ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΡΘΕΝΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ 3ο

 «Πρῶτα πρέπει νὰ βάλουμε τὸν Χριστὸ μέσα στὴν ψυχή μας καὶ μέσα στὸν ἐγκέφαλό μας καὶ μέσα στὴν καρδιά μας».

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΡΘΕΝΙΟ
Καθηγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Ἁγίου Παύλου Ἁγ. Ὄρους

ΠΕΡΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ

[Γ´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 
«Διάλογοι περὶ τηλεοράσεως καὶ πνευματικῆς ζωῆς 
μὲ Ἁγιορεῖτες Πατέρες»
ἐκδ. «Ὀρθόδ. Κυψέλη», Θεσ/νίκη 2011

σελ. 139 ἑπ.

Ἐρώτηση: Μὲ τὴν τηλεόραση ἑκατομμύρια εἰκόνες μπαίνουν στὸ μυαλό μας ὑποσυνείδητα. Μποροῦν νὰ μᾶς κάνουν ζημιά;

Ἀπάντηση: Καὶ ποιός θὰ τὶς βγάλει ὅλες αὐτὲς τὶς εἰκόνες; Λοιπόν, ἐγὼ λέω στὰ πνευματικά μου παιδιὰ τὸ ἑξῆς. Τοὺς βάζω νὰ κάνουν κανόνα καὶ προσευχή. Δηλαδὴ θὰ κάνουν τὶς μετάνοιές τους, θὰ κάνουν τὸ κομποσκοινάκι τους, θὰ διαβάσουν τὸ ἀπόδειπνό τους, θὰ κάνουν ὅ,τι ἄλλο μποροῦνε θρησκευτικό, νὰ μελετήσουν, κι αὐτά, κι ἀφοῦ κάνουν ὅλα τὰ θρησκευτικά τους, τὸν κανόνα τους κι αὐτά, τότε τοὺς δίνω εὐλογία, ἅμα θέλουνε, νὰ δοῦνε λίγο τηλεόραση. Ὄχι ὅμως πρῶτα νὰ δοῦνε τηλεόραση καὶ μετὰ νὰ κάνουν τὰ θρησκευτικά. Διότι, ὅταν μποῦνε οἱ εἰκόνες καὶ οἱ ἀκτινοβολίες τῆς τηλεοράσεως μέσα στὸ μυαλό, τὰ θρησκευτικὰ δὲν μποροῦνε νὰ μποῦνε μέσα. Ὅταν ὅμως μποῦνε τὰ θρησκευτικά, καὶ τό ‘χω διαπιστώσει ἀπὸ τὰ ἴδια μου τὰ πνευματικὰ παιδιά, ὅταν κάνουν τὴν προσευχή τους καὶ κάνουν τὸ ἀπόδειπνό τους καὶ κάνουν τὴ νηστεία τους καὶ αὐτά, ἔπειτα, καὶ νὰ ἀνοίξοιυν τὴν τηλεόραση, δὲν ἔχει πλέον δύναμη ἡ τηλεόραση νὰ τοὺς ἐπηρεάσει.. Καὶ τὰ παρατᾶνε καὶ φεύγουν. Γιατὶ πρῶτα πρέπει νὰ βάλουμε τὸν Χριστὸ μέσα στὴν ψυχή μας καὶ μέσα στὸν ἐγκέφαλό μας καὶ μέσα στὴν καρδιά μας. Καὶ μετὰ δὲν χωράει τίποτα, δὲν μπορεῖ νὰ μπεῖ τίποτα. Ἄν βάλουμε ὅμως ὅλα αὐτὰ τὰ σαθρά, ὅλη αὐτὴ τὴν ὕλη, ἔπειτα εἶναι τὰ δύο ἄκρα ἀντίθετα. Τὸ φῶς μὲ τὸ σκοτάδι δὲν μποροῦν νὰ ἑνώσουνε ποτέ. Ἢ τὸ σκοτάδι νικάει τὸ φῶς ἢ τὸ φῶς νικάει τὸ σκοτάδι. Ὅταν σβήσουμε τὸ φῶς, ἀμέσως ἔχουμε σκοτάδι. Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ τὴν τηλεόραση.
.        Μόνο φθορὰ εἶναι ἡ τηλεόραση. Ὅσοι εἶναι καλοὶ καὶ συνειδητοὶ χριστιανοί, τηλεοράσεις δὲν ἔχουν στὰ σπίτια τους.

Ἐρώτηση: Εἶναι σὰν μία μαγεία ἡ τηλεόραση. Μπορεῖ νὰ ἐπηρεάζει τὴ ζωὴ τῆς οἰκογένειας;

Ἀπάντηση: Ἔ! Βέβαια. Ἐπηρεάζει. Ἔχουμε πολλὰ παραδείγματα… Δὲν μπορῶ νὰ προσδιορίσω πῶς δουλεύουν αὐτὰ τὰ πράγματα, ἐπειδὴ ἐγὼ δὲν μπερδεύομαι μὲ τηλεοράσεις κι αὐτά. Δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ βλέπω τηλεόραση, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀγαπῶ κιόλα. Δὲν τὴν ἀγαπῶ. Ἐγὼ ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ἤμουνα πάντοτε μέσα σὲ μία οἰκογένεια χριστιανική, οἱ γονεῖς μου ἤτανε πολὺ συμμαζεμένοιι κι ὅλοι μας, καὶ τὰ ἀδέλφια μας, κι ἤμασταν πολὺ προσεγμένοι. Δὲν μπορῶ νὰ βλέπω αὐτὰ τὰ γυμνὰ ποὺ δείχνει μέσα ἡ τηλεόραση. Δὲν μπορῶ, γιατὶ μοῦ προξενοῦν στεναχώρια, δὲν μπορῶ. Ἐγῶ ἔμαθα νὰ εἶμαι πιὸ σεμνά, κι ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ποὺ ἤμουνα, καὶ μέχρι σήμερα ποὺ εἶμαι ἐδῶ πέρα, καὶ δὲν μορῶ νὰ βλέπω αὐτὰ τὰ ἀνήθικα.

Ἐρώτηση: Πῶς διαλύει τὴν οἰκογένεια;

Ἀπάντηση: Παράδειγμα. Πῆγα μία φορὰ στὴ Θεσσαλονίκη σὲ μία πρώτη μου ξαδέρφη, ἡ ὁποία, ὅταν ἔφυγα ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ ἦρθα στὸ Ἅγιον Ὄρος, πρὶν 20-25 χρόνια, ἦταν νέα κοπέλα, καὶ εἶχα νὰ τὴ δῶ ἀπὸ τότε. Ἐγὼ ἦρθα στο Ἅγιον Ὄρος, αὐτὴ παντρεύτηκε, εἶχε δυὸ παιδιά, ἕνα ἀγοράκι κι ἕνα κοριτσάκι. Ὅταν τὴ συνάντησα, ἦταν 17-18 χρονῶν τὰ παιδιά της. Ἔπειτα ἀπὸ τόσα χρόνια -κοντὰ 30 χρόνια ποὺ εἴχαμε νὰ ἰδωθοῦμε-, συναντήθηκαμε στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου ὁ ἄντρας της εἶναι ὑπάλληλος ἐκεῖ. Μὲ κάλεσε νὰ πᾶμε στὸ σπίτι, νὰ μείνουμε τὸ μεσημέρι ἐκεῖ πέρα καὶ νὰ φᾶμε, καὶ πῆγα. Βάλανε λοιπὸν στὸ τραπέζι φαγητὸ καὶ καθίσαμε ἐγω καὶ ἡ οἰκογένεια ὅλη, εἴπαμε τὰ γράμματα λοιπόν, προσευχή, καὶ καθίσαμε νὰ φᾶμε. Παρατήρησα ὅμως στὸ τραπέζι τὸ ἑξῆς. Αὐτὰ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν λαιμαργία τους σὲ δυὸ λεπτὰ εἴχανε φάει. Πιάσανε, φάγανε γρήγορα-γρήγορα, καὶ σὲ μία στιγμούλα βλέπω καὶ σηκώνονται, χωρὶς νὰ ποῦνε τίποτα, καὶ πῆγαν στὸ δωμάτιο μέσα. Ἀνοίξανε τὴν τηλεόραση, καθίσανε καὶ βλέπανε τηλεόραση. Ἐγὼ λοιπὸν στεναχωρέθηκα πάρα πολύ, ἀλλὰ ἐκείνη τὴν ὥρα δὲν εἶπα τίποτα. Κρατήθηκα. Μόλις φάγαμε λέω στὴν ξαδέρφη μου· «φώναξε τὰ παιδιὰ νά ᾽ρθοῦν νὰ κάνουμε προσευχή, ὅτι ἀποφάγαμε. Νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Θεό». Ἤρθανε λοιπόν, κάναμε προσευχή, τελειώσαμε τὸ τραπέζι. Ἔπειτα ὅμως ἔκανα, ὄχι ἔλεγχο στὴν ξαδέρφη μου, ἀλλὰ τῆς εἶπα: «Γιατὶ κάνετε αὐτὸ τὸ πράγμα; Γιατὶ τὸ ἐπιτρέπετε στὰ παιδιά σας; Ἡ τράπεζα εἶναι ἱερὸ πράγμα. Δηλαδὴ αυτὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία νὰ ἤτανε, θὰ φεύγανε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ πᾶνε νὰ ἀνοίξουνε τὴν τηλεόραση. Γιατὶ ἐπιτρέπετε στὰ παιδιά σας νὰ σηκωθοῦνε καὶ νὰ βλέπουν τηλεόραση κι ἐσεῖς ἀκόμα νὰ τρῶτε ἐδῶ πέρα; Καὶ μάλιστα νὰ ἔχετε καὶ ξένον ἄνθρωπο. Αὐτὸ εἶναι κακὸ πράγμα. Γιατὶ δἐν κάθονται νὰ φᾶνε μὲ τὴν ἡσυχία τους;». «Μὰ, λέει, ἔτσι κάνουνε κάθε μέρα. Μόλις φᾶνε, πᾶνε στὴν τηλεόραση». «Δὲν εἶναι καλὸ πράγμα αὐτό. Δὲν εἶναι καλὸ πράγμα. Ἐμένα γιὰ πρώτη φορὰ μὲ εἶδαν τὰ παιδιὰ μέσα στὸ σπίτι. Κι αὔριο θὰ ἔρθει κι ἕνας ἄλλος κι ἕνας ἄλλος. Γιατὶ ἐπιτρέπετε στὰ παιδιά σας νὰ κάνουν αὐτὸ τὸ πράγμα;».
.         Στὸ σπίτι μας ἤμασταν 5 ἀδέλφια. Κι ὅταν καθόμασταν στὸ τραπέζι νὰ φᾶμε, ὁ πατέρας ὁ δικός μου δὲν μᾶς ἄφηνε νὰ πᾶμε οὔτε πρὸς νεροῦ μας. Μιὰ φορὰ σηκώθηκα ἀπὸ τὸ τραπέζι νὰ πάω στὴν τουαλέττα. Μόλις γύρισα πίσω μοῦ λέει· «ποῦ πῆγες:». Λέω· «μπαμπὰ πῆγα στὴν τουαλέτα». Λέει· «ἔλα πιὸ κοντὰ νὰ σὲ δῶ λιγάκι», καὶ μόλις πῆγα κοντά, μοῦ κόβει ἕνα χαστούκι ἀπὸ δῶ κι ἕνα ἀπὸ κεῖ. Μοῦ λέει· «ἄλλη φορὰ δὲν θὰ τὸ ξανακάνεις αὐτὸ τὸ πράγμα. Δὲ θὰ μὲ κάνεις ἐμένα ρεζίλι στὸν κόσμο, νὰ ἔχω καὶ ξένους ἀνθρώπους ἐδῶ πέρα καὶ νὰ μοῦ σηκώνεστε ἀπὸ τὸ τραπέζι». Ποῦ νὰ τολμήσει κανεὶς μετά; Γιατὶ εἴχαμε καὶ καλοὺς γονεῖς..         Καὶ τώρα οἱ ἄνθρωποι ξέρεις τί κάνουνε; Κάθονται καὶ πᾶνε νὰ φᾶνε, καὶ τρῶνε σὰν τοὺς ἀβλέμονες. Δηλαδὴ σὰν τοὺς καρχαρίες. Νὰ ρουφήξουνε τὸ φαγητό, γιὰ νὰ πᾶνε νὰ κάθονται μετὰ νὰ χαζεύουν στὴν τηλεόραση. Δηλαδὴ εἶναι δουλεία. Πάνω ἀπὸ ὅλα ἡ τηλεόραση. Κάθονται στὸ τραπέζει καὶ ἔχουν τὴν τηλεόραση καὶ τὴν κοιτᾶνε. Δυστυχία. Καὶ τί νὰ ἀκούσουνε; Ἐγὼ ἔχω ἕνα μικρὸ ραδιοφωνάκι καὶ καμιὰ φορὰ θέλω νὰ πιάσω κανένα σταθμό. -Νά! Ἔχουμε ἕνα σταθμὸ ἀπέναντι ποὺ λέει ὅλο ἐκκλησιαστικά, καὶ καμμιὰ φορὰ τὸ βάζω νὰ ἀκούσω-. Ἀλλὰ μέχρι νὰ πιάσεις τὸ σταθμό, πιάνει ὁ διάβολος σταθμούς. Κι ἐκεῖ ἀκούει κανείς, τί νὰ σοῦ πῶ! Ἐγῶ λυπᾶμαι ποὺ τὰ ἀκούω. Αὐτοὶ οἱ δημοσιογράφοι, ποὺ εἶναι μέσα ἐκεῖ στὰ στούντια κι αὐτά, κοροϊδεύουν τὸν ἑαυτό τους, ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀκούσεις μία κουβέντα εἰλικρινῆ, σοβαρή. Ὅλο ψέμα καὶ ὅλο ἀηδία καὶ κακό. Γι’ αὐτὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως εἶναι καλά, ὅταν εἶναι καὶ στὴν οὐσία τους καλά. Νὰ εἶναι καλοὶ ἄνθρωποι. Νά! Παράδειγμα. Ὅπως εἶναι ὁ σταθμὸς τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας. Ὁ σταθμὸς ἐδῶ τῆς Συκιᾶς. Οὔτε σκανδαλίζει, οὔτε κάνει κανένα κακό, ἐνημερώνει τὸν κόσμο γιὰ διάφορα πράγματα, κι ἀυτὸ εἶναι καλό. Τὸ καλὸ εἶναι καλό. Ἀλλοίμονο, δηλαδή, ἂν τὸ καλὸ τὸ κάνουμε στραβὸ καὶ τὸ στραβὸ τὸ κάνουμε ἴσιο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

πηγή