Ἅγιοι τῆς Κεφαλονιάς

Περιγραφή της εικόνας

Κάθε πρώτη Κυριακή του Αυγούστου η Τοπική Εκκλησία της Κεφαλληνίας τιμά με κοινό εορτασμό το σύνολο των Αγίων, τους οποίους ο «χριστώνυμος λαός της αγιοτόκου και αγιοβαδίστου νήσου Κεφαλληνίας» αναγνωρίζει διαχρονικά σε δύσκολες στιγμές ως ευεργέτες και μεσίτες του στον Θρόνο της Χάριτος.

Η ιερά εικόνα, με την επωνυμία «Σύναξη πάντων των εφόρων και προστατών Αγίων της νήσου Κεφαλληνίας», έργο των μοναζουσών της Ι. Μ. Παναχράντου Μεγάρων, (του παλαιού ημερολογίου), βρίσκεται σε ειδικό θρόνο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας-Αναλήψεως του Αργοστολίου από τις 29-6-2014.

Πρόκειται για μία πρωτότυπη αγιογραφική σύνθεση και ταυτόχρονα για ένα εξαιρετικό εικαστικό έργο. Χωρίς να διαφοροποιείται από τους κανόνες της ορθόδοξης αγιογραφίας, αποτυπώνει τις μορφές των Αγίων μας με ζωντανά χρώματα και γλυκείες όψεις. Τις συνδυάζει ακόμη με την αποτύπωση προσκυνηματικών τόπων και ιστορικών στιγμών της τοπικής αγιολογίας και της εκκλησιαστικής ιστορίας του νησιού μας. Το στιλβωτό χρυσό φόντο αισθητοποιεί την υπερουράνια λαμπρότητα, της οποίας μέτοχοι είναι οι Άγιοί μας.

Περιγράφοντας την εικόνα αυτή επιχειρούμε να προσεγγίσουμε συνοπτικά τις αγιασμένες μορφές που θα τιμώνται στο εξής από κοινού:

Στο κέντρο της εικόνας δεσπόζει η παράσταση της Παναγίας ένθρονης. Είναι χαρακτηριστικό της εικόνας ότι ο θρόνος της Θεομήτορος εδράζεται πάνω στην κεφαλονίτικη γη. Ως Βασίλισσα ουρανού και γης η Θεοτόκος, κάθεται σε υψηλό θρόνο και κρατάει στα γόνατά Της, ως Θεομάνα, τον Ποιητή του κόσμου. Τον Κύριο και την Παναγία Μητέρα Του πλαισιώνουν δεξιά και αριστερά οι εν Κεφαλληνία διαλάμψαντες και τιμώμενοι Άγιοι.

Λίγο πιο κάτω, μπροστά από τη Θεοτόκο, στέκεται όρθιος ο πολιούχος, προστάτης και φύλακας της νήσου Κεφαλληνίας, ο Άγιος Γεράσιμος, ο Νέος Ασκητής (16 Αυγούστου και 20 Οκτωβρίου). Στο δεξί Του χέρι κρατά την Κεφαλονιά, την οποία προσφέρει ικετευτικά στη Θεοτόκο και τον Υιό Της και στο αριστερό Του χέρι κρατά ειλητάριο που γράφει: «Ὦ μήτερ τοῦ Κυρίου, σκέπασον καί διαφύλαξον τήν Νῆσον ταύτην», παρακαλώντας την Παναγία να προστατεύει τη νήσο που Του εμπιστεύθηκε.

Στα αριστερά του προσκυνητή και δεξιά της Παναγίας, στην πρώτη σειρά, φαίνεται να απονέμει σέβη και να ικετεύει ο φωτιστής του νησιού μας και ολόκληρου σχεδόν του πρώην «εθνικού» κόσμου, ο Απόστολος Παύλος(29 Ιουνίου), ο οποίος κρατά ειλητάριο που γράφει: «καί διασωθέντες τότε ἐπέγνωσαν ὅτι Μελίτη ἡ νῆσος καλεῖται», πιστοποιώντας ότι η Μελίτη των Πράξεων, στην οποία ναυάγησε, πηγαίνοντας στη Ρώμη για να δικαστεί, είναι η Κεφαλονιά. Συμπαραστάτες στη δέηση αυτή έχει τον Άγιο Άνθιμο Κουρούκλη τον νέο ασκητή, (4 Σεπτεμβρίου) τον τυφλό ιεραπόστολο του Αιγαίου, τον εκ Ληξουρίου ορμώμενο, ο οποίος στο αριστερό χέρι Του μαζί με το μπαστούνι του κρατά ειλητάριο που γράφει: «ἄγρυπνον ὄμμα οἶδα τόν νοῦν ἁγνίζειν, θραύειν πήρωσιν, φάσματα φυγαδεύειν»· τον Άγιο Παναγή Μπασιά (7 Ιουνίου) τον ταπεινό «άγαμον ιερέα εν Ληξουρίω», τον θεόσοφο διδάσκαλο που διέλαμψε με το φως της διορατικής Του χάριτος· τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό (24 Αυγούστου), τον νέο Ιερομάρτυρα και Ισαπόστολο, ο οποίος πέρασε το 1777 από την ενετοκρατούμενη Κεφαλονιά, λίγο πριν από το μαρτυρικό του τέλος και δίδαξε σε πολλά μέρη της νήσου· τον Άγιο Δονάτο Επίσκοπο Ευροίας (30 Απριλίου), του οποίου το σκήνωμα, όταν οι Σταυροφόροι τον 12^ο αιώνα το μετέφεραν στη Βενετία, διήλθε από το νησί και παρέμεινε για αρκετούς μήνες στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο· τον Άγιο Χαράλαμπο (10 Φεβρουαρίου), ο οποίος θαυματουργικά απάλλαξε την πόλη του Ληξουρίου από πανώλη το 1762 και από σιτοδεία το 1811 και είναι ο πολιούχος της πόλης.

Στην απέναντι πλευρά οριζοντίως, δεξιά του προσκυνητή, παρακαλούν όρθιοι τον Χριστό και την Παναγία ο Απόστολος Ανδρέας (30 Νοεμβρίου), του οποίου το δεξιό πέλμα ως ανεκτίμητος  πνευματικός θησαυρός φυλάσσεται στην Ι.  Μονή Του στη Μηλαπιδιά. Το έτος 1639 η διασωθείσα από ναυάγιο Ελληνορουμανίδα πριγκίπισσα Ρωζάνη, θυγατέρα του πρωτοσπαθάριου της Μολδοβλαχίας Ζώτου Τσιγαρά και εγγονή του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Πέτρου Βοεβόδα, μόνασε στη γυναικεία αυτή Μονή (μετονομασθείσα σε Ρωμύλα Μοναχή) και αφιέρωσε το ιερό αυτό λείψανο, το οποίο φέρει εμφανή τα σημάδια από τη μαρτυρική σταύρωση. Οι Άγιοι Φανέντες, οι ομολογητές Άγιοι Γρηγόριος, Θεόδωρος και Λέων (Κυριακή των Αγίων Πάντων και Κυριακή των Μυροφόρων), οι οποίοι τον 4^ο αιώνα κατέφυγαν, ασκήτευσαν, εκοιμήθησαν και φανερώθηκαν θαυματουργικά στη Σάμη (ή Σάμο όπως είναι γνωστή η περιοχή). Προς τιμήν τους ανεγέρθηκε Μονή μετά τη θαυματουργική ανεύρεση των ιερών τους λειψάνων. Στο αριστερό Του χέρι ο ομολογητής Άγιος Θεόδωρος κρατά ειλητάριο που γράφει: «διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἴς ἀναψυχήν». Τέλος ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς Αρχιεπίσκοπος Κορίνθου (17 Απριλίου), ο οποίος το 1771 επισκέφθηκε την Κεφαλληνία για να προσκυνήσει το ιερό λείψανο του συγγενούς Του, Αγίου Γερασίμου. Μαρτυρείται δε από την προφορική παράδοση της Μονής των Ομαλών ότι ο Άγιος Μακάριος ζήτησε να μείνει μόνος και μετά τη δύση του ηλίου στον Ναό, όπου φυλασσόταν το άφθαρτο σκήνωμα του Αγίου Γερασίμου. Αφού γονάτισε μπροστά στη λάρνακα, η λάρνακα άνοιξε και σηκώθηκε από μέσα ο Άγιος Γεράσιμος. Κατόπιν οι δύο Άγιοι εναγκαλίσθηκαν και αφού συνομίλησαν, ο «εν σώματι άφθορος και εν πνεύματι ζωντανός» Άγιος Γεράσιμος μπήκε και πάλι μέσα στη λάρνακα.

Στη βάση της εικόνας, με νατουραλιστικό σχεδόν τρόπο και με τη χρήση φωτογραφιών –προτύπων, αποτυπώθηκε το περίγραμμα της Κεφαλληνίας με την Ι. Μονή του Αγίου Γερασίμου και το χαρακτηριστικό ρυθμού μπαρόκ ενετικό καμπαναριό.

Επίσης, στη θάλασσα που απλώνεται στο κατώτερο μέρος της εικόνας, η αγιογράφος μοναχή απεικόνισε με τον χρωστήρα της το πλοίο, στο οποίο επέβαινε ο Απόστολος Παύλος, που  ναυάγησε στην Κεφαλονιά, τη «Μελίτη των Πράξεων».

Στο κάτω μέρος της εικόνας πάνω στην κορνίζα, έχει αναγραφεί το εξής επίγραμμα :  «Σπυρίδωνι, τῶν Κεφαλλήνων Ἱεράρχῃ σεπτῷ, τριακονταετέσι λάμποντι αὐγαῖς Θεοφιλοῦς Ποιμαντορίας, πάντων Κεφαλλήνων Ἁγίων ὑπερκαλλῆ τήνδ’ Εἰκόνα δωρούμεθ’ εὐσεβάστως, τόν βίον εὐχόμενοι μακρόν, ὁρατῶν τε καί ἀοράτων ἀπείραστον κακῶν. 2014.».

Τέλος υπεράνω όλων μέσα από μία υπερκόσμια νεφέλη ξεπροβάλλει ο Κύριος της Δόξης, εκατέρωθεν δε Αυτού δύο Άγγελοι, οι οποίοι φέρουν στις αγκάλες τους 12 στεφάνους για τους Αγίους της Κεφαλληνίας.

Συμπερασματικά διαπιστώνει κανείς από την αναλυτική περιγραφή της εικόνας ότι η Κεφαλληνία κοσμείται από πλειάδα Αγίων, τους οποίους πολλοί, ακόμη και ντόπιοι, αγνοούν, αφού είναι ανά τον κόσμο ξακουστή διότι φιλοξενεί το άφθαρτο σκήνωμα του προστάτη και πολιούχου της, Αγίου Γερασίμου του Νοταρά.

Είναι κατανοητό, λοιπόν, ότι επειδή εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα εκατομμύρια ονόματα όλων όσοι αγίασαν αφανώς και αθορύβως, οι εικόνες αποτελούν υπενθύμιση και οδοδείκτη στον καθημερινό αγώνα και την πορεία του πιστού προς τον Θεό. Γι’ αυτό ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης επισημαίνει τη σημασία της εικόνας για την πνευματική καλλιέργεια των πιστών : «οἶδε γὰρ καὶ γραφὴ σιωπῶσα ἐν τοίχῳ λαλεῖν καὶ τὰ μέγιστα ὠφελεῖν». Μας υπενθυμίζει τις αλήθειες της πίστεώς μας και μας παρακινεί σε πνευματική ανάταση. Ο ρόλος της εικόνας για τον Ορθόδοξο είναι ρόλος αναγωγικός, δηλαδή αποτελεί μέσο διδαχής και πνευματικής ανάτασης, και καθοδηγεί την ψυχή και τον νου των πιστών προς τη θεωρία των θείων μυστηρίων. Αποτελεί επίσης αναπόσπαστο μέρος της Λατρείας, τόσο σε συμβολικό όσο και σε ουσιαστικό επίπεδο, όπως το βιώνουμε στη μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας.

Σύναξη πάντων τῶν ἐφόρων καί προστατῶν Ἁγίων τῆς νήσου Κεφαλληνίας

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α΄ Τόν συνάναρχον Λόγον

Κεφαλλήνων προστάτας ἀνευφημήσωμεν,

Παῦλον, Ἀνδρέαν, Δονᾶτον

καί Παναγῆν τόν ἁπλοῦν,

Χαραλάμπην θεῖον, Ἄνθιμον, Μακάριον

σύν Γερασίμῳ τῷ σεπτῷ

καί Κοσμᾷ τῷ Αἰτωλῷ

τριάδα σεμνῶν Φανέντων,

ἱλεουμένους Κυρίῳ

ὑπέρ ἡμῶν τῶν εὐφημούντων αὐτούς.

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ

Κεφαλληνίας τούς ἑτοίμους ἀντιλήπτορας,

Ἁγίων τάξεις θεοφόρων εὐφημήσωμεν

προστατῶν τε καί φυλάκων τῆς νήσου ταύτης,

Ἀποστόλους, Ἱεράρχας, Ἱερομάρτυρας

καὶ Ὁσίων ἀσκητῶν σεπτὴν ὁμήγυριν,

πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, Σύλλογε ἔνθεε.

Μεγαλυνάριον

Ἦχος πλ. δ΄

Χαίροιτε, φωστῆρες θεολαμπεῖς

πάντων τῶν Ἁγίων,

τῶν ἐφόρων καὶ προστατῶν

τῆς Κεφαλληνίας,

τόν Κύριον τῆς δόξης

ὑπὲρ ἡμῶν ἀπαύστως

καθικετεύοντες.

Oι λαθρομετανάστες του… Δεσπότη

Γιάννης Τζούμας

Δεν άκουσα την από άμβωνος ομιλία του Μητροπολίτη Χίου κ. Μάρκου, όπου φέρεται ότι αποκάλεσε τους μετανάστες – πρόσφυγες λαθρομετανάστες και δεν την άκουσα γιατί δεν συνέπεσε να την εκφωνήσει Μεγάλη Παρασκευή, όπου εκκλησιάζομαι ανελλιπώς, αλλά… εκτός Ιερού Ναού.

Με δεδομένο λοιπόν αυτό, ευκαιρία είναι να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Είτε κάποιος είναι άνθρωπος του Εκκλησίας, είτε πιστεύει με το δικό του τρόπο, είτε δεν πιστεύει πουθενά, θα είναι θεόστραβος να μην βλέπει ότι η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι η συγκολλητική ουσία του Εθνους.

Επίσης θα είναι εκτός πραγματικότητος αν δεν βλέπει ότι αν έχει έναν… Φτωχούλι ο Θεός στη γή αυτός είναι ο Μητροπολίτης Χίου, ο οποίος αν μη τι άλλο ας του επιτρέπουμε να μιλάει και ως φιλόλογος και ως άνθρωπος σπάνιας μόρφωσης σωστά την ελληνική.

Αλήθεια που είναι το κακό στη λέξη λαθρομετανάστης; Ναι κύριοι όσοι εισέρχονται άνευ αδείας σε μια χώρα είναι λαθρομετανάστες. Η χώρα τώρα αυτή τηρώντας την εθνική και Διεθνή νομοθεσία οφείλει το συντομότερο να ξεκαθαρίσει ποιοί είναι πρόσφυγες και να τους παράσχει άσυλο και όχι να τους πετάει στη Σούδα και ποιοι ήρθαν για εργασία, να δεί αν τους χρειάζεται και όσους δεν χρειάζεται να απελάσει.

Κοιτάξτε για να μιλάμε ξεκάθαρα, άλλο η Ελληνική γλώσσα και άλλο η γλώσσα των…πολιτικών. Αλήθεια τι θα πεί παράτυποι μετανάστες; Οι λαθρέμποροι τι είναι παράτυποι έμποροι; Οι λαθρεπιβάτες τι είναι αλληλέγγυοι επιβάτες;

Πάμε όμως στην ουσία και αυτή είναι αν ο Μητροπολίτης Χίου και ο κάθε Μητροπολίτης δικαιούται δια να ομιλεί για να θυμηθούμε τον μακαρίτη τον Κουτσόγιωργα.

Αλήθεια, πότε θα σταματήσουμε την υποκρισία; Όταν δικαιούται να μιλάει ελεύθερα ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, γιατί δεν δικαιούται ο Μητροπολίτης; Οταν ο καθένας μπορεί να βγάλει τα σώψυχα του στο Facebook, γιατί δεν μπορεί να εκφράσει την γνώμη του ένας θρησκευτικός ηγέτης;

Μα γιατί κάνει πολιτική. Άλλη υποκρισία. Όλα είναι πολιτική.

Αλήθεια όμως, όταν ο Χίου Μάρκος κατακεραύνωνε από άμβωνος την κατάργηση του ΝΑΤ, δεν είδα κανέναν να διαμαρτυρηθεί. Όταν πέρναγε τους πολιτικούς γενεές δεκατέσσερις για την αύξηση του ΦΠΑστα νησιά μας, δεν απάντησα καμιά διαμαρτυρία. Όταν κατέβαινε στην παρέλαση και παράταγε τους επισήμους, για να χωθεί μέσα στους διαμαρτυρόμενους απόμαχους της θάλασσας, μόνο μπράβο εισέπρατε. Ολα αυτά δεν ήταν πολιτικές κινήσεις και πράξεις;

Και μετά γιατί θα εγκαλεστεί ο Μητροπολίτης για τους λαθρομετανάστες. Γιατί όταν ακόμα δεν υπήρχε πρόβλημα δημιουργούσε την Υματιοθήκη; Γιατί όταν η Πολιτεία κοιμόνταν έφερνε εδώ την «Αποστολή» άνοιγε τα κελιά των εκκλησιών, μοίραζε ρούχα και συσσίτιο; Ποιός κύριοι τάισε εδώ χιλιάδες κόσμο, πριν εμφανιστούν οι επαγγελματίες… αλληλέγγυοι;

Βεβαίως ο ρόλος του Θρησκευτικού ηγέτη είναι να ενώνει και να μην διχάζει, όμως θεωρούμε ότι το κριτήριο αυτό δεν το έχει ο Αγιος Χίου; Υπάρχουν φορές που δεν συμφωνώ κι’ εγώ μαζί του, του έχω πεί και κατ’ ιδίαν και δημοσίως ότι οι μισοί που τρώνε από τα συσσίτια της Μητροπόλεως τον… δουλεύουν, αλλά σέβομαι από την μια την Θεολογική λογική του «εγώ δεν είμαι Εφορία, ούτε στα στομάχια των ανθρώπων, εγώ όποιος λέει πεινώ του προσφέρω» από την άλλη δε, ακούω την γνώμη του με προβληματισμό ακόμα κι΄αν διαφωνώ.

Όχι όμως ωρέ αδέλφια να φτάσουμε και στο σημείο να του λέμε ότι δεν θα έχει δημόσιο λόγο εκεί που δεν συμφωνούμε.

Υ.Γ Δεν τα έγραψα αυτά γιατί μου το ζήτησε κανείς, ούτε ο Χίου Μάρκος χρειάζεται συνήγορο, γιατί δεν είναι και κατηγορούμενος, ούτε ποτέ μου έγραψα ως συνήγορος κανενός.
Εγραψα γιατί δεν θέλω να δικαιωθεί ο συγχωρεμένος ο Μαθιούδης, που έλεγε για έναν παλιό προύχοντα, που έλεγε για τους Χιώτες. «Εσάς και τον Χριστό να κατεβάσουν και να σας βάλουν Μητροπολίτη από τον γάδαρο θα τον κατεβάσετε».
πηγή  . αντιγραφή

Ψευδεπίγραφοι «Γέροντες»

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ, ποὺ ἐφημερεύουν στὶς μεγάλες πόλεις πρέπει νὰ εἶναι ἰδιαίτερα προσεκτικοί, γιατὶ καλοῦνται νὰ ἀντιμετωπίσουν πολλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν διάφορα προβλήματα καὶ νὰ ἐπουλώσουν πληγὲς σώματος καὶ ψυχῆς. Ἰδιαίτερα οἱ νεαροὶ ἄγαμοι κληρικοί, οἱ ὁποῖοι ἀνυπομονοῦν νὰ ἐπιβληθοῦν στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ ὡς ἐνάρετοι καὶ θεοφώτιστοι γέροντες. Ἡ ἀπειρία τους, τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἡ ἔπαρση καὶ ἡ “μοναχική” τους ἰδιότητα τοὺς ὁδηγοῦν σὲ ἐσφαλμένες ἐπιλογὲς καὶ ἀδιάκριτες ἀποφάσεις.....
Τὸ γεγονὸς δὲ ὅτι εἶναι καὶ προϊστάμενοι τῶν ναῶν ἐπιδεινώνει τὴν κατάστασή τους καὶ τοὺς καθιστᾶ πνευματικὰ ἐπικίνδυνους στὸ ποίμνιό τους καὶ κυρίως στοὺς νέους, ποὺ ἀνυποψίαστοι τοὺς πλησιάζουν.
Εἶναι πολλὰ τὰ προβλήματα, ποὺ δημιουργοῦνται καὶ ὄχι σπάνια καταλήγουν καὶ σὲ σκάνδαλα. Καὶ δὲν ἀναφέρομαι μόνο σὲ ἠθικῆς φύσεως σκάνδαλα. Πρέπει νὰ γίνει ἀπὸ ὅλους δεκτὸ ὅτι μόνο μὲ ταπεινοὺς καὶ ἀθόρυβους κληρικοὺς ἀναπτύσσεται τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκησίας. Οἱ φιλόδοξοι κληρικοὶ δὲν προσφέρουν τίποτα τὸ οὐσιαστικό. Ζημιὰ κάνουν. Οὔτε τὰ περιποιημένα ράσα, οὔτε τὰ ἐπανωκαλύμμαυχα, οὔτε τὰ πολυτελῆ ἄμφια, οὔτε οἱ χρυσοὶ Σταυροὶ καὶ τὰ θορυβώδη κηρύγματα μποροῦν νὰ καλύψουν τὴν πνευματικὴ πτωχεία τους. Γρήγορα ἀποκαλύπτεται, μὲ ἄμεσο θλιβερὸ ἐπακόλουθο τὴν ἀπογοήτευση τῶν ἀνθρώπων.
Οἱ ἄπειροι αὐτοὶ κληρικοὶ δὲν μποροῦν νὰ ὑποφέρουν τὴ μοναξιά. Θέλουν πάντα κοντά τους ἀνθρώπους νὰ τοὺς ὑπηρετοῦν. Οὔτε τὰ ἄμφιά τους δὲν μεταφέρουν μόνοι τους. Κάποιο πνευματικοπαίδι πρέπει νὰ κρατάει τὸ βαλιτσάκι, κάποιο ἄλλο τὸ ἱεραποστολικὸ ὑλικό, κάποιο ἄλλο τὴν ὀμπρέλα ἢ τὸ διπλωμένο ράσο τους. Εἶναι οἱ Ἀρχιμανδρίτες μὲ τὰ ἄβουλα πνευματικοπαίδια τους. Καὶ ποῦ νά ᾽ξεραν οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ ὅτι κάποιοι ἄλλοι κληρικοί, μὲ δεκάδες χρόνια στὴν ἱερωσύνη, δὲν ἔχουν οὔτε καὶ θέλουν ὑπηρέτες. Τὰ κάνουν ὅλα μόνοι τους. Στὸν Ἱερὸ Ναό τους δὲν ἔχουν νεωκόρο καὶ βοηθούς. Σὲ μερικὲς περιπτώσεις δὲν ἔχουν οὔτε ψάλτες. Καὶ παρόλες τὶς δυσκολίες αὐτές, λειτουργοῦν καὶ κηρύττουν, χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνουν κανέναν.
Ἕνας ἁγιορείτης μοναχός, ἀναφερόμενος στὴν ἐπίμονη ἀναζήτηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ νὰ συναντήσει ἐνάρετους γέροντες καὶ να τοὺς ἐμπιστευθεῖ τὰ προβλήματά του, τονίζει ὅτι δημιουργεῖται συχνὰ ἕνα σοβαρὸ καὶ δυσεπίλυτο πρόβλημα. Γράφει: «Κάποιοι ἀνώριμοι, φιλόδοξοι, ἄπειροι, ἄγευστοι τελείως βασικῶν πνευματικῶν καταστάσεων κληρικοὶ ἐμφανίζονται ὡς γέροντες, ἱκανοποιώντας ἔτσι ἐπιθυμίες, πάθη καὶ φαντασίες. Τὸ φαινόμενο εἶναι ἀξιοπρόσεκτο καὶ ἀξιοδάκρυτο. Νέοι, ποὺ δὲν ἔκαναν ποτὲ ὑπακοή, νὰ ζητοῦν ἀπόλυτη ὑπακοὴ ἀπὸ τὰ πνευματοπαίδια τους. Οἱ ἴδιοι νὰ ζοῦν μία ρηχὴ πνευματικὴ ζωὴ καὶ νὰ ἐπιβάλουν κανόνες ἀδύνατους γι᾽ ἀρχάριους. Νὰ εἶναι ὑπεράγαν αὐστηροὶ στοὺς ἄλλους καὶ ἰδιαίτερα ἐπιεικεῖς στοὺς ἑαυτούς τους. Νὰ θέλουν νὰ κάνουν τὶς ἐνορίες μοναστήρια καὶ νὰ ὑποχρεώνουν τοὺς ἀκολούθους τους σ᾽ ἕνα βαρὺ τυπικό, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ θαυμάζονται ὡς παραδοσιακοὶ καὶ αὐστηροί. Νὰ δημιουργοῦν φανατικούς, δεσμευμένους, ἀνελεύθερους ὀπαδούς. Νὰ ταλαιπωροῦν τελικὰ ψυχὲς καὶ νὰ τὶς καθυστεροῦν ἀπὸ τὴν πραγματικὴ πνευματική τους ἀνάβαση, καθυστερώντας στὴν ἐνασχόληση περιττῶν καὶ κουραστικῶν λεπτομερειῶν. (Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου, Χριστὸς χριστιανοὺς χαρὰ χαρίζει, Ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ 2008, σελ. 42).
Εἶναι καιρὸς νὰ περιοριστεῖ αὐτὸ τὸ φαινόμενο καὶ οἱ κληρικοὶ νὰ γίνουν στοργικοὶ πατέρες καὶ ὄχι ἀθεόφοβοι δυνάστες.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 12/3/2010

Ὁ ἠθικός νόμος, ὁ μόνος ἀήττητος σύμμαχος

 Γράφει ὁ ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κωτσόπουλος,

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Προφήτη Ἠλἰα Παγκρατίου

 Ὅταν ἄνοιξε ὁ οὐρανός

ΜΕΡΟΣ Α’

Ὅταν πίσω ἀπό ὅλα τά πρόσωπα καί τά πράγματα δέν βλέπεις τόν Θεό, γίνονται ὅλα εἴδωλα, θεοποιοῦνται, λατρεύονται, προσκολλᾶσαι μανιακά σέ αὐτά καί στό τέλος σέ πληγώνουν, σέ παγώνουν, σέ πλακώνουν. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει σχετικά: «πᾶν ὅ,τι ἐάν ποιῆτε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε, ὡς τῷ Κυρίῳ καί οὐκ ἀνθρώποις» (Κολ. γ΄ 23). Ὁ Θεός δέν λυπᾶται νά γκρεμίσει τά εἴδωλα, ὅσο μεγάλα κι ἄν εἶναι, ὅσο ἱερά –πού ὅμως ἀποϊεροποιοῦνται ἀπό τήν κακή χρήση τους. Ὅπως τότε, πού ἰσοπέδωσε τό ναό τοῦ Σολωμόντα, ὁ ὁποῖος εἶχε καταστεῖ «οἶκος ἐμπορίου καί σπήλαιο ληστῶν». Ἱεροί χῶροι ἀποπνέουν ἁγιότητα καί ὅταν τή χάσουν καί ἀλλοιωθοῦν ὑπόκεινται στούς «νόμους» τῆς φθορᾶς. Ὅμως ἡ ἁγιότητα εἶναι ἄφθαρτη, ἁγιοπνευματική κατάσταση, νικᾶ τό χρόνο, καί ἔτσι βλέπουμε ἁγιασμένα μοναστήρια, ταπεινές ἀσκητικές σπηλιές, ὅπου χαριτώθηκαν μέσα σέ αὐτά μοναχοί ἐξαϋλωμένοι, νά ξεπερνοῦν τή φθορά τοῦ χρόνου, ὅπως ἐκεῖνο τό ταπεινό ἐκκλησάκι, ἡ Ἁγία Θεοδώρα Βάστας, στήν Ἀρκαδία τῆς Πελοποννήσου, τό ὁποῖο στέκει γιά αἰῶνες ἀναλλοίωτο, ἐνῶ στή μικρή σκεπή του ὀρθώνονται ἀγέρωχα δεκαεπτά θεόρατα δέντρα. Θαῦμα ἀληθινό τῆς δημιουργίας. «Ὅπου γάρ βούλεται Θεός, νικᾶται φύσεως τάξις», καί ὄντως, γιά νά θυμίζει τό ἅγιο μαρτύριο τῆς ἁγίας.

Ἀντίθετα, μεγάλα παλάτια καί ἀνάκτορα βασιλέων ἀνά τόν κόσμο καί πολύ μεγάλων πολιτισμῶν σωριάστηκαν καί χάθηκαν. Ἔτσι ἡ Ἁγία Σοφίασκανδαλωδῶς μένει γιά νά κηρύττει, μέσα ἀπό τά πανέμορφα ψηφιδωτά της, Χριστό καί Ὀρθοδοξία στήν καρδιά τῆς Κωνσταντινούπολης, ἐνῶ τά αὐτοκρατορικά της ἀνάκτορα καί ὁ ἱππόδρομος χάθηκαν ὁλικά. Καί στή Ρώμη τό Κολοσσαῖο, ποτισμένο ἀπό τά αἵματα τῶν ἁγίων καί ἡρώων τῆς πίστεως, στέκει νά μαρτυρεῖ ἁγιότητα, ἐνῶ οἱ ρωμαϊκές αὐλές καί τά χλιδάτα σαλόνια τῶν παρανοϊκῶν αὐτοκρατόρων, κεῖνται χαμένα κάτω ἀπό τό χῶμα, ἀνύπαρκτα πλέον μετά ἀπό τόσους αἰῶνες.

Ὁ ἠθικός νόμος πού ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Ὁ νόμος τῆς ἀγάπης. Ὁ μόνος ἀήττητος σύμμαχος. Αὐτός πού δίνει ζωή σέ ὅλη τή δημιουργία, πού ὀμορφαίνει τίς σχέσεις, πού γράφει φωτεινή ἱστορία, πού γεννᾶ ἥρωες καί ἁγίους, πού ὑποτάσσει ὅλο τό σύμπαν στούς ἐραστές αὐτοῦ.

Ἦταν Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅταν πῆγα νά λειτουργήσω σέ μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἤμουν πολύ στενοχωρημένος καί ἐν ἀγωνία ἐπερχόμενων θλιβερῶν γεγονότων, λόγω ὑπερβαλλούσης καλοσύνης –κατά ἄλλους, μπουνταλοσύνης– καθώς ἔβαζα τό κεφάλι μου στόν ντορβά γιά νά προστατέψω κάποιον πού πιστεύω πώς ἀδικεῖται οἰκονομικά. Ἔτσι θά ἔπρεπε μετά ἀπό δύο ἡμέρες νά ἐμφανιστῶ ἐνώπιον τοῦ ἀνακριτῆ γιά θέματα μισθοδοτικά, σέ ἵδρυμα πού εἶμαι νόμιμος ἐκπρόσωπος. Μέ τό πέρας ὅμως τῆς Θείας Λειτουργίας μέ περίμενε μιά εὐχάριστη ἔκπληξη. Τήν εἰκόνα στή λιτανεία τήν κρατοῦσε ὁ γνωστός μου ἀπό παλιά εἰσαγγελέας, ἄνθρωπος μέ φόβο Θεοῦ καί ἀσυμβίβαστος μέ τό ἄδικο.

Ἀφοῦ ἔγιναν ὅλα μέ τή δέουσα τάξη, στό τέλος μιλήσαμε περί ἠθικοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Μοῦ ἐξομολογήθηκε: «Πάτερ μου, χρόνια βασανίζομαι μέ ἕνα δυσεπίλυτο θέμα: Ποῦ τελειώνει ἡ δικαιοσύνη καί πού ἀρχίζει ἡ ἠθική. Δυσδιάκριτα αὐτά τά δύο στή ζωή μας». Τότε θυμήθηκα τά τοῦ ἁγίου Βελιμίροβιτς λεχθέντα περί τῆς τελειότητας τοῦ ἠθικοῦ νόμου τῆς ἀγάπης. Εἴπαμε ἀρκετά, ἀλλά ἡ ἁπλότης μέ παραδείγματα καθαρίζει περισσότερο τά θέματα: «Νά», τοῦ εἶπα, «ἡ δικαιοσύνη τῶν δικαστηρίων πάει μέ τήν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη καί ὄχι μέ τόν ἠθικό νόμο τῆς ἀγάπης, πού εἶναι ἀνώτερη κατάσταση. Ἄν, λόγου χάριν, ἔχεις ἑπτά σπίτια στό ὑποθηκοφυλάκιο, ὁ νόμος σοῦ δίνει δικαιώματα νά κάνεις ὅ,τι θέλεις. Νά τά σπαταλήσεις, νά τά παίξεις στά χαρτιά, νά τά δώσεις στούς κολλητούς σου, νά τά ἀχρηστέψεις. Καί εἶσαι καθ’ ὅλα νόμιμος καί εὐυπόληπτος πολίτης. Ἡ ἠθική τῆς ἀγάπης ὅμως λέγει ἄλλα πράγματα, πού δέν ταιριάζουν καί δέν προσαρμόζονται στή δικαιοσύνη αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Κρατᾶς, γιά παράδειγμα, ἕνα σπίτι, ἄν εἶσαι μόνος σου, καί τά ἕξι τά δίνεις, ἀντίστοιχα, σέ πολύτεκνες οἰκογένειες. Τότε ζεῖς πάνω ἀπό ὅλα τά στενόχωρα, τά συμβατικά, στήν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος διά τοῦ Λόγου τοῦ Ὑιοῦ Του, εἶπε τό περίφημο “ὁ ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι”» (Λουκ. γ΄ 11).

Αὐτά εἴπαμε ἐν συντομία μέ τόν ἐξαίρετο λειτουργό τῆς Δικαιοσύνης καί ἀνανεώσαμε τό ραντεβού μας μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες προκειμένου νά μιλήσουμε γιά τίς φλέγουσες ὑποθέσεις τοῦ ἱδρύματος στήν Ἄνω Γλυφάδα. Καθώς πήγαινα νά τόν συναντήσω, βρισκόμουν στό μετρό, καί ὅπως συνηθίζω, γιά νά μήν ἀργοσχολῶ, ἄνοιξα τό βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ὅπου ἑρμηνεύει τά εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν. Η ἀνάγνωσή του μέ ἀφόπλισε. Ἦταν ἡ ἀπάντηση στό πρωταρχικό ἐρώτημα τοῦ ἀγαπητοῦ εἰσαγγελέα:

«Ἡ εὐσπλαχνία εἶναι ἀνώτερη ἀπό τή συμπόνια πού οἱ ἰνδουιστές θεωροῦν ὡς τή μεγαλύτερη ἀρετή. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά νιώσει συμπόνια γιά ἕναν ἐπαίτη, ἀλλά καί νά τόν προσπεράσει. Ὁ φιλάνθρωπος ὅμως θά νιώσει συμπάθεια γιά τόν ἐπαίτη καί θά τόν βοηθήσει. Τό νά δείξεις φιλανθρωπία στόν ἐπαίτη δέν εἶναι οὔτε τό πιό δύσκολο οὔτε τό ἀνώτερο πράγμα στό νόμο τοῦ Χριστοῦ. Μεγάλο πράγμα εἶναι νά δείξεις ἀγάπη στούς ἐχθρούς σου. Ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ἀνώτερη ἀπό τή συγχώρεση τῶν προσβολῶν. Ἡ συγχώρεση τῶν προσβολῶν εἶναι τό πρῶτο μισό τοῦ δρόμου πρός τόν Θεό. Ἡ τέλεση ἔργων ἀγάπης εἶναι τό δεύτερο μισό.

»Εἶναι ἀπαραίτητο νά ποῦμε πώς ἡ ἀγάπη εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν κοσμική δικαιοσύνη; Ἄν δέν ὑπῆρχε ἀγάπη, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά ἦταν θύματα τῆς κοσμικῆς νομικῆς δικαιοσύνης. Χωρίς ἀγάπη ὁ νόμος δέν μπορεῖ νά περιφρουρήσει αὐτό πού ἤδη ὑπάρχει. Ἡ ἀγάπη ὅμως δημιουργεῖ καινούρια καί μεγάλα ἔργα στόν κόσμο. Γι’ αὐτό καί εἶναι καλύτερο στούς ἀνθρώπους ν’ ἀσκοῦνται ἀπό τήν παιδική τους ἡλικία στή γνώση τῆς γλυκύτητας πού προσφέρει ἡ ἀγάπη κι ἡ φιλανθρωπία, παρά νά μάθουν τή σκληρότητα τοῦ νόμου. Τό νόμο τόν μαθαίνει κανείς ὁποτεδήποτε. Ὅταν ὅμως ἡ καρδιά σκληρυνθεῖ, εἶναι δύσκολο νά ξαναγυρίσει καί νά γίνει σπλαχνική. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐλεήμονες, δέν θ’ ἁμαρτήσουν ἐνάντια στό νόμο. Ὅταν ὅμως τηροῦν τό νόμο ἀλλά τούς λείπει ἡ φιλανθρωπία, διακινδυνεύουν νά χάσουν τό στεφάνι τῆς δόξας πού ὑποσχέθηκε ὁ Κύριος στούς φιλάνθρωπους».[1]

Ὁ ἠθικός νόμος τῆς ἀγάπης. Ὁ μόνος ἀήττητος προστάτης μας. Γιά αἰῶνες ὅλοι οἱ λαοί τῆς γῆς ὑποκλίνονταν ἐνώπιόν του. Καί ὅσοι τόν παρέβαιναν ἐξαφανίζονταν, ὅπως τά Σόδομα καί τά Γόμορα, ἡ Βαβυλώνα, ἡ Πομπηία, ἡ πανίσχυρη Ρώμη τῆς ἀρχαιότητας, ὁ παλαιός Ἰσραήλ,σκορπισμένος στά ἔθνη γιά 1.000 χρόνια περίπου, ἡ Τύρος, ἡ Σιδών, ὁ μεγάλος αἰγυπτιακός πολιτισμός τῶν Φαραώ, πού λάτρευε τίς Σφίγγες. Ὅλες οἱ μεγάλες καταστροφές τῆς ἀνθρωπότητας ἐξηγοῦνται μέ παραβίαση ἠθικῶν νόμων καί ὄχι φυσικῶν, πού κατά τόν ἅγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς δέν ὑπάρχουν. Ὅπως τότε πού σταύρωσαν τόν Δίκαιο οἱ παράνομοι Ἑβραῖοι, καί ὁ ἥλιος σκοτίσθηκε καί μέγας σεισμός τάραξε τά Ἱεροσόλυμα, καί τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ σχίστηκε καί οἱ νεκροί ἐξῆλθαν τῶν μνημείων. Καί αὐτό γιατί, ἐνῶ ὁ ἠθικός νόμος ὅταν ἀθετεῖται τιμωρεῖ τούς παραβάτες του, ὁ φυσικός νόμος, ἄς ποῦμε τῆς βαρύτητας, ὑπερβαίνεται χωρίς καμιά συνέπεια. Ὅπως ὅταν ἕνας ἅγιος ξεπερνώντας τον μεταφέρεται μέ τό σῶμα του σέ ἄλλον τόπο ἤ τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας στέκει πάνω ἀπό τό ἔδαφος. Ἔτσι ὁ προφήτης Ἀββακούμβρέθηκε ἀπό τήν Ἰουδαία, θαυμαστῶ τῶ τρόπω, στή Βαβυλώνα, πάνω ἀπό τό λάκκο τῶν λεόντων, ὅπου εἶχαν ρίξει τόν προφήτη Δανιήλ, ὅταν ἄγγελος Κυρίου τόν ἅρπαξε ἀπό τά μαλλιά καί τόν μετέφερε γιά νά τοῦ πάει φαγητό. Καί ὁ ἀπόστολος Φίλιππος πού ἡρπάγη ἐν σώματι ἀπ’ τά Ἱεροσόλυμα στό δρόμο πρός τήν Αἰθιοπία γιά νά συναντήσει τόν εὐνοῦχο τῆς Κανδάκης, τῆς βασίλισσας τῶν Αἰθιόπων, ὥστε νά τόν βαπτίσει καί νά καταστεῖ ἔτσι ὁ πρῶτος χριστιανός Αἰθίοπας (βλ. Πράξ. η΄ 26-40). Ἀλλά καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος, ὁ ὁποῖος μετέφερε μέ τήν προσευχή του ἕνα πιάτο ζεστό πιλάφι, ἀπό τήν Καπποδοκία στή Μέκκα, γιά τόν κύριό του. Κι αὐτές εἶναι κάποιες ἀπό τίς ἐλάχιστες θεοσημεῖες στό πλῆθος τῶν «ὑπερφυσικῶν» ἐμπειριῶν τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὅμως τούς τελευταίους δύο αἰῶνες τό κακό παράγινε. Ὁ ἠθικός νόμος πετάχτηκε στά σκουπίδια καί αὐτονομήθηκε ὁ φυσικός «νόμος», ὁ ὁποῖος ἀπόκτησε αὐτοτέλεια, λές καί εἶναι αὐθύπαρκτος. Ἔτσι ἀγνοήθηκε ἡ μεγαλύτερη ἀλήθεια ὅλων τῶν ἐποχῶν, πώς στόν παντοδύναμο ἠθικό νόμο τῆς ἀγάπης ὑποτάσσεται καί ὑποκλίνεται ἀκόμη καί αὐτός ὁ ὑποτιθέμενος φυσικός «νόμος», δηλαδή ὅλο τό σύμπαν. Καί αὐτό εἶχε τραγικές συνέπειες γιά τήν ἰσορροπία ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας, καθώς ἡ μετακύληση τοῦ νόμου ἀπό τό πεδίο τό ἠθικό στό πεδίο τό φυσικό ἔφτιαξε ἀνθρώπους τίγρεις, πού πλέον σκοτώνουν ἀδίστακτα γιά δέκα ἤ εἴκοσι εὐρώ καί δολοφονοῦν ἀσύστολα ἔμβρυες ψυχές. Νά πιό ἁπλά οἱ ἁπτές συνέπειες: Οἱ λευκές φυλές, πού ἔκαμαν τούς δύο τελευταίους ἀιῶνες τό μεγαλύτερο ξεπούλημα τοῦ Θεοῦ πού ἔχει συμβεῖ ποτέ στήν ἱστορία ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς, λησμόνησαν τό παγκόσμιο χάδι τῆς ἀγάπης, γέννησαν τήν ἀθεΐα καί αὐτή τά δύο νόθα, τούς δύο παγκόσμιους πολέμους. Ὁ Κύριος σαφέστατα μέσα στό Εὐαγγέλιό Του συνδέει ἀπόλυτα τήν παραβίαση τοῦ ἠθικοῦ νόμου μέ τήν ταραχή στή φυσική καί οἰκολογική ἰσορροπία. Λέει προφητικά: «Ἐγερθήσεται γάρ ἔθνος ἐπί ἔθνος, καί βασιλεία ἐπί βασιλείαν· καί ἔσονται λιμοί καί λοιμοί καί σεισμοί κατά τόπους [...] καί διά τό πληθυνθῆναι τήν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. κδ΄ 7, 12). Νά λοιπόν πού τό πάγωμα τῆς ἀγάπης, ἡ ἐγκατάλειψη δηλαδή τοῦ ἠθικοῦ νόμου, δέν προξενεῖ μόνο πολέμους μεταξύ ἐθνῶν ἀλλά καί σεισμούς καί λοιμούς, δηλαδή ταραχή στό γήινο στερέωμα, ἀντίδραση τῆς φύσης σέ αὐτούς πού ἀντέδρασαν στήν Ἀγάπη, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό.

(συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΕΥΧ. ΙΟΥΛΙΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2016

---

[1] Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Κυριακοδρόμιο Β΄, μτφρ.-ἐπιμ. Πέτρος Μπότσης, Ἀθήνα 2013, σελ. 183-184.

Συντάκτης: Αρχιμ. Αρσένιος Κωτσόπουλος
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2016

ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΑΠΟ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ «ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ»

 

Ακατανόητη, μα την αλήθεια, είναι η επιθετικότητα ιστολογίου«τάχατες ποιητικού» άρα ευαίσθητου και σεμνού , εναντίον  του π. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου.

Απαράδεκτη η προσπάθεια του ιστολογίου να εκβιάσει τον παραδοσιακό Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο και να τον εξαναγκάσει να κινηθεί εναντίον του εγκρατούς περί την θεολογία παραδοσιακού κληρικού π. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου.

Ούτε υπό θεσμική ιδιότητα κινούνται, ούτε και χωρίς την άδεια των επισκόπων τους λειτουργούν οι πατέρες του αντιοικουμενιστικού αγώνα. Ως ορθόδοξοι χριστιανοί, κατά τη φωνή της συνείδησής τους, καταθέτουν -ως έχουν χρέος- την ομολογία τους. Το ίδιο κάνουν αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος και άλλων ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Μήπως κι αυτοί χρειάζονται την άδεια των Οικουμενιστών για να εκφράζουν την ορθόδοξη πίστη τους;

Οι κραυγές μίσους που εκπορεύονται από τα χείλη και την πέννα των οικουμενιστών εναντίον των πατερων  του αντιοικουμενιστικού αγώνα δείχνουν δύο πράγματα. Αφενός μεν την αδυναμία τους να απαντήσουν τα πλήρως κατοχυρωμένα τους θεολογικά επιχειρήματα και αφετέρου την εμπάθεια που έχουν εναντίον τους.

Ιδιαίτερα το μένος τους εναντίον του π. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου είναι ανεξήγητο. Με πλήρη σεβασμό προς την παράδοση και την κανονική τάξη της Εκκλησίας ο π. Αναστάσιος καταθέτει λίαν εμπεριστατωμένες θεολογικές αναλύσεις τις οποίες οι οικουμενιστές δεν τολμούν καν να αναιρέσουν. Γι’ αυτό προσπαθούν με δημοσιεύματα μίσους και κακεντρέχειας να εξοντώσουν τον παραδοσιακό κληρικό.

Αλίμονον αν τώρα, μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, οι παραδοσιακοί πιστοί (κληρικοί, μοναχοί και λαικοί) δεν κατέθεταν την εν Χριστώ μαρτυρία τους.

Μάταια φυσικά προσπαθούν οι οικουμενιστές να εξοντώσουν με ποταπές μεθόδους τους πατέρες  του αντιοικουμενιστικού αγώνα επειδή οι προσωπικές επιθέσεις και το υβριστικό ύφος δεν πείθουν κανένα απροκατάληπτο άνθρωπο.

“αιδώς Αργείοι”

πηγή

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

το είδαμε εδώ

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΚΥΜΑΤΟΘΡΑΥΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΔΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ...

ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ...

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

[Δεκαπενταύγουστος του 2016 και, καθώς η γενικευμένη ανομία των κρατούντων πυκνώνει τον καθημερινό ζόφο, γίνεται όλο και πιο επιστητό ότι μόνο με τραγικό λόγο μπορεί να ερμηνευθεί η σημερινή πραγματικότητα. 

Από την δεκαετία του ’90, όταν ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, στην στρατηγική του μελέτη «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών», περιέγραφε την Ελλάδα ως μια «ανωμαλία» στον δυτικό πολιτισμό αποκαλώντας την «ο Ορθόδοξος παρείσακτος», διαγραφόταν ο βρόχος που μας έστηναν προκειμένου να «προσαρμοστούμε» στα «ήθη» της δυτικής κλεπτοκρατίας και τις επιταγές της νέας παγκόσμιας τάξης. 

Σήμερα, μετά από μια άφρονα ευρω-πορεία και... μία αλλόφρονα κοινωνική «αφύπνιση», το μέγιστο πολιτικό καθήκον του Έλληνα, της επιβίωσής του ως ιδιότυπος και αρχέγονος πολιτισμός, ταυτίζεται με την υπεράσπιση της πεμπτουσίας της Ζωής του. 

Μέσα στο στρατηγικό περιβάλλον της τρέχουσας περιφερειακής και παγκόσμιας αναδόμησης, είναι επιτακτικό ξανά να βρούμε την ψυχή μας μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...].

Ένα μεγάλο δίδαγμα του 20ου αιώνα είναι πως τα ιδεολογικά μορφώματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θρησκείες παραμένουν ακλόνητες.

Ο Κάρολος Μαρξ, μιλώντας για την θρησκεία χωρίς καμμιά απαξιωτική πρόθεση, σε αντίθεση με τους περισσότερους «μαρξιστές» στη συνέχεια, έλεγε τα παρακάτω: «Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».

 (Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου, εκδ. Παπαζήση, 1978).

Ο εμπνευστής του κομμουνισμού θεωρούσε πρέπον ότι αυτή η «απατηλή ευτυχία» πρέπει να αντικατασταθεί από μια ορθολογικά δομημένη ρεαλιστική ευτυχία, εκφράζοντας έτσι το πνεύμα του διαφωτισμού της εποχής του.

Κι όμως, διαψεύσθηκε με την επανεμφάνιση της θρησκείας στην καρδιά της κοινωνικής και πολιτικής σφαίρας.

Μετά την Γαλλική Επανάσταση, οι νεωτερικοί άνθρωποι πίστεψαν ότι μπορεί να εκδιώξουν την θρησκεία από την δημόσια σφαίρα, αλλά αυτή είχε την τελευταία λέξη. Οι Ροβεσπιέροι και οι Κομισσάριοι που την προόριζαν για το μουσείο της ιστορίας εκτίθενται σήμερα οι ίδιοι ως κέρινα ομοιώματα στις αίθουσές του.

Η Γαλλία δεν έπαψε ποτέ να παραμένει πολιτισμικά καθολική, όπως η Ρωσσία του Λένιν έμεινε ορθόδοξη και η Τουρκία του Ατατούρκ επιστρέφει ραγδαία στην μουσουλμανική της ταυτότητα.

Ο Στάλιν το κατάλαβε καλά αυτό τον 20ο αιώνα, όταν, μετά την αρχική υποχώρηση των σοβιετικών στο ανατολικό μέτωπο, απευθύνθηκε στο ορθόδοξο αίσθημα των Ρώσσων για να ανεβάσει το φρόνημα των μαχητών και του λαού, ως άλλος Ιβάν ο Τρομερός.

Στις αρχές του 21ου αιώνα, ήταν ο Ούγκο Τσάβες που σφράγισε την ολοκλήρωση ενός ασταθούς κύκλου επαναστατικών κινημάτων στην ήπειρό του. Γνήσιο τέκνο της «Θεολογίας της Απελευθέρωσης» και των διδαχών του Καμίλιο Τόρες, ο Τσάβεζ αναβάθμισε την μπολιβαριανή παράδοση και την εθνοδημοκρατική εικόνα της Λατινικής Αμερικής διεθνώς. Δίπλα του στάθηκαν και πολέμησαν πολύ πιο αποτελεσματικά τον «αμερικανικό ιμπεριαλισμό» χθεσινοί μαοϊκοί, λενινιστές και οπαδοί του Τσε Γκεβάρα, κάνοντας πράξη αυτό που έλεγε ο Μάο, ότι ο επαναστάτης μέσα στον λαό του πρέπει να κινείται «σαν το ψάρι στο νερό».

Ιδιαίτερα στον ισλαμικό κόσμο, από τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, το πολιτικό Ισλάμ εκτόπισε τα κοσμικά εθνικοαπελευθερωτικά και μπααθικά κινήματα, καθώς και την μαρξιστική ιδεολογία, από τους κόλπους των αραβικών και μουσουλμανικών κοινωνιών.

Η συνένωση αυτών των τριών πόλων –του εθνικού, του κοινωνικού και του θρησκευτικού- είχε επιχειρηθεί πολλές φορές στο παρελθόν από Μουσουλμάνους πολιτικούς ηγέτες. 

Όμως, η σύντηξη δεν ήταν εφικτή γιατί επρόκειτο για μια τεχνητή συρραφή που ξέφτιζε εύκολα, ακόμα κι όταν ο όρος «κομμουνισμός» αντικαθίστατο από τον «σοσιαλισμό» προκειμένου να ξεπεραστεί η αντίφαση με το Ισλάμ. Πουθενά στον μουσουλμανικό κόσμο ο εθνικισμός δεν κατάφερε να αφομοιώσει την θρησκεία με τον τρόπο που τελικά το Ισλάμ αφομοίωσε τον εθνικισμό. Για όλα αυτά, και την μεγάλη περιπέτεια του αραβικού κόσμου τον 20οαιώνα, διαπραγματεύεται με γλαφυρό τρόπο το βιβλίο του Λιβανέζου συγγραφέα Αμίν Μααλούφ, «Η Απορρύθμιση του Κόσμου» (Εκδ. Ωκεανίδα, 2010).

Για χρόνια πιστεύαμε ότι ο κομμουνισμός έχει καθιερωθεί στην Ρωσσία σε βάρος της ορθόδοξης πίστης, κι όμως, προτού συμπληρωθούν καλά-καλά 70 χρόνια, η κομμουνιστική ιδεολογία «είχε ήδη αποβληθεί σαν μόσχευμα που ξεράθηκε» (Μααλούφ) και η ορθόδοξη πίστη ξανάνθισε.

Μιλάγαμε, πριν την δεκαετία του ’90, με φίλους από ανατολικές χώρες για τις θρησκευτικές παραδόσεις και αντιμετωπίζαμε μια αλαζονική απαξίωση του στυλ «αυτά έχουν ξεπεραστεί»… Κι όμως, οι ίδιοι που πίστευαν ότι αντιπροσώπευαν τον «νέο άνθρωπο» του σοσιαλισμού, σφάζονταν μετά από λίγο μεταξύ τους για θρησκευτικούς λόγους.

Το γεγονός αυτό, είτε μας αρέσει είτε όχι, ερμηνεύεται από το ότι οι θρησκευτικές καταβολές είναι πιο ανθεκτικές από τις επίκτητες ιδεολογικές πεποιθήσεις γιατί προσφέρουν στους ανθρώπους μια σταθερή και μόνιμη συνέχεια με το παρελθόν τους και την ταυτότητά τους.

Τον Ιούνιο, στην Μόσχα, γιορτάσθηκε πανηγυρικά η 1025η επέτειος του εκχριστιανισμού των Ρώσσων. Ο Ρώσσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, απευθυνόμενος στον ανώτερο ορθόδοξο κλήρο από ολόκληρο τον κόσμο, εκθείασε τους στενούς δεσμούς μεταξύ του Κρεμλίνου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Πούτιν είναι ο πρώτος Ρώσσος ηγέτης που υποδέχτηκε τόσες πολλές κεφαλές των Ορθόδοξων Εκκλησιών, οι οποίοι εκπροσωπούν πάνω από 227 εκατομμύρια πιστούς, σε μια καθαρά πολιτική κίνηση.

Ο ίδιος είχε διακηρύξει νωρίτερα ότι οι δύο πόλοι που στηρίζεται η δύναμη και η εθνική κυριαρχία της Ρωσσίας είναι οι πυρηνικές της κεφαλές και η ορθόδοξή της παράδοση.

Σε ένα ανάλογο κρεσέντο, ο Ερντογάν είχε πει πριν από χρόνια ότι οι λόγχες της σημερινής Τουρκίας είναι οι χιλιάδες μιναρέδες των τζαμιών της.

Η επιστροφή του Θεού και η αναβίωση του ρόλου των θρησκειών είναι, λοιπόν, intra muros, ακόμα και με το ενδεχόμενο της νεοεποχίτικης «πανθρησκείας», στην προσπάθεια των λαών να αντισταθούν σε ένα διεφθαρμένο παγκόσμιο οικονομικο-πολιτικό σύστημα που τους φθείρει ώς τα βάθη της ψυχής.

Οι κυρίαρχες προτεσταντικές χώρες και ιδίως οι WASP Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ είναι αυτοί που μετέτρεψαν το χρήμα σε θεότητα και την απληστία σε ιδεολογία, ξεπερνώντας τους εβραίους συμμάχους τους και γεννήτορές τους.

Πιάνοντας τον σφυγμό της εποχής, ο νέος Πάπας Φραγκίσκος «αφόρισε» το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, λέγοντας: «Οι άνδρες και οι γυναίκες πρέπει να είναι στο κέντρο του οικονομικού συστήματος, όπως το θέλει ο Θεός, και όχι το χρήμα», και πρόσθεσε, «Ο κόσμος έχει γίνει ειδωλολάτρης και ο θεός του αποκαλείται χρήμα».

Προφανώς, το Βατικανό έχει καλύτερα αντανακλαστικά από την ξέψυχη ευρωαριστερά, γι’ αυτό ο Πάπας επευφημήθηκε έντονα όταν αναφέρθηκε στα δικαιώματα των εργατών και στον προσωπικό όλεθρο που φέρνει η ανεργία.

Ας τα έχουν όλα αυτά υπ’ όψιν τους οι υπεύθυνοι θρησκευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, αν συσκέπτονται για τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, ώστε να μην παίξουν άθελά τους το παιχνίδι των εμφυλιοπολεμικών σεναρίων.

Για να γίνει κάποιος δεκτός ως Ναΐτης, έλεγαν στον Μεσαίωνα οι εχθροί του Τάγματος, ο μυούμενος έπρεπε να φτύσει έναν σταυρό! Ελπίζουμε να μην έχει θέσει παρόμοιο όρο και η Τρόϊκα για να γίνει κάποιος πρωθυπουργός στο Ελλαδιστάν.

[Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Hellenic Nexus, τ.78, Οκτώβριος 2013]

ΠΗΓΗ

πηγή

το είδαμε εδώ

Μεγάλες εφευρέσεις - σημάδια τού τέλους τού κόσμου ;

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ -- ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ;

  


Τά μυρμήγκια, όταν βγάζουν φτερά χάνονται ... ( λαϊκό γνωμικό )

----------------------------------------

 Από δημιουργία ανθρώπου έως τό 1800 περίπου, εφευρέσεις μηδέν !

Καί μετά βλέπουμε νά σημειώνεται ένα τεράστιο άλμα τέτοιο, πού δέν είχε ξαναγίνει ποτέ, από τότε πού δημιουργήθηκε ό άνθρωπος !

Έτσι λοιπόν έχουμε...

Τό 1769  μ.χ. τήν εφεύρεση  τής Ατμομηχανής καί τήν χρήση τού ατμού σάν κινητήριο δύναμη στίς μεταφορές, στά πλοία, στά εργοστάσια...

1800 -  εφεύρεση ηλεκτρικής στήλης

1822 -  Φωτογραφία

1837 - Τηλέγραφος

1860 - Βενζινομηχανές

1861 - Ηλεκτρικές μηχανές

1876 - Τηλέφωνο

1880 - Ηλεκτρικό φώς

1896 - Ασύρματος

1903 - Αεροπλάνο

1925 - Τηλεόραση

1935 - Ραντάρ

1935 - Εφεύρεση νάϊλον

1942 - Πυρηνική ενέργεια

1945 - Ατομική βόμβα

1948 - Τρανσίστορ

1950 - Μικροηλεκτρονική

1969 - ο άνθρωπος στήν Σελήνη...

   

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ...

Για τα χρόνια πού ζούμε ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά. Ανάμεσα σ΄αύτά ξεχώρισε μία νέα προφητεία από την Ρουμανία, πού έκανε τον γύρο του κόσμου στους Χριστιανικούς κύκλους, και την οποία νομίζουμε ότι αξίζει να παραθέσουμε.

Την προφητεία αυτή την έφερε στο φώς της δημοσιότητος με μία δημοσίευσή του στον «ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ» ο σεβαστός Ρουμάνος Ιερομόναχος Πετρώνιος Προδρομίτης από την Ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου,στα όρια της Μεγίστης Λαύρας, στο Άγιον Όρος.

Όπως είναι γνωστό, ο κόσμος της Δύσεως καθώρισε τό έτος 1992 , ώς χρόνο ενοποίησης τών κρατών, τής Ευρωπαϊκής Κοινότητος πού τότε ήσαν 12.

Έγινε μία Ένωση σέ ένα υποτιθέμενο Κράτος, με μεγάλες οικονομικές δυνατότητες και αντίστοιχες διευκολύνσεις. 

Τό γεγονός αυτό, έφερε, στούς Χριστιανικούς κύκλους τής Ελλάδος καί τού εξωτερικού, κάποιο είδος ανησυχίας...              

Αφορμή υπήρξε, ή κυκλοφορία μερικών προφητειών για την εποχή μας, σάν ένα είδος κακών προειδοποιήσεων, όπως του Αγίου Νήφωνος Κωνσταντινιανής, του Οσίου Νείλου του Μυροβλήτου,του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Αγίου Σάββα της Καλύμνου και άλλων, οι οποίοι έζησαν σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους μεταξύ τους, καί μίλησαν συγκεκαλυμμένα γιά έναν φοβερό επερχόμενο κίνδυνο...

Δεν θα αναφερθούμε τώρα σ΄αυτές τις προφητείες, γιατί κυκλοφορούν και είναι γνωστές στον πολύ κόσμο, θα μιλήσουμε μόνο και εν συντομία για το φοβερό όραμα του Αγίου Νήφωνος για την τελική Κρίση, και θα σταματήσουμε στην τελείως άγνωστη μαρτυρία του Αγίου Καλλινίκου Τσερνίκας,της Ρουμανίας.

Το όραμα του Αγίου Νήφωνος για την φοβερή Κρίση έγινε γνωστό από το βιβλίο

« Ένας ασκητής Επίσκοπος », που εκδόθηκε από την Μονή Παρακλήτου πολλές φορές.

  

ΘΑ ΚΟΠΕΙ Ο ΑΙΩΝΑΣ  ΣΤΗΝ   ΜΕΣΗ...

Στο όραμά του ο Αγιος Νήφων είδε ότι, πρίν από την αρχή της Μελλούσης Κρίσεως, ο Θεός ξεφυλλίζει το βιβλίο των αιώνων της ανθρωπότητας. Όταν έφθασε στον έβδομο αιώνα, από δημιουργίας ανθρώπου, σταμάτησε και εσκέπασε το πρόσωπο με τα χέρια του λέγοντας με οργή:   

«Αυτός ο αιώνας ξεπέρασε όλους τους άλλους σε αδικία και κακία». 

Μετά από λίγο, φθάνοντας στο μέσον αυτού του αιώνος, πρόσθεσε: 

« Αυτός, είναι γεμάτος από την δυσωδία ανθρωπίνων παθών, από φθόνο, μίσος, ακαθαρσία, ψεύδος …

προσθέτοντας, " Θά τόν κόψω στήν μέση, γιά νά σταματήσει ή κυριαρχία τής αμαρτίας..."

Καί αμέσως διέταξε τόν Αρχάγγελο Μιχαήλ νά ετοιμάσει τήν αρχή τής Κρίσεως...

Φοβερός ό λόγος: " Θά τόν κόψω στήν μέση " !

Όμως, τό μέσον τού Εβδόμου αιώνος είναι τό 7500.

Όταν ήλθε ό Χριστός στήν γή ( σύμφωνα μέ τίς χρονολογίες διαδοχής γονέων - παιδιών τής Παλαιάς Διαθήκης), είχαν περάσει 5508 χρόνια...

Άν σέ αυτά προσθέσουμε τό έτος 1992 πού περάσαμε, συμπληρώνονται τότε 7500 χρόνια, δηλαδή τό μέσον τού Εβδόμου αιώνος, καί ή αρχή τών εξελίξεων τής Μελλούσης Κρίσεως! 

Ό Άγιος Νήφων, καθώς φαίνεται από τήν ζωή του, υπήρξε ένας Άγιος Ιεράρχης. Τό όραμά του τό διηγήθηκε στόν στενότερο μαθητή του ιερομόναχο Παύλο ό οποίος έγραψε καί τόν βίο του.

Ένα όμως, επί πλέον ντοκουμέντο, είναι καί τό γεγονός ότι ή εικόνα τού αιώνος μας, τήν οποία είδε καί περιέγραψε ό Άγιος εδώ καί 1500 χρόνια, συμφωνεί απολύτως μέ όσα βλέπουμε νά γίνονται σήμερα...

           ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΡΑΜΑ...

Στην συνέχεια θα αναφερθούμε σε μία πιο αποκαλυπτική μαρτυρία για την χρονιά ορόσημο 1992 , ως πιθανότατη απαρχήεξελίξεων της Συντέλειας του Κόσμου, καί βεβαίως όχι ώς χρονιά τού τέλους τής γής…

Πρόκειται για ένα όραμα ενός επίσης αγίου ιεράρχου, του Αγίου Καλλινίκου από την Ρουμανία, ο οποίος έζησε στα κοντινά μας χρόνια  (1787-1868 ). 

Πρίν εκλεγεί Επίσκοπος στο Ρίμνικ ο Αγιος Καλλίνικος ήταν επί 31 χρόνια ηγούμενος στο Μοναστήρι Τσερνίκα που ευρίσκεται πλησίον του Βουκουρεστίου, την πρωτεύουσα της Ρουμανίας. Σήμερα στην κεντρική εκκλησία (Καθολικό) ευρίσκονται τα λείψανα του, τα οποία αδιάκοπα θαυματουργούν και θεραπεύουν κάθε είδους σωματικές και ψυχικές ασθένειες. 

Η ζωή του Αγίου Καλλίνικου γράφτηκε από το στενότερο μαθητή του, τον Αρχιμανδρίτη Αναστάσιο Μπαλντοβίν, ο οποίος την άκουσε από το στόμα του. Είδε και πολλά άλλα θαυμαστά γεγονότα της ζωής του Αγίου Γέροντος του, από τα οποία, καθώς αναφέρει, ένα πολύ μικρό μέρος έγραψε προς ωφέλεια των πνευματικών του αδελφών. 

Προς καλλίτερη κατανόηση του μνημονευόμενου γεγονότος αναφέρω ότι το μοναστήρι Τσερνίκα ευρίσκεται σε πεδινή περιοχή, όπου υπάρχουν και δυο νησάκια, μέσα στην κοίτη του ποταμού Κολεντίνα: το νησί του Αγίου Νικολάου και το του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. 

Το έτος 1832, όταν έγινε το αποκαλυπτικό αυτό όραμα, το μοναστήρι Τσερνίκα ευρισκόταν τότε, στο νησί του Αγίου Νικολάου, ενώ το σημερινό, πού βρίσκεται στο νησί του Αγίου Γεωργίου, δεν είχε κτισθή ακόμη.

Ο στάρετς Καλλίνικος είχε αναγνωρισθεί από όλους ως άγιος άνθρωπος, μεγάλος ασκητής, και με σπουδαία πνευματικά χαρίσματα. Γι’ αυτό καί είχε συγκεντρώσει τριγύρω του ένα μεγάλο πλήθος μοναχών και τα κελιά στο νησί του Αγίου Νικολάου ήταν ανεπαρκή για όλους.

 Σκέφθηκε λοιπόν ό στάρετς, να φτιάξει ένα μεγαλύτερο μοναστήρι στο διπλανό νησί του Αγίου Γεωργίου.

Κατά Θεία ευδοκία, τότε ακριβώς ο ηγούμενος  έλαβε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων, για την ίδρυση μιας μονής. Δεν του έμενε πλέον τίποτε άλλο, παρά νά αρχίσει αυτό το έργο. Είχε όμως κάποια αμφιβολία. Τι είχε συμβεί; 

Εκείνο τον καιρό στη Ρουμανία είχε διαδοθεί ότι σύντομα, δηλαδή το έτος 1848, θα γίνει το τέλος του κόσμου. Γεγονός πάντως που συνέβη και είναι γνωστό, είναι ότι το 1848 ήταν έτος επαναστάσεων και κοινωνικών μεταβολών σέ ολόκληρη την Ευρώπη.

Σκεπτόμενος αυτά, ημέρα και νύκτα, προσευχόμενος στο Θεό με όλη την καθαρότητα της ψυχής του και έχοντας αμφιβολία ν’ αρχίσει ή όχι την ανοικοδόμηση της Μονής, δεν το απεφάσιζε, αφ’ εφόσον επίστευε ότι το 1848 θα γίνη το τέλος του κόσμου. 

Μια νύχτα, αρχίζοντας την νυχτερινή προσευχή του και σκεπτόμενος όλα αυτά, εκάθησε για λίγο στο σκαμνί του, διότι σέ αυτό αναπαυόταν λίγο, και ουδέποτε εξάπλωνε σε κρεββάτι.

Ξαφνικά ευρέθηκε, στην πραγματικότητα και όχι στο ονειρό του, στο διπλανό νησί του Άγιου Γεωργίου...  

Από δεξιά του είχε, τον Αγιο ιεράρχη Νικόλαο, προστάτη της μονής και από αριστερά του τον άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, οι οποίοι και του έκαναν παρατήρηση, γιατί δεν αρχίζει την κατασκευή της Μονής σέ αυτό το νησί, αφού έλαβε τα χρήματα από τον αρχιερέα Στρατόνικο.

                 

7500 ΑΠΟ ΑΔΑΜ...

Τότε ο ηγούμενος Καλλίνικος με πολύ φόβο και τρόμο τους είπε: 

«Συγχωρέστε με, Αγιοι του Θεού, αλλά διάβασα μερικές προφητείες για το μέλλον και επίστευσα ότι το έτος 1848 θα γίνει το τέλος του κόσμου για εμάς». 

Τότε εκείνοι τού είπαν: « Κοίταξε προς την ανατολή...»  Όταν ό στάρετς σήκωσε τά μάτια του πρός ανατολάς, δέν μπορούσε νά ιδεί τόν ουρανό, παρά μόνο μία μεγάλη φωτεινή λάμψη. Αμέσως λύγισαν τά γόνατά του καί έπεσε στήν γή σάν νεκρός. Τότε οί Άγιοι τόν σήκαωσαν όρθιο  καί τού είπαν:

«Κοίταξε τώρα προς ανατολάς, και θα ιδείς το μέγα Μυστήριο της Θείας Πρόνοιας». 

Δυναμωμένος από την χάρη του Θεού είδε την Αγία Τριάδα, έτσι όπως είναι ζωγραφισμένη στις άγιες Εικόνες, 

ενώ κάτω από την Αγία Τριάδα, είδε μια μεγάλη περγαμηνή από χρυσό, στην οποία ήταν γραμμένα με μεγάλα γράμματα: 

«7500 από Αδάμ...»

Οι Αγιοι λοιπόν που τον κρατούσαν από τα μπράτσα, του είπαν: 

«Βλέπε ότι, όχι τό 1848 είναι το τέλος του κόσμου, αλλά το τέλος του ορατού κόσμου θά αρχίσει, όταν συμπληρωθούν 7500 χρόνια από κτίσεως Αδάμ. 

Οπότε, πρόσθεσαν, άρχισε να κτίζεις το μοναστήρι στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου». 

Έτσι και έγινε. Μετά από αυτό το όραμα ο στάρετς Καλλίνικος άρχισε αμέσως την ίδρυση της εκκλησίας και των κελιών υπό την μορφή του τετράγωνου φρουρίου, όπως φαίνεται μέχρι σήμερα. Αυτό είναι το όραμα από την βιογραφία του Αγίου Καλλίνικου της Τσερνίκας. 

Όπως βλέπουμε, εδώ γίνεται λόγος ακριβώς για το 7500 από κτίσεως Αδάμ, έτος, το οποίο δείξαμε ανωτέρω ότι ανταποκρίνεται στο 1992.

Αξιον προσοχής είναι και το γεγονός ότι τα οράματα αυτά  πού αναφέρουμε, συνέβησαν σε χρόνους και τόπους απομακρυσμένους μεταξύ τους και χωρίς καμμιά εξάρτηση το ένα από το άλλο, και αναφέρονται ακριβώς στο ίδιο έτος:1992.

Ότι δηλαδή, από τό έτος 1992 , έχουμε μπεί στήν φάση τού τέλους πού οπωσδήποτε όμως έχει κάποια χρονική διαδρομή,εντελώς  άγνωστη σέ όλους μας...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ  ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ;

Για όλους εμάς σήμερα, αυτά τα αποκαλυπτικά γεγονότα είναι μια αυστηρή προειδοποίηση και προτροπή για την χριστιανική μας ζωή και την φροντίδα της σωτηρίας μας.

Ο Θεός είναι αγαθός, ελεήμων και μακρόθυμος, αλλά η αμαρτία δεν μπορεί να εξαπλώνεται χωρίς τέλος. Η κυριαρχία του κακού πρέπει να σταματήσει. 

Πριν από τον κατακλυσμό « είδεν ο Κύριος ότι επληθύνετο η κακία του ανθρώπου επι της γης, και πάντες οι σκοποί των διαλογισμών της καρδίας αυτού, ήσαν μόνον κακία πάσας τας ημέρας… 

Και είπεν ο Κύριος, " θέλω εξαλείψει τον άνθρωπον, τον οποίον εποίησα, από προσώπου της γής " (Γεν. 5, 5- 7) και τον κατέστρεψε με τον κατακλυσμό.

Τα αμαρτήματα των Σοδόμων και Γομόρρων είχαν φθάσει μέχρι τον ουρανό και ο Θεός τους έκαψε με φωτιά.

Ο έβδομος αιώνας στον οποίο ζούμε, ξεπέρασε με τις αμαρτίες του όλους τούς άλλους προηγούμενους...

Όμως, άς θυμηθούμε και τον προφήτη Ιωνά στην Νινευί, με 40 ημέρες μόνο προθεσμία καταστροφής, αν η Νινευϊ  δεν μετανοήσει. 

Αλλά οι κάτοικοι της μεγάλης αυτής Πολιτείας, με σκληρή νηστεία , μετάνοια, και διακοπή κάθε αμαρτίας άλλαξαν την απόφαση του Θεού και δεν καταστράφηκαν...

Αυτό, θα πρέπει να γίνει απ΄ όλους μας…

 πηγή