Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν· μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν, καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς.

Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011

Παθοκτονία*

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Ο λόγος σήμερα θα ασχοληθεί με το θέμα των παθών. Ένα θέμα που θα πρέπει πάντοτε να μας απασχολεί. Να εργαστούμε επισταμένα για την εκρίζωση ή μεταποίηση των παθών και την εμφύτευση και καλλιέργεια στην καρδιά των αρετών. Αυτό είναι το κύριο έργο της εργασίας των πράγματι πνευματικών ανθρώπων, για να γεμίσει η ζωή αληθινή χαρά και ειρήνη. Η παρουσία των δαιμονοκίνητων παθών δυσχεραίνει τη ζωή και την κάνει άχαρη, μουντή, κουραστική και ανιαρή.
Κατά τον λεξικογράφο Σουίδα, το πάθος οδηγεί σε φθορά. Πάσχει το σώμα και συναλγεί η ψυχή. Πάθος είναι η παράλογη και αφύσικη κίνηση της ψυχής, ορμή πλεοναστική, που προκαλεί λύπη, φόβο, επιθυμία και παράλογη ηδονή, απ’ όπου προέρχεται η φιλαργυρία, η μέθη, η ακολασία και τα συνοδεύουν ο φθόνος και η ζήλια, που προσφέρουν σύγχυση και ταραχή. Ο τρόπος αυτός κάνει τον άνθρωπο να νομίζει ότι είναι επιγείως αθάνατος, τον σκοτίζει και τον καταταλαιπωρεί.
Ο εμπαθής υποφέρει, πάσχει, αγωνιά και πονά. Κατά τον Ευριπίδη, τα πάθη είναι στυγερά και παγερά. Κατά τον Πλάτωνα, πάθος είναι η υποταγή στην ηδονή. Ο εμπαθής τελικά είναι ανελεύθερος, είναι υποδουλωμένος στα ίδια του τα πάθη. Κατά τους σύγχρονους λεξικογράφους πάθος σημαίνει ένταση συναισθημάτων ασυλλόγιστη, ακόρεστη λαχτάρα, φλογερή επιθυμία, ενθουσιώδη ζήλο, ενστικτώδεις ορμές, οργισμένο μίσος, απεριόριστο και ασίγαστο. Όλα αυτά πολλά σημαίνουν και πολλά θυμίζουν στον καθένα.
Τα πάθη κινούνται μέσα μας, γιατί είναι φωλιασμένα εντός μας, τα έχουμε καλωσορίσει από καιρό, τα συζητούμε, τα περιποιούμαστε, τα αγαπάμε μάλλον, τα δικαιολογούμε, τα θεωρούμε μικρότερα των γύρω συνανθρώπων μας, κι έτσι καθυστερούμε συστηματικά την αποβολή τους. Πρέπει να είμεθα τίμιοι και ειλικρινείς. Τα πάθη είναι οπωσδήποτε σημαντικές, εσωτερικές κινητήριες δυνάμεις. Θα πρέπει να πούμε πως η καλλιέργεια των παθών στην ψυχή μας σημαίνει μία μορφή άρνησης του Θεού στη ζωή μας, αφού τα πάθη είναι αντίθετα και δαιμονοκίνητα.
Η παθοκαλλιέργεια μπορεί να σημαίνει επικίνδυνη αυταρέσκεια, ενοχλητικό ναρκισσισμό, αυτοθέωση και αυτοθεοποίηση, που απονευρώνουν τις ψυχικές δυνάμεις, που δεν ζωοποιούν και χαροποιούν αλλά φθείρουν και νεκρώνουν. Στην κατάσταση αυτή ο άνθρωπος αυτοκαθρεφτίζεται, αυτοθαυμάζεται, αυτοκολακεύεται και τελικά αυταπατάται. Δικαιολογεί και φθάνει να υποστηρίζει την αμαρτία του. Απομονώνεται έτσι και βιώνει μια μεγάλη μοναξιά και η ζωή του καταντά ανέραστη και ανυπόφορη. Καταλήγει να προσκυνά το αυτοείδωλό του, να ευχαριστείται στην οσμή της ανομίας του και η κατάσταση αυτής της αμετανοησίας του να του είναι ακόμη, κατά βάθος, και ευχάριστη. Η απουσία του Θεού να του είναι μάλλον συμφέρουσα. Νομίζει ότι κινείται ελεύθερα και ανεξέλεγκτα, δίχως να τον παρατηρεί κανείς.
Είναι μεγάλη η ανάγκη λοιπόν για εντόπιση και άμεση εκτομή των αντιθέων παθών και καλλιέργεια των ένθεων αρετών, για να χαρεί πραγματικά και ουσιαστικά η ζωή μας.
* Από το νέο, 57ο βιβλίο του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου “Παθοκτονία, πρόσκληση μετανοίας σε καιρούς κρίσεως” των εκδόσεων “Εν πλω”

Ενα Ελληνορθόδοξο πανεπιστήμιο στην καρδιά της Αφρικής


Στην καρδιά της μαύρης ηπείρου, εκεί όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται καθημερινά για ένα πιάτο φαΐ και λίγο καθαρό νερό, δεκάδες νέοι έχουν την ευκαιρία να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον σπουδάζοντας σε ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα με σφραγίδα ελληνική.
Ο λόγος για το Πανεπιστήμιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Κονγκό, που δημιουργήθηκε χάρη στη δραστηριότητα της Ιεράς Μητρόπολης Κεντρώας Αφρικής και παρέχει στους φοιτητές του υψηλού επιπέδου γνώσεις και μάλιστα εντελώς δωρεάν.
Το μοναδικό στο είδος του πανεπιστήμιο στα βάθη της γαλλόφωνης Αφρικής βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Ρεπουμπλικανικής Δημοκρατίας του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), την Κινσάσα, και λειτουργεί από το 2007. Προς το παρόν, περιλαμβάνει μία μόνο σχολή, την Ορθόδοξη Θεολογική «Αγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης», αλλά σχεδιάζεται η ίδρυση τριών ακόμη σχολών: πληροφορικής, γεωπονικής και ιατρικής.
Η άδεια του υπουργείου Παιδείας του Κονγκό επιτρέπει και τη δημιουργία κτηνιατρικής σχολής. 
«Στόχος μας ήταν να δημιουργηθεί ένα ορθόδοξο πανεπιστήμιο στη γαλλόφωνη Αφρική, στο οποίο να μπορούμε να δημιουργήσουμε στελέχη και να μεταφερθούν οι ακαδημαϊκές γνώσεις των ορθοδόξων σχολών της Ευρώπης εκεί.undefined
Ηδη έχουμε καλέσει και διδάσκουν ορθόδοξοι καθηγητές από τη Γαλλία, από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αλλοι διδάσκουν με τηλεδιδασκαλία και άλλοι κατεβαίνουν εκεί» δηλώνει στην «Espresso της Κυριακής» ο μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής Νικοφόρος.
Η προσπάθεια αυτή έχει στεφθεί με σημαντική επιτυχία, αφού, όπως σημειώνει ο ίδιος, το πανεπιστήμιο κατατάχθηκε στην όγδοη θέση μεταξύ των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων του Κονγκό, ενώ θα μπορούσε να είχε καταταγεί και στη δεύτερη, αν δεν είχε κάποιες ελλείψεις στη βιβλιοθήκη.
Ο κ. Νικηφόρος αναφέρει επίσης ότι το υπουργείο Παιδείας  έχει πραγματοποιήσει αρκετές «εφόδους» στο πανεπιστήμιο προκειμένου να ανακαλύψει κάποιο ψεγάδι, αλλά δεν βρήκε το παραμικρό, σε αντίθεση με αρκετά ιδιωτικά πανεπιστήμια της Κινσάσα, στα οποία μπήκε λουκέτο.
Το σημαντικότερο όμως είναι η ανταπόκριση του κόσμου, που, όπως λέει, έχει αγκαλιάσει το πανεπιστήμιο. «Οι πολίτες μάς αντιμετωπίζουν, νομίζω, με πολύ ενθουσιασμό και πολύ θετικά» λέει ο μητροπολίτης, που υπογραμμίζει ότι η ζήτηση είναι πολύ μεγαλύτερη από τις προσφερόμενες θέσεις σπουδαστών: «Εχουμε πολλές αιτήσεις για να έρθουν, αλλά δεν έχουμε χώρο για να τους φιλοξενήσουμε, διότι είναι και οικοτροφείο».
Το πανεπιστήμιο άρχισε να κτίζεται το 2005 σε οικόπεδο που παραχώρησε ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Κινσάσα Κωνσταντίνος Σοφιάδης.
Τα χρήματα για την ανέγερση των κτιρίων του προήλθαν από δωρεές ιδιωτών και συλλόγων, όπως είναι η Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, ο σύλλογος «Πρωτόκλητος» Πατρών, ο Ιεραποστολικός Σύλλογος «Απόστολος Βαρνάβας» της Λάρισας και η ελληνική κοινότητα της πόλης.
Στο κέντρο του κτιριακού συγκροτήματος, που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα και γενικό πατριαρχικό επίτροπο του Κονγκό – Μπραζαβίλ αρχιμανδρίτη Θεολόγο Χρυσανθακόπουλο, δεσπόζει ο Ιερός Ναός Αγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης, ο οποίος κατασκευάστηκε με έξοδα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Ορους.
Η ακαδημαϊκή οργάνωση του πανεπιστημίου σχεδιάστηκε από τον κ. Νικηφόρο, ο οποίος τονίζει ότι είχε ως πρότυπα τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και την Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία.
«Εχει ο Θεός»
Η δημιουργία της θεολογικής σχολής υπήρξε το όνειρο του μακαριστού μητροπολίτη Τιμοθέου. Ωστόσο, ιδρυτής του πανεπιστημίου υπήρξε ο προκάτοχος του κ. Νικηφόρου και σημερινός μητροπολίτης Πενταπόλεως κ. Ιγνάτιος, ο οποίος κατέβαλε κοπιώδεις προσπάθειες για τη συγκέντρωση των χρημάτων αλλά και για την παρακολούθηση της συνολικής πορείας του έργου.
Με την ιδιότητα του πρύτανη του πανεπιστημίου, ο κ. Ιγνάτιος μίλησε στην «Espresso της Κυριακής» δίνοντας μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την ιστορία και τη λειτουργία του ανωτάτου ιδρύματος.
Το πρώτο πράγμα που επισημαίνει είναι ότι αρχική πρόθεση της μητρόπολης ήταν η δημιουργία μιας εκκλησιαστικής ακαδημίας αλλά το υπουργείο Παιδείας του Κονγκό τους ζήτησε να ονομάσουν το ίδρυμα πανεπιστήμιο, καθώς εκεί ο όρος ακαδημία είναι ανώτερος.
«Ουδέν πρόβλημα είπαμε και το ονομάσαμε πανεπιστήμιο» λέει ο κ. Ιγνάτιος. Σε ό,τι αφορά τη θεολογική σχολή, πήρε το όνομά της από τον Αγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, ο οποίος διοίκησε το πρώτο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και έκτισε την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας.
Η φοίτηση στη σχολή είναι πενταετής και οι πρώτοι φουρνιά σπουδαστών θα αποφοιτήσει την προσεχή ακαδημαϊκή χρονιά 2011 – 2012. «Εάν δεν προέκυπταν κάποιες τεχνικές δυσκολίες, ήδη θα λειτουργούσαν σχολές πληροφορικής και γεωπονικής, για τις οποίες ήμασταν έτοιμοι, ενώ εκτίσαμε τον 1ο όροφο του κτιρίου για την ιατρική σχολή. Ελπίζω να πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα στις αρχές του 2012. Για το απώτερο μέλλον έχει ο Θεός» λέει ο κ. Ιγνάτιος.
Δωρεάν παροχές
Οι φοιτητές που σπουδάζουν σήμερα στα τέσσερα πρώτα έτη της σχολής ανέρχονται σε εξήντα τρεις. Ο σχετικά περιορισμένος αριθμός τους οφείλεται σε αντικειμενικές δυσκολίες:undefined
«Επειδή όλα παρέχονται δωρεάν στους σπουδαστές της σχολής, ακόμη και τα εισιτήρια για να έλθουν και επιστρέψουν στις κατοικίες τους, περίπου 10.000 δολάρια, προσπαθούμε οι εκάστοτε πρωτοετείς να μην υπερβαίνουν τον αριθμόν δεκαπέντε» σημειώνει ο ίδιος.
Οι δωρεάν παροχές καλύπτουν φαγητό, ύπνο, ρούχα, γραφική ύλη και, φυσικά, τα βιβλία των σπουδαστών. Ο σεβασμιότατος προσθέτει ότι «το πανεπιστήμιο διαθέτει κοιτώνες επαρκείς και διά το επόμενο έτος, βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο, έξι αίθουσες διδασκαλίας, αίθουσα πληροφορικής, γραφεία, αίθουσα διαλέξεων και τελετών, ραδιοφωνικό σταθμό, μαγειρείο, εστιατόριο, αυλή ευρύχωρη με άνθη και καρποφόρα δένδρα και γήπεδο τριάντα επί εκατό μέτρα».
Οι φοιτητές ακολουθούν ένα αυστηρό καθημερινό πρόγραμμα που ξεκινά στις έξι το πρωί. Τα διδασκόμενα μαθήματα είναι αντίστοιχα με αυτά των θεολογικών σχολών της Ελλάδας, ενώ επιπλέον διδάσκονται αρχαία και νέα ελληνικά, τοπικές διαλέκτους, γαλλικά, αγωγή του πολίτη, πληροφορική, στοιχεία γεωπονικής και νοσηλευτικής, βυζαντινή μουσική κ.λπ.
Παράλληλα με τις σπουδές τους, οι φοιτητές βιώνουν την κοινοβιακή ορθόδοξη παράδοση με τις εκκλησιαστικές ακολουθίες, τις νηστείες και τα άχραντα μυστήρια. Ακόμη, λειτουργούν τον ραδιοφωνικό σταθμό Η φωνή της Ορθοδοξίας, εκδίδουν το περιοδικό «Ηχώ» και ηχογραφούν CDs με βυζαντινούς ύμνους και ψαλμούς.
Ως απόφοιτοι αναγνωρισμένου πανεπιστημίου, οι διπλωματούχοι θα μπορούν να διδάσκουν σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σχολεία, να απασχολούνται ως στελέχη της Εκκλησίας και όσοι θέλουν και δεν έχουν εμπόδια προς τούτο να γίνονται κληρικοί» αναφέρει ο κ. Ιγνάτιος.
Παράδειγμα προς μίμηση
Στην ερώτηση ποια είναι η ανταπόκριση του Κονγκό στο ελληνικό ορθόδοξο πανεπιστήμιο, ο μητροπολίτης Πενταπόλεως απαντά ότι χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από το υπουργείο Παιδείας αλλά και από τους πολίτες.
«Δεν είναι υπερβολή να πω ότι μεταξύ ολίγων ανώτατων ιδρυμάτων προβάλλεται ως παράδειγμα προς μίμηση, κυρίως διά την τάξη και την καθαριότητα αλλά και από μεγάλο μέρος του λαού, αν κρίνουμε από τις αιτήσεις διά εγγραφές των νέων στη σχολή μας» λέει χαρακτηριστικά.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πανεπιστήμιο διδάσκουν και Ελληνες καθηγητές πανεπιστημίου, όπως ο ομότιμος καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Νικήτας Αλιπράντης, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών Γρηγόριος Παπαθωμάς και Μιχαήλ Ράλλης και η καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκη Παπαγεωργίου.
Τέλος, το Ορθόδοξο Πανεπιστήμιο ήταν το πρώτο στο Κονγκό που καθιέρωσε την εξ αποστάσεως διδασκαλία (e-learning).
πηγή: romfea.gr

Ναρκωμένοι μασουλάμε πατατάκια

undefined
«Μια φορά κι έναν καιρό,
οι άνθρωποι του πλανήτη μας ήξεραν τα πάντα για το φυσικό περιβάλλον τους.
Η γνώση τους για τη ζωή μετριόταν στα πεντοδάκτυλά τους, βασισμένη αποκλειστικά στην εμπειρία. Ό,τι ήταν έξω από τις πέντε αισθήσεις τους απλώς δεν υπήρχε. Η νοημοσύνη τους κατέγραφε μόνο τις εμπειρικές πληροφορίες, εκτεινόταν μόνο στις βασικές ανάγκες επιβίωσης. Έτσι, δεν είχαν ιδέα για τις αυταπάτες τους για άλλες χώρες, άλλους ανθρώπους, άλλους πολιτισμούς.
Σιγά, σιγά ήρθε η εξέλιξη. Οι άνθρωποι οργάνωσαν ευρύτερες κοινωνίες, ανακάλυψαν τη γνώση πέραν των δικών τους αισθήσεων, έστρεψαν την προσοχή τους στην εμπειρία άλλων ανθρώπων, δοκίμασαν πλούσιους τρόπους να δαμάσουν τη φύση, να αυξήσουν την τροφή τους, να λύσουν με μεγαλύτερη ευκολία τις ανάγκες επιβίωσης. Κάπως έτσι ξεκίνησε η εποχή της πληροφόρησης κι από άλλες πηγές. Όμως, διατηρούσαν τον έλεγχο της ζωής τους, μπορούσαν ακόμα να δοκιμάσουν, επιστρατεύοντας τη δική τους εμπειρία, τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, τι τους ωφελεί και τι τους βλάπτει.
Σήμερα, η πληροφόρηση δεν έχει ορίζοντα, όρια και περιορισμούς. Τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Έτσι, οι άνθρωποι έχασαν τον έλεγχο, πέρασαν στην εποχή της αμφισβήτησης και της ανησυχίας, έγιναν παθητικοί ακροατές και θεατές της πληροφόρησης μέσα από την τεχνολογία της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Ο πλούτος και η ευκολία της μάθησης, θεωρητικής και όχι εμπειρικής, εγείρει νέους φόβους, άγνωστους στους προγόνους μας. Εκατομμύρια πληροφορίες διαψεύδονται, δεν αντέχουν στον χρόνο ή δείχνουν να υπηρετούν τα συμφέροντα ισχυρών κοινωνικών ομάδων, την οικονομική εκμετάλλευση και όχι τα ανθρώπινα ιδεώδη.
Η κοινωνική ζωή στον πλανήτη είναι μια πλαστογραφία, μια διαρκής παραπλάνηση σχετικά με την πραγματικότητα, μια υπερσύγχρονη κλειδαρότρυπα, με φανταχτερές –αλλά πλαστές– εικόνες που μας βουλιάζουν παθητικά ολοένα και περισσότερο σε καναπέδες απέναντι στην τηλεόραση ή σε καρέκλες μπροστά στον υπολογιστή μας. Η εκμετάλλευση και η εξουσία σήμερα έχει αλλάξει τους τρόπους και τη μεθοδολογία της, μας πλασάρει την ευκολία του εγκεφαλικού ύπνου.
Αν ζούσε σήμερα ο Πλάτωνας, πιθανόν να έδινε μιαν άλλη περιγραφή του περίφημου αλληγορικού του σπηλαίου, στο 7o κεφάλαιο της «Πολιτείας». Ίσως να περιέγραφε τους δεσμώτες, τους φυλακισμένους ανθρώπους, με σύγχρονες απατηλές σκιές και εικόνες, ναρκωμένους μπροστά στους δέκτες τους, να μασουλάνε νόστιμα πατατάκια και εμπλουτισμένους ξηρούς καρπούς.
(Δημοσιεύθηκε περιοδικό «Υποβρύχιο», 12/2008)

Κυριακή, Μαΐου 15, 2011

Iερομόναχος Ραφαήλ ο Ακαρνάν

 

Ο Ραφαήλ εξ Ακαρνανίας γεννήθηκε στην επαρχία Άρτης περί το 1723. Σπούδασε στην Άρτα και μάλιστα υπήρξε συμμαθητής του Ευγενίου Βουλγάρεως, κοντά στον διδάσκαλο Χρύσανθο τον Ηπειρώτη. Μετά τις σπουδές φαίνεται ότι εδίδαξε ως ιεροδιδάσκαλος στη Ζαγόρα.
Ήλθε στο Άγιο Όρος, στα Καυσοκαλύβια, όπου το 1777 του δόθηκε και το ομόλογον της καλύβης του Αγίου Μαξίμου, το οποίο έχει ως εξής:
Οι εν τη ημετέρα Σκήτη του Καυσοκαλυβίου. Άγιε δικαίε Παπά Κυρ Ιωνά και λοιποί οσιώτατοι πατέρες είητε εν ειρήνη. Ας είναι προς είδησίν σας ότι το κελλίον τιμώμενον του Αγίου Μαξίμου επεδόθη με χάριν ευλογίας τω πανοσιωτάτων εν Ιερομονάχος αγίω διδασκάλω κυρίω Ραφαήλ να κατοική εφ’ όρου ζωής του, και να γνωρίζεται ως αδελφός σας ακολουθών τα ήθη της Σκήτης, έχων ευπείθειαν εις το άγιον Μοναστήρι και υπακοήν. Ο άγιος Θεός να τον φωτίση να περάση το υπόλοιπον της ζωής του με ειρηνικήν κατάστασιν και με έργα της μοναδικής πολιτείας
αψοζ’ 24 Οκτωβρίου.
ο Σκευοφύλαξ της Μεγίστης Λαύρας Μακάριος
Το υπερκείμενο προέρχεται από το αρχείου της Λαύρας και είναι το αρχαιότερο από τα τωρινά σκητιωτικά ομόλογα που εκδόθηκαν από τη μονή.
Η ελληνομάθεια του Ραφαήλ ήταν μεγάλη, όπως φαίνεται από κάποιο γράμμα που μας διέσωσε ο φίλος και συμμαθητής του επίσκοπος Λιτσάς και Αγράφων Νεκτάριος πρόκειται για συστατικό γράμμα προκειμένου να μαζευτούν χρήματα για ενίσχυσι μιας σκήτης λαυρωτικής (των Καυσοκαλυβίων), όπου τελικά κατέληξε ο Ραφαήλ το 1777:
Την υμετέραν θεοπρόβλητον κτλ. Έδει μεν ω θεία και ιερά κορυφή, και προ πολλού και πολλάκις τον εμόν πόθον (ος έκτοτε μέχρι τούδε ουκ έληξε διακαίειν μου την ψυχήν) προς την υμετέραν θεοφιλίαν αφοσιώσασθαι έγγραφον, απορία δε κομιστού και η συζώ γνώριμος ων άνωθεν και πατριώτης της εμής ασθενείας και τοις επαίνοις αλούς και εγκωμίος, οις τον δεσπότην έστεφον τον εμόν, νόμω τω της φιλίας και σχέσει τη των Μουσών, εδεήθη μου συστατικού, θαρρών ότι μέγα δύναμαι προς αυτήν και ίσως ου ψεύσεται της ελπίδος. Εγώ δε εμαυτόν  ειδώς αργόν τε όντα και λόγου άμοιρον, εκ πολλού το χαίρειν ειπόντα και λόγοις και γράμμασιν, ώκνουν μεν προς την εγχείρησιν και εδίσταζον, είπα δε τέως φίλω ένεκεν φίλου δεσπότου. Ει τις ουν λόγος τω εμώ δεσπότη και της εσχατιάς μου, τούτον αποδέξεται ευμενώς και τα ώτα αυτώ κλινεί φιλάθρωπα, της εμής μεγίστης Λαύρας την μεγάλην συμφοράν ολοφυρομένω. Φθόνω γαρ πάσχει των αντιθέτων, αλλά τι πάθω; το μέγεθος της συμφοράς ποιεί με τολμηρόν και μνήμονα παλαιάς φιλίας τε και ευποιΐας. Άρα επιλήσμων εγένετο ο εμός δεσπότης της συμφοράς της εμής ποτε Ζαγοράς όση; Αλλ’ εγώ έπεισα τότε εκείνους και, ο λέγεται, εκ τράγων ήμελξα γάλα και νυν απαιτώ την αντέκτισιν και όχι οχληρός χρεωλήπτης αυτή προσκάθημαι μη μοι προβάλη τον χρόνον, ότι συχνός παρίππευσεν απαιτήσω γαρ και τους τόκους. Φιλοσοφίας άρα καιρός και αποσκοπής χρεών επιτηδειότατος. Πείσον λόγω τανύν του σους, ώσπερ εγώ ποτε τους εμούς, και δείξον τοίς έργοις φενακιστήν τον μιαρόν εκείνον σοφιστήν, και αντί του ”ανήρ επίσκοπος χρήμα δισχ[.] στον” γενέσθω ”ανήρ επίσκοπος χρήμα φιλόκτιστον, πατήρ ορφανών, χηρών  προστάτης, δεομένοις επαρήγων, φιλοξενίας κανών, αφιλαργυρίας αλείπτης, γνώμων ελέους, Θεώ εμφερής”. Αισχυνέσθω η αμάθεια, συγκαλυπτέσθω η απαιδευσία, βασιλευέτω φιλοσοφία, θριαμβευέτω παιδεία. Και ταύτα με ίσως προπετώς. Σε δε ερρωμένον περιφρουρείη η εξ [ύψους] ευμένεια εις μακραίωνας ου αι πανίεροι και θεοπρόσδεκτοι ευχαί είησάν μοι αρωγοί εν πάση μου τη ζωή.
Εκ της Δ[.] νύμου σκήτης, αψξγ’ [1763], Νοεμβρίου κθ’.
Της υμετέρας θεοφρουρήτου πανιερότητος
Δούλος ελάχιστος
Ραφαήλ αμαρτωλός.
Ο Καισάριος Δαπόντες αναφέρεις: Ραφαήλ ιερομόναχος Αρτηνός, Καψοκαλυβίτης, επίσημος δι’ αρετήν και προκοπήν ούτος προς τοις άλλοις εξήγησεν από το ελληνικόν και το βίον του οσίου Λαζάρου του εν τω Γαλησίω όρει. Στον κατάλογο του Ευστρατιάδου ευρίσκουμε πολλά στοιχεία για τη ζωή και τη συγγραφική δραστηριότητα του Ραφαήλ, σε αρκετά δε χειρόγραφα υπάρχει η υπογραφή του.
Εξέδωκε στη Βενετία Χαιετισμούς εις την Αγίαν Βαρβάραν, Ακολουθία του Οσίου Σίμωνος του Μυροβλύτου με ακροστοιχίδα: Σίμωνα υμνώ θείον άνθος του Άθω -Ραφαήλ. Συνέθεσε και διάφορα επιγράμματα, ηρωελεγεία, ιαμβικά και καρκινικά.
Υπάρχει στη σκήτη χειρόγραφό του Προσυνητάριον των Ιεροσολύμων, διστάσεων 17,5χ12χ3 εκ., δερματόδετο, προερχόμενο από το παλαιό Κυριακό (καλύβη Γενεσίου της Θεοτόκου). Το βιβλίο έχει και άλλα τρία κεφάλαια:
2) Λόγος θαυμαστός και εξαίσιος του Αγίου και Δικαίου Αβραάμ, λεγόμενος ”Ιδιοθέσιον αυτού”.
3) Λόγος εις τα θαύματα και την πολιτείαν του αγίου και πανευφήμου Αποστόλου Θωμά του Διδύμου.
4) Του αββά Ισαάκ, Λόγος προς αρχαρίους μοναχούς μεταφρασθείς κοινή γλώσση παρά Διονυσίου Ιερομονάχου του Ρήτορος.
Εις την καλύβη του Οσίου Μαξίμου έζησε και ο φιλέλλην ρώσος Νήφων, ενάρετος πατήρ. Το 1900 τον επήραν οι πατέρες της σκήτης του Προφήτη Ηλία (Παντοκρατορινής) ως κατάλληλο πνευματικόν της σκήτης και εκάρη μεγαλόσχημος με το όνομα Γουράς. Ευεργέτης της σκήτης, δώρισε και τον σπουδαίο ρωσικό επιτάφιο του Κυριακού.
ΠΗΓΗ.ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ -Ιερομονάχου Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου

Ο...επισκέπτης και ο πιστός.Σκέψεις πάνω στον εορτασμό του Πάσχα

Σε μια πανελλαδική δημοσκόπηση της εταιρείας Κάπα Research που δημοσιεύθηκε σε γνωστή αθηναϊκή εφημερίδα την Κυριακή του Πάσχα οι ερωτηθέντες υποστήριξαν σε ποσοστό 42,5% ότι το Πάσχα αποτελεί γι’ αυτούς ευκαιρία επιστροφής στα παραδοσιακά ήθη και έθιμα, ενώ ένα ποσοστό 13,6% παραμένει μέχρι το τέλος στην αναστάσιμη θεία λειτουργία. Περίπου το 90% θεωρεί ότι το Πάσχα αποτελεί την γιορτή εκείνη μέσα από την οποία οι νεώτερες γενιές μαθαίνουν την παράδοση του ελληνισμού και αποκτούν συνείδηση της διαφορετικότητάς τους σε σχέση με άλλους λαούς. Παρότι τα ερωτήματα ήταν με τέτοια τρόπο διατυπωμένα, που ήθελαν να δείξουν ότι απουσιάζει το αληθινά πνευματικό βίωμα από τους Έλληνες και κυριαρχεί το συναισθηματικό και κοινωνικό, εντούτοις η απάντηση σε ποσοστό 33% (δηλαδή το 1/3 πανελλαδικά) των ερωτηθέντων ότι θέλουν σήμερα η Εκκλησία να επιτελέσει το πνευματικό της έργο, δηλαδή να συμπαρασταθεί στον άνθρωπο στις διάφορες στιγμές της ζωής του και να του δώσει ελπίδα, μαρτυρεί ότι από την κοινωνία μας δεν έχει χαθεί η προσδοκία για κάτι πιο ουσιαστικό στη σχέση της με την Εκκλησία, πέρα από την συμπαράσταση που ζητούνε οι πολλοί σε ζητήματα αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης. 
Ωστόσο αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο στη σύνδεση του Πάσχα με τα ήθη και τα έθιμα. Μέσα από την δημοσκόπηση επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά ο τρόπος με τον οποίο οι ιδεολογικοί καθοδηγητές της κοινωνίας μας (πολιτικοί, διανοούμενοι, εφημερίδες) θέλουν να βλέπουν την πίστη και την Εκκλησία και την κύρια ιδέα που έχουν καταφέρει να περάσουν στους πολλούς (χωρίς να είναι άμοιρη ευθυνών η ποιμαίνουσα Εκκλησία, η οποία επαναπαύεται στο ότι υπάρχει αυτό το είδος της σχέσης με τους πολλούς). Η πίστη είναι φολκλόρ, λαογραφία, έθιμο, πολιτισμός. Υπάρχει για να διασώζει το παρελθόν, την παράδοση, να λειτουργεί ως ανάπαυλα μέσα στον κόπο της ζωής, ένα συστατικό στοιχείο που περνά από γενιά σε γενιά, χωρίς όμως να νοηματοδοτεί εσωτερικά τη ζωή του ανθρώπου. Κι αυτή η νοοτροπία περνά στους πολλούς μέσα από τον τύπο τουεπισκέπτη της εκκλησιαστικής ζωής. 
Ο επισκέπτης είναι αυτός που απολαμβάνει την καλλιτεχνική και ιστορική αξία των ναών, βλέπει ακόμη και στα τελούμενα σ’ αυτούς τα κατάλοιπα του παρελθόντος (μουσική, ιερές ακολουθίες, ενδυμασία του κλήρου, λείψανα αγίων) και την σύνδεση με την περίοδο του Βυζαντίου. Ο επισκέπτης βλέπει την Εκκλησία και την πίστη ως αφορμή προσωρινής-έστω- γαλήνης, κατάνυξης, ηρεμίας, αφουγκράσματος του εαυτού του μέσα στην φασαρία και τους αγχωτικούς ρυθμούς της σύγχρονης ζωής. Ο επισκέπτης βλέπει την παρουσία του στην Εκκλησία ως ευκαιρία προσωρινής λύτρωσης από τις ενοχές και τις αμαρτίες, αλλά και επιστροφής στην παιδική συναισθηματικότητα και αθωότητα. Γι’ αυτό και όταν κοινωνεί, ιδίως στις μεγάλες γιορτές, αναφωνεί από την καρδιά του «και του χρόνου» και αισθάνεται ότι «για το καλό» έκανε ό,τι έκανε. Ο επισκέπτης βρίσκει τη ευκαιρία να θυμηθεί ότι υπάρχει Θεός και ότι έστω και για λίγο μπορεί να αποκαταστήσει τη σχέση του μαζί Του, πριν ξαναγυρίσει στην καθημερινότητα της ζωής του.Για τους πολλούς λοιπόν αυτή είναι η επικρατούσα νοοτροπία. Για την Εκκλησία όμως;
Η Εκκλησία δεν μπορεί και δεν πρέπει να απορρίψει κανέναν. Ωστόσο, γι’ αυτήν δεν είναι ο επισκέπτης το ζητούμενο, αλλά ο πιστός. Και πιστός είναι αυτός που δεν αναζητεί απλώς τη γαλήνη, αλλά την απάντηση στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα της αγάπης και του θανάτου. Είναι αυτός ο οποίος δεν επισκέπτεται απλώς την εκκλησιαστική κοινότητα, αλλά γίνεται μέτοχός της. Αναζητεί και επιζητεί τη σχέση με το Πρόσωπο του Αναστημένου Θεανθρώπου, μία σχέση η οποία ελεεί και λυτρώνει όχι μαγικά και τελετουργικά, αλλά μέσα από την μετοχή στη ζωή, το σταυρό, το πάθος, την ταφή και την ανάσταση του Κυρίου. Αυτό βιώνεται πρώτα στο Βάπτισμα του ανθρώπου, στην τριπλή του κατάδυση στην κολυμβήθρα και επιβεβαιώνεται με τη μετοχή στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Για να εισαχθεί ο άνθρωπος στο μυστήριο της πίστης η Εκκλησία χρησιμοποιεί κατεξοχήν δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι η ανάμνηση των γεγονότων της ζωής του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων, η αναπαράστασή τους, η περιγραφή και η εξύμνησή τους, όλα όσα συνδέονται με την εκκλησιαστική παράδοση. Ο δεύτερος έχει να κάνει ακριβώς με την μετοχή του πιστού στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, στην Θεία Ευχαριστία, που ξεκινά από την ανάμνηση και καθιστά τον Χριστό παρόντα στη ζωή του κόσμου και του ανθρώπου και τη σχέση μαζί Του σχέση ζωής. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν θα πάψει να διακηρύττει ότι γιορτή χωρίς Χριστό, χωρίς λειτουργία, χωρίς θεία κοινωνία δε δίνει πληρότητα. Γι’ αυτό και θεωρεί ότι «εορτή αγίου, μίμησις αγίου» και ξεκινά τη γιορτή με την τέλεση της θείας λειτουργίας για να δείξει και να ζήσει το κυριότερο κοινό σημείο που καλείται ο κάθε άνθρωπος να έχει με τους αγίους: τη μετοχή στο Χριστό και τη σχέση με το Πρόσωπό Του. Μετά τη μετοχή στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού η Εκκλησία ευλογεί την έμπρακτη φανέρωση της καινής, της αναστημένης πλέον ζωής, που είναι η αγάπη για τον πλησίον, η χαρά, η ειρήνη, ακόμη και το υλικό τραπέζι. 
Επομένως, για την Εκκλησία δεν αρκεί ο άνθρωπος να επιστρέφει στα ήθη και τα έθιμα ή να βλέπει συναισθηματικά τα γεγονότα της γιορτής. Το να παραμένει ο άνθρωπος επισκέπτης της γιορτής βολεύει την κρατούσα ιδεολογία, συνδέει την πίστη με τον μηχανισμό της αγοράς (οικονομία), γεννώντας και ταυτόχρονα ειρωνείες και κατηγορίες (λες και όσοι απορρίπτουν την υλική διάσταση της ζωής ζούνε μόνο για το πνεύμα, λες και ο άνθρωπος δεν αξιοποιεί και τον επιούσιο άρτο για να κάνει πράξη και το «ουκ επ’ άρτω μόνον», λες και η Εκκλησία απορρίπτει την ύλη- ας μην ξεχνάμε ότι ο Χριστός μετά την Ανάσταση, παρότι δεν το χρειαζόταν, θα φάει μαζί με τους μαθητές Του) και καθιστά την Εκκλησία ακίνδυνη για την κοινωνία. Και αυτό ακριβώς είναι που θέλει η κρατούσα ιδεολογία. Ίσως κι αυτό να υπηρετεί η ποιμαίνουσα Εκκλησία, στο βαθμό που περιορίζεται σε μια επιφανειακή θεώρηση του κόσμου και του ανθρώπου, στο βαθμό που επιλέγει να κρατήσει απλώς την παραδοσιακή της θέση, χωρίς περαιτέρω δυναμική και προοπτικές.
Υπάρχει η πίστη, η μετοχή, αυτή που κάνει το χριστιανό άνθρωπο που αγωνίζεται να ζήσει κατά Χριστόν, οικειοποιούμενος την ελπίδα της αναστάσεως να παλεύει στη ζωή του για αγάπη, χαρά, ισότητα, δικαιοσύνη, όχι με τα όπλα, αλλά με την καρδιά. Και έτσι γίνονται οι αλλαγές στη ζωή, εντός μας. Χρειάζεται λοιπόν η ποιμαίνουσα Εκκλησία να εργαστεί με εφευρετικότητα και δυναμισμό, να εμπνεύσει τους ανθρώπους να περάσουν από το στάδιο του επισκέπτη στο βίωμα του πιστού, κτίζοντας σχέση αληθινής μετοχής στο σώμα του Χριστού, ενώ και ο κάθε χριστιανός αξίζει να προσπαθήσει να βρει βαθύτερο νόημα στη ζωή της Εκκλησίας και όχι να αρκείται στην κατάνυξη και τα έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδος. Η κρίση δείχνει ότι χρειάζονται επαναπροσεγγίσεις. Και αυτό το 13,6 % που επιμένει να μένει μέχρι το τέλος στην αναστάσιμη λειτουργία και ίσως όλοι να κοινωνούν δείχνει ότι υπάρχει ένα πολύ δυναμικό λείμμα, το οποίο γεννά ελπίδα. Είναι στο χέρι των ποιμένων να μην απογοητεύσουμε αυτήν την μικρά ζύμη, η οποία μπορεί όλον το φύραμα να ζυμώσει! 
ΠΗΓΗ  ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Ο Όσιος Βάρβαρος ο Μυροβλύτης(15 Mαίου)

 



                          
(το λουλουδι λέγεται Αϊ Βάρβαρος, είναι η λαϊκή του ονομασία και λόγω του έντονου αρώματός του, μάλλον, πήρε το όνομά του από τον μυροβλύτη άγιο Βάρβαρο, που μόνασε σε μια σπηλιά κοντά στα ιαματικά λουτρά Τρύφου, όπου βρίσκεται και το ομώνυμο εκκλησάκι)




Ο Όσιος Βάρβαρος ανήκε, σύμφωνα με τον εγκωμιαστή του Κωνσταντίνο Ακροπολίτη και το Συναξάρι, σε ληστρική ομάδα Αράβων, η οποία επέδραμε στη νότια Ήπειρο και την Αιτωλία επί των ημερών του αυτοκράτορα Μιχαήλ του Τραυλού (820-829 μ.Χ.).
Σε κάποια σύγκρουση οι σύντροφοί του φονεύθηκαν και από τότε ο Βάρβαρος περιφερόταν μόνος «λήσταρχος γενόμενος, και ποιών αβάτους τας οδούς, οικών εν όρεσι και αλσώδεσι τόποις».
Κατ οικονομία Θεού κάποια ημέρα εισήλθε σε ναό που ήταν αφιερωμένος στον άγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, σε τόπο που ονομαζόταν Νήσα, όπου λειτουργούσε ο ιερεύς Ιωάννης. Κατά την ώρα της υψώσεως των Τιμίων Δώρων ο ιερεύς τον είδε και προσευχήθηκε μετά φόβου στον Θεό. Τη στιγμή εκείνη, ο Κύριος άνοιξε τους οφθαλμούς του ληστού, που είδε τους Αγγέλους να συλλειτουργούν με τον ιερέα. Όταν ο ιερεύς τελείωσε την Θεία Λειτουργία, ο Βάρβαρος τον ρώτησε: «Που είναι αυτοί που ήταν μαζί σου;». Ο δε ιερεύς του εξήγησε ότι η Οικονομία του Θεού τον αξίωσε να δει αυτά που δεν μπορούν να δουν τα ανθρώπινα μάτια, για να οδηγηθεί σε μετάνοια. Ο Βάρβαρος αμέσως απέβαλε τα λησταρχικά όπλα, μετανόησε, άρχισε την άσκηση και βαπτίσθηκε. Ο ασκητικός αγώνας στην περιοχή Τρύφου του Ξηρομέρου (ή Ξηρομένων) Αιτωλοακαρνανίας έγινε μεγαλύτερος. Επί τρία έτη αγωνίσθηκε πνευματικά και «πεποίηκε χρόνους τρεις κυλιόμενος ως τετράπους και εσθίων χουν και βοτάνας τας φυομένας, κλαίων και οδυρόμενος, κατακοπτομένων αυτού των σαρκών». Μια νύχτα, ένας γεωργός που έτρωγε σε εκείνον τον τόπο που ασκήτευε ο Όσιος, τον φόνευσε κατά λάθος, νομίζοντας ότι είναι θηρίο.

Ο τάφος του ανέδιδε μύρο και ο Όσιος επιτελούσε θαύματα πολλά. Η Εκκλησία τιμά την ιερή μνήμη του στις 15 Μαΐου.
Ο Όσιος αναφέρεται στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας και Κέρκυρας ως Όσιος Βάρβαρος ο Πενταπολίτης, η οποία τιμά την μνήμη του στις 23 Ιουνίου.
Μέχρι σήμερα στην Αιτωλοακαρνανία μιλούν για το σπήλαιο, όπου ο άγιος Βάρβαρος πέρασε τα δεκαοκτώ χρόνια της ασκήσεώς του και το αγίασμά του. Σύμφωνα με αυτήν την αναφορά το 1571 μ.Χ. ένας Βενετός στρατιωτικός, ονόματι Σκλαβούνος, που έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Ναυπάκτου, ασθένησε ξαφνικά από θανατηφόρα ασθένεια. Ο ασθενής βλέπει τον Όσιο σε όραμα, ο οποίος τον καλεί να προσκυνήσει τον τάφο του, για να θεραπευθεί. Πράγματι, όταν έφθασε στον τάφο του Οσίου, προσκύνησε με ευλάβεια και έγινε καλά. Θέλοντας να τιμήσει τον Όσιο Βάρβαρο έκανε ανακομιδή των λειψάνων του με σκοπό να τα μεταφέρει στη Βενετία. Περνώντας από την Κέρκυρα για ανεφοδιασμό, σταμάτησε στο χωριό Ποταμός, όπου θεραπεύθηκε ένας παράλυτος νέος. Γι αυτό και σήμερα υπάρχει εκεί ναός αφιερωμένος στον Όσιο.

                                                                           
Για το όνομα και το βίο του αγίου εκδόθηκαν τέσσερα αγιολογικά κείμενα, ένα εκ των οποίων στην βουλγαρική γλώσσα. Το συναξάρι του Αγίου συντάχτηκε κατά πληροφορίες και αφηγήσεις του «πανοσιωτάτου και λογιωτάτου κυρίου Ματθαίου, ηγουμένου της Μονής του Αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, της καλουμένης Πόρτας» Μπαμπίνης πιθανώς μετά το 1715. Η πρώτη έκδοση έγινε το 1734.
Από την πηγή που είναι κοντά στο ναό αναβλύζει πετρελαιοειδές υγρό παχύρευστο με το οποίο οι κάτοικοι γεμίζουν δοχεία και το χρησιμοποιούν για διάφορες πληγές και σπυριά. Το μύρο του αναφέρει ο Κων. Ακροπολίτης, ο Ιωσήφ Βρυέννιος το 15ο αι. Και ο πατριάρχης Κάλλιστος τον 14ο αι. Ο πατριάρχης αναφέρει ότι οι Βούλγαροι βαπτίζονταν σε αυτό.
Ό άγριος δίκταμος στα Βλυζιανά και στη Μπαμπίνη και πιθανός και σε άλλα χωριά, ονομάζεται Αϊ-Βάρβαρος. Το φυτό ανθίζει την εποχή της γιορτής του Αγίου και έχει πολύ ωραίο και βαρύ άρωμα στα φύλλα του, ενώ πολύ όμορφα είναι και τα άνθη του. Είναι φυτό ποώδης φυτρώνει ανάμεσα στις πέτρες και τις ασφάκες σε περιοχές με χαμηλή βλάστηση
Με δαπάνη του εφημέριου Τρύφου αιδεσιμότατου Δημητρίου Νικάκη ο Βίος και ακολουθία του εν Αγίοις πατρός ημών Βαρβάρου του Πενταπολίτου Σωφρόνιου Παπακυριακού εκδόθηκε το 1955.

misha.pblogs.gr

Η καρτερία του παραλύτου. Όσιος Θεοφύλακτος Αχρίδος


«Γνους (ο Ιησούς) ότι πολύν ήδη χρόνον έχει, λέγει αυτώ. θέλεις υγιής γενέσθαι;». Εκπληκτική η καρτερία του παραλύτου. Τριανταοκτώ χρόνια ήταν άρρωστος εκεί, και όμως δεν παραιτείτο, ούτε απελπιζόταν.
Γι' αυτό και τον ερωτά ο Κύριος, επειδή ήθελε να μας δείξη την καρτερία αυτού, του ανθρώπου, όχι για να μάθη τάχα ο ίδιος. Γιατί όχι μόνο είναι περιττή, αλλά και ανόητη η ερώτηση αν θέλει ο άρρωστος να γίνη καλά.
Για να δείξη λοιπόν την καρτερία του ανθρώπου, όπως είπα, γι' αυτό τον ερωτά. Και τι κάνει εκείνος; Με πολλή πραότητα αποκρίνεται: Ναι, Κύριε, θέλω, αλλά δεν έχω άνθρωπο που να μπορή να με βάλη στο νερό.
Τίποτε βλάσφημο δεν αποκρίθηκε, ούτε έδιωξε τον Χριστό, επειδή του έκαμε άτοπο ερώτημα, ούτε καταράσθηκε την ημέρα που γεννήθηκε, πράγματα δηλαδή που κάνομε εμείς οι μικρόψυχοι και μάλιστα έχοντας ελαφρότερες αρρώστειες από εκείνον. Αλλά με πραότητα και ικετευτικά αποκρίνεται, αν και δεν γνωρίζει ποιος είναι αυτός που τον ε­ρωτά.

(Όσιος Θεοφύλακτος Αχρίδος)

"ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ
ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ( Ιωάν.5,1-15), π.Γ.Στ.

 


ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ
 
            Ο παραλογισμός προέρχεται όχι μόνο από κάποια ελαττωματική λειτουργία του νου, αλλά και από την κακή ψυχική υγεία. Και αυτό το συναντούμε στην καθημερινή μας ζωή. Δεν παραλογίζονται οι διανοητικά καθυστερημένοι, αλλά γενικά και όλοι εκείνοι που νοσούν ψυχικά.
            Παραλογίζονταν επίσης και οι Ιουδαίοι εκείνοι που είχαν παρακολουθήσει την θαυματουργική θεραπεία του παραλυτικού του σημερινού Ευαγγελίου, που ήταν καθηλωμένος για τριάντα οκτώ χρόνια πάνω στο μαρτυρικό του κρεβάτι. Και μόνο με τον τρόπο που διατυπώνουν την ερώτηση τους προς τον θαραπευθέντα παραλυτικό μπορεί να διακρίνει κανείς τον παραλογισμό και την προκατάληψη των φανατικών Ιουδαίων.
            Διότι μόλις ο θεραπευμένος παραλυτικός επιχείρησε να σηκώσει το ίδιο εκείνο φορτίο πάνω στο οποίο για τριάντα οκτώ χρόνια περίμενε τη θεραπεία του, οι Ιουδαίοι αμέσως του πρόβαλλαν την απαγόρευση της αργίας του Σαββάτου. «Σάββατόν έστιν, ουκ έξεστι σοι άραι τον κράβατον». Και ο πρώην παραλυτικός απάντησε με σεμνότητα: «ο ποιήσας με υγιή, εκείνος μοι είπεν άρον τον κράβατον σου και περιπάτει».
            Το λογικό βέβαια θα ήταν οι Ιουδαίοι εντυπωσιασμένοι από το θαύμα να έλεγαν: μα εδώ έχουμε μπροστά μας ένα θαύμα. Συνεπώς εκείνος που είχε τη δύναμη να κάνει τέτοια θαυμαστά κατορθώματα, είναι και σε θέση να διακρίνει το να σηκώσει ο ασθενής το φορτίο του αποτελεί βεβήλωση και του Σαββάτου. Αυτό θα έλεγε κάθε άνθρωπος που είναι ψυχικά υγιής και αυτό θα επέβαλε η λογική. Αλλ’ εδώ υπήρχε η ηθική ασθένεια. Εδώ τα λεγόμενα υπαγορεύονται όχι από τη λογική και την αγνή καρδιά, αλλά από το φανατισμό και την προκατάληψη.
            Γι’ αυτό αγνοούν το θαύμα και δεν έδειξαν έστω κι’ ένα μικρό σημείο χαράς, διότι ένας δυστυχισμένος παραλυτικός συμπατριώτης τους ήταν όχι μόνο όρθιος και περπατούσε, αλλ’ είχε τη δύναμη να σηκώσει μόνος του το φορτίο του. Ούτε δόξασαν τον Θεό γιατί απέστειλε ανάμεσα τους ένα τέτοιο πρόσωπο, προικισμένο με θεϊκή δύναμη και ο τόσο βαριά ασθενής συνάνθρωπος τους ήταν πλέον υγιής. Ούτε βέβαια και Τον αναζήτησαν για να εκδηλώσουν τα αισθήματα σεβασμού στο πρόσωπο Του μετά από μια τέτοια σημαντική και θαυματουργική θεραπεία που είχε επιτελέσει. Πολύ δε λιγότερο δεν κατάλαβαν όπως ήταν φυσικό να διακηρύξουν το θαύμα και να καλέσουν το λαό σε μια πάνδημη δοξολογία και ευχαριστία προς τον Θεό για ένα τόσο σημαντικό γεγονός που είχε γίνει μπροστά στα μάτια τους.
            Το μόνο όμως στο οποίο έδωκαν σημασία οι Ιουδαίοι ήταν η αργία του Σαββάτου. Γι’ αυτό στυγνοί και αδυσώπητοι, με σκληρή καρδιά όρθωσαν μπροστά στον τέως παραλυτικό την ξερή απαγόρευση του Μωσαϊκού Νόμου! « Σάββατον έστιν, ουκ έξεστι σοι άραι τον κράβατον». Αυτό ήταν το μόνο το οποίο δεν έπρεπε να είχε κάνει. Προσπάθησαν να μειωνόσουν και τη χαρά του θεραπευθέντα και το κύρος του θεραπεύσαντος.
            Αυτή ήταν η μόνη τους ενέργεια.
            Τι απογοητευτικό, αλήθεια για όσους θέλουν να κάνουν το καλό! Αντί να επαινούνται, παραγνωρίζονται και αντί να τιμώνται, μειώνονται. Πόσο αποκαρδιωτικό είναι ιδιαίτερα για τους νεώτερους και με τι ενθουσιασμό να αναλάβουν έργα κοινωφελή, όταν βλέπει μια τέτοια διαγωγή απέναντι στους συντελεστές καλών έργων!
            Την απάντηση όμως έδωσε ο Κύριος με τη στάση Του. Πληροφορήθηκε τι συνέβη με το θαύμα. Έμαθε, ότι ακριβώς για τα καλά που επιτελούσε ,μόνο και μόνο γιατί γίνονται, οι Ιουδαίοι « εζήτουν αποκτείναι». Αντιλήφθηκε ότι όχι τιμές και δόξες, αλλά με θάνατο επεδίωκαν οι Ιουδαίοι να Τον ανταμείψουν.
            Ο Χριστός όμως δεν επηρεάσθηκε από την ελεεινή συμπεριφορά των συμπατριωτών Του, ούτε απογοητεύθηκε από την υποδοχή που έτυχαν οι θαυματουργικές θεραπείες Του. Απεναντίας με πλήρη συναίσθηση της μεγάλης αποστολής Του και με απόλυτη συνέπεια συνέχισε το σωτήριο έργο Του. Σταθερός προχωρούσε το δρόμο  Του, αδιαφορώντας για τις ύποπτες φωνασκίες, τη θολή ευσέβεια και τους συκοφαντικούς παραλογισμούς των εχθρών Του. Έπρεπε να ολοκληρώσει το έργο που του  αναθέσει ο Πατέρας Του, ώστε αναχωρώντας πάλι απ’ αυτόν τον κόσμο να είναι σε θέση να πει: « το έργο ο δέδωκας «μοι ετελείωσα».
            Αυτή η στάση του Χριστού δεν αποτελεί μόνο μια απόδειξη του ηθικού μεγαλείου Του, αλλά και για μας μια ισχυρή παρόρμηση. Είναι ένα αδιάσειστο ηθικό στήριγμα για τις περιπτώσεις εκείνες που συναντούμε αντίδραση στο έργο μας και την αποστολή μας.
            Επίσης για τις περιπτώσεις όπου αντί αναγνώρισης των καλών μας προθέσεων αντιμετωπίζουμε την παραγνώριση και αντί του σεβασμού μας υποδέχεται ο φθόνος και η κακία.
            Το να καμφθούμε κάποιες στιγμές αντιμετωπίζοντας τέτοιες περιπτώσεις είναι ανθρώπινο. Το να λυγίσουμε όμως οριστικά και να εγκαταλείψουμε τη μικρή ή τη μεγάλη προσπάθεια μας για την εκπλήρωση του χρέους μας δεν είναι χριστιανικό. Είναι αντίθετο προς το υπόδειγμα το οποίο μας άφησε ο Χριστός και το οποίο ακολούθησαν οι δικοί Του.
            Εμείς δεν πρέπει να το ακολουθήσουμε;      

π.Γ.Στ
ΠΗΓΗ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

Σάββατο, Μαΐου 14, 2011

Οι πειρασμοί δόθηκαν από το Θεό για ωφέλειά μας (Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου)

 

Και γενικά, για να καταλάβουμε ότι όλοι οι πειρασμοί μας δόθηκαν από το Θεό για το συμφέρον μας, πρέπει να σκεφθούμε ότι ο άνθρωπος, εξαιτίας της κακής κλίσεως της διεφθαρμένης του φύσεως, είναι υπερήφανος, φιλόδοξος, στο έπακρο δοκησίσοφος και υπερασπιστής της ιδικής του γνώμης, και θέλει πάντοτε να τον υπολογίζουν όλοι, περισσότερο από εκείνο που είναι στην πραγματικότητα. Αυτή όμως η υπόληψη είναι τόσο επικίνδυνη για την πνευματική του πρόοδο, ώστε και αυτή μόνον η οσμή της να είναι αρκετή να εμποδίσει τον άνθρωπο ώστε να φθάσει στην αληθινή τελειότητα. Γι’ αυτό και ο Θεός, ως φιλόστοργος Πατέρας, που έχει ένα αγαπητικό ενδιαφέρον για τον καθένα και μάλιστα για εκείνους που δόθηκαν στην υπηρεσία του, φροντίζει πάντοτε με τους πειρασμούς που επιτρέπει να μας συμβαίνουν, ώστε να μας βάλει σε μία τέτοια θέση, που να μπορούμε να βγούμε από τον φοβερό αυτόν κίνδυνο της παρόμοιας υπολήψεως, και σχεδόν με τη βία να ερχόμαστε στην αληθινή ταπεινή γνώση του εαυτού μας, όπως έκανε με τον απόστολο Πέτρο, στον οποίον επέτρεψε να τον αρνηθεί τρεις φορές, για να μπορέσει να γνωρίσει την αδυναμία του και να μην έχει θάρρος και εμπιστοσύνη στον εαυτό του: όπως έκανε και με τον απόστολο Παύλο, τον οποίο αφού τον ανέβασε μέχρι τον τρίτο ουρανό και του απεκάλυψε τα θεϊκά και απόκρυφα μυστήρια, του έδωσε έναν φυσικό πειρασμό για να γνωρίσει τη φυσική χαυνότητα και ασθένειά του, να ταπεινώνεται καυχόμενος στις ασθένειές του και έτσι το μέγεθος των αποκαλύψεων που δέχθηκε από το Θεό να μη τον κάνει να υπερηφανεύεται, όπως λέγει και ο ίδιος, «μου δόθηκε σκόλοπας στη σάρκα, Άγγελος του Σατανά, να χτυπά, για να μην υπερηφανεύομαι» (Β΄ Κορ. 12,7).
Ο Θεός λοιπόν συμπαθώντας την ταλαίπωρη και παράνομη κλίση μας, επιτρέπει να μας επισκέπτονται οι πειρασμοί που μερικές φορές να είναι τόσο φρικτοί και φοβεροί με διάφορους τρόπους, ώστε να ταπεινωνόμαστε και να γνωρίζουμε τον εαυτό μας, μολονότι μας φαίνονται ότι είναι χωρίς όφελος. Και στο σημείο αυτό συγχρόνως δείχνει και την αγαθότητα και τη σοφία του, επειδή με εκείνο που το θεωρούμε εμείς περισσότερο βλαπτικό, με εκείνο μας ωφελεί, επειδή ταπεινωνόμαστε περισσότερο, πράγμα το οποίο είναι το πιο απαραίτητο από όλα στη ψυχή μας. Έτσι, αν γενικά όλοι οι πειρασμοί προξενούν ταπείνωση, πρέπει να ταπεινώνεται και ο δούλος του Θεού που αισθάνεται στην καρδιά του τους πειρασμούς και λογισμούς που προαναφέραμε και την τόση ανευλάβεια της πνευματικής χαράς και γλυκύτητας και να σκέπτεται ότι αυτά συμβαίνουν για τις αμαρτίες του και ότι δεν μπορεί να υπάρχει κάποιος που να έχει τόσο ελαττωμένη τη ψυχή και να υπηρετεί το Θεό με τόση χλιαρότητα, όπως είναι η δική του ψυχή, και ότι τέτοιοι λογισμοί δεν συμβαίνουν σε άλλους, παρά σε εκείνους που είναι εγκαταλειμμένοι από το Θεό και για το λόγο αυτό και ο ίδιος είναι άξιος εγκαταλείψεως.
Να τι κέρδος προέρχεται κατόπιν από αυτούς τους ταπεινούς λογισμούς: Εκείνος που προηγουμένως δεν νόμιζε ότι έχει κάποιο κακό, τώρα νομίζει ότι είναι ο πιο παράνομος άνθρωπος του κόσμου και ότι είναι ανάξιος ακόμη και αυτού του χριστιανικού ονόματος. Βέβαια ποτέ δεν θα μπορούσε να σκεφτεί τόσο χαμηλά για τον εαυτό του (ευτελή έννοιαν), ούτε να έλθει σε τόση βαθειά ταπείνωση, αν δεν τον ανάγκαζαν η μεγάλη θλίψη και οι ξεχωριστοί εκείνοι πειρασμοί και πικρότητες της καρδιάς, που είναι μία ευεργεσία που δίνει ο Θεός στη ζωή αυτή στη ψυχή εκείνη που αφιερώνεται σ’ αυτόν ταπεινωμένη, για να την γιατρεύσει με εκείνα τα φάρμακα, με τα οποία αυτός μόνος γνωρίζει καλά ότι είναι απαραίτητα για την υγεία και την καλή της κατάσταση.
Εκτός από τους καρπούς αυτούς που προξενούν στη ψυχή μας οι παρόμοιοι πειρασμοί και η έλλειψη της ευλάβειας, υπάρχουν ακόμη και άλλοι πολλοί καρποί. Γιατί όποιος είναι στενοχωρημένος από αυτούς τους εσωτερικούς πειρασμούς, σχεδόν αναγκάζεται να πλησιάσει το Θεό, και προσπαθεί να κάνει ό,τι είναι σωστό για τη θεραπεία της θλίψεως και της καρδιακής πικρίας και για να μπορέσει να ελευθερωθεί γρήγορα από τέτοιο νοητό μαρτύριο. Πηγαίνει εξετάζοντας την καρδιά του, αποφεύγοντας κάθε αμαρτία και κάθε άλλο παραμικρό ελάττωμα που τον απομακρύνει από το Θεό με οποιονδήποτε τρόπο. Και έτσι εκείνη η θλίψη, την οποία αυτός νόμιζε τόσο αντίθετη και ζημιογόνα, κατόπιν  του γίνεται σαν ένα κέντρο, από το οποίο ξεκινά και αναζητεί το Θεό με περισσότερη θερμότητα, και απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από εκείνο που νομίζει ότι δεν είναι σύμφωνο με το θέλημά Του. Και για να μιλήσω εν συντομία, όλες οι θλίψεις και τα βάσανα που υποφέρει η ψυχή σ’ αυτούς τους εσωτερικούς πειρασμούς και ελλείψεις των πνευματικών τρυφών και ευχαριστήσεων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα φιλικό καθαρτήριο με το οποίο την καθαρίζει ο Θεός, αν τα υπομένει με ταπείνωση και υπομονή· και αυτά μπορούν να μας κάνουν να λάβουμε στον ουρανό εκείνο το στεφάνι που αποκτάται μόνον με το μέσο αυτών. Και όσο μεγαλύτερα είναι τα βάσανα, τόσο πιο ένδοξος είναι και ο ουρανός.
Από αυτά είναι φανερό ότι εμείς δεν πρέπει να συγχυζόμαστε και να λυπούμαστε τόσο για τους άλλους εξωτερικούς πειρασμούς που μας έρχονται, όσο και για τους προλεχθέντες εσωτερικούς, όπως κάνουν εκείνοι που έχουν λίγη πείρα στα παρόμοια και ό,τι τους συμβαίνει το αποδίδουν ότι τους έρχεται ή από τον διάβολο ή από τις αμαρτίες τους και ατέλειές τους, και τα σημεία της αγάπης του Θεού, τα νομίζουν ως σημεία μίσους, και τις ευεργεσίες και τις δωρεές Του τις θεωρούν ότι είναι δοκιμασίες και κτυπήματα, που βγαίνουν από μία οργισμένη καρδιά και ό,τι κάνουν είναι χαμένο και χωρίς μισθό και ότι η ζημία αυτή δεν θεραπεύεται. Διότι αν πίστευαν ότι από τους παρόμοιους πειρασμούς δεν προκύπτει καμία ζημία, αλλά μεγάλη απόκτηση αρετών, αν η ψυχή τους, τους μεταχειριστεί και τους δεχθεί με ευχαρίστηση, και αν πίστευαν ότι αυτοί είναι μόνο μία ενθύμηση της στοργικής αγάπης του Θεού προς εμάς, δεν θα μπορούσαν να ταράσσονται και να χάνουν την ειρήνη της καρδιάς τους, γιατί θλίβονται από πολλούς πειρασμούς και λογισμούς παράξενους και βλάσφημους και βρίσκονται σαν ξηροί και χλιαροί και χωρίς ευλάβεια στην προσευχή και στις άλλες πνευματικές ασκήσεις που κάνουν.
Μάλιστα τότε με μία νέα επιμονή θα ήθελαν να ταπεινώσουν τις ψυχές τους ενώπιον του Θεού και να αποφασίζουν σε κάθε περίπτωση να εκπληρώσουν το θείο θέλημα με οποιοδήποτε τρόπο θέλει ο Θεός και να τον υπηρετήσουν στον κόσμο αυτό και να φροντίζουν να φαίνονται ειρηνικοί και ήσυχοι, νομίζοντας ότι δέχονται κάθε πράγμα από το χέρι του ουράνιου Πατέρα, στο χέρι του οποίου βρίσκεται αυτό το πικρό ποτήρι που τους δίνεται. Διότι είτε από το διάβολο είναι η ενόχληση αυτή και ο πειρασμός που υποφέρουν, είτε από τους ανθρώπους, είτε για τις αμαρτίες τους, είτε για κάθε άλλο λόγο, πάντοτε και σε όλα ο Θεός είναι που τα παραχωρεί με διάφορα μέσα, όπως κρίνει σωστό, για να μην φθάσεις σε άλλο κακό, παρά σε εκείνο μόνο της ποινής και τιμωρίας, το οποίο πάντοτε αυτός επιτρέπει να έρχεται για ωφέλειά σου. Και αν το κακό του πταίσματος, δηλαδή η αμαρτία που γίνεται, για παράδειγμα, από τον πλησίον, είναι αντίθετη στο θέλημά Του, αυτός όμως και αυτήν ακόμη την μεταχειρίζεται για την δική σου ωφέλεια και σωτηρία, αν εσύ την υπομένεις χωρίς ταραχή. Έτσι αντί να λυπάσαι και να ανησυχείς, πρέπει να τον ευχαριστείς με εσωτερική χαρά και αγαλλίαση, κάνοντας ό,τι μπορείς με επιμονή και καρτερία, χωρίς να χάνεις τον καιρό και μαζί με αυτό να χάνεις και πολλούς και μεγάλους μισθούς, που θέλει ο Θεός να αποκτάς με την αφορμή που επιτρέπει να έρχεται.
(Αγ. Νικοδήμου Αγιορείτου, «Αόρατος πόλεμος»)

Δεν αισθάνομαι χαζός πια…(2)

Μετά από αυτές τις φωτογραφίες…δεν θα αισθανόμαστε τόοοσο χαζοί…

"Τη μυστική εν φόβω τραπέζη προσεγγίσαντες πάντες". Θεολογικό σχόλιο στη Μεγάλη Πέμπτη

  Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού «Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε τ...