« ΚΟΙΝΩΝΙΑ. ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ», π.Γερασιμάγγελος Στανίτσας.

6 Μαΐου 2011

Αίθουσα Πρυτανείας Πανεπιστημίου Πατρών

Εκδήλωση του Παιδαγωγικού τμήματος με θέμα:

         

          « ΚΟΙΝΩΝΙΑ. ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ»

( Εκπροσώπηση του Σεβ. Μητροπολίτου κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Υπό του πρωτ. Γερασιμαγγέλου Στανίτσα

          Αγαπητοί και αξιότιμοι κύριοι διοργανωτές του παρόντος Συνεδρίου, Χριστός Ανέστη!

          Εκπροσωπώντας τον Σεβ, Μητροπολίτη μας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ νοιώθουμε την ανάγκη να σας ευχαριστήσουμε για την πρόσκληση  που απευθύνατε στην τοπική μας Εκκλησία να παραστεί στο παρόν τριήμερο συνέδριο με θέμα: «ΚΟΙΝΩΝΙΑ. ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ».

          Το πνεύμα του παρόντος συνεδρίου εκφράζει και το πνεύμα της ορθόδοξης Εκκλησίας μας η οποία από την πρώτη στιγμή της εμφανίσεως της βρέθηκε μέσα σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία- τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία- και χωρίς ενδοιασμό κήρυξε μια τολμηρή θέση – διακήρυξη- που καταργούσε τις όποιες διακρίσεις και προσκαλούσε όλους να ενταχθούν στο νέο τρόπο ζωής που εγκαινίασε ο Ιησούς Χριστός.

          Βασική διδασκαλία της Εκκλησίας είναι, ότι στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου, του εγγύς και του μακράν, αναγνωρίζει την εικόνα του Θεού. Όλοι οι άνθρωποι θεωρούνται παιδιά του Θεού και ανήκουν στη μεγάλη οικογένεια της Βασιλείας του Θεού.

          Το φαινόμενο που σήμερα μας ξαφνιάζει το βίωσε και το βιώνει η Εκκλησία συνεχώς μέσα στην ιστορική της πορείας. Ο Χριστιανισμός εμφανίσθηκε και ανδρώθηκε μέσα στην οικουμενική Ρωμ. Αυτοκρατορία και το πλήρωμα της δεν αποτελούνταν μόνο από Ιουδαίους αλλά από πολλές εθνικότητες με σημείο όμως αναφοράς και ενότητας, εκτός της ελληνικής γλώσσας, την ορθόδοξη πίστη. Μέσα λοιπόν σ’ αυτή την πανσπερμία των λαών κήρυξε κάτι καινούργιο, το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, και προσκάλεσε τους ανθρώπους να ακολουθήσουν τον τρόπο ζωής που υιοθέτησε και εγκαινίασε «εν αγάπη και ελευθερία».

          Αποτέλεσμα ήταν να εκπορθήσει ειρηνικά τον παλαιό κόσμο και να τον προσανατολίσει προς ένα νέο όραμα, αυτό της βασιλεία του Θεού. Μοναδικό της όπλο η ανιδιοτελής αγάπη η οποία «ου ζητεί τα εαυτής». Έτσι η Εκκλησία έγινε ο καλός Σαμαρείτης της ταλαιπωρημένης και πληγωμένης ανθρωπότητας. Και την αγάπη της αυτή την πρόσφερε αδιάκριτα προς όλους ακόμα και προς τους εχθρούς και διώκτες της. Γι’αυτό και ο νέος λαός του Θεού δεν προέρχεται μόνο από τον Εβραϊκό λαό, αλλά από όλη την οικουμένη, όπως  φαίνεται και από το γεγονός της Πεντηκοστής στα Ιεροσόλυμα, όπου το κήρυγμα του Πέτρου βρήκε ανταπόκριση στις καρδιές όλων των ευλαβών «παντός έθνους».

Αλλά μήπως και σήμερα η Εκκλησία δεν ζει και κινείται ανάμεσα σε πιστούς ποικίλων θρησκευμάτων; Η Ορθόδοξη Εκκλησία στο χώρο της ιεραποστολής στα έθνη έχει ως αρχή της να σέβεται τη διαφορετικότητα, τα ήθη και τα έθιμα κάθε λαού. Δεν διακατέχεται από το σύνδρομο της ξενοφοβίας, αλλά βλέπει στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου τον αδελφό τον πλάνητα, τον αναζητητή που βρέθηκε στην πόρτα της. Και στο σημείο αυτό η Εκκλησία μας έχει να παρουσιάσει ένα αξιοθαύμαστο έργο που μαρτυρεί έμπρακτα την βασική εντολή του Ευαγγελίου που αναφέρεται στην αγάπη. Αυτός ο ξένος, ο ανώνυμος και διαφορετικός από μας μπορεί ν’ αποτελεί μια ευκαιρία για να δοκιμαστεί η γνησιότατα των χριστιανικών μας αισθημάτων.

          Τελικά ή μαζί θα ζήσουμε ή όλοι μαζί θα χαθούμε.

          Ο Θεός μας θέλει όλους. «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

          Με αυτές τις λίγες σκέψεις κλείνω τον παρόντα χαιρετισμό μεταφέροντας και τις αρχιερατικές αναστάσιμες ευχές του Σεβ. Μητροπολίτη μας για καλή επιτυχία του συνεδρίου σας.

          Χριστός Ανέστη!  

πηγη ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ

ἡ τέλεια ἀγάπη

Ἂν γινόταν νὰ βρῶ ἕνα λεπρὸ καὶ νὰ τοῦ δώσω τὸ δικό μου σῶμα καὶ νὰ πάρω τὸ δικό του, εὐχαρίστως θὰ τὸ ἔκαμνα. Γιατὶ αὐτὴ εἶναι ἡ τέλεια ἀγάπη.
Ἀββᾶς Ἀγάθων

Ο δια Χριστόν σαλός και οσιομάρτυρας , Αλέξανδρος ο Δερβίσης

Toν άγιο Αλέξανδρο τον Δερβίση δεν τον γνώριζα .Τόν είδα πρώτη φορά χθες βράδυ καθώς έβγαζα το χαρτάκι της 25ης Μαϊου από το ημερολόγιο τοίχου ...Είπα να ψάξω λίγο να μάθω περισσότερα γι αυτό και βρήκα μια ωραία σειρά άρθρων του Στέλιου Κούκου στην εφημερίδα Μακεδονία, γραμμένη γι αυτόν τον νεομάρτυρα .
Ας έχουμε την αγία ευχούλα του, την μετάνοια, την αγάπη  και  την ανθρωπιά του αυτές τις πονηρές μέρες που περνάμε....
             
Kάθε χρόνο τέτοιες μέρες δύο πρόσωπα μπλέκονται πολύ όμορφα μέσα μου σαν να είναι ένα. Πρόκειται για τον "Ξεπεσμένο δερβίση", τον ήρωα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, και τον "ξεπεσμένο" χριστιανό θεσσαλονικιό νεομάρτυρα Αλέξανδρο τον Δερβίση, που γιορτάζει στις 26 Μαΐου.

Αγλάισμα της Θεσσαλονίκης ο τελευταίος, ωραίος την όψη και την ψυχή, φυγαδεύτηκε από τους γονείς του "ίνα μη πέση εις πειρασμόν, κατά την τυραννικήν συνήθειαν, την οποίαν είχον εις την πόλιν ταύτην οι Αγαρηνοί", όπως γράφει το συναξάρι του. Για να τον προστατεύσουν λοιπόν οι γονείς του, που έμεναν στις παρυφές της Άνω Πόλης και κοντά στον ναό της Λαοδηγήτριας, πιο λαϊκά Λαγουδιανή, τον έστειλαν στη Σμύρνη. "ΑλλΌ έφυγεν όφιν και έπεσεν εις δράκοντα". Δηλαδή "εξώμοσε την πάτριον θρησκείαν". Ο Αλέξανδρος, εξωμότης πλέον, από τη Σμύρνη έφυγε και περιερχόταν "πόλεις και χώρας με το σχήμα των δερβίσηδων"...

Και εδώ αναδύεται η μορφή του "Ξεπεσμένου δερβίση" όπως τον περιγράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: "Υψηλή μορφή, με λευκόν σαρίκι, με μαύρην χλαίναν και χιτώνα χρωματιστόν". Κάπως έτσι φαντάζομαι τον ωραίο Αλέξανδρο τον Θεσσαλονικιό, "ξεπεσμένο" έλληνα χριστιανό ορθόδοξο να γυρνά σε όλη την Ανατολή, φτάνοντας μάλιστα -όπως αναφέρει ο βίος του- μέχρι τη Μέκκα. Αλλά ας μείνουμε για λίγο στον παπαδιαμαντικό εν Αθήναις Δερβίση: "Ήτον Δερβίσης; Ήτον βεκτασής, χόντζας, ιμάμης; Ήτον ουλεμάς, διαβασμένος; Υψηλός, μελαμψός, συμπαθής, γλυκύς, άγριος. Με το σαρίκι του, με τον τσουμπέν του, με τον δουλαμάν του. Ήτο εις εύνοιαν, εις δυσμένειαν; Είχεν ακμάσει, είχεν εκπέσει, είχεν εξορισθή; Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ. Αυτός ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει".

ΠαρΌ όλα αυτά ο δικός μας ο δερβίσης, ο Αλέξανδρος, πλάνης κι αυτός και ανέστιος, απΌ όπου και αν περνούσε εμφανιζόταν ως προστάτης των υπόδουλων χριστιανών ελέγχοντας τους Αγαρηνούς "λέγων ότι κατατυραννούσι τον πτωχόν δούλον", πράγμα που τους εξόργιζε. Μάλιστα τουρκοκρητικοί στο Ραχήτι της Αιγύπτου είπαν πως αυτός δεν είναι Τούρκος αλλά Χριστιανός και αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Και έτσι ο εκ Θεσσαλονίκης δερβίσης έφυγε από το μέρος αυτό.

Εν τω μεταξύ ο εν Αθήναις Δερβίσης σύχναζε στο καφενείο που βρισκόταν αντίκρυ του Θησείου. "Ο Δερβίσης εκάθητο εκεί κΌ έπινε μαστίχαν, όποιος τον εκερνούσε. Με το σαρίκι του, με τα κατσαρά ψαρά γένεια του, με το τσιμπούκι του. Άνω των 50 ετών ηλικίας. Εκεί διενυκτέρευεν από ημερών. Άστεγος, ανέστιος, φερέοικος". Εκεί σύχναζαν όμως και άνθρωποι που: "ήρχοντο από τους τζόγους, από τα θέατρα θαμώνες. Ήρχοντο από το λαχανοπάζαρον. Έπιναν ρούμι και φασκόμηλον. Ο Δερβίσης έπαιζε κάποτε το νάι...".


Και όπως αναφέρει για αυτούς ο Σκιαθίτης: "Αγαπούσαν τα τραγούδια, τα όργανα. Ο Δερβίσης δεν έπινε κρασί, έπινε μαστίχαν. Δερβισάδες ήσαν κι αυτοί. Του είπαν να τραγουδήση. Ετραγούδησε. Του είπαν να παίξη το νάι. Έπαιξε. Δεν τους ήρεσε. Ω, αυτός δεν ήτον αμανές. Δεν ήτον, όπως τον ήξευραν αυτοί". Ο μουσικολογιώτατος όμως Παπαδιαμάντης είχε άλλη άποψη: "ΑλλΌ ο Δερβίσης τους έλεγε τον καθΌ αυτόν αμανέ".

Τον θεσσαλονικιό εξωμότη Αλέξανδρο και πλέον δερβίση, δηλαδή μουσουλμάνο μοναχό, τον είχαμε αφήσει να γυρνά στα μέρη της Ανατολής και από τους τόπους που περνούσε να υποστηρίζει τους χριστιανούς ραγιάδες και να ελέγχει τους Αγαρηνούς. Μάλιστα, όπως αναφέρει το συναξάρι του, σε μοναχούς χριστιανούς "συχνά εσυνήθιζε να λέγη αινιγματωδώς, ότι το ένα είναι τρία και τα τρία είναι ένα, και όποιος δεν έχει τα τρία δεν έχει ούτε το ένα". Πράγμα που μαρτυρεί πως εσωτερικά ήδη είχε μεταστραφεί στον τριαδικό Θεό.

Εν τω μεταξύ ο ξεπεσμένος δερβίσης έγινε ακόμη πιο ανέστιος, αφού το καφενείο στο οποίο διανυκτέρευε έπρεπε πλέον να κλείνει το βράδυ ύστερα από διαταγή του νέου αστυνόμου.

 "Ο Δερβίσης με το σαρίκι του, με τον τσουμπέν του, με τον δουλαμάν του, επήρε το τσιμπούκι του, το νάι του, κΌ έφυγε. Πού να υπάγη; ... Παρέκει ήτο η σήραγξ. Εσκάπτετο, ήτο σκαμμένη. Έκαμνε ψύχραν, νυκτερινόν απόγειον. Μία μετά τα μεσάνυκτα. Ο Δερβίσης ο πλάνης κατήλθεν εις το βάθος της σήραγγος. Ίσως ήλπιζε να εύρη περισσότερον απάγκειο εκεί. Εκάθισεν, ακούμβησεν. Εσκέπτετο το άστατον των ανθρωπίνων πραγμάτων. Ασκ ολσούν τσιβιρινέκ. Χαρά σΌ εκείνον που ξέρει να τον γυρίζει, τον κόσμον αυτόν".

Ο Αλέξανδρος ο Δερβίσης φεύγοντας από την Αίγυπτο "ανέβη εις την πατρίδα του την Θεσσαλονίκην αγνώριστος", χωρίς δηλαδή να τον γνωρίσει κανένας και χωρίς να επισκεφθεί τους συγγενείς του. Ο έκτακτος υπερασπιστής των υποδούλων Ρωμιών και με "επιτήδειον τρόπον" δάσκαλος των Τούρκων "εφιλοσόφει ταπείνωσιν, μετριότητα, ακτημοσύνην...". Και αντίθετα με άλλους δερβισάδες που ζητούσαν χρήματα από τους πλουσίους, αυτός εργαζόταν για να βγάζει τα προς το ζην.
Όμως ο φερέοικος δερβίσης "Διά να ζεσταθεί, έβγαλε το νάι του και ήρχισε να παίζει τον τυχόντα ήχον, όστις του ήλθε κατΌ επιφοράν εις την μνήμην. Νάι, νάι, γλυκύ. Νάζι - κατά έν ζήτα ελαττούται. Αύρα, ουρανός, άσμα γλυκερόν, μελιχρόν, αβρόν, μεθυστικόν. Νάι, νάι. Κατά δύο κοκκίδας, διαφέρει διά να είναι το Ναι, οπού είπεν ο Χριστός. Το Ναι το ήμερον, το ταπεινόν, το πράον, το Ναι το φιλάνθρωπον". Αλλά οι ιστορίες της Ανατολής θέλουν τον χρόνο τους για να ολοκληρωθούν...
Μετά την πατρίδα του τη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξανδρος ο Δερβίσης για άλλα οκτώ χρόνια περιδιάβαινε "εις άλλους και άλλους τόπους" μέχρι που το 1794, τη χρονιά δηλαδή που μαρτύρησε, έφθασε και στη Χίο.

Και στο νησί αυτό συνέχισε ως μουσουλμάνος μοναχός να επιτιμά τους Τούρκους για τη βάναυση συμπεριφορά τους απέναντι στους ρωμιούς ραγιάδες, σε τέτοιο σημείο που να τρομάζουν οι Έλληνες και να απομακρύνονται απΌ αυτόν. Φαίνεται πως πλέον ο ζήλος του δεν μπορούσε να κρυφτεί, ενώ την ίδια χρονιά από τη Χίο πέρασε στη Σμύρνη, στην πόλη όπου εξώμοσε.

Στην Αθήνα ο Ξεπεσμένος Δερβίσης έχει ως μόνη του παρηγοριά τον ήχο από το νάι, το γλυκύ, το πράον, στο οποίο φυσά τους ανατολίτικους καημούς του για να ζεσταθεί στο βάθος της σήραγγας όπου βρήκε καταφύγιο. Ο Παπαδιαμάντης όμως, άριστος γνώστης του χώρου, του κόσμου και του πολιτισμού στον οποίο κατοικεί και μετέχει, δεν εξεγείρεται για την "αισθητική προσβολή" που προξενεί ο ανατολίτικος ήχος και μάλιστα στην καρδιά της κλασικής αρχαιότητας. Γράφει λοιπόν: "Τα βαρέα τείχη και οι ογκώδεις κίονες του Θησείου, η στέγη η μεγαλοβριθής, δεν εξεπλάγησαν προς την φωνήν, προς το μέλος εκείνο. Την ενθυμούντο, την ανεγνώριζον. Και άλλοτε την είχον ακούσει. Και εις τους χρόνους της δουλείας και εις τους χρόνους της ακμής. Η μουσική εκείνη δεν ήτο τόσο βάρβαρος, όσον υποτίθεται ότι είναι τα ασιατικά φύλα. Είχε στενήν συγγένειαν με τα αρχαίας αρμονίας, τας φρυγιστί και λυδιστί".

Έτσι, ο στιβαρός διανοητής Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης αλλά και ικανός καθοδηγητής (ως γνωστόν "όταν οδηγείς ανθρώπους πρέπει να ξέρεις και πού τους πας") κάνει ένα έμμεσο πλην σαφές σχόλιο στους εκσυγχρονιστές της εποχής που ήθελαν άμεση επιστροφή στο αρχαίον κλέος, χωρίς τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο και μάλιστα μέσω δυτικής Ευρώπης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως "Ο Ξεπεσμένος Δερβίσης" δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 1896, χρονιά κατά την οποία τελέστηκαν στην Αθήνα οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες...

Αλλά ας αφήσουμε τους όποιους περισπασμούς σε αγώνες -αθλητικούς, απόψεων και ιδεών-, αφού ο Αλέξανδρος ο Δερβίσης έχει φθάσει πλέον στη Σμύρνη και πλέον βούλεται "να τελειώση το προ πολλών σκοπούμενον". "Περνώντας από την Χίον εις την Σμύρνην ο εν τω Δερβίση ούτος Αλέξανδρος, ήκουσεν έσωθέν του την χάριν του Θεού, όπου ελάλει μυστικά εις την αγαθήν του καρδίαν, πως ήδη έφθασε η ώρα διά να παρρησιασθή". Αλλά δεν φτάνει η προσωπική προαίρεση για να μαρτυρήσει κάποιος. ΓιΌ αυτό και την περίοδο της τουρκοκρατίας οι ιερείς απέτρεπαν τους πιστούς, ακόμη και τους εξισλαμισθέντες, να προσέρχονται επιδεικτικά στους μουλάδες και κατήδες για να ομολογήσουν και να επαναβεβαιώσουν τη χριστιανική τους πίστη...

Ενώ ο Αλέξανδρος ο Δερβίσης σπεύδει στον μουλά για να ομολογήσει την πίστη του, γυρνάμε στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη για να δούμε πώς περνά στην Αθήνα ο δικός του δερβίσης: "Έφυγαν αι βαθείαι ώραι, και νυξ ήτο ακόμη, πεπρωμένη νυξ.
Ακόμη ήπλωνεν αύτη τα σκότη της, και ο σαλεπτσής έκρωζε διά να πωλήσει το εμπόρευμά του, και οι πετεινοί εζάρωναν εις τον ορνιθώνα. Το μικρόν παράθυρον έτριζε, και ο σαλεπτσής εξηκολούθει τουρκιστί τον διάλογόν του με τον Δερβίση, τον άστεγον, τον υπερόριον. Προ ώρας ήδη είχε σιγήσει το άσμα το μυστηριώδες και μελιχρόν, το νάι είχε πέσει από την χείρα. Ο ουρανός, συννεφώδης, είχεν αρχίσει να βρέχει, έβρεξεν επΌ ολίγα λεπτά, είτα έπαυσεν. Ο κλήτωρ είχε γίνει άφαντος. Αιμωδιασμένος, βρεγμένος, κρυωμένος, ο Δερβίσης ανέβη εις τον επάνω κόσμον".

Αντιθέτως ο ωραίος την όψη, την ψυχή και το φρόνημα θεσσαλονικιός Δερβίσης ετοιμάζεται για τον κάτω κόσμο.
  "Λοιπόν ημέρα Τρίτη της εβδομάδος, δηλαδή τη προ της Αγίας Πεντηκοστής... επήγεν εις τον κριτήν, ήτοι τον Μουλά της πόλεως, και με όλην την ευτολμίαν παρρησιασθείς ενώπιόν του εφανέρωσε τον εαυτόν του, τις ήτον πρώτα, τι έγινεν ύστερον και ότι μεταμεληθείς επανέρχεται εις την πρώτην κατάστασιν· ήγουν είπε με φωνή μεγάλην και λαμπράν, ότι ω δικαστά, εγώ ήμουν Χριστιανός και από αφροσύνην μου, αρνήθηκα την πίστιν μου και έγινα Τούρκος· ύστερον εκαταλάβα, πως η πρώτη μου πίστις ήτο φως και το έχασα... όθεν ήλθον σήμερον έμπροσθέν σας να ομολογήσω, πως έσφαλλα, όπου αρνήθηκα το φως και εδέχθηκα το σκότος... Και ταύτα λέγοντας, επέταξεν έμπροσθεν εις τον Μουλάν το δερβισάδικον της κεφαλής σκέπασμα, και να λέγει και το σημάδι της θρησκείας σας...".
  Όπως καταλαβαίνετε, αυτό ήταν ένας κεραυνός εν αιθρία τόσο για τον μουλά όσο και για τους παρευρισκομένους εκεί για άλλους υποθέσεις ομοθρήσκους του. Ο συγγραφέας του μαρτυρολογίου γράφει πως "έμειναν χάσκοντες, ως εκστατικοί, βλέποντες ένα δερβίσην έτζη έξαφνα από το ένα μέρος, να κηρύττη τον εαυτό διά Χριστιανόν και από το άλλο να ατιμάζη έτζη ανυποστόλως τον μωαμετισμόν, να ελέγχη την ματαιότητάν τους...". Οπότε αυτοί τον χαρακτήρισαν μεθυσμένο και πως εβγήκε από τας φρένας του. "Εσύ δερβίσης άνθρωπος" του είπε ο μουλάς, "και να λέγης τοιαύτα λόγια, και να καταισχύνης την πίστιν σου και την υπόληψίν σου;". Και βεβαίως ο Αλέξανδρος δεν έχασε το θάρρος λέγοντάς του: "ότι αληθινά, έξω ήμουν από τας φρένας μου και τώρα ήλθα εις τον εαυτόν μου" και άλλα πολλά. Μετά τη νέα καταισχύνη (κατά τα σκοίνια όπως θα έλεγε κάποιος άλλος παπαδιαμαντικός ήρωας), "ο κριτής μετρώντας τον ως μεθυσμένον, επρόσταξεν να τον βάλουν εις την φυλακήν, έως να του ο σκοτασμός της μέθης και έλθη εις τας φρένας του".

Την επόμενη μέρα λοιπόν από την ομολογία και τη φυλάκιση του ωραίου την όψη και την ψυχή Αλέξανδρου, του πρώην πλέον δερβίση, ο μουλάς διέταξε να τον φέρουν μπροστά του για να τον εξετάσει εκ νέου.
Σύμφωνα λοιπόν με το μαρτυρολόγιο: "Ο δε μάρτυς στομωθείς τρόπον τινά περισσότερον από την προτέραν φυλακήν, ωμολόγησεν ενώπιον πάντων τον Ιησούν Χριστόν Θεόν αληθινόν...". Και τότε άρχισαν οι κολακείες και η προσπάθεια εξαγοράς της συνείδησής του για να γλιτώσει τον θάνατον προσφέροντάς του "άσπρα και ρούχα" και "ό,τι άλλο αγαπά και ορέγεται". Αυτό όμως δεν ήταν μέσα στις προθέσεις του. Σύμφωνα με τη γραφή, ο Αλέξανδρος "πρέπει να είχε και κάποιον πνευματικό πατέρα, με του οποίου την γνώμην ήλθεν εις τούτο το στάδιον". Πρέπει να ξέρουμε πως οι ιερείς της εποχής για ποικίλους λόγους απέτρεπαν τους πιστούς από τέτοιες θεαματικές ομολογίες. Ο Αλέξανδρος όμως ήταν σίγουρος για αυτό που έκανε: "Μου προβάλλετε θάνατο; Εγώ δια τούτο μάλιστα ήλθα, διά να αποθάνω διά την αγάπην του γλυκυτάτου μου Ιησού" απάντησε σε όλους αυτούς που μαζεύτηκαν για να δουν τι συνέβαινε με τον δερβίση "που επαρρησιάσθη εις τον Μουλάν διά Χριστιανός και μεγάλον όνειδος και καταισχύνην κάνει εις το μετ μωαμέτ". Μετά πάλιν από δύο εικοσιτετράωρα, ημέρα Παρασκευή, "οι αγάδες και οι μεγαλωσάνοι του τόπου" μαζί με πλήθος λαού συνέδραμον εις την έδρα του μουλά για να μάθουν "αν ήλθεν εις τας φρένας του" ο δερβίσης. "Και είπα και λέγω πολλάκις, ότι Χριστιανός εγεννήθηκα, Χριστιανός θέλω να αποθάνω, δεν αλλάζω με το φως το σκότος..." απάντησε ο Αλέξανδρος.
  Οπότε "κοινή γνώμη όλοι τους απεφάσισαν, ότι να αποθάνη ο υβριστής του μωαμετισμού". Και τότε, αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν στον τόπο της καταδίκης χωρίς να παύσουν οι αγάδες καθΌ όλη τη διαδρομή να τον συμβουλεύουν για "να τον ελκύσουν εις την γνώμη τους". Και τότε συγκεντρώθηκαν και τα υπόλοιπα γένη και φυλές που κατοικούσαν στη Σμύρνη, "Ρωμαίοι, Φράγκοι, Αρμένιοι".
  Και εκεί, αφού ο δήμιος έστησε ανάμεσά τους τον Αλέξανδρον, ευθύς "τραβά έμπροσθεν εις τους οφθαλμούς του το σπαθί, τάχα για να τον φοβίση, αλλά ο Μάρτυς εφαίνετο ακατάπληκτος". Νέα δοκιμασία περίμενε ωστόσο τον ευειδή την όψιν Αλέξανδρον. Ο μουλάς ζήτησε από τον δήμιο να αναβάλει για λίγο την αποτομή, για να προλάβει και ο γιος του το όλο θέαμα. Πράγμα που "εκράτησε μία ώρα και επέκεινα".
  Και όπως γράφει ο μέγας συγγραφέας, συναξαριστής και μαρτυρολόγος Νικόδημος Αγιορείτης, "ήτον δε όχι ολίγη και η αγωνία των ορθοδόξων και ομογενών του Χριστιανών, όσον έβλεπον την ώραν παρερχομένην, συλλογιζόμενοι το ασθενές της ανθρωπίνης φύσεως". Τέλος όμως ο νεομάρτυς Αλέξανδρος εδέχθη το μαρτύριο το οποίο επόθησε η ψυχή του...


Αφήνουμε τη Σμύρνη του 1794, χρονιά που μαρτύρησε ο θεσσαλονικιός Αλέξανδρος ο Δερβίσης, και περνάμε ξανά στην Αθήνα του 1896, για να δούμε τι απέγινε ο περιφερόμενος δερβίσης του σκιαθίτη Αλέξανδρου.

Ο Δερβίσης λοιπόν βγαίνοντας από τη σήραγγα στην οποία βρήκε καταφύγιο, "επήρεν ένα δρομίσκον, κατέμπροσθεν του ιερού βήματος των Αγίων Ασωμάτων. Δρομίσκον τον οποίον η σεβαστή επιτροπή είχεν ονοματίσει, δηλαδή είχε γράψει επί πινακίδος ότι είναι η οδός Λεπενιώτου".

Έτσι ο συγγραφέας, "βλέποντας" τον ανέστιο δερβίση μερικά χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση επί της οδού που έφερε το όνομα του κλεφταρματολού και αδελφού του θρυλικού Κατσαντώνη, του έρχονται οι εξής συνειρμοί: "Ο ίδιος ο Λεπενιώτης ο λεοντόκαρδος, όσον και αν έτρεφεν φιλέκδικον πάθος διά τον φόνον του μεγάλου ήρωος, του αδελφού του, ανίσως το πνεύμα του περιεφοίτα εκεί, και ηδύνατο να ίδη τον άμοιρον Δερβίσην, διωγμένον, εξωρισμένον, ανέστιον, ριγούντα ανά την στενωπόν, έρποντα αναμέσον δύο σειρών παλαιών οικίσκων, θα τον εσπλαγχνίζετο". Αλλά αφού δεν ήταν παρών ο Λεπενιώτης για να τον συνδράμει ο Παπαδιαμάντης, βρίσκει κάποιον άλλο. "Και ο σαλεπτσής τον ελυπήθη, και αντί πενταλέπτου του έδωκε να πίη σαλέπι διπλούν, μισό κουλούρι να βουτήξη", και μάλιστα "άφησε τον γείτονα με το σάλι, τον σηκωθέντα προ μικρού από την ζεστήν κλίνην, να κρυώνη περιμένων εις μικρόν παράθυρον".

Για λίγες ημέρες ο δερβίσης "εξενυκτούσεν ακόμη εις το ολονύκτιον καφενείον, διά το οποίον είχε περάσει η πεπρωμένη νυξ. Έπινε μαστίχαν κΌ εκάπνιζεν το τσιμπούκι του. Πότε-πότε έπαιζεν ακόμη το νάι. Ύστερον, μετΌ ολίγας ημέρας, έγινεν άφαντος και δεν τον είδε πλέον κανείς. Ζη απέθανε, περιπλανάται εις άλλα μέρη, ανεκλήθη από της εξορίας, επανέκαμψεν εις τον τόπον του; Κανείς δεν ηξεύρει. Ίσως την ώραν ταύτην νΌ ανέκτησε την εύνοιαν του ισχυρού Παδισάχ, ίσως να είναι μέγας και πολύς μεταξύ των Ουλεμάδων της Σταμπούλ, ίσως να διαπρέπη ως ιμάμης εις κανέν εξακουστόν τζαμίον. Ίσως να είναι ευνοούμενος του Χαλίφη, αρχιουλεμάς, σεϊχουσλάμης. Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ". Έτσι τελειώνει ένα από τα καλύτερα διηγήματά του ο μέγας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Όσο για το λυρικότερο ίσως απόσπασμα του διηγήματος, που δεν μεταφέραμε μέχρι τώρα, ας το θέσουμε κλείνοντας εκτός σειράς.
  Και μάλιστα ταυτίζοντάς το με την ψυχούλα του συμπατριώτη μας Οσίου Αλέξανδρου του Δερβίση, που σπεύδει να συναντήσει τον Ηγαπημένον: "Κάτω εις το βάθος, εις τον λάκκον, εις το βάραθρον, ως κελάρυσμα ρύακος εις το ρεύμα, φωνή εκ βαθέως αναβαίνουσα, ως μύρον, ως άχνη, ως ατμός, θρήνος, πάθος, μελωδία, ανερχομένη επί πτίλων αύρας νυκτερινής, αιρομένη μετάρσιος, πραεία, μειλιχία, άδολος, ψίθυρος, λιγεία, αναρριχωμένη εις τας ριπάς, χορδίζουσα τους αέρας, χαιρετίζουσα το αχανές, ικετεύουσα το άπειρον, παιδική, άκακος, ελισσομένη, φωνή παρθένου μοιρολογούσης, μινύρισμα πτηνού χειμαζομένου, λαχταρούντος την επάνοδον του έαρος".

Μη μας αφήσεις Παναγιά!

Βρισκόμαστε στην Κεφαλονιά του 1694. Νησί ανυπεράσπιστο ό τόπος, αφέθηκε στα χέρια άγριων πειρατών πού, άφοϋ λεηλάτησαν και άρπαξαν, πήραν στο φεύγα τους νιους και κοπελιές για τα παζάρια της Ανατολής. Από το χωριό του “Αϊ-Δημήτρη πού γειτονεύει με το Ληξούρι, άρπαξαν τρία παλληκάρια καί τα πήγανε αλυσοδεμένα στη Μπαρμπαριά, τον τόπο πού σήμερα φωνάζουν Αλγέρι.
Εκεί τα βάλανε σε ένα σκοτεινό κι ανήλιαγο κελί κι αυτά τα δύσμοιρα περίμεναν το τέλος. Κάθε πού ξημέρωνε ό Θεός, μούγκριζαν οι τοίχοι από τα βογγητά του πόνου καί του θανατικού.Γεμάτη ή φυλακή από Ρωμιούς, άκουγαν τα παλληκάρια τις παρακλήσεις των άλλων καταδίκων στη μάνα Παναγιά. Ελπίδα ανθρώπου πουθενά, Μα για κοίταξε! Σάν ό άνθρωπος μένει έρημος καί μόνος καί από πουθενά δεν έχει να κρατηθεί καί αφήσει την ψυχή καί το σώμα στη Χάρη Της, ή Παναγιά διπλά νοιάζεται γι αυτόν. Γιατί Εκείνη ξέρει από πόνο.
Εκεί λοιπόν, μέσα στην απελπισία καί τη σκοτεινιά πιάσανε τη δέηση καί οι τρεις στην Ύπεραγία Θεοτόκο να τους πάρει κοντά της καί να μη γνωρίσουν θάνατο μαρτυρικό.
Νηστικοί, εγκαταλελειμμένοι, απογοητευμένοι, την παρακαλούσαν να πεθάνουν παρά να τους σκοτώσουν.
-Παναγιά μας, έλεγαν, μη μας αφήσεις στον κακό θάνατο. Πάρε μας μαζί σου. Λάφρωσέ μας από τον πόνο.
Καί μέσα στην προσευχή τους αποκοιμήθηκαν… Καί ξύπνησαν… ακούγοντας πετεινούς.
Δεμένα στα σίδερα τα παλληκάρια με χέρια καί πόδια με χοντρές αλυσίδες, ρωτούσε ό ένας τον άλλον.
Λέει το λοιπόν ό ένας Κεφαλονίτης.
-Τί είναι αυτό πού ακούμε, αδέλφια;
Στό πρώτο ερώτημα αποκρίθηκε το άκουσμα μιας χαρούμενης καμπάνας.
Μπροστά τους το όμορφο χωριό τους! Ή Παναγία τους έφερε θαυματουργικά από τη Βόρεια Αφρική στο πανηγύρι του τόπου τους.
Όταν άκουσαν τις καμπάνες, άχάραγα ακόμα, σύρανε την ταλαιπωρία μα καί την ελπίδα τους κοντά στην εκκλησία της Παναγιάς πού γιόρταζε τα έννιάμερα της Χάρης Της στις 23 του Αυγούστου.
Οι μανάδες καί οι συγγενείς τους άντίκρυσαν τα τρία ναυτόπουλα με τίς αλυσίδες καί χάθηκαν στην αγκαλιά τους με δάκρυα ευγνωμοσύνης στο Θεό.
Άφοϋ προσκύνησαν την Παναγιά, οι τρεις Κεφαλονίτες αποφάσισαν να γίνουν μοναχοί καί να αφιερωθούν στο Θεό. Μέχρι σήμερα υπάρχουν, σε πίστωση του θαύματος, κρεμασμένες οί αλυσίδες των παλληκαριών στο θρονί της Παναγιάς πού τους λευτέρωσε από την κουρσάρικη αιχμαλωσία.
Κοντά στο Ναό έχτισαν δύο πρόχειρα κελιά κι έφτιαξαν το πρώτο ησυχαστήριο.
Σέ ανάμνηση του θαύματος υπάρχει επιγραφή πού μαρτυρεί το γεγονός «1694, 23 Αυγούστου έποιήθη το θαύμα. Ιάκωβος, Γεώργιος, Ιωάννης. Χαίρε ότι ήλευθερώθητε της φθοράς του θανάτου δια πρεσβειών της Θεομήτορος».
* Τό παραπάνω γεγονός μας διηγήθηκε ό Πρωτοσύγκελλος της Ί. Μητροπόλεως Κεφαλληνίας π. Γεράσιμος Φωκάς. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς.

πηγή: http://synodoiporia.blogspot.com/2011/05/blog-post_5965.html

Μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου προς την Μοναστική Ημερίδα με θέμα: «Μοναχισμός και κόσμος» (Έδεσσα, Μάιος 2011)

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ
Πρός τήν Μοναστικήν Ἡμερίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας
μέ θέμα: «Μοναχισμός καί κόσμος»
(Ἔδεσσα, Μάιος 2011)
Χριστός Ἀνέστη!
Μέ βαθειά χαρά, Σεβασμιώτατε ἅγιε Ἀδελφέ, ἀπευθύνουμε τόν εὐφρόσυνο ἀναστάσιμο χαιρετισμό πρός τήν Μοναστική Ἡμερίδα τῆς καθ’ ὑμᾶς εὐλογημένης Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἡ ὁποία διεξάγεται μέ τήν ἀξιέπαινη μέριμνά σας καί μέ τήν Χάρη τοῦ Σωτῆρος καί Ἀναστάντος Κυρίου μας. Χαιρετίζουμε ἐγκαρδίως καί εὐλογοῦμε τούς σεβαστούς Πατέρες, ὁσιώτατους ἀδελφούς καί ὁσιώτατες ἀδελφές, καί ὅλους τούς ἐκλεκτούς συνέδρους καί συμμετέχοντες στήν πολύτιμη αὐτή συνάντηση, ἡ ὁποία θά ἀναπτύξει τό μεστότατο θεολογικά καί ἱστορικά θέμα «Μοναχισμός καί κόσμος».
Ὁ μοναχισμός ἐμφανίστηκε ἱστορικά ὡς ἀντίδραση στήν ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν ἔννοια τῆς εἰσόδου καί ἀφιέρωσής της στήν διακονία τοῦ κόσμου, τοῦ κράτους, τῆς κοινωνίας. «Ὡς δεσμοί καί ἅλυσος ἀετῷ, οὕτως ἡ τοῦ κόσμου μέριμνα τῷ μοναχῷ» (Ἐφραίμ Σύρος, Νουθεσία, ἤγουν κατήχησις πρὸς μοναχούς). Γι’ αὐτό τό λόγο ἀναπτύχθηκε κατ’ ἐξοχήν στήν ἔρημο καί τήν ὕπαιθρο, σέ ἀντιδιαστολή πρός τίς μεγάλες πόλεις, οἱ ὁποῖες ἀνέκαθεν ἀποτελοῦσαν τά κύρια κέντρα «τοῦ κόσμου τούτου». Πολύ γρήγορα ὅμως συνέβη τό παράδοξο ἡ φυγή αὐτή νά δώσει τή θέση της σέ μιάν ἀμφίδρομη πορεία καί μεταφορά τῆς ἐρήμου στόν ἴδιον τόν κόσμο. Ἡ ἀναγνώριση καί καταξίωση τοῦ ἀναχωρητικοῦ κινήματος μέσα τήν Ἐκκλησία καί μάλιστα ἡ υἱοθέτηση τοῦ μοναχικῆς ἰδιότητος ἀπό τήν Ἱεραρχία Της, ὅπως καί ἡ ἵδρυση μοναστηριῶν στίς πόλεις, ὁδήγησαν στή θεώρηση καί πράξη τῆς ἀπόσυρσης καί ἀποταγῆς μέσα στό ἴδιο τό κέντρο τοῦ κόσμου, ὅπου, βέβαια, δέν μποροῦν νά γίνουν ὅλοι μοναχοί μέ τήν πλήρη ἔννοια τοῦ ὅρου, ἀλλά ὅλοι σώζονται προσεγγίζοντας τή μοναστική ζωή.
Αὐτή ἦταν καί ἡ στάση τῶν πρώτων χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνταν ἀκριβῶς νά ζήσουν μέσα καί ἔναντι ἑνός κόσμου ἀγώνων, μαρτυρίου καί διωγμῶν, ὑποτάσσοντας τήν ζωή τους στήν πραγματικότητα τῆς Βασιλείας «ἐκτός τοῦ κόσμου τούτου». Στίς Πράξεις καί τίς Ἐπιστολές τῶν Ἀποστόλων διαπιστώνει κανείς ὅτι παρουσιάζεται ἡ αὐθεντική χριστιανική ζωή, πού εἶναι ταυτόχρονα καί ἡ μοναστική ζωή, γιατί ὁ μοναχισμός διασώζει τό Εὐαγγέλιο στήν αὐθεντική του ἔκφραση.
Μέ αὐτόν τόν τρόπο οἱ Ἱερές Μονές συνιστοῦν τά ὑψηλά προπύργια καί τούς τηλαυγεῖς θεοδρόμους πνευματικούς φάρους τῆς κατά κόσμον Ἐκκλησίας μας. Ἀναχώρηση ἀπό τόν κόσμο δέν σημαίνει λοιπόν ἀπομόνωση τῶν μοναχῶν, ἀλλά ἀντιθέτως ἡ προσωπική τους πρόοδος στήν ἄσκηση συντελεῖται σέ σχέση καί κοινωνία πρός τόν σύγχρονο κόσμο καί τό σύνολο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ ἀποταγή τοῦ κόσμου, ὡς βασική μοναστική ἀρχή, προϋποθέτει τό παράδοξο ὅτι οὐσιαστικά συνιστᾶ μιά κίνηση πρός τόν κόσμο κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρόκειται δηλαδή γιά τή δυναμική αὐθυπέρβαση τοῦ αὐτονομημένου φυσικοῦ θελήματος, γιά τήν πραγμάτωση τῆς ὑπαρκτικῆς πληρότητας καί γνησιότητας τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἀποκατάστασή του στήν προσωπική του ἀκεραιότητα. Ἄλλωστε, ἡ ἀπάρνηση τῶν ἀτομικῶν θελημάτων δέν συνιστᾶ αὐτοσκοπό, γιατί τότε ἡ ἐλευθερία ἀπό τά πάθη τῆς σαρκός παραμένει ἀνέφικτη, καθώς τρέφει τελικά τήν ἐγωκεντρική αὐτάρκεια τῆς ἀτομικότητας. Ὅπως σημειώνει ὁ Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, «Διά τήν ἀλήθειάν ἐστιν ἡ ἀρετή∙ οὐ διά τήν ἀρετήν ἡ ἀλήθεια» (Περί διαφόρων ἀπόρων, PG 90, 369A)
Διαπιστώνουμε ἑπομένως ὅτι ὁ κόσμος πού καλεῖται νά ἀπαρνηθεῖ ὁ μοναχός καί ἔναντι τοῦ ὁποίου καταρτίζει τήν ἄσκησή του, δέν συνίσταται μόνο σ’ αὐτόν πού προσλαμβάνει ἔξωθεν καί ἐσωτερικῶς, ἀλλά ἐντοπίζεται ἀκόμη καί στόν βαθύτερο πυρήνα τῆς ὕπαρξής του, καθώς θεολογικά ἡ ὑπόσταση ὁρίζεται ἀκριβῶς ὡς προσωπική ἑτερότητα ἐκτός τῆς φύσεως, δηλαδή ὡς ἀπόσταση ἀπό τήν ἀτομική αὐτοτέλεια τῶν κοινῶν φυσικῶν ἰδιωμάτων. Ἄλλωστε, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος συγκεφαλαιώνει, σύμφωνα μέ τήν πατερική γραμματεία, τόν κτιστό κόσμο ὡς μικρόκοσμος, καί ἡ ἄσκηση νοεῖται ὡς κατ’ ἐξοχήν «μετά πράξεως» σπουδή τοῦ κόσμου καί ὁδός θεολογικῆς γνώσεως, πού ὁδηγεῖ μέσα ἀπό τήν ἐμπειρία τῆς σταυρικῆς αὐταπάρνησης, τῆς νεκρώσεως τοῦ ἀτομικοῦ θελήματος, σέ μιάν ἀκατάπαυστη κίνηση πρός τήν ὄντως ζωή, κατά τήν ὁποία ἄνθρωπος καί κόσμος ἀναφέρονται στόν Θεό. Ὅπως σημειώνει ὁ Ὅσιος Νικήτας Στηθᾶτος «…τήν ἐλευθερίαν αὐτήν, φημί, τήν ἀπάθειαν τῆς ψυχῆς, τήν ἐξ ἐπιπόνου πράξεως ἐπί τήν φυσικήν προκόψασαν θεωρίαν τῆς κτίσεως καί εἰς τόν γνόφον τῆς θεολογίας εἰσελθοῦσαν ἐκεῖθεν» (Κεφάλαια πρακτικά, Α΄ Ἑκατοντάς α΄, Φιλοκαλία, τόμος Γ΄, 273).
Εἶναι αὐτονόητο πόσο πολύτιμη εἶναι ἡ συμβολή αὐτῆς τῆς θεολογικῆς μοναστικῆς θεωρήσεως τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου στόν σύγχρονο κόσμο πού ἀντιμετωπίζει, καταναλωτικά καί ἐπιστημονικά, τά δεδομένα τῆς φυσικῆς πραγματικότητας ὡς ἀπρόσωπα ἀντικείμενα, ὑποταγμένα κατά τό δοκοῦν καί πρός ἴδιον ὄφελος σέ ἀτομικές ἀνάγκες καί ἐπιθυμίες. Τήν στιγμή πού ὁ κόσμος διεκδικεῖται καί συνδιασχίζεται ἀπό ἀτομική ἀνάγκη κατοχῆς καί ἰδιοποίησης, ὁ μοναχός ἀσκεῖται σέ ἀκτημοσύνη. Ἐκεῖ πού οἱ σχέσεις δοκιμάζονται ἀπό τήν κτητική ἰδιοτέλεια, καί ἡ κοινωνική συνύπαρξη ἐκτρέπεται σέ ἀνταγωνισμό κυριαρχικῆς ἐπικράτησης, ὁ μοναχισμός ἀντιτείνει τίς ἀρχές τῆς παρθενίας καί τῆς ὑπακοῆς. Ἡ ἐνεργούμενη στόν μοναχισμό ἀπάρνηση τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ τῆς ἀτομικότητας δέν ὁδηγεῖ συνεπῶς σέ μονομερῆ καί αὐτάρκη μόνωση, ἀλλά ἀντιθέτως σέ μετάθεση τοῦ ἄξονα τῆς ζωῆς ἀπό τήν ἀτομικότητα τοῦ ἐγώ σέ προσωπική σχέση ἄνευ ὁρίων ἀγάπης καί κοινωνίας πρός τόν κόσμο καί ἔργο ἑνοποίησης τῶν διεστώτων, ὅπως, εἰς τύπον τῆς ἀγγελικῆς πολιτείας, τοῦ ἄρρενος καί τοῦ θήλεως, τῆς οἰκουμένης καί τοῦ παραδείσου, γῆς καί οὐρανοῦ, αἰσθητῶν καί νοητῶν, κτιστοῦ καί ἀκτίστου.
Μέ αὐτές τίς σκέψεις, συγχαίροντας τόν ἀγαπητό ἐν Χριστῷ ἀδελφό Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κ. Ἰωήλ καί ὅλους ὅσοι συνέβαλαν στήν διεξαγωγή αὐτῆς τῆς Ἡμερίδας, εὐχόμαστε πλούσιο τόν φωτισμό καί δαψιλῆ τήν εὐλογία τῆς Χάριτος τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας γιά πλήρη εὐόδωση καί καρποφορία τῶν ἐργασιῶν της
Μετ’ ἀναστασίμων εὐχῶν καί ἀγάπης,

Πηγή:http://aktines.blogspot.com/2011/05/2011_25.html

Τι είναι ευτυχία…

“Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…”
Θανάσης Βέγγος

Πες μου, γιατί φοβάσαι;

Είναι γεγονός πως κάποτε νιώθουμε μια αλλαγή εσωτερική και εξωτερική τόσο στον εαυτό μας όσο και στα κοντινά μας πρόσωπα. Έτσι και εγώ είναι καιρός που βλέπω κάτι τέτοιο σε μένα και όχι μόνο σε μένα.  Όσο είμαστε ακόμα στην πατρική μας οικογένεια όλα είναι διαφορετικά από ότι όταν ξεκινούμε την δική μας οικογένεια. Ακριβώς αυτό βλέπω εδώ και τριάμιση χρόνια παντρεμένη.

Έτσι όταν ανοίγουμε τα φτερά μας για το δικό μας ταξίδι το τοπίο αλλάζει, τα νέα δεδομένα φέρνουν αλλαγές ακόμα και αλλοιώσεις στην συμπεριφορά μας, στα θέλω μας, στην όλη ύπαρξή μας και τώρα εγώ λέω μέσα μου είσαι εσύ; Πρέπει να αλλάξεις; Σου το επιβάλλει κανείς; Σε ζορίζουν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις; Έφυγες μήπως κοντά από τον Χριστό ή νιώθεις πως Εκείνος λίγο σε άφησε;

Και έπειτα μια πίεση στην καρδιά, μια περίεργη μελαγχολία, μια υπερβολική ενασχόληση με τα δεύτερα, μια νευρικότητα ανεξέλεγκτη και πολλές φορές αναίτια και τελικά μια απομάκρυνση από την ίδια μου την ψυχή που γίνεται τόσο ύπουλα που άργησα πολύ για να το καταλάβω.

Μια παρόμοια κατάσταση βλέπω και στα κοντινά μου πρόσωπα και ανησυχώ περισσότερο γιατί καταλαβαίνω πως όσο και αν δεν φαινόταν, όσο και αν τα εξωτερικά γεγονότα το κάλυπταν αυτό εξακολοθούσε να μας κατατρώει εσωτερικά.

Το βλέπω συχνά γύρω μου και νιώθω συμπάθεια, κατανόηση, μοιραζόμαστε κάτι κοινό, έχουμε τις ίδιες αγωνίες. Όμως στάσου γιατί να συμβαίνει αυτό; Μήπως φταίμε;

Ναι, εγώ λέω πως φταίω. Φταίω γιατί δεν αναγνωρίζω τη δυνατότητα που μου δώσε ο Θεός να πετάξω με τα δικά μου φτερά. Ναι, φταίω γιατί αν και θα πρέπε να βρίσκομαι πολύ ψηλά εγώ είμαι ακόμα χαμηλά. Γιατί; γιατί φοβάμαι.

Τολμώ να πω πως είμαι ανόητη. Γιατί φοβάσαι ψυχή μου; Είσαι μόνη;

Όχι, δεν είσαι.  Είναι δίπλα μου, δίπλα σου, δίπλα μας ο Θεός. Γιατί το ξεχνάμε;

Τι μας κάνει να φοβόμαστε; Θα σου πω μα νομίζω πως το ξέρεις, το ξέρουμε όλοι άλλωστε. Η κακή μας εμμονή στον εαυτό μας, η απιστία μας, ο εγωισμός.

Ήρθε η ώρα να τα πετάξουμε.

Χριστός Ανέστη. Μην το ξεχνάς σε παρακαλώ ψυχή μου, σε παρακαλώ και σένα που σε κυριεύουν οι φόβοι.  Θυμίσου τις ευεργεσίες του Θεού, τις ευλογίες στη ζωή μας.

Ξεκαθαρίζουν όλα εσωτερικά όταν προσευχόμαστε, μελετάμε το λόγο του Θεού, παραδειγματιζόμαστε  και καθοδηγούμαστε από τον πνευματικό και συνάμα αφήνουμε την καρδιά μας να λειτουργήσει όπως τότε που είμασταν παιδάκια.

Το βλέπω ξεκάθαρα μπροστά μου πως όταν λειτουργώ με απλότητα, με αγάπη που ξεχειλίζει από μέσα μου νιώθω πως είμαι ένα με τον γιό μου που όλα τα κάνει με χαρά, που όλο χαμογελάει, που ξεχνάει γρήγορα όταν τον μαλώσω, που τα ματάκια του λάμπουν διαρκώς.

Νομίζω πως αυτό θέλει να βλέπει ο Χριστός από εμάς και εγώ αυτό θέλω να έχω πάντα. Δεν πρέπει να βγάζουμε από μέσα μας αυτό που ο ίδιος ο Θεός έχει εμφυτεύσει μέσα μας, την ίδια την αγάπη.

Αν αγαπώ δεν φοβάμαι. Όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει ο Θεός και επομένως ο φόβος δεν έχει θέση εδώ.

Μη φοβάσαι λοιπόν ψυχή μου, ας μην φοβόμαστε.

Ας μην απιστούμε.

Έπειτα από τριάμιση χρόνια με σιγουριά πλέον βλέπω μέσα μου πως τις στιγμές που άφησα τον φόβο να κυριαρχήσει μέσα μου ήταν γιατί εγώ το επέτρεψα. Δεν φταίνε οι άλλοι, δεν οφείλεται στο ότι υπήρξαν αλλαγές στη ζωή μας αλλά στο ότι εμείς δεν αφήσαμε το θέλημα του Θεού να γίνει μέσα μας γιατί το δικό μας θέλημα ήταν ισχυρότερο.

Δεν κρύβω την βαθιά μου ευγνωμοσύνη στον Κύριο και εκλιπαρώ να με βοηθήσει να πετάξω τόσο ψηλά ώστε μια μέρα να μπορώ να τον αντικρύσω.

Το ίδιο εύχομαι σε όλες τις ψυχές . Ο φόβος δεν είναι χαρακτηριστικό του Χριστιανού και έτσι αν θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί πρέπει να διαγράψουμε από την ψυχή μας ακόμα και από τα χείλη μας αυτή τη λέξη.

πηγή: foufou.gr

Ηγούμενος Εφραίμ “Δεν αναφέρθηκα ποτέ κατά του Αρχιεπισκόπου”

 

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε στον ημερήσιο Τύπο, κάτι παράδοξο το οποίο προκάλεσε το ενδιαφέρον πολλών αναγνωστών μας, οι οποίοι με email τους ζητούσαν να μάθουν αν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η Romfea.gr επικοινώνησε με την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, και προσωπικά με τον Ηγούμενο της Μονής Αρχιμανδρίτη Εφραίμ.

Να αναφερθεί, ότι στα δημοσιεύματα παρουσιάζονταν ο Ηγούμενος της Μονής Εφραίμ, να επιτίθεται γενικότερα σε διαφόρους θεσμούς και ειδικότερα κατά της Εκκλησίας με δηλώσεις του από το Μετόχι στο Πόρτο Λάγος.

Για δυόμισι χρόνια περίπου από όταν ξεκίνησε ο περίεργος αυτός θόρυβος σχετικά με την υπόθεση Βατοπαιδίου που θα δικαιολογούσε οποιονδήποτε άλλον μη Αγιορείτη να παρουσιάζεται τακτικά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και να δίνει μάχες υπερασπιστικές της τιμής του, η αγιορείτικη συμπεριφορά που επέδειξε η εν λόγω Μονή μάς έπεισε ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν ταιριάζουν στο χαρακτήρα της σαν αγιορείτικης Μονής.

Για τον λόγο αυτό ζητήσαμε από τους εκπροσώπους της Μονής να μιλήσει ο Ηγούμενος προσωπικά στη Romfea.gr.

Πράγματι ο Ηγούμενος γέροντας Εφραίμ, μιλώντας στη Romfea.gr, ανέφερε ότι επρόκειτο για μία προσωπική συζήτηση με πνευματικά του παιδιά και δεν υπήρχαν στη συζήτηση αυτή «πυρά» και επιθετικότητα εκ μέρους του προς κανέναν θεσμό.

Επίσης μας ενημέρωσε, ότι ούτε καν αναφέρθηκε στο σεπτό πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και της Εκκλησίας το οποίο σέβεται και εκτιμά βαθύτατα, επίσης στη συζήτηση αυτή δεν έκανε καμία δήλωση εναντίον κανενός.

Να σημειωθεί, ότι ο Ηγούμενος πρόσθεσε: “Η Μονή θα προβεί σε αποκατάσταση της αλήθειας με κάθε νόμιμο μέσο”.

Για ακόμη μια φόρα κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις..

πηγή: Romfea

Να υπομένουμε την βία εκείνων που μας αδικούν και να προσευχόμαστε για αυτούς

Η σταύρωση. Έργο του Andrea Mantegna (1431-1506)

 Η Φιλοκαλία εδώ μας συμβουλεύει να τηρούμε αυτό που δίδαξε ο Κύριος επάνω στον Σταυρό. Είναι τόσο δύσκολο να εφαρμοστεί και προσωπικά μόνο άνθρωποι τoυ πνευματικού μεγέθους του Γέροντα Εφραίμ μπορούν να το εφαρμόσουν, χωρίς να σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε και εμείς.
Ακουσα μερικούς ευλαβείς να λένε ότι δεν πρέπει να επιτρέπουμε στους τυχόντες ν’ αρπάζουν εκείνα πού έχουμε για τον εαυτό μας ή για ανακούφιση των φτωχών, για να μην γινόμαστε –μέ την ανεξικακία μας– αφορμή αμαρτίας σ’ εκείνους πού μάς αδικούν, και μάλιστα αν είναι χριστιανοί. Αυτό όμως δεν είναι τίποτε άλλο παρά το να θέλουμε τα πράγματά μας για τον εαυτό μας και μάλιστα με παράλογη πρόφαση.
Γιατί, εάν εγκαταλείψω την προσευχή και την προσοχή της καρδιάς μου και αρχίσω να φιλονεικώ μ’ εκείνους πού με αδικούν, σε λίγο θ’ αρχίσω να συχνάζω στα προαύλια των δικαστηρίων, και έτσι γίνεται φανερό ότι εκείνα πού διεκδικώ τα θεωρώ ανώτερα από την σωτηρία μου (γιά να μην πώ) και από αυτήν την σωτήρια εντολή του Κυρίου. Γιατί πώς θα ακολουθήσω την ευαγγελική προσταγή, πού διατάζει να μην ζητώ τα πράγματά μου από εκείνον πού μου τα αφαιρεί(Λουκ.6,30), αν δεν υπομείνω με χαρά, κατά τον Απόστολο, την διαρπαγή των υπαρχόντων μου(Εβρ.10,34);
Ακόμη και αν πάρει κανείς πίσω με δίκη όσα του άρπαξαν, δεν ελευθερώνει τον πλεονέκτη από την αμαρτία, επειδή τα φθαρτά δικαστήρια δεν περιορίζουν το άφθαρτο δικαστήριο του Θεού. Γιατί ο αίτιος κάποιου κακού πρέπει να ικανοποιήσει τους νόμους με τους οποίους δικάζεται και απολογείται. Ώστε είναι καλό να υπομένουμε την βία εκείνων πού μάς αδικούν και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς, ώστε με την μετάνοια –καί όχι με την ανταπόδοση όσων μάς έπραξαν– ν’ απαλλαγούν από την κατηγορία της πλεονεξίας. Γιατί αυτό θέλει η δικαιοσύνη του Θεού, τον πλεονέκτη και όχι αυτό πού άρπαξε να ελευθερώσουμε από την αμαρτία με την μετάνοια.
Από την Φιλοκαλία – Άγιος Διάδοχος Φωτικής (Τα 100 πρακτικά κεφάλαια Κεφ. 64.)

Κυκλοφορεῖ τὸ φύλλον τῆς 27.5.11 τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου

Κυκλοφορεῖ
τὸ φύλλον τῆς 27.5.11
τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου»

Μερικὰ ἀπὸ τὰ περιεχόμενά του:

◇ Ὁ παπισμὸς ζητεῖ τὴν ἵδρυσιν «μικροῦ Βατικανοῦ» εἰς τὴν Ἑλλάδα.

◇ Μεθοδεύουν παρανόμως τήν κατάργησιν τοῦ τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας.

◇ Χριστός, ἀντίχριστος, 666 καὶ παπισμός.

◇ Ἡ Κυβέρνησις ἑτοιμάζεται νὰ πλήξη τὸ φιλανθρωπικὸν ἔργον τῆς Ἐκκλησίας.

◇ Ὁ Σεβ. Θεσσαλονίκης κατεδίκασε τὸν διασυρμὸν τοῦ κ. Στρὼς Κάν.

◇ Ὁ Σεβ. Πειραιῶς καλεῖ εἰς ἀντιστασιακὸν ἀπεργιακὸν ἀγῶνα ὡς ἀπάντησιν διὰ τὸ τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας.

◇ Οἱ πολιτικοὶ ἔχουν χαλαρὰν συνείδησιν καὶ δὲν ἔχουν σχέσιν μὲ τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὑπογραμμίζει εἰς ἄρθρον του ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος.

◇ Συγκλονιστικά μηνύματα ἐκ τῆς ἡμερίδος «Μοναχισμός καί κόσμος» τῆς Ἱ. Μ. Ἐδέσσης.

◇ Ἀνομολόγητοι χειρισμοί εἰς τά ἐθνικά θέματα καί διάλυσις τῆς Διπλωματικῆς Ὑπηρεσίας. Βαρύταται κατηγορίαι ὑπὸ τοῦ Προέδρου τῆς Ἑνώσεως Διπλωματικῶν Ὑπαλλήλων.

◇ «Γέφυραι» ἀποκαταστάσεως τῆς κοινωνίας μεταξύ τῶν Πατρ. Ἱεροσολύμων καί Ρουμανίας.

◇ Ἡ ἅλωσις τῆς Ἑλλάδος ὑπό Ἀφρικανῶν καί Ἀσι­ατῶν Μουσουλμάνων βάσει σχεδίου.
Γεγονότα καί Σχόλια. Βιβλιοκρισίαι καί ἄλλη ἐνδιαφέρουσα ὕλη συμπληρώνουν τό φύλλον