Πάει κι αυτή η Σαρακοστή...σαν άλλη άκαρπη συκή...

Πέρασε σα νεράκι κι αυτή η Σαρακοστή...άκαρπη για τον γράφοντα όπως κι οι περισσότερες από αυτές που έζησε...
Κύριε πριν εις τέλος απώλομαι σώσον με...

# Ήρθαν κάποτε δύο μοναχοί στον Αββά Παμβώ και τον ρώτησε ο ένας λέγοντας: "Αββά, εγώ επί δύο ημέρες νηστεύω και δυο ψωμιά τρώγω. Άραγε, σώζω την ψυχή μου ή είμαι σε πλάνη;"

  Είπε και ο άλλος: "Αββά, εγώ κερδίζω δύο μικρά νομίσματα από το εργόχειρό μου κάθε μέρα και κρατώ κάτι για τη διατροφή μου, τα υπόλοιπα τα προσφέρω ελεημοσύνη. Άρα σώζομαι ή πάω χαμένος;".

  Ο γέροντας προσευχήθηκε στο Θεό και έγραψε στο χώμα: "Ο Παμβώ επί δύο ημέρες νηστεύοντας και δυο ψωμιά τρώγοντας, άραγε μ' αυτό γίνεται μοναχός;" Και η απάντηση ακούστηκε από το Θεό. "Όχι". Και ξαναέγραψε: "Ο Παμβώ κερδίζει με το εργόχειρό του δυο μικρά νομίσματα και τα δίνει ελεημοσύνη. Άρα έτσι γίνεται μοναχός;" Και η απάντηση ακούστηκε από το Θεό. "Όχι ακόμη".

  Και τότε λέει ο Παμβώ: "Καλές είναι βέβαια οι πράξεις. Αλλά αν δεν φυλάξεις τη συνείδησή σου καθαρή απέναντι στον πλησίον σου και δεν είσαι ήσυχος μέχρι τα βάθη της καρδιάς σου, δεν σώζεσαι"!

 # Ρώτησε ο αββάς Θεόδωρος της Φέρμης τον αββά Παμβώ: "Πες μου κάτι ωφέλιμο". Και με πολύ κόπο του απάντησε: "Θεόδωρε πήγαινε, και να είσαι επιεικής και ελεήμων με όλους. Γιατί το έλεος μάς κάνει να μπορούμε να στεκόμαστε  με παρρησία  απέναντι στο Θεό

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

 

Ο Ιησούς είχε βρει ένα γαϊδουράκι και κάθισε πάνω του, όπως λέει η Γραφή: «Μη φοβάσαι θυγατέρα μου, πόλη Σιών· να που έρχεται σ’ εσένα ο βασιλιάς σου, σε γαϊδουράκι πάνω καθισμένος» (Ιωάν. ιβ’,14-15). Οι άλλοι ευαγγελιστές περιγράφουν με λεπτομέρειες πως ο Κύριος, που ήταν φτωχός και δεν είχε τίποτα στη κατοχή Του, απόκτησε γαϊδουράκι. Γι’ αυτό κι ο ευαγγελιστής Ιωάννης το προσπερνάει αυτό, με τη σιγουριά πως είναι γνωστό, και λέει μόνο πως βρήκε ένα γαϊδουράκι. Ο Λουκάς, που είναι ο πιο περιγραφικός από τους ευαγγελιστές, διηγείται τη θαυματουργική προορατικότητα του Χριστού στον τρόπο που βρήκε το γαϊδουράκι: «Πηγαίνετε στο απέναντι χωριό και, μόλις μπείτε σ’ αυτό, θα βρείτε ένα πουλάρι δεμένο, στο οποίο κανένας άνθρωπος ως τώρα δεν κάθισε. Λύστε το και φέρτε το» (Λουκά. ιθ. 30).

Οι μαθητές Του ξεκίνησαν να εκτελέσουν την εντολή Του και τα βρήκαν όλα όπως τους τα είπε. Μαζί με το ονάριο ήταν κι η μητέρα του. Γιατί ο Κύριος δεν ανέβηκε στη μητέρα του οναρίου αλλά στο μικρό πουλάρι της, όπου κανένας δεν είχε ανεβεί ως τότε; Γιατί η μητέρα δε θ’ άφηνε κάποιον ν’ ανεβεί πάνω της ή να την οδηγήσει. Η μητέρα του γαϊδάρου αντιπροσωπεύει τον ισραηλιτικό λαό και το μικρό γαϊδουράκι τον ειδωλολατρικό κόσμο. Αυτή την ερμηνεία δίνουν οι άγιοι πατέρες και η ερμηνεία τους είναι αναμφίβολα σωστή. Ο Ισραήλ θ’ αρνηθεί το Χριστό, ενώ οι ειδωλολάτρες θα τον δεχτούν. Οι περισσότεροι από τους ειδωλολάτρες θα γίνουν φορείς του Χριστού ανά τους αιώνες και θα μπουν μαζί Του στην άνω Ιερουσαλήμ, στη Βασιλεία των Ουρανών.
«Αυτά στην αρχή δεν τα κατάλαβαν οι μαθητές του· όταν όμως ο Ιησούς ανυψώθηκε στη θεία δόξα, τότε τα θυμήθηκαν. Ό,τι είχε γράψει για κείνον η Γραφή, αυτά και του έκαναν» (Ιωάν. ιβ’,16). Γενικά οι μαθητές Του καταλάβαιναν πολύ λίγα απ’ όλα αυτά που συνέβαιναν στο Διδάσκαλό τους, ωσότου «τους φώτισε το νου» (Λουκά. κδ’45), ωσότου το Πνεύμα του Θεού τους φώτισε με τις πύρινες γλώσσες. Μόνο τότε κατάλαβαν και θυμήθηκαν όλα αυτά που είχαν γίνει.

«Όλοι, λοιπόν, εκείνοι που ήταν μαζί με τον Ιησού, όταν φώναξε το Λάζαρο από τον τάφο και τον ανέστησε από τους νεκρούς, διηγούνταν όσα είχαν δει» (Ιωάν. ιβ’,17-18).

Εδώ αναφέρονται δύο ομάδες ανθρώπων: η μια ομάδα ήταν εκείνοι που βρίσκονταν μπροστά στο θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου στη Βηθανία και το ομολογούσαν η άλλη ομάδα ήταν οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ, οι επισκέπτες, που είχαν ακούσει από τους πρώτους το θαύμα της νεκρανάστασης του Λαζάρου. Οι πρώτοι ήταν μάρτυρες του θαύματος· οι δεύτεροι ήρθαν να συναντήσουν τον Ιησού, επειδή άκουσαν τη μαρτυρία των πρώτων. Την ώρα λοιπόν που ο καπνός από τις θυσίες ανέβαινε από το ναό του Σολομώντος· την ώρα που οι γραμματείς ερευνούσαν εξονυχιστικά το νόμο του Μωυσή· την ώρα που οι ασυγκίνητοι ιερείς ρύθμιζαν αλαζονικά το πρόγραμμα της γιορτής και οι πρεσβύτεροι του λαού προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να πείσουν τους προσκυνητές πως όλο αυτό το μεγάλο πλήθος είχε μαζευτεί εκεί για χάρη τους· την ώρα που οι Λευίτες μοίραζαν σχολαστικά το μερίδιο των θυσιών που τους ανήκε, οι απλοί άνθρωποι ακολουθούσαν το θαύμα και το Θαυματουργό.

Υπήρχαν μεγάλα κύματα ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο που είχαν γυρίσει την πλάτη τους στο ναό του Σολομώντος, στους ιερείς και σ’ εκείνους που έκαναν τις θυσίες, καθώς και σ’ ολόκληρο το μηχανισμό της κοινωνίας αγοράς που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει. Όλα αυτά τα κύματα των ανθρώπων τους είχαν στρέψει τα νώτα κι είχαν γυρίσει τα μάτια τους προς το Όρος των Ελαιών, απ’ όπου ερχόταν ο Θαυματουργός, ο Μεσσίας. Τί άξια είχαν οι νεκροί πύργοι της Ιερουσαλήμ με τους ζωντανούς νεκρούς μέσα τους, μπροστά στις πεινασμένες και διψασμένες ψυχές του λαού που αναζητούσαν ένα παράθυρο στους κλειστούς ουρανούς, για να δουν λίγο το ζωντανό Θεό; Κι οι δύο όψεις της υπερηφάνειας (εκείνης των Ρωμαίων και της άλλης των φαρισαίων) που είχαν κατακλύσει την Ιερουσαλήμ, ήταν αδύνατες να κάνουν έστω και μια τρίχα από άσπρη μαύρη. Και να, μπροστά τους κατέβαινε από το Όρος των Ελαιών Εκείνος που με τη φωνή Του κάλεσε από τον τάφο τον τετραήμερο Λάζαρο, τον ανάστησε και τον απάλλαξε από τη φθορά του θανάτου!
Αχ, πότε θ’ απομακρύνουμε και μείς το νου μας από τους υπερήφανους και ισχυρούς μηχανισμούς αυτού του κόσμου και θα τον στρέψουμε προς το ουράνιο Όρος, προς το Βασιλιά Χριστό; Πότε θ’ αναθέσουμε κάθε ελπίδα μας σ’ Εκείνον; Η ψυχή μας αναζητά το Νικητή της αμαρτίας και του θανάτου, προβλήματα που η οικουμένη ολόκληρη δεν μπορεί να ξεπεράσει από μόνη της. Νικητής είναι ο Χριστός. Η ψυχή μας πεινάει και διψά για τον ταπεινό μα ισχυρό Βασιλιά, που είναι ταπεινός στην ισχύ Του, ισχυρός στην ταπείνωσή Του. Η ψυχή μας πεινάει και διψάει για το Βασιλιά που είναι φίλος του καθενός από μας, για το Βασιλιά που η Βασιλεία Του είναι αιώνια και άπειρη, που η αγάπη Του για τον άνθρωπο είναι απροσμέτρητη. Τέτοιος Βασιλιάς είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός! Σ’ Εκείνον λοιπόν κραυγάζουμε όλοι μας: Ωσαννά! Ωσαννά!
Σ’ Εκείνον πρέπει η δόξα κι ο ύμνος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Καιρός Μετανοίας»)

Ομιλία εις τα Βάϊα (Αγίου Επιφανίου, Επισκόπου Κωνσταντίας της Κύπρου)

 

Χαίρε με ασυγκράτητη χαρά, θυγατέρα της Σιών. Απόλαυσε βαθιά χαρά και αναγάλλιασε, ολόκληρη του Χριστού η Εκκλησία. Έρχεται πάλι σε σένα ο Βασιλιάς. Ο νυμφίος σου έρχεται καθισμένος στο πουλάρι, όπως σε θρόνο. Ας βγούμε να Τον προϋπαντήσουμε. Ας βιαστούμε να δούμε τη δόξα Του. Ας προλάβωμε να τιμήσουμε τον ερχομό Του με χαρά. Άλλη μια φορά σωτηρία στον κόσμο, πάλι ο Θεός έρχεται για να σταυρωθεί. Ο Βασιλιάς της Σιών, η προσδοκία των εθνών, ξαναέρχεται σ᾽ αυτήν και χαρίζει πάλι τη σωτηρία στον κόσμο. Το φως άλλη μια φορά μας επισκέπτεται και η πλάνη διαλύεται, η αλήθεια λουλουδίζει, χορεύει η Εκκλησία και χηρεύει η Συναγωγή. Πάλι ντροπιάζονται οι δαίμονες, σκορπίζει η κατάρα, και πάλι ταράζονται οι Εβραίοι, συντρίβεται ο δράκοντας, χαίρονται τα Έθνη και η Σιών στολίζεται. Έρχεται ο Χριστός καθισμένος στο πουλάρι, όπως σε θρόνο. Αναγαλλιάστε ουρανοί. Υμνήστε Άγγελοι. Ευφρανθείτε τα βουνά. Σκιρτήστε λόφοι. Παφλάστε ποταμοί. Ο λαός της Σιών χορέψετε, οι Εκκλησίες χαρείτε. Ψάλλετε ιερείς, προφήτες ελάτε πρώτοι, ευαγγελισθείτε μαθηταί, υποδεχτείτε λαοί. Τρέξτε μαζί και οι γέροντες, χορέψετε μητέρες και τα νήπια τραγουδήστε. Φωνάξτε νέοι, οι φυλές μαζευτείτε. Κάθε πλάσμα, κάθε ύπαρξη, κάθε τάξη, κάθε τι που αναπνέει, όλη η γη, κάθε αξίωμα, όλες οι ηλικίες, όλες οι αρχές των εθνών, όλες οι βασιλείες, ας υποδεχθούν βασιλικά το βασιλιά των βασιλέων, δεσποτικά των δεσποτών το Δεσπότη. Ας προσκυνήσουμε, ας τραγουδήσουμε θεϊκά τραγούδια στο Θεό των θεών, στον αιώνιο νυμφίο θεϊκούς νυφιάτικους χορούς, ας χορέψουμε. Χαρούμενοι ας ανάψουμε τις χαρωπές λαμπάδες μας, τους χιτώνες των ψυχών μας, όπως ταιριάζει για να τιμήσουμε το Θεό, ας αλλάξουμε. Ας ετοιμάσουμε όμορφα τους δρόμους της ζωής, τα βαΐα της νίκης ας κρατήσουμε για το νικητή του θανάτου. Και ας σείσωμε τους βλαστούς της ελιάς στο βλαστό της Μαρίας. Αγγελικά ας υμνήσουμε το Θεό των Αγγέλων. Ας κραυγάσουμε μαζί με τα παιδιά, όπως πρέπει στο Θεό. Μαζί με το πλήθος και εμείς την κραυγή του πλήθους ας πούμε: «Ωσαννά, στον ουρανό. Ευλογημένος αυτός που έρχεται στ᾽ όνομα του Θεού». Ο Θεός και ο Κύριος φάνηκε σαν φως, έλαμψε σ᾽ εμάς που καθόμασταν στο σκότος και τη σκιά του θανάτου. Φάνηκε η επανόρθωση για όσους έπεσαν, φάνηκε η σωτηρία των αιχμαλώτων, φάνηκε η ανάβλεψη των τυφλών, φάνηκε η παρηγοριά για όσους πενθούν, φάνηκε η ανάπαυση όσων κοπιάζουν. Φάνηκε των διψασμένων το ξεδίψασμα. Φάνηκε η δικαίωση των αδικημένων. Φάνηκε των απελπισμένων η λύτρωση. Φάνηκε η ένωση των χωρισμένων. Φάνηκε η θεραπεία των ασθενών. Φάνηκε η γαλήνη όσων είχαν βρεθεί σε τρικυμία.
Γι’ αυτό και εμείς μαζί με το πλήθος ας φωνάξουμε σήμερα στο Χριστό:«Ωσαννά», που θα πει «Σώσε μας ο ουράνιος Θεός». Ω καινούργια πράγματα, θαύματα ανέλπιστα! Χτες ο Χριστός ανέστησε το Λάζαρο, σήμερα ο Ίδιος βαδίζει προς το θάνατο. Σε άλλον χτες, σαν Ζωή, τη ζωή χάρισε και σήμερα ο ζωοδότης έρχεται στο θάνατο. Χτες έλυσε τα σάβανα του Λαζάρου, σήμερα έρχεται να τυλιχτεί στα σάβανα ο Ίδιος, θεληματικά. Χτες από το σκοτάδι έβγαλε τον άνθρωπο. Σήμερα για τον άνθρωπο έρχεται να μπει στα σκότη και τη σκιά του θανάτου. Χτες, έξι μέρες πριν από το Πάσχα, ζωντανό και με τις πέντε αισθήσεις, τον τετραήμερο ο Τριήμερος, στις δυο αδελφές τον ένα αδελφό τους χαρίζει. Και σήμερα βαδίζει στο Σταυρό. Στη Μαρία τον τετραήμερο νεκρό χαρίζει, ενώ στην Εκκλησία τριήμερο χαρίζει τον Εαυτό Του ο Χριστός. Εκεί μόνο η Βηθανία θαυμάζει. Εδώ εορτάζει ολόκληρη η Εκκλησία. Εορτάζει την εορτή των εορτών, έχοντας στο μέσο το βασιλιά των αΰλων Δυνάμεων, ως Νυμφίο μαζί και Βασιλιά. Εορτάζει εορτή, σαν ελιά κατάκαρπη στον κήπο του Θεού, που πυκνόφυλλη πάντα σκιάζει. Εορτάζει η Εκκλησία εορτή, και είναι σαν κρίνο ανοιξιάτικο, όπου ο Χριστός είναι το αληθινό κρίνο, το θαλερό, που δεν κρίνει αλλά σώζει τον κόσμο. Όπου ο Χριστός είναι το γιατρευτικό βότανο, που γιατρεύει αληθινά τα πάθη των αρρώστων. Όπου ο Χριστός είναι το αμπέλι που λέει: «Εγώ είμαι το αμπέλι το αληθινό.» Όπου ο ελαιώνας ο Οποίος αληθινά ελεεί όσους ελπίζουν σ᾽ Αυτόν. Εκεί είναι όπου βλάστησε ο κλάδος ο προαιώνιος από τη ρίζα του Ιεσσαί, χωρίς να καλλιεργήσει και να σκάψει ο γεωργός. Εκεί όπου βρίσκεται η αέναη πηγή. Εκεί όπου δεν υπάρχει Φυσών και Γεών, Τίγρης και Ευφράτης, αλλά Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης, που ποτίζουν της Εκκλησίας του Χριστού το περιβόλι. Εκεί όπου όλη σήμερα η νεολαία, καθώς ελαία κατάκαρπη γεμάτη από ελιές, τον ελεήμονα Χριστό παρακαλούμε. Φυτεμένοι στο κτήμα του Χριστού, ανοιξιάτικα μέσα στον κήπο Του ανθισμένοι, εορτάζομε την εορτή μας, βλέποντας ότι έχει υποχωρήσει η χειμωνιά του Νόμου.
Γιόρταζε, Εκκλησία του Χριστού, όχι τυπικά και σωματικά, αλλά χορεύοντας χορό πνευματικό. Γιόρταζε τη γιορτή σου, βλέποντας την πτώση των ειδώλων και ζώντας τη δική σου ανάσταση. Προσθέτω τη φωνή μου στην ιερή και ισχυρή φωνή του Παύλου: «Πέρασαν τα παλιά· όλα ιδού, έχουν γίνει καινούργια». Αλλά και ανέλπιστα. Γι᾽ αυτό χαρείτε, χαρείτε, νεολαία του Χριστού. Είστε η Εκκλησία του Χριστού. Γιόρταζε, η Εκκλησία, η κόρη του Θεού και αγαλλίασε. Δική σου είναι ακέραια η δόξα, γνήσια κόρη του βασιλιά Χριστού. Και δεν είσαι η χήρα κάποιου αλλά του Θεού η σύζυγος, που ανθίζεις, όχι στ᾽ αριστερά του Θεού για τους ειδωλολάτρες, αλλά στα δεξιά. Είσαι το λουλούδι της θεογνωσίας. Δεν σε μολύνει αίμα δουλικό, αλλά του Θεού το Αίμα σε σφραγίζει. Δεν λατρεύεις τον Ωβήλ αλλά τον Εμμανουήλ. Δεν ανυμνείς την Τρωάδα αλλά την Τριάδα. Δεν τιμάς τον Πλάτωνα παρά τον Παντοκράτορα Θεό μας. Δεν τιμάς τον αλεξίκακο Ηρακλή, αλλά τον Παράκλητο, τον ποιητή των όλων. Δεν προσκυνείς τον Αριστοτέλη που σ᾽ έκαμε σοφό, αλλά τον Θεό που σ᾽ έσωσε για όλους τούς αιώνες. Έπεσε ο Κρόνος γιατί προσέλαβε σάρκα ο Θεός Λόγος. Δεν γεννήθηκε με συνέργεια ανδρός αλλά γεννήθηκε με δύναμη Θεού από τη Μαρία. Προσέξετε τη χάρη της ημέρας. Δήτε τη λαμπρότητα της εορτής. Χαίρε λοιπόν και αγαλλίασε, της Σιών κόρη. Γέμισε ευφροσύνη και αναγάλλιασε όλη η Εκκλησία του Χριστού. Γύρισε γύρω τα μάτια σου και κοίταξε μαζεμένα τώρα, τα σκορπισμένα πρώτα στα έθνη παιδιά σου. Δες της γιορτής την ευλάβεια. Δες του λαού τούς σύμφωνους ύμνους. Δες όλες τις γλώσσες ενωμένες, όλα τα στόματα σαν να ᾽ναι ένα να αναπέμπουν δοξολογικά τον ίδιο ύμνο. Δες τα πρόβατα που πρώτα είχαν ξεγλιστρήσει έξω από την πόρτα σου να είναι τώρα στην αγκαλιά σου. Άκουσε των εθνών την επιφήμιση, που είναι των ασωμάτων Αγγέλων η μίμηση. Πρόσεξε την αρμονία των αγγελικών χορών. Πρόσεξε ανθρώπων πλήθος που μοιάζει με παρατάξεις Αγγέλων. Θεώρησε τούς ψαλμούς σαν ύμνους Αγγέλων και τα παιδιά σαν άκακα αρνάκια που ψάλλουν στο Χριστό και λένε: «Ωσαννά στον ουράνιο Θεό. Ευλογημένος Αυτός που έρχεται.» Μαζί τους χτύπησε χαρούμενα και πανηγυρικά και το χέρι σου και φώναξε με καθαρή και λιονταρίσια φωνή λόγους εόρτιους και ευχαριστήριους. Ιδού εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός, σ᾽ εμένα που ήμουν κάποτε άτεκνη και ασήμαντη στείρα. Ευλογημένος Αυτός που ήρθε, αλλά και που έρχεται στ᾽ όνομα του Κυρίου. Θεός μας και Κύριος είναι και φάνηκε για μας Αυτός που έρχεται και που ο κόσμος ολόκληρος δεν μπορεί να Τον περικλείσει. Ευλογημένος Αυτός που έρχεται χωρίς να απομακρύνεται από τον ουρανό. Ευλογημένος ας είναι Αυτός που έρχεται ως άνθρωπος, και που θα έρθει πάλι ως Θεός. Ευλογημένος Αυτός που ήρθε σ᾽ εμένα συμβολικά καβαλικεύοντας σε γαϊδουράκι σαν να ᾽ταν πάνω σε Χερουβίμ. Άκουσε τι μας λέει ο ιεροκήρυκας Ευαγγελιστής της εορτής.
Όταν πλησίαζε ο Κύριος στη Βηθφαγή και στη Βηθανία, κοντά στο βουνό που λέγεται των Ελαιών, έστειλε δύο από τους μαθητές Του παραγγέλλοντάς τους: «Πηγαίνετε στο απέναντι χωριό και καθώς μπαίνετε θα βρείτε γαϊδουράκι δεμένο. Λύστε το και φέρτε το εδώ.» Έκαναν οι Μαθηταί όπως τους παράγγειλε ο Ιησούς. Έστρωσαν τα ρούχα τους στο γαϊδουράκι και καβαλίκεψε ο Ιησούς. Και όταν έφτασε στους πρόποδες του βουνού, ο κόσμος που είχε συναχτεί για την εορτή, πήραν κλαδιά φοινίκων και βγήκαν να υποδεχθούν τον Ιησού. Και όσοι πήγαιναν μπροστά και όσοι ακολουθούσαν φώναζαν: «Ωσαννά στο γιο του Δαυίδ, ευλογημένος Αυτός που έρχεται στ᾽ όνομα του Κυρίου.» Αυτή είναι η Δεσποτική παρουσία στην παρούσα εορτή μας. Αυτή είναι η παλαιά και η νέα παραμονή στην Σιών του Βασιλέως των Βασιλέων. Αυτή είναι η πανηγυρική και πάνδημη έλευση της σημερινής ημέρας του Δημιουργού των όλων. Γι’ αυτό, αδελφοί μου, τώρα, όλο το πλήθος που ήρθαμε στην εορτή, ας βγούμε να Τον υποδεχτούμε, ορατοί και αόρατοι εορταστές, οι προφήτες που προηγούνται χρονικά, και οι διδάσκαλοι και όσοι ακολουθούν το γαϊδουράκι, όλοι όσους δένει αναμεταξύ τους η πίστη στο Θεό. Σήμερα τα ουράνια με τα επίγεια και τα καταχθόνια μαζί ας ψάλλουν. Κάθε στόμα και πνεύμα ας ανοίξει για τη δοξολογία του Θεού. Τα Χερουβίμ βροντοφωνήστε: «Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος ο Τρισάγιος, Σαβαώθ· από τη δόξα Του γεμάτος ο ουρανός και η γη.» Σεραφείμ, υμνήστε, προφήτες, κηρύξετε. Ας λέει ο άλλος:«Χαίρε, Κόρη της Σιών, διαλάλησε, Κόρη της Ιερουσαλήμ.» Και ο άλλος ας κραυγάσει ατενίζοντας το βασιλέα Χριστό: «Ιδού το αρνί του Θεού, που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου.» Κι άλλος ας διαλαλήσει για τον Ίδιο τον Κύριο: «Αυτός είναι ο Θεός μας· δεν θα σταθεί άλλος κοντά Του.» Και κάποιος άλλος ας προσθέσει: « Ιδού ο άνθρωπος μαζί και Θεός, Ανατολή είναι το όνομά Του.» Και ο Δαυίδ ατενίζοντας το Χριστό που προήλθε από τη γενιά του, ας ψάλλει: « Είναι Θεός και Κύριος μας και παρουσιάστηκε για μας.» Κάποιος άλλος το γόνυ κλίνοντας ας πει στο Χριστό: «Ολόκληρη η γη ας σε προσκυνήσει.» Και άλλος ας προτρέψει τους λαούς: «Συγκροτήστε γιορτή στον ίσκιο ως τις άκρες του θυσιαστηρίου.»
Έτσι γινόταν παλαιά ο ερχομός του Κυρίου μας με το πουλάρι στη Σιών. Πάνδημη ομόνοια, οι χοροί των Πατέρων, των δικαίων ο λαός, τα πνεύματα των προφητών, τα παιδιά των Εβραίων, τα νήπια των μητέρων, τα πλήθη των Αγγέλων. Άλλοι άπλωναν τις φτερούγες τους, άλλοι κρατούσαν τα βάγια κι άλλοι ακολουθούσαν. Άλλοι έκοβαν κλαδιά, εκείνοι έπλεκαν στεφάνια, αυτοί έλυναν το γαϊδουράκι, άλλοι έστρωναν τα ρούχα τους, άλλοι άνοιγαν τις πύλες κι άλλοι καθάριζαν τους δρόμους. Αυτοί ετοίμαζαν το γαϊδουράκι κι εκείνοι διαλαλούσαν τη νίκη, άλλοι κουνούσαν τα κλαδιά κι άλλοι έλεγαν στα νήπια: «Υμνήστε, παιδιά, το Κύριο». Τα παιδιά αποκρίνονταν: «Ωσαννά, ευλογημένος Αυτός που έρχεται στο όνομα του Κυρίου.» Ω καινούργια πράγματα κι ανέλπιστα θαύματα της εορτής. Τα παιδιά σαν θεολόγοι χαρακτηρίζουν ως Θεό το Χριστό και οι ιερείς τον βρίζουν. Τον προσκυνούν παιδιά που θηλάζουν, και δείχνουν ασέβεια οι δάσκαλοι. Τα παιδιά τραγουδούν «Ωσαννά» και οι Εβραίοι κραυγάζουν να σταυρωθεί. Αυτά έρχονται με τα βάγια στο Χριστό κι εκείνοι Τον ζυγώνουν με μαχαίρια. Αυτά κόβουν κλαδιά κι εκείνοι ετοιμάζουν το ξύλο του Σταυρού. Τα παιδιά στρώνουν τα ρούχα τους στο Χριστό και οι ιερείς σκίζουν τα ρούχα του Χριστού. Τα παιδιά ανεβάζουν το Χριστό στο γαϊδουράκι κι οι γέροντες ανεβάζουν το Χριστό στο Σταυρό. Τα παιδιά προσκύνησαν τα πόδια του Χριστού κι εκείνοι κάρφωσαν με τα καρφιά τα πόδια του Χριστού. Τα παιδιά Του αφιερώνουν τον ύμνο κι αυτοί Του προσφέρουν το ξίδι. Τα παιδιά την τιμή και τη χολή εκείνοι. Τα παιδιά κουνούν τα βάγια κι αυτοί με τη ρομφαία Τον τρυπούν. Τα παιδιά υμνούν το Χριστό πάνω στο πουλάρι κι αυτοί Τον αναβάτη του πουλαριού πουλούν. «Το βόδι κατάλαβε τον Κύριό του, όταν πλησίασε στη φάτνη Του κι οι λαοί αναγνώρισαν τον κατακτητή τους. Ο Ισραήλ μόνο δεν αναγνώρισε το Χριστό, το Θεό του.» Οι άγριες κάποτε φυλές, θεοφίλητες έγιναν, οι άνομοι έννομοι και οι έννομοι παράνομοι. Ας είναι. Δεν ντράπηκες τους προφήτες, σκότωσες τους ιερείς, διέστρεψες τις Γραφές, κατέλυσες το Νόμο, καταπριόνισες τους δικαίους, αψήφησες το Μωυσή, κατάσφαξες τους γιούς, βεβήλωσες το Ναό, παράτησες το Θεό, δεν πίστεψες στο Χριστό, εξευτέλισες τα θαύματα, δυσπίστησες για το Λάζαρο, δεν πίστεψες στους τυφλούς που ξαναβρήκαν το φως τους. Καλά όλα αυτά. Τί έχεις όμως να πεις γι’ αυτά τα παιδιά; Τί δογματίζεις για τον ύμνο των νηπίων; Πες μου ποιός τα φώτισε; Ποιός τα δίδαξε; Ή ποιός τα παρότρυνε και τους έδωσε τη γνώση; Ποιός ξαφνικά στ᾽ αμάθητα παιδιά έδωσε το λόγο, αν όχι ο Χριστός ο προαιώνιος Λόγος; Τώρα οι νέοι και τα παιδιά και τα νήπια, που με το ένα χέρι κρατούν το μητρικό μαστό, τον αγγελικό ύμνο αναμέλπουν. Κρατούν το μαστό με το ένα χέρι και με το άλλο κουνούν τα κλαδιά στο Χριστό. Τα παιδιά, η φύση χωρίς να έχει πείρα του λόγου, θεολογούν· αμέσως το λόγο τον προφητικό, των Αγγέλων τον ύμνο προσφέρουν, σαν δώρο στο Θεό και κραυγάζουν : «Ωσαννά στον ουρανό. Ευλογημένος Αυτός που έρχεται στο όνομα Κυρίου. Είναι ο Θεός και Κύριός μας κι ήρθε για μας.»
Μέσα στο ξέσπασμα της χαράς και της εορτής, παίρνοντας θάρρος απευθύνω τις ερωτήσεις μου σ᾽ αυτά τα ένθεα παιδιά. Τί λέτε, παιδιά του Θεού, του Θεού υμνολόγοι; Πώς συγχρονίζετε τις φωνές σας με τον ύμνο των Χερουβίμ; Και πως, ενώ σαν άνθρωπο βλέπετε το Χριστό στο γαϊδουράκι, κραυγάζετε όπως ταιριάζει στο Θεό «Ωσαννά στον ουράνιο»; Ναι, μας λένε τα παιδιά με τη θεία γλώσσα. Στο γαϊδουράκι κάθεται ο Χριστός, χωρίς να απομακρύνεται καθόλου από τον πατρικό κόλπο. Στο γαϊδουράκι κάθεται, αλλά το θρόνο των Χερουβίμ δεν εγκαταλείπει. Αλλά Αυτός ο ένσαρκος που ζει ανάμεσα στους θνητούς, ο Ίδιος συγχρόνως και στον ουρανό υπάρχει αληθινός Θεός, ο Κύριος των πάντων, του κόσμου, των εθνών. Είναι ο αληθινός Θεός και ο δωρητής. Είναι ο δημιουργός και ο οδηγός και ο Σωτήρας όλων. Αυτός κάνει την είσοδό Του στην κάτω Ιερουσαλήμ και δεν απομακρύνεται από την άνω. Αυτός είναι ο δημιουργός των αιώνων. Έρχεται από την αιωνιότητα και πορεύεται στην αιωνιότητα. Αυτός είναι ο μόνος δημιουργός του ουρανού. Αυτός βαδίζει στη θάλασσα σαν να είναι στη γη. Αυτός τυλίγει τη θάλασσα με την ομίχλη. Αυτός έβαλε κορωνίδα του κόσμου τον άνθρωπο. Αυτός ρύθμισε τα όρια των θαλασσών. Αυτός άπλωσε τη γη μετέωρη στο κενό. Αυτός φρόντισε την ομορφιά των λουλουδιών. Αυτός άπλωσε σαν ρούχο τον ουρανό και με λαμπρά τον στόλισε αστέρια. Αυτόν τρέμουν τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ φοβούνται. Αυτόν υμνεί ο ήλιος και δοξολογεί η σελήνη. Αυτόν ψάλλουν τα άστρα κι υπηρετούν οι πηγές. Αυτόν φοβούνται οι άβυσσοι, μπροστά Του τα τάρταρα δειλιάζουν. Σ᾽ Αυτόν υπακούουν τα θηρία της θάλασσας κι οι δράκοντες τρέμουν. Αυτόν υπηρετούν οι βροχές και τα πνεύματα σέβονται. Αυτός έδωσε στον καθένα το φυσικό του, δημιούργησε τα πλάσματα, χώρισε τις τάξεις. Αυτός είναι ο Δημιουργός των όντων της γης και του ουρανού, ο Θεός

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους, Φιλία: η ανθρώπινη ανάγκη

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους, Φιλία: η ανθρώπινη ανάγκη

Φιλία: η ανθρώπινη ανάγκη

«Όταν έφτασα στην Τρωάδα για να κηρύξω το ευαγγέλιο του Χριστού αν και μου ήταν ευνοϊκές οι περιστάσεις για το έργο του Κυρίου, δεν μπορούσα να ησυχάσω, γιατί δε συνάντησα εκεί τον αδερφό μουτον Τίτο. Γι’ αυτό, λοιπόν, τους αποχαιρέτησα κι έφυγα για τη Μακεδονία».(Β΄ Κορ.2,12-13)

Παρόλο ότι ο χώρος της Τρωάδας ήταν εύφορος «του ακούσαι λόγον Κυρίου», ο Απόστολος Παύλος εγκαταλείπει το έργο και φεύγει. Ασφαλώς η ενέργειά του αυτή δεν δείχνει υποτίμηση στην κηρυκτική και αποστολική του διακονία χάρη ατομικής ανάγκης, αλλά τη δύναμη που μπορεί να έχει στο έργο του Κυρίου η ανθρώπινη σχέση. Φαίνεται πως η σχέση του Αποστόλου Παύλου με τον Τίτο δεν ήταν μια απλή σχέση στα όρια δασκάλου-μαθητή αλλά μια καρδιακή σχέση φιλίας που γινόταν και για τους δύο πηγή ζωής και έμπνευσης.

Η φιλία, ως βαθειά γνωριμία και επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων, υπερβαίνει το επίπεδο της αλληλοβοήθειας σε δύσκολες στιγμές και γίνεται σημαντική για τον καθένα, εφόσον δίνει την αίσθηση ότι αξίζει για τον άλλο και ότι έχει σημασία γι’ αυτόν. «Οι πιο θλιβεροί άνθρωποι είναι εκείνοι που τελειώνουν τις μέρες τους χωρίς φιλίες, χωρίς να γνωρίσουν στενότερα κάποιον και ν’ αγαπηθούν» (Από το βιβλίο «Όρια ζωής»). Ο π. Φιλόθεος Φάρος στο βιβλίο του «Η αλλοίωση του Χριστιανικού ήθους» γράφει:«Ο άνθρωπος υπάρχει πραγματικά στο ποσοστό που συναντά τον άλλο με γυμνή ψυχή και μοιράζεται μαζί του τα πιο βαθειά του αισθήματα, είτε αυτά είναι απόγνωση, αμφιβολία, ανασφάλεια, είτε είναι στοργή και τρυφερότητα. Μόνο όταν μοιράζεται με τον άλλο τα βαθύτερά του βιώματα, αρνητικά ή θετικά, κοινωνεί με τον άλλο και η ανάγκη της κοινωνίας με τον άλλο δεν είναι μια ανάγκη αλλά είναι η ανάγκη».

Ασφαλώς ο άνθρωπος που δεν ολοκληρώθηκε στην ανθρώπινη αγάπη και επικοινωνία, δεν θα μπορέσει ν’ αγαπήσει και να κοινωνήσει τέλεια το Θεό. Η ενανθρώπιση του Θεού μας μαρτυρά πως προσέλαβε όλα τα ανθρώπινα και τ’ αγίασε. Η τελειότητα της ανθρώπινης φύσης του Χριστού, δείχνει πως έζησε τη ζωή μας σ’ όλες τις πτυχές της, χωρίς όμως αμαρτία που διαστρεβλώνει και χαλά την ομορφιά της ζωής.

Η προπτωτική κατάσταση του Αδάμ και της Εύας, έγινε η φυσιολογική συμπεριφορά του Χριστού και των αγίων Του. «Όποιος είχε την αγαθή τύχη να συναντήσει ένα ΄Αγιο – όχι σαν οπτασία, αλλά σαν άνθρωπο απλό και καθημερινό – δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει «φυσικότερο» χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο από την αγιότητα»(Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός). Το Ευαγγέλιο μας μιλά για τη φιλία του Χριστού και του Λαζάρου. Μας αναφέρει γι’ αυτήν, όταν ήδη ο Λάζαρος πέθανε. Ωστόσο ο φίλος του τον σώζει από το θάνατο...Για να φανερώνει τη δυναμική της αληθινής φιλίας.

Στα όρια της υπαρξιακής αγωνίας, της απόγνωσης και απογοήτευσης, της μοναξιάς ως εμπειρίας θανάτου, η παρουσία του φίλου γίνεται ζωοποιός. Μας βγάζει από τ’ αδιέξοδα του εαυτού μας και μας ελευθερώνει από την κλεισούρα της εγωκεντρικότητας.

Βέβαια, όπως όλα τα ανθρώπινα, και η φιλία έχει τα στοιχεία της ατέλειας. Η Χάρις του Θεού, που με την επιθυμία των φίλων, έρχεται και διαποτίζει τη σχέση, έχει τη δύναμη «να θεραπεύει τα ασθενή και ν’ αναπληρώνει τα ελλείποντα». Έτσι η φιλία μπορεί να συνεχιστεί και πέραν του τάφου κατά το μέτρον που οι φίλοι ενωθήκαν εν Πνεύματι Αγίω. Η συνάντησή τους «εν τη εσχάτη ημέρα» με το Χριστό πρόσωπο προς πρόσωπο, θα τελειοποιήσει τη σχέση, και μαζί με τον όντως Φίλο και τους φίλους του Φίλου θα ζήσουν την αιώνια χαρά της κοινωνίας των προσώπων.

Από την πόλη του φίλου του Χριστού,

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ: Γραπτό κήρυγμα για την Κυριακή των Βαΐων

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ: Γραπτό κήρυγμα για την Κυριακή των Βαΐων

ΕΞΥΜΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ Ι. ΧΡΙΣΤΟΥ

«...ὅθεν καί ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τά τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, Σοί τῷ Νικητῇ τοῦ
θανάτου βοῶμεν˙ Ὡσαννά ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»(Ἀπολυτικίον ἑορτῆς)

Κατά τήν σημερινή ἑορτή τῆς Κυριακής τῶν Βαΐων, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πού ἑορτάζεται ἡ θριαμβευτική εἴσοδος τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τά Ἱεροσόλυμα, ὑμνεῖται καί δοξάζεται ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας ὡς ὁ Νκητής τοῦ θανάτου.

Τά πλήθη τοῦ λαοῦ, μετά τό καταπληκτικό θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ τετραημέρου νεκροῦ φίλου τοῦ Χριστοῦ Λαζάρου, κρατώντας στά χέρια τους τούς κλάδους τῶν φοινίκων ὡς τά σύμβολα τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου, τόν ζητωκραύγαζαν μέ τό «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Ἄλλοι, ἡ μεγαλύτερη μάζα τοῦ λαοῦ, τόν ἐπευφημοῦσαν σάν κοσμικό βασιλέα, πού θά ἀνύψωνε τό ἔθνος τους σέ πρῶτο ἔθνος, ἀπελευθερώνοντάς το ἀπό τόν ρωμαϊκό ζυγό. Ἄλλοι, οἱ ὀλιγώτεροι καί πνευματικά ὥριμοι τόν τιμοῦσαν καί τόν ὑποδέχονταν ὡς πνευματικό βασιλέα καί νικητή τοῦ θανάτου. Καί ἄλλοι, ἡ ἄρχουσα θρησκευτική τάξις τῶν Ἑβραίων, οἱ Φαρισαῖοι, ἐνωχλοῦντο καί ἠλεκτρίζονταν ἀπ΄αὐτές τίς θερμές ἐκδηλώσεις ὑποδοχῆς τοῦ Θείου Διδάσκαλου Χριστοῦ καί ἐμελετοῦσαν ὄχι μόνο τήν ἐξόντωσι τοῦ ἰδίου, ἀλλά καί τήν θανάτωσι τοῦ ἀναστημένου Λαζάρου, χάριν τοῦ ὁποίου ἐπίστευαν οἱ ὄχλοι, διαπιστώνοντας τήν ἀνάστασί του.

Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ σημερινοί ἄνθρωποι, τά μέλη τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ μας Ἐκκλησίας, σέ ποιά ἀπό τίς πιό πάνω μερίδες ἀνήκουμε; Ἀσφαλῶς, οὔτε στήν πρώτη, οὔτε στήν τελευταία ἁρμόζει νά εἴμαστε. Γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους πιστούς ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής καί εὐεργέτης μας, ὁ Θεῖος Λυτρωτής τοῦ κόσμου καί τῆς ἀνθρωπότητος. Ὁ πνευματικός Ἄρχοντας καί Βασιλεύς Οὐρανοῦ καί γῆς. Ὁ Βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί ὁ Κύριος τῶν κυριευόντων. Ὁ Κυβερνήτης τῆς ζωῆς μας, ὁ Ἀρχηγός τῆς χριστιανικῆς μας πίστεως καί τῆς σωτηρίας μας. Ὁ μεγάλος καί θεῖος νομοθέτης καί Διδάσκαλος. Τό φῶς τοῦ κόσμου!

Αὐτόν ὑποδεχόμαστε σήμερα ὡς Νικητήν τοῦ θανάτου καί ὡς τόν ἀληθινόν Κύριον καί Θεόν μας. Μαζί μέ τά βαΐα τῶν δένδρων καλούμεθα νά κρατᾶμε καί τά βαΐα τῶν ἀρετῶν. Τῶν ἀρετῶν τῆς θείας ἀγάπης καί τῆς ἀφοσιώσεώς μας στόν Χριστό καί τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία. Τῶν ἀρετῶν τῆς θερμῆς πίστεως καί τῆς χριστιανικῆς ἐλπίδος. Τῶν ἀρετῶν τῆς εὐσεβείας, τῆς μετανοίας καί τῆς θείας κατανύξεως. Τῶν ἀρετῶν τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ὑπομονῆς.

Αὐτούς τούς πνευματικούς κλάδους ἄς κρατᾶμε στά χέρια μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί αὐτές τίς χριστιανικές ἀρετές ἄς στρώσουμε γιά νά ὑποδεχθοῦμε τόν πνευματικό μας Βασιλέα Χριστό, καθώς εἰσοδεύει καί βαδίζει πρός τό Σταυρικό Του Πάθος. Μέ καθαρές τίς ψυχές μας ἄς συμπορευθοῦμε μαζί Του καί ἄς συσταυρωθοῦμε, ὅπως μᾶς προτρέπει ὁ ἱερός ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί νά εἴμαστε βέβαιοι ὅτι, μετά τήν συσταύρωσι μας μέ τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, θά ἀκολουθήσῃ ἡ πνευματική μας ἀνάστασις. Τό εὐχόμαστε ὁλόψυχα.

Καλό καί εὐλογημένο Πάσχα! Καλή Ἀνάστασι ἀδελφοί! Ἀμήν.-

† Ὁ Κ.Σ.

Κυριακή των Βαΐων, «Προ εξ ημερών του Πάσχα»

Απόστολος: Φιλιπ. δ' 4 - 9

Ευαγγέλιο: Ιωαν. ιβ΄ 1 – 18

«Προ εξ ημερών του Πάσχα»

Φτάσαμε πλέον στο τέλος των πέντε εβδομάδων των νηστειών. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν την περίοδο αυτή ως προπαρασκευαστικό στάδιο αγώνων πνευματικών, για να βιώσουμε την επόμενη εβδομάδα, τα Πάθη του Κυρίου μας. Φυσικά δεν είναι ευχάριστο, αγαπητοί μου, να παραδεχόμαστε ότι έχουμε αφήσει να ξεθωριάσει αυτή η περίοδος, να χάσει την αρχική της σημασία, να αποψιλωθεί από αγώνες πνευματικούς. Είναι κοινή διαπίστωση η απόλυτη σχεδόν ενασχόλησή μας με τις καθημερινές, βασανιστικές πολλές φορές, φροντίδες και τα υλικά αγαθά που αποτελούν τα αποκλειστικά μας ενδιαφέροντα. Ωστόσο όλα μπορεί να διορθωθούν. Πάντα υπάρχει χρόνος. Δεν θα λείψουν ποτέ οι ευκαιρίες για να φροντίσουμε και για την ψυχή μας. Ακόμη και τώρα, την ύστατη στιγμή, την τελευταία εβδομάδα, δεν λείπουν οι ευκαιρίες πνευματικής απασχόλησης με τον εσώτερο εαυτό μας. Θα έχουμε πολλές ευκαιρίες στο διάστημα της εβδομάδας που έρχεται να πλησιάσουμε περισσότερο, έστω και νοερά, τον Κύριό μας. Να παρακολουθήσουμε τα πάθη και την σταύρωσή Του, που υπέστη για χάρη μας. Να φτάσουμε και στην ανάστασή Του, προάγγελο και της δικής μας δυνατότητας να ζήσουμε τις συνέπειες της ανάστασής Του στην ζωή μας. Έξη λοιπόν, ημέρες πριν το Πάσχα, που γιόρταζαν οι Εβραίοι την έξοδο από την Αίγυπτο, και την μακρόχρονη δουλεία του. Μέρα σημαδιακή γι αυτούς, μέρα σωτηρίας από την σκληρή δουλεία. Συμβολική αποτύπωση της απαλλαγής μας από την δουλεία της αμαρτίας που με το θείο Του αίμα, μάς δώρισε ο Κύριος. Είναι συνεπώς πολύ σημαντικότερη γιορτή για μας τους χριστιανούς. Σταθμός σωτηρίας από την αμαρτία η θυσία του Κυρίου μας.

Είχαν περάσει τρία χρόνια από τη δημόσια παρουσία του Κυρίου μας, αγαπητοί μου αδελφοί. Χρόνια των μεγάλων περιοδειών Του, σε πόλεις και χωριά της Παλαιστίνης. Χρόνια διδασκαλίας της νέας θρησκείας. Χρόνια γεμάτα από την ένσαρκη παρουσία Του, πλημμυρισμένα από θαυματουργικές θεραπείες και αναστάσεις νεκρών. Παρά την πολεμική και την κατασυκοφάντησή Του από τους γραμματείς και τους φαρισαίους, που δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να αποδεχτούν την θεότητά Του, υπάρχει ο λαός. Ο λαός που ευεργετήθηκε. Ο λαός που άκουσε τη θεία διδασκαλία Του. Ο λαός που Τον πλησίασε και Τον ένοιωσε κοντά του. Ένοιωσε την αγάπη και το ενδιαφέρον Του. Ανέπνευσε την θεία πνοή που απέπνεε και πλημμύριζε η έντονη παρουσία Του. Αυτός ο λαός έχει πληροφορηθεί και το πρόσφατο θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου στη Βηθανία, την ανάμνηση του οποίου επαναφέραμε την χθεσινή ημέρα. Θέλει αυτός ο λαός, να Τον δει αλλά και να βεβαιωθεί το μεγάλο θαύμα. Η οικογένεια του αναστημένου Λάζαρου γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, ετοιμάζει μεγάλο δείπνο, γιορτή για να γιορτάσει το μοναδικό γεγονός. Η αδελφή του Μαρία δεν διστάζει να πλύνει τα καταπονημένα πόδια Του με ένα πανάκριβο άρωμα που προκαλεί την πλεονεξία του καταχραστή Ιούδα. Ο λαός έρχεται να Τον προϋπαντήσει με τα βαϊα των φοινίκων, τώρα που φτάνει στα Ιεροσόλυμα.

«Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», κραυγάζει το πλήθος την ωραία, χαρούμενη και ανοιξιάτικη αυτή μέρα. Υποδέχεται, όπως προφήτευσε ο προφήτης Ζαχαρίας, ως θριαμβευτή τον Χριστό, «επί πώλον όνου», πάνω σ’ ένα γαϊδουράκι, στους στολισμένους και στρωμένους με τα βαϊα των φοινίκων, δρόμους των Ιεροσολύμων. Και όχι μόνο ως θριαμβευτή. Ηχούν ακόμη στα αυτιά τους τα θεία διδάγματά Του. Βρίσκονται ανάμεσά τους αψευδείς μάρτυρες της θείας προέλευσής Του, το πλήθος των ανθρώπων που θεραπεύτηκαν, που είδαν την υγεία τους, δώρο του Θεανθρώπου.

Και όμως αυτά τα ενθουσιώντα και παραληρούντα πλήθη δεν θα αργήσουν να παρασυρθούν από τη δημαγωγική τυφλότητα «των αρχιερέων και πρεσβυτέρων του λαού». Δεν θα αργήσουν να εξέλθουν μετά μαχαιρών και ξύλων και να φωνάξουν, «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν».

Είναι πράγματι εντυπωσιακό, αγαπητοί μου αδελφοί, πως τόσο πολλοί άνθρωποι, τόσο ποικίλα και πολλαπλά ευεργετημένοι, άλλαξαν με τόση ευκολία. Περιφρόνησαν την θεία μοναδική διδασκαλία Του και την πλούσια αγάπη Του, λησμόνησαν και τις υλικές αλλά τόσο σημαντικές ευεργεσίες Του, που δέχτηκαν.

Είναι πραγματικά περίεργο αλλά και ανεξήγητο πως τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα, όπως οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων εκείνης της εποχής, λησμονούμε τις πολλές και ποικίλες καθημερινές ευεργεσίες που δεχόμαστε. Είναι λυπηρή η διαπίστωση πόσο περιορισμένη είναι η μνήμη μας, και ειδικά όταν πρόκειται να θυμηθούμε ευεργεσίες και καλοσύνες. Ζητούμε επίμονα, έντονα και ακατάπαυστα την βοήθεια του Θεού, επικαλούμαστε και την Παναγία μητέρα Του, που την θεωρούμε πιο κοντά μας, αφού ήταν ένας άνθρωπος, όπως και εμείς. Μόλις όμως περάσει η δυσκολία, μόλις λυθεί το πρόβλημά μας, τα ξεχνούμε αμέσως, τα καταγράφουμε σαν προσωπική μας επιτυχία ή ακόμη σαν αναγκαία υποχρέωση του Κυρίου μας. Γινόμαστε αγνώμονες, κάποτε και βλάσφημοι αν δεν γίνει αυτό που θέλαμε, η υλική επιτυχία που επιδιώκαμε.

Εύκολα μας παρασύρουν γεγονότα της καθημερινότητας. Χωρίς πολλή δυσκολία παραβλέπουμε ηθικές αξίες και ευαγγελικές επιταγές, προκειμένου να πετύχουμε. Ωστόσο, θα πρέπει να το επαναλάβουμε, υπάρχει ακόμη ο καιρός που πρέπει να τον εκμεταλλευθούμε. Αυτές τις μέρες που έρχονται, η εβδομάδα των Παθών του Κυρίου μας, είναι μια ακόμη ευκαιρία να φροντίσουμε για την σωτηρία της ψυχής μας. Πάντα θα υπάρχουν οι δυνατότητες, εφόσον βρισκόμαστε σ’ αυτή τη ζωή, να δεχτούμε τα δώρα της θυσίας του Κυρίου μας. Ας μελετήσουμε το πάθος Του κι ας οδηγηθούμε πιο κοντά Του, για να προετοιμάσουμε και τον δρόμο μας για τον τελικό μας προορισμό, της βασιλεία Του.

Μητρόπολη Πάφου - Δ.Γ.Σ

Κυριακή των Βαΐων, “Ευλογημένος ο ερχόμενος”...

“Ευλογημένος ο ερχόμενος”...

Πρωτοφανής και θερμή ήταν η υποδοχή που επεφύλαξαν τα πλήθη της Ιερουσαλήμ στον Βασιλέα Χριστό. Εκατομμύρια λαού τον υποδέχτηκαν με κραυγές ενθουσιασμού και αλαλαγμούς. Όπως πληροφορούμαστε από τις ζητωκραυγές που δονούσαν τους γύρω χώρους και από τις επευφημίες των μικρών παιδιών “εσείσθη πάσα η πόλις”. Με τα κλαδιά των βαϊων στα χέρια ακουγόταν το “Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο Βασιλεύς του Ισραήλ”.

Ο Βασιλιάς

Ο ευλογημένος Βασιλιάς πορεύεται όχι βέβαια με τα διακριτικά της εξουσίας αλλά εκείνα της θυσίας και της διακονίας. Πορεύεται εκούσια στην πόλη του πάθους του, με αποκλειστικό και μόνο κίνητρο την απέραντη αγάπη του προς τον άνθρωπο. Πορεύεται όχι σαν επίγειος Βασιλιάς όπως τον εφαντάζονταν πολλοί από το πλήθος, αλλά ταπεινός και πράος για να σκορπίσει ευλογία και να θεμελιώσει τη σωτηρία του ανθρώπου.

Μέσα στα εκατομύρια του λαού υπήρχαν βέβαια και εκείνοι που παρέμεναν ασυγκίνητοι από τις πηγαίες εκδηλώσεις του πλήθους. Όχι μόνο δεν εχαίρονταν αλλά με το δηλητήριο του φθόνου στην καρδιά μεθόδευαν την καταδίκη του αληθινού Βασιλέα. Γι΄ αυτό και ο Χριστός δεν ενθουσιάζεται από τις επευφημίες του πλήθους. Βλέπει πίσω από τη σημερινή δόξα την αυριανή εγκατάλειψη και ακούει μετά το “Ωσαννά” το “Άρον άρον σταύρωσον Αυτόν”.

Η Θεία πρόσκληση

Ο Κύριος μας προσκαλεί σήμερα να συνοδοιπορήσουμε μαζί Του και να τον ακολουθήσουμε στο πάθος για να πάρουμε γεύσεις και του αναστάσιμου μηνύματός Του. Ειδικότερα η Εκκλησία μας προσκαλεί να παρακολουθήσουμε και να βιώσουμε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας που αρχίζει απόψε τα σωτήρια μηνύματα που τόσο αυθεντικά εκπηγάζουν μέσα από τον λατρευτικό της πλούτο.

Με τη Μεγάλη Εβδομάδα που ανοίγει ενώπιόν μας η Εκκλησία, μας δίνει τη δυνατότητα να ανεβούμε στο πιο ψηλό σκαλοπάτι ιερής κατάνυξης που κυριαρχούσε σε ολόκληρη την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι τόσο μέγεθος ποσοτικό ή χρονικό αλλά κυρίως σωτηριολογικό. Σύμφωνα με τον μεγάλο πατέρα της Εκκλησίας μας Ιωάννη Χρυσόστομο “είναι τα μεγάλα κατορθώματα που έγιναν για μας από τον Δεσπότη Χριστό: η διαρκής τυρανία του διαβόλου καταργήθηκε, ο θάνατος έπαψε να βασανίζει, ο ισχυρός δέθηκε και τα υπάρχοντά του λεηλατήθηκαν, η αμαρτία αναιρέθηκε, η κατάρα εξαφανίσθηκε, ο Παράδεισος ανοίχθηκε, ανεβήκαμε στον ουρανό, ο άνθρωπος ενώθηκε με τους αγγέλους, καταργήθηκε το μεσότοιχο του φραγμού, ο Θεός της ειρήνης ειρηνοποίησε τα ουράνια με τα επίγεια”. Τα λόγια αυτά του Ιωάννου του Χρυσοστόμου συνιστούν την πεμπτουσία του βαθύτερου νοήματος της περιόδου αυτής η οποία στοχεύει στο να μας οδηγήσει σε συνάντηση με τον αναστημένο Χριστό.

Αγαπητοί αδελφοί, η σημερινή μέρα που μας θυμίζει τη θριαμβευτική είσοδο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα αποτελεί και πρόκληση για να Τον συναντήσουμε αναστημένο. Αυτό όμως προϋποθέτει να ακολουθήσουμε την πορεία του Πάθους, της Σταύρωσης, του ενταφιασμού των παθών μας που εμφωλεύουν μέσα στην ψυχή μας. Μπορούμε κι΄ εμείς σήμερα να Του επιφυλάξουμε θερμή υποδοχή όπως τότε το πλήθος. Μπορούμε να ανταποκριθούμε στην πρόσκλησή Του και να δεχθούμε την προσφορά Του, ώστε και εμείς να αξιωθούμε, κατά την έκφραση του ιερού υμνωδού “να συζήσωμεν Αυτώ... εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη βασιλεία των Ουρανών”.

Εκκλησία Κύπρου - Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος

Κυριακή των Βαΐων, Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται

Κυριακή των Βαΐων, Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται

Ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται

Κοιτάζω την εικόνα της υποδοχής του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, που φέρει τον τίτλο Βαϊοφόρος. Δημιουργώ αμέσως στο μυαλό μου την απλή και ταπεινή κίνηση του Χριστού μέσα στους αιώνες και θυμούμαι τα λόγια του προφήτη Ζαχαρία "ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται". Έρχεται να ανακαινίσει την ιστορία γι΄ αυτό και βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο που ζει πραγματικά και όχι μόνο χρονικά την μετά Χριστό εποχή και τον κόσμο που ακόμα ψάχνει την αλήθεια αν και ζει στο μετά Χρίστο. Παρόλα αυτά ο Χριστός είναι αυτός που συνδέει τις εποχές προ Χριστού και μετά Χριστό. Είναι αυτός που αλλάζει και νοηματοδοτεί την ιστορία. Μπροστά είναι ο κόσμος που ζει προ Χριστού και τον υποδέχεται "μετά Βαΐων και κλάδων". Είναι αυτοί που λαχταρούν την αλήθεια και το φως, την σωτηρία και την λύτρωση τους. Πίσω από το Χριστό ακολουθούν οι Απόστολοι αλλά και κάθε άνθρωπος στον οποίο ήδη σημειώθηκε, σημαδεύτηκε το φως του προσώπου Του και η χάρις του Θεού ενεργεί στην καθαρή από τα πάθη καρδιά τους.

Μου κάνει όμως εντύπωση το πλήθος των παιδιών στην εικόνα, μα κυρίως η παρουσία ενός παιδιού το οποίο προσπαθεί να αφαιρέσει την εξωτερική ενδυμασία του, ώστε να υποδεχθεί το Χριστό. Ποιο μήνυμα μπορεί να μας δώσει; Ίσως μας εκμυστηρεύεται τον τρόπο που μπορούμε να ζήσουμε κι εμείς στο μετά Χριστό . Ο Χριστός είπε ότι πρέπει να γίνουμε σαν τα παιδιά, διότι "τοιούτων εστί η Βασιλεία των ουρανών"(Μτ 19, 14). Να γίνουμε αγνοί και συγχωρητικοί , χωρίς πονηριές και κακίες. Οι ιστορικές χρονολογίες που ζούμε είναι στο μετά Χριστό. Όμως αν δεν υποδεχθούμε το Χριστό ως Βασιλέα της ψυχής μας, αν δεν εκδυθούμε τον παλαιόν άνθρωπο, αν δεν αφαιρέσουμε ό,τι μας κρατά δέσμιους στα πάθη και στις αμαρτίες και να ενδυθούμε το Χριστό πραγματικά και ουσιαστικά , ζούμε στο προ Χριστού. Σε ολόκληρη την πατερική παράδοση και διδασκαλία τονίζεται , ότι η μετάνοια δεν εξαντλείται σε ορισμένες αντικειμενικές βελτιώσεις της συμπεριφοράς, ούτε σε τύπους και σχήματα εξωτερικά, αλλά αναφέρεται σε μια βαθύτερη και καθολική αλλαγή, στην ζωή του ανθρώπου. Το νέο φρόνημα, η άλλαγή του νου- μετάνοια – βοηθά στη δυναμική μετάβαση στην εν Χριστώ ζωή. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας συνιστά στους Χριστιανούς να μη κρατούν μόνο στα χέρια τους βάϊα, άλλα να κατέχουν και τα βάϊα της ψυχής, που συσχετίζονται με την απέκδυση από την ψυχή της νεκρώσεως του εγωισμού, της φιλαυτίας, της ματαιοδοξίας. Άλλωστε , οι κλάδοι των βαϊων είναι τα χέρια που εκτείνονται προς έλεον και ευσπλαχνίαν. Δείχνουν την ολοκληρωμένη πνευματική εργασία του ανθρώπου που διψά να υποδεχθεί τον νικητή του θανάτου.

Ας βάλουμε στόχο φέτος να ζήσουμε και να βιώσουμε αυτή την ανακαίνιση που φέρνει ο Χριστός με τη θυσία και την Ανάστασή Του, ώστε να συσταυρωθούμε και να συναναστηθούμε από τα πάθη και της αμαρτίες μας. Γιατί μόνο "όσοι εις Χριστό εβαπτίσθητε, Χριστώ ενεδύσασθε". Μόνο όταν νηπιάζουμε "τη κακία" (Α Κορ. 14, 20) μπορούμε να γίνουμε άνθρωποι της θυσιαστικής αγάπης, να δεχθούμε το Χριστό στη ζωή μας, να αναγεννηθούμε και να ζήσουμε στη μετά Χριστό εποχή, στη Βασιλεία Του.

Εκκλησία Κύπρου - Δέσποινα Ιωάννου- Βασιλείου, Πρεσβυτέρα - Εκπαιδευτικός

Tα δάκρυα του Χριστού στην Βηθανία

 

πρωτοπρεσβυτέρου Δημ.Αθανασίου.

   Η Εκκλησία μας, με τις εορταστικές εκδηλώσεις της δεν αρκείται στο να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μια ψυχολογική ανάπαυλα, αλλά προσπαθεί να στρέψει την προσοχή του στον πυρήνα των τραγικών προβλημάτων που τον απασχολούν και βέβαια, να τα υπερβεί. Πάντα το κέντρο των εορτών αποτελεί το πρόσωπο του θεανθρώπου Χριστού, που ελευθέρωσε τον άνθρωπο από την σκοτεινή φυλακή των αισθήσεων και του θανάτου, και τον έκανε ”ΘΕΟΥΜΕΝΟ”, αναστημένο.

  Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ολοκληρώνεται και καταλήγει σε δύο λαμπρές εόρτιες ημέρες. Είναι το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαΐων. Και στις δύο αυτές λαμπρές ημέρες, αποκαλύπτεται ”το αυθεντικό νόημα της εθελούσιας θυσίας του Χριστού και του λυτρωτικού Του θανάτου, πριν εισέλθουμε στην θλίψη και το σκοτάδι του πάθους, πριν ξαναγίνουμε μάρτυρες της οδύνης του Χριστού”(ΑΛ. ΣΜΕΝΑΝ)

 Τα υμνογραφικά εκκλησιαστικά κείμενα της ακολουθίας του Λαζάρου, μας παρουσιάζουν μερικές πτυχές από την ζωή του Χριστού, που δεν τις προσέχουμε πάντα όσο και όπως τους αξίζει. Ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης, στον κατανυκτικό του κανόνα, παρουσιάζει με ποιητικότατο τρόπο, το κλάμα του Χριστού.   Σύμφωνα , με την ευαγγελική διήγηση, όταν ο Χριστός έφθασε στην Βηθανία, βλέποντας το κλάμα των αδελφών και των φίλων του Λαζάρου, ο ίδιος ”. αναστέναξε μέσα του και ταράχτηκε. και εδάκρυσε.” (ΙΩΑΝ. 11,33,34) και οι γύρω του είπαν ”ΙΔΕ ΠΩΣ ΕΦΙΛΕΙ ΑΥΤΟΝ (τον Λάζαρο)” (ΙΩΑΝ. 11,36) ”ΕΔΑΚΡΥΣΑΣ, ΚΥΡΙΕ ΕΠΙ ΛΑΖΑΡΟΥ, ΔΕΙΚΥΩΝ ΤΗΝ ΣΑΡΚΩΣΙΝ, ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΣΟΥ. ΚΑΙ ΟΤΙ ΦΥΣΕΙ ΘΕΟΣ ΥΠΑΡΧΩΝ ΦΥΣΕΙ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΓΕΓΟΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ” (Παρασκευή Προ των Βαΐων – Κανόνας Αποδείπνου).

  Πως μπορούμε να συμβιβάσουμε την θλίψη και τα δάκρυα του Χριστού με την δύναμη να εγείρει νεκρούς; ”. Ο Χριστός κλαίει, επειδή βλέποντας τον θάνατο του φίλου του, βλέπει επίσης και την ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, πάνω σ’ ολόκληρο τον κόσμο βλέπει πως ο θάνατος, που δεν δημιουργήθηκε από τον θεό, σφετερίσθηκε το θρόνο Του. Και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο, δηλητηριάζοντας τη ζωή, μετατρέποντας τα πάντα σε άσκοπο ρεύμα ημερών που κυλούν ανελέητα προς την άβυσσο. Κατόπιν έρχεται η εντολή ”ΛΑΖΑΡΕ ΔΕΥΡΟ ΕΞΩ”. Εδώ έχουμε το θαύμα της Αγάπης που θριαμβεύει πάνω στο θάνατο, ακούμε μια εντολή που αναγγέλλει τον πόλεμο του Χριστού κατά του θανάτου, μια υπόσχεση πως ο ίδιος ο θάνατος θα καταστραφεί και θα εξαφανιστεί.” (ΑΛ. ΣΜΕΝΑΝ). Επιχειρώντας μία πρόχειρη πρόσβαση, στον κατανυκτικότατο κανόνα του Αγίου Ανδρέα Κρήτης , που ψάλλεται στο Απόδειπνο την Παρασκευή προ των Βαΐων σημειώνουμε και τα εξής, που αναφέρονταν στα τροπάρια:
Την ώρα που ο Άδης, έτρεμε και ”ΠΙΚΡΩΣ  ΟΔΥΡΕΤΟ” γιατί θα έχανε τον Λάζαρο, ο Χριστός εδάκρυζε, για να μας δείξει την ένσαρκη οικονομία του πως έγινε άνθρωπος, και σαν άνθρωπος πονά για τον άνθρωπο φίλο του. Εσύ εδάκρυζες Χριστέ και ο Λάζαρος έβγαινε με τα σάβανα από τον τάφο αλλά οι δήμοι των Εβραίων δεν μπορούσαν ούτε να καταλάβουν, ούτε να χωνέψουν το θαύμα. Οι θρήνοι του Άδου έρχονται και ξαναέρχονται για την ήττα του: ”ΟΙΜΟΙ, ΟΝΤΩΣ ΝΥΝ ΑΠΟΛΩΛΑ” Γιατί ο λόγος του Χριστού ήταν σεισμός, που άνοιξε την κοιλιά του Άδη και άρπαξε τον νεκρό Λάζαρο, ανασταίνοντας τον. Δάκρυσε ο Χριστός, για να μας δείξει πως είναι άνθρωπος, αλλά σε λίγο σταμάτησε τα δάκρυα της Μάρθας και της Μαρίας.
Στην έκτη ωδή έχουμε τον λόγο του ίδιου του Λαζάρου προς τον Χριστό, που τον ανάστησε.”Ερώτησες, που βρίσκομαι, Χριστέ, εσύ που όλα τα γνωρίζεις εδάκρυσες για μένα, σαν άνθρωπος και με ανάστησες με το δικό σου πρόσταγμα. Πρώτα μ’ έντυσες το πήλινο τούτο σώμα, και μου έδωκες πνοή ζωής κ’ είδα το φώς και τώρα, με βγάζεις νεκρό από τον τάφο εψύχωσες την άπνοη μορφή της σάρκας μου και έσφιξες τα οστά μου και τα νεύρα, για ν’ αναστηθώ, κατά το πρόσταγμά μου”.
Στην ζ’ ωδή, μας δίνει άλλη μια ερμηνεία των δακρύων του Χριστού.
”ΚΑΙ ΕΚΩΝ ΕΔΑΚΡΥΣΑΣ, ΤΥΠΟΥΣ  ΗΜΙΝ ΠΡΟΤΙΘΕΙΣ ΕΝΔΙΑΘΕΤΟΥ ΣΤΟΡΓΗΣ.”
Το κλάμα και τα δάκρυα του Χριστού στην Βηθανία, πρέπει να πούμε πως είναι μία υπόμνηση και για μας που δεν έχουμε κάποιο φίλο νεκρό, αλλά τον ίδιο μας τον εαυτό. Και επειδή είμαστε αμαρτωλοί και ”νεκροί τοις πάθεσιν” ο Χριστός έρχεται να πάθει και να σταυρωθεί για μας, να δακρύσει από συμπάθεια και για τις δικές μας πληγές και για τους δικούς μας θανάτους, που κουβαλούμε χρόνια τώρα μέσα μας. Γι’ αυτό αυτές τις μέρες, που πλησιάζουν τα πάθη του Χριστού, ”ΕΝΟΣ ΕΣΤΙ ΧΡΕΙΑ”: Η θεωρία και η μελέτη του προσώπου του Θεανθρώπου Χριστού ως Λυτρωτού και νικητή του.
Να ”Λέμε στο Θεό: είσαι ο μόνος Κύριος γνωρίζουμε και πιστεύουμε και βεβαιώνουμε πως αυτή η βασιλεία της αγάπης Σου, θα νικήσει την αμαρτία, το κακό και το θάνατο. Κανείς δεν μπορεί να μας αφαιρέσει την χαρά αυτής της πίστης, ακόμα και όταν οι άλλοι κατευθύνουν κάθε ελπίδα τους στην δύναμη και την βία, ακόμη και όταν πιστεύουν μόνο στις σφαίρες, στις φυλακές, στον τρόμο και τα βασανιστήρια. Όχι, αυτή η βασιλεία της βίας, του κακού και του ψεύδους δεν θα σταθεί. θα καταρρεύσει, όπως εξαφανίστηκε κάθε πρώην τύραννος. και ο καιρός θα έρθει όταν με την αγάπη Σου θα σκουπίσεις κάθε δάκρυ από τα μάτια μας, θα διαλύσεις κάθε λύπη με την χαρά Σου, και θα γεμίσεις τον κόσμο που εσύ εδημιούργησες με το φώς της αθανασίας” (ΑΛ. ΣΜΕΝΑΝ)

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

"Τι είδε (;) o Λάζαρος...."
Του Κώστα Νούση,


«Την κοινήν Ανάστασιν προ του σού Πάθους πιστούμενος». Έτσι μεταφράζει με μια πρώτη και άμεση προσέγγιση η εκκλησιαστική υμνογραφία το μυστήριο της έγερσης του τετραημέρου Λαζάρου. Μας πιστοποιεί, μας διαβεβαιώνει, μας παρέχει εγγύηση, μας δίνει ενέχυρο ο Χριστός για το εσχατολογικό γεγονός της ανάστασης όλων των νεκρών. Είναι χαρακτηριστική η συχνή συνεύρεση του ρήματος αυτού με τη λέξη όρκος στα αρχαία κείμενα. Δεσμεύει και με συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός ο Κύριος τον εαυτό του απέναντι στην ανθρωπότητα αναφορικά με την παλιγγενεσία του σύμπαντος κόσμου, επομένως και την ανακαίνιση της φθαρτής μας και υπό του θανάτου τραυματισμένης φύσης.
Αυτό ένοιαζε πιο πολύ το Θεό, να μας σιγουρέψει, να μας στεριώσει την πίστη. Μια πίστη που ερείδεται στα πράγματα και όχι στις ιδέες. Μια ανάσταση αληθινή, ένσαρκη και ιστορική, όπως αυτή του Λαζάρου, του παιδιού του Ιαείρου, προπαντός και προεξαρχόντως όπως η δική του.
H πίστη λοιπόν είναι μια βεβαιότητα και μια εμπιστοσύνη σε κάτι που απλώς δεν είναι ακόμη ορατό. Όμως βιώνεται από τον πιστό ως παρόν, αν και μέλλον γενέσθαι, μάλιστα με μεγαλύτερη ενάργεια και ένταση από τα ίδια τα τρέχοντα γεγονότα. Eίναι όντως υπερφυές και υπερθαύμαστο το μυστήριο της πίστεως, πάντως σε καμιά περίπτωση παράλογο. Μάλλον παράλογη και έκφρενη θεωρείται για τον άνθρωπο του Θεού η απιστία σε όλες τις ποιότητες και ποσότητές της. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην ψαλμική φράση: «είπε άφρων εν τη καρδία αυτού: ουκ έστι Θεός». Μετά και την ανάσταση του Λαζάρου και του ίδιου του Χριστού είπαν και λένε και θα λένε πολλοί άφρονες εν τη καρδία αυτών: ουκ έστι ανάστασις νεκρών, ουκ έστι Δευτέρα παρουσία. Και ίσως για την ασθένεια αυτή της απιστίας που λαμβάνει γιγαντιαίες παγκοσμίως διαστάσεις αυξήθηκε η παραφροσύνη της ανθρωπότητας που κυλιέται στο αίμα, στα ναρκωτικά, στις παιδοφιλίες, στις πάσης φύσεως αναισχυντίες και τραγωδίες. Μάλλον έτσι εξηγείται και η έξαρση των ψυχασθενειών που παίρνει επιδημικές διαστάσεις.
Ο Χριστός αρχίζει πλέον να παίζει με το διάβολο, το θάνατο και τον άδη. Δραματική ειρωνεία στην κορύφωσή της. Προανάκρουση νέκρωσης του θανάτου. Λίγες μέρες ακόμη ψευδαίσθησης κοσμοκρατορίας του διαβόλου. Όπως το γνωστό αιλουροειδές ρίχνει εν είδει τραγικού παιχνιδίσματος ραπισματάκια στο συμπαθές τρωκτικό πριν το κατασπαράξει, έτσι ο Κύριος εμπαίζει τους εχθρούς της ανθρωπότητας δαίμονες και τη μεγάλη μας ασθένεια: τη φθορά, το θάνατο. Και στην περίπτωση του φίλου του Λαζάρου δίνει το τελευταίο κάπως ηχηρότερο ράπισμα. Έπεται η χαρμόσυνη για μας τραγωδία του άδη. Η απελευθέρωση των αλυσοδεμένων ανθρώπων στη φοβερή αυτή φυλακή. Αυτό που ονειρεύτηκε και προσδοκούσε σαν ομιχλώδες και μάλλον ουτοπικό όραμα ο Πλάτων παίρνει σάρκα και οστά. Ο ίδιος ο Θεός γίνεται άνθρωπος και ανίσταται εκ νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων γενόμενος.
Προοικονομεί ο Χριστός στο ευχάριστο αυτό επεισόδιο της τραγωδίας της ανθρώπινης ιστορίας τη δική του σωτήρια έγερση μέσα από τη νεκρανάσταση ενός δικού του - κατ’ άνθρωπον -ανθρώπου, ενός φίλου του. Αυτός που σήμερα δίνει ζωή στον εδώ και τέσσερις ολάκερες μέρες ήδη αποσυντιθέμενο και όζοντα Λάζαρο, αυτός θα εγερθεί από το δικό του τάφο μετά από ελάχιστο χρονικό διάστημα. Μάλλον όμως το κραυγαλέο αυτό προφητικό σημείο δεν το προαισθάνθηκαν ούτε οι εχθροί του Φαρισαίοι ούτε οι εχθροί όλων δαίμονες και ο εωσφόρος. Ίσως δεν ήθελαν κιόλας να το πιστέψουν.
Η σιωπή του Λαζάρου. Ένα ακόμα μυστηριακό σημείο. Είδε κάτι; Ή όχι; Αν ναι, τι ακριβώς και γιατί δε μίλησε; Η σιωπή είναι ενίοτε πιο εκκωφαντική από τα λόγια. Γι' αυτό και δε μίλησε. Ήταν ήδη μύστης της άλλης όχθης. Και αυτό ήταν αρκετό, ειδικά όταν άκουσε τη φωνή του παντοκράτορα, αυτού που κρατά στα χέρια και τα κλειδιά της αβύσσου στην οποία κατέρχονται οι ψυχές: ήταν η γνώριμη φωνή του ταπεινού ως νόμιζε μέχρι τη στιγμή εκείνη διδάσκαλου και φίλου του Ιησού. Τώρα όμως που άκουσε την εξουσιαστική ως φωνή υδάτων πολλών προσταγή του να βγει από τον κάτω κόσμο κατενόησε περισσότερο από όλους ποιος κρυβόταν κάτω από το ταπεινό σχήμα του ανυπόδητου – ως ισχυρίζετο – υιού του ανθρώπου. Και πραγματικά το επεισόδιο του Λαζάρου είναι από τα πιο μεστά στην αποκάλυψη του μυστηρίου του Χριστού ως Θεού και ανθρώπου συνάμα.
Είναι άπειρες οι πτυχές που μπορεί να δει κανείς στην ευαγγελική αυτή ιστορία. Θα κλείσω με μια μικρή στάση μπροστά στην αδερφή του Λαζάρου. Μια φιγούρα που εκπροσωπεί την τραγική μας υπόσταση που μερικές φορές αγγίζει και τον τραγέλαφο και τον κλαυσίγελω. Πριν από λίγο άγγιξε την πίστη και τώρα, μπροστά στο λίθο, διστάζει πάλι και φωνάζει στο Χριστό πως ο αδερφός της ήδη όζει. Μάλλον κράζει απελπισμένη την ύστατη στιγμή προσδοκώντας και εκζητώντας το απίστευτο για αυτή, μάλλον εκλιπαρώντας για το έλεος του Θεού απέναντι στη δυσπιστία της.
Ο Κύριος όμως δε σταματάει πια. Ούτε μπροστά στην αμαρτία ούτε στην απιστία ούτε στη δυσωδία των φθαρτών φυσικών νόμων. Θέλει όσο τίποτε άλλο να μας σώσει, να μας αναστήσει, να μας λευτερώσει, να μας δώσει πίσω το αρχαίο κάλλος, μια αιώνια ευτυχία, μια έξοδο από όλα μας τα δεσμωτήρια. Δι’ ό και φωνή μεγάλη εκραύγασε: «Λάζαρε, δεύρο έξω».