ΤΑΤΟΥΑΖ Απόλυτη ελευθερία, ή αιώνια αιχμαλωσία καί προχάραγμα του Αντίχριστου ;Η Νέα Εποχή πάνω στην ψυχή και στο σώμα μας…

Τί τόν ήθελε τώρα τον σκορπιό επάνω της ;

Μουτζούρωσαν το καθαρό ανθρώπινο σώμα πού μάς έδωσε Δημιουργικά ο Θεός, με κάθε μορφής ανόητα στίγματα, μέ σκορπιούς, με φίδια, μέ πουλιά καί θηρία πού θα το συνοδεύουν γιά πάντα, μέχρι καί τον τάφο...

ΤΑΤΟΥΑΖ 
Απόλυτη ελευθερία, ή αιώνια αιχμαλωσία καί

προχάραγμα του Αντίχριστου ;

Είναι γνωστό σήμερα ότι το τατουάζ έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, κυρίως στη νέα γενιά, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης θέλοντας ίσως να εκφράσει την απόλυτη και αχαλίνωτη αίσθηση της ανθρώπινης ελευθερίας και της ανάλογης διάθεσης του σώματός μας σύμφωνα πάντα και με την επιθυμία του καθενός ανάλογα πάντα και με την κοινωνική και πνευματική κατάρτιση του.

Είναι όμως έτσι; Το θέμα θα το αναλύσουμε, συν­­οπτικά βέβαια, αλλά θα το προβάλουμε σε τρεις διαστάσεις, δηλαδή : Την Υλική, την Αισθητική, και την Πνευματική.

1) Η Υλική διάσταση αφορά στις επιπτώσεις που έχει στο σώμα μας και στην υγεία μας η απερίσκεπτη και επιπόλαιη αυτή ενέργεια για τη ζωή μας. Σύμφωνα με έρευνα από τα χημικά εργαστήρια του Εθνικού Κέντρου Τοξικολογικών Ερευνών των ΗΠΑ, έχουν εντοπιστεί χαμηλά επίπεδα καρκινογόνων ουσιών στο μελάνι του τατουάζ.
Ο κίνδυνος είναι ο εξής: Το μελάνι που εγχύεται βαθιά κάτω από την επιδερμίδα, προκαλεί την αντίδραση του δέρματος προστατευτικά, συμπυκνώνοντας την χρωστική ουσία ως ξένη μάζα σε πυκνό ινώδη ιστό, ενώ τα υπολείμματα του μελανιού που ξεφεύγουν μέσα στο δέρμα, μεταφέρονται με το αίμα στους γειτονικούς λεμφαδένες.

Το μελάνι, περιέχει μεν καρκινογόνα μόρια σε χαμηλή μεν περιεκτικότητα, αλλά όμως επικίνδυνα. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την ποιότητα των μελανιών που χρησιμοποιούνται, γι’ αυτό και η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) της Αμερικής (πόσο μάλλον στην Ελλάδα ; ) δηλώνει ότι δεν μπορεί να ελέγξει τη βιομηχανία των τατουάζ.

Άνθρωπος ή δαίμονας ;

Νά βλέπεις έτσι την γυναίκα σου καί να σε πιάνει δαιμονικό σύγκρυο...

Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι ακριβώς περιέχουν τα πολυάριθμα εμπορικά, αλλά και σπιτικά κατασκευασμένα, πολλές φορές, μελάνια. Πολλά περιέχουν επικίνδυνους διαλύτες και μέταλλα, όπως ο μόλυβδος και ο υδράργυρος, αλλά και μία σειρά από ιδιαίτερα επικίνδυνα υλικά για την υγεία, όπως μελάνια για εκτυπωτές ηλεκτρονικών υπολογιστών, η προσμίξεις από χρώμα αυτοκινήτων – τα οποία είναι άκρως απαγορευτικά για έγχυση στο ανθρώπινο δέρμα.

Προκαλούν επίσης πολύ συχνά σοβαρές ασθένειες, μέχρι και καρκίνο. Αλλεργικές αντιδράσεις και μολύνσεις του δέρματος μπορεί να εμφανιστούν μετά από ένα «χτύπημα» τατουάζ. Παρ΄ όλο ότι μπορεί να είναι και τυχαίο, ωστόσο, καρκίνοι του δέρματος, 

συμπεριλαμβανομένων των μελανωμάτων, έχουν αναφερθεί πολύ συχνά μέσα στις περιοχές των τατουάζ. Το FDA προειδοποιεί για τον κίνδυνο που υπάρχει στα εργαστήρια των τατουάζ για μετάδοση ιών όπως HIV, αλλά και ηπατοκυτταρικό καρκίνο - που προκαλείται από την ηπατίτιδα C.

Εξαιτίας αυτού του κινδύνου, οι τράπεζες αίματος απαγορεύουν συνήθως σε ανθρώπους που έκαναν τατουάζ τους τελευταίους 12 μήνες, να γίνουν δότες αίματος.

Το FDA προειδοποιεί επίσης, ότι αν κάποιοι ασθενείς κάνουν μαγνητική τομογραφία, τα τατουάζ τους μπορεί να διογκωθούν, η να καεί το δέρμα τους, μία συνέπεια που πιθανότατα να συνδέεται με το μέταλλο, που υπάρχει σε ορισμένα μελάνια και είναι τώρα μέσα στο ανθρώπινο δέρμα…

Τα τατουάζ κρύβουν σοβαρούς κινδύνους για τις εγκύους, διότι η αφαίρεση τατουάζ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι καλή ιδέα. Επίσης, κάποιοι αναισθησιολόγοι έχουν εκφράσει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με την επισκληρίδιο αναισθησία, που μπορεί να χρειαστεί να κάνει κάποια γυναίκα, ιδιαίτερα στον τοκετό, κι αυτό έχει να κάνει κυρίως με τις γυναίκες που έχουν κάνει τατουάζ πάνω στην σπονδυλική τους στήλη, στο ύψος της μέσης.

Υπάρχει η πιθανότητα, όπως λένε οι γιατροί, η βελόνα να μεταφέρει χρωστική ουσία στο εσωτερικό της σπονδυλικής στήλης και στον μυελό των οστών.

2) Η Αισθητική διάσταση αφορά στις συνέπειες που έχει στο κοινωνικό μας περιβάλλον η ζωγραφική πάνω στο σώμα μας υπό μορφή   γκράφιτι   μὲ διάφορα σχέδια του τατουάζ ( σατανικά, η όχι), τα οποία σου δίνουν την εντύπωση ότι αντικρύζεις ένα λερωμένο τοίχο, αντί για ένα όμορφο και τέλειο ανθρώπινο σώμα.

Θα λέγαμε ότι η «αξία» του σώματος αυτού στα μάτια της κοινωνίας, είναι ίδια με την αξία ενός παραχαραγμένου χαρτονομίσματος στα μάτια ενός ταμία της Τράπεζας, που δίδεται προς εξαργύρωση.

( σσ. Κατά τα άλλα η απόλυτη εξαθλίωση του ανθρώπινου σώματος παρατηρείται τα καλοκαίρια στα θαλάσσια μπάνια με διάφορα σχέδια χαραγμένα πάνω σε μπράτσα, σε στήθη, σε πλάτες, πόδια, ακόμη και στα οπίσθια και στην λεγόμενη «ουρά» του ανθρώπου, με διαβολικά σχέδια κέρατα, δράκους, σατανάδες για …«ευλογία». Και μετά λέμε ότι δεν πάμε καλά στην ζωή μας…)


Θέλω να σβήσω το τατουάζ αλλά δέν σβήνεται, τί νά κάνω τώρα ;


Πολλοί άνθρωποι έχουν μετανιώσει για την απερισκεψία τους να στιγματισθούν ( όπως οι παλαιοί κατάδικοι με τατουάζ ), αλλά αυτό αποτελεί μεν στη σκέψη τους ένα κακό παρελθόν, το οποίο όμως τους έχει στιγματίσει για πάντα και καθιστά σχεδόν αδύνατη σήμερα την αφαίρεση του τατουάζ.

Πάνω από το 50 % των ατόμων που έχει κάνει τατουάζ, αργότερα το μετανιώνει και θα προτιμούσε να μη το είχε κάνει. Αυτό το εκφράζουν οι νέοι όταν επισκέπτονται ένα δερματολόγο, για να αφαιρέσουν ένα τατουάζ, μία διαδικασία επώδυνη, αλλά και δαπανηρή. Σε τεύχος του Archives of Dermatology, ερευνητές από το Κέντρο Επιστημών Υγείας του Texas Tech University αναφέρουν σε σχετική έρευνα, με το ποιά είναι η αιτία πού οδηγεί κάποιον να αφαιρέσει ένα τατουάζ :

* το τατουάζ αυτό τώρα δεν τον εκφράζει, καθώς αναφέρεται σε κατάσταση του παρελθόντος μέ άλλα ενδιαφέροντα...

* δημιουργεί προβλήματα με τα ρούχα και την εμφάνιση

* προκαλεί αμηχανία,* αλλά και ανησυχία ότι το τατουάζ θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη δουλειά, η την καριέρα του.

Ίσως, λοιπόν, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι τα περισσότερα άτομα που ζητούν αφαίρεση τατουάζ είναι γυναίκες, οι οποίες φαίνεται ότι αισθάνονται περισσότερο ψυχολογική δυσφορία, χαρακτηρίζοντας το τατουάζ τους, σαν στίγμα.

Η αφαίρεση του τατουάζ, ακόμη και εάν γίνει, στις απλούστερες των περιπτώσεων, αφήνει στο δέρμα μία τοξική χωματερή. Αυτό μπορεί να γίνει με χειρουργική εκτομή, η βαθιά τριβή του δέρματος, με αποτέλεσμα να απαιτείται στη συνέχεια, μεταμόσχευση δέρματος.

Υπάρχει όμως και το λέϊζερ, το οποίο δεν είναι εντελώς αθώο. Στην καλύτερη περίπτωση μετά από πολύμηνη θεραπεία με λέϊζερ, το τατουάζ μπορεί να εξασθενίσει σταδιακά κι αυτό να ακούγεται εύκολο. Όμως, στην πραγματικότητα η διαδικασία αφαίρεσης με λέϊζερ, η οποία καταστρέφει τη χρωστική ουσία με καυτή θερμότητα, ενεργοποιεί χημικές αντιδράσεις που δημιουργούν καρκινογόνα μόρια με την μετάλλαξη των προϊόντων της διάσπασης του μελανιού, τα οποία στη συνέχεια απορροφώνται από το σώμα.

Πρόσφατα, Γερμανοί επιστήμονες ανέφεραν ότι οι συγκεντρώσεις των τοξικών μορίων από κόκκινες και κίτρινες χρωστικές ουσίες αυξάνεται έως 70 φορές μετά την ακτινοβολία λέϊζερ. Και όσο μεγαλύτερο είναι το τατουάζ, τόσο μεγαλύτερη είναι και η εκπομπή τοξικών ουσιών...

Είναι αμαρτία να έχω τατουάζ στό σώμα μου ;
 

3) Η Πνευματική Διάσταση αφο­ρά στις παραπέρα συνέπειες που έχει το τατουάζ για την αιώνια ζωή, ιδιαίτερα δε για ένα Ορθόδοξο Χριστιανό, ο οποίος έχει βαπτισθεί, έχει μυρωθεί, και χρισθεί με το Άγιο Μύρο εις το Όνομα της Αγίας Τριάδος.

Το σώμα μας, όπως είναι γνωστόν, είναι θεόπλαστο και αποτελεί κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, διότι αποτελεί τον έμψυχο ναό της Αγίας Τριάδος και μας δόθηκε «επί δανεισμώ» θα έλεγε κάποιος, από τον Δημιουργό και Πλάστη μας,προκειμένου να ασκηθούμε μέσα σε αυτό, με βάση τις ανάγκες της ύλης, στην εγκράτεια, στην πίστη, στην υπακοή, στην πειθαρχία, στην υπομονή και στο θέλημα του Θεού γενικότερα, έτσι ώστε να κερδίσουμε την αιώνια Βασιλεία μετά από ένα επιτυχημένο αγώνα.

Η δερματοστιξία ( τατουάζ ), εξάλλου, είναι απαγορευμένη από τον ίδιο τον Κύριο, με τα λόγια Του που καταγράφονται στην Αγία Γραφή.

Τι λέει εκεί:

«και εντομίδας ου ποιήσετε επί ψυχή εν τω σώματι υμών και γράμματα στικτά ου ποιήσετε εν υμίν· εγώ ειμι Κύριος ο Θεός υμών»  ( Λευιτικόν. 19,28 ).

(Δεν θα κάμετε εντομάς στο σώμα σας, ούτε θα χαράξετε γράμματα στο δέρμα σας. Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας ).

Η άποψη ότι  το "σώμα είναι δικό μου και ότι θέλω το κάνω" είναι παιδαριώδης και μάλιστα νηπιακή, διότι όπως είναι γνωστό ούτε η επιστήμη είναι ικανή να κατασκευάσει μία τρίχα από αυτό το σώμα, πολύ δε περισσότερο ο καθένας μας.

Το σώμα μας καθρεπτίζει την Πανσοφία του Δημιουργού και Πλάστη μας, του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο και ανήκει η ιδιοκτησία του σώματός μας.

Αυτός μάς δίνει κατά τη γέννησή μας ένα σώμα όμορφο, η άσχημο, πλήρες η ανάπηρο, υγιές η ασθενικό. Όλοι εμείς που νομίζουμε ότι κάνουμε ότι θέλουμε το σώμα μας, αδυνατούμε όμως να αντικαταστήσουμε ένα μέλος μας, όταν κοπεί σε ένα ατύχημα, η να το διορθώσουμε, εάν είναι εκ γενετής ανάπηρο.

Ο Απ. Παύλος μας λέγει: «ουκ οίδατε ( δεν γνωρίζετε ) ότι τα σώματα Υμών μέλη Χριστού εστι;», οπότε οποιαδήποτε παραποίηση του σώματός μας αποτελεί σοβαρότατο αμάρτημα !
Πως θα παρουσιασθούμε μπρο­στά στο Θεό με τα στίγματα του τατουάζ, τα οποία μπορεί να περιέχουν και σατανικά μηνύματα; Τι δικαιολογία θα του πούμε, όταν μας ρωτήσει, γιατί καταστρέψαμε το δώρο που μας έκανε;

Εδώ, κατά την άποψή μου, κρύβεται ο εγωϊσμός μας ο οποίος προέρχεται εκ του πονηρού και ανθρωποκτόνου δαίμονος και τίποτε άλλο.Ας έλθουμε εις εαυτόν, αγαπητοί φίλοι και φίλες, όπως λέγει η Αγία Γραφή, δηλαδή ας λογικευθούμε και ας αναζητήσουμε το δρόμο προς την σωτηρία μας, απορρίπτοντας τους πειρασμούς της Νέας Επο­χής καί του Αντιχρίστου που έρχεται.

Διότι η αποδοχή της εφαρμογής μεθόδων σαν το τατουάζ ( σσ. ίσως και του σατανικού χαράγματος 666 αργότερα... ) , όχι μόνο δεν μας οδηγούν στην απόλυτη ελευθερία, αλλά αντίθετα μας εγκλωβίζουν στη μέγγενη της απόλυτης αιχμαλωσίας και κατά συνέπεια στην αιώνια της ψυχής μας απώλεια…

Καλόν είναι, μετά από τα προαναφερθέντα, να επανεξετασθεί με περισσότερη σοβαρότητα το θέμα του Τατουάζ από αυτούς που έχουν αποφασίσει να το υλοποιήσουν, η από αυτούς που το σκέπτονται ακόμη. Όσοι δε το έχουν ήδη εφαρμόσει στο σώμα τους ας κάνουν μετάνοια και Εξομολόγηση μήπως και συγχωρηθούν από τον Πολυεύσπλαχνο Κύριό μας.

Δημήτρης Α. Μουρτζούκος, Ταξίαρχος ε.α.,
Μηχανολόγος Μηχ. ΕΜΠ ---

Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». Αριθ. Φύλλου 2096

------------------------------------
Παρακάτω, δημοσιεύουμε ένα πρώτο σχόλιο πού έφθασε στον ΟΤ


....

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ

Κατά την διάρκεια του 9ου Μετεκπαιδευτικού Σεμιναρίου Παιδιατρικής του Αττικού Νοσοκομείου ο ομότιμος καθηγητής Παιδιατρικής Θεμιστοκλής Καρπάθιος, έδωσε την διάλεξη στη μνήμη του καθηγητή και ακαδημαϊκού Νικολάου Ματσαντώνη, στην οποία αποκάλυψε πολύ σημαντικά και ανησυχητικά στοιχεία σχετικά με τους κινδύνους από τατουάζ.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό ήταν το γεγονός της πιθανότητας να προκληθούν εγκαύματα σε άτομα με τατουάζ συγκεκριμένης χημικής σύστασης κατά τη διάρκεια της μαγνητικής τομογραφίας, αλλά και υποβάθμιση της ακρίβειας της απεικόνισης.

Το κανονιστικό πλαίσιο για ουσίες και εργαστήρια τατουάζ είναι ένα άλλο μέτωπο που χρήζει ρύθμισης, όπως τόνισε.

Το τατουάζ είναι μια τέχνη που ξεκίνησε από την Πολυνησία. Υπάρχουν αγγεία που απεικονίζουν τατουάζ σε ανθρώπινα σώματα, όπως επίσης και σε μούμιες με θρησκευτικά σύμβολα.

Το 1991 βρέθηκε ανάμεσα στις ιταλικές και τις αυστριακές Άλπεις ο «Παγωμένος Άνθρωπος του Ότζυ», που έχει στο σώμα του 57 τατουάζ και υπολογίζεται ότι έζησε πριν από 4500 χρόνια περίπου. Μετέπειτα βλέπουμε και άλλους πολιτισμούς να έχουν εγκολπωθεί αυτή την τέχνη αν και οι αρχαίοι Έλληνες δεν την αποδέχτηκαν ούτε την χρησιμοποιούσαν.

Σήμερα τα τατουάζ γίνονται με ειδικά μηχανήματα και υλικά και χρησιμοποιούνται πολλές χρωστικές ουσίες, όπως οξείδιο του άνθρακα, Χένα, διοξείδιο του τιτανίου και χαλκός. Τα ποσοστά των ανθρώπων που κάνουν τατουάζ αυξάνουν.

Στις ΗΠΑ το 21% των ανθρώπων έχουν τατουάζ, στην Αγγλία το 12% και στη Γερμανία το 9%.

Για την Ελλάδα δεν υπάρχουν στοιχεία αλλά η αύξηση των καταστημάτων που κάνουν τατουάζ δείχνει ότι μάλλον και εμείς κινούμαστε σε ανάλογες κατευθύνσεις. Οι γυναίκες είναι αυτές πού σημειώνουν αλματώδη αύξηση σε τατουάζ !

Οι παράγοντες που προδιαθέτουν για τατουάζ είναι το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, η χρήση εθιστικών ουσιών ή οινοπνεύματος, η αυξημένη σεξουαλική δραστηριότητα, η κατάθλιψη, οι βίαιες και αντικοινωνικές συμπεριφορές, το χαμηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης, οι φίλοι που έχουν τατουάζ και το επάγγελμα. Σήμερα όμως έχουν προστεθεί η μόδα και η απόρριψη της γνώσης και αίσθησης σχετικά με το αισθητικό αποτέλεσμα. Σήμερα ακόμη και νέοι που δεν αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα, χωρίς να γνωρίζουν τους κινδύνους, αποφασίζουν να κάνουν τατουάζ.

Οι επιβλαβείς συνέπειες εκτείνονται σε μεγάλο φάσμα τομέων και αποτελεσμάτων. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας συνοψίστηκαν σε δερματικές αντιδράσεις, λοιμώξεις όπως ηπατίτιδα B και C, AIDS, άτυπα μυκοβατηρίδια, κακοήθειες και εγκαύματα κατά τον απεικονιστικό έλεγχο μαγνητικής τομογραφίας.

Το μολυσμένο ή τοξικό μελάνι ( για εκτυπωτές ) που χρησιμοποιήθηκε έχει προκαλέσει τα προαναφερθέντα προβλήματα και σε έρευνες που έγιναν στις ΗΠΑ εντοπίστηκε μέχρι και ανάπτυξη μικροοργανισμών σε δοχεία μελανιών για τατουάζ που είχαν ανοιχτεί για πρώτη φορά για τον έλεγχο.

Όταν η χρωστική ουσία οξείδιο του σιδήρου χρησιμοποιείται για το τατουάζ, όπως αποκαλύφθηκε στο Συνέδριο, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ακόμη και για εγκαύματα δεύτερου βαθμού όταν το άτομο κάνει μαγνητική τομογραφία.

Γίνεται σιδηρομαγνητική αντίδραση (όχι μόνο με αυτή την ουσία), με αποτέλεσμα ο ασθενής να έχει αίσθημα καύσης, πόνου, ( αλλά και δημιουργία εγκαύματος ) κατά τη διάρκεια της εξέτασης. Εκτός από το πρόβλημα στην υγεία του εξεταζομένου, επηρεάζεται αρνητικά και η ακρίβεια της απεικόνισης με την πιθανότητα να μην εντοπιστεί κάποιο πρόβλημα υγείας που εντοπίζεται στην περιοχή της αλλοίωσης στην απεικόνιση.

Αναφέρθηκε επίσης ο κίνδυνος από τις βελόνες που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια του τατουάζ, τόσο διότι οι χειριστές δεν έχουν καμιά κατάρτιση σε θέματα υγιεινής και των ιατρικών κινδύνων από τρυπήματα με τις βελόνες, όσο και διότι δεν υπάρχει καμία πρακτική εξασφάλιση ότι οι βελόνες είναι μιας χρήσης, ή έστω πλήρως αποστειρωμένες.

Η ακριβής σύνθεση των χρωστικών ουσιών που χρησιμοποιούνται είναι επίσης άγνωστη σε μεγάλο βαθμό. Τονίστηκε επίσης ότι είναι ανεπίτρεπτο να ανατίθεται στην επιτροπή ελέγχου καλλυντικών ο έλεγχος των ουσιών και τεχνικών για τατουάζ, ενώ το σωστό θα ήταν τον έλεγχο να τον κάνει η Επιτροπή Φαρμάκων.

Ο έλεγχος της σύνθεσης, ποιότητας και αποστείρωσης των ουσιών και εξοπλισμού πρέπει να αλλάξει διότι σε αυτές μπορεί να υπάρξουν στοιχεία που βλάπτουν την υγεία. Πρέπει επίσης τόσο οι βιομηχανίες χρωστικών όσο και οι τεχνίτες να αραιώνουν το μελάνι με αποσταγμένο νερό και όχι με νερό της βρύσης το οποίο μπορεί να είναι μολυσμένο με μικροοργανισμούς. Εξίσου σημαντικό είναι να θεσπιστούν αυστηροί κανονισμοί λειτουργίας των καταστημάτων που κάνουν τατουάζ.

Πόσο ασφαλές είναι το τατουάζ; Υπάρχει κίνδυνος να κολλήσω κάτι; 

Αν κάνω τατουάζ θα μπορώ να κάνω μαγνητική τομογραφία

Επειδή ορισμένα μελάνια περιέχουν υψηλά επίπεδα του οξειδίου του σιδήρου, υπάρχει το ενδεχόμενο για εμφάνιση μικρών εγκαυμάτων στα σημεία του τατουάζ που προκαλούνται από το μαγνητικό πεδίο κατά τη διάρκεια μιας μαγνητικής τομογραφίας (MRI).

 Ο χρόνος επούλωσης του τατουάζ μπορεί να ποικίλει ανάλογα:

Ο λοβός του αυτιού: έξι εβδομάδες

Το πάνω μέρος του αυτιού: τουλάχιστον τρεις έως τέσσερις μήνες

Ο αφαλός (ομφαλός): έως ένα έτος

Η μύτη: δύο με τρεις μήνες

Αν δεν έχει περάσει ο απαιτούμενος χρόνος, θα πρέπει να αποφεύγετε το κολύμπι σε:

πισίνες,  λίμνες, ποτάμια, ακόμη και στη θάλασσα

Θα πρέπει επίσης να χρησιμοποιείτε για το μπάνιο σας, χλιαρό και οχι ζεστό νερό.

Πότε ΔΕΝ μπορώ να κάνω τατουάζ;

Αν έχετε ιστορικό επιληψίας ή προβλήματα πηκτικότητας του αίματος.

Αν είστε διαβητικός. Αν πάσχετε απο συγγενή καρδιοπάθεια.

Αν είστε χρήστης ή υπό την επήρεια ουσιών (αλκοόλ,ναρκωτικών).

Αν είστε κάτω απο 18χρονών.

Τι πρέπει να γνωρίζετε γενικά για την καλύτερη “διαχείριση” του τατουάζ σας!

Θα πρέπει να κρατήσετε το τρύπημα στεγνό για τρεις ημέρες μετά τη διαδικασία.

Δεν πρέπει να εκτεθείτε στον ήλιο για τουλάχιστον 25 ημέρες.

Η ηλιοθεραπεία καθώς και το τεχνητό μαύρισμα, θα ξεθωριάσει τα χρώματα. Γι αυτό εφαρμόζετε στην περιοχή αρκετή ποσότητα αντιηλιακού και επαναλαμβάνετε κάθε 2 ώρες. ( Φυσικά αφού το tattoo σας έχει επουλωθεί).

Το γεγονός ότι η αρχαία τέχνη της δερματοστιξίας -που έχει τις ρίζες της στην Ασία και την Αφρική- κερδίζει ολοένα περισσότερο την νεολαία έχει ως συνέπεια χιλιάδες άνδρες και γυναίκες να θεωρούν το τατουάζ σχεδόν απαραίτητο «αξεσουάρ» στο σώμα τους.

Ωστόσο, πόσοι από τους νέους ή τους μεγαλύτερους σε ηλικία, που σκέφτονται αυτές τις ημέρες να «χτυπήσουν» το πρώτο ή ακόμα ένα τατουάζ, γνωρίζουν τις επιπτώσεις-κινδύνους, αλλά και τα θετικά που κρύβει η τέχνη της δερματοστιξίας;

Σε σχετική έρευνα του καθηγητή Δερματολογίας και διευθυντή της Δερματολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Ιωάννη Μπασούκα και της ειδικευόμενης Δερματολογίας και υποψήφιας διδάκτορος Κωνσταντίνας Μαυρίδου περιλαμβάνονται όλες οι χρήσιμες πληροφορίες για τα τατουάζ που μπορεί χιλιάδες να έχουν «ζωγραφίσει» στο σώμα τους, λίγοι όμως γνωρίζουν τις ευεργετικές αλλά και τις αρνητικές συνέπειές τους.

Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα, που έχει τίτλο «Τατουάζ: Από το κοινωνικό περιθώριο στη γονιδιακή ιατρική», βαφές ( λαδομπογιές ) οι οποίες σήμερα χρησιμοποιούνται στην αυτοκινητοβιομηχανία εφαρμόζονται ευρέως και στη δερματοστιξία, λόγω της σταθερότητάς τους και των λαμπερών χρωμάτων τους.

Ωστόσο, το γεγονός ότι οι χρωστικές τού τατουάζ συχνά δεν υπόκεινται σε έλεγχο και έγκριση από κεντρικές ελεγκτικές υπηρεσίες, όπως ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων της Αμερικής (FDA) ή ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (EMA), έχει ως αποτέλεσμα ακόμα και να παραβλέπονται ιατρικά δεδομένα κατά τη διαδικασία αδειοδότησης των εισαγόμενων βαφών.

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τις λοιμώξεις που προκαλούνται από το τατουάζ, εξαιτίας της ανεπαρκούς (σε ορισμένες περιπτώσεις) αποστείρωσης των εργαλείων και των μηχανημάτων ή της πλημμελούς απολύμανσης της περιοχής του δέρματος όπου θα γίνει το τατουάζ. Γι' αυτό, άλλωστε, στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν πολλά περιστατικά μόλυνσης από μικρόβια, όπως σταφυλόκοκκος, ηπατίτιδες, AIDS, ακόμα και λέπρα!

Εκτός όμως από τις λοιμώξεις, συχνές είναι και οι αλλεργικές αντιδράσεις που προκαλούν οι βαφές του τατουάζ, λόγω των αλλεργιογόνων που περιέχουν, όπως θειούχο κάδμιο, οξείδιο του σιδήρου, αλουμίνιο του κοβαλτίου, μαγγάνιο, χρώμιο, τιτάνιο και άλλα, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν δερματίτιδες, κνίδωση (φαγούρα) και φωτοδερματίτιδα.

Επιπλέον, σύμφωνα με την έρευνα, οι χρωστικές τού τατουάζ είναι ικανές να προκαλέσουν και... τοξικά προβλήματα, και μακροπρόθεσμα ακόμα και καρκίνο (όγκοι του δέρματος, κακόηθες μελάνωμα ή βασικοκυτταρικό καρκίνωμα). Σημειώνεται, πάντως, ότι ο ακριβής ρόλος του τατουάζ στην παθογένεια του νεοπλάσματος χρήζει περαιτέρω διερεύνησης, όπως διαπιστώνουν οι ερευνητές.

Οι ειδικοί κρούουν το «καμπανάκι» σε όσους έχουν τατουάζ στο σώμα τους και είναι ανάγκη να υποβληθούν σε μαγνητική τομογραφία.

«Να το αναφέρετε οπωσδήποτε στον γιατρό σας» επισημαίνουν ο κ. Μπασούκας και η κυρία Μαυρίδου, καθώς, σύμφωνα με την έρευνά τους, πολλές χρωστικές περιέχουν μεταλλικά στοιχεία με αποτέλεσμα το μαγνητικό πεδίο που εφαρμόζεται κατά τη μαγνητική (MRI) να έλκει το σιδηρομαγνητικό στοιχείο (όπως το οξείδιο του σιδήρου). 

«Σβήσιμο» με τις μικρότερες δυνατές βλάβες

Παράλληλα με το αυξημένο ποσοστό νέων ανθρώπων οι οποίοι κάνουν τατουάζ, υπάρχει και το ποσοστό εκείνων που επιθυμούν να... εξαφανίσουν τα σχέδια που κοσμούν το κορμί τους ή ακόμα και το πρόσωπό τους.

Μάλιστα, όπως επισημαίνεται στην έρευνα, υπολογίζεται ότι σχεδόν τρεις στους 10 (περίπου το 28%) μετανιώνουν για τα τατουάζ που έκαναν και μέσα σε λίγους μήνες ή ύστερα από κάποια χρόνια τα αφαιρούν!

Σημειώνεται ότι το τατουάζ θέλει κατά μέσον όρο 14 χρόνια για να σβήσει και οι κυριότεροι λόγοι, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι ο κοινωνικός στιγματισμός, οι πιθανές ανεπιθύμητες δερματικές παρενέργειες, η ανέλιξη στην επαγγελματική σταδιοδρομία, η κοινωνική προβολή, αλλά και η ενδοοικογενειακή πίεση.

Παλαιότερα, η αφαίρεση του τατουάζ γινόταν μόνο χειρουργικά, με δερματο απόξεση, καυτηριασμό, τριβή με αλάτι και άλλες μεθόδους, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις προκαλούσαν ουλές, αιμορραγίες ή τα αποτελέσματά τους δεν ήταν τα επιθυμητά.

Σήμερα, η απομάκρυνση γίνεται με σύγχρονα συστήματα λέιζερ, με την αξιοποίηση της αρχής της επιλεκτικής φωτόλυσης, που εξασφαλίζει την αποτελεσματικότερη καταστροφή του τατουάζ με τις μικρότερες δυνατές βλάβες της επιδερμίδας.

πηγή

Η δύναμις τών Εξορκιστικών ευχών κατά τών πονηρών πνευμάτων...

Παρακάτω ο Μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ κ. Νεκτάριος αναφέρεται στήν δύναμη τών Εξορκιστικών ευχών πού εδώ στήν Ελλάδα έχουν σχεδόν απαγορευτεί από μερικούς Ιεράρχες καί δεν επιτρέπουν στούς ιερείς τών Μητροπόλεών τους να τούς διαβάζουν στόν ταλαίπωρο κόσμο...

Κι΄ αυτό διότι, ( άκουσον - άκουσον ), οί ευχές αυτές "τρομοκρατούν τόν κόσμο καί δέν προσδίδουν κύρος καί αίγλη σέ μιά πολιτισμένη Εκκλησία...".

Κατά τά άλλα, άσε τήν αρχαία Παράδοση πού έχει αυτές τίς ευχές νά λέει ότι θέλει, η Νέα παράδοση τώρα άλλα πιστεύει ! Καί εάν ένας πιστός έχει πρόβλημα τόν κατατάσσουμε στούς ψυχασθενείς καί τόν στέλνουμε στόν ψυχίατρο ( καί άσε τον δαίμονα εσωτερικά να δουλεύει...).

Ένας δεύτερος λόγος πού "απαγορεύτηκαν" αυτές οί ευχές είναι τό ότι πολλοί πιστοί με το παραμικρό ζητούσαν "διαβάσματα", αλλά καί τό ότι πολλοί ιερείς αποφεύγουν καί οί ίδιοι να διαβάσουν τίς ευχές αυτές φοβούμενοι μετά τίς δαιμονικές συνέπειες...

Κι΄ άς λέει ο ίδιος ο Χριστός ότι τούς έχει δοθεί δύναμη νά "πατάνε επί όφεων καί σκορπίων καί επί πάσα τήν δύναμη τού εχθρού ( διαβόλου )..."

 

" Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη, προς αίμα και σάρκα…" 

Ο Ναός του Αγίου Λουκά είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως και τhν είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.

Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει με ένα τρόπο περίεργο.

Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα...

Γονατίζει. Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.

Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. Mου δείχνει τον νεαρό και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.

«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει...

Του κάνω νόημα πως δεν θα σταματήσω. Δεν θέλω να του πω ότι γνωρίζω τι συμβαίνει. Δεν θέλω να τους τρομάξω.

Ο νεαρός είχε ασχοληθεί ενεργά με πρακτικές της Νέας Εποχής. Με επικλήσεις πνευμάτων και τέτοια σχετικά. Είχε φθάσει σε επίπεδο να συνδιαλέγεται με τα πνεύματα που επικαλείτο.

Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησε πως η επαφή του με αυτά τα πνεύματα του δημιουργούσε σαβαρά πνευματικά και σωματικά προβλήματα. Ένιωθε μέσα στο σώμα του μια σκοτεινή δύναμη να τον κυριεύει και να τον συνθλίβει.

Προσπάθησε να βρει θεραπεία σε φημισμένους ψυχοθεραπευτές. Στη συνέχεια πλησίασε ένα φημισμένο Προτεστάντη Πάστορα. Εκείνος του έκανε κάποιους εξορκισμούς. Η κατάσταση δεν βελτιωνόταν. Και τότε ο Πάστορας του είπε:

«Εγώ αυτό μπορώ να σου κάνω. Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους».

Δεν είχε ξανακούσει για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ρώτησε για πληροφορίες και μια Κυριακή ήρθε στον ναό του Αγίου Λουκά και παρακολούθησε την Λειτουργία. Για πρώτη φορά ένιωσε κάτι διαφορετικό να συμβαίνει μέσα του. Ένα αίσθημα πρωτόγνωρο.

Με πλησίασε. Μου διηγήθηκε την ιστορία του. Και από εκείνη την ημέρα όχι μόνο εντάχθηκε στο πολύμηνο πρόγραμμα κατηχήσεως αλλά ερχόταν ανελλειπώς σε όλες τις ακολουθίες οι οποίες ετελούντο στο Ναό.

Σήμερα ήρθε η ευλογημένη στιγμή γι᾽ αυτόν νά δεχθεί το άγιο βάπτισμα. Και τώρα, την ιερή ώρα των εξορκιστικών προσευχών, αυτός δίνει τον δικό του αγώνα. Κυριολεκτικά παλεύει.

Οι ευχές τελειώνουν. Ήρθε η ώρα της αποτάξεως του Σατανά.

«Ἀποτάσσῃ τῷ Σατανᾷ;», ρωτώ.

Οι κατηχούμενοι με την σειρά τους απαντούν. Ο νεαρός, ακόμα γονατιστός, απαντά με σβηστή και τρεμάμενη φωνή: «Ἀποτάσσομαι».

Προχωρώ στις ερωτήσεις της Συντάξεως με το Χριστό. Το ίδιο σκηνικό. Αλλά τώρα, την ώρα που απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεως, ο νεαρός σηκώνεται δειλά δειλά. Σταμάτησε να βήχει και να μουγκρίζει. Το πρόσωπό του όμως παραμένει κάτωχρο.

Ἡ Ἀκολουθία της Βαπτίσεως συνεχίσθηκε χωρίς άλλα απρόοπτα. Στο τέλος οι τρείς νεοφώτιστοι κοινώνησαν για πρώτη φορά το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου. Οι πιστοί σπεύδουν με χαρά να τους ευχηθούν. Ο νεαρός παραμένει σιωπηλός, κάτωχρος αλλά ήρεμος.

Την επομένη, ο νεοφώτιστος πλέον νεαρός άνδρας ήρθε να με επισκεφθεί στο Γραφείο.

«Θέλω να σας μιλήσω για εχθές», μου λέγει.

«Ευχαρίστως», του απαντώ. «Σε ακούω».

Μου διηγείται τι του συνέβη την ώρα της κατηχήσεως.

Άκουγε μέσα του δεκάδες φωνές να ουρλιάζουν. Ένιωσε κάποιες σκοτεινές παρουσίες να παλεύουν. Ένιωσε να πνίγεται. Την ώρα της Σύνταξης έβλεπε τα σκοτεινά πνεύματα να φεύγουν σαν καπνός μέσα από το σώμα του.

Οι φωνές και η αίσθηση του πνιγμού σταμάτησαν. Ηρέμησε.

Το βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί μια σκοτεινή παρουσία μπήκε στο δωμάτιό του. Το σκοτεινό πνεύμα τον ρώτησε: «Γιατί μας έδιωξες; Γιατί;»

Τον παρακολουθούσα χωρίς να μιλώ. Συνέχισε την διήγηση.

«Έκαμα το σταυρό μου και το σκοτεινό πνεύμα εξαφανίσθηκε. Πάτερ, αλήθεια σας λέγω. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωσα φόβο. Μάλλον το αντίθετο. Ήταν η πρώτη φορά που ἐνιωσα πως το σκοτεινό πνεύμα είχε κυριευθεί από φόβο.»

Δεν μίλησα. Τον σταύρωσα. Τον αγκάλιασα και δακρυσμένος ψέλλισα: «Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ πάντας ἀνθρώπους θέλων σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ

1.«Ειρήνευσον εν σεαυτώ και ειρηνεύσει σοι ο ουρανός και η γη» Αββάς Ισαάκ 

Η σχέση των ανθρώπων προς τα ζώα θα πρέπει ίσως να παρουσιασθεί κάτω από το πρίσμα της δημιουργίας του κόσμου. Διαβάζουμε σχετικά στη Γένεση: «και εποίησεν ο Θεός τα θηρία της γης κατά γένος, και τα κτήνη κατά γένος αυτών και πάντα τα ερπετά της γης κατά γένος αυτών, και είδεν ο Θεός ότι καλόν»1. 
Μετά την δημιουργία του ανθρώπου, του δίδεται η εξουσία πάνω στα ζώα: «και άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων και πάσης της γης και πάντων των ερπετών επί της γης»2. Η εξουσία αυτή των ζώων επιτείνεται με την επακόλουθη ονοματοθεσία, όταν ο Θεός φέρνει όλα τα ζώα μπροστά του για να τους δώσει το όνομά τους: «ιδείν τι καλέσει αυτά»3. Έτσι ο άνθρωπος εξουσιάζει τα ζώα, όπως και όλη την κτίση,, ως δημιούργημα «κατ' εικόνα Θεού». Τα ζώα έβλεπαν τον άνθρωπο ως κορωνίδα όλης της δημιουργίας γι' αυτό όχι μόνο υποτάσσονται σ' αυτόν, αλλά ζούσαν και αρμονικά μεταξύ τους. 
Η πτώση των πρωτοπλάστων δεν είχε μόνο μια ριζική αλλαγή στη σχέση ανθρώπου - Θεού, αλλά και ανθρώπου και δημιουργίας. Έχοντας αμαυρώσει το κατ' εικόνα, και στερημένος τη θεία χάρη, ο άνθρωπος τώρα αντιμετωπίζεται εχθρικά από τα άλογα ζώα: «τα θηρία και πάντα τα ζώα της γης γυμνωθέντα τούτον της πρώτης θεασάμενα δόξης καταφρονήσαντα αυτού, ετραχύνθησαν άπαντα ευθύς κατ' αυτού»4. Αποτέλεσμα, άλλα να τα φοβάται και άλλα ζώα να τον φοβούνται. 
Μετά από την πτώση όλη η κτίση αναμένει, όπως και ο άνθρωπος, την απελευθέρωσή της από τα δεσμά της αμαρτίας: «οίδαμεν γάρ ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν»5, υποφέρει όλη η δημιουργία - άρα και τα ζώα - μετά του πάσχοντος ανθρώπου. 
Στη Γένεση, επίσης, βλέπουμε την απόφαση του Θεού να καταστρέψει τους ανθρώπους «διά το είναι αυτούς σάρκας», αλλά όπως φείδεται του δικαίου Νώε και της οικογενείας του, έτσι μεριμνά και για τα ζώα: «συ γάρ και των εν τη Κιβωτώ ζώων εμνήσθης»6. 
Στο Δευτερονόμιο υπογραμμίζεται ότι μία από τις κύριες αιτίες για την τήρηση της αργίας του Σαββάτου είναι και η ανάγκη αναπαύσεως των ζώων7. Στον προοιμιακό ψαλμό (103) γίνεται λόγος για τη μέριμνα υπέρ των ζώων, «προσδέξονται όναγροι εις δίψαν αυτών», όπως και στον Ιωήλ, «και τα κτήνη του πεδίου ανέβλεψε προς σε ότι εξηράνθησαν αφέσεις υδάτων». Ενώ κατά τη Δευτέρα του Χριστού παρουσία: «διαθήσομαι αυτοίς διαθήκην εν τη ημέρα εκείνη μετά των θηρίων του αγρού και των πετεινών του ουρανού και των ερπετών της γης...»8. 
Σε αρκετές περιπτώσεις της Π. Δ. βλέπουμε και πάλι την προπτωτική σχέση ανθρώπου - ζώων, στον Προφήτη Ηλία δίνεται ρητά η υπόσχεση ότι θα του παρέχεται μέριμνα για την τροφή του, «εντελούμαι τοις κόραξιν τρέφειν σε εκεί»9. Βλέπουμε τον κόρακα, ένα κατ' εξοχήν μισότεκνο πουλί - που δεν μεριμνάει ούτε για τα ίδια του τα νεογνά - να μεταφέρει κρέας και ψωμί στον προφήτη. 
Ο Ιωνάς παραμένει στην κοιλιά του κήτους επί τρεις ημέρες (σημείον Ιωνά') προτυπώνοντας την τριήμερον ταφή και ανάστασιν του Κυρίου. Αργότερα, στη Βαβυλώνεια αιχμαλωσία ο Δανιήλ μένει αβλαβής μέσα στο λάκκο των λεόντων: «οι δε ενέβαλον αυτόν εις τον λάκκον των λεόντων και ήν εκεί ημέρας έξ»10, για το οποίο ο Απόστολος Παύλος θα πει αργότερα : «έφραξαν στόματα λεόντων...»

2. Εποχή του Χριστού.

Ο Κύριος μας ερχόμενος στον κόσμο δέχεται τη στοργή των αλόγων ζώων: «και εσπαργάνωσεν αυτόν, και ανέκλινεν αυτόν εν φάτνη»11. 
Αργότερα, όταν ο Χριστός ετοιμάζεται για να κηρύξει στον κόσμο με την επί σαράντα ημέρες νηστεία, βλέπουμε να ζει ανάμεσα στα θηρία της ερήμου: «και ήν εκεί εν τη ερήμω ημέρας τεσσαράκοντα...και ήν μετά των θηρίων, και οι άγγελοι διηκόνουν αυτόν»12. Στο θαύμα της θεραπείας του δαιμονιζομένου ο Χριστός προστάζει τα δαιμόνια και πηγαίνουν στους χοίρους, που πέφτουν στη λίμνη, σε ζώα ακάθαρτα, Αυτό είναι μία ένδειξη ότι τα ζώα προσβάλλονται από τους δαίμονες. 
Η υπόσχεση του Ιησού προς τους μαθητάς είναι ότι θα τους διαφυλάξει από τους κινδύνους, θα τους δώσει εξουσίαν «πατείν επάνω όφεων και σκορπίων...και όφεις αρούσιν»13.


3. Πρώτοι Χριστιανικοί χρόνοι.
Μετά το ναυάγιο του Αποστόλου Παύλου στη Μελίτη, όταν οι βάρβαροι είδαν να δαγκώνεται από την οχιά αναφώνησαν: «πάντως φονεύς εστιν ο άνθρωπος ούτος...η δίκη ζην ουκ είασεν»14. 
Όταν όμως είδαν να μένει αβλαβής, «μεταβαλλόμενοι έλεγον Θεόν αυτόν είναι». Εδώ βλέπουμε να εφαρμόζεται η υπόσχεση «και όφεις αρούσιν» και δεύτερον ότι το θαύμα συντελεί στη μεταστροφή των Μελιτηνών. 
Είναι άπειρες οι περιπτώσεις των μαρτύρων που ρίχνονται ως βορά των αγρίων θηρίων και όχι μόνο δεν βλάπτονται από αυτά, αλλά και με την στάση τους δείχνουν (σκύψιμο της κεφαλής, γλύψιμο πληγών) να υποτάσσονται στους μάρτυρες δείχνοντας μ' αυτό ότι ο Θεός «και θήρας αυτοίς υπείκειν παρασκευάζει, διατηρούσι το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν άσπιλον»15. Από τα θαύματα αυτά αξίζει να σταχυολογήσουμε μερικές ενδεικτικές περιπτώσεις από τα συναξάρια των αγίων. 
Οι άγιοι Τρόφιμος και Δορυμέδων δίδονται ως τροφή σε άγρια αρκούδα και, επειδή μένουν αβλαβείς, σε λεοπάρδαλη και μετά σε λιοντάρι. Επειδή και το λιοντάρι δεν τους πείραξε, παρακινημένο από τον θηριοδαμαστή να τους επιτεθεί, όρμησε κατ' εκείνου και τον κατεσπάραξε16. 
Στην περίπτωση της αγίας Γολινδούχ όχι μόνο μένει αβλαβής η μάρτυς από το δράκοντα, μέσα στο λάκκο, αλλά το θηρίο ημέρεψε και αναπαυόταν επάνω της. Παρόμοια ο άγιος Ιωάννης ο εν φρέατι φυλάχθηκε μέσα σε ξεροπήγαδο με σκορπιούς και φίδια 17. 
Ο άγιος Αλέξανδρος επίσκοπος Ιεροσολύμων καταδικάστηκε να σπαραχθεί από τα θηρία, μετά όμως από την προσευχή του άλλα τον προσκυνούσαν σκύβοντας την κεφαλή τους και άλλα του έγλυφαν τις πληγές. 
Εντυπωσιακή είναι η περίπτωση του αγίου Υπατίου που σκότωσε με θεαματικό τρόπο τεράστιο φίδι που είχε μπει στα ανάκτορα του αυτοκράτορα Κώνστας: έβαλε το ραβδί του στο στόμα του θηρίου και αυτό τον ακολούθησε στην αγορά όπου το έκαψε σε μεγάλη φωτιά 18.

4. Τα ζώα υπηρετούν τους αγίους.
Πέρα από τις περιπτώσεις διαφύλαξης των μαρτύρων αβλαβών από τα θηρία - που αναφέρθηκαν παραπάνω - τα συναξάρια μας διηγούνται πολλές περιπτώσεις όπου τα ζώα υπηρετούν τους αγίους ποικιλοτρόπως. 
Ο άγιος Κόπριος σαν νήπιο τρεφόταν από μια κατσίκα η οποία βόσκουσα με άλλες, όταν ερχόταν καιρός να βυζάνει το παιδίον κατέβαινεν από το βουνό και αφού εβύζαινεν το παιδίον εγύριζε εις την συνήθη βοσκήν'. Ο ίδιος άγιος ανεβαίνοντας στο βουνό με όνο φορτωμένο που τον επλήγωσε μία αρκούδα «έπιασεν την άρκτον και της εφόρτωσε τα ξύλα ειπών θα κάνεις την υπηρεσίαν του όνου όν επλήγωσες έως ου υγιαίνει εκείνος'...»19. 


Στην περίπτωση του Αγίου Μακαρίου του Ρωμαίου τα λιοντάρια έγιναν αιτία να συναισθανθή την αμαρτωλότητά του: ερχόταν καθημερινά στο κελλί του δύο λιοντάρια και τον κρατούσαν συντροφιά. Μια βραδιά πειράχθηκε από σαρκικό λογισμό και το θεώρησε μεγάλη αμαρτία, γιατί τα λιοντάρια δεν έρχονταν κοντά του για δέκα μέρες 20. 

Πολύ γνωστή μας είναι, επίσης με λιοντάρι η περίπτωση του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, όπου το θηρίο ηναγκάζετο υδροφορείν' ενώ σε πολλές παραστάσεις σέρνει τον όνο από τον κηρό (καπίστρι) και τον πηγαίνει ως κυνηγέσιον' στον άγιο, που άδικα το κατηγόρησε ότι τον είχε κατασπαράξει. 
Η φροντίδα όμως των θηρίων δε σταματάει στο να υπηρετούν έναν άγιο, αλλά προχωράει και στη μέριμνα για τα λείψανά τους, όπως φαίνεται στην περίπτωση τωνΑγίων Φιλήμονος και Απολλωνίου: τα λείψανά τους τοποθετήθηκαν σε σάκκους και πετάχθηκαν στη θάλασσα, όπου ένα μεγάλο δελφίνι πήρε' τους σάκκους στην πλάτη του και τους έφερε στην παραλία της Αλεξάνδρειας21. 
Στο βίο του Αγίου Μαρτίνου επισκόπου Λουγδούνου υπάρχει η εξής χαριτωμένη ιστορία που δείχνει την αγάπη των ζώων για τους αγίους: στην περιοχή της Νιτρίας ένας ασκητής ζούσε με άγρια βότανα, αλλά δεν ήξερε να διαλέγει τα καλά από τα δηλητηριώδη με αποτέλεσμα να τυραννιέται από σπασμούς. Έτσι δεν έτρωγε επί επτά ημέρες και ήταν ετοιμοθάνατος. Τότε πλησίασε ένας ίβηξ (είδος ζαρκαδιού) και εκείνος του έρριξε ένα δεμάτι χόρτα. Το αγρίμι πιάνοντας πέρα με το στόμα του τα δηλητηριώδη, διάλεγε τα αβλαβή. Έτσι, παίρνοντας παράδειγμα τι έπρεπε να τρώει, ο ασκητής γλύτωσε από τον θάνατο22

5. Οι άγιοι θεραπεύουν η διώχνουν τα ζώα.
Όπως αναφέρει ο Ισαάκ ο Σύρος: «καρδία ελεήμων είναι καύσις υπέρ πάσης της κτίσεως... και των ορνέων και των ζώων...δια τούτο και υπέρ των αλόγων...εύχεται και πάσαν ώραν μετά δακρύων»23. 
Για το λόγο αυτό, πλημμυρισμένοι από αγάπη για το Θεό και τον άνθρωπο, οι άγιοι έχουν αποθέματα αγάπης ώστε να προσεύχονται και υπέρ των ζώων και μάλιστα να τα θεραπεύουν, είτε αυτά πάσχουν και τα συμπαθούν, είτε διότι είναι χρήσιμα στους ανθρώπους, ενώ διώχνουν τα επιζήμια που βλάπτουν τους ανθρώπους. 


Στον Άγιο Μάρκο τον ασκητή ήρθε μία ύαινα και έφερε τον τυφλό σκύμνο της και έδειχνε σαν να παρακαλούσε τον άγιο για θεραπεία. Ο άγιος αφού προσευχήθηκε, έφτυσε στα μάτια του σκύμνου που θεραπεύθηκε. Μετά από λίγες ημέρες η ύαινα του έφερε δώρο το δέρμα μεγάλου κριού. Ο ασκητής το πήρε, αφού έδωσε στην ύαινα να καταλάβει ότι δεν πρέπει να βλάπτει τα πρόβατα των φτωχών24. 
Πολλές φορές η θεραπεία του πάσχοντος ζώου δεν είναι από μία παθολογική η οργανική νόσο, αλλά το ζώο μπορεί να τυραννιέται από τους δαίμονες, όπως βλέπουμε στο συναξάρι του Αγίου Μαρτίνου Τουρώνης: «συνάντησε μια αγελάδα που τυραννιόταν από τον δαίμονα και τρυπούσε τους ανθρώπους με τα κέρατά της. Όταν πλησίασε ο άγιος, σήκωσε το χέρι του και διέταξε το ζώο να σταματήσει. Βλέπει το δαίμονα να κάθεται πάνω στην πλάτη του ζώου. Φύγε μιαρέ από το ζώο και πάψε να τυραννάς το αθώο κτήνος'. Όταν ελευθερώθηκε, η αγελάδα έπεσε στα γόνατα του αγίου. Έπειτα τη διατάσσει να πάει στο κοπάδι της πιο ήσυχη και από το πρόβατο»25. 
Μία από τις συνήθεις μάστιγες των φυτών και των δέντρων είναι και οι ακρίδες. Τότε η Εκκλησία μας διαβάζει ευχές του Αγίου Τρύφωνα που είχε κάνει σχετικό θαύμα με τις ακρίδες. Παρόμοια περίπτωση με επιβλαβή ζώα είναι και η ακόλουθη: κάποτε πήγε στη Θάσο ο μοναχός Ιωαννίκιος. Το νησί υπέφερε από δηλητηριώδη φίδια που προκαλούσαν θανάτους. Οι Θάσιοι παρακάλεσαν τον ασκητή να τους σώσει από τη μάστιγα αυτή. Εκείνος προσευχήθηκε και αμέσως τα φίδια άρχισαν να βγαίνουν από τις φωλιές τους και να πηγαίνουν στη θάλασσα όπου και πνίγηκαν 26.

6. Τα ζώα ευγνωμονούν τους αγίους και μεταμελούνται.
Τα ευεργετούμενα από ένα άγιο ζώα - μέσα στα πλαίσια επικοινωνίας που αναπτύσσεται - εκφράζουν με διαφόρους τρόπους τον ευεργέτη, ώστε ο βιογράφος του αγίου Μαρτίνου να γράφει: «...γι' αυτό αναστενάζουμε, που τα θηρία αισθάνονται τη μεγαλωσύνη και οι άνθρωποι δεν την ευλαβούνται». 
Το λιοντάρι που ευεργετήθηκε από τον Αγιο Γεράσιμο τάχθηκε να τον υπηρετεί εις το «υδροφορείν». Από το βίο του Αγίου Μαρτίνου, και πάλι, έχουμε την εξής διήγηση: «ένας ερημίτης δέχθηκε επίσκεψη λύκαινας που τη φίλευε ό,τι είχε. Κάποτε που απουσίαζε, η λύκαινα μπήκε μέσα και έφαγε ένα ψωμί. Τις επόμενες ημέρες το θηρίο δεν ήρθε. αυτό στενοχώρησε τον ασκητή και το έκανε θέμα προσευχής. Την έβδομη ημέρα ήρθε και κάθησε μακριά κατά τρόπο που διέκρινες την αιδημοσύνη', με χαμηλωμένα τα μάτια στη γη από βαθιά ντροπή, ζητώντας προφανώς συγνώμη...Ο ερημίτης τη χάιδεψε δίνοντας χάρη...Έτσι, όπως σημειώνει ο βιογράφος, η λύκαινα παρέχει υπηρεσία (συντροφιά), συναισθάνεται την ανομία της κλοπής, ανακαλείται, έχει αίσθηση της συγνώμης που της χαρίζεται...»27. 
Κάπως ανάλογο είναι και το παράδειγμα του ασκητού Μάρκου με την ύαινα που ανταπέδωσε την ευεργεσία για τη θεραπεία των σκύμνων της, προσφέροντάς του ως δώρο την προβιά.


7. Θρήνος του ζώου για το θάνατο του αγίου.
Το λιοντάρι που υπηρετούσε τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη στη συνηθισμένη του επίσκεψη να προσκυνήσει τον Γέροντα πληροφορήθηκε από τον υπηρετούντα μοναχό την τελευτή του και όταν το οδήγησαν εκεί «μεγάλα βρυχήσας εξέπνευσε». 
Ένα άλλο λιοντάρι βοήθησε τον γέροντα Ζωσιμά να θάψει το λείψανο της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας: «Ευθύς δε άμα τω ρήματι τοις προσθίοις ποσίν όρυγμα ο λέων, όσον ήρκει, εποίησε το σώμα θαπτόμενον».


8. Τα ζώα μιλάνε για το Θεό.
Ανάμεσα στα άλλα θαυμαστά σημεία που βρίσκουμε στα συναξάρια, όντως εντυπωσιακά, είναι και αυτά στα οποία εμφανίζονται τα ζώα να μιλάνε για το Θεό η για τον άγιο. 
Τον Άγιο Αρτέμονα Λαοδικείας τον ακολουθούσαν δύο ελάφια και έξη όνοι. Όταν τον έπιασαν είπε στα ζώα να το αναγγείλουν στον επίσκοπο Σισίνιο. αυτός απόρησε όταν μία ελαφίνα μίλησε για τη σύλληψη του Αρτέμονα. Την ώρα που τον είχαν στο μαρτύριο της σχάρας του έγλυφε τα εγκαύματα και είπε στο δήμιο. «ήξευρε ασεβέστατε ότι δύο όρνεα θα σε αρπάξουνε και θα σε βάλουν στο λέβητα», όπως και έγινε 28. Επίσης, στο μαρτύριο του αγίου Ευτυχίου μιλούσαν τα θηρία. 
Ανάλογη είναι και η περίπτωση των άγριων ημιόνων που έσυραν τη σορό του Αγίου μάρτυρος Ζωτικού του ορφανοτρόφου στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο: «Καίπερ βία μαστιζόμεναι υπό των δημίων, ανθρωπίνη βοή εις επήκοον πάντων, του βασιλέως την ωμότητα και αλογίαν εθριάμβευον τυφλόν αυτόν και αναίσθητον αποκαλούντα»29. 
Το εξαιρετικό αυτό φαινόμενο των ομιλούντων ζώων δεν είναι ξένο στην Π.Δ., όπου έχουμε τη συνομιλία της Εύας με το φίδι και του όνου του Βαλαάμ. Τόσο για τις δύο αυτές περιπτώσεις της Π.Δ., και κατά συνέπεια και για αυτές της Κ. Δ., δίνονται διάφορες ερμηνείες. Κατά άλλους δίνεται η ερμηνεία που κάνει αποδεκτή την Ιουδαϊκή παράδοση ότι όλα τα ζώα είχαν το χάρισμα της ομιλίας στον παράδεισο μέχρις ότου διώχθηκαν από εκεί οι πρωτόπλαστοι. 
Άλλοι, απορρίπτοντας την ιστορικότητα της Βίβλου, θεωρούν τη διήγηση αυτή ως μύθο. Ισχυρότερη ερμηνεία είναι του ιερού Χρυσοστόμου στην ΙΣΤ' ομιλία στη Γένεση, όπου ερμηνεύει τη συνομιλία Εύας και φιδιού και η οποία, προφανώς ισχύει και για όλες τις υπόλοιπες παρόμοιες ιστορίες της Π.Δ. και Κ.Δ.: «Αλλ' ίσως ενταύθα διαπορήσειεν αν τις, και μαθείν ζητήσειεν, ει και το θηρίο του λόγου μετείχεν. Ου τούτο, μη γένοιτο, αλλ' αεί ακολουθούντας τη Γραφή τούτο λογίζεσθαι χρή, ότι τα μεν ρήματα ην του διαβόλου...τω δε θηρίω τούτω ώσπερ επιτηδείω οργάνω εχρήσατο...»30. 
Κατά την ερμηνεία αυτή του ιερού Χρυσοστόμου δεν είναι αυτό το ίδιο το ζώο, αλλά ο ίδιος ο Θεός που μας μεταδίδει ένα μήνυμα ή ο διάβολος, όπως με την Εύα και το φίδι.

9. Σύγχρονοι άγιοι και Γέροντες.

Επειδή οι βίοι των παλαιών αγίων φαίνονται κάπως απομακρυσμένοι από το σύγχρονο κόσμο θα ήταν, ίσως, παράλειψη να μην αναφέρουμε πιο κοντινούς μας αγίους και Γέροντες των ημερών μας.
α. Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: στο βίο του αγίου αναφέρεται ότι τον υπηρετούσε μία αρκούδα η οποία είχε ως «διακόνημα» να «σερβίρει» τους επισκέπτες του Αγίου: καμμιά φορά έστελνε την αρκούδα για «θέλημα». 
«Αντί να φοβίζεις τους ανθρώπους, Μίσα, πήγαινε καλλίτερα και να μου φέρεις τίποτε καλό...Η αρκούδα γύριζε πίσω κρατώντας στα μπροστινά της πόδια μια κηρήθρα μέλι»31.
β. Στο συναξάρι του γέροντος Χατζηγεώργη λέγεται ότι ο γέροντας σταύρωσε τον αγριόχοιρο που του χαλούσε τον κήπο και εκείνος έμεινε ακίνητος. Μετά τον έπιασε από το αυτί και τον έκλεισε «κανόνα» στο σταύλο. Μετά τρείς ώρες τον άφησε λέγοντας του να μην ξαναπατήσει γιατί θα έχει διπλό κανόνα. Έτσι και έγινε32.
γ. Ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης ποτέ δεν ανέβηκε στα ζώα γιατί δεν ήθελε να τα κουράζει.


δ. Στο βίο του γέροντος Παϊσίου βλέπουμε ότι τον πλησίαζαν και έπαιρναν τροφή τα άγρια πουλιά. Όταν κάποιος διανοούμενος του δήλωσε ότι πιστεύει σε μια δύναμη, αλλά όχι στο Χριστό, η απάντηση ήταν: «Εσύ είσαι πιο κουτός και από τη σαύρα». Για μεγάλη έκπληξη του ερωτήσαντος, ο γέροντας ρώτησε μια σαύρα αν υπάρχει ο Χριστός και η σαύρα κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. 
Μια άλλη χαρακτηριστική περίπτωση με το γέροντα Παΐσιο, που μας θυμίζει τον Προφήτη Ηλία, είναι η εξής: «Την Κυριακή του τυφλού ήταν άρρωστος, εξαντλημένος και νηστικός, βγαίνει στην αυλή λίγο στενοχωρημένος γιατί δεν είχε τι να φάει. Κοιτάζει προς τη θάλασσα και είδε να υψώνεται στον ουρανό ένα μεγάλο πουλί, σα γεράκι η αετός, που κρατούσε στα νύχια του ένα μεγάλο ψάρι. Καθώς έφτασε πάνω στο κελί, άφησε το ψάρι κι' εκείνο έπεσε μπροστά στα πόδια του, ο γέροντας προσευχήθηκε, το μαγείρεψε και το έφαγε.»33.

10. Μία προπτωτική εικόνα.
Σαν αποκορύφωμα όλων αυτών των θαυμαστών περιπτώσεων της σχέσης αγίων και ζώων αξίζει, ίσως, να αναφέρουμε τη διήγηση από τη «Θηβαΐδα του Βορρά»: Κάποιος επισκέφθηκε τον Οσιο Παύλο της Ομπνόρας που ζούσε σε μια απρόσιτη περιοχή των Ρωσικών δασών. Όταν τον είδε αντίκρυσε το εξής θέαμα: «Ένα πλήθος από πουλιά περικύκλωνε τον όσιο. Τα μικρότερα μάλιστα ανέβαιναν στους ώμους του και το κεφάλι του και αυτός τα έτρεφε με τα χέρια. Κοντά του ήταν μια αρκούδα που περίμενε την τροφή της. Αλεπούδες, κουνέλια και άλλα ζώα περιφέρονταν χωρίς έχθρα μεταξύ τους. Ήταν μια θαυμαστή εικόνα του πρωτόπλαστου αθώου Αδάμ στον κήπο της Εδέμ»34.


11. Οι προστάτες των Ζώων: άγιοι Μόδεστος και Μάμας.
Η Εκκλησία μας, προς εκδήλωση αγάπης προς τα άλογα ζώα, πρόβαλε - λόγω των σχετικών τους θαυμάτων - τους αγίους Μόδεστο και Μάμα ως προστάτες τους. Στο μεγαλυνάριο του Αγίου Μοδέστου εξαίρεται αυτή ακριβώς η μέριμνα του αγίου για τα ζώα: 
«Θαύμασιν εκλάμπων πάσι τη γη, νόσων και κινδύνων διασώζεις πάσαν ψυχήν, και τας των θρεμμάτων (=ζώων) φθοροποιούς μολύνσεις ταχέως καταπαύεις τη επισκέψει σου»35. 
Εξάλλου, στο μαρτύριο του Αγίου Μάμαντα αναφέρεται ότι τον έριξαν στα θηρία, τα οποία όμως στάθηκαν κοντά του και κουνούσαν χαρούμενα την ουρά τους. Στην αγιογραφία ο άγιος παρουσιάζεται άλλοτε πάνω σε ένα λιοντάρι και άλλοτε να κρατάει προστατευτικά ένα μικρό ελαφάκι. 
Όπως φαίνεται και από άλλες περιπτώσεις, αλλά και από τον Άγιο Τρύφωνα - προστάτη των κήπων - βλέπουμε ότι γίνεται μία διάκριση ανάμεσα στα άγρια ζώα: οι άγιοι, ενώ αγαπούν τα ζώα γενικά, με την προσευχή τους διώχνουν η θανατώνουν τα επιζήμια, (πουλιά, φίδια, ακρίδες), όταν αυτά γίνονται αιτία να δεινοπαθεί και να υποφέρει ο άνθρωπος. Το κέντρο της αγάπης είναι ο Θεός, μετά ο άνθρωπος και μετά τα ζώα σε σχέση, όμως, με το αν ωφελούν η βλάπτουν τον άνθρωπο, που ωφελούμενος δοξάζει γι' αυτό τον Θεό.

12. Ευχές της Εκκλησίας υπέρ των ζώων.
Η Εκκλησία - με τις ευχές της για όλη τη δημιουργία - δεν ήταν δυνατόν να μην προσεύχεται και για τα ζώα - καθώς και για όλη τη κτίση. Αυτό συμπεραίνεται από τις διάφορες ευχές του Ευχολογίου: ευχή επί της μετάξης, εις νόσους βοών και εις ανομβρίαν.
Συγκεκριμένα βλέπουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την ευχή του Αγίου Μοδέστου: «...επάκουσον ταύτης της δεήσεως και απέλασον πάσαν θανατηφόρον ασθένειαν και βλάβην από των βοών (ίππων, όνων, ημιόνων, προβάτων, αιγών, μελισσών και λοιπών ζώων) των εις χρείαν όντων της ζωής των δούλων σου...οικτείρησον τα πάσχοντα ζώα...το πάθος αυτών και των οδυνών ελεεινώς εξαγγέλοντα...και αφθόνως οι δούλοι απολαύωσιν...πάσαν αυτάρκειαν έχοντες, περισσεύωσιν εις παν έργον αγαθόν και δοξάζωσί σε τον χορηγόν παντός αγαθού...»36.
Επίσης, στην ανάλογη ευχή του Αγίου Μάμαντα διαβάζουμε: «...φθόνος του διαβόλου επέπεσεν εις τα ποίμνια και βουκόλια και τελευτώσι κακώς...ίνα ιαθώσιν παντός κακού εις μνημόσυνον του μετά ταύτα χρόνου, εις δόξαν Θεού». Ανάλογα και στην ευχή της μετάξης , «ίνα επιβλέψεις επί τον σκώληκα...διαφύλαξον από πάσης φαρμακείας και επαοιδίας. Δος τοις εργαζομένοις αυτόν, ίνα μη μάτην κοπιώσιν, αλλά πλουσίως της ευλογίας ταύτης εμπλησθώσι αξίωσον». Στην ευχή των βοών δέεται η Εκκλησία να ευλογηθούν τα ζώα ως και ποίμνια του Αβραάμ και τελειώνοντας λέγει: «...ποίησον αυτά υγιή και εύρωστα...και περιφρούρησον αυτά, Κύριε, δι' αγίων σου αγγέλων». Τέλος, στην ανάλογη ευχή ανομβρίας, «...ίδε την στένωσιν των πετεινών, των κτηνών την βοήν...σπέρματα γης τελεσφόρησον εις διατροφήν ανθρώπων και ζώων...»37. 


Σχετικά με τις παραπάνω ευχές μπορούμε να κάνουμε τις εξής παρατηρήσεις: πρώτον, δέεται η Εκκλησία - μέσω των αγίων που συνέθεσαν και τις ευχές - για την καλή υγεία των ζώων και την αύξησιν των καρπών της γης, για να είναι αυτάρκης ο άνθρωπος σε υλικά αγαθά, αλλά αυτό δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, αλλά «ίνα περισσεύσωσιν εις παν αγαθόν» και «δοξάσωσιν», «εις μνημόσυνον του μετά ταύτα χρόνου, εις δόξαν Θεού». Τρεις επομένως είναι οι λόγοι της ευχής για την ευεξία των ζώων: α) για να έχει αρκετά ο άνθρωπος και να μην υποφέρει, β)για να κάνει καλά έργα και τέλος, γ) για να δοξάζεται το όνομα του Θεού. 
Δεύτερον, πολλές φορές η αιτία που υποφέρουν τα ζώα - όπως ήδη ειπώθηκε - μπορεί να είναι κάποια δαιμονική ενέργεια: «φθόνος διαβόλου», «διαφύλαξον από πάσης φαρμακείας και επαοιδίας» και τρίτον, αυτό που προκαλεί όντως εντύπωση και είναι κατακλείδα της ευχής εις νόσον βοών: «περιφρούρησον αυτά, Κύριε δι' αγίων αγγέλων».
13. Ζώα και άνθρωποι στις ημέρες μας.

Στη μέχρι πρό τινος παραδοσιακή κοινωνία της πατρίδος μας, όπως αυτή βιωνόταν στις μικρές αγροτικές κοινότητες, οι σχέσεις ζώων - ανθρώπων ήταν πολύ στενές, εφ' όσον τα ζώα ήταν ένα αναπόσπαστο μέρος της αγροτικής ζωής, είτε ως κατοικίδια ζώα, που ήταν βασικός παράγοντας των αγροτικών ασχολιών, είτε ως άγρια ζώα που μερικές φορές, εξ ανάγκης, έπρεπε να εξολοθρευθούν λόγω των ζημιών που προκαλούσε ο υπερπληθυσμός τους. Υπήρχε κάποια ισορροπία και βασική αρχή ήταν το κατά πόσο ένα ζώο ήταν ωφέλιμο η βλαπτικό για τον άνθρωπο.
Στη σύγχρονη, δυτικού τύπου, αστική κοινωνία μας, όπου ο άνθρωπος έχει ξεκοπεί από το φυσικό του περιβάλλον, έχει διαταραχθεί και η σχέση ανθρώπων - ζώων. Φαινόμενα υπέρμετρης ζωοφιλίας - όπως υιοθεσίας, νοσοκομειακής περίθαλψης, το να κληροδοτούνται και να ενταφιάζονται επισήμως νεκρά ζώα - αποτελούν, εκτροπές της ομαλής σχέσης ανθρώπου - ζώων. Όλα αυτά είναι προφανώς αποτελέσματα της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου. Μήπως όμως δημιουργείται ένα ηθικό πρόβλημα για την προτεραιότητα στοργής; Σε ποιόν θα πρέπει να προηγείται η εκδήλωση της αγάπης; Προς τον άνθρωπο η προς τα ζώα; Μήπως κάποιες ακραίες μορφές εκδήλωσης ζωοφιλίας (το ζώο έχει ψυχή') μας πάνε πολύ πίσω σε μορφές ζωολατρείας; λατρεία σκυλιών, πουλιών, κροκοδείλων κ.λ.π. της αρχαίας Αιγύπτου. 


Όταν ο γέροντας Παΐσιος είχε ερωτηθεί για τη σχέση ανθρώπου - ζώων η απάντησή του, παρά την γνωστή αγάπη του για τα ζώα, ήταν ότι η αγάπη του ανθρώπου πρέπει πρώτα να εξαντλείται για τον άνθρωπο και όταν περισσεύει να πηγαίνει και προς τα ζώα. Εξάλλου, ενώ υπάρχει η δυτικόφερτη, πολλές φορές αρρωστημένης μορφής ζωοφιλία, βλέπουμε παράλληλα και μια άλλη, δυτικής επίσης προέλευσης, εκδήλωση προς το περιβάλλον και τα ζώα. Στη συνεχιζόμενη, επί των ημερών μας σύγκρουση στη Σερβία, πέρα από την υποκριτική αδιαφορία των Δυτικών για την ανθρώπινη ζωή, γινόμαστε μάρτυρες και της κυνικής των αδιαφορίας για το φυσικό περιβάλλον με την καταστροφή της χλωρίδας και της πανίδας των βομβαρδιζόμενων περιοχών. Διαπιστώθηκε ότι από τις βομβαρδιζόμενες περιοχές αποδήμησαν ομαδικά τα ελάφια και τα άγρια πουλιά γιατί, ίσως, διαισθάνθηκαν ότι η επέμβαση έγινε για ειρηνικούς σκοπούς...


Συμπεράσματα
Από όσα σε συντομία εκτέθηκαν για τη σχέση αγίων και ζώων, βλέπουμε ότι στην προ της πτώσεως των πρωτοπλάστων περίοδο η αγιότητα και η χάρη που σκέπαζε τον άνθρωπο, απορρέουσα από τη σχέση του με το Δημιουργό, έκανε τα ζώα να συναισθάνονται αυτή τη χάρη και να ζουν ειρηνικά με τον άνθρωπο. 
Μετά την πτώση, όταν αμαυρώθηκε το κατ' εικόνα και αφαιρέθηκε η χάρη, η σχέση του ανθρώπου με όλη τη δημιουργία διαταράχθηκε και οι σχέσεις ανθρώπου - ζώων έγιναν εχθρικές. Παρόλα αυτά η μέριμνα του Δημιουργού Πατέρα δεν σταματάει, αφού μεριμνάει και γι' αυτά στην Κιβωτό (συ γάρ και των εν τη Κιβωτώ ζώων εμνήσθης'). Στην Π.Δ. είδαμε να φυλάγονται αβλαβείς από τα άγρια ζώα άγιοι και δίκαιοι (Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων, Ιωνάς στην κοιλία του κήτους, Προφήτης Ηλίας και κόρακας). 
Στην Κ.Δ. είδαμε περιπτώσεις μαρτύρων που φυλάχθηκαν από τα θηρία, αγίους να θεραπεύουν άγρια ζώα, που όχι μόνο τους υπηρετούσαν, αλλά και συνέπασχαν για το θάνατο των αγίων. Παράλληλα η Εκκλησία μας δέεται, με τις ευχές των ζώων - όχι όμως αυτονομημένα - αλλά για να αποβαίνει η ευεξία των ζώων προς ωφέλειαν του ανθρώπου, αλλά και προς δόξαν Θεού (ίνα σε δοξάσωσιν'). 
Εξάλλου διαπιστώθηκε ότι η σχέση αυτή αγίων - ζώων δεν είναι κάτι το απόμακρο και παραμυθένιο, όπως νομίζαμε πολλοί στην εποχή μας, αλλά μια απτή πραγματικότητα που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, όπως φαίνεται από τα βιώματα συγχρόνων αγίων και Γερόντων. Αν και η απάντηση για τη χαριτωμένη αυτή σχέση, που εν πολλοίς μπορεί να ηχεί περίεργα και απόκοσμα στα ώτα μας, έχει εκτεθεί σε πολλά σημεία αυτής της μικρής πραγματείας, εντούτοις κρίνεται σκόπιμο - σαν κατακλείδα - να επαναλάβουμε την απάντηση του Αββά Παύλου σε σχετικό ερώτημα:
«Ρώτησαν τον αββά Παύλο που έπιανε με τα χέρια του κερασφόρα ερπετά, σκορπιούς και φίδια. 
Πες μας τι έχεις κάνει και έλαβες το χάρισμα αυτό; 
Συγχωρείστε με πατέρες. Αν κάποιος αποκτήσει καθαρότητα, όλα υποτάσσονται σ' αυτόν, όπως στον Αδάμ όταν ήταν μέσα στον Παράδεισο, προτού να παραβεί την εντολή του Θεού»38.
Παραπομπές
1. Γεν. 1,25 
2. Γεν. 1,28 
3. Γεν. 2,19 
4. ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Λόγοι Ηθικοί, 1,2, Sources Chretienes 122, σελ. 190 
5. Ρωμ. 8,22. 
6. Μικρό Ευχολόγιο, Ευχή Αγίου Μοδέστου. 
7. Α. ΚΕΣΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, Άνθρωπος και φυσικό περιβάλλον, Θεσσαλονίκη, σελ. 144. 
8. Ωσηέ, 2, 20. 
9. βασ. Γ', 17, 4. 
10. Δανιήλ, 12, 31. 
11. Λουκ. 2,7. 
12. Μάρκ. 16, 18. 
14. Πράξ. 28,4. 
15. Μηναίον Μαρτίου, εκδ. Φωτός' 1982, σελ. 28β - 29α. 
16. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, Συναξαριστής, εκδ. Κυψέλη, 19 Σεπτ. 
17. Ό.π.,13 Ιουλίου 
18. Ό.π.,31 Μαρτίου. 
19. Ό.π.,24 Σεπτ. 
20. Ό.π.,23 Σεπτ. 
21. Ό.π., 14 Δεκ. 
22. ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ, Ήλιος σ' έναν κόσμο που δύει, Άγιον Όρος 1989, σελ. 198. 
23. Άπαντα τα ευρεθέντα ασκητικά, Λόγος 81, εκδ. Σπανού. 
24. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, Συναξαριστής, εκδ. Κυψέλη, 5 Μαρτίου. 
25. Βλ. 22, σ. 239. 
26. Χαρίσματα και χαρισματούχοι, τόμ. 1, σελ.258. 
27. ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ, Ήλιος, ό.π. σελ. 194. 
28. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, Συναξαριστής, εκδ. Κυψέλη, 24 Μαρτίου. 
29. Μηναίον Δεκεμ., σελ. 475β - 477α. 
30. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εις την Γένεσιν, ομιλία 16, PG 53,127 
31. Ε. ΓΚΟΡΑΪΝΩΦ, Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ, εκδ. Τήνος, σελ.66. 
32. ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ, Ο Γέρων Χατζη-γεώργης ο Αθωνίτης, σελ.39. 
33. ΜΟΝΑΧΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Ο Γέρων Παΐσιος, σελ. 275. 
34. Χαρίσματα και χαρισματούχοι, σελ. 260. 
35. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, Συναξαριστής, εκδ. Κυψέλη, 16 Δεκεμ. 
36. Μικρό Ευχολόγιο, Ευχή Αγίου Μοδέστου. 
37. Ό.π. 
38. Χαρίσματα και χαρισματούχοι, σ. 242.




Σωτηρίου Λυσικάτου
περιοδικό ''ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ''ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ