Θεοφάνεια στην παλαίφατη γέφυρα των Ελλήνων της Βενετίας

Προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. κ. Γενναδίου και με τη συμμετοχή των Αρχών της Γαληνοτάτης και πλήθους πιστών από το Βένετο και 
το εξωτερικό, τελέσθηκε η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και ο Μέγας Αγιασμός στον Μητροπολιτικό και ιστορικό Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας. Κάτω από έναν καυτό ήλιο, ακολούθησε η λιτάνευση του Τιμίου Σταυρού και της Ιεράς Εικόνος της Βαπτίσεως του Κυρίου προς τον ιστορικό “Ponte dei Greci” (Γέφυρα των Ελλήνων), όπου πραγματοποιήθηκε η τελετή του καθαγιασμού των υδάτων από τον Σεβ. Ποιμενάρχη. Στον χαιρετισμό του ο κ. Γεννάδιος έστειλε μήνυμα ελπίδας, αγάπης και ενότητας, ευχήθηκε δε στους Έλληνες, Ιταλούς, Ρουμάνους, Βούλγαρους, Αλβανούς και λοιπούς Ορθοδόξους, οι οποίοι εόρτασαν ενωμένοι τα Θεοφάνεια του Κυρίου, να παραμείνουν πιστοί στην Πίστη και την Παράδοση της Μητρός Ορθοδόξου Εκκλησίας, η δε Χάρη του Επιφανέντος Χριστού να τους συντροφεύει καθ’ όλη τη διάρκεια του Νέου Έτους. Μετά το πέρας της τελετής, ο Σεβασμιώτατος μετέβη στην Αίθουσα της Ιεράς Μητροπόλεως, όπου ευλόγησε Βασιλόπιτα, της οποίας το νόμισμα έλαχε στο Ελληνικό Προξενείο.

Να σημειωθεί πως ανήμερα του Μεγάλου Βασιλείου τελέσθηκε η καθιερωμένη Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του Σεβ. κ. Γενναδίου, κατά τη διάρκεια της οποίας ετέθη σε προσκύνημα η δεξιά χείρα του Μεγάλου Βασιλείου, η οποία προέρχεται από την Κωνσταντινούπολη, φυλάσσεται δε από αιώνες στον ιστορικό Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων και αποτελεί τόπο Ιερού Προσκυνήματος για χιλιάδες Ορθοδόξους από ολόκληρο τον κόσμο. Το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς ο Σεβασμιώτατος έκοψε την καθιερωμένη Βασιλόπιτα της Ορθοδόξου Μητροπόλεως, με την παρουσία των Αρχών της Βενετίας, κληρικών καί πλήθους πιστών, ευχήθηκε δε πατρικώς για το Νέο Έτος και έψαλε, μαζί με τα μικρά παιδάκια του Μητροπολιτικού Ναού, τα Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα

Τυπικόν 8ης Ἰανουαρίου 2012

8η Ἰανουαρίου 2012 Κυριακή: ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ.  Τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Γεωργίου τοῦ Χοζεβίτου,  τῆς Ὁ­σίας Μητρός ἡμῶν Δομνίκης.  Τῶν ἐν Ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν  Ἀττικοῦ καί Κύρου, Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως.

Ἦχος πλ. α΄ – Ἑωθινόν Η΄. Τῷ Σαββάτῳ ἑσπέρας: Θ΄ ΩΡΑ Ἀπολυτίκια: 1.– «Ἐν Ἰορδάνῃ...». 2.– Δόξα˙ «Μνήμη δικαίου...». Κοντάκιον: «Ἐπεφάνης σήμερον...». Ἀπόλυσις: Μικρά. Τῆς Ἑορτῆς· «Ὁ ἐν Ἰορδάνῃ...».  ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Προοιμιακός – Ψαλτήριον. Εἰς τό· «Κύριε, ἐκέκραξα…». Ἑσπέρια: 1.– Τά 3 Στιχηρά Ἀναστάσιμα·  «Διά τοῦ τιμίου σου Σταυροῦ... – Ὁ τήν ἀνάστασιν διδούς...  – Μέγα θαῦμα…».  2.– Τό 3 Στιχηρά Ἀνατολικά· «Ἑσπερινήν προσκύνησιν… –  Τόν ἀρχηγόν τῆς σωτηρίας… – Οἱ τῆς κουστωδίας ἐνηχοῦντο…» καί  3.– Τά 4 Στιχηρά Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς· «Τόν φωτισμόν ἡμῶν... –  Τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν... – Τά Ἰορδάνεια ῥεῖθρα... – Σῶσαι βουλόμενος...». Δόξα: Τό Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς· «Κύριε, πληρῶσαι βουλόμενος...»,  ζήτει τοῦτο εἰς τό Δόξα, τῆς Λιτῆς. Καί νῦν: Τό α΄ Θεοτοκίον τοῦ ἤχου· «Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ…». Εἴσοδος: «Φῶς ἱλαρόν…». Τό Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Ἀπόστιχα: Τό Ἀναστάσιμον Στιχηρόν· «Σέ τόν σαρκωθέντα Σωτῆ­ρα…» καί τά κατ’ Ἀλφάβητον τοῦ ἤχου·  «Νυγείσης σου τῆς πλευρᾶς...  – Ξένη σου ἡ σταύρωσις... – Ὁ δι’ ἡμᾶς σαρκί πάθος δεξάμενος…». Δόξα, Καί νῦν: Τό ἕτερον Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς·  «Σήμερον ἡ κτίσις φωτίζεται...»,  ζήτει καί τοῦτο εἰς τό Καί νῦν, τῆς Λιτῆς. Τρισάγιον. Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Τόν συνάναρχον Λόγον…» καί  2.– Δόξα, Καί νῦν, τῆς Ἑορτῆς· «Ἐν Ἰορδάνῃ...». Ἀπόλυσις: «Ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ὑπό Ἰωάννου βαπτισθῆναι  καταδεξάμενος διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν καί ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν...». Τῇ Κυριακῇ πρωΐ: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ Μετά τόν Ν΄ Ψαλμόν, ὁ Τριαδικός Κανών·  «Κράτος τῆς ἑνιαίας…», τά Τριαδικά·«Ἄξιόν ἐστιν…».  Τρισάγιον καί τό Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς· «Ἐν Ἰορδάνῃ...». ΟΡΘΡΟΣ Ἑξάψαλμος. Εἰς τό· «Θεός Κύριος…». Ἀπολυτίκια: 1. – Τό Ἀναστάσιμον· «Τόν συνάναρχον Λόγον...».  2. – Δόξα, τό αὐτό καί 3. – Καί νῦν, τῆς Ἑορτῆς· «Ἐν Ἰορδάνῃ...». Καθίσματα: Τά Ἀναστάσιμα τῆς α΄ καί β΄ Στιχολογίας  καί εἰς τό Καί νῦν, ἀντί τῶν Θεοτοκίων αὐτῶν,  ἀνά ἕν τῆς Ἑορτῆς· «Ἐπιφανέντος σου» καί· «Ἰορδάνη ποταμέ...» . Τά Εὐλογητάρια – ἡ Ὑπακοή – οἱ Ἀναβαθμοί καί  τό Προκείμενον τοῦ ἤχου. Κανόνες: 1.– Ὁ Ἀναστάσιμος· «Ἵππον καί ἀναβάτην…»,  μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ καί 2.– Ὁ β΄ τῆς Ἑορτῆς·  «Ὄρθρου φανέντος...» μετά τῶν Εἱρμῶν αὐτοῦ μετά στίχου·  «Δόξα σοι, ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα σοι», ἀμφότεροι εἰς 4. Ἀπό γ΄ ᾨδῆς· Τό Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς (χῦμα) καί τό· Μεσῴδιον Κάθισμα: Τῆς Ἑορτῆς· «Τά ῥεῖθρα ἡγίασας...» ἅπαξ,  ζήτει τοῦτο τῇ 8ῃ Ἰανουαρίου. Ἀφ’ ς΄ ᾨδῆς· Κοντάκιον – Οἶκος: Τά Ἀναστάσιμα. Συναξάριον: Τῆς ἡμέρας. Καταβασίαι: «Στείβει θαλάσσης...». Εὐαγγέλιον Ὄρθρου: Τό Η΄ Ἑωθινόν·  «Μαρία εἱστήκει πρός τό μνημεῖον…», κτλ. Ἡ Τιμιωτέρα. Εἱρμός θ΄ ᾨδῆς: «Μεγάλυνον, ψυχή μου, τήν λυτρωσαμένην...  – Ὤ τῶν ὑπέρ νοῦν...».  «Ἅγιος Κύριος...». Ἐξαποστειλάρια: 1.– Τό Η΄ Ἀναστάσιμον·  «Δύο Ἀγγέλους βλέψασα…» καί  2.– Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐπεφάνη ὁ Σωτήρ...». Αἶνοι: 1.– Τά 4 Στιχηρά Ἀναστάσιμα·  «Κύριε, ἐσφραγισμένου τοῦ τάφου...  – Κύριε, τούς μοχλούς τούς αἰωνίους... – Κύριε, αἱ γυναῖκες...  – Κύριε, ὥσπερ ἐξῆλθες…»καί  2.– Τά 4 Στιχηρά Ἰδιόμελα τῆς Ἑορτῆς·  «Φῶς ἐκ Φωτός... – Πῶς σε, Χριστέ... – Σύ ἐν Ἰορδάνῃ... –  Τό ἀληθινόν φῶς...», μετά στίχων εἰς τά δύο τελευταῖα: α΄.–  «Ἡ θάλασσα εἶδε καί ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τά ὀπίσω».β΄ .– «Τί σοί ἐστι, θάλασσα, ὅτι ἔφυγες; καί σύ Ἰορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τά ὀπίσω;». Δόξα: Τό Η΄ Ἑωθινόν· «Τά τῆς Μαρίας δάκρυα...». Καί νῦν: «Ὑπερευλογημένη…». Δοξολογία: Μεγάλη. «Σήμερον σωτηρία…». ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ Ἀντίφωνα: Τῆς Ἑορτῆς μετ’ ἐφυμνίων, εἰς μέν τό β΄·  «Σῶσον ἡμᾶς... ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ὑπό Ἰωάννου...», εἰς δέ τό γ΄·  «Ἐν Ἰορδάνῃ...». Εἴσοδος. Εἰσοδικόν: «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν...». Μετά τήν Εἴσοδον. Ἀπολυτίκια: 1.– Τό Ἀναστάσιμον· «Τόν συνάναρχον Λόγον…».   2.– Τῆς Ἑορτῆς·«Ἐν Ἰορδάνῃ...» καί 3.– Τοῦ Ναοῦ. Κοντάκιον: Τῆς Ἑορτῆς· «Ἐπεφάνης σήμερον...». Τρισάγιον. Ἀπόστολος: Κυριακῆς μετά τά Φῶτα·  «Ἑνί ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις...» (Ἐφεσ. δ΄ 7-13). Εὐαγγέλιον: Ὁμοίως· «Ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς  ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη...» (Ματθ. δ΄ 12-17). Εἰς τό Ἐξαιρέτως: «Ἄξιόν ἐστιν…». Κοινωνικόν: «Αἰνεῖτε…». «Εἴδομεν τό φῶς…», κτλ. Ἀπόλυσις: Ἡ τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Κυριακή μετά τα Φώτα

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Κυριακή μετά τα Φώτα

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 1/1/2010
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ
Ἀπόστολος: Ἐφεσ. δ´ 7 – 13 Εὐαγγέλιον: Ματθ. δ´ 12 – 17 Ἦχος πλ. β´.— Ἑωθινὸν: Θ´
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

ΖΩΟΓΟΝΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης
Μετά τή σύλληψη τοῦ Ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ὁ Χριστός ἔφυγε γιά τή Γαλιλαία κι ἐγκαταστάθηκε στήν Καπερναούμ —πόλη πού βρίσκεται στίς ὄχθες τῆς λίμνης— σύμφωνα καί μέ τήν προφητεία τοῦ Ἠσαΐα, ὅτι στήν περιοχή ἐκείνη, πού τήν κατοικοῦσαν εἰδωλολάτρες, βυθισμένοι στό σκοτάδι, θα ἔβλεπαν δυνατό φῶς......
Τό φῶς αὐτό ἦταν ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος με τή διδασκαλία του καί τό παράδειγμά του θά διέλυε τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.
Οἱ μακράν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι εἶναι πράγματι βυθισμένοι στό σκοτάδι. Δέν μποροῦν νά δώσουν ἀπαντήσεις στα ὑπαρξιακά ἐρωτήματα, πού τούς ἀπασχολοῦν. Δέν μποροῦν να λύσουν τά προβλήματά τους. Δέν μποροῦν νά ἀντιμετωπίσουν τά ἀδιέξοδα. Ἀδυνατοῦν νά δώσουν νόημα στή ζωή τους. Γι᾽ αὐτό καί εἶναι δυστυχεῖς.
Οἱ πλησίον τοῦ Θεοῦ ἔχουν φωτεινή ζωή. Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί οἱ ἐντολές φωτίζουν τά βήματά τους. Γνωρίζουν το σκοπό τῆς ζωῆς τους καί τά καθήκοντά τους. Ἰδανικό τους εἶναι ὁ ἐνάρετος βίος καί τέρμα τῆς ἐπίγειας ζωῆς τους ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Δέν καταπονοῦνται μέ ἰδεολογίες, πού καταστρέφουν τό νοῦ καί δέν ὑποδουλώνονται ἀπό ἀνθρώπους, πού εἶναι ἀρνητές τοῦΘεοῦ. Τά ὑλικά ἀγαθά δέν εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς. Εἶναι χρήσιμα, ἀλλά δέν τόν αἰχμαλωτίζουν. Ἡχριστιανική διδασκαλία ζωογονεῖ τήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων. Κάτι πού δέν θέλουν νά παραδεχτοῦν οἱ ἄθεοι. Καί ὅμως πραγματοποιεῖται.
Εἶναι ἐνδιαφέροντα τά ὅσα σημειώνει γιά το θέμα αὐτό ἕνας ἐπίσκοπος: "Οἱ ἄνθρωποι συγκροτοῦν κοινωνία, ὅταν μάλιστα αὐτοί σχετίζονται μεταξύ τους καί συνεργάζονται. Βασική διδαχή τοῦ Χριστοῦ γιά τήν κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον, πού φθάνει μέχρι τήν ἀγάπη τοῦ ἐχθροῦ καί τήν αὐτοθυσία. ὉΧριστός, ἑπομένως, κηρύττοντας τήν ἀγάπη, ὡς πρώτιστη κοινωνική ἀρετή, δημιουργεῖ τή βασική προϋπόθεση γιά τήν ὕπαρξη καί λειτουργία τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Στήν προχριστιανική ἐποχή, ἡ ἀγάπη πρός τόν πλησίον ἦταν ἄγνωστη καί ἀνέφικτη. Στή χριστιανική ἐποχή, πολλά ἔργα κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης καί κοινωνικῆς συνοχῆς ὀφείλονται σέ ἀνθρώπους, πού ἐμπνέονται ἀπό τό ἰδανικό τῆς πρός τόν πλησίον ἀγάπης. Ἀλλά καί γενικότερα, οἱ δομές καί οἱ λειτουργίες τῶν συγχρόνων κοινωνιῶν ἔχουν τήν προέλευσή τους ἀπό τή χριστιανική διδαχή τῆς ἀγάπης".
Μακάρι οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι νά θελήσουν νά παραδεχτοῦν αὐτή τήν προσφορά πρός τήν κοινωνία, πού κάνει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Κυριακή μετά τα Φώτα- Η έξοδος από την κρίση μπορεί να γίνει μόνο δια του Ιησού Χριστού.

«Γαλιλαία των εθνών, ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς» (Ματθ. δ΄ 15 – 16).

Τα τεχνητά φώτα που δημιούργησε ο σύγχρονος άνθρωπος πρόσφεραν μια λάμψη, ίσως φαντασμαγορική, αλλά ήταν στιγμιαία και επιφανειακή. Κάλυψαν προσωρινά το εξωτερικό, το φυσικό σκοτάδι, δεν μπόρεσαν όμως να φωτίσουν εξίσου και την ψυχή του ανθρώπου, που εξακολουθεί να ζει «εν χώρα και σκιά θανάτου». Γιατί τον περιβάλλει πρώτιστα μια κρίση εσωτερική, που δεν την αντιλαμβάνεται ο σύγχρονος άνθρωπος. Όμως, υπάρχει και η κρίση επιβίωσης που βιώνει καθημερινά το τελευταίο διάστημα. Κρίση οικονομική. Κρίση αρχών και αξιών και που οδηγεί σε απαξίωση τη ζωή του ανθρώπου. Γιατί, όταν περιφρονείται η ανθρώπινη ζωή, μέσω των διαφόρων πολέμων, όταν στερείται ο άνθρωπος των αναγκαίων αγαθών, ή όταν στερείται, μέσω της εργασίας, μιας επιβίωσης με αξιοπρέπεια, τότε τα πλαστά φώτα, όσο κι αν λάμψουν προσωρινά, με το σβήσιμό τους πολλαπλασιάζουν το σκοτάδι και δημιουργούν μια ατμόσφαιρα απελπιστική.

Δικαιολογημένα, λοιπόν, προβάλλει το ερώτημα. Υπάρχει η δυνατότητα εξόδου από την κρίση; Αν ναι, τότε με ποιο τρόπο θα επιτευχθεί αυτή η έξοδος; Απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα μάς δίνει το σημερινό Ευαγγέλιο. Και η έξοδος από την κρίση μπορεί να γίνει μόνο δια του ΙησούΧριστού. Όπως η «Γαλιλαία των εθνών» της εποχής του είδε στο πρόσωπό του «φως μέγα», έτσι και η Γαλιλαία των εθνών της εποχής μας θα πρέπει να δει στο πρόσωπο του Ιησού αυτό το φως. Γιατί, όπως διεκήρυξε ο ίδιος, αυτός είναι «το φως του κόσμου». Σε εποχές δε που οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι ο Χριστός είναι «το φως του κόσμου» και όχι απλά «φως», τότε εξύψωσαν τα ήθη, βελτίωσαν την ποιότητα της ζωής και παρουσίασαν ένα πολιτισμό που είχε σαν θεμέλιο το Χριστό. Μιλούμε για τον χριστιανικό πολιτισμό, ή πιο ορθά τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, αφού μεγάλη ήταν και η συμβολή των αξιών του Ελληνικού πολιτισμού.

Δυστυχώς, σήμερα φτάσαμε στο σημείο, και στη δική μας πατρίδα, να «δαιμονοποιούμε» αυτό τον πολιτισμό. Στο βωμό των σκοπιμοτήτων «αποχριστιανίζουμε» τον πολιτισμό και γενικά τη ζωή μας. Κρύψαμε το φως του Χριστού κι ανάψαμε τα δικά μας κεριά. Κι αυτά τα κεριά θα σβήσουν, όπως κι εμείς, αν η πρώτη ύλη που τα συντηρεί είναι ο εαυτός μας και όχι ο Χριστός.

Είναι καιρός, λοιπόν, να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε καταγωγή και στόχο. Ως χριστιανοί θα πρέπει να εννοήσουμε, αλλά και να ζήσουμε αυτό που λέει και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης και του οποίου τιμούμε τη μνήμη σήμερα, «ότι Χριστιανισμός εστι της θείας φύσεως μίμησις». Ότι χριστιανισμός είναι μίμηση της θείας φύσεως. «Αν κάποιος, λοιπόν, υποκριθεί το όνομα του Χριστού, δεν εκδηλώνει όμως στη ζωή του όσα νοούνται μαζί με το όνομα αυτό, αυτός διαψεύδει το όνομα ... με προσωπείο άψυχο που έχει φτιαχτεί με μορφή ανθρώπου. Ούτε ο Χριστός γίνεται να μην είναι δικαιοσύνη, καθαρότητα και αλήθεια και αλλοτρίωση από κάθε κακό. Ούτε ο Χριστιανός γίνεται (ο αληθινός, βέβαια, Χριστιανός) να μη δείχνει με τον εαυτό του ότι μετέχει στα ονόματα αυτά... Αν αυτοαποκαλείται κάποιος Χριστιανός, η ζωή του όμως παρουσιάζει διαστροφές, τότε θα κάνει με τη ζωή του άξια κατηγορίας ανάμεσα στους άπιστους τη θεότητα που πιστεύουμε».

Η προσφορά του φωτός είναι γεγονός, όπως γεγονός είναι και η πρόσκληση για αποδοχή αυτού του φωτός. Η παρουσία του Κυρίου στη γη αυτούς τους στόχους θέλει να εξυπηρετήσει. Να φωτίσει και να δώσει τη δυνατότητα εξόδου του ανθρώπου από το σκοτάδι της αμαρτίας. Το πρώτο προσφέρεται σαν δώρο. Το δεύτερο είναι και ένα είδος κατάκτησης, γιατί χρειάζεται η προσωπική συμβολή του ανθρώπου. Ο Ιησούς αποκαλύπτει το δρόμο, προσφέρει τα μέσα, αλλά τον τελικό λόγο τον αφήνει στον άνθρωπο που τον αξιοποιεί μέσα από τη σωστή χρήση της ελευθερίας του.

Το φως «ανέτειλεν». Δεν αναζήτησαν οι άνθρωποι το φως, αλλά προσφέρθηκε σ’ αυτούς σαν δώρο από το Θεό. Αυτού του φωτός καλείται να γίνει κοινωνός – μέτοχος ο άνθρωπος. Πώς και γιατί; Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο Ιησούς στο τέλος του σημερινού Ευαγγελίου: «Μετανοείτε. Ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Μετανοείτε γιατί έφτασε η βασιλεία του Θεού. Η βασιλεία του Θεού είναι φως, όμως ο κόσμος της αμαρτίας είναι σκοτεινός. Για τούτο χρειάζεται εθελούσια έξοδος του ανθρώπου προς το φως μέσα από τη μετάνοια.

Και μετάνοια δε σημαίνει απλά έκφραση λύπης για το κακό που έκανα, αλλά ριζική εσωτερική αλλαγή και διόρθωση. Σημαίνει την επιστροφή μου ως ανθρώπου στην αρχική μου μορφή ως εικόνας του Θεού με πορεία προς το «καθ’ ομοίωσιν». Μετάνοια σημαίνει αποστροφή του κακού και συνειδητή εφαρμογή του καλού. Μετάνοια σημαίνει δημιουργία μέσα μας της αίσθησης ότι «η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστι» (Λουκ. ιζ΄ 21). Όταν βασιλεύει Εκείνος στις καρδιές μας, τότε ζούμε στη γη με την προοπτική της αιώνιας ζωής.

Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα; Τι γίνεται σε προσωπικό επίπεδο; Ενώ παρακαλούμε στην Κυριακή προσευχή (Πάτερ ημών) με το «ελθέτω η βασιλεία σου» τι κάνουμε στην καθημερινή ζωή, τόσο τη δική μας, όσο και του περιβάλλοντός μας για να έλθει και να επεκταθεί η βασιλεία του Θεού; Κατά το σημερινό «Απόστολο» «στον καθένα μας δόθηκε χάρισμα σύμφωνα με το μέτρο που δωρίζει ο Χριστός». Στόχος «να καταλήξουμε στην ενότητα που δίνει η πίστη κι η βαθιά γνώση του Υιού του Θεού». Με τον τρόπο αυτό «θα γίνουμε ώριμοι και θα φτάσουμε στην τελειότητα που μέτρο της είναι ο Χριστός».

Αυτό είναι το τέλειο, το ιδανικό. Όμως, πόσο κοντά ή πόσο μακριά βρισκόμαστε από αυτό το τέλειο. Η «Γαλιλαία των εθνών» της εποχής του Ιησού βρισκόταν στο σκοτάδι από άγνοια. Εμείς όμως εν γνώσει, συνειδητά εγκαταλείψαμε το Θεό και τον αντικαταστήσαμε με σύγχρονους θεούς, με αποτέλεσμα να ζούμε χωρίς ελπίδα και ως «άθεοι εν τω κόσμω» (Εφεσ.β΄ 12). Βαρύς ο χαρακτηρισμός του Αποστόλου Παύλου αλλά και ωμή πραγματικότητα. Γιατί ζούμε χωρίς αγάπη. Μισούμε χωρίς να ξέρουμε το λόγο, αφού αυτό το μίσος το προσφέρουμε με αφθονία με τη στέρηση των αγαθών, ή και της ίδιας της ζωής. Ο Χριστός δεν υπήρξε φως του κόσμου μόνο της εποχής του. Με το «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» ξεπερνά τα όρια του χρόνου και γίνεται διαχρονικός, αιώνιος. Ας το επιβεβαιώσουμε αυτό κι εμείς ως Χριστιανοί με τον τρόπο της ζωής μας. Αμήν.

 Θεόδωρος Αντωνιάδης- Μητρόπολη Πάφου

KΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ( Ματθ. 4, 12-17) Η ΘΥΡΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

 

Με το πρώτο κήρυγμά του ο Χριστός μας αποκάλυψε το θεμέλιο της πνευματικής ζωής που γεννιέται μέσα στον άνθρωπο με τη χάρη του Αγ. Πνεύματος και τη συνεργία των ανθρώπων. «Μετανοεῖτε ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Η μετάνοια είναι η αρχή της σωτηρίας.

Για να προσεγγίσει κανείς τον Χριστό χρειάζεται να κάνει μέσα του ριζική αλλαγή, ν' αλλάξει τον προσανατολισμό της ψυχής του. Πρέπει ν' απομακρύνει το συμφέρον του από τον αμαρτωλό εαυτό του και αντ’ αυτού να τοποθετήσει το Θεό και το Νόμο Του.

Το μόνο αδύνατο για τον Θεό είναι να συνυπάρξει με την αμαρτία. Ο Θεός κατοικεί σε καρδιές που ελεύθερα τον δέχονται και του ετοιμάζουν τόπο. Ο Θεός δεν επισκέπτεται δικαστικά τον άνθρωπο.

Θέλει την ελευθερία μας, γιατί τιμά υπερβολικά το αυτεξούσιο. H τυραννία και η καταπίεση ανήκουν στον διάβολο που μας οδήγησε έξω από τον παράδεισο της τρυφής. Γι' αυτό η μετάνοια που είναι καρπός της ελευθερίας μας, είναι νίκη εναντίον του διαβόλου και προϋπόθεση για τον ερχομό του Χριστού μέσα μας.

Πώς φθάνει, όμως, κανείς στην μετάνοια ;

Αυτός που γνώρισε τους πικρούς καρπούς της αμαρτίας μπορεί να μετανοήσει. Όσο είμαστε αιχμάλωτοι από την ηδονή της αμαρτίας δεν μπορούμε να μετανοήσουμε γνήσια. Η πείρα των Αγίων μάς λέγει ότι μόνο με τον φωτισμό της χάριτος του Θεού μπορούμε να γνωρίσουμε την αμαρτία που έχει διαστρέψει την ψυχής μας. Όσο η ψυχή παραμένει σκοτεινή, η αμαρτία βασιλεύει μέσα της αθέατη. Όταν όμως έρθει μια ακτίνα της χάριτος του Θεού τότε αποκαλύπτεται ο συρφετός των παθών της.

Μ' άλλα λόγια η μετάνοια γεννιέται μέσα στον άνθρωπο με πρωτοβουλία του Θεού, διότι ο Θεός « πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» ( Ά τιμ. 2,4).

Όλοι οι άνθρωποι δέχονται την κλίση του Θεού, αλλά δεν ανταποκρίνονται όλοι θετικά σ' αυτήν. Και η θετική ή αρνητική στάση που θα πάρουμε είναι η πιο κρίσιμη στιγμή της ζωής μας. Ο Χριστός βέβαια δεν «απογοητεύεται» από την σκληροκαρδία μας. Κοντά στη θύρα της ψυχής μας μέχρι την τελευταία μας πνοή. Γι' αυτό δεν χρειάζεται να πέφτουμε στην αδράνεια, απελπισμένοι από τον πολύτιμο χρόνο που χάσαμε.

Δεν σκεπτόμαστε τον χρόνο που χάσαμε, αλλά προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο που έχουμε.

Η ποιότητα της μετάνοιας εξαρτάται από τις αντιλήψεις που έχουμε για την αμαρτία.

Η μετάνοια είναι συνέπεια της αμαρτίας. Αν είχαμε καθαρό τον χιτώνα του βαπτίσματος, δεν θα είχαμε ανάγκη από ένα δεύτερο βάπτισμα, που είναι η μετάνοια.

Ένας σύντομος και περιεκτικός ορισμός της αμαρτίας είναι ο χωρισμός μας από τον Θεό. Είναι η αλλοτρίωσή μας από την πηγή της ζωής και η απώλεια της «αὐτοπροσώπου πρός Θεοῦ ὁμιλίας».

Ο χωρισμός από τον Θεό γίνεται με την απιστία, την άρνηση της υπάρξεως του Θεού. Γιατί ,όταν λέμε ότι έχουμε πίστη σημαίνει δύο πράγματα : α) ότι πιστεύουμε στην ύπαρξη του Θεού και β) ότι δεχόμαστε τον λόγο - θεωρούμε αξιόπιστα όλα όσα αποκάλυψε ο Χριστός.

Οπότε, όσα μας είπε για μας είμαι αλήθεια και νόμος. Όταν δεν υπακούμε στις εντολές Του, ανεξάρτητα από το τι λέμε, τον θεωρούμε αναξιόπιστο. Γι' αυτό «ἡ ἁμαρτία ἐστίν ἡ ἀνομία» ( Α Ιωα. 3, 4).

Αμαρτία είναι η παράβαση του νόμου του Θεού. Η σχέση μας όμως με τον Θεό δεν είναι δικανική, ούτε εξαντλείται σε μια εξωτερική συμμόρφωση προς τις εντολές Του. Η σχέση μας με τον Θεό είναι προσωπική. Μέσα σε κάθε εντολή βρίσκεται ο Χριστός, γι' αυτό και όποιος αγαπά τον Χριστό τηρεί τις εντολές Του. Γνωρίζει τον Χριστό και ενώνεται μαζί Του, ενώ όταν περιοριζόμαστε σε δικανικές και ηθικές μόνο αντιλήψεις για την αμαρτία, περιορίζουμε την μετάνοια σε επιφανειακές πράξεις και δεν προχωράμε σε βάθος.

Ο Άγ .Μάξιμος ο Ομολογητής περιγράφοντας την πορεία της ψυχής που μετανοεί λέγει : «αυτός που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση, αυτός που φοβάται την κόλαση εγκρατεύεται από τα πάθη. Αυτός που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει τις θλίψεις. Αυτός που υπομένει τις θλίψεις αποκτά ελπίδα στο Θεό. Η ελπίδα στο Θεό χωρίζει το νου από κάθε γήινη προσκόλληση και χωρισμένος από τα πάθη κάθε γήινη προσκόλληση αποκτάει την αγάπη.Διότι η μετάνοια θεμελιώνεται στην πίστη, θερμαίνεται από τον φόβο της κολάσεως, κατακαίει τα πάθη και με την υπομονή και την ελπίδα στο Θεό φθάνει στην ελευθερία από κάθε γήινο δεσμό. Έτσι αποκτά την γνήσια αγάπη για το Θεό και τους ανθρώπους».

Το πλήρωμα του Νόμου είναι η εντολή της αγάπης.

Η βασιλεία του Θεού είναι βασιλεία της αγάπης του Θεού. Αυτής της βασιλείας βασιλιάς είναι ο Ιησούς Χριστός.

Όταν μας προσκαλεί να γίνουμε πολίτες αυτής της βασιλείας, μας αποκαλύπτει ταυτόχρονα και τον τρόπο. Μας έδειξε την θύρα της βασιλείας των ουρανών.

Αυτή είναι η γνήσια και βαθειά μετάνοια που γεννιέται από την πίστη στο πρόσωπό Του.

π.Γ.Στ. 

Κυριακή μετά τα Φώτα – Φως στη χώρα του θανάτου

ΦΩΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

« Τοις καθημένοις εν χώρα και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν αυτοίς»

Ή φωνή τού Λόγου» έσίγησε! «Ό λύχνος τού Φωτός» έσβησε! Ό Τίμιος Πρόδρομος πού σαν λυχνάρι έριχνε ακτίνες φωτός μέσα στο βαθύ σκοτάδι της αμαρτίας και της πλάνης, συνελήφθη από τον άσεβη βασιλέα Ηρώδη. Ωστόσο ό κόσμος δεν έμεινε χωρίς φως. Διότι τότε ακριβώς ήταν πού ανέτειλε το ανέσπερο φως, ό Ήλιος της Δικαιοσύνης, ό Κύριος Ιησούς Χριστός, ό Όποιος άρχισε τη δημόσια δράση του. Έτσι επαληθεύτηκε ό λόγος τού προφήτη Ησαΐα: «Ό λαός ό καθήμενος έν σκότει είδεφως μέγα, και τοις καθημένοις έν χώρα και σκιά θανάτου φώς άνέτειλεν αύτοίς». Ό λαός δηλαδή ό καθηλωμένος στο σκοτάδι της ειδωλολατρικής πλάνης και της ασε­βείας είδε φώς μεγάλο, και σ' εκείνους πού κάθονταν στη χώρα την οποία επισκιάζει το πυκνό σκοτάδι τού θανάτου, σ' αυτούς ήλιος ανέτειλε.

Άς σταθούμε όμως σ' αυτόν τον τελευταίο λόγο, για να δούμε πώς ζούσαν οι άνθρωποι κάτω από τη σκιά τού θανάτου και ποιο είναι το φώς πού διέλυσε το τρομακτικό σκοτάδι και έφερε την ελπίδα και τη σωτηρία.

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ό προ Χριστού κόσμος ζούσε μέσα στην πλάνη και την ειδωλολατρία, στην αμαρτία και τη διαφθορά. Δεν ήταν ζωή αυτή! Ήταν θάνατος. Διότι ή αμαρτία τον είχε οδηγήσει στον πνευματικό θάνατο, δηλαδή τον χωρισμό του από τον Θεό. Βυθισμένος ό άνθρωπος στο βούρκο της αμαρτίας ήταν καταδικασμένος και στον αιώνιο θάνατο. Τί φοβερό! Ζούσε αποκομμένος από την πηγή της Ζωής. Χωρίς όραμα και προοπτική αιωνιότητας!

Ως επακόλουθο τού πνευματικού θανάτου και ό σωματικός θάνατος, ό κοινός κλήρος όλων των ανθρώπων, άπλωνε παντού ένα σκοτεινό πέπλο τρόμου και απελπισίας. Όλοι ζούσαν κάτω από τη σκιά του. Δεν μπορούσαν να χαρούν τη ζωή, διότι είχαν διαρκώς μέσα τους την ανησυχία και την αγωνία μήπως πεθάνουν και υποστούν τα δεινά της μετά θάνατον καταδίκης.

Ό άνθρωπος στην προ Χριστού εποχή βίωνε έντονα τον φόβο τού θανάτου. Όπως σημειώνει ό Μέγας Αθανάσιος, ακόμα και οι δίκαιοι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης έκλαιγαν όσους πέθαιναν, σαν να μην επρόκειτο να τούς συναντήσουν ποτέ ξανά!

Και τα ερωτήματα έμεναν αναπάντητα: Τί γίνεται όταν πεθαίνει ό άνθρωπος; Που πάει ή ψυχή του; Τί συναντά εκεί και τί αισθάνεται; Μάταια προσπάθησαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι να δώσουν απαντήσεις. Οι θεωρίες τους ή παρου­σίαζαν αντιφάσεις και ασάφειες ή στηρίζονταν σε μυθικές και παιδαριώδεις αντιλήψεις... Όλα τόνιζαν τη σύγχυση και το βαθύ σκοτάδι της άγνοιας πού επικρατούσε γύρω από το κρίσιμο αυτό θέμα. Και ό κόσμος ήταν καθηλωμένος σε αυτό το σκοτάδι. Καθηλωμένος... μέχρι τη στιγμή πού ανέτειλε το Φώς!

Η ΑΝΑΤΟΛΗ TOY ΦΩΤΟΣ

Ενώ οι άνθρωποι βρίσκονταν σε αυτή την απελπιστική κατάσταση, ανέτειλε «το φώς του κόσμου», ό Κύριος Ιησούς Χριστός. Λυπήθηκε ό πανάγαθος Θεός το πλάσμα του, τον άνθρωπο, πού τον έβλεπε να βρίσκεται κάτω από την τυραννία του διαβόλου και του θανάτου και έστειλε τον Μονογενή του Υιό, ό Όποιος έγινε άνθρωπος, και «έταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος ύπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυρού» (Φιλιττ. β' 8). Ταπείνωσε ό Κύριος τον Εαυτό του, με το να γίνει υπάκουος μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού, πού είναι ό πλέον οδυνηρός και επονείδιστος θάνατος.

Από τη στιγμή πού γεννήθηκε ό Κύριος Ιησούς Χριστός, άρχισε να διαλύεται το σκοτάδι της αμαρτίας και τού θανάτου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ορθόδοξη εικονογραφία ήδη από τη Γέννηση τού Σωτήρος υπογραμμίζεται πολύ εκφραστικά ή κατανίκηση του θανάτου, αφού τα σπάργανα τού θείου Βρέφους έχουν τη μορφή των νεκρικών σαβάνων, τα όποια ό Άγγελος θα δείξει στις Μυροφόρες το πρωί της Αναστάσεως. Επίσης, το σπήλαιο με το σκοτεινό χρώμα του συμβολίζει τον κόσμο πού είχε σκοτισθεί από την αμαρτία, ενώ μέσα σ' αυτό το θειο Βρέφος καταυγάζεται από ουράνιο φώς, διότι μέσα στα σκοτάδια τού κόσμου λάμπει το αληθινό Φώς, ό Χριστός.

Ό ερχομός τού Θεανθρώπου σήμανε τη λήξη της κυριαρχίας τού θανάτου. Από τότε οι πιστοί μαθητές τού Χριστού μπορούν να αγωνίζονται νικηφόρα κατά της αμαρτίας και να υπερνικούν το φόβο τού θανάτου. Κι εμείς, αν θέλουμε να λυτρωθούμε από τα σκοτάδια της αμαρτίας και την τρομακτική σκιά τού θανάτου, ας ακολουθήσουμε το φώς τού Χρίστου. Τότε θα χαρούμε πραγματικά την αληθινή ζωή, όπως μάς το υποσχέθηκε ό Ίδιος ό Κύριος: «Ό ακολουθών έμοί ού μή περιπατήση έν τη σκοτία, άλλ' έξει το φώς της ζωής» (Ιω. η' 12). Όποιος με ακολουθεί με πλήρη εμπιστοσύνη και ελπίδα και υπακοή στους λόγους μου, δεν θα περπατά στο σκοτάδι, αλλά θα έχει μέσα του το ζωηφόρο φώς πού πηγάζει από την αληθινή ζωή, τον Θεό.

Το φώς τού Χριστού διέλυσε τα σκοτάδια τού θανάτου! Ό θάνατος για τούς πιστούς χριστιανούς δεν είναι το τέρμα αλλά ή αφετηρία. Ή αφετηρία μιας νέας ζωής. Όχι απλώς μιας διαφορετικής ζωής από την επίγεια, αλλά μιας ζωής ασυγκρίτως ανώτερης, αφού εκεί δεν υπάρχει ούτε φθορά, ούτε θάνατος. Εκεί δεν υπάρχει λύπη, πόνος και στεναγμός. Εκεί τα «πάντα πεπλήρωται φωτός». Και όπου υπάρχει φώς, εκεί υπάρχει ζωή!

«Ο ΣΩΤΗΡ» 01-01-2011

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Το έργον της διακονίας (Κυριακή μετά τα Φώτα)

)

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 31/12/2010

ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχουν πολλοὶ χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἰδιαίτερα χαρίσματα καὶ συχνὰ ἐνεργοῦν μὲ τρόπο, ποὺ δὲν συμβάλλει στὴν ἑνότητα καὶ συνεργασία τῶν μελῶν της. Θέλουν νὰ ὑπερέχουν, νὰ στρέφονται τὰ βλέμματα τῶν ἄλλων πάνω τους καὶ νὰ ἔχουν ὁδηγητικὸ ρόλο. Αὐτὸ εἶναι ἕνα πρόβλημα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται ἔγκαιρα καὶ διακριτικά.

Ὑποχρέωση τῶν χαρισματούχων εἶναι νὰ ὑπηρετοῦν τὴν ἑνότητα καὶ ὄχι τὴ διαίρεση. Νὰ ὑπηρετοῦν τὸν καταρτισμὸ τῶν ἀδελφῶν καὶ τὸ ἔργο τῆς διακονίας. Μὲ ἄλλα λόγια, νὰ ἐργάζονται πνευματικὰ καὶ νὰ ἐκδηλώνουν τὴν ἀγάπη τους ἔμπρακτα....
Τὸ ἔργο τῶν κληρικῶν πρωτίστως καὶ τῶν λαϊκῶν δευτερευόντως πρέπει νὰ ἔχει πνευματικὸ σκοπό. Νὰ μὴ εἶναι μόνο προσφορὰ ὑλικῶν ἀγαθῶν ἢ συμβολὴ στὴ λύση διαφόρων προβλημάτων, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ ἀδελφοί. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀναφερόμενος στὸ ἔργο τῆς διακονίας, περιγράφει ὡς ἑξῆς τὸν πνευματικό σκοπό, στὸν ὁποῖο πρέπει νὰ καταλήγει: "Μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ". Δηλαδή, "μέχρις ὅτου φθάσωμεν νὰ ἔχωμεν ὅλοι μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἀληθῆ πίστιν καὶ τελείαν γνῶσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ αὐξηθῶμεν εἰς τέλειον ἄνδρα ὑπὸ ἄποψιν πνευματικὴν καὶ ἀποκτήσωμεν τὸ μέτρον τῆς πνευματικῆς ὡριμότητος, κατὰ τὴν ὁποίανθὰ ἔχωμεν πλήρεις τὰς δωρεὰς καὶ τὴν ἠθικὴν τελειότητα τοῦ Χριστοῦ", ὅπως τονίζει ὁ ἑρμηνευτής.
Ἡ πνευματικὴ ὡριμότητα δὲν ἐπιτυγχάνεται ἀπὸ τὴ μιὰ μέρα στὴν ἄλλη, οὔτε μὲ τὴν ἀκρόαση ἑνὸς κηρύγματος ἢ τὴ μελέτη ἑνὸς βιβλίου. Χρειάζεται ἀγώνας καὶ διαρκὴς προσπάθεια.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ( Μτθ. 4, 12-17) Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Το αίτημα της Κυριακής προσευχής «ελθέτω η βασιλεία Σου» θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αποτελεί αίτημα κάθε ανθρώπινης καρδιάς, διότι την νέα κοινωνία την επιθυμούν ακόμη και οι άθεοι. Βέβαια αυτοί δεν ποθούν «καινούς ουρανούς», ποθούν όμως και αγωνίζονται να δημιουργήσουν «καινήν γην». Η διαφορά μας με τους άθεους συνίσταται πρώτα στο χαρακτήρα της νέας τάξης πραγμάτων, δεύτερο στα μέσα με τα οποία αυτή θα επιτευχθεί και τρίτο στη διάρκεια της. Διότι αυτοί την περιορίζουν αποκλειστικά στα υλικά πράγματα, ευνοούν τη βία και την περιορίζουν μόνο στην παρούσα ζωή.

Και αυτοί μεν με αυτό τον τρόπο φαντάζονται τη νέα τάξη.

Εμείς όμως πως φανταζόμαστε την βασιλεία του Θεού, που ήταν μάλιστα και το πρώτο θέμα του κηρύγματος του Χριστού;

Τι είναι λοιπόν αυτή η βασιλεία του Θεού;

Αρχικά, η Β.τ.Θ. περιλαμβάνει ολόκληρη τη δημιουργία, τον υλικό και πνευματικό κόσμο. Με την επικράτηση της «και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς» (Ρωμ. 8,21». Η επικράτηση της στον πνευματικό κόσμο θα αρχίσει πρώτα μέσα μας, «η βασιλεία του Θεού εντός υμών έστιν», επεκτείνεται όμως μέχρι των αύλων δημιουργημάτων, διότι στο τέλος όλα θα υποταγούν στην εξουσία του Χριστού.

Δευτερευόντως, ενώ οι άλλοι τη νέα τάξη την θέλουν εντελώς εγκόσμια, η βασιλεία του Θεού δεν τοποθετεί το βάρος στα υλικά αγαθά σ’ αυτό τον κόσμο. Ο Ίδιος ο Χριστός διακήρυξε, ότι η βασιλεία Του «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» και συνεπώς μόνο «σαρξ και αίμα βασιλείαν Θεού κληρονομείσαι ου δύναται». Γι’ αυτό δεν είναι δυνατό να είναι «βρώσις και πόσις».

Ενώ στον παρόντα κόσμο «οι υιοί της βασιλείας» απολαμβάνουν και τα υλικά αγαθά, εν τούτοις η Β.τ.Θ. δεν συνίσταται από υλικές απολαύσεις.

Επιπροσθέτως, η Β.τ.Θ. το κέντρο βάρους της το έχει στις πνευματικές απολαύσεις, τόσο στον παρόντα όσο και στον μέλλοντα κόσμο. Στη Β.τ.Θ. θα κυριαρχεί και κάθε ηθική αξία, αλλά κατά κύριο λόγο «δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν πνεύματι Αγίω».

Είναι μεγάλη παράλειψη για όλους, το ότι εμείς οι χριστιανοί που λέμε ότι ανήκουμε στη Β.τ.Θ., λησμονήσαμε τελείως αυτά τα συστατικά και τα αφήσαμε να γίνουν συνθήματα εκείνων που πολεμούν την Εκκλησία του Χριστού. Θα πρέπει με ταπείνωση να ομολογήσουμε αυτή την παράλειψη μας, αφού φτάσαμε στο σημείο να μην μας συγκινούν ακόμη και αυτές οι διαβεβαιώσεις του Χριστού, ότι δεν θα μπούμε στη Β.τ.Θ., εάν η δικαιοσύνη μας δεν γίνει ουσιαστική και δική μας ζωντανή υπόθεση. Και όμως ποιος από εμάς ενδιαφέρθηκε να είναι δίκαιος, γιατί διαφορετικά δεν πρόκειται όχι μόνο να μπούμε, αλλά και να προσεγγίσουμε την δικαιοσύνη του Θεού;

Απεναντίας, όχι μόνο δεν δείξαμε ενδιαφέρον για την έννοια της δικαιοσύνης, αλλά είναι δυνατό με ελαφριά τη συνείδηση να είμαστε και άδικοι. Κι’όμως ο Ίδιος ο Χριστός μάς βεβαίωσε, ότι κατά την ημέρα της οριστικής φανέρωσης της βασιλείας Του θα πει: «απόστητε απ’εμού πάντες οι εργάτες της αδικίας». Ο δε Απ. Παύλος με κατηγορηματικό τρόπο διαβεβαιώνει: «άδικοι βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσιν».

Τώρα, αν για την εφαρμογή της δικαιοσύνης παρουσιάζουμε τόσο αναιμικό ενδιαφέρον στην προσωπική μας ζωή, φαντασθείτε πόσο αστείο θα φανεί αν, ως χριστιανοί πρέπει να διακρινόμαστε ως σημαιοφόροι της δικαιοσύνης. Θα έπρεπε να υφιστάμεθα ακόμη και διωγμούς για χάρη της, αν θέλουμε να πολιτογραφηθούμε ως πολίτες αυτής της βασιλείας. «μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, ότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών».

Τέλος πρέπει να προσθέσουμε, ότι όπως φάνηκε από τα παραπάνω μόνο για τη δικαιοσύνη, η αποξένωση της βασιλείας του Θεού από τα κύρια χαρακτηριστικά της, δηλ, την ειρήνη τη χαρά και την δικαιοσύνη, αποτελεί ιεροσυλία.

Το γενικότερο νόημα αυτών των ολίγων είναι, ότι την υπόθεση της βασιλείας του Θεού δεν την έχουμε συλλάβει στο βαθύτερο νόημα της. Γιαύτό έχουμε ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας. Χρειαζόμαστε το «ματανοείτε», με το οποίο ο Χριστός άρχισε το κήρυγμά Του γι’ αυτή.

Χωρίς ριζική αλλαγή νοοτροπίας η βασιλεία του Θεού μέσα μας, και γύρω μας αλλά και η απόκτηση της «εις ζωήν αιώνιον», υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει περισσότερο προβληματική για μας τους ίδιους και τον κόσμο.

Το «ελθέτω η βασιλεία Σου» της Κυριακής προσευχής το απαγγέλλουμε πολύ συχνά αλλά σχεδόν μηχανικά. Θα προέρχεται αληθινά και βιωματικά αν αλλάξουμε νοοτροπία δηλ. αν μετανοήσουμε. Τότε και το «ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών» μέσα μας και γύρω μας θα γίνει μια χειροπιαστή πραγματικότητα.

π.Γ.Στ. 

KYΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Γαλιλαία

Ὑπὸ Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Ἀ. Κυπριανοῦ
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Γλυκῶν Νερῶν

«Ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα

καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς».

Ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ἀδελφοί μου, προλέγει ὅτι μέσα στὸ βαθύτατο σκοτάδι τῆς ἐποχῆς πρὸ τοῦ Κυρίου ἔμελλε νὰ ἀνατείλη μεγάλο καὶ θαυμάσιο φῶς. Καὶ πράγματι μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Κυρίου ἀνατέλλει μία νέα φωτεινὴ πραγματικότητα, ἕνας χρυσοπόρφυρος ἥλιος, γιατί στὸ πρόσωπό Του καὶ ἡ προφητεία αὐτὴ ἐκπληρώνεται. Ἦλθε στὸν κόσμο καὶ προφητικὰ ἀπὸ τὸν πρεσβύτη Συμεὼν χαρακτηρίσθηκε «φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν». Τὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρείας θὰ διαλυθῆ καὶ τὸ ἀποκαλυπτικὸ φῶς θὰ ἐγκατασταθῆ μονίμως στὴ γῆ, γιὰ νὰ φωτίζη κάθε ἄνθρωπο ποὺ θὰ ἤθελε νὰ τὸ ἀντικρύση. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης διατυπώνει αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀλήθεια: «Ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο» (Ἰωάν. 1, 17). Ὁ ἱερὸς Ὑμνωδὸς ἀναφωνεῖ: «ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ καὶ τὸ φῶς Σου Κύριε ἐσημειώθη ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἦλθες, ἐφάνης τὸ φῶς τὸ ἀπρόσιτον (Κοντάκιον ἑορτῆς Θεοφανείων). Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τοῦτο τὸ φῶς τὸ θεωρεῖ χάρη καὶ γιὰ αὐτὸ γράφει «ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις» (Πρὸς Τίτον 2-11). Τοῦτο τὸ φῶς, τούτη ἡ χάρις, ἡ θεία χάρις, εἶναι ἡ εὔσπλαγχνη εὔνοια τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁποία δωρίζει στὸν ἄνθρωπο τὰ χαρίσματά Του. Συνεπῶς τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἡ χάρις Του, εἶναι δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ παρέχεται «ἐν Τριάδι παρὰ Πατρὸς δι᾿ Υἱοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι (Ι. Καρμίρη, Τὰ δογματικὰ καὶ συμβολικὰ μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου καθολικῆς Ἐκκλησίας Α´, Ἀθήνα, σ. 400). Εἶναι δὲ δῶρον-δωρεά, γιατί δίνεται πλουσιοπάροχα ἀπὸ τὸν Κύριο, ὄχι γιὰ τὴν τυχὸν ἀξιομισθία τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ δωρεοδότης εἶναι χάρις καὶ φῶς καὶ σωτηρία. Ἃς μὴ λησμονοῦμε δὲ ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἀκόμα καὶ ἂν πράξη «πάντα τὰ διαταχθέντα», δὲν παύει νὰ εἶναι «δοῦλος ἀχρεῖος» καὶ νὰ ἔχη πράξει «ὃ ὤφειλε ποιῆσαι» (Λουκ. 17, 10).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πολλὰ ἀπὸ τὰ μεγάλα πνεύματα τῆς ἀνθρωπότητος πρόβαλλαν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς σωτῆρες τοῦ κόσμου. Ὅμως παρῆλθαν καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ ἰδέες τους. Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ σταθῆ πλησίον τοῦ Χριστοῦ ἢ νὰ ἀναμετρηθῆ μὲ τὸ αἰώνιο φῶς Του καὶ τὴν διδασκαλία Του. Γιὰ αὐτὸ καὶ ἵδρυσε ἐπὶ γῆς τὴν Ἐκκλησία Του καὶ κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας Του παραμένει διαρκῶς στὸν κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ «Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ δῶρο καὶ τὸ μέσον τῆς σωτηρίας. Ὁ Θεὸς θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι» καὶ τοὺς προσφέρει ὡς δῶρο τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἀλλὰ καὶ τὸ μέσον ποὺ τοὺς χρειάζεται γι᾿αὐτὸ τὸ σκοπό, ποὺ εἶναι τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας Του. Ὁ Χριστὸς «φῶς εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθε» (Ἰωάν. 12,46). Ἀλλὰ παρὰ ταῦτα ἀπαισιόδοξη εἶναι ἡ εἰκόνα καὶ τῆς ἐποχῆς μας, τόσον ὥστε ὁ Κύριος εἶπεν: «Τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς» (Ἰωάν. 3-19). Ἡ ζωὴ τῆς ἀρνήσεως, ἡ ζωὴ τῆς φαυλότητος καὶ τῆς ἀδικίας, τὸ μῖσος καὶ ἡ ἔχθρα, ἡ πεισματικὴ παραμονὴ μέσα στὴν ἁμαρτία, ἡ ἀπουσία τῆς φιλοθεΐας ὁδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὸ σκότος καὶ τὴ σκιὰ τοῦ θανάτου. Καὶ ὁ «περιπατῶν ἐν τῇ σκοτίᾳ οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει. Ἕως τὸ φῶς ἔχετε, πιστεύετε εἰς τὸ φῶς, ἵνα υἱοὶ φωτὸς γένησθε (Ἰωάν. 12,35).

Ἀγαπητοί μου, τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἀναφέρεται ἐπίσης στὴν ἔναρξη τῆς δημόσιας δράσεως τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ κηρύγματός Του ποὺ ἦταν καὶ εἶναι «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Μὲ τὴν ὑπόδειξη αὐτὴ ὁ Θεὸς κάνει διάλογο, συνεχίζει τὸ διάλογο ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἀδὰμ στὸν Παράδεισο. Μετάνοια κήρυτταν καὶ οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὁ Προφητάναξ Δαυὶδ εἶναι ἀνήσυχος καὶ κραυγάζει «διεφθάρησαν καὶ ἐβδελύχθησαν ἐν ἐπιτηδεύμασιν, οὐκ ἐστὶ ποιῶν χρηστότητα ἕως ἑνός· πάντες ἐξέκλινον ἅμα ἠχρειώσθησαν» (ψαλμ. 13, 1-3). Δηλαδή, εἶναι διεφθαρμένοι καὶ μὲ τὴν ἁμαρτωλὴ καὶ ἀδιόρθωτη διαγωγή τους ἔγιναν μισητοὶ ἀπὸ τὸν Θεό. Τόσο πολὺ διαδόθηκε τὸ κακό, ὥστε δὲν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ πράττη τὸ ἀγαθό, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας. Ἀλλοίμονο, ὅλοι ἐξετράπησαν ἀπὸ τὴν εὐθεῖα ὁδό, κατήντησαν ἀχρεῖοι καὶ διεφθαρμένοι. Σκοτάδι καὶ σκιὰ θανάτου βλέπει στὴ ζωὴ τῶν συγχρόνων του καὶ ὁ προφήτης Ὠσηὲ καὶ περιγράφοντας τὴν ἀνομία τους λέγει «οὐκ ἔστιν ἀλήθεια οὐδὲ ἔλεος, οὐδὲ ἐπίγνωσις Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Ἄρα καὶ ψεῦδος καὶ φόνος καὶ κλοπὴ καὶ μοιχεία κέχυται ἐπὶ τῆς γῆς καὶ αἵματα ἐφ᾿ αἵμασι σμίγουσι» (Ὠσηὲ 4, 1-2) δηλαδή, ἀκούσατε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, γιατί θὰ δικάση καὶ θὰ τιμωρήση ὁ Κύριος τοὺς κατοίκους τῆς χώρας αὐτῆς, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει μεταξύ τους ἀλήθεια, οὔτε εὐσπλαγχνία, οὔτε γνώση καὶ σεβασμὸς τοῦ Θεοῦ. Ἀντιθέτως, πλημμύρισε ὁ κόσμος σας ἀπὸ κατάρες καὶ ψεύδη, φόνους, κλοπές, μοιχεῖες καὶ χύνονται συνεχῶς αἵματα καὶ ἀνακατεύονται τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο. Ἡ πρόταση καὶ σήμερα λοιπὸν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «Μετανοεῖτε» καὶ μακαρίζει ὅποιον «οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὀδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν (ψαλμ. 1). Δηλαδή, εἶναι πανευτυχὴς καὶ μακάριος ἐκεῖνος ποὺ δὲν πῆγε ποτὲ σὲ συνέδριο καὶ σύσκεψη ἀσεβῶν καὶ δὲν στάθηκε σὲ δρόμο ἁμαρτωλῶν καὶ δὲν κάθισε ἐκεῖ ὅπου ἐπιμένουν χωρὶς μετάνοια νὰ παραμένουν διαφθαρμένοι ἄνθρωποι καὶ φθοροποιοί. Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ ἀσφαλὴς δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ ὅταν ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀναφέρη τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐννοεῖ τὸν Κύριον καὶ τὴν κοινωνία μαζί Του, διότι ὅπου εἶναι ὁ βασιλεύς, ἐκεῖ εἶναι καὶ ἡ βασιλεία. Ἡ μετάνοια ζωοποιεῖ καὶ χαριτώνει καὶ ποτὲ δὲν τελειώνει. Ἡ μετάνοια εἶναι ὥρα χάριτος, εἶναι δῶρο ποὺ προσφέρεται ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ διατηρεῖ τὴν χάρη καὶ τὸ «φῶς τὸ ἀληθινό» στὴν ψυχή μας. Καὶ λέγοντας μετάνοια δὲν ἐννοοῦμε μία τυπικὴ ἐξομολόγηση ἀλλὰ μία ὁλοκληρωτικὴ ἀλλαγὴ ζωῆς. Θέλεις, ἀδελφέ, νὰ φορέσης τὴν φορεσιὰ τῆς μετανοίας; Μὴν πᾶς σὲ οἴκους μόδας ἢ σὲ καταστήματα ἐνδύσεως. Ἀγάπησε τὴν ταπείνωση, γιατί αὐτὴ εἶναι «στολὴ Θεότητος».

Κύριε, μεταμόρφωσε τὸ σῶμα μου, θεράπευσε τὴν ψυχή μου. Θέωσε μὲ τὴ χάρη Σου «τὴν Σωτήριον πᾶσιν ἀνθρώποις» τὴν ὕπαρξή μου. Ἀμήν.

imml.gr  

Ἡ συμπεριφορὰ τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 4, 12-17). Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωὴλ

Ἡ συμπεριφορὰ τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 4, 12-17).

Ἰωὴλ Φραγκάκος

(Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας)
«Ἀκούσας δὲ ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν».

Ἡ συμπεριφορὰ τοῦ Χριστοῦ ἀπέναντι στοὺς ἀνθρώπους δὲν ἦταν μονολιθική. Εἶχε μιὰ ποικιλία ἐκδηλώσεων. Ἄλλωστε ὁ Χριστὸς ἐνσαρκώθηκε καὶ φανερώθηκε στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἔτσι ἀποκαλύφθηκε ἡ σοφία του, μὲ σκοπὸ «προτεθῆναι τὴν αὐτοῦ πολιτείαν εἰς μίμησιν», δηλαδὴ γιὰ νὰ γίνει ἡ ζωή του σὲ μᾶς πρότυπο γιὰ μίμηση, παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Ἀνάλογα μὲ τὴν κάθε περίπτωση ποὺ τοῦ παρουσιαζόταν, ἐνεργοῦσε. Ὄχι διπλωματικὰ καὶ μὲ ἰδιοτέλεια, ἀλλὰ πάντοτε ἔχοντας ὡς γνώμονα τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἄλλοτε μιλοῦσε ταπεινὰ γιὰ τὸ πρόσωπό του κι ἄλλοτε ἀπεκάλυπτε τὴ θεότητά του. Ἄλλοτε ἐρχόταν στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ μιλοῦσε μπροστὰ σ’ ὅλο τὸν κόσμο γιὰ θέματα σοβαρότατα κι ἄλλοτε ἔφευγε καὶ κρυβόταν στὴ Γαλιλαία γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸ φθόνο τῶν ἐχθρῶν του καὶ τὴν ἄκαιρη σύλληψή του. Μιὰ τέτοια περίπτωση εἶναι κι αὐτὴ ποὺ περιγράφει τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο.

Γιατί ἀναχώρησε ὁ Κύριος στὴ Γαλιλαία;

Ἡ ἀναχώρησή του ἔγινε μετὰ τὴ σύλληψη τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου (Ματθ. 4,12). Ἕνας λόγος εἶναι ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀπεύφευγε τὴ δημοσιότητα καὶ ἀπέβλεπε στὴν προετοιμασία τῶν μαθητῶν του γιὰ τὸ ἐπικείμενο πάθος του. Ἄλλος λόγος εἶναι ὅτι ἀκόμα δὲν εἶχε ἔλθει ἡ ὥρα του νὰ στευρωθεῖ «οὐ τὸ παθεῖν φεύγων, διὰ τοῦτο γὰρ ἐλήλυθεν, ἀλλὰ καιρὸν ἀναμένων ἐπιτήδειον εἰς τοῦτο», δηλαδὴ ὁ Κύριος δὲν ἦταν ἕνας δειλὸς ποὺ ἀπέφευγε τοὺς κινδύνους τοῦ ἔργου του, ἀλλὰ ἦταν συνετὸς καὶ ἐπεδίωκε τὸν κατάλληλο καιρὸ γιὰ νὰ σταυρωθεῖ «ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἦλθον εἰς τὴν ὥραν ταύτην» (Ἰωάν. 12,27). Ἐὰν σταυρωνόταν γρήγορα, θὰ καταστρεφόταν μεγάλο μέρος τοῦ ἔργου του. Ἡ φυγή του δὲν ἦταν δειλία ἀλλὰ σωφροσύνη. Δὲν ἔβαζε σὲ ἄσκοπους κινδύνους τὸν ἑαυτό του.

Ἐπιτρέπονται οἱ ὑπερβολὲς στοὺς χριστιανούς;

Τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου μας, ποὺ ἀπέφευγε νὰ ἐκτεθεῖ ἄσκοπα ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς πεῖ.

Τίποτε δὲν πρέπει νὰ κάνουμε μὲ διάθεση ὑπρβολῆς. Οὔτε συντηρητικοὶ νὰ εἴμαστε ἀλλὰ οὔτε καὶ φιλελεύθεροι νὰ εἴμαστε στὰ πνευματικὰ θέματα. Ἀκόμη καὶ στὶς κοσμικὲς ὑποθέσεις μας νὰ ἐνεργοῦμε συνετά. Πάντοτε νὰ ἀκολουθοῦμε τὴ μέση ὁδὸ ποὺ διατηρεῖ ἡ Ἐκκλησία μας.

Νὰ ἀναφέρουμε μερικὰ παραδείγματα:Ἂς δοῦμε τὸ παράδειγμα τῆς νηστείας. Ἄλλοι πολὺ ἄκριτα, κι ἄλλοι, ἴσως εἶναι οἱ πιὸ πολλοί, καθόλου. Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης λέγει πὼς ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νὰ εἶναι «δόκιμος ζυγοστάτης», δηλαδὴ καλὴ ζυγαριά.

Οὔτε τὴν ἀσιτεία νὰ ἐπικροτήσει γιατί θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ἀτονία καὶ στὴν κατάρρευση, ἀλλ’οὔτε καὶ τὴν πολυφαγία γιατί θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ἀσωτία. Οἱ διάφορες πνευματικὲς ἀσκήσεις τῆς ἀρετῆς νὰ εἶναι σύμμετρες μὲ τὶς δυνάμεις μας γιὰ νὰ ἔχουμε κανονικὴ πνευματικὴ πρόοδο. Πολλὲς φορὲς ἄνθρωποι ποὺ πρωτογνώρισαν τὸν Χριστό, ἔπεσαν μὲ τὰ μοῦτρα στὴν πνευματικὴ ζωὴ κι ὅταν ἔφυγε ὁ ζῆλος ξαναγύρισαν στὶς προηγούμενες συνήθειές τους κι ἔγιναν χειρότεροι «καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων» (Ματθ. 12,45).

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ ἄλλα ζητήματα. Δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε παντοῦ ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ’ οὔτε καὶ νὰ ἀμνηστεύουμε αὐτοὺς ποὺ τὴν διαβάλλουν καὶ τὴν συκοφαντοῦν. Στὴν πνευματικὴ ζωὴ νὰ ὑπάρχει ἕνα μέτρο. Στὴ συναναστροφή μας μὲ τοὺς ἄλλους νὰ ἔχουμε διάκριση, ὥστε νὰ ἀντιληφθοῦμε ποιὸς εἶναι ὁ κατάλληλος καιρὸς γιὰ νὰ μιλήσουμε στὸν ἄλλο γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ γιὰ θέματα πνευματικά. Ἐνδέχεται ἀντὶ γιὰ νὰ κάνουμε καλὸ νὰ κάνουμε κακό.

Αδελφοί μου, ἂς παραδειγματισθοῦμε ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ συνετοὶ καὶ σώφρονες. Ἀμήν.