Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ (8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ) π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ

«Ἐνῶ φαίνεται ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μαζί μας, ὅμως μᾶλλον ἔχει ξεκινήσει νὰ ἀπεργάζεται τὴν σωτηρία μας μέσῳ ἀγγέλων του. Ἡ σωτηρία μας ἀπὸ τὴν κρίση μᾶλλον θὰ ἔρθει ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περιμένουμε».

Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΤΑΓΜΑΤΩΝ
(8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ) 

.                «Ὁ Μιχαὴλ ὁ διαπρεπέστατος Ταξίαρχος τῶν ἀσωμάτων Δυνάμεων, καὶ κατὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ κατὰ τὴν Καινὴ τῆς χάριτος, ἔδειξε καὶ δείχνει  τὶς πολλὲς χάριτες καὶ εὐεργεσίες του στὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὅταν λοιπὸν ὁ ἀντίπαλος καὶ ἐχθρὸς τῆς σωτηρίας μας ἐπαναστάτησε κατὰ τοῦ Δημιουργοῦ καὶ φέρεται νὰ εἶπε τὸ πρωτοφανὲς “Θὰ βάλω τὸν θρόνο μου πάνω ἀπὸ τὶς νεφέλες” καὶ καυχήθηκε μὲ τὸ “θὰ γίνω ὅμοιος μὲ τὸν Ὕψιστο”, τότε ξέπεσε ἀπὸ τὸ ἀρχαγγελικὸ ἀξίωμα,  ὅπως λέει ὁ Κύριος: “Ἔβλεπα, λέει, τὸν σατανᾶ νὰ ἔχει πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σὰν ἀστραπή”, ὅπως τὰ ἴδια μὲ αὐτόν  ἔπαθε, λόγῳ τῆς ἀλαζονείας του,  καὶ τὸ ὑπὸ αὐτὸν τάγμα ἀγγέλων. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ πανσέβαστος, φυλάσσοντας σὰν πιστὸς δοῦλος τὴν εὐγνωμοσύνη του πρὸς τὸν Κύριο,  καὶ δείχνοντας τὴν πολλὴ φροντίδα του γιὰ τὸ δικό μας ἀνθρώπινο γένος, τάχθηκε ἀπὸ τὸν Παντοκράτορα νὰ εἶναι ὁ πρῶτος τῶν νοερῶν καὶ Ἀρχαγγελικῶν τάξεων. Διότι ὅταν εἶδε τὸν ἀποστάτη νὰ ἔχει πέσει, μάζεψε τοὺς χοροὺς τῶν Ἀγγέλων καὶ ἀφοῦ εἶπε “Πρόσχωμεν”, ἂς προσέξουμε, ὕμνησε μὲ δυνατὴ φωνὴ τὸν Κύριο τῶν ὅλων, σὰν νὰ ἔλεγε: Ἂς προσέξουμε ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε κτιστοὶ τί πάθανε αὐτοὶ ποὺ μέχρι τώρα ἦταν φῶς μαζὶ μὲ ἐμᾶς καὶ τώρα γίνανε σκοτάδι. Αὐτὴ ἡ συγκρότηση λοιπὸν ὀνομάστηκε Σύναξις τῶν Ἀγγέλων, δηλαδὴ προσοχὴ καὶ ὁμόνοια καὶ ἕνωση. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ μέγας προστάτης καὶ εὐεργέτης τῆς σωτηρίας μας, κάνοντας διαρκῶς καὶ περισσότερες καὶ πιὸ ἐκτεταμένες σωτηριώδεις εὐεργεσίες πρὸς ὅλους, φαίνεται νὰ ἐμφανίζεται σὲ πολλούς. Φάνηκε δηλαδὴ στὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Λὼτ κατὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων. Φάνηκε στὸν Ἰακώβ, ὅταν προσπαθοῦσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν ἀδελφό του. Προπορευόταν τοῦ λαοῦ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅταν λυτρώνονταν καὶ ἐλευθερώνονταν ἀπὸ τὴ σκληρὴ δουλεία τῶν Αἰγυπτίων. Φάνηκε στὸν Βαλαὰμ ποὺ πήγαινε νὰ καταρασθεῖ τὸν Ἰσραήλ. Πρὸς τὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ ποὺ ζητοῦσε νὰ μάθει εἶπε: “Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Κυρίου, μόλις ἔφτασα”. Αὐτὸς καὶ τοὺς ποταμοὺς ποὺ ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τοὺς δυσσεβεῖς κατὰ τοῦ ἁγιάσματος καὶ τοῦ προσκυνήματος, τοὺς ὁδήγησε ἀλλοῦ, κάνοντας ἄνοιγμα στὴ γῆ. Κι εἶναι πολλὰ ἄλλα ἀκόμη στὴ θεόπνευστη Γραφὴ ποὺ ἱστοροῦνται γι’  αὐτόν. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἐμεῖς, προβάλλοντας τὸν προστάτη καὶ φύλακα τῆς ζωῆς μας, ἑορτάζουμε τὴν πάνσεπτη τώρα πανήγυρή του, ἐκζητώντας μὲ τὶς προστασίες καὶ τὶς πρεσβεῖες του καὶ κατὰ τὸν παρόντα αἰώνα νὰ βροῦμε ἀπολύτρωση ἀπὸ τὶς δυσχέρειες, καὶ κατὰ τὸν μέλλοντα νὰ καταξιωθοῦμε τῆς ἐπουράνιας χάρης καὶ τάξης. Ἀμήν.»
.             Ὁ ἅγιος ὑμνογράφος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, μὲ δυνατὴ πίστη καὶ γνώση  ὅλης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, μᾶς ἀνοίγει τὰ μάτια νὰ δοῦμε νοερῶς τὸν πνευματικὸ κόσμο τῶν ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, ὅπως καὶ τῶν λοιπῶν ἐπουρανίων δυνάμεων ἀσωμάτων. Νὰ δοῦμε δηλαδὴ ἐκείνη τὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία προηγήθηκε τῆς ὑπόλοιπης κτιστῆς δημιουργίας καὶ τοῦ ἀνθρώπου, δημιουργία τέτοια ποὺ βρίσκεται σὲ ἀπόλυτη ὑπακοὴ πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ διαρκῆ δοξολογία τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του.  Κατ᾽ ἐξοχήν ὅμως τονίζει τὴ θέση καὶ τὸ ἔργο τῶν ἀρχιστρατήγων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Καὶ γιὰ μὲν τὸν Μιχαὴλ προβάλλει τὸν τριπλὸ χαρακτηρισμό, ὅπως κάνει ἄλλωστε σὲ κάθε ἀναφορὰ σ’ αὐτόν, ὅπως στὸ γνωστὸ ἐν Χώναις θαῦμα του, τοῦ παραστάτη, τοῦ πρωτοστάτη καὶ τοῦ προστάτη, δηλαδὴ ὅτι ὁ ἅγιος Μιχαὴλ εἶναι «παραστάτης τῆς Τρισηλίου θεότητος φαιδρότατος», «πρωτοστάτης τῶν ταξιαρχιῶν τῶν ἀγγέλων», καὶ βεβαίως «ἡμέτερος προστάτης», «καθ’  ἑκάστην μεθ’ ἡμῶν πορευόμενος καὶ φυλάττων τοὺς πάντας ἐκ πάσης τοῦ διαβόλου περιστάσεως». Γιὰ δὲ τὸν ἅγιο Γαβριὴλ ὑπενθυμίζει ὅτι ἦταν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος «ἀνεκάλυψεν ἡμῖν θεῖον καὶ μέγα ὄντως μυστήριον»: «νὰ σωματοῦται ὁ ἀσώματος Θεὸς ἐν μήτρᾳ Παρθενικῇ καὶ νὰ γίνεται ἄνθρωπος εἰς τὸ σῶσαι τὸν ἄνθρωπον», καὶ πρὶν ἀκόμη ἀπὸ αὐτὸ «νὰ φέρει τὴ χαρμόσυνη εἴδηση τῆς γεννήσεως τέκνου στὸν Ζαχαρία τὸν ἱερέα», ὥστε «νὰ γεννηθεῖ ἡ φωνὴ τοῦ Λόγου, ὁ Ἰωάννης».
.            Ὁ σκοπὸς ὅμως τῆς ἑορτῆς τῆς συνάξεως τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, κατὰ τὸν ἅγιο ὑμνογράφο, δὲν εἶναι μόνον ἡ γνώση τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ κόσμου καὶ ἡ ἔκφραση εὐγνωμοσύνης μας γιὰ τὶς πολλὲς καὶ ποικίλες εὐεργεσίες τους ἀπέναντι στὸ ἀνθρώπινο γένος. Τὸ προέχον γι’ αὐτὸν εἶναι ἐκείνη ἡ δική μας πρακτική, ἡ ὁποία ὄντως τοὺς εὐχαριστεῖ καὶ ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴ μετάνοιά μας: νὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Διότι «τὴν ἡμῶν σωτηρίαν ἀδιαλείπτως πρεσβεύουσιν καὶ τῇ μετανοίᾳ συγχαίρουσι». Γιὰ τὴ σωτηρία μας πρεσβεύουν πάντοτε στὸν Θεὸ καὶ χαίρονται γιὰ τὴ μετάνοιά μας. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτή, ὁ κύριος σκοπὸς τῆς ἑορτῆς τους εἶναι ἡ πρόκληση τῆς βουλήσεώς μας νὰ τοὺς μιμηθοῦμε: νὰ ζοῦμε καὶ ἐμεῖς, ὅσο εἶναι δυνατόν, ὡς ἅγιοι στὸν κόσμο, νεκρώνοντας μέσα μας κάθε ἁμαρτωλὴ κίνηση. «Οἱ ἐπὶ γῆς μιμησώμεθα ὡς ἐφικτὸν τούτων τὴν ἁγιότητα, νεκροῦντες πάντα τὰ μέλη τὰ τῆς σαρκός». Κι ὅπως τὸ λέει κι ἀλλιῶς ὁ ποιητής: «Τῶν ἀγγέλων ζηλώσωμεν τὸν βίον, καὶ τὰς φρένας πτερώσωμεν εἰς ὕψος, καὶ σὺν αὐτοῖς ἀΰλως ἀναμέλψωμεν, Κύριον ὑμνοῦντες καὶ ὑπερυψοῦντες εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας». Δηλαδή: Ἂς ζηλέψουμε τὸν βίο τῶν ἀγγέλων, καὶ ἂς δώσουμε φτερὰ στὸ νοῦ μας νὰ φτάσουμε ψηλά, ὥστε μαζὶ μὲ αὐτοὺς νὰ ὑμνήσουμε μὲ ἄυλο τρόπο τὸν Κύριο, ὑμνολογώντας Ταν καὶ ὑπερυψώνοντάς Τον εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
.           Ἀφήνοντας κατὰ μέρος σπουδαιότατα σημεῖα τῆς ἔμπνευσης τοῦ ἁγίου ποιητῆ, θὰ ἐπισημάνουμε κάτι ποὺ ἔχει ἄμεση σχέση καὶ μὲ τὴν κρίση ποὺ διερχόμαστε ὡς κοινωνία καὶ ἔθνος. Στὸ δεύτερο ἀνάγνωσμα τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς, εἰλημμένο ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «Κριταὶ» (κεφ. ϛ´ 11- 24), διαβάζουμε γιὰ τὸ πῶς κλήθηκε ὁ κριτὴς Γεδεὼν ἀπὸ ἄγγελο Κυρίου, προκειμένου νὰ σώσει τὸ ἔθνος του ποὺ χειμαζόταν ἀπὸ τὶς διαρκεῖς ἐπιθέσεις τῶν Μαδιανιτῶν. Ὁ ἄγγελος ἦλθε καὶ κάθισε κάτω ἀπὸ μία βαλανιδιά, βλέποντας τὸν νεαρὸ Γεδεών, ποὺ ἑτοιμαζόταν νὰ φύγει καὶ ἐκεῖνος, λόγῳ τῆς κυριαρχίας τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἰσραήλ. Τοῦ φανερώθηκε τότε λέγοντάς του ὅτι ὁ Κύριος ποὺ εἶναι ὁ παντοδύναμος Θεὸς εἶναι μαζί του. Ὁ Γεδεὼν ἐκφράζει τὴ λογικὴ ἀπορία: Ἂν εἶναι ὁ Κύριος μαζί μας, γιατί τότε μᾶς βρῆκαν τὰ κακὰ αὐτά; Καὶ ποῦ εἶναι ὅλα τὰ θαυμάσιά Του, ὅσα μᾶς διηγήθηκαν οἱ πατέρες μας, ποὺ ἔκανε γιὰ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο; Ἄρα τώρα μᾶς ἔκανε ὁ Θεὸς πέρα καὶ μᾶς παρέδωσε στὰ χέρια τῆς χώρας τῆς Μαδιάμ. Ὁ ἄγγελος δὲν δίνει ἄμεση ἀπάντηση στὸν προβληματισμὸ τοῦ Γεδεών. Τοῦ δίνει ὅμως τὴ λύση: Ἐσὺ θὰ πᾶς μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ σώσεις τὸν Ἰσραὴλ ἀπὸ τὰ χέρια τῆς Μαδιάμ. Ἰδοὺ λοιπόν, σοῦ ἀνέθεσα αὐτὴν τὴν ἀποστολή. Ὁ Γεδεὼν δὲν «παραδίδεται» εὔκολα. Καὶ πάλι ἀπορεῖ: μὰ ἡ δική μου οἰκογένεια εἶναι πολὺ μικρὴ μέσα στὴ φυλὴ τοῦ Μανασσῆ καὶ ἐγὼ εἶμαι ὁ μικρότερος στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου. Ὁ ἄγγελος δὲν τοῦ ἀφήνει ἄλλο περιθώριο: Ὁ Κύριος θὰ εἶναι μαζί σου καὶ θὰ κτυπήσεις τὸν Μαδιὰμ σὰν νὰ εἶναι ἕνας ἄνθρωπος. Κι ἀφοῦ βεβαιώνεται ὁ Γεδεὼν ὅτι ὄντως ἡ κλήση εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό, «δοκιμάζοντας» τὸν ἄγγελο καὶ μὲ σημάδι, πείθεται καὶ πράγματι μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ σχέδιο πέραν τῆς ἁπλῆς λογικῆς, νικᾶ τοὺς Μαδιανίτες.

.          Γιατί λέμε ὅτι τὸ περιστατικὸ σχετίζεται καὶ μὲ τὴ δική μας τὴν κρίση; Μὰ γιὰ τὸν εὐνόητο λόγο ὅτι καὶ ἐμεῖς ταλαιπωρούμαστε ἀπὸ δυνάμεις ποὺ μᾶς ταλαιπωροῦν καὶ μᾶς ὁδηγοῦν, ὅπως τότε τοὺς Ἰσραηλίτες, σὲ ἐξαθλίωση. Κι ἐνῶ φαίνεται ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μαζί μας, δηλαδὴ κατὰ κάποιον τρόπο ὅτι μᾶς ἔχει ἐγκαταλείψει, ὅμως μᾶλλον ἔχει ξεκινήσει νὰ ἀπεργάζεται τὴ σωτηρία μας μέσῳ ἀγγέλων του, μὲ τρόπο ὅμως ποὺ τὸ ἀνθρώπινο μυαλὸ δὲν φτάνει. Ποιός μποροῦσε νὰ φανταστεῖὅτι ἡ λύση θὰ ἐρχόταν στοὺς Ἰσραηλίτες τότε, 1100 περίπου χρόνια π.Χ., ἀπὸ ἕνα νεαρὸ παλληκάρι, ἀλλὰ ἔχοντας τὴ δύναμη τοῦΘεοῦ; Τὸ ἴδιο ἴσως καὶ τώρα: ἡ λύση μᾶλλον θὰ ἔρθει ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸπεριμένουμε. Δὲν ξέρουμε τί εἶναι αὐτό, ἀλλὰ δύο πράγματα φαίνονται νὰ εἶναι σίγουρα: πρῶτον, ὅτι αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς σώσει, πρὸς τὸ παρὸν εἶναι κάτι ποὺ οὔτε κἂν κανεὶς τὸ ὑποψιάζεται – σὰν τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου ποὺ ἦλθε μέσα ἀπὸ ἕνα βρέφος στὸ πιὸ ἄσημο χωριὸ τῆς Ἰουδαίας – δεύτερον, ὅτι ἡ σωτηρία μας δὲν πρόκειται νὰ ἔλθει ἀπὸ τοὺς ὑψηλὰ ἱσταμένους, ἀπὸ τὶς δυνάμεις ποὺφαίνονται νὰ ἔχουν τὴν δύναμη. Ἄλλωστε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ διαρκῶς ἐξαγγέλλει: «Μὴ πεποίθατε ἐπ’  ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία».

πηγή