶν ἐμμελείας· ὅθεν σε ὁ Ζωοδότης Λόγος δοξάσας, ἔδειξε πηγὴν τὸ σκῆνός σου θείου μυρου· διὰ τοῦτο σοὶ βοῶμεν· χαίροις θεόφρον πάτερ Λεόντιε. Κάθισμα Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Τὸν ἐνάρετον βίον πολιτευσάμενος, χαρισμάτων τῶν θείων ὤφθης ἀνάπλεως, καὶ μετέστης πρὸς Θεὸν ἐν δόξῃ Ὅσιε, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν κληρονόμος γεγονὼς Λεόντιε μυροβλύτα· ἄλλα μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ὁ Οἶκος Ἀπὸ νεότητος σοφὲ Χριστῷ ἠκολούθησας, κόσμου ἀπώσω τὰ τερπνὰ καὶ ἀπηρνήσω σεαυτὸν φρονήματι τελείῳ· διὸ καὶ τῆς ἐνεγκαμένης μεταναστεύσας πόλεως, τὸ τοῦ Ἄθωνος Ὄρος κατέλαβες, καὶ τῇ τοῦ Βαπτιστοῦ θείᾳ Μάνδρᾳ ὡς πρόβατον σεπτὸν κατεσκήνωσας· ἔνθα τῆς χλόης τῆς ζωῆς καὶ πόας τῆς ἀειθαλοῦς ἀσκητικῶς τρυφήσας, πρὸς μάνδραν τὴν οὐράνιον καὶ τὰς τῶν Ἁγίων λαμπρότητας ἐν χαρᾷ εἰσηλασας· διὸ σὲ ὁ μέγας Ποιμὴν δοξάζων μυροβλύτην σὲ θεῖον ἔδειξε, μύρα εὔοσμα ἐκ τῶν ὀστέων βλύσαντα τοῖς βοῶσι· χαίροις θεόφρον πάτερ Λεόντιε. Μεγαλυνάριον Χαίροις ὁ τοῦ Ἄργους θεῖος βλαστός, καὶ Διονυσίου τοῦ Ὁσίου ὁ μιμητής, χαίροις εὐωδία τῶν μοναστῶν τοῦ Ἄθω, ὅσιε μυροβλύτα πάτερ Λεόντιε.

Αγιογραφίες / Φωτογραφίες

Όσιος Λεόντιος ο Αθωνίτης ο Μυροβλήτης

Όσιος Λεόντιος ο ποιμένας του κειμένου πέραν της Πόλεως

Ποιμήν υπάρχων νυν παρέστης Ποιμένι, Tω Ποιμενάρχη ω Λεόντι’ ευθύφρον.

Βιογραφία Όσιος Λεόντιος απεβίωσε ειρηνικά.

Άγιοι Δέκα Οκτώ Μάρτυρες

Δεν είναι διασταυρωμένη η ύπαρξη του Αγίου, ή τα βιογραφικά στοιχεία του ή η ημερομηνία εορτής του

Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον βίο των Αγίων.

Οσιος Λεοντιος Ο Κανοναρχης

Ο Όσιος Λεόντιος ο Κανονάρχης, εγκαταστάθηκε στην Λαύρα των Σπηλαίων σε νεαρή ηλικία. Λόγω της ωραίας του φωνής, όταν διδάχθηκε τα Ιερά Γράμματα, έλαβε το διακόνημα του Κανονάρχη (Ιεροψάλτης). Κοιμήθηκε σε νεαρή ηλικία τον 14ο αιώνα μ.Χ.

Συναξαριστής 18 Ιουνίου

Συναξαριστής

Ὁ Ἅγιος Λεόντιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ὑπάτιος (ἢ Ὕπατος) καὶ Θεόδουλος

 

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ μαρτύρησαν ἐπὶ αὐτοκράτορας Οὐεσπασιανοῦ (70 μ.Χ.). Ὁ Λεόντιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ εἶχε χαρακτηριστικὴ ῥωμαλεότητα καὶ μεγαλοπρεπὲς παράστημα. Κατατάχθηκε στὸ στρατὸ καὶ στὶς μάχες ἔδειξε μεγάλη γενναιότητα καὶ ἀνδρεία. Ἔτσι, προβιβάσθηκε σὲ ὑψηλὰ στρατιωτικὰ ἀξιώματα.

Ὅμως κατὰ τὴν διάρκεια τῆς σταδιοδρομίας του ὁ Λεόντιος διατηροῦσε πολλὴ μετριοφροσύνη καὶ τιμιότητα. Ἔτσι, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔπεσε στὴν καρδιά του ὅπως τὸ μέρος τοῦ σπόρου «εἰς τὴν γῆν ἀγαθήν», τὸ ὁποῖο «φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα». Ἔπεσε, δηλαδὴ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιὰ τοῦ Λεοντίου, ὅπως πέφτει ὁ σπόρος στὴ μαλακὴ καὶ εὔφορη γῆ καί, ὅταν φύτρωσε, ἔκανε καρπὸ ἑκατὸ φορὲς περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι ὁ σπόρος.

Πράγματι, ἀφοῦ ὁ Λεόντιος πίστεψε στὸ Χριστό, ἄφθονες ἦταν οἱ φιλανθρωπίες του, καὶ μάλιστα φανερὰ μέσα στὸ στράτευμα. Μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ἔφερε στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ δυὸ συναδέλφους του, τὸν Ὑπάτιο καὶ τὸν Θεόδουλο.

Ὅταν τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ ἀφρικανὸς ἡγεμόνας Ἀδριανός, θέλησε νὰ τοὺς ἀναγκάσει νὰ ἀλλαξοπιστήσουν. Εἶδε, ὅμως, ὅτι δὲν μποροῦσε. Τότε, τοὺς μὲν Ὑπάτιο καὶ Θεόδουλο ἀποκεφάλισε, τὸν δὲ Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου. Ἔτσι, μὲ τὸ τίμιο αἷμα τους σφράγισαν τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστό.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ’. θείας πίστεως.
Ῥώμην ἔνθεον διεζωσμένος, ἐθριάμβευσας ἐν τοῖς ἀγῶσιν, ἀθλοφόρε τοῦ Σωτῆρος Λεόντιε• σὺ γὰρ ὡς λέων πρὸς ἄθλησιν ὥρμησας καὶ πολεμίων τὸ κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ἔνδοξε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον 
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τῶν τυράννων ᾔσχυνας, τὰς πονηρὰς ἐπινοίας, καὶ Ἑλλήνων ᾔλεγξας, το ἀθέατον σέβας, ἔλαμψας, θεογνωσίαν πᾶσιν ἀνθρώποις, δόγμασι, τῆς εὐσεβείας, θεόφρον Μάρτυς· διὰ τοῦτό σου τὴν μνήμην, τιμῶμεν πόθῳ, σοφὲ Λεόντιε.

Μεγαλυνάριον
Δόξῃ διαπρέπων στρατηγικῇ, αἴγλῃ ἐλαμπρύνθης, ἐν Κυρίῳ ἀθλητικῇ· σὺ γὰρ τοῦ Σωτῆρος, τὸ ὄνομα δοξάσας, μεγαλομάρτυς ὤφθης, αὐτοῦ Λεόντιε.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ἅγιος Αἰθέριος

Ἀνήκει καὶ αὐτὸς στὴν ἀτέλειωτη καὶ ἔνδοξη φάλαγγα τῶν μαρτύρων τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἡ θεία χάρη τὸν ἔκανε ἀπὸ τὴν γῆ ἀκόμα, πολίτη τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ διάνοια καὶ ἡ καρδιά του ἦταν ἐλεύθερες ἀπὸ κάθε παχυλότητα, γεμάτες πνευματικότητα.

Νεκρὸς ἀπέναντι στὸν κόσμο, δηλαδὴ στὴν ἁμαρτία, ζοῦσε μόνο γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἀλλὰ στὸ διωγμὸ ἐπὶ Διοκλητιανοῦ, ὁ Αἰθέριος συνελήφθη. Οὔτε οἱ ἀπειλὲς ὅμως, οὔτε οἱ ὑποσχέσεις, οὔτε οἱ ῥαβδισμοί, οὔτε οἱ μαστιγώσεις, οὔτε οἱ ἀνοιγμένες πληγὲς μὲ τὰ αἵματα ποὺ ἔτρεχαν, στάθηκαν ἱκανὲς νὰ κάμψουν τὴν πίστη τοῦ Αἰθέριου.

Πιστὸς μέχρι θανάτου ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, ἐκεῖ ὅπου εἶναι ἡ ἀγαλλίαση τοῦ Παραδείσου.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ὅσιος Ἔρασμος

΄Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.


------------------------------------------------------------------------------
 

Οἱ Ἅγιοι Δύο Μάρτυρες ἀπὸ τὴν Κύπρο

Μαρτύρησαν ἀφοῦ τοὺς ἔκαψαν τὰ πόδια.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ὁ ποιμένας τοῦ κειμένου πέραν τῆς Πόλεως

΄Ἀπεβίωσε εἰρηνικά.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ὁ Ἀθωνίτης ὁ Μυροβλύτης

 

Ὁ Ὅσιος αὐτὸς καταγόταν ἀπὸ τὸ Ἄργος τῆς Πελοποννήσου. Ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐκεῖ κατοίκησε στὸ Ἱερὸ κοινόβιο τῆς Μονῆς Διονυσίου καὶ γιὰ 60 ὁλόκληρα χρόνια δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸ Μοναστήρι. Ἔτσι ἀξιώθηκε τοῦ διορατικοῦ καὶ προφητικοῦ χαρίσματος.

Μετὰ τὸν θάνατό του, τὰ ἱερά του λείψανα ἄνεβλησαν Μύρο, ὅπως ἱστορεῖ ὁ ἱερὸς Μαλαξὸς (1580) ὁ πρωτόπαπας Ναυπλίου.

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ἔζησε περὶ τὸ 1530 καὶ ἀπεβίωσε εἰρηνικά.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τοῦ Ἄργους ἀγλάϊσμα, οἵά περ γόνος κλεινὸς καὶ θεῖον γεώργιον τῆς τοῦ Προδρόμου Μονῆς ἐδείχθης Λεόντιε. Σὺ γὰρ δι᾿ ἐνάρετου πολιτείας ἐκλάμψας, ὤφθης Χριστοῦ θεράπων καὶ σεπτὸς μυροβλύτης, διὸ σὲ Πάτερ συμφώνως πάντες γεραίρομεν.

Κοντάκιον Ἦχος γ´. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τῷ Σωτῆρι Ὅσιε ἀκολουθήσας ὁσίως, σεαυτὸν καθήγνισας δι᾿ ἀρετῶν ἐμμελείας· ὅθεν σε ὁ Ζωοδότης Λόγος δοξάσας, ἔδειξε πηγὴν τὸ σκῆνός σου θείου μυρου· διὰ τοῦτο σοὶ βοῶμεν· χαίροις θεόφρον πάτερ Λεόντιε.

Ὁ Οἶκος 
Ἀπὸ νεότητος σοφὲ Χριστῷ ἠκολούθησας, κόσμου ἀπώσω τὰ τερπνὰ καὶ ἀπηρνήσω σεαυτὸν φρονήματι τελείῳ· διὸ καὶ τῆς ἐνεγκαμένης μεταναστεύσας πόλεως, τὸ τοῦ Ἄθωνος Ὄρος κατέλαβες, καὶ τῇ τοῦ Βαπτιστοῦ θείᾳ Μάνδρᾳ ὡς πρόβατον σεπτὸν κατεσκήνωσας· ἔνθα τῆς χλόης τῆς ζωῆς καὶ πόας τῆς ἀειθαλοῦς ἀσκητικῶς τρυφήσας, πρὸς μάνδραν τὴν οὐράνιον καὶ τὰς τῶν Ἁγίων λαμπρότητας ἐν χαρᾷ εἰσηλασας· διὸ σὲ ὁ μέγας Ποιμὴν δοξάζων μυροβλύτην σὲ θεῖον ἔδειξε, μύρα εὔοσμα ἐκ τῶν ὀστέων βλύσαντα τοῖς βοῶσι· χαίροις θεόφρον πάτερ Λεόντιε.

Κάθισμα 
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν ἐνάρετον βίον πολιτευσάμενος, χαρισμάτων τῶν θείων ὤφθης ἀνάπλεως, καὶ μετέστης πρὸς Θεὸν ἐν δόξῃ Ὅσιε, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν κληρονόμος γεγονὼς Λεόντιε μυροβλύτα· ἄλλα μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Μεγαλυνάριον 
Χαίροις ὁ τοῦ Ἄργους θεῖος βλαστός, καὶ Διονυσίου τοῦ Ὁσίου ὁ μιμητής, χαίροις εὐωδία τῶν μοναστῶν τοῦ Ἄθω, ὅσιε μυροβλύτα πάτερ Λεόντιε.


------------------------------------------------------------------------------
 

Ἡ Σύναξις τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ

Πλησίον τοῦ Ἰουλιανοῦ ἐν τῷ Φόρῳ.


------------------------------------------------------------------------------

 

Οἱ Ἅγιοι δέκα ὀκτὼ Μάρτυρες
 

Καληνύχτα Ελλάδα…

πηγή

Γέροντας Πορφύριος: Απο το Εγώ στο Εμείς

"...Κανείς δεν πρέπει να θέλει να σωθεί μόνος του, χωρίς να σωθούν και οι άλλοι. Είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τον εαυτό του, για να σωθεί ο ίδιος. Τους άλλους πρέπει ν’ αγαπάμε και να προσευχόμαστε να μη χαθεί κανείς· να μπουν όλοι στην Εκκλησία. Αυτό έχει αξία. Και μ’ αυτή την επιθυμία πρέπει να φεύγει κανείς απ’ τον κόσμο, για να πάει στο μοναστήρι ή στην έρημο. 

Όταν ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν είμαστε χριστιανοί. Αληθινοί χριστιανοί είμαστε, όταν αισθανόμαστε βαθιά ότι είμαστε μέλη του μυστικού σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, με μια συνεχή σχέση αγάπης. Όταν ζούμε ενωμένοι εν Χριστώ, δηλαδή όταν ζούμε την ενότητα μέσα στην Εκκλησία Του με το αίσθημα του ενός. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βάθος, η μεγαλύτερη έννοια που έχει η Εκκλησία. Εκεί βρίσκεται το μυστήριο·  να ενωθούν όλοι σαν ένας άνθρωπος εν Θεώ. Είμαστε ένα ακόμη και με τους ανθρώπους που δεν είναι κοντά στην Εκκλησία. Είναι  μακριά από άγνοια. Η Εκκλησία είναι νέα ζωή εν Χριστώ. Στην Εκκλησία δεν υπάρχει θάνατος, δεν υπάρχει κόλασις. ..." 

πηγή

Το Πρόσφορο του Γέροντα Ιάκωβου, η γιαγιά και τα εγγονάκια της

Εκείνη την εποχή, τα πρώτα χρόνια της ιερωσύνης του, ο π. Ιάκωβος πολλές φορές λειτουργούσε, γιορτές και Κυριακές, στα γύρω μικρά χωριά.

Οι προσκυνητές της Μονής τότε (1950-1970) ήσαν σχεδόν ανύπαρκτοι ή ελάχιστοι. Κι εγώ ο ίδιος, καίτοι είχα υπηρετήσει στο Πρωτοδικείο Χαλκίδος
ως Πρόεδρος Πρωτοδικών την 2ετία 1971-1973 και είχα έπισκεφθεί προσκυνηματικά πολλά Μοναστήρια της περιοχής (Αγίου Νικολάου Γαλατάκη,
Αγίου Γεωργίου Ιλίων, Αγίου Νικολάου Αμαρύνθου κ.λπ.) δεν είχα επισκεφθεί τον Όσιο Δαβίδ ούτε μία φορά.Μια γιορτή λοιπόν ο Γέροντας λειτούργησε στην εκκλησία ενός μικρού χωριού στο νότιο μέρος της Μονής. Τότε αυτοκίνητο η Μονή δεν διέθετε, γι΄ αυτό
οι Πατέρες εξυπηρετούντο με ένα μουλάρι της Μονής. Είχε μεταβεί λοιπόν ο π. Ιάκωβος στην εκκλησία ενός χωριού με το μουλάρι, με το οποίον,
αφού ετελείωσε την Θεία λειτουργία, την κατάλυση και όλα τα σχετικά, επέστρεφε.

Στο δρόμο ανηφορίζοντας, υπήρχε αριστερά ένα αγροτικό σπιτάκι, στο όποιον έμενε μια φτωχή αγροτική οικογένεια, αποτελούμενη από τους δύο γονείς,
3 μικρά παιδιά, ηλικίας 2-5 ετών, και μία ηλικιωμένη γιαγιά.

Περνώντας κοντά από το σπιτάκι ο π. Ιάκωβος βλέπει την γιαγιά ξαπλωμένη κάτω από μια συκιά στην αυλή του σπιτιού, σκεπασμένη με κουβέρτες.
Όποτε έπλησίασε και την ρώτησε:

-«Τί κάνεις Γερόντισσα, πως περνάς;».

-«Πώς να περνώ παπά μου, κρυώνω, αλλά τί να κάνω. Το σπίτι είναι μικρό
και δεν παίρνει το αντρόγυνο και τα 3 παιδιά κι έμενα. Κι έτσι μένω εγώ εδώ, μέχρις ότου φθινοπωριάσει. Μετά έχει ο Θεός».

Τότε ο π. Ιάκωβος λυπήθηκε την γιαγιά όπως την είδε έξωσμένη από το σπιτάκι, κρυωμένη και πεινασμένη. Αλλά τί να της κάνει. Λεφτά δεν είχε, τρόφιμα δεν είχε. Είχε μόνο ένα μικρό πρόσφορο που περίσεψε από την λειτουργία, και πήρε μαζί του διά τους φτωχούς Πατέρες της Μονής.

Κατέβηκε από το μουλάρι  και το έδωσε στην παγωμένη και πεινασμένη γιαγιά, η οποία φίλησε το χέρι του Γέροντα, του είπε χίλια ευχαριστώ και καλά λόγια και το έκρυψε κάτω από τις κουβέρτες.

Ο π. Ιάκωβος ανέβηκε στο μουλάρι του και ξεκίνησε να φύγει. Δεν είχε όμως απομακρυνθεί ούτε 20 μέτρα, οπότε γυρίζοντας το κεφάλι του να δει τί συμβαίνει, γιατί άκουσε φωνές, βλέπει τα 3 εγγονάκια της γιαγιάς να την έχουν πλησιάσει, να αρπάζουν το πρόσφορο του Γέροντα και μπαίνουν τρέχοντας στο σπίτι τους,  ενώ η γιαγιά έκλαιγε και διεμαρτύρετο με κραυγές.Τότε ο Γέροντας, γυρίζοντας πίσω, κατέβηκε από το μουλάρι, ζήτησε το πρόσφορο από την μητέρα των παιδιών, το έκοψε με το μαχαίρι στα δύο,έδωσε το ένα κομμάτι, το μικρό στη γιαγιά και το άλλο, το μεγάλο, στην μητέρα των παιδιών με την συναίνεση πάντων. Αλλά και την ικανοποίηση πάντων.
Έφυγε δε, αφού προηγουμένως έβαλε τα παιδιά να φιλήσουν το χέρι της γιαγιάς και να ζητήσουν συγχώρεση. Έτσι ηρέμησαν τα πνεύματα και άπεκατεστάθη η ομόνοια και η γαλήνη στην οικογένεια.

 Από το βιβλίο “Ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον γνώρισα” του Δημητρίου Αλεξ. Τζούμα (Πρωτοπρεσβυτέρου Αρεοπαγίτου ε.τ.), εκδόσεις “Επτάλοφος”

πηγή

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΛΕΟΝΤΙΟΥ

Τῌ ΙΗ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΙΟΥΝΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Λεοντίου.

Τῇ ΙΗ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Λεοντίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, 

Ὑπατίου καὶ Θεοδούλου.

Ἄκμων τὸ σῶμα τοῦ Λεοντίου τάχα,
Ἄκμων σιδηροῦς, πρὸς σφύρας τὰς αἰκίας.
Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ πληγῇσι Λεόντιος ἐκπνεῖ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Αἰθερίου.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ενθρονιστήριος λόγος.

17ΙΟΥΝ

Το κείμενο αυτό δεν έχει γραφτεί από κάποιον που έχει τα προσόντα να γίνει Αρχιεπίσκοπος και γι’ αυτό έχει κάποιες σοβαρές ελλείψεις. Επίσης δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτό προσφωνήσεις και ευχαριστίες καθώς και διάφορα αγιογραφικά χωρία που βρίσκει κανείς συνήθως σε αντίστοιχα κείμενα. Καταγράφει απλώς και μόνο τι θα ήθελε να ακούσει ο αρθογράφος του (ένας απλός παπάς που θέλησε να κρατήσει ανωνυμία) σε ένα ενθρονιστήριο λόγο το 2008 μ.Χ.

Ένας μεγάλος Γολγοθάς, αρχίζει για μένα σήμερα μιας και με εντολή της σεπτής ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος βρίσκομαι επικεφαλής του Σώματός της. Αλλά ο σταυρός μου γίνεται ακόμη μεγαλύτερος γιατί καλούμαι να ποιμάνω μία νέα επαρχεία, ίσως την πολυπληθέστερη επαρχία της ελλαδικής Εκκλησίας.

Τα πλήθη του λαού που προσκύνησαν το σκήνωμα του Μακαριστού προκατόχου μου δείχνουν πως υπάρχει ακόμη κόσμος που κάτι περιμένει από τους Εκκλησιαστικούς του ηγέτες, κόσμος που στέκεται και μας παρακολουθεί και μας αξιολογεί με ποικίλα κριτήρια γνωστά και άγνωστα.
Διαδέχομαι έναν σπουδαίο εκκλησιαστικό άνδρα με μεγάλα οράματα για την Εκκλησία και σίγουρα η σκιά του θα με συνοδεύει για πολλά χρόνια. Αλλά όσο σπουδαίος και αν ήταν, την ορμή και το πάθος του για δημιουργία σταμάτησε η κοινή μοίρα όλων μας, ο θάνατος. Στέλνοντας σε όλους ένα ηχηρό μήνυμα πως ότι και αν σχεδιάσουμε εμείς εδώ στη γη μια μέρα θα έρθει ένα τέλος και μάλιστα αυτό το τέλος δεν θα είναι τόσο μακρινό όσο υπολογίζουμε.
Η νέα διακονία μου ξεκινά σε μία κρίσιμη για την Εκκλησία και τη χώρα μας περίοδο. Δεν υπάρχουν πλέον γύρω μας αυτονόητα πράγματα. Δεν μιλάμε όλοι πια την ίδια γλώσσα σε αυτό το τόπο με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Η κοινωνία μας αλλάζει συνεχώς πρόσωπο, εμείς όμως έχουμε ένα μήνυμα να στείλουμε στο κόσμο ένα μήνυμα που έρχεται από την εποχή του Χριστού οδεύει στα έσχατα και αυτό το μηνυμα μιλά για τη ζωή και το θάνατο και πρέπει να πάει σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Τι θα κάνουμε γι’ αυτό;
Όλη η μέριμνα και όλη η προοπτική μας πρέπει να κινείται γύρω από τη μετάδοση του μηνύματός μας. Δεν ξέρω αν οι λέξεις ιεραποστολή ή μαρτυρία είναι αρκετές για να περιγράψουν αυτό που θέλω να πω.
Ο προκαθήμενος μιας Εκκλησίας είναι σίγουρα ηγέτης και οδηγός αλλά πρώτα απ’ όλα είναι διάκονος γιατί το πρωτείο του είναι πρωτείο διακονίας και όχι εξουσίας. Δυστυχώς οι επίσκοποι δεν έχουμε μάθει να υπάρχουμε ως διάκονοι αλλά ως αρχές και εξουσίες μιας λογικής ποίμνης.
Δεν αρκούν τα οράματα ενός ηγέτη για την οποιαδήποτε μεταρρύθμιση χρειάζεται και η σύμπραξη του Εκκλησιαστικού σώματος. Την περίοδο που προηγήθηκε της εκλογής μου έγινε λόγος για την λεγόμενη λειτουργία της Συνοδικότητας στην Εκκλησία. Αδελφοί μου, η Συνοδικότητα δεν είναι ζητούμενο της ιεραρχίας μόνο. Είναι ζητούμενο σε όλα τα επίπεδα της ζωής της Εκκλησίας μας.
Από την ιεραρχία μέχρι την τελευταία ενορία πρέπει να μάθουμε να ζούμε και να υπάρχουμε συνοδικά. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει μόνος του. Αναφέρω λοιπόν πως στην αρχιεπισκοπή Αθηνών θα λειτουργήσει δωδεκαμελής επιτροπή από πρεσβύτερους εκλεγμένους από το σώμα των κληρικών που θα έχει συμβουλευτικό ρόλο προς τον Αρχιεπίσκοπο και θα παίρνει αποφάσεις για θέματα διοίκησης που αφορούν την αρχιεπισκοπή. Αυτό όμως είναι και ένα μήνυμα προς τους προϊστα-μένους των ναών για το πώς θα πρέπει να διοικούν το ναό τους. Το λαϊκό στοιχείο στην Εκκλησία μας δεν είναι διακοσμητικό των ακολουθιών και πρέπει να αξιοποιηθεί με διάκριση όπου είναι δυνατόν.
Και σε αυτό το σημείο θέλω να απευθυνθώ στους κληρικούς της αρχιεπισκοπής μας. Πατέρες, έρχομαι σαν πατέρας και αδελφός γιατί ξέρω ότι κανείς δεν με θέλει Δεσπότη. Γνωρίζω πως καμιά εντολή ή εγκύκλιος δεν είναι αρκετή για να αντικαταστήσει το φιλότιμο και την εργατικότητά σας αλλά δεν μπορεί και να ενεργοποιήσει την ακηδία και την αδιαφορία ορισμένων. Αξίζει τον κόπο όλοι μαζί να κάνουμε μια νέα αρχή στη διακονία μας. Κανένα άνοιγμα προς την κοινωνία δεν θα έχει νόημα αν πρώτα εμείς που διακονούμε την Εκκλησία δεν νιώθουμε οικογένεια και μέλη ενός Σώματος.
Τα τελευταία χρόνια είχε γίνει λόγος για τη λεγόμενη λειτουργική αναγέννηση. Διάφοροι θεολόγοι (ας μου επιτραπούν οι όροι προοδευτικοί και συντηρητικοί) περιχαρακώθηκαν στις θέσεις τους και αρνήθηκαν να έρθουν σε έναν γόνιμο διάλογο. Δεν πιστεύω πως οι συνθήκες είναι ώριμες για αλλαγές. Όμως θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους πώς θα γίνει οι πιστοί μας να προσεγγίσουν πιο ζωντανά και ενεργά την λατρευτική μας ζωή. Οι συνθήκες της ζωής άλλαξαν, τα ωράρια των ανθρώπων επίσης. Εμείς ως πότε θα κάνουμε ότι δεν τα βλέπουμε; Δεν θα ήταν φρόνιμο να σταματήσει ο διάλογος που υπάρχει και από τις δύο πλευρές.
Κι ο διάλογος δεν θα πρέπει να υπάρξει μόνο για τα της λατρείας. Ο διάλογος χρειάζεται με όλους και με όλα. Ο χριστιανός πρέπει να είναι ένας άνθρωπος διαλόγου και συνεννόησης. Δεν υπάρχουν πια αυτονόητα στην εποχή μας. Όλα είναι σε κρίση και εμείς πρέπει να σταθούμε δίπλα στις ανάγκες των ανθρώπων, δίπλα στις αγωνίες και τις αναζητήσεις τους με σοβαρότητα και εκκλησιαστικό ήθος. Αν εμείς πρώτοι σεβόμαστε τον εαυτό μας και ζούμε με σεμνότητα τον εαυτό μας, τιμάμε την αποστολή μας και ζούμε με σεμνότητα και φόβο Θεού, δεν μπορεί κανείς να μας πειράξει. Ο εχθρός είναι εντός και όχι εκτός των τοιχών.
Μην περιμένετε να κάνω εξαγγελίες για έργα. Προέχει ο αγώνας για την μεταξύ μας ενότητα. Κάθε τι θα έρθει στην ώρα του και με αποφάσεις της Ιεραρχίας και όχι του Αρχιεπισκόπου. Είμαι πρώτος μιας ομάδας ανδρών που μπορούν να έχουν λόγο και γνώμη καλύτερη από τη δική μου. Γι’ αυτό θα έπρεπε να εξεταστεί το ενδεχόμενο η Ιεραρχία να συνεδριάζει συχνότερα για να μπορεί να αποφασίζει πιο αποτελεσματικά επί πολλών και σοβαρών θεμάτων.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, μέτρο και κριτήριο πάντων πρέπει να είναι η αγάπη. Οι καιροί είναι δύσκολοι. Δεν χρειάζεται να τους κάνουμε ακόμη δυσκολότερους με το μίσος και τα πάθη μας. Να σκεφτόμαστε όλοι ότι είμαστε πάντα κάτω από το βλέμμα και την Κρίση του Θεού. Είμαστε διαχειριστές κι όχι ιδιοκτήτες των όσων οι αγάπη Του μας παραχώρησε. Αυτά ισχύουν για όλους, ανεξαρτήτως αν το διακόνημά τους είναι μικρό ή μεγάλο.

Ζητώ τις προσευχές όλων σας.

Ανωνύμου Ιερέως

πηγή

Ο Χριστός στο περιθώριο

Παρατηρώ προσεκτικά την εικόνα.

Ο Χριστός, όχι όπως τον έχω συνηθίσει…

Εν ετέρα μορφή; Πίσω από συρματοπλέγματα. Με κοιτάζει. Έντονα;

Έρχεται στο μυαλό μου το ευαγγέλιο της κρίσης. Ο Χριστός φυλακισμένος ως ένας των ελαχίστων, ταυτισμένος με όλους εκείνους στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα γκέτο των μεγαλουπόλεων.

Κοιτάζω συνεχώς την εικόνα.

Το βλέμμα μου έλκεται από τα επιμέρους. Ξύλινο πλαίσιο, συρματόπλεγμα, χρυσό φως. Διαβάζω το σχόλιο του ζωγράφου. Μου ανοίγει δρόμο να σκεφτώ.

Σε ποια πλευρά του φράκτη είναι ο Χριστός;

Είναι φυλακισμένος εκείνος ή μήπως είμαστε εμείς οι φυλακισμένοι κι εκείνος  εκεί, δίπλα μας, στέκει σταθερός, παραμερίζει τα δεσμά μας και μας απευθύνει το δικό του κάλεσμα.

Αναρωτιέμαι. Και τα δεσμά;

Ποιος τα τοποθέτησε εκεί και γιατί. Μήπως είναι δική μου η απόφαση; Πόσες φορές δεν βάζω ένα φράχτη ανάμεσα στον εαυτό μου και στην αληθινή ευτυχία.

Διαβάζω στον Ελύτη «όλοι μας είμαστε δέσμιοι μιας ευτυχίας που από δικό μας λάθος αποστερούμαστε». Πόσες φορές ακολουθούμε προσωπικές κοινωνικές πολιτισμικές οικονομικές και άλλες συμβάσεις που γίνονται φραγμοί για την όντως ζωή;

Εμείς  και τα δεσμά μας.

Ή μήπως εμείς με τα δεσμά μας φτιάχνουμε αγκαθωτούς φράκτες κι έτσι κλείνουμε έξω Εκείνον και ό,τι συνεπάγεται η σχέση μας μαζί του. Φράκτες – δεσμά για να προφυλαχτούμε από τις «επικίνδυνες» μνήμες μας, από τους στόχους και τις αξίες ζωής που Εκείνος εμπνέει και που θα μπορούσαν να μας κάνουν συμμέτοχους στο χρυσό φως που τον περιβάλλει

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΑΣΩ ΓΩΓΟΥ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ROBERT LENTZ

πηγή

Γιατί ο Θεός φεύγει από τους Έλληνες;

πηγή

Οι εξελίξεις δυστυχώς τρέχουν με γοργούς ρυθμούς. Οι φωνές προετοιμασίας πληθαίνουν. Ναι θα οικονομήσουμε ώστε να έχουμε λίγα τρόφιμα στην αποθήκη μας. Καταλαβαίνω απόλυτα ότι πλέον οι περισσότεροί μας οικονομικά έχουμε εξαθλιωθεί και αδυνατούμε να εξασφαλίσουμε μια αξιοπρεπή αποθήκη, αλλά με την βοήθεια του Θεού μας θα κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Θα φροντίσουμε πρώτα να εξασφαλίσουμε τα παιδάκια μας γιατί εμείς και λίγο ψωμί σκέτο να φάμε πάλι ευχαριστημένοι θα είμαστε.

Έχει κάμποσες μέρες που σκέφτομαι γιατί όλα τα θεόπνευστα μηνύματα που έρχονται από τον Θεό ζητούν επίμονα μετάνοια; Γιατί ο Θεός απομακρύνει τις ουράνιες προστατευτικές δυνάμεις από τον λαό μας; Τι είναι αυτό που δεν καταφέρνουμε να δώσουμε; Πραγματικά έκανα το μυαλό μου άνω κάτω και κάποια στιγμή θυμήθηκα ότι κάπου είχα διαβάσει το σχέδιο των Εβραίων πως θα καταστρέψουν τους Χριστιανούς. Αυτό το σχέδιο περιελάμβανε την πορνεία, τα ναρκωτικά, τον τζόγο και μια πληθώρα άσχημων πραγμάτων που με έμμεσο τρόπο θα διείσδυαν στην ψυχή των Χριστιανών ώστε να την δηλητηριάσουν και να την μολύνουν.

Από πού να πρωταρχίσω; Απ’ τα ναρκωτικά, που έχουν κατακυριεύσει τους νέους μας από πολύ μικρές ηλικίες; Από την τρομερή εξάρτηση στα υλικά αγαθά (πολυτελή αυτοκίνητα, ακριβά ντυσίματα, ακριβές διακοπές, βίλλες, κ.ά.); Από το προκλητικό ντύσιμο των γυναικών που έχει και ως συνέπεια την αύξηση των βιασμών; Από την ομοφυλοφιλία και την παιδεραστία; Από τον ανεξέλεγκτο τζόγο; Από τις αυτοκτονίες; Από την άνθιση των πορνογραφικών ταινιών στην Ελλάδα; Από την απάτη εκ μέρους συζύγων που πλέον έχει γίνει μόδα; Από τις δολοφονίες μεταξύ και αδελφών ακόμη; Από πού αγαπητοί αδελφοί να ξεκινήσω και που να τελειώσω (αν τελειώνει κάπου όλο αυτό το κακό που μας εντρύφησαν ύπουλα στην κοινωνία και στην συνείδησή μας διαχρονικά);

Μάλλον ο Θεός δεν μας δικαιολογεί για όλα αυτά γιατί εμείς υποτίθεται πως ξέρουμε την αλήθεια Του, τον λόγο Του και τον τρόπο ζωής που πρέπει να κάνουμε. Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι μάλλον είμαστε απαράδεκτοι που δεν διαφυλάξαμε αυτήν την αλήθεια. Αλλά ας αναλογιστούμε πάλι πόσο φιλεύσπλαχνος είναι μαζί μας ο Πατέρας μας. Τόσα χρόνια μας συγχωρούσε και ακόμη ζητάει την μετάνοιά μας την ύστατη στιγμή. Τελευταία ευκαιρία όπως φαίνεται. Διότι μετά θα έρθει η διαπαιδαγώγηση η σκληρή και ως γνωστόν «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος»

Ὅσο ὑποκύπτουμε στὸν τρόμο καὶ στὸν ἐκβιασμὸ τῶν καθεστωτικῶν ΜΜΕ ἡ Ἑλλάδα δὲν προκειται νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν κρίση

Δεῖτε τὴν ἴδια εἰκόνα γιὰ τὶς σημερινὲς ἐκλογές....