Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Κυριακή, Απριλίου 27, 2014

ΠΟΣΟ ΑΠΙΣΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΠΙΣΤΟΣ ΘΩΜΑΣ;

1. Ο Θωμάς ως μαθητής του Χριστού

Ο Θωμάς ήταν όπως είναι γνωστό ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου, που μετά την Ανάληψη σκορπίσθηκαν σ’ όλη την οικουμένη, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας.
Όλοι οι απόστολοι με κόπους και δυσκολίες έφεραν το φώς της αλήθειας στους σκλάβους της αμαρτίας ανθρώπους. Ο Θωμάς είναι εκείνος, που με τον δισταγμό του ολοκλήρωσε την πίστη των άλλων Αποστόλων και την έκανε βεβαιώτερη. Από τότε κανένας Ιουδαίος ή ειδωλολάτρης δεν μπορούσε να πεί οτι ο Κύριος δεν αναστήθηκε. Διότι ο Θωμάς ήταν ο ακριβέστερος μάρτυρας της Αναστάσεως αφού τόλμησε να ψηλαφήσει το Αναστάντα Χριστό.

Ο Θωμάς ήταν Ιουδαίος, γιός φτωχών γονέων, πιστός στο Μωσαϊκό Νόμο, με αγνό βίο. Ήταν ψαράς στο επάγγελμα. Όταν τον κάλεσε ο Χριστός δεν ανέβαλε, αλλά τον ακολούθησε με χαρά. Ήταν μαθητής πρόθυμος, υπηρέτης πιστός. Αγάπησε πολύ τον Κύριο, κι όταν οι Ιουδαίοι ήθελαν να θανατώσουν το Σωτήρα, ο Θωμάς έλεγε στους άλλους μαθητές: ”Ας πάμε κι εμείς να πεθάνουμε μαζί Του. Είναι καλύτερα να σταυρωθούμε με το Δεσπότη, παρά να ζούμε χωρίς Αυτόν”. Όταν μετά την Ανάσταση του, ο Κύριος παρουσιάσθηκε στους μαθητές στο ανώγειο χωρίς να ανοίξει τις πόρτες, ο Θωμάς δεν ήταν εκεί. Όταν ήλθε και του είπαν οι άλλοι, οτι είδαν τον Κύριο εκείνος δεν πίστεψε. Έλεγε, οτι θα πιστέψει μόνο αν ψηλαφήσει τον Αναστάντα.
- Τι λές Θωμά; Αν απιστεί ο μαθητής πως να πιστέψει ο Ιουδαίος; Αν δεν παραδέχεται την Ανάσταση ο Απόστολος, πως να την παραδεχτούν οι Έλληνες; Δεν θυμάσαι τα θαύματα; λεπροί καθαρίζονται, παράλυτοι σηκώνωνται, τυφλοί βλέπουν, νεκροί αναστένονται και σε μένεις στην απιστία; Ας απιστεί ο Καϊάφας, ας συκοφαντεί ο Ιουδαίος· αλλά ο ένας από τους δώδεκα Αποστόλους να δυσπιστεί για την Ανάσταση; Αυτά και άλλα τέτοια θα έλεγαν οι Αποστόλοι στο Θωμά.
” Και μετά από οκτώ ημέρες ήσαν εντός οι Μαθητές αυτού, και ο Θωμάς μαζί τους· έρχεται ο Ιησούς, ενώ οι θύρες ήταν κλειστές, και στάθηκε στο μέσο τους και είπε: Ειρήνη σ’ εσας. Έπειτα λέγει στον Θωμά: - Φέρε το δάκτυλο σου εδώ, και δες τα χέρια μου και την πλευρά μου και μην γίνεσαι άπιστος, αλλά πιστός. Και απεκρίθηκε ο Θωμάς και είπεν σ’ Αυτόν: - Εσύ είσαι ο Κύριος μου και Θεός μου.  Λέγει σ’ αυτόν ο Ιησούς: - Επειδή με είδες και πίστευσες; Μακάριοι αυτοί που δεν θα με δουν και θα  πιστεύσουν. (Ιωάν. 20,26)

2. Αποστολή στα Έθνη
Ύστερα από την Ανάληψη του Κυρίου, την ημέρα της Πεντηκοστής, έλαβε κι αυτός μαζί με τους άλλους την χάρη του Παναγίου Πνεύματος και το πρόσταγμα: - Αφού πορευθείτε σε όλο τον κόσμο κηρύξτε το Ευαγγέλιο σ’ όλη τη Κτίση. (Μαρκ. 16,15) Κάθε απόστολος κληρώθηκε να πάει σε ορισμένη χώρα της Οικουμένης. Ο Θωμάς κληρώθηκε να πάει στους Πάρθους, Πέρσες, Μήδους και Ινδούς.
Οι Ινδοί ήταν οι πιό ωμοί και βάρβαροι τότε άνθρωποι. Βλέποντας ο Θωμάς οτι έπρεπε να πάει σε τέτοιο άγριο έθνος στεναχωρήθηκε. Ενώ σκεφτόταν τι να κάνει, εμφανίζεται σ’ αυτόν μιά νύχτα ο Κύριος και του λέει: - Μη φοβάσαι Θωμά, αλλά πήγαινε στις Ινδίες, κήρυξε το Ευαγγέλιο κι η χάρις μου θα είναι μαζί σου. Εκείνες τις μέρες έτυχε να είναι στα Ιεροσόλυμα κάποιος έμπορος από μιά πόλη της Ινδίας, Αμβανής στο όνομα. Αυτόν είχε στείλει ο βασιλιάς Γουνδιαφόρος για να βρει κτίστη επιδέξιο επειδή ήθελε να οικοδομήσει ανάκτορο.

3. Δούλος Χριστού

Ο Κύριος γνωρίζοντας, τι επρόκειτο να κάμει ο Θωμάς στην Ινδία, φάνηκε σαν άνθρωπος μιά μέρα στην αγορά και λέει στον Αμβάνη:
- Θέλεις ν’ αγοράσεις ένα αιχμάλωτο, κτίστη, που έχω; - Ναι, του αποκρίθηκε ο Αμβανής. Τότε έδειξε το Θωμά και συμφώνησαν την αγορά για τρείς λίτρες αργυρίου. Έγραψε δε ο Ιησούς στο απαραίτητο χαρτί: ” Εγώ Ιησούς ο Υιός Ιωσήφ, του τέκτονος, επώλησα σε εσένα τον Αμβάνη, τον δούλο μου Θωμά”.
Ο αγωραστής ρώτησε τον Θωμά αν ήταν αιχμάλωτος του Ιησού. Ο Θωμάς απάντησε: - Ναι, αυτός είναι ο Κύριος μου, που μ’ αγόρασε με μεγάλη τιμή. Ακολούθησε λοιπόν, ο Θωμάς τον Αμβάνη και τον υπηρετούσε σαν δούλος. Την άλλη νύχτα φάνηκε πάλι ο Κύριος σε όραμα και του δίνει τα αργύρια, που πήρε λέγοντας: - Πάρε την αξία της αγοράς σου και τη χάρη μου.
Την άλλη μέρα έφυγε ο έμπορος με το Θωμά για την Ινδία. Μετά από πολυήμερο ταξίδι έφθασε στην Ανδράπολη που είχε μεγάλο πανηγύρι εκείνη την μέρα, γιατί ο ηγέμονας πάντρευε την κόρη του. Οι κήρυκες καλούσαν όλους στους γάμους. Πήγαν κι ο Αμβάνης με το Θωμά. Ενώ όλοι έτρωγαν από τα φαγητά, μόνο ο Θωμάς δεν έτρωγε, αλλά καθόταν σκεφτικός προσέχοντας τον εαυτό του.

4. Τιμωρία του υπηρέτη

Βλέποντας τον Θωμά ένας από τους υπηρέτες, τον κτύπησε στο πρόσωπο λέγοντας: - Αφού είσαι καλεσμένος σε γάμο πρέπει να χαίρεσαι και να γιορτάζεις. Ο Απόστολος του αποκρίθηκε: - Το σφάλμα σου μακάρι να στο συγχωρήσει ο Κύριος στον μέλλοντα αιώνα. Το χέρι σου θα το κατασπαράξουν τα θηρία στον παρόντα αιώνα, για να σωφρονισθούν και να παραδειγματισθούν κι άλλοι. Πράγματικά, καθώς εκείνος ο υπηρέτης πήγε να φέρει νερό, τον καταξέσχισε ένα θηρίο, που παραμόνευε ( ήταν κοντά ) στο πηγάδι και έτσι ο υπηρέτης πέθανε. Το χέρι του το πήρε ένας σκύλλος και το έφερε στο συμπόσιο. Οι καλεσμένοι που το είδαν απορούσαν ποιού ήταν το χέρι.
Τότε μιά Εβραία, που έπαιζε στον γάμο, είπε: - Φοβερό μυστήριο έγινε σήμερα ανάμεσα μας. Ακούστε όλοι, διότι σήμερα ο Θεός ή Απόστολος του Θεού καταδέχτηκε να καθίσει μαζί μας. Γιατί εγώ ενώ έπαιζα, άκουσα ένα άνθρωπο πατριώτη μου να λέει στα εβραϊκά σ’ ένα υπηρέτη που τον κτύπησε: ” Το χέρι σου θα το κατασπαράξουν τα θηρία για να σωφρονισθούν οι άλλοι”. Και να ο λόγος του έγινε πραγματικότητα. Αυτό το θαύμα το πληροφορήθηκε ο ηγέμονας της πόλεως. Κάλεσε, λοιπόν τον Απόστολο και του είπε: - Αν εσύ με την κατάρα σου μπορείς να προκαλέσεις θάνατο, δειξε και τη δύναμη, που έχει η ευχή σου στην κόρη μου που παντρεύθηκε σήμερα.

5. Εγκράτεια και παρθενία

Ο Θωμάς με χαρά πήγε στο δωμάτιο των νεόνυμφων και τους στήριξε στη σωφροσύνη. Τους έπεισε δε να φυλάξουν παρθενία και αφού τους αφιέρωσε στο Θεό, έφυγε. Μετά από λίγη ώρα βλέπει ο γαμπρός κάποιον άνθρωπο, που έμοιαζε με το Θωμά, να συνομιλεί με τη νύφη. Επειδή νόμισε οτι είναι ο Θωμάς του είπε: - Εσύ δεν έφυγες; Πως ήλθες πάλι εδώ ξαφνικά; Τότε ο άλλος αποκρίθηκε: - Δεν είμαι ο Θωμάς, αλλά αδελφός του Θωμά κατά χάρη. Όποιος με ακολουθήσει και αρνηθεί τον κόσμο, όπως ο Θωμάς, θα γίνει όχι μόνο αδελφός μου, αλλά και κληρονόμος της βασιλείας του Πατέρα μου. Λέγοντας αυτά εξαφανίσθηκε. Οι νεόνυμφοι έκλεισαν στην καρδιά τους αυτά τα λόγια κι όλη τη νύχτα προσεύχονταν στον Κύριο. Το πρωί πήγε ο πατέρας της κόρης στο δωμάτιο και βλέποντας τους νεόνυμφους να κάθονται ο ένας απέναντι στον άλλο ταράχθηκε και τους ρώτησε τι συμβαίνει. Εκείνοι αποκρίθηκαν:
- Εμείς ευχόμαστε αυτός ο χωρισμός να φυλαχθεί, μεταξύ μας μέχρι το τέλος, για να μείνουμε αχώριστοι στον ουρανό, σύμφωνα με την υπόσχεση που μας έδωσε ο ξένος. Μόλις άκουσε αυτά ο πατέρας στεναχωρήθηκε και υποσχέθηκε οτι θα δώσει πολλά δώρα, αν βρεθεί αυτός που τους είπε τέτοια λόγια. Έψαχναν λοιπόν και ζητούσαν τον ξένο, αλλά “σταμάτησαν ερευνόντας τις έρευνες” ( Ψαλμ. 63,7). Ο Απόστολος σ’ εκείνους, που τον ζητούσαν με κακό σκοπό δεν φανερωνόταν, αλλά παρουσιαζόταν στους νέους μαθητές του Χριστού, χωρίς να τον βλέπουν οι άλλοι, και τους στήριζε. Οι νεόνυμφοι παρακαλούσαν τον Κύριο, να καταπραΰνη την οργή του πατέρα τους και να τον αξιώσει να μάθει την αλήθεια. Ο Θεός άκουσε την προσευχή τους και έφερε έτσι τα πράγματα, ώστε να γίνει χριστιανός. Διδάχθηκε δηλαδή από τους νέους την πίστη και πίστεψε ολόψυχα στο Χριστό.
Ο Θωμάς τους βάπτισε κι έγιναν κι αυτοί κήρυκες του Ευαγγελίου.

6. Οικοδομή του παλατιού του βασιλιά των Ινδιών

Στη συνέχεια ήλθε ο Θωμάς στο βασιλιά της Ινδίας Γουανδιαφόρον, που τον ρώτησε τι ξέρει να κατασκευάζει από ξύλα και τι από λίθους. Ο Απόστολος απάντησε οτι από ξύλα ξέρει να κατασκευάζει αλέτρια, κουπιά και ζυγούς για βόδια. Από λίθους δε κολώνες, ναούς και βασιλικά ανάκτορα. Τότε του λέει ο βασιλιάς: - Μπορείς, λοιπόν, να μου κατασκευάσεις ένα ανάκτορο στον τόπο, που αγαπώ; Ο Θωμάς υποσχέθηκε, οτι μπορεί. Τον οδήγησε ο βασιλιάς σ’ ένα πραγματικά ωραίο τόπο με βρύσες και δέντρα, και του είπε:
- Σχεδίασε μου σε πάπυρο το σχήμα της οικοδομής για να δω αν μου αρέσει, διότι θα απουσιάσω τρία χρόνια σ’ άλλη χώρα για κάποια υπηρεσία. Θέλω δε, όταν θα επιστρέψω να είναι έτοιμο το ανάκτορο.
Ο Απόστολος έκαμε ένα ωραιότατο σχέδιο. Έβαλε ανατολικά τα παράθυρα, για να μπαίνει το φως, δυτικά τις πόρτες για τον αέρα. Τον κλίβανο τον έβαλε στο νότιο μέρος και στο βορρά τους αγωγούς του νερού, για να είναι δροσερό το καλοκαίρι.
Ο βασιλιάς χάρηκε για το ωραίο σχέδιο και είπε: - Αληθινά, είσαι άριστος τεχνίτης και πρέπει να υπηρετείς το βασιλιά αφού είσαι έμπειρος. Τότε ο βασιλιάς πρόσταξε να δώσουν στον Απόστολο χρυσάφι, για να αγωράσει τα απαραίτητα για την οικοδομή. Παρακαλούσε εν το μεταξύ τον Απόστολο να βάλει αμέσως τα θεμέλια. Εκείνος του αποκρίθηκε: - Δεν γίνεται να κτίσουμε παλάτι αυτό το μήνα, αλλά τον ερχόμενο, τον Οκτώβριο. Λέγοντας αυτά εννοούσε τη μέλλουσα ζωή.

7. Διανομή των χρημάτων στούς πτωχούς

Σύμφωνα με τη βασιλική διαταγή έδωσαν στο Θωμά οτι χρειαζόταν και αυτός έφυγε για τον τόπο της κατασκευής. Εκεί όμως άρχισε να ετοιμάζει ουράνιο παλάτι για το βασιλιά. Κάθε μέρα δίδασκε και βάπτιζε τους ειδωλολάτρες και μοίραζε τα πλούτοι στους φτωχούς.
Μετά από καιρό ζήτησε ο βασιλιάς πληροφορίες αν τελείωσε το οικοδόμημα. Ο Θωμάς του απάντησε οτι χρειάζεται κι άλλα ακόμη έξοδα για να κατασκευάσει τη στέγη. Ο βασιλιάς έστειλε πολύ χρυσάφι κι ένα γράμμα, που έλεγε: ” Να την κατασκευάσεις το γρηγορότερο τη στέγη των ανακτόρων, όσο πιό ωραία γίνεται για να το δεις τελειωμένο και να σε δοξάσω με επαίνους και εγκώμια”. Ο Απόστολος μόλις πήρε τα χρήματα, ευχαριστώντας το Θεό είπε: - Σ’ ευχαριστώ φιλάνθρωπε Κύριε, διότι γνωρίζεις με πολλούς και ποικίλους τρόπους να ετοιμάζεις τη σωτηρία κάθε ανθρώπου. Και μοίρασε πάλι τα χρήματα στους φτωχούς.

8. Φυλάκιση

Μετά από λίγο καιρό έτυχε να πάνε στο βασιλιά κάποιοι ανθρώποι από τον τόπο, όπου έμενε ο Θωμάς. Τους ρώτησε λοιπόν, ο βασιλιάς, για να πληροφορηθεί την ομορφιά και το μεγαλείο των ανακτόρων. Εκείνοι του είπαν:- Μην περιμένεις, βασιλιά, απ’ εκείνον οικοδομές, γιατί αυτός μοίρασε στους φτωχούς, όλο το χρυσάφι. Όχι δε μόνο αυτό, αλλά και κηρύττει ένα Θεό άγνωστο και κάνει θαύματα.
Ο βασιλιάς ταράχθηκε και διέταξε να φέρουν μπροστά του το Θωμά. Παρουσιάστηκε ο Θωμάς κι ο βασιλιάς με θυμό τον ρώτησε αν έκτισε το παλάτι. Ο Απόστολος αποκρίθηκε: - Το παλάτι εκείνο, που έμαθα να κτίζω από τον μόνο αρχιτέκτονα Χριστό, το έκτισα πολύ ωραίο.
- Αυτή την ώρα να πάμε να το δούμε. Του είπε ο βασιλιάς.
- Νομίζω οτι δεν χρειάζεται για τον παρόντα κόσμο. Όταν φύγεις από τον κόσμο αυτό, τότε θα σου χρησιμεύσει. Ο βασιλιάς νόμισε, οτι τον κοροΐδευε και σαν θηρίο θυμωμένος είπε: - Αυτόν τον απατεώνα να τον κλείσετε σε σκοτεινό λάκκο μαζί με τον έμπορο, που τον έφερε εδώ.
Ενώ ο Απόστολος ήταν στη φυλακή, ο αδελφός του βασιλιά, κυριευμένος από λύπη για την ζημιά, αρρώστησε βαριά. Κάλεσε λοιπόν, τον αδελφό του και του είπε: - Εγώ λυπήθηκα για τη ζημιά, που πάθαμε από εκείνο τον απατεώνα, αρρώστησα και φεύγω από αυτή τη ζωή.

9. Το ουράνιο παλάτι

Ύστερα από λίγη ώρα έμεινε νεκρός. Άγγελος Κυρίου πήρε την ψυχή του και την έφερε στις σκηνές των Δικαίων και τον ρωτούσε σε ποιά θέλει να κατοικήσει. Βλέποντας η ψυχή μιά ωραιότατη παρακαλούσε να μείνη σ’ αυτή. Τότε ο Άγγελος του είπε: - Σ’ αυτή δεν μπορείς να κατοικήσεις, επειδή είναι του αδελφού σου, που του την έκτισε ο Θωμάς. Η ψυχή τότε αποκρίθηκε: - Σε παρακαλώ άφησε με να γυρίσω πίσω στον αδελφό μου για να την αγοράσω και μετά επιστρέφω πάλι εδώ. Ο Άγγελος έδωσε τη ψυχή στο νεκρό σώμα. Αμέσως ο νεκρός αναστήθηκε και ζήτησε τον αδελφό του. Ο βασιλιάς ήλθε κοντά του κι εκείνος τότε του είπε: - Αδελφέ μου πιστεύω, οτι προτιμάς να δώσεις το μισό της βασιλείας σου, για να με δεις ζωντανό. Τώρα μια μικρή χάρη σου ζητώ. - Πες το και θα κάνω οτι μπορώ. - Δώσε μου το παλάτι, που έχεις στους ουρανούς και πάρε, όσα χρήματα θέλεις. - Εγώ έχω παλάτι στον ουρανό; Από που; - Ναι, έχεις, αν και συ δεν το γνωρίζεις. Σου το έκτισε ο ξένος, που είναι στη φυλακή. Είναι ωραιότατο, το είδα, όταν μ’ άρπαξε Άγγελος Κυρίου. Τότε ο βασιλιάς κατάλαβε και απέφυγε να εκπληρώσει την υπόσχεση του λέγοντας: - Αν το θέμα, αδελφέ μου, ήταν στη βασιλεία μου και στην εξουσία μου θα τηρούσα την υπόσχεση μου. Τώρα όμως αυτό βρίσκεται στον ουρανό. Πάρε όμως εσύ τον ίδιο το Θωμά για να σου κατασκευάσει καλύτερο.

10. Απελευθέρωση και συνέχεια του Αποστολικού κηρύγματος

Μετά απ’ αυτά ελευθέρωσε το Θωμά και τον Αμβάνη και τους ζήτησε συγνώμη για το σφάλμα του. Ο Θωμάς ευχαρίστησε τον Κύριο και βάπτισε αυτούς και όλους τους άρχοντες. Ο λαός βλέποντας τους αρχηγούς του να προσέρχονται στην πίστη προσερχόταν κι αυτός στην ευλάβεια. Απ’ αυτή την πόλη αφού ολοκλήρωσε το έργο του, έφυγε ο Απόστολος και πήγε σ’ άλλη μεγάλη πόλη των Ινδιών. Εκεί συνάντησε στους βαρβάρους ριζωμένη βαθιά την ασέβεια και την ειδωλολατρία. Σιγά-σιγά χωρίς ν’ αρχίσει αυστηρούς ελέγχους με αγάπη και υπομονή τους έφερε στο φως της μόνης αλήθειας. Εκείνοι άρχισαν να του αποδίδουν τιμές για να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους. Ο Απόστολος τους εξηγούσε το αποστολικό έργο λέγοντας:
- Ένας από τους δώδεκα υπηρέτες του Λόγου, που είδαμε τα τόσα θαύματα, είμαι κι εγώ. Ήλθα ως εδώ για να σας κηρύξω αυτού του Θεού την φιλανθρωπία και το άπειρο έλεος. Σ’ αυτό τον τόπο βάπτισε πολλούς, μεταξύ των οποίων και τη γυναίκα του βασιλιά Μισδίου, Μιγδονία και τη γυναίκα του άρχοντα Χαρασίου, Τερτιανή. Αυτές οι δύο μάλιστα συμφώνησαν να ζήσουν ασκητικά στ’ ανάκτορα τους.

11. Πάλι στη φυλακή

Ο βασιλιάς και ο Χαράσιος θύμωσαν επειδή δε ζούσαν οι γυναίκες τους, όπως αυτοί ήθελαν και γνωρίζοντας, οτι ο Θωμάς είναι ο αίτιος διέταξαν να τον φέρουν μπροστά τους. - Δεν φτάνει, Θωμά που ξεσήκωσες όλη τη χώρα με τα μάγια σου και πίστεψαν τόσοι στο Χριστό; Τώρα διδάσκεις και τις γυναίκες μας ν’ απομακρυνθούν από τους άνδρες τους; Έπειτα έδωσε διαταγή να τον φυλακίσουν. Τα μεσάνυκτα πήγαν οι Χριστιανοί στη φυλακή, που ο Απόστολος, την άνοιξε με την προσευχή κι έμειναν κοντά του, για να τους στηρίζει στην πίστη.
Αυτή τη νύχτα βγήκε ο Θωμάς σ’ ένα σπίτι, όπου είχαν ετοιμάσει όλα για τη Θεία Ευχαριστία και για το Άγιο Βάπτισμα. Εκεί βάπτισε τον Ουαζάνη, γιο του βασιλιά Μισδίου και την κόρη του Τέρτια. Τους κοινώνησε όλους λέγοντας: - Αυτό το Σώμα το Πανάγιο, που έγινε θυσία και το πολύτιμο και πανάχραντο Αίμα που χύθηκε στο Σταυρό για τις αμαρτίες μας, ας δώσει σε μας υγεία ψυχής και ας γίνει αρραβώνας της Ουρανίας Βασιλείας. Τότε ακούσθηκε μια φωνή από τον ουρανό λέγοντας: - Αλήθεια σας λέω, μη φοβάστε, αλλά πιστεύετε.
Μετά από αυτά ο Θωμάς γύρισε πάλι στη φυλακή και κλείσθηκε, όπως πρώτα. Τον ακολούθησαν οι αρχόντισσες Τερτία, Μιγδονία και Μαρκία θέλοντας να μείνουν μαζί του. Ο Απόστολος τότε τους είπε:
- Θυγατέρες μου, και συνδούλες του Κυρίου Ιησού Χριστού, ακούστε τον τελευταίο μου λόγο. Αύριο θα πάω στο Δεσπότη μου, για να απολαύσω το μισθό του κόπου μου. Χαίρομαι γι’ αυτό και ευφραίνομαι, γιατί ήλθε ο καιρός της ανταποδόσεως. Εσείς να μείνετε ατάραχοι στην πίστη, όταν με δείτε νεκρό. Αν φυλάξετε την πίστη θα συναντηθούμε στον ουρανό.
Έπειτα κλείσθηκε στο δεσμωτήριο για να προσευχηθεί. Οι γυναίκες έκλαιγαν, γιατί ήξεραν οτι θα τον θανατώσει ο Μισδίος, στον οποίον πήγαν οι φύλακες και του είπαν τα εξής:
- Βασιλιά, ελευθέρωσε εκείνο τον μάγο, γιατί όσες φορές θέλει, ανοίγει την πόρτα και φεύγει αλλά κι η γυναίκα σου και τα παιδιά σου έρχονται και συνομιλούν μαζί του.

12. Μαρτυρικό τέλος του Αποστόλου

Πήγε ο ίδιος ο βασιλιάς τότε στις φυλακές και βλέποντας τις πόρτες κλειστές, όπως τις άφησε, θαύμασε κι αφού εξέτασε τον Θωμά, τον ρώτησε αν είναι δούλος κανενός ή ελεύθερος. Εκείνος λοιπόν αποκρίθηκε: - Είμαι δούλος του Κυρίου μου Ιησού Χριστού που είναι Θεός αληθινός και κατοικεί στους ουρανούς και μ’ έστειλε εδώ για να σώσω πολλούς από εσάς. - Βαρέθηκα εγώ τις μαντείες σου, απάντησε ο Μισδίος, και θα σου δώσω το θάνατο που σου πρέπει για να γλυτώσω το γένος μου από τις μαγείες και κακουργίες σου.
Αυτά είπε, αλλά επειδή φοβόταν τον όχλο γιατί είχαν πιστέψει πολλοί, και για να μη γίνει εκεί μέσα σύγχυση, τον οδήγησε έξω απ’ την πόλη με λίγους στρατιώτες σε κάποια απόσταση τον παρέδωσε σε πέντε στρατιώτες να τον ανεβάσουν πάνω στο βουνό και να τον φονεύσουν. Έτσι ο βασιλιάς γύρισε στην πόλη, ενώ ο λαός έτρεχε με προθυμία ν’ αρπάξει τον Απόστολο από τα χέρια των στρατιωτών.
Αυτός όμως τους εμπόδιζε και όταν έφθασε στον καθορισμένο τόπο προσευχήθηκε ως εξής: - Κύριε Θεέ μου, που είσαι η ελπίδα και η λύτρωση όλων των πιστών, οδήγησε με σήμερα που έρχομαι κοντά σου να μην εμποδιστεί η ψυχή μου από τα πονηρά δαιμόνια. Τελείωσα το έργο μου και ξεπλήρωσα την εντολή σου, αφού πωλήθηκα σαν δούλος. Δώσε μου, λοιπόν, σήμερα την ελευθερία.
Αφού είπε αυτά ο Θείος Απόστολος, ευλόγησε και ευχήθηκε στους πιστούς και κατόπιν είπε στους στρατιώτες: - Εκτελέστε τώρα την διαταγή του Βασιλιά. Εκείνοι αμέσως τον ελόγχισαν και τον κτύπησαν ταυτοχρόνως με τα ακόντια και έτσι τελείωσε το δρόμο της ζωής του ο Απόστολος Θωμάς στην πόλη Μαλιαπούρ, που λέγεται και Άγιος Θωμάς, στην ανατολική πλευρά της Ινδικής χερσονήσου.
13. Θαύμα θεραπείας δαιμονιζομένου



Οι πιστοί αφού τον έκλαψαν πικρά, τον τύλιξαν σε σεντόνια και πολύτιμα υφάσματα που έφερε η Τερτία και τον έθαψαν σε μέρος που έθαβαν τους βασιλιάδες. Η βασίλισσα και ο Ουζάνης με τους υπόλοιπους έμειναν στον τάφο όλη την ημέρα και τη νύχτα και έκαναν αγρυπνία.
Κατά την νύχτα φάνηκε ο Θείος Απόστολος και τους είπε:
- Τι κάθεστε στον τάφο μου; Δεν είμαι σ’ αυτόν όπως νομίζεται, αλλά ανέβηκα στους ουρανούς. Εσείς, Τερτία και Μιγδονία, μη ξεχάσετε όσα σας είπα, αλλά να φυλάξετε την ευσέβεια και ο Χριστός θα σας βοηθήσει.
Ο Ουζάνης που ήταν διάκονος και ο Ονησίφορος ο πρεσβύτερος, που τους χειροτόνησε ο Θωμάς όταν πήγαινε στο μαρτύριο, δίδασκαν με παρρησία το Ευαγγέλιο και πίστευαν καθημερινά αμέτρητο πλήθος.
Έπειτα από καιρό δαιμονίσθηκε ένας γιός του Μισδίου και μη μπορώντας να βρεί τη γιατρειά του, πήγε ο βασιλιάς στον τάφο του Αποστόλου να πάρει ένα κομμάτι απ’ το άγιο λείψανο για να το βάλει στο γιό του να θεραπευθεί. Όταν άνοιξε τον τάφο δεν βρήκε το λείψανο, γιατί κάποιος χριστιανός το πήρε κρυφά και το πήγε στη Δύση ( Έδεσσα της Συρίας μετά από τον Κωνστάντιο στην Κων/πολη και από την άλωση στη Ρώμη). Ο Θωμάς φάνηκε στον βασιλιά και του είπε: - Όταν ζούσα απίστησες και τώρα πιστεύεις; Αλλά για να δεις τη φιλανθρωπία του Δεσπότου μου, πάρε χώμα απ’ τον τάφο μου και βάλε το στο γιό σου για να βρει αμέσως την υγεία του, γιατί εγώ δεν είμαι μνησίκακος. Έφερε λοιπόν ο βασιλιάς εκεί τον γιό του και παίρνοντας λίγο χώμα απ’ τον τάφο με πολλή πίστη το έβαλε στον δαιμονιζόμενο λέγοντας: - Πιστεύω στον Κύριο Ιησού Χριστόν, τον αληθινό Θεό. Αμέσως θεραπεύθηκε ο γιός του. Βαπτίσθηκε και ο ίδιος και όλο του το παλάτι και οι λοιποί απ’ την πόλη και έγινε μελάλο πανηγύρι παντού σ’ εκείνα τα μέρη. Ο βασιλιάς παρακαλούσε με δάκρυα τη γυναίκα του Τερτία και Μιγδονία να παρακαλέσουν το Δεσπότη Χριστό να συγχωρήσει τα προηγούμενα αμαρτήματα του καθώς και τα κακά που έπραξε εναντίον του Αγίου Του Αποστόλου.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου.

Εκδόσεις Απόστολος Βαρνάβας
Ο Απόστολος Θωμάς.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΚΑΙ...ΑΓΙΟΠΟΤΗΡΑ


ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΚΑΙ...ΑΓΙΟΠΟΤΗΡΑ

Του π. Νεκτάριου Σαββίδη
========

Πριν λίγο καιρό ο αγιορείτης ιερομόναχος π. Μ, μου αποκάλυψε ένα περιστατικό που με προβλημάτισε πολύ, ίσως και λόγω της εποχής που διερχόμαστε και το οποίο παραθέτω αυτούσιο για τους αναγνώστες της Romfea.gr.

"Μία φορά , μου διηγήθηκε ο π. Μ, καθώς λειτουργούσα, ήρθε μέσα μου έντονη η επιθυμία να προσφέρω εις μνήμην των γονέων μου και για την ψυχή τους ένα καλό αγιοπότηρο στο μοναστήρι μου. Πριν κάνω όμως οποιαδήποτε ενέργεια σκέφτηκα να περάσω από τον Γέροντα Παΐσιο, με τον οποίο με συνέδεε πνευματική φιλία πολλών ετών. Πράγματι του εκμυστηρεύτηκα τον λογισμό μου. Μόλις με άκουσε ο Γέροντας με ρώτησε: -Το μοναστήρι σας έχει άλλα αγιοπότηρα;

- Ναι, του απάντησα. Έχει πολλά και εξαιρετικά μάλιστα.

Στην συνέχεια ο Γέροντας που γνώριζε την οικογένειά μου, με ρωτά: Τα αδέλφια σου εργάζονται;

Όταν του απάντησα πως πότε έχουν κάνα μεροκάματο και πότε όχι, ο Γέροντας Παΐσιος με έμφαση μου λέει: "παπά, θα έχουν δίκιο τα αδέλφια σου να αλλαξοπιστήσουν! Βρε ευλογημένε. Δώσε καλλίτερα τα χρήματα στη φαμελιά τους και μην στεναχωριέσαι για το μοναστήρι. Φτάνουν αυτά που έχει."

Έτσι, παπά, συνέχισε ο γερο-Παΐσιος έγινε και στη Ρωσία. Ο κόσμος πεινούσε και αυτοί φτιάχναν χρυσούς τρούλους.

Το πόσο ευαρεστήθηκε ο Θεός απ’ όλα αυτά φάνηκε στη συνέχεια. Επέτρεψε κατόπιν να γίνουν όλα αυτά βόλια και να πέσουν στα κεφάλια τους…

Μάλιστα ο Γέροντας έχοντας μάθει για κάποιον ηγούμενο που έλεγε, φέρτε κανδήλες για την εορτή της Παναγίας, κανδήλες για των Βαΐων, κανδήλες για το ένα και το άλλο, και πως τάχα με όλα αυτά ευαρεστείται η Παναγία, έλεγε: Αλλα παιδιά δεν έχουν χρήματα για να φάνε, δεν έχουν χρήματα για φάρμακα, άλλοι είναι φυλακισμένοι για ναρκωτικά και εμείς λέμε ότι τα θέλει αυτά η Παναγία…

Πού τα βρήκαν αυτά, βρε παιδάκι μου είπε κλείνοντας την συνομιλία μας και συμπλήρωσε: Τίποτε άλλο δεν θέλει παπά ο Θεός παρά μόνο τη μετάνοια και την σωτηρία μας.”
ΠΗΓΗ

Σάββατο, Απριλίου 26, 2014

Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

images

Η καταφυγή πολλών πιστών στη μαγεία το σατανισμό και τα συμπαρομαρτούντα, η εντυπωσιακή αύξηση των θυμάτων τέτοιων επενεργειών, η προσέλευση στο εξομολογητήριο πολλών που ζητούν βοήθεια για ν’ απαλλαγούν ή και πληροφορίες λόγω υποσυνείδητης ή συνειδητής ανησυχίας και η έλλειψη ενημέρωσης ακόμη και στους ιερατικούς κύκλους, των βασικών παραμέτρων που συνιστούν τα περί σατανά και μαγικού φαινομένου, ας γίνουν αφορμή για την παρούσα εισήγηση, μαζί με τις ευχές Σας Σεβ/τε άγιε Σερρών, σεβαστοί Πατέρες και αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί.
Είναι ένα πεδίο η σχέση με τον πλησίον, όπου η ανθρώπινη συμπεριφορά λαμβάνει δραματική εκτροπή πολλές φορές και σίγουρα, η ελαττωματική, νοσηρή σχέση προς τον πλησίον μας, είναι λογικό εξαγόμενο μιας νοσηρής , μάλλον κίβδηλης, σχέσης με τον εαυτό μας και με το Θεό.
Ο διάβολος είναι ο επικεφαλής των πονηρών πνευμάτων που ξέπεσαν από τη Χάρη του Θεού και επιδιώκουν την απώλεια των ανθρώπων. Είναι ον προσωπικό, αόρατο που δρα ή επιδρά, καθώς φανερώνεται στη δραστηριότητα των δαιμόνων. Ο Ιησούς ήρθε για να καταργήσει τον κύριο του θανάτου, δηλαδή το διάβολο ( Εβρ.2,14) . Απελευθέρωσε δαιμονισμένους και ιάτρευσε ασθενείς. Ο Λουκάς συνδέει το πάθος του Χριστού με τους πειρασμούς ( 22,53: όταν βρισκόμουν μαζί σας στο ιερό, δεν απλώσατε χέρι πάνω μου∙ ήρθατε για να με συλλάβετε νύχτα∙ αυτή η νύχτα παραχωρήθηκε από το Θεό για να πετύχετε το εγκληματικό σας σχέδιο ). Στο σκοτάδι δηλαδή φανερώνει ο σατανάς την εξουσία του και στο σκοτάδι διαπράττονται συνήθως οι αμαρτίες, στα κρυφά δηλαδή. Στον Ιωάννη( 13,30) δίνεται εμφατικά η πληροφορία ότι ήταν νύκτα όταν πήγε ο Χριστός να προδώσει το Χριστό. Νύχτα μαζεύονται συνήθως οι σατανιστές για τις τελετουργίες τους, νύχτα, συνήθως με πανσέληνο, δραστηριοποιούνται και οι μάγοι.
Ο διάβολος είναι φοβερό πνεύμα, εξαιτίας των μεθοδειών του δηλ. των παγίδων, τεχνασμάτων και δόλων του ( Β. Κορ. 2,11 /Εφεσ. 6,11). Μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός( Β. Κορ.11,14). Τέκνα του η αμαρτία και το ψεύδος (Ιω. 8,44), αλλά και ο κάθε συνειδητά αμετανόητος. Οι άνθρωποι ρέπουν προς το κακό και ο κόσμος όλος βρίσκεται μέσα στην πονηρία (Α. Ιω.5,19). Η καθολικότητα της αμαρτίας οφείλεται στο διάβολο. Αυτός στέκεται πίσω από κάθε ανθρώπινη αμαρτία και μισεί τον άνθρωπο ζητώντας δια παντός μέσου να τον καταστρέψει ως ανέκαθεν ανθρωποκτόνος (Ιω. 8,44). Αποτελεί το κέντρο του κράτους του θανάτου (Εβρ.2,14) και του κακού. Παρεμβαίνει μεταξύ Θεού και ανθρώπων προσπαθώντας να εμποδίσει τη σωτηρία μας. Η τάξη των δαιμόνων περιλαμβάνει τις αρχές και τους κοσμοκράτορες του σκότους αυτού του αιώνα (Εφεσ. 6,12), της εποχής μας. Αυτεξούσια δε μπορεί να μας πειράξει, όταν κάνουμε προσεκτική πνευματική ζωή και φυλαγόμαστε από την αμαρτία. Δεν έχει καμία δύναμη επάνω μας(Α. Ιω. 5,18), γιατί τότε η ζωή του Χριστού γίνεται και δική μας ζωή, φανερώνεται και στην ψυχή και στο σώμα μας. O αντίχριστος διάβολος θα νικηθεί από το εσφαγμένο αρνίο∙ αυτός θα είναι ο δεύτερος θάνατός του, δηλ. ο αιώνιος χωρισμός του από το Θεό και του ιδίου και όσων τον ακολουθήσουν (Αποκ. 20,14).
Ο σατανάς πειράζει τους ανθρώπους με επιθυμίες πονηρίας οι οποίες τους βυθίζουν στον όλεθρο, προς ικανοποίησή του, επειδή ο ίδιος ως πνεύμα άσαρκο δε μπορεί να τις ικανοποιήσει και τις υλοποιεί μέσω του ανθρώπου (Τρεμπέλα, υπόμνημα στο κατά Ιωάννην, σελ. 318-319). Ζητάει να βλάψει τον άνθρωπο σωματικώς με ασθένειες, μύρια βάσανα, ακόμη και δια σωματικού θανάτου. Μπορεί να δημιουργήσει και φυσικό πόνο όπως στη συγκύπτουσα(Λουκ. 13,16) από φθόνο προς τον άνθρωπο: φθόνῳ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον (Αποκ.12,9). Το μίσος του και η φθοροποιός διάθεση εναντίον μας έχει διάφορες μορφές και δεν τερματίζεται στο φυσικό θάνατο, αλλά αγωνίζεται να μας παρασύρει σε αιώνιο χωρισμό από το Θεό (δεύτερος θάνατος).
Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να καταργήσει με τα έργα Του το διάβολο. Τα κείμενα της Κ.Δ περιγράφουν διάφορες μορφές δαιμονισμού που βλάπτουν τους ανθρώπους σωματικά και ψυχικά, ή ακόμη κυριαρχώντας στον άνθρωπο, τον καθιστούν βλαπτικό κι επικίνδυνο στους άλλους( Ματθ.8,28, Μαρκ.5,1-2, Λουκ. 8,26).
Η συγκύπτουσα πάσχει, ψυχικά όμως είναι υγιής και δεν εμποδίζεται από τις πνευματικές της υποχρεώσεις∙ είναι κι αυτή παρούσα στη συναγωγή. Ο Χριστός αποκαλύπτει δαιμονική επενέργεια σ’ αυτή και τη θεραπεύει. Η παρουσία Του κάνει να υποχωρεί ο σατανάς και ν’ αποδεσμεύονται τα θύματά του.
Ο Ματθαίος(12, 22) και ο Λουκάς(11,14) μιλούν για θεραπεία δαιμονιζομένου τυφλού και κωφού, όπως και κωφού και άλαλου. Και στις δύο περιπτώσεις ο Χριστός έδιωξε το δαίμονα με αποτέλεσμα ν’ αποκατασταθούν και η όραση και η ακοή και η ομιλία των ασθενών. Το ίδιο και ο Μάρκος (7,32) κάνει λόγο για τυφλό και μογιλάλο που θεραπεύτηκε από το Χριστό. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι παθήσεις των ασθενών δεν έχουν φυσική την αιτία, αλλά αποτελούν επιβολή του δαίμονα.
Στο περιστατικό με τη Χαναναία και τη θυγατέρα της (Ματθ. 15,21-28) με τη φράση «κακῶς δαιμονίζεται» ο ευαγγελιστής υπονοεί ψυχοσωματική ασθένεια βαρύτατη, από επιβουλή του δαίμονα, από την οποία η θυγατέρα «ἱάθη»(15,28).
Και οι τρεις συνοπτικοί (Ματθ.8,28/Μαρκ.5,1-20/Λουκ.8, 26-39) περιγράφουν τη συνάντηση του Χριστού με τον ένα ή τους δύο δαιμονιζόμενους στα Γάδαρα. Εδώ έχουμε περίπτωση κυριαρχίας ανθρώπου από λεγεώνα ακαθάρτων πνευμάτων. Ο Λουκάς μάλιστα, γιατρός ο ίδιος, δε μιλάει για σωματική ασθένεια, αλλά για κυριαρχία από ακάθαρτα πνεύματα. Ο δαιμονισμένος βρίσκεται σε οικτρή κατάσταση. Εδώ δεν ομιλεί ο άνθρωπος απλώς υπό την επήρεια του δαίμονος, αλλά οι ίδιοι οι δαίμονες που κατοικούν στην καρδία του υποστατικώς διαλέγονται με το Χριστό. Αναγνωρίζουν τη θεότητά του, ομολογούν ότι μεταξύ τους δεν υπάρχει σχέση και τρέμουν την παντοδυναμία Του παρακαλώντας Τον να μην τους βασανίσει. Οι δαίμονες κυριαρχούν εφ’ όλης της ψυχοσωματικής υποστάσεως του δυστυχούς ανθρώπου∙ αν ήταν αυτός παράφρων ή ψυχοσωματικά ασθενής, δε θα μπορούσε να έχει γνώση της Θεανθρωπότητας του Χριστού και να την ομολογεί.
Ο Λουκάς αλλού (Πραξ.16,16) περιγράφει μια παιδίσκη που έχει πνεύμα πύθωνος, πνεύμα μαντικό. Εδώ υπάρχει οργανική υγεία, αλλά ανελεύθερη ψυχή και βούληση. Η παιδίσκη χρησιμοποιεί και την ψυχή και τη βούλησή της που βρίσκονται υπό δαιμονική κατοχή, για να εξαπατά τους ανθρώπους. Ο δαίμονας που βρίσκεται μέσα της αναγνωρίζει την ιδιότητα των αποστόλων, όχι για καλό, αλλά για να προκαλέσει αναταραχή μέσα στην πόλη εναντίον του Παύλου. Μετά το θαύμα η μαντική ικανότητα χάθηκε.
Σε δύο περιπτώσεις ο Σατανάς χρησιμοποιείται ως τιμωρός:1) στην περίπτωση της αιμομιξίας όπου κάποιος αμάρτησε με τη μητριά του ( Α. Κορ. 5,5 ) και όπου ο Παύλος προτρέπει τους Κορινθίους να συγκαλέσουν την Εκκλησία και να παραδώσουν αυτόν που αμάρτησε έτσι στο Σατανά, δηλαδή να τον αποκόψουν από την εκκλησιαστική κοινωνία ώστε να σωφρονιστεί. Σκοπός είναι η μετάνοιά του, η σωτηρία του. 2) Ο ίδιος ο Παύλος (Β. Κορ.12,7) αναφέρει ότι ο Θεός παραχώρησε σε άγγελο του Σατανά να τον ταλαιπωρεί και να τον κτυπάει καθημερινά, για να μην υπερηφανεύεται λόγῳ των πολλών αποκαλύψεων που έλαβε. Το είδος της παθήσεως του Παύλου αποτελεί θεολογούμενο. Ο Παύλος μιλάει για οδυνηρή ασθένεια την οποία συνδέει με την παρουσία σατανικού αγγέλου.
Δυστυχώς σήμερα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι άνθρωποι, συνάνθρωποί μας μάλιστα, και δη και ορθόδοξοι χριστια νοί, καταφεύγουν στις δαιμονικές /μαγικές πρακτικές με σκοπούς και μεθόδους που κρύβουν ιδιοτελείς υπολογισμούς. Επιθυμούν, επηρεασμένοι από ένα εκκοσμικευμένο πνεύμα, μακριά από τον ασκητικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας, πρόσκαιρες επιτυχίες, βελτίωση της κοινωνικοοικονομικής τους θέσης, εκδικήσεις και τιμωρίες εναντίον συνανθρώπων τους, απονομή «δικαιοσύνης», έρωτες, διαλύσεις οικογενειών, προκλήσεις ψυχασθενειών, φθόνων, φόνων κλπ.
Βέβαια μελετώντας κανείς την ιστορία των μορφών του μαγικού φαινομένου και των σατανιστικών πρακτικών ανά τους αιώνες, διαχρονικά, βλέπει ότι και στους πρωτόγονους και στην αρχαία Ελλάδα, στους χρόνους επίσης της Παλαιάς Διαθήκης ( Πέρσες, Αιγύπτιοι, Χαλδαίοι, λαοί της Χαναάν), στους ελληνιστικούς ρωμαϊκούς χρόνους, το βυζάντιο και το δυτικό μεσαίωνα, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές, η συνεργασία των ανθρώπων με τα βύθια, σκότια πνεύματα είναι αειθαλέστατη και πολύ καρποφόρα. Σε επίπεδο συγχρονίας η σατανιστική/μαγική πρακτική έχει τρεις επιμέρους λειτουργίες: το ξόρκι ή μαγική επωδή, την τελετή ή μαγική διαδικασία και την κατάσταση εκείνου που την ασκεί, ο οποίος όχι σπάνια υφίσταται διαδικασίες καθαρμού με σκοπό την αλλοίωση της συνείδησής του, βλέπε Πυθία (νηστεία, εισπνοή καπνού, παραισθησιογόνα, τραγούδι, χορός κλπ).
Oι Κανόνες της Εκκλησίας είναι αυστηρότατοι: ξα της ΣΤ Οικουμενικής, κδ της εν Αγκύρα, λστ της εν Λαοδικεία (που προβλέπει καθαίρεση για κληρικούς που κατασκευάζουν μαγικά, δεισιδαίμονος προελεύσεως φυλακτά), πγ/ξε του Μ. Βασιλείου, γ του Νύσσης.
Οι μάγοι /σατανιστές πιστεύουν ότι ορισμένα μέρη του σώματος έχουν μαγικές ιδιότητες, επίσης ορισμένοι αριθμοί, γράμματα, ήχοι και ημέρες. Άλλοτε η θέληση και η επιμονή τους επιδρούν μαγικά επί του αντικειμένου. Η μεταβίβαση της μαγικής δυνάμεως πραγματοποιείται εξ επαφής ή εξ αποστάσεως και είναι θετική ή αρνητική, ή με χρήση αναλογίας ( όπως λυώνει το κερί να λιώσει…). Έχει ομοιοπαθητικό χαρακτήρα με την έννοια ότι ένα πράγμα παράγει ένα όμοιό του: πχ ένα καρφί στα μάτια μιας κούκλας καθιστά τυφλό εκείνον που παριστάνει η κούκλα, ή τοποθετώντας το ομοίωμα ενός βρέφους στη ρίζα ενός δέντρου εκβιάζεται η καρποφορία του. Έχει και μεταδοτικό χαρακτήρα με την έννοια του νόμου της συνάφειας: κατέχω μια τρίχα απ’ το κεφάλι κάποιου, σημαίνει ότι επιδρώ αν θέλω σ’ αυτόν από μακριά, διότι η τρίχα και το κεφάλι επειδή κάποτε ήρθαν σε επαφή, βρίσκονται έκτοτε σε μια συμπαθητική σχέση. Mια μαγική αντίληψη: μετά τη Θεία Κοινωνία να πάρω μια …τρίχα πάνω από το ράσο του γέροντα για ευλογία!
Για τους επιστήμονες θα πούμε πως η μαγεία θεωρείται νηπιακή φάση της επιστήμης, μια μορφή συσχετισμού συνειρμικών παραστάσεων, με συνεκτική λογική, αλλά εσφαλμένα θεμέλια. Αυτοί οι συνειρμοί εφαρμόζονται σε λάθος πραγματικότητες. Γι’ αυτό και η μαγεία χαρακτηρίζεται από το Friedrich Heiler ως παρεκτρεπόμενη φυσική.
Υπάρχουν πολλά είδη μάγων, σύμφωνα με μια παλαιότερη κατηγοριοποίηση:
1) ΜΑΝΤΕΙΣ: λέγονται αυτοί που με την παλάμη (παλαμοσκόποι) ή με λεκάνες ή και με θυσίες (πχ πετεινών) νομίζουν ότι προβλέπουν το μέλλον. ΚΑΦΕΜΑΝΤΕΙΣ, ΧΑΡΤΟΜΑΝΤΕΙΣ επίσης.
2) ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΙ: ονομάζονται οι γηραιότεροι, σεβασμιότεροι και σοφότεροι των μάντεων.
3) ΝΕΦΟΔΙΩΚΤΕΣ: παρατηρούν το σχήμα των νεφών κατά τη δύση και αναλόγως προλέγουν το μέλλον, διώκουν επίσης τα νέφη με τη βοήθεια δαιμόνων για να βρέξει ή να ρίξει χαλάζι, αλλού (βλ. ευχές αγ. Κυπριανού).
4) ΓΗΤΕΥΤΕΣ: στα ξόρκια τους ανακατώνουν και ψαλμούς του Δαυίδ, ονόματα αγίων, της Παναγίας μας κλπ.
5) ΓΟΗΤΕΣ: θρηνούν γοερά πάνω απ’ τα μνήματα επικαλούμενοι τους δαίμονες για να παραλύσουν κάποιον, να τον τυφλώσουν, κουφάνουν ή αρρωστήσουν, ακόμη και ισοβίως. Υποτίθεται ότι «βγάζουν νεκρούς» από τον Άδη, βλέπουν φαντασιώσεις στους τάφους, τους ανοίγουν και καίνε τους «βρυκόλακες».
6) ΦΥΛΑΚΤΗΡΙΟΙ: φτιάχνουν φυλαχτά, τα τυλίγουν με μεταξωτή κλωστή και γράφουν μέσα επικλήσεις δαιμόνων.
7) ΛΕΥΚΟΙ ΜΑΓΟΙ: επικαλούνται δαίμονες τάχατες για καλό.
8) ΕΠΑΟΙΔΟΙ: τραβούν τους δαίμονες με επωδές και καλέσματα, πιάνουν τα φίδια με τα χέρια τους χωρίς να τους δαγκώνουν, δένουν τα αντρόγυνα. Κατά το Λευιτικό (κ,27) πρέπει να λιθοβολούνται.
9) ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΙ
10) ΦΑΡΜΑΚΟΙ: με μαγική τέχνη κατασκευάζουν φαρμακερά ποτά για να θανατώσουν κάποιον, να σκοτίσουν τον εγκέφαλό του ή να τον ελκύσουν στην αγάπη τους.
11) ΟΙΩΝΟΣΚΟΠΟΙ: παρατηρούν το πέταγμα των πουλιών, πιστεύουν σε μοίρα, τύχη, συναπαντήματα, ποδαρικά, καλές/κακές μέρες (ειδικά τις Τρίτες), νεραϊδικά, καλλικαντζάρους, φαγούρες χεριών-μύτης, βουητά αυτιών, παίξιμο ματιού γιατί κάποιον θα δουν ή θ’ ακούσουν, σφάζουν πετεινούς σε θεμελιώσεις οίκων ή άλλων κτιρίων κλπ.
12) ΟΝΕΙΡΟΜΑΝΤΕΙΣ
13) ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΤΕΣ Η ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΣ: χαρακτηριστική περίπτωση νεκρομάντη στο βίο του αγ. Ιωάννου του θεολόγου ήταν ο μάγος Κύνωψ, ο οποίος έκαμε σημεία και τέρατα φανταστικά, «έβγαζε» «ψυχές πεθαμένων» από τη θάλασσα, εξαφανιζόταν ο ίδιος κλπ. Πλανούσε ομαδικώς όλα εκείνα τα πλήθη, γιατί με τη θέλησή τους τον πίστεψαν, του έδωσαν την καρδιά τους, με αποτέλεσμα να τους πλανήσει και να εκλαμβάνουν τα φανταστικά για πραγματικά. Ο αγ. Ιωάννης όμως, φωτισμένος καθώς ήταν από το Θεό, κατάλαβε την ομαδική πλάνη τους και στο τέλος τον έριξε στη θάλασσα τον Κύνωπα, πραγματικά βεβαίως.
Ο Χρήστος από το Γάζωρο Σερρών εδώ κοντά σας, είναι χαρακτηριστική περίπτωση πνευματιστή. Γνωστός σε όλη την Ελλάδα και στη Σιάτιστα βεβαίως.
Κάποτε 8 παιδάκια ηλικίας 13-14 ετών, μαζεύτηκαν υπό την πίεση και προτροπή ενός εξ’ αυτών στο σπίτι του, τάχατες για να δουν τηλεόραση, να παίξουν, να μελετήσουν κλπ. Εκεί επιχείρησαν πνευματιστικό πείραμα. Θέλησαν να καλέσουν «το νεκρό πνεύμα του παπού» του εν ονόματι του διαβόλου, δηλαδή σατανολατρεία. Απ’ ότι απεδείχθη αργότερα, οι γονείς του παιδιού αυτού, συχνά συμμετείχαν σε πνευματιστικές συγκεντρώσεις, για τις οποίες μιλούσαν μπροστά στο παιδί. Κάθησαν γύρω-γύρω, πιάστηκαν απ΄ τα χέρια, άναψαν κεριά και ένα παιδάκι, ο Νικολάκης, ξάπλωσε στη μέση του κύκλου. Κλείνουν τα μάτια, το παιδί που οργάνωσε ολ’ αυτά κι’ έδινε τις οδηγίες ως μέντιουμ, ενδιάμεσο δηλαδή, κάνει την επίκληση. Ο Νικολάκης βρέθηκε στον αέρα. Έν’ άλλο παιδί, ένιωσε ένα ψυχρό ρεύμα αέρα πάνω του κι άνοιξε τα μάτια του. Μόλις είδε το Νικολάκη στον αέρα, φώναξε: Χριστέ μου! Παναγία μου! Βοήθεια! Τις κουβέντες δηλαδή που άκουγε κι αυτό στο σπίτι του από τους γονείς του. Με την κραυγή σπάνε πολλά πράγματα μέσα στο δωμάτιο, καπνός, βρώμα και το παιδάκι το υπερυψωμένο πέφτει με πάταγο κάτω∙ αυτό το παιδάκι από δαιμονικό τρόμο βουβάθηκε. Το 1989 βρέθηκε στο πετραχήλι του πνευματικού, όπου και του διαβάστηκαν εξορκισμοί. Και μια λεπτομέρεια: όλα τα παιδάκια που συμμετείχαν στο πείραμα υπέστησαν νευρικό κλονισμό, εκτός από εκείνο που κάλεσε σε βοήθεια το Χριστό και την Παναγία!
Κι όλ’ αυτά στην πατρίδα μας πολύ πριν τον Χάρρυ Πόττερ!
14) ΚΛΗΔΟΝΕΣ: εκ του καλώ. Γίνονται στα νησιά συνήθως κατά την εορτή του Γενεσίου του Προδρόμου και προμαντεύουν τύχες και ριζικά, ανάβουν πυρκαγιές και τις πηδούν.
15) Οι ΕΓΓΑΣΤΡΙΜΥΘΟΙ επίσης, όταν επιτηδεύονται στην εξαπάτηση του κόσμου, γίνονται όργανα του διαβόλου, καλούνται και εντερομάντεις.
16) ΗΠΑΤΟΣΚΟΠΟΙ: μαντεύουν ανατέμνοντας τα σπλάχνα των ζώων. Άλλοι πάλι μαντεύουν με κριθάρι, με κουκιά, χύνοντας κάρβουνα, φυσούν, φτύνουν, χασμουριώνται, ξεματιάζουν κλπ.
17) ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΕΣ: πιστεύουν σε θρησκευτικές αντιλήψεις και συνήθειες, κατάλοιπα πρωτόγονων φόβων και συνηθειών λαϊκής πίστεως κλπ χωρίς να στηρίζονται στην επίσημη εκκλησιαστική πράξη. Η δεισιδαιμονία βέβαια, συναντιέται σε όλο το μήκος και το πλάτος των μαγικών/σατανικών συνηθειών.
18)ΠΥΡΟΒΑΤΕΣ: περπατούν ξυπόλητοι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, χωρίς να καίγονται, κατά την εορτή των αγίων Κων/νου και Ελένης, κρατώντας τις εικόνες τους και κραυγάζοντας άναρθρα, η πίστη τους είναι έντονη αλλά αρρωστημένη, οδηγούνται στην έκσταση και την αισθητηριακή απάθεια με τη βοήθεια της αυθυποβολής και της αυστηρής προετοιμασίας, πράγμα που συναντιέται και στους γιόγκι. Η Εκκλησία μας καταδικάζει τη συνήθεια αυτή ως μαγική και ειδωλολατρική.
19) ΒΑΣΚΑΝΟΙ: εκπέμπουν έντονη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία από τα μάτια τους σε κάποιον που ζηλεύουν, φθονούν ή θαυμάζουν άρρωστα, μέσω της οποίας αυτός παθαίνει κάποιο ατύχημα. Στην ουσία πρόκειται για δαιμόνιο φθόνου κυρίως, το οποίο βλάπτει πρόσωπα, ζώα, αντικείμενα. Συχνά, τα αποτελέσματα αυτά δεν τα επιδιώκει συνειδητά ο βάσκανος. Τα «μάτια» πάλι, σκόρδα, πέταλα, ρόδια και τα ξεματιάσματα με νερό, αλάτι, κάρβουνο, λάδι κλπ, απορρίπτει η Εκκλησία μας ως εμπνεύσεις πονηρών πνευμάτων τα οποία προξενούν και τη βασκανία. Για τη βασκανία υπάρχει ειδική ευχή που διαβάζεται μόνον από ιερείς στους πάσχοντες, στους οποίους συνιστάται και καθαρή εξομολόγηση.
20)ΕΝΟΡΑΤΙΚΟΙ: «βλέπουν» ή «ακούνε» παραστάσεις ή ομιλίες που οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται με τις αισθήσεις τους. Αυτοί συνήθως συγκεντρώνουν γύρω τους άλλα επιρρεπή άτομα που τους θαυμάζουν. Τους πλανούν οι δαίμονες και αυτοί νομίζουν ότι βλέπουν και ακούνε οράματα στον ύπνο τους ή ξύπνιοι, αυθυποβαλλόμενοι λόγω της υποσυνείδητης επιθυμίας τους να ξεχωρίσουν, προκαλώντας την προσοχή ή τον θαυμασμό των άλλων (υστερική εκτροπή του ψυχισμού). Όχι σπάνια τέτοιες καταστάσεις συμβαίνουν και σε ορθοδόξους χριστιανούς με ουσιαστική-υποτίθεται-πνευματική ζωή, λαϊκούς και κληρικούς.
Οι μάγοι χρησιμοποιούν συχνά τα φαινόμενα της υποβολής και της τηλεπάθειας ή τηλεψυχίας. Η υποβολή είναι η εμφύτευση ιδεών ή παραστάσεων από κάποιον, στο μυαλό κάποιου άλλου με την επίμονη συγκέντρωση της σκέψης ενός ισχυρού ψυχισμού στη σκέψη ενός ευαίσθητου ψυχισμού προς θυματοποίησή του (νοερή υποβολή). Με την τηλεπάθεια, δυο άνθρωποι, χωρίς να το επιδιώξουν τεχνητά, επικοινωνούν μεταξύ τους ψυχικά εξ αποστάσεως χωρίς μεσολάβηση αισθήσεων ή τηλεπικοινωνιακών μέσων. Αν το φαινόμενο επιδιωχθεί συνειδητά με νοερή υποβολή, τότε έχουμε τη λεγόμενη μεταβίβαση σκέψης. Εδώ ακριβώς στηρίζεται η ικανότητα των μάγων να κάνουν κακό ή «καλό» σε κάποιο πρόσωπο που βρίσκεται πολύ μακριά, αρκεί να έχουν ένα ομοίωμά του, ή φωτογραφία του ή κάποιο δικό του αντικείμενο (ρούχα, νύχια).
Καμία σχέση με φαινόμενα τηλεπάθειας δεν έχει η εκ του μακρόθεν επικοινωνία μεταξύ πατρός Σωφρονίου του Έσσεξ και πατρός Πορφυρίου, οι οποίοι γνωρίστηκαν εν προσευχή, επιδιώκοντάς το, ευρισκόμενοι σε πολύ μεγάλη απόσταση. Κι άλλοι πατέρες έχουν δοκιμάσει παρόμοιες εμπειρίες, όπως και λαϊκοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Εδώ έχουμε εμπειρία της χάριτος του Θεού, όπου επειδή ο Χριστός γίνεται ο Ίδιος Χώρος και Χρόνος μας, οι χρονικές και γεωγραφικές αποστάσεις καταλύονται. Έτσι το Σώμα του Χριστού, δηλ. η Εκκλησία η ΜΙΑ, η εν ουρανοίς και η επι γής είναι η Χώρα των ζώντων και γινόμαστε κι εμείς πολίτες αυτής της χώρας, όπου τόσο η γεωγραφία όσο και η ιστορία έχουν για πάντα ξεπεραστεί. Θεμελιώδης, λοιπόν, η διαφορά με τα τερτίπια των νοερών υποβολών.
21) ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ-ΣΑΤΑΝΙΣΝΟΣ: αυτοί αφιερώνουν λατρεία στο Σατανά. Εμφανίζονται εντονότερα κατά το 14ο αι. όταν και φτάνουν στο απόγαιο της δράσης τους. Λατρεύεται το κακό χάριν του Σατανά. Υπάρχουν και ειδικά σχολεία μαγείας (βλ. τον σημερινό Χάρρυ Πόττερ). Στις τελετές τους υπάρχουν γυμνό, σεξ, διαστροφές, πόσις αίματος, πίνακες δρακόντων, φιδιών, φωτιάς, αρχηγοί, ιέρειες ντυμένες ολόμαυρα και μάλιστα ομοφυλόφιλες στην πλειοψηφία τους, εμβλήματα σατανιστικά, μαχαίρια που οι αρχηγοί τα φιλούν αφιερώνοντάς τα στο Σατανά. Επιτρέπονται το ψέμα, η απάτη, η βλασφημία, η διαστροφή, ο φόνος. Επιβάλλεται απόλυτη υπακοή στον αρχηγό–γελοιογραφία, μάλλον παρωδία γέροντος/ηγουμένου, θα λέγαμε. Κάθε καινούρια ιδέα του μυαλού και γεγονός της ζωής των «πιστών» του, ανακοινώνονται υποχρεωτικά εντός του ναού , δημοσίως και με λεπτομέρειες. Υποχεωτική επίσης η καθημερινή προσευχή στον Εωσφόρο με κανονική ώρα προσέλευσης, αλλιώς επακολουθεί δημόσια μαστίγωση από τον αρχηγό και όλη τη σύναξη. Η συμμετοχή σε χριστιανικές συγκεντρώσεις απαγορεύεται, όπως και η μελέτη της Αγίας Γραφής, η οποία πρέπει να καίγεται και να χλευάζεται.
Πώς «βαπτίζεται» κανείς σατανιστής; Διηγείται η Ντορίν Ιρβάιν (γεν. το 1939):
Μικρό κορίτσι παρασύρθηκε στην πορνεία και τα ναρκωτικά. Κατά τη «βάπτισή» της ο αρχηγός καθόταν στο θρόνο. Σηκώνεται, υψώνει τα χέρια, τον προσκυνούν όλοι. Δύο «ιέρειες» φέρνουν έναν άσπρο κόκορα, τον σφάζουν και το αίμα του στάζει σε μια ασημένια λεκάνη. Ο αρχηγός πλησιάζει την κοπέλα, με το μαχαίρι της ανοίγει μια σχισμή στο αριστερό της μπράτσο, το αίμα της στάζει στη λεκάνη, ανακατεύεται με το αίμα του κόκορα, πίνει απ’ αυτό το μείγμα, δίνει τον προσωπικό της όρκο στο Σατανά, βουτάει και το δάχτυλό της στο αίμα και βάζει την υπογραφή της στην περγαμηνή. Πουλήθηκε στον Εωσφόρο. Οι παρευρισκόμενοι χαίρονται για τη γέννηση ενός ακόμη παιδιού του Σατανά, κυριεύονται από παράξενα σημεία τρέλας και πέφτουν σε πολλές ακατονόμαστες σαρκικές αμαρτίες. Ο Εωσφόρος έγινε κύριός της. Τον ακούει, τον βλέπει. Την προτρέπει, όπως και όλους: κάνε το κακό όσο μπορείς, χόρτασε ηδονή, εγώ μ’ αυτά ευχαριστιέμαι, ποτέ να μη φοβάσαι και θα σε προστατεύω. Αναφέρεται αλλού ότι μια έγγυο γυναίκα, τη στιγμή του τοκετού την υποχρέωσαν να γεννήσει με… κλειστά πόδια!! Η κοιλιά της έσκασε, η ίδια πέθανε- «θυσιασμένη»στο Σατανά –και το παιδί εχρίσθη από εκείνη τη στιγμή διάδοχος ιερέας του ήδη υπάρχοντος σατανιστή ιερέως.
Κάνοντας ένα άλμα στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης, θα θυμηθούμε τις θυσίες μικρών παιδιών-τα έκαιγαν- μπροστά στο άγαλμα του Μολόχ ( Λευιτ. ιη,21). Στους αρχαίους χρόνους, ο χρησμός των μαντείων ήταν συνήθως: κόρην ἄχραντον θυηπολεῖτε, δηλ. θυσιάστε παρθένο κόρη δηλ. μητέρα μελλοντική πολλών παιδιών. Πόσες κοπέλες έφυγαν έτσι, οι οποίες θα έδιναν πολλά και γερά τέκνα! Ο Απόλλων όμως, απολλύων όνομα και πράγμα, δαιμόνιο ευφυέστατο, τα εμπόδισε να έρθουν στην ύπαρξη σκοτώνοντας τις μητέρες τους. Το ίδιο δαιμόνιο σήμερα, παρωθεί σε αναρίθμητες εκτρώσεις, δηλ. σε όντως σατανικότατους φόνους. Το συγκεκριμένο δαιμόνιο σήμερα ονομάζεται εκτός των άλλων και πρακτικό πνεύμα και παρασύρει εκείνους-βέβαια-που θέλουν να παρασυρθούν, σκοτώνοντας τα παιδιά τους μπροστά στο είδωλο/άγαλμα του Ορθολογισμού, που επέχει θέση νέου Μολόχ.
Συναφείς προς αυτές τις τελετές είναι και αυτές της μαύρης μαγείας. Οι σατανιστές μυούνται σ’αυτές μεσάνυχτα, σε χώρους ερημικούς και ήσυχους, σε κάποιο εγκατελειμμένο σπίτι, απόκρημνες παραλίες, δάση κλπ. Όλοι εδώ συναγωνίζονται στην αισχρότητα και τη διαστροφή. Ως και ο σαδομαζοχισμός είναι στοιχείο της λατρείας τους. Άλλες ιέρειες σχίζουν το σώμα τους, άλλες το τεμαχίζουν. Θυσιάζουν επίσης νεκρά ανθρώπινα σώματα, βγάζοντάς τα από τους τάφους τους. Τέτοιος σκοτισμός του νου!
Μαγικά/σατανικά στοιχεία υπάρχουν στα διάφορα θρησκεύματα, αφού εκτός Ορθοδοξίας μια ευλογημένη δυσπιστία ή και καχυποψία ,αν θέλετε, αυτής του δοκιμάζειν τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ θεοῦ ἐστίν, μας οδηγεί να διαπιστώσουμε ότι το πνευματικό κλίμα είναι κατ’επιείκειαν προβληματικό. Είτε μιλάμε για το ντικρ στο Ισλάμ ως τεχνική έκστασης, είτε για τη μόξα των Ινδουιστών, τη νιρβάνα των Βουδιστών, το ταό των Κινέζων ή το σίντο των Ιαπώνων, να φέρνουμε στο μυαλό μας έναν απελπιστικό κόσμο ειδώλων μέσα στον οποίο καταλήγουμε να χαθούμε, να εκμηδενιστούμε ως προσωπικότητες. Ο π. Παΐσιος κάποτε, ταξιδεύοντας για την Αυστραλία αεροπορικώς, αισθάνθηκε αφόρητο ψυχικό βάρος πάνω από τις Ινδίες, δοκιμάζοντας έτσι την πνευματική τους γεύση.
Όσο για τα μυθεύματα περί μετενσαρκώσεως, ο σημερινός δυτικός, ακατήχητος, ανάσκητος και φίλαυτος άνθρωπος, εύκολα παρασύρεται από αυτά, γιατί όπως του λένε, και σ’ αυτήν εδώ τη ζωή να μη μετανοήσει, θα το κάνει σε μια μελλοντική του ζωή. Να σε πιάσω εγώ από τη μία και μοναδική σου ζωή, λέει ο διάβολος κατά τον π. Παΐσιο κι εσύ να πιστεύεις ότι θα μετανοήσεις σε μελλοντικές ζωές! Ο απ. Παύλος όμως είναι κατηγορηματικός (Εβρ. 9,27): ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις. Μια φορά θα πεθάνουμε γιατί μια φορά θα ζήσουμε. Η θεωρία μάλιστα των μετενσαρκώσεων λέει ότι κάθε μετενσάρκωση διαρκεί 49 μέρες και είναι και πάρα πολύ σπάνιο να μετενσαρκωθείς σε άνθρωπο.
α)Θα πρέπει επομένως να μας διευκρινίσουν αν πρέπει να περιμένουμε πολλές ζωές μέχρι να μετενσαρκωθούμε πάλι σε άνθρωπο, ώστε να μπορέσουμε να μετανοήσουμε, ή αν μπορούμε να μετανοήσουμε στο μεταξύ ως γάτες, σκύλοι ή ευκάλυπτοι και,
β)αφού και τα μέντιουμς πιστεύουν στη μετενσάρκωση και είναι πολύ απίθανο κάποιος να μετενσαρκωθεί σε άνθρωπο, με ποιους πεθαμένους συγγενείς μας επικοινωνούν αυτά και βάζουν και μας να μιλάμε μαζί τους; Καταλάβατε ασφαλώς με ποιους μιλούν και μιλάμε!
Ο Υ Φ Ι Σ Μ Ο Σ
Η τάση για συζητήσεις με εξωγήινους ή για εμφανίσεις τους, ξεκινάει από το Β παγκόσμιο πόλεμο και εξής, από πιλότους των συμμαχικών αεροπλάνων. Προηγουμένως όμως υπήρξε μια ιστορία σα μυθοπλασία. Ο Όρσον Ουέλλες μετέδιδε σε ραδιοφωνικές συνέχειες το βιβλίο του H.G. Wells «Πόλεμος των κόσμων», το οποίο μιλούσε για εξωγήινους-νέα λέξη τότε-και το απέδιδε με τρόπο που ο κόσμος τρομοκρατήθηκε, σχεδόν ξεχνώντας ότι πρόκειται για μυθιστόρημα. Από τότε λόγω μαζικής υποβολής πλήθυναν οι αναφορές σαν κολλητική ασθένεια. Μέχρι που έδειξαν και εξωγήινες…τηγανίτες!
Εμείς πρέπει να εξετάζουμε αν οι συγκεκριμένες αναφορές είναι αποκυήματα φαντασίας λόγω προβολής, χρηματισμού ή και βούλησης πχ για τουριστική εξέλιξη μιας περιοχής: σχεδιάζουν κάπου διάφορα περίεργα αποτυπώματα χεριών ή ποδιών «εξωγήινων» και βάζουν κάποιους να το παίζουν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες τέτοιων επισκέψεων.
Συνήθως αυτοί που δέχονται τα UFOS στη μεγάλη τους πλειοψηφία απορρίπτουν τη ζωή του Χριστού. Απορρίπτουν δηλ. γεγονότα για τα οποία μαρτύρησαν με το αίμα τους εκατομμύρια γήινοι άνθρωποι και δίνουν βάση σε αναφορές εμφάνισης ΟΥΦΟ ενός 12χρονου, 2-3 ηλικιωμένων, οι πιο πολλές τα ξημερώματα, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στον πιο βαθύ ύπνο. Ακόμη και μεγάλες χώρες που ασχολούνται με δοκιμές υπερσύγχρονων όπλων διασκεδάζουν τις αποτυχίες τους, αφήνοντας να διαρρεύσουν ειδήσεις για εμφανίσεις ΟΥΦΟ για να στρέφεται η προσοχή του κόσμου σ’αυτά. Όταν πχ οι Σοβιετικοί προηγήθηκαν των Αμερικανών στην αποστολή μη επανδρωμένου πυραύλου στο διάστημα, οι Αμερικανοί διασκέδασαν την καθυστέρησή τους αναφέροντας εμφανίσεις ΟΥΦΟ στο Τέξας.
Ας σκεφτούμε όμως ότι, αν ο άνθρωπος βγάλει από την καρδιά του το Χριστό, τη θέση του θα πάρουν διάφορα είδωλα, γιατί όχι και οι εξωγήινοι; Ο άνθρωπος πιστεύοντας ότι τα πάντα λύνονται με την επιστήμη, διαψεύστηκε παταγωδώς: παντού πόλεμοι, οικολογικές καταστροφές, η πολιτική τον απογοήτευσε, η τέχνη τον αγγίζει μόνον επιδερμικά. Αφού η γη μας απογοήτευσε, θα’ ρθουν οι εξω από τη γη να μας κατευθύνουν. Αυτοί, επιτέλους θα ξέρουν! Επειδή μάλιστα οι εξωγήινοι και σαν θέμα κάνουν τρελές εισπράξεις, καθώς παρουσιάζονται στην πλειοψηφία τους καλοί και ευνοϊκώς διατεθειμένοι απέναντί μας από σκηνοθέτες και σεναριογράφους (Στίβεν Σπίλμπεργκ), γίνεται ευκολότερη η αποδοχή τους και η προσδοκώμενη έλευσή τους. Η έντονη αναμονή κάνει πολλούς να νομίζουν ότι τους βλέπουν ήδη, ή ότι βλέπουν τα οχήματά τους. Είναι ψυχολογικώς εξακριβωμένο ότι οι παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις δίνουν και παίρνουν σε περιόδους αναμονής.
Ενθουσιάζονται δε τόσο οι ουφιστές, ώστε δια των εξωγήινων ερμηνεύουν και την ιστορία πχ λένε ότι εξωγήινοι κατασκεύασαν τις αιγυπτιακές πυραμίδες! Παραπονούνται επίσης κάποιοι από αυτούς, ότι έφυγαν από την Εκκλησία γιατί δεν αντιμετωπίζει επιστημονικά τα διάφορα θέματα. Όταν εμείς οι «εκκλησιαστικοί» τους δείξουμε ότι επιστημονικώς δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη των ΟΥΦΟ, δυσφορούν. Πώς από τη μια είναι θιασώτες της επιστήμης κι από την άλλη δυσφορούν προς αυτήν ως προς τους εξωγήινους; Απλούστατα θέλουν να πιστεύουν στην ύπαρξή τους και δε θέλουν να πιστεύουν στην Εκκλησία. Και κάτι βασικό: αυτός που λέει ότι βγήκε από την Εκκλησία, ουδέποτε ήταν μέσα , λέει και ψέματα δηλαδή.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΟΡΑΣΕΙΣ ΕΞΩΓΗΙΝΩΝ;
Ξέρουμε ότι οι δαίμονες κατοικούν στον αέρα (Εφεσ. 6,12) . Εκτός από τον Παύλο και πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Αθανάσιος ή ο Συμεών ο ν. θ., μιλούν για εναέρια πνεύματα που προξενούν πολλές και διάφορες πλάνες στον αέρα. Όποιος μάλιστα θέλει να βλέπει διάφορα, κάνει την ακάθαρτη καρδιά του χώρο πλάνης όπου και εμφανίζονται διάφορα. (PG 120, 709).
Αναφέρεται στο βίο του αγ. Μαρτίνου της Τουρ (4ος-5ος αι.), ότι έναν μοναχό που δεν έκανε υπακοή στο γέροντά του τον πλάνεψε ο διάβολος. Δαίμονες με τη μορφή αγγέλων φώτισαν μια νύκτα το δωμάτιό του και του πρόσφεραν ένα ουράνιο ένδυμα, το οποίο φόρεσε και έδειχνε. Όταν ο γέροντας και οι άλλοι μοναχοί τού είπαν και μάλιστα με πιεστικό τρόπο, γιατί ο ίδιος αρνιόταν, να πάνε στον άγ Μαρτίνο για να ελέγξει το ύφασμα, αυτό εξαφανίστηκε. Βλέποντας ο διάβολος ότι δε θα ξεγελιόταν και ο άγιος, εξαφάνισε τα πειστήρια.
Στο βίο του αγ. Βενεδίκτου (5ος-6ος αι.) αναφέρεται περίπτωση φωτεινού αντικειμένου που προκάλεσε ομαδική πλάνη. Σκάβοντας οι μοναχοί για να χτίσουν το μοναστήρι, βρήκαν ένα παλιό ειδώλιο και το πέταξαν πιο πέρα για να μην τους ενοχλεί. Βλέπουν τότε όλοι το ειδώλιο ν’ αρπάζει φωτιά και φοβούμενοι ότι το κτίριο της μονής θα καταστραφεί, έσπευσαν να σβήσουν τη φωτιά, μάταια όμως. Πήγαν τότε έντρομοι στον άγιο. Εκείνος καταλαβαίνοντας ότι μόνο για τα δικά τους, όχι όμως και για τα δικά του μάτια υπήρχε η φωτιά, προσευχήθηκε κι έκανε να συνέλθουν τα μάτια τους. Εκείνοι βλέποντας το μοναστήρι άθικτο και τη φωτιά να μην υπάρχει, συνειδητοποίησαν την ομαδική τους πλάνη.
Στο βίο του αγ. Νείλου της Σόρας (15ος αι.) στη Ρωσία, αναφέρεται το εξής περιστατικό: υπήρχε στη σκήτη του αγίου κάποιος μοναχός Αδάμ με το μικρό του γιό. Μια μέρα έστειλε το μικρό σε κάποιο θέλημα. Καθώς ο μικρός περπατούσε, ένας παράξενος άνθρωπος τον άρπαξε και τον μετέφερε στον αέρα στην κατοικία του μέσα στο δάσος. Ο μοναχός και οι πατέρες στη σκήτη περίμεναν ώρες πολλές. Έψαξαν αλλά τίποτε. Κατέφυγαν τότε στη λάρνακα του αγίου Νείλου και τον παρακάλεσαν. Τότε κατέφθασε κατά μαρτυρία του ίδιου του παιδιού αργότερα ολοζώντανος ο άγιος στην κατοικία του δάσους. Κτύπησε με το ραβδί του το παράθυρο, σείστηκε το κτίριο και όλα τα ακάθαρτα πνεύματα έπεσαν καταγής. Διέταξε κατόπιν ο άγιος το πνεύμα που είχε αρπάξει το παιδί, να το επιστρέψει. Ο ίδιος τότε παράξενος άνθρωπος πήρε το παιδί και το μετέφερε στη σκήτη.
Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι οι οράσεις εξωγηίνων όταν είναι αληθινές είναι δαιμόνια. Μάλιστα στις διηγήσεις τέτοιων οράσεων, οι εξωγήινοι φαίνονται σχεδόν πάντοτε «αντιχριστιανικώς» τοποθετημένοι.
Σεβ/τε, σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι όταν ο ορθόδοξος χριστιανός ζει την πίστη του, συμμετέχει στα μυστήρια της Εκκλησίας, νηστεύει, προσεύχεται, εξομολογείται, κυρίως δε όταν κοινωνάει ύστερα από την κατά δύναμιν προετοιμασία, καθίσταται απρόσβλητος απ’ όλες τις προεκτεθείσες δαιμονικές επιβουλές. Η Θεία Λειτουργία πρώτιστα, είναι η καρδιά που στέλνει το ζωογόνο σώμα και αίμα του Κυρίου σε όλα τα μέλη. Όταν η ζωή του Χριστού φανερώνεται στη δική μας ζωή, νικάει το θάνατο, τη σάρκα, τον κόσμο και το διάβολο με όλα τα τάγματά του.
patirefraim.com
πηγή

Το κήρυγμα της Κυριακής: Κυριακή τoυ Θωμά

Του Αρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη
Ιεροκήρυκος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης


Πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι η χριστιανική ζωή κάνει τον άνθρωπο νωθρό, χωρίς δραστηριότητα και ενεργητικότητα. Άλλοι πάλι διαδίδουν ότι η ζωή η σύμφωνη με τις εντολές του Θεού, οδηγεί τον άνθρωπο στην κατήφεια και τον μαρασμό.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως με το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, έρχεται να μάς τονίσει ότι η πίστη στον Υιό του Θεού δίδει την πραγματική ζωή, την αιώνιο ζωή. «Ταῦτα γέγραπται ἳνα πιστεύσητε ὃτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, καί ἳνα πιστεύοντες ζωήν ἒχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ».
Συνηθίσαμε να θεωρούμε ζωντανούς τους ανθρώπους εκείνους που βλέπουμε να κινούνται, να τρέχουν, να γελούν. Πόσοι όμως απ’ αυτούς που εξωτερικά φαίνονται ζωντανοί, δεν είναι εσωτερικά νεκροί, γιατί έχουν φύγει μακριά από την Πηγή της ζωής; Παρ’ όλη την φαινομενική ζωτικότητα είναι, κατ’ ουσίαν, νεκροί. Η ζωή τους δεν έχει κανένα ανώτερο περιεχόμενο, κανένα ευγενικό σκοπό, ζουν μόνο για να απολαμβάνουν τα υλικά αγαθά, ενδιαφέρονται μόνο για το άτομό τους, θεοποιούν το σώμα τους. Ο ίδιος ο Κύριος χαρακτήρισε το νεώτερο υιό της παραβολής, που ακολούθησε στην αρχή αυτή τη γραμμή, νεκρό. Είπε ο πατέρας του, όταν επέστρεψε από την χώρα της αποστασίας: «οὗτος ὁ υἱός μου νεκρός ἧν καί ἀνέζησε…».
Αυτή ακριβώς είναι και η σημερινή πραγματικότητα. Θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους και γι’ αυτό απομακρύνονται από τον Χριστό. Κι από τη στιγμή που φεύγουν από την Πηγή της Ζωής συναντούν την φθορά και την καταστροφή. Η υλιστική ζωή, η ζωή της αμαρτίας, η ζωή που στηρίζεται μόνο στο φαγοπότι και στο πιοτό, στις κάθε είδους διασκεδάσεις και στην ασωτία, είναι ζωώδης. Δεν έχει τίποτα το ανώτερο και το πνευματικό, αυτό δηλαδή που δίνει ο Χριστός και ομορφαίνει τη ζωή του ανθρώπου και την κάνει ανώτερη, αληθινή, αθάνατη, αιώνια.
Άλλοτε πάλι, όσοι θέλουν να ζήσουν μακριά από τον Θεό, πέφτουν στην απελπισία και στην απογοήτευση μπροστά στα μικρότερα ή μεγαλύτερα επεισόδια της ζωής. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που κάποτε φθάνουν και μέχρι το φοβερό κατάντημα της αυτοκτονίας. Θέτουν τέρμα στη ζωή τους, που νόμιζαν ότι θα την ζήσουν χωρίς πίστη στον Θεό κι έτσι χάνουν και την παρούσα και την μέλλουσα ζωή.
Να όμως που πάλι ο Κύριος μάς καλεί να δοκιμάσουμε τη ζωή που ο ίδιος χαρίζει. Ο Υιός του Θεού είναι ο αρχηγός της ζωής, ο Ζωοδότης, αυτός που μεταδίδει τη ζωή στους ανθρώπους. Και την φυσική, πρόσκαιρη ζωή αυτός μάς χαρίζει με τους γονείς μας που μάς έφεραν στον κόσμο, αλλά και την πνευματική ζωή, την άφθαρτη και αιώνια. Η δεύτερη είναι η πραγματική ζωή.
Και την ζωή αυτή την ζουν όσοι νεκρώνουν τον παλαιό άνθρωπο της αμαρτίας, που υπάρχει μέσα μας και ακολουθούν τον Κύριο. Αυτοί ανασταίνονται σε μια καινούργια ζωή. Γίνονται καινούργια κτίσις. «Εἲ τις ἐν Χριστῷ καινή κτίσις». Όποιος ανήκει στον Χριστό και ανασταίνεται μαζί του, αυτός έχει μέσα του μια καινούργια ζωή. Μια ζωή αγνή και ωραία. Μια ζωή αγάπης και καλοσύνης, τιμιότητας και ευσυνειδησίας.
Αυτή είναι η ζωή του Πνεύματος. Η καινούργια ζωή που δίνει ο Αρχηγός της ζωής, ο Ιησούς Χριστός. Η ζωή που αρχίζει από δω και απλώνεται πέρα από τη ζωή αυτή, στην αιωνιότητα.
Ας υπογραμμίσουμε την αλήθεια ότι η ζωή αυτή αρχίζει από εδώ. Ο ζωοδότης Κύριος δίνει σε όσους ειλικρινά και ταπεινά συνδέονται μαζί Του την χαρά, την ειρήνη, την ευτυχία, την ενεργητικότητα. Ο πιστός είναι δραστήριος, γεμάτος ζωντάνια, διότι γνωρίζει ότι έχει μαζί του βοηθό και συμπαραστάτη, φίλο και αρχηγό τον ζωοδότη Κύριο. Είναι δραστήριος στο καλό, σε έργα κοινωνικής αλληλεγγύης και αληθινής προόδου.
Αλλά και τις δοκιμασίες της ζωής, τον πόνο, τις διάφορες θλίψεις, αρρώστιες, θανάτους τις αντιμετωπίζει με θάρρος και ελπίδα. Δεν κάμπτεται και ποτέ δεν απογοητεύεται. Ζει πάντοτε με τον Αρχηγό της ζωής, τον νικητή του θανάτου, τον Αναστάντα Κύριο.
Να μην σταματήσουμε ποτέ να επιζητούμε την παρουσία του Αναστημένου Χριστού στη ζωή μας. Μπορεί να μάς κλονίζουν τα ποικίλα συμπτώματα του σύγχρονου κόσμου. Είναι μπόρα περαστική. Όλα τα σχήματα του κόσμου αυτού παρέρχονται. Εκείνο που μένει είναι ο Κύριος. Το Ευαγγέλιο παραμένει αναλλοίωτο. Οφείλουμε να μείνουμε σταθεροί στον Χριστό και την ακλόνητη αλήθεια Του. Πάντοτε χαρούμενοι, πάντοτε θριαμβευτές. Νικητές του κακού. Μαχητές της αλήθειας. Συνεργοί στη δημιουργία του καινούργιου κόσμου της Αναστάσεως. Γεμάτοι ειρήνη, αγάπη και χαρά. Αμήν

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου - Λόγος στην Καινή Κυριακή και στον Απόστολο Θωμά

Ἔρχομαι νά καταβάλλω χωρίς ἄλλο τήν ὀφειλή μου. Γιατί κι ἄν εἶμαι φτωχός ὅμως θέλω νά ἀποσπάσω βίαια τήν εὐγνωμοσύνη σας. ῎Εδωσα τήν ὑπόσχεση νά σᾶς φανερώσω τήν ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ καί τώρα ἔρχομαι νά τήν ἐκπληρώσω. Τίς πρῶτες ὀφειλές πρῶτα βιάζομαι νά ἐξοφλῶ, γιά νά μή μέ πνίξουν οἱ τόκοι πού μαζεύονται. Συνεργαστῆτε καί σεῖς στήν καταβολή τοῦ χρέους μου καί ἱκετέψετε τό Θωμᾶ, νά βάλη στά χείλη μου τό ἅγιο χέρι του, πού ἄγγιξε τήν πλευρά τοῦ Κυρίου, νά νευρώση τή γλῶσσα μου, γιά νά σᾶς ἐξηγήση ὅσα ποθῆτε. Κι ἐγώ παίρνοντας θάρρος ἀπό τίς πρεσβεῖες τοῦ ἀποστόλου καί μάρτυρα Θωμᾶ διαλαλῶ τήν πρώτη του ἀπιστία καί τήν ὕστερη ὁμολογία, πού εἶναι τῆς ᾿Εκκλησίας κρηπῖδα καί θεμέλιο.

῞Οταν μπῆκε ὁ Χριστός στούς μαθητάς του, ἐνῶ οἱ πόρτες ἦσαν κλεισμένες καί βγῆκε πάλι μέ τόν ἴδιο τρόπο, ὁ Θωμᾶς ἔλειπε μονάχα. ῏Ηταν κι αὐτό ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας.ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ μαθητοῦ νά προξενήση περισσότερη ἀσφάλεια καί βεβαιότητα. Γιατί ἄν ἦταν μαζί ὁ Θωμᾶς, δέ θά εἶχε βέβαια ἀμφιβολία. κι ἄν δέν εἶχε ἀμφιβολία, δέν θά ζητοῦσε μ᾿ ἐπιμονή.καί ἄν δέν ζητοῦσε, δέ θά ψηλαφοῦσε.ἄν ὅμως δέν ψηλαφοῦσε, δέ θά ὡμολογοῦσε τόν Κύριο καί Θεό κι ἄν δέν ὡμολογοῦσε Κύριο καί Θεό, τό Χριστό, δέ θά εἴχαμε ἐμεῖς διδαχθῆ νά τόν δοξολογοῦμε μ᾿ αὐτόν τόν τρόπο. ῞Ωστε μέ τήν ἀπιστία του ὁ Θωμᾶς μᾶς ποδηγέτησε πρός τήν ἀλήθεια καί ὅταν ἦρθε ὕστερα σταθεροποίησε τήν πίστη μας. ῎Ελεγαν λοιπόν οἱ μαθηταί στό Θωμᾶ ὅταν ἦρθε.

῎Εχουμε δεῖ τόν Κύριο, ἔχομε δεῖ αὐτόν πού εἶπε.ἐγώ εἶμαι τό φῶς τοῦ κόσμου.ἔχομε δεῖ αὐτόν πού εἶπε ἐγώ εἶμαι ἡ ἀνάσταση καί ἡ ζωή καί ἡ ἀλήθεια.καί βρήκαμε τήν ἀλήθεια τῶν λόγων νά λάμπη μέσα στά πράγματα. ῎Εχομε δεῖ αὐτόν πού εἶπε.σέ τρεῖς ἡμέρες σηκώνομαι, κι ἀφοῦ εἴδαμε μέ τά μάτια μας τήν ἀνάσταση προσκυνήσαμε αὐτόν πού ἀναστήθηκε. Τόν ἀκούσαμε νά μᾶς λέη “εἰρήνη σ᾿ ἐσᾶς”, κι ἀλλάξαμε τό σκοτισμό τῆς λύπης σέ γαλήνια χαρά.

Εἴδαμε τά χέρια του πού δέχτηκαν τίς αἰχμές τῶν καρφιῶν, εἴδαμε τά χέρια πού κατηγοροῦν τή λύσσα τῶν θεομάχων σκυλιῶν, εἴδαμε τά χέρια πού ὕφαναν τήν ἀφθαρσία μας. Εἴδαμε καί τήν πλευρά πού κραυγάζει καθαρώτερα ἀπό κάθε κήρυκα τήν καλωσύνη τοῦ πληγωμένου. Εἴδαμε τήν ἴδια τήν πλευρά, πού οἱ ἄγγελοι ὑμνοῦν καί οἱ πιστοί σέβονται καί οἱ δαίμονες τρέμουν. Δεχτήκαμε καί τή θεϊκή πνοή ἀπό τό θεϊκό στόμα του, φύσημα πνευματικό, φύσημα πού σκορπίζει κάθε χάρη. ῾Ο ἐξουσιαστής ἔδωσε καί σ᾿ ἐμᾶς ἐξουσία νά συγχωροῦμε τά σφάλματα. ᾿Αποκτήσαμε τό δικαίωμα νά κρίνωμε τούς ἁμαρτωλούς, ἀφοῦ μᾶς ἔδωσε τέτοια ἐντολή. ῎Αν ἀφήσετε τίς ἁμαρτίες μερικῶν, ἀφήνονται.ἄν μερικῶν τίς κρατήσετε, κρατοῦνται. Τέτοια βαθειά χαρά πήραμε ἀπ᾿ τό Σωτῆρα, τέτοια δῶρα ἀπολαύσαμε.

᾿Αδύνατο νά μήν πλουτίσωμε, ἀφοῦ μᾶς ἔτυχε τέτοιος Κύριος. ῎Εμεινε φτωχός μόνο αὐτός πού δέ βρέθηκε μαζί μας. Κι ὁ Θωμᾶς τί τούς εἶπε.“῎Εχετε δεῖ τόν Κύριο; Καλά. Αὐτόν πού εἴδατε λοιπόν νά τόν σέβεστε πιό πολύ. Αὐτόν πού παρατηρήσατε, νά τόν κηρύττετε ἀδιάκοπα. ᾿Εγώ ὅμως, ἄν δέ δῶ μέσα στίς παλάμες του τά ἴχνη τῶν καρφιῶν καί δέ βάλω τό δάχτυλό μου στό σημάδι ἀπ᾿ τά καρφιά καί δέ βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέ θά πιστέψω.

Κι ἐσεῖς δέ θά πιστεύατε, ἄν δέν βλέπατε πρῶτα.ἔτσι κι ἐγώ ἄν δέν ἰδῶ δέ θά πιστέψω”. Μεῖνε, Θωμᾶ, σταθερός στόν πόθο σου αὐτόν, μεῖνε σταθερός μέ ἐπιμονή, γιά νά δῆς ἐσύ καί νά βεβαιωθῆ ἡ ψυχή μου. Μεῖνε σταθερός, ζητώντας αὐτόν πού εἶπε, “Ζητᾶτε καί θά βρῆτε”. Μήν προσπεράσης ἁπλῶς, ἐρευνῶντας, ἄν δέν εὕρης τό θησαυρό πού ζητᾶς, χτύπα μ᾿ ἐπιμονή τήν πόρτα τῆς ἀναντίρρητης γνώσης, ὥσπου νά σοῦ τήν ἀνοίξη αὐτός πού εἶπε “χτυπᾶτε καί θά σᾶς ἀνοίξω”. ᾿Αγαπῶ τό διχασμό τῶν λογισμῶν σου, γιατί κόβει κάθε διχασμό. ᾿Αγαπῶ τή φιλομάθειά σου, γιατί κόβει σύρριζα κάθε φιλονεικία. Μέ χαρά ἀκούω πολλές φορές τά λόγια σου: “ἄν δέ δῶ στά χέρια του τό σημάδι ἀπ᾿ τά καρφιά, δέ θά πιστέψω”. Γιατί σύ ἀπιστεῖς κι ἐγώ μαθαίνω νά πιστεύω. ᾿Εσύ σκάβεις μέ τό δικέλλι τῆς γλώσσας τό θεῖο σῶμα, κι ἐγώ θερίζω ἄκοπα τόν καρπό καί τόν μαζεύω γιά μένα.

 ῎Αν δέν ἰδῶ μ᾿ αὐτά μου τά μάτια μέσα στ᾿ ἅγια του χέρια, τ᾿ αὐλάκια πού σάν μέ ἀλέτρι χάραξαν οἱ ἀσεβεῖς, μέ κανένα τρόπο δέ θά συμφωνήσω μέ τά λόγια σας. ῎Αν δέ βάλω αὐτό μου τό δάχτυλο στίς λακοῦβες τῶν καρφιῶν, δέ θά δεχτῶ τό καλό μήνυμά σας. ῎Αν δέν κρατήσω μ᾿ αὐτό μου τό χέρι τήν πλευρά ἐκείνη, πού ἀνύποπτη μαρτυρεῖ τήν ἀνάσταση, δέν μπορῶ νά πιστέψω τή γνώμη σας. Γιατί κάθε λόγος εἶναι ἰσχυρός καί βέβαιος, ἄν δεχτῆ τή συνηγορία ὅλων τῶν πραγμάτων. Καί κάθε λόγος πού δέν ἔχει τή μαρτυρία τῶν ἔργων εἶναι χωρίς σημασία καί ἀπό τό στόμα στόν ἀέρα χάνεται. Θά κηρύξω στούς ἀνθρώπους τά θαύματα τοῦ Δασκάλου. Πῶς λοιπόν μέ τά λόγια νά πῶ αὐτά πού δέν ἀντιλήφθηκα μέ τά μάτια μου; Πῶς θά κάνω τούς ἄπιστους νά πιστέψουν, αὐτά πού μήτε ἐγώ δέν τἄχω παρακολουθήσει; Νά πῶ στούς ᾿Ιουδαίους καί στούς ῞Ελληνες ὅτι ἔχω δεῖ τόν Κύριό μου νά τόν σταυρώνουν. Δέν τόν εἶδα ὅμως νά ἔχει ἀναστηθῆ ἀλλά μόνο ἄκουσα. Καί ποιός δέν θά περιπαίξη τά λόγια μου; Ποιός δέ θά δείξη περιφρόνηση στό κήρυγμά μου; ῎Αλλο πρᾶγμα εἶναι ν᾿ ἀκούσης κάτι καί ἄλλο νά τό δῆς, ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ ἀφήγηση λόγων κι ἄλλο ἡ θέα καί ἡ ἐμπειρία τῶν πραγμάτων.

῎Ετσι ἐπειδή ὁ Θωμᾶς εἶχε ἀμφίβολη γνώση, σέ ὀχτώ μέρες ὁ Δεσπότης ξαναῆρθε πάλι στούς μαθητάς του πού ἦταν συγκεντρωμένοι ὅλοι μαζί. ῎Αφησε πρῶτα νά κατηχηθῆ ὁ Θωμᾶς ἀπό τούς συμμαθητάς του στίς ἐνδιάμεσες μέρες. Παραχώρησε νά φλογιστῆ ἀπό τή δίψα νά τόν ἀντικρύση.κι ὅταν ἡ ψυχή του ἄναψε ἀπό τόν σφοδρό πόθο τῆς θέας του, τότε στήν ὥρα πάνω ὁ ποθητός βρῆκε αὐτόν, πού τόν ποθοῦσε. ῞Ομοια, ὅπως καί πρῶτα, μέ κλεισμένες τίς πόρτες τό ἔκανε αὐτό καί ξανά, ὅπως καί πρῶτα, τούς εἶπε.“εἰρήνη σ᾿ ἐσᾶς”, γιά νά ταυτιστῆ τό πρᾶγμα μέ τό θαῦμα καί γιά νά βεβαιώση τό λόγο τῶν ἀποστόλων καί γιά νά παραστήση τήν ἀκρίβεια τοῦ δεύτερου ἐρχομοῦ του. ῎Επειτα εἶπε στό Θωμᾶ. Βάλε τό δάχτυλό σου ἐδῶ καί ἰδές τά χέρια μου.

Τί ὕψος ἀπέραντης φιλανθρωπίας! Τί πέλαγος ἀμέτρητης συγκαταβάσεως! Δέν περίμενε τήν προσέλευση τοῦ μαθητοῦ, δέν περίμενε νά πλησιάση αὐτός πού εἶχε ἀνάγκη, νά παρακαλέση καί νά ἐπιτύχη ὅ,τι ἤθελε. Μήτε γιά λίγο δέν τόν στέρησε ἀπό τήν ἐπιθυμία, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ ἀγαπημένος αὐτόν πού τόν ἀγαποῦσε μέ τή βία τραβοῦσε κοντά του, ὁ ἴδιος ἔσυρε στήν πληγή τό δάχτυλο ἐκείνου πού εἶχε τόν πόθο, ὁ ἴδιος μέ τή δεσποτική γλῶσσα του, τράβηξε τό δουλικό χέρι λέγοντας σ᾿ αὐτόν. Βάλε τό δάχτυλό σου ἐδῶ καί ἰδές τά χέρια μου. ῎Ακουσα, Θωμᾶ, ἀπών σάν ἄνθρωπος ἀλλά παρών σάν Θεός, ὅ,τι εἶπες στούς ἀδελφούς σου.

῎Ημουν κοντά σας μέ τή θεϊκότητά μου καί χώρια σας μέ τήν ἀνθρωπίνη φύση μου. Θέλεις νά σοῦ ὑπενθυμίσω τά λόγια πού εἶπες προηγούμενα; Δέν εἶπες, ἄν δέ δῶ μέσα στά χέρια του τά σημάδια τῶν καρφιῶν καί δέ βάλω τό δάχτυλό μου στά σημάδια τῶν καρφιῶν καί δέ βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέ θά πιστέψω; Δέ βγῆκαν ἀπό τά χείλη σου τά λόγια αὐτά; Τά λόγια αὐτά δέ ἀνταποκρίνονται στούς λογισμούς σου; Γι᾿ αὐτό ξαναῆλθα.γιά νά μήν ἀμφιβάλλης. Γι᾿ αὐτό εἶμαι κοντά σας δεύτερη φορά, γι᾿ αὐτά πού ἐπιθυμεῖς ἔχω φτάσει καί τώρα ἦρθα γιά σένα, τόν ἕνα, ἐγώ πού γιά τό χαμένο πρόβατο κατέβηκα ἀπό τούς οὐρανούς χωρίς ἐν τούτοις νά τούς ἀφήσω.

Μή διστάσης λοιπόν νά μάθης ὅ,τι ποθεῖς, μήν ντρέπεσαι νά κοιτάξης καλά ὅ,τι θέλεις. Μήν ἀποφύγης νά βάλης τό δάχτυλό σου στά ἴδια τά χέρια μου. ᾿Ανέχομαι καί τά περίεργα δάχτυλα, ὅπως ἀνέχτηκα τά καρφιά. ῾Υπομένω τήν περιέργεια τοῦ φίλου, ὅπως ὑπόμεινα τήν κακία τῶν ἐχθρῶν. Μέ σταύρωσαν οἱ ἐχθροί μου καί δέν ἀγανάκτησα καί δέ θά ὑποφέρω τήν δική σου ἐξέταση; Βάλε τό δάχτυλό σου ἐδῶ καί ἰδές τά χέρια μου, πού τραυματίστηκαν γιά σᾶς, γιά νά θεραπεύουν τά χτυπήματα τῶν δικῶν σας ψυχῶν. ᾿Ιδές τά χέρια μου καί συλλογίσου ἄν εἶμαι ἐκεῖνος πού θεληματικά σταυρώθηκε ἤ κάποιος ἄλλος. ᾿Ιδές τά χέρια μου, πού ἄφησα νά διατηροῦν τά σύμβολα τῆς ῾Εβραϊκῆς μανίας κι ὅταν μέ τή συνηθισμένη ἀναίδειά τους μοῦ ποῦν οἱ ῾Εβραῖοι κατά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως ὅτι ἐμεῖς Κύριε, δέ σέ σταυρώσαμε, τότε θά δείξω σ᾿ αὐτούς πού μέ πολέμησαν, τά χέρια μου μ᾿ αὐτή τή μορφή καί θά ντροπιάσω τούς ῾Εβραίους μόλις τ᾿ ἀντικρύσουν. ᾿Ιδές τά χέρια μου, καί τό ἀληθινό γεγονός τῆς ἀναστάσεως μου μή νομίσης πώς εἶναι μιά φαντασία.

Κράτησε αὐτά τά χέρια, σάν ὁμήρους γιά τόν ξαναγεννημό σας. Κράτησε αὐτά τά χέρια, σάν ἐνέχυρα γιά τήν ἀνάστασή σας μέσα ἀπό τόν τάφο. Κράτησε αὐτά τά χέρια, σάν ἄγκυρα πού ἔπεσε στό βυθό τοῦ ῞Αδη. Καμμιά χειμωνιά τῆς ζωῆς μή φοβηθῆς, καμμιά ζάλη τοῦ κόσμου ἄς μή σέ ζαλίση. Μή φοβηθῆς τό φύσημα τῶν ἀντιθέτων ἀνέμων, ἄς μή σέ ἀνησυχήσουν οἱ καταιγίδες κι οἱ σκόπελοι τῆς θάλασσας τῶν ἐχθρῶν. Πέρνα μέ θάρρος τό πέλαγος τῆς ζωῆς, ταξίδευε κρατῶντας τήν ἄγκυρα τοῦ πνεύματος, ταξίδευε ἔχοντας μπροστά σου σάν λιμάνι τόν οὐρανό.

Ταξίδευε καί νά φοβᾶσαι μόνο τῆς ἀρνήσεώς μου τό ναυάγιο. Περιγέλα τό θάνατο σά νεκρό, περίπαιζε τή φθορά σάν ἀνίσχυρη. ᾿Αποδέχου γιά χάρη μου τό τέλος τῆς ζωῆς σάν ἀρχή μιᾶς πιό ἐσωτερικῆς ζωῆς καί φέρε τό χέρι σου καί βάλτο στήν πλευρά μου. ῎Αντλησε μέ τό χέρι σου ἀπό τή βρύση αὐτή τῆς ζωῆς τό νᾶμα πού ποθεῖς, τή δίψα σου ἀνακούφισε.

Φέρε τό χέρι σου καί βάλτο στήν πλευρά μου. Βάλε τό χέρι στό ἰατρεῖο τῆς πλάσης καί βγάλε τό φάρμακο τῆς ἐπιθυμίας σου. Δέχομαι ἄγγιγμα χεριοῦ πού μ᾿ ἀγαπᾶ. ‘Εγώ πού δέχτηκα τήν πληγή τῆς λόγχης. Φέρε τό χέρι σου καί βάλτο στήν πλευρά μου, γιά νά μπορεῖς ν᾿ ἀγωνίζεσαι γι᾿ αὐτήν, γιά νά μπορεῖς ν᾿ ἀποκριθῆς σ᾿ αὐτούς πού πολεμοῦν τήν ἀλήθεια, ὅτι μέ εἶδες μετά τήν ᾿Ανάσταση καί μ᾿ ἀναγνώρισες καί μέ ψηλάφησες προσεκτικά. Φέρε τό χέρι σου καί βάλτο στήν πλευρά μου. Γιά σένα τήν ἄφησα ἔτσι ἐγώ πού θεράπευσα τά σώματα καί τίς ψυχές τῶν ἄλλων. Πρόβλεψα σάν Θεός ὅτι θά θελήσης νά τή δῆς ἔτσι καί βλέποντας τ᾿ ἀχνάρια τοῦ πάθους στήν σάρκα μου θέλησα νά θεραπεύσης τό πάθος τῆς ψυχῆς σου. Φέρε τό χέρι σου, καί βάλτο στήν πλευρά μου πού τή φύλαξα ἔτσι μέ κάποιο σκοπό.

῞Οταν γυρίσω πάλι ἀπό τούς οὐρανούς καί καθίσω σέ θρόνο κριτής ζωντανῶν καί νεκρῶν νά ἰδοῦν οἱ ῾Εβραῖοι κατάματα τά ἔργα τῆς κακίας τους καί μόνοι τους ν᾿ αὐτοδικαστοῦν – καί μή φανῆς ἄπιστος ἀλλά πιστός. Κακό ἡ ἀπιστία, κάνει τόν νοῦ νά βουλιάξη. ῾Η πίστη τόν ἀναρπάζει στόν οὐρανό. ῾Η ἀπιστία τυφλώνει τήν ψυχή.ἡ πίστη σκορπᾶ τό φῶς της στούς λογισμούς. Ἡ πίστη καί τά ἀόρατα κατακάθαρα βλέπει, ὁ ἄπιστος εἶναι σ᾿ ἄγνοια ὁλοκληρωτική. Μή γίνης ἄπιστος ἀλλά πιστός. Παραμέρισε τό νέφος τῆς ἀπιστίας καί κοίταξε τίς καθαρές ἀκτῖνες τῆς πίστης. Γίνου μέσα σέ ὅλους ἄξιος ἀπόστολος τῆς θεότητάς μου. Γίνου τέτοιος ὅπως πρέπει νά εἶναι αὐτός πού μέ συνάντησε καί εἶδε τέτοια ὅπως ἐσύ. ῞Ομοια μέ τούς ἄλλους ἀποστόλους σέ κάλεσα, ὅμοια μ᾿ αὐτούς σέ τίμησα, ὅμοια μ᾿ αὐτούς ὁπλίσου.

 ῞Ομοια μ᾿ αὐτούς εἶδες ὅ,τι εἶδαν, ὅμοια μ᾿ αὐτούς σοῦ ἐμπιστεύθηκα σά φίλο, ὅλο μου τό μυστήριο, ὅμοια μ᾿ αὐτούς κήρυξε τή δύναμή μου. Μήν πῆς πάλι, ἀφοῦ μέ εἶδες μιά φορά.῎Αν δέ δῶ πάλι στά χέρια του τά σημάδια τῶν καρφιῶν δέ θά πιστέψω. ῞Οσο εἶμαι μαζί σας ἄφησε ἐλεύθερη , ὅπως θέλεις, τήν περιέργειά σου. ῞Οσο ἔχεις δίπλα σου τό οὐράνιο κλῆμα ὅλα τά κλαδιά καί τά σταφύλια του ἐρεύνησε. Θ᾿ ἀνεβῶ στούς οὐρανούς, ἀπ᾿ ὅπου ἦρθα στή γῆ, θ᾿ ἀνεβῶ, ὅπου εἶμαι. Θ᾿ ἀνεβῶ μέ τήν ἀνθρωπίνη φύση μου ἐκεῖ ἀπ᾿ ὅπου γιά χάρη σας κατέβηκα μέ τή θεία μου φύση. Θ᾿ ἀνεβῶ μ᾿ αὐτό μου τό σῶμα, ἄν καί χωρίς αὐτό ἦρθα ἀπό κεῖ κι ἔμεινα ἐκεῖ πέρα. Θ᾿ ἀνεβῶ στούς κόλπους τούς πατρικούς μέ τή δική σας φύση, ἄν καί εἶμαι στούς κόλπους τοῦ πατέρα. Τελείωσα τό ἔργο μου γιά χάρη του ἔκανα αὐτή τήν πορεία.

᾿Αφοῦ ἄγγιξε λοιπόν ὁ Θωμᾶς τά χέρια τοῦ Κυρίου καί τή θεία πλευρά γέμισε ἀπό δειλία καί ἀπό χαρά μαζί βλέποντας αὐτά πού ἐπιθύμησε καί ἀμέσως ξεσπᾶ σέ ὕμνο τοῦ Κυρίου κραυγάζοντας. Κύριέ μου καί Θεέ μου. Σύ εἶσαι ὁ Κύριος καί ὁ Θεός. Σύ εἶσαι ὁ ἄνθρωπος καί ὁ φιλάνθρωπος. Σύ εἶσαι ξενόφερτος καί παράξενος γιατρός τῆς πλάσης. Δέν κόβεις μέ τό νυστέρι τ᾿ ἄρρωστα μέλη, δέν καῖς μέ τή φωτά τίς πληγές, δέν μαζεύεις ἀπ᾿ τά βοτάνια τήν δύναμη τῶν φαρμάκων σου, δέ δένεις μέ ὁρατούς ἐπιδέσμους τίς πληγές πού μᾶς ἀφανίζουν. Διαθέτεις ἀόρατους ἐπιδέσμους ἀγάπης, πού ἀόρατα τονώνουν τά καταπονημένα μέλη. ῎Εχεις λόγο πού εἶναι πιό κοφτερός ἀπό τό μαχαίρι. Ἔχεις λόγο πιό δυνατό ἀπ᾿ τή φωτιά. Ἔχεις βλέμμα ἀπ᾿ τό φάρμακο πιό ἁπαλό. Σάν δημιουργός ἁγιάζεις χωρίς κόπο τό δημιούργημά σου, σάν πλάστης χωρίς νά κουραστῆς μεταπλάθεις τά πλάσματά σου. Σύ κατά τό θέλημά σου τούς λεπρούς καθάρισες, τούς κουτσούς τούς ἔκανες νά τρέχουν, τούς παράλυτους νά σηκώνουν τά κρεβάτια τους, τούς γεννημένους τυφλούς τούς προστάζεις νά πετάξουν μέ νίψιμο τό σκοτάδι. ᾿Εξώρισες τούς δαίμονες ἀπ᾿ τά δημιουργήματά σου, μέ θέλημά σου πιάστηκες ἀπ᾿ τούς ἐχθρούς καί ἀπ᾿ τούς ῾Εβραίους, τά πάντα δέχτηκες γιά μένα στό σῶμα σου.

῏Ω Κύριε καί Θεέ μου. ᾿Αναγνώρισα τόν Κύριό μου, ἀναγνώρισα τόν ἁλιέα καί φύλακά μου, ἀναγνώρισα τό βασιλιά καί Κύριό μου. ῏Ω Κύριέ μου καί Θεέ μου. Πιστεύω Κύριε στήν οἰκονομία σου, πιστεύω στήν συγκατάβασή σου, πιστεύω στήν ἀνάληψη ἀπό μέρους σου τῆς φροντίδας μου, πιστεύω στόν προσκυνητό σου σταυρό, πιστεύω στά παθήματα τῆς σάρκας σου, πιστεύω στόν τριήμερο θάνατό σου, πιστεύω στήν ἀνάστασή σου. Λοιπόν δέν ἔχω πιά περιέργεια. Πιστεύω, δέν κάνω πιά ἔλεγχο.πιστεύω, δέν στήνω πιά τή ζυγαριά τοῦ νοῦ. Πιστεύω, δέν ἔχω πιά περιέργεια. Πιστεύω στά μάτια μου καί στά χέρια μου. Μέ δίδαξαν αὐτά πού εἶδα νά μήν κάνω ἔλεγχο. Ψηλάφησα κι ἔμαθα νά προσκυνῶ ὄχι νά φιλονικῶ. ῞Ενα Κύριο καί Θεό γνωρίζω, τόν Κύριό μου Χριστό. ῎Ας εἶναι δεδοξασμένος καί δυνατός στούς αἰῶνες. ᾿Αμήν.

  Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός ἀτιμίαν δι' ἡμᾶς ὑπέμεινε τὰς ἀκάνθας ἡ κεφαλή ἡ ὄψις τὰ ἐμπτύσματα αἱ σιαγόνες τὰ ῥαπίσματα τὸ στό...