Ἡ ἀποσύνθεση τοῦ κράτους καὶ ὁ ὅρκος πρὸς τὴν Πατρίδα

Τοῦ Σάββα Καλεντερίδη

Τὶς μέρες αὐτὲς ὁ Ἑλληνισμός, σὲ Κύπρο καὶ Ἑλλάδα, εἶναι συγκλονισμένος ἀπὸ τὸ ἀτύχημα στὴ ναυτικὴ βάση «Εὐάγγελος Φλωράκης», στὸ Ζύγι τῆς Κύπρου, ποὺ ἀνατινάχτηκε ὡς ἀποτέλεσμα διοικητικῶν καὶ πολιτικῶν λαθῶν καὶ παραλείψεων, ποὺ φθάνουν τὰ ὅρια τοῦ ἐγκλήματος. Ἀσφαλῶς τὸ θέμα τῆς δέσμευσης τοῦ φορτίου τοῦ ὑπὸ κυπριακὴ σημαία πλοίου «Monchegorsk», πρὶν ἀπὸ 2,5 χρόνια, ἔχει σοβαρὲς πολιτικοδιπλωματικὲς πτυχὲς καὶ παραμέτρους, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ Ἰρᾶν, τὴ Συρία, τὶς ΗΠΑ καὶ τὸ Ἰσραήλ, πτυχὲς ποὺ προσπαθοῦσε νὰ διαχειριστεῖ καὶ ἀντιμετωπίσει ὁ πρόεδρος Χριστόφιας καὶ οἱ ὑπουργοί του. 

Ὅμως, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ βαρύτητα τοῦ θέματος, ποὺ ἀσφαλῶς ὁ χειρισμὸς τοῦ ἐμπίπτει στὴ δικαιοδοσία τῶν πολιτικῶν, οἱ ὑπηρεσιακοὶ παράγοντες θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσκήσουν τὴν ἐξουσία ποὺ τοὺς δίδουν οἱ νόμοι καὶ τὰ ψηφίσματα τοῦ κράτους καὶ νὰ ἐπιβάλλουν στοὺς πολιτικοὺς τὴν ἐνδεδειγμένη λύση γιὰ τὴν ἀποθήκευση αὐτοῦ του τόσο ἐπικίνδυνου φορτίου. Ὅπως διαβεβαιώνουν οἱ πάντες, ὁ θυσιασθεῖς Διοικητὴς τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, ἀείμνηστος Πλοίαρχος Ἰωαννίδης, ἔκανε τὶς ἀνάλογες εἰσηγήσεις γιὰ τὴν ἀσφαλῆ φύλαξη τοῦ φορτίου, οἱ ὁποῖες ὅμως δὲν εἶχαν ἀποτέλεσμα, πιθανὸν ἐπειδὴ οἱ ἀνώτεροί του δὲν...

 ἀπαίτησαν ἀπὸ τοὺς πολιτικούς, ὅπως τὸ ἐπέβαλε τὸ καθῆκον καὶ ἡ ἀποστολή τους, τὴν ὑλοποίηση τῶν εἰσηγήσεων αὐτῶν.

Ἡ ἀνατίναξη τοῦ φορτίου στὴ ναυτικὴ βάση στὸ Ζύγι ἔχει τέτοια διάσταση, ποὺ ἐντάσσεται στὴν κατηγορία τῶν ἐθνικῶν τραγωδιῶν. Καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ ἀναζητηθοῦν ποινικὲς εὐθύνες καὶ ὁ πέλεκυς τῆς Δικαιοσύνης θὰ πρέπει νὰ εἶναιβαρὺς καὶ σὲ ὑπηρεσιακοὺς καὶ σὲ πολιτικοὺς παράγοντες ποὺ δὲν ἔπραξαν τὸ ὑπηρεσιακὸ καὶ τὸ ἐθνικό τους καθῆκον. Οι παραιτήσεις δὲν ἀρκοῦν.

Λίγες ἡμέρες πρὶν τὴν ἐθνικὴ τραγωδία στὸ Ζύγι, ὁ Νίκος Ρολάνδης, πρώην ὑπουργὸς στὴν κυβέρνηση τοῦ ἀείμνηστου Τάσου Παπαδόπουλου, ἔκανε ἀποκαλύψεις γιὰ μία ἄλλη -ἄγνωστη- ἐθνικὴ τραγωδία, ποὺ διαδραματίστηκε τὸ 2003, στὸ θαλάσσιο χῶρο μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Κύπρου. Σύμφωνα μὲ τὸν κ. Ρολάνδη, ποὺ εἶναι ὁ ἀρχιτέκτονας τῆς ὑπογραφῆς, στὶς 17 Φεβρουαρίου 2003, τῆς συμφωνίας τῆς Κύπρου μὲ τὴν Αἴγυπτο γιὰ τὸν ὁρισμὸ τῆς μεταξύ τους Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης (ΑΟΖ), ἡ Ἀθήνα ζήτησε ἀπὸ τὴ Λευκωσία νὰ ἀλλάξει τὴ συμφωνία εἰς βάρος ζωτικῶν συμφερόντων τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος. Συγκεκριμένα, σύμφωνα μὲ ὅσα εἶπε πρόσφατα ὁ πρώην ὑπουργὸς σὲ ἐκπομπὴ στὸ ΡΙΚ 1, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπικείμενη ὑπογραφὴ τῆς Κύπρου μὲ τὴν Αἴγυπτο γιὰ τὴν ὁριοθέτηση τῆς μεταξύ τους ΑΟΖ, ἡ Ἀθήνα ἐπέδειξε διστακτικότητα καὶ ἐπενέβη ζητώντας ἀπὸ τὴ Λευκωσία νὰ μετακινήσει τὴ γραμμὴ ποὺ ἔχει συμφωνήσει μὲ τὸ Κάιρο λίγο ἀνατολικότερα. Ο κ. Ρολάνδης ἀναφέρει ὅτι ἡ Κύπρος εἶχε συμφωνήσει μὲ τὴν Αἴγυπτο σὲ μία ὀριογραμμή, ἡ ὁποία ἐκτεινόταν ἀκριβῶς μέχρι τὸ σημεῖο ποὺ ἀρχίζει ἡ ἑλληνικὴ ΑΟΖ, συνυπολογιζομένου καὶ τοῦ Καστελόριζου. Μὲ ἁπλὰ λόγια, ἡ Κύπρος εἶχε καταφέρει νὰ πείσει τὴν Αἴγυπτο νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι τὸ Καστελόριζο ἔχει ΑΟΖ, μὲ ἀποτέλεσμα, ἐὰν ἡ συγκεκριμένη συμφωνία ὑπογραφόταν ὡς εἶχε, ἡ Τουρκία νὰ μὴν ἔχει κανένα δικαίωμα νὰ μπεῖ σὲ συζητήσεις μὲ τὴν Αἴγυπτο γιὰ ὁρισμὸ τῆς μεταξύ τους ΑΟΖ. Καὶ αὐτὸ γιατί ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Κυπριακὴ ΑΟΖ θὰ δημιουργοῦσαν ἕνα ἀδιαπέραστο τεῖχος γιὰ τὴν Τουρκία. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θὰ ἐπηρέαζε καὶ θὰ ἰσχυροποιοῦσε τὴ θέση τῆς Ἑλλάδος στὸ Αἰγαῖο καὶ νοτίως της Κρήτης.

Ὁ κ. Ρολάνδης διατείνεται ὅτι ἀντιπροσωπεία τοῦ ἑλληνικοῦ ΥΠΕΞ «παρακάλεσε» τὴν κυπριακὴ πλευρὰ νὰ μεταφέρει τὴν ὀριογραμμὴ κατὰ 8 ν.μ. ἀνατολικότερα (15 χλμ περίπου), γιὰ νὰ μὴ δημιουργηθοῦν ἐπιπλοκὲς μὲ τὶς γείτονες χῶρες καὶ μάλιστα ἐπικαλεῖται τὰ πρακτικὰ συνεδριάσεων ποὺ βρίσκονται στὸ γραφεῖο τοῦ Γενικοῦ Εἰσαγγελέα τῆς Κύπρου. Με ἄλλα λόγια, μὲ τὴ συγκεκριμένη παρέμβαση ἡ τότε ἑλληνικὴ κυβέρνηση καὶ εἰδικότερα τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν δημιούργησε μία de facto «γκρίζα ζώνη» στὴν περιοχὴ τοῦ Καστελόριζου, διακόπτοντας τὴ συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ κυπριακοῦ χώρου, μὲ ἀνυπολόγιστες συνέπειες γιὰ τὰ συμφέροντα τῶν δύο χωρῶν.

Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ εἶναι τὸ ἑξῆς: Ποιοὶ ὑπηρεσιακοὶ παράγοντες συμμετεῖχαν ἀπὸ πλευρᾶς τῆς Ἑλλάδος στὴ σύσκεψη τῆς Λευκωσίας καὶ μὲ βάση ποιὲς (ἐλπίζουμε, γραπτὲς) ὁδηγίες ζήτησαν αὐτὴ τὴ ρύθμιση ἀπὸ τὴν κυπριακὴ πλευρά, μία ρύθμιση ποὺ καταφανῶς βλάπτει ζωτικὰ συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου. Ἕνα ἄλλο ἐρώτημα ποὺ ἐπίσης τίθεται, εἶναι ποιὰ νομιμοποίηση εἶχε ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς ποὺ ἔδωσε τέτοια ὁδηγία καὶ -σὲ περίπτωση ποὺ δεχτοῦμε ὅτι μὲ τὴν πράξη αὐτὴ ἐπλήγησαν βαρύτατα ζωτικὰ συμφέροντα τῆς χώρας- γιατί δὲν λειτούργησε ἔγκαιρα τὸ κράτος καὶ οἱ θεσμοί, γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ μία τέτοια ἐνέργεια. Διότι στὴν προκειμένη περίπτωση προκύπτουν καὶ τίθενται τὰ ἑξῆς βασανιστικὰ ζητήματα:

Ἔχει τὴ δυνατότητα ἕνας ὑπουργὸς νὰ λαμβάνει ἀποφάσεις καὶ νὰ δίδει στοὺς ὑπηρεσιακοὺς παράγοντες ὁδηγίες ποῦ καταφανῶς βλάπτουν τὰ ζωτικὰ συμφέροντα τῆς χώρας;

Οἱ ὑπηρεσιακοὶ παράγοντες, ὅταν λαμβάνουν τέτοιου εἴδους γραπτὲς ὁδηγίες, ποιὲς δυνατότητες ἔχουν καὶ πῶς προστατεύονται θεσμικὰ γιὰ νὰ ἐκφράσουν ὑπηρεσιακὰ τὶς ὅποιες ἀντιρρήσεις τους;

Στὴν περίπτωση τῶν παραλείψεων ὑπηρεσιακῶν καὶ πολιτικῶν παραγόντων ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἐθνικὴ τραγωδία στὸ Ζύγι, καὶ στὴν περίπτωση τῆς ἔκδοσης ἀπὸ τὸν πολιτικὸ προϊστάμενο καὶ τῆς ὑλοποίησης ἀπὸ τοὺς ὑπηρεσιακοὺς παράγοντες τοῦ ἑλληνικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῶν ὁδηγιῶν -ἐλπίζουμε, γραπτῶν- ποὺ κατέστησαν de facto «γκρίζα ζώνη» τὸ Καστελόριζο καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχή, βλάπτοντας τὰ ζωτικὰ συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου, εἶναι ἐμφανὲς ὅτι ἀναδεικνύεται μία σοβαρότατη ἀδυναμία. Ότι ὁ ρόλος τοῦ κράτους καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο ἔχει ὑποβαθμιστεῖ καὶ οἱ ὑπηρεσιακοὶ παράγοντες, ποὺ ὁρκίζονται «Πίστην εἰς τὴν Πατρίδαν, ὑπακοὴν εἰς τὸ Σύνταγμα, τοὺς νόμους καὶ τὰ ψηφίσματα τοῦ Κράτους», καταντοῦν νὰ εἶναι ἄβουλα ὄργανα καὶ ὑποχείρια πολιτικῶν, μὲ τραγικὰ ἀποτελέσματα γιὰ τὸν Ἑλληνισμό.

Ἀσφαλῶς, ἡ λειτουργία καὶ ἡ ἀποτελεσματικότητα τοῦ κράτους καὶ ὁ ρόλος τῶν ὑπηρεσιακῶν παραγόντων εἶναι σοβαρότατο ζήτημα καὶ πρέπει νὰ ἀπασχολήσει τοὺς Ἕλληνες σὲ Ἑλλάδα καὶ Κύπρο. Μέχρι νὰ λυθεῖ ὅμως αὐτὸ τὸ ζήτημα, καὶ γιὰ νὰ προλάβουμε τὰ χειρότερα ἐν ὄψει ἐξελίξεων, ἐλπίζουμε σύσσωμη ἡ ἀντιπολίτευση, ἔστω καὶ τώρα, νὰ ζητήσει νὰ τεθοῦν ἁρμοδίως ὑπ’ ὄψιν τῶν μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξωτερικῶν καὶ Ἄμυνας τῆς Βουλῆς τὰ πρακτικὰ ποὺ τηρήθηκαν στὸ γραφεῖο τοῦ Γενικοῦ Εἰσαγγελέα, καθὼς καὶ οἱ γραπτὲς ὁδηγίες ποὺ ἐδόθησαν στοὺς ὑπηρεσιακοὺς παράγοντες, γιὰ νὰ μετατρέψουμε μία ἐθνικὴ κατάκτηση σὲ ἐθνικὴ τραγωδία, καθιστώντας μετὰ τὰ Ἴμια καὶ τὸ Καστελόριζο de facto «γκρίζα ζώνη». Και ἀναλόγως νὰ ζητηθοῦν εὐθύνες καὶ νὰ πέσει καὶ κεῖ βαρὺς ὁ πέλεκυς τῆς Δικαιοσύνης, ἐπὶ πολιτικῶν καὶ ὑπηρεσιακῶν παραγόντων.

Ἤγγικεν γὰρ ἡ ὥρα!

Δημοσιεύθηκε στὴν Ἐφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, τὴν Παρασκευή, 15 Ἰουλίου 2011

Απάντηση τον άθεο φίλο μας SCYCLAD β μέρος

Σχόλιο μου  :  ένα βασικό ερώτημα του φίλου μας scyclad σε παλαιότερη ανάρτηση μας με το κείμενο του ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ - ΑΘΕΙΑ ΤΟ ΚΑΥΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ αφορούσε το ΚΥΡΙΛΛΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΑ και την ΥΠΑΤΙΑ (γνωστο ερώτημα των απανταχου αθέων)

 

Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν Ὑπατία

Τὸ κείμενο αὐτὸ τὸ δημοσιεύουμε ὡς ἀπάντηση σὲ σχόλια νεοπαγανιστῶν-ἀρχαιοθρήσκων σὲ παλαιότερη ἀνάρτησή μας. Δεῖτε τὰ σχόλια τοὺς πατώντας ἐδῶ 

1ο μέρος: Ἡ ἀληθινὴ ἱστορία τῆς Ὑπατίας

Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἔχει κατασυκοφαντηθεῖ στὴ Δύση ἀπὸ πολλοὺς ἀστήρικτους δῆθεν ἱστορικούς, καὶ τὸν τελευταῖο καιρὸ συκοφαντεῖται εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, τοὺς ἀθεϊστὲς καὶ ἀκραῖες Προτε- σταντικὲς ὁμάδες. Ὅμως ἡ ἄδικη καὶ κακόβουλη ἐπίθεση κατὰ τοῦ ἁγίου, θὰ φανεῖ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ παραθέσουμε στὴ συνέχεια. Ὁ ἅγιος Κύριλλος κατηγορεῖται ἀπὸ διαφόρους ἀνιστόρητους ὡς ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἀπάνθρωπη ΠΟΛΙΤΙΚΗ δολοφονία μᾶς διάσημης φιλοσόφου, ποὺ ὀνομαζόταν Ὑπατία, τὸ 415 Μ.Χ. Προσπαθοῦν νὰ τὸν παρουσιάσουν ὡς "φονιὰ" χωρὶς καμία ἀπολύτως ἀπόδειξη, ἁπλούστατα γιατί δὲν ὑπάρχει! Δὲν θὰ ἀγνοήσουμε ὅμως τὴν πρόκληση αὐτή, γιατί ἂν καὶ δὲν ὑπάρχουν στοιχεῖα ἐναντίον τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ. Θὰ παραθέσουμε λοιπὸν τὶς ἱστορικὲς ἀποδείξεις τῆς περιόδου ἐκείνης, μὲ τὰ γεγονότα τῆς Ἀλεξάνδρειας γύρω ἀπὸ τὸ φόνο τῆς Ὑπατίας. Ἐδῶ θὰ γίνει ἕνα ξεκαθάρισμα τῶν γεγονότων ποὺ ὁδήγησαν στὸν ἄδικο χαμὸ μίας φιλοσόφου, τῆς ὀνομαστῆς Ὑπατίας. Ὁ φόνος τῆς Ὑπατίας, βαρύνει ἀποκλειστικά τους αὐτουργοὺς τοῦ ἐγκλήματος. Οἱ ἄστοχες «βολὲς» κάποιων νέο - Ἐθνικῶν ποὺ θέλουν νὰ μπλέξουν τὸν Ἅγιο Κύριλλο σὲ αὐτὰ τὰ γεγονότα δὲν εὐσταθοῦν ἱστορικῶς. Τὸ γιατί θὰ τὸ δεῖτε παρακάτω. Τὸ δυστυχέστερο πάντως εἶναι ὅτι...

 ὁ χαμὸς τῆς Ὑπατίας δὲν ἦταν ὁ μόνος ἐκείνης τῆς περιόδου. Τὰ πνεύματα ἤσαν «ἀναμμένα» στὴν Ἀλεξάνδρεια, σὲ αὐτὴν τὴν πόλη ποὺ ἀνακατεύονταν διάφοροι πληθυσμοὶ μὲ διαφορετικὲς κουλτοῦρες. Ἐθνικοί, Ὀρθόδοξοι, Μονοφυσίτες, Ἰουδαῖοι κ.α.

Διάδοχός του Πατριάρχη Θεόφιλου ἀναγορεύθηκε ὁ ἀνεψιὸς αὐτοῦ Κύριλλος, ἀρχιερέας ἀπὸ τὸ ἔτος 412 μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ τὸ 444. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς ἐκλογῆς τοῦ καταπολέμησε τοὺς ἐν Ἀλεξάνδρεια Νοβατιανοὺς καὶ τοὺς Ἰουδαίους (Σωκράτης 7, 7-13). Παρὰ τὰ ἐπὶ Θεοφίλου συμβάντα,  στὴν Ἀλεξάνδρεια ὑπῆρχαν ἀκόμη ἀρκετοὶ Ἐθνικοὶ καὶ στὸν Κάνωπο. Ὁ Ἅγιος Κύριλλος μετακόμισε ἐκεῖ (Ἀμπουκὺρ) τὰ λείψανα τῶν μαρτύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου καὶ τοποθέτησε αὐτὰ στὸν ὑπὸ τοῦ Θεοφίλου ἀνεγερθέντα ναὸ τῶν Εὐαγγελιστῶν. Ἔκτοτε μέγα προσκύνημα ἀπέβη ὁ ναὸς αὐτός. Ἐκεῖ συνεχῶς ὁ Κύριλλος τελοῦσε τὴν θεία λειτουργία καὶ κήρυττε τὸν θεῖο λόγο. Ἡ εἰδωλολατρεία ἐξαφανίστηκε ἀπὸ τὸν Κάνωπο.

Ἀλλὰ στὴν Ἀλεξάνδρεια οἱ Ἐθνικοὶ στηρίζονταν στὴ φιλόσοφο Ὑπατία, θυγατέρα τοῦ φιλοσόφου Θέωνος, ποὺ προκαλοῦσε ὅλη τὴν προσοχὴ τῆς πόλεως μὲ τὴν σοφία της. Ὁ Συνέσιος διαπρεπὴς ἐπίσκοπος Πτολεμαΐδας ἔγραφε ἐπιστολὲς πρὸς αὐτήν, μαρτυρώντας τὸν γενικὸ θαυμασμὸ πρὸς τὴν σοφὴ αὐτὴ γυναίκα. Ὑπῆρχαν ὅμως καὶ πολλοὶ Χριστιανοί, ποὺ ἔβλεπαν τὴν Ὑπατία δυσμενῶς. Πολυάριθμοι δὲ ἦταν καὶ οἱ Ἰουδαῖοι στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ διάφορα μέτρα τοῦ Κύριλλου κὰτ΄ αὐτῶν εὕρισκαν ἀντιμέτωπο τὸν τότε ἔπαρχο τῆς Ἀλεξάνδρειας Ὀρέστη, ὁ ὁποῖος διέκειτο ἐχθρικὰ πρὸς τὸν ἱεράρχη.

Μὲ ὑπόδειξη τῶν Ἰουδαίων ὁ Ὀρέστης συνέλαβε τὸν γραμματικὸ Ἱέρακα, φίλο του Ἁγίου Κύριλλου, ὡς διακείμενο νὰ πράξει στάση τοῦ λαοῦ καὶ διέταξε νὰ μαστιγωθεῖ. Μάταια ὁ Κύριλλος εἰδοποίησε τοὺς προύχοντες τῶν Ἰουδαίων νὰ μὴν προκαλοῦν τέτοια ἐπεισόδια. Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἀποθρασύνθηκαν καὶ τὴν νύχτα προκάλεσαν μεγάλες ταραχὲς διαδίδοντας τὴν φήμη ὅτι πυρπολοῦνταν ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου. Τρέχοντας οἱ Χριστιανοὶ νὰ σώσουν τὸν ναὸ ἔπεσαν σὲ ἐνέδρα τῶν Ἰουδαίων οἱ ὁποῖοι καὶ φόνευσαν πολλούς. Ὁ ἅγιος Κύριλλος τὴν ἄλλη μέρα κατέσχε τὶς συναγωγὲς τῶν Ἰουδαίων καὶ βοηθούμενος ἀπὸ τὸν λαὸ ἀπέλασε τοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια δημεύοντας καὶ τὴν περιουσία τῶν πρωτουργῶν τῶν δολοφονιῶν ἔναντι τῶν χριστιανῶν.

Ὁ Κύριλλος ὅπως φαίνεται διενέργησε βάση εἰδικῶν δικαιωμάτων τοῦ πάπα Ἀλεξανδρείας . Ἀλλὰ ὁ ἔπαρχος Ὀρέστης διαμαρτυρήθηκε πρὸς τὸν αὐτοκράτορα καὶ μάταια ὁ Κύριλλος μὲ πρεσβεία καὶ μὲ προσωπικὴ συντυχίας ζήτησε νὰ ὁμιλήσει μὲ τὸν πρῶτον διότι ἐκεῖνος δὲν τὸν δεχόταν. Ὁ Ὀρέστης ἀγέρωχα ἀπέκρουε κάθε συνδιαλλαγὴ τηρώντας συνεχῶς στάση ἐχθρικότατη πρὸς τὸν Κύριλλο.

Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μοναχούς της Νιτρίας ἐξ ἀλόγου ζήλου κινούμενοι ἦλθαν στὴν Ἀλεξάνδρεια νὰ ὑπερασπίσουν τὸν ἐπίσκοπο κατὰ τοῦ ἔπαρχου. Μία μέρα ἀφοῦ τὸν ἐπισκέφτηκαν ἄρχισαν νὰ τὸν ἀποκαλοῦσαν εἰδωλολάτρη, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀποδιώκοντας τὴν ἐπίθεση στὸν Κύριλλο ἔλεγε διαμαρτυρόμενος ὅτι βαπτίστηκε στὴν Κῶν/πόλη ἀπὸ τὸν πατριάρχη Ἀττικοῦ.

Ἕνας ἐκ τῶν μοναχῶν ὁ Ἀμμώνιος ἔρριψε μία πέτρα στὸ κεφάλι τοῦ Ὀρέστη τραυματίζοντας τὸν καὶ προκαλώντας πανικὸ τῶν παρευρισκομένων. Ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ λίγο ὁ Ἀμμώνιος συλλαμβάνεται βασανίζεται καὶ στὴν ἀνάκριση πεθαίνει. Ὁ Κύριλλος πῆρε τὸν Ἀμμώνιο καὶ τὸν ὀνόμασε μάρτυρα, μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴ φρικτὴ δολοφονία του στὰ χέρια τῶν εἰδωλολατρῶν.

    Δυστυχῶς αὐτὴ ἡ ἀσυμφωνία Κυρίλλου καὶ Ἔπαρχου εἶχε κι ἄλλο θύμα ἐκτός τους Ἀμμωνίου. Τὴν περίφημη Ὑπατία. Ἐπειδὴ σὲ αὐτὴν φοιτοῦσε ὁ Ὀρέστης καὶ ἐπειδὴ νομίσθηκε ἀπὸ τὸ πλῆθος ὅτι αὐτὴ ὑπέθαλπε τὸ μίσος ἔναντί του Ὀρέστη κατὰ τοῦ ἐπισκόπου, μία μέρα τοῦ Μαρτίου 416 ἢ 415, ἐπιστρέφοντας ἐπὶ δίφρου εἰς τὸ σπίτι της, ἕνας ὄχλος φανατικῶν τὴν συνέλαβε καὶ ἀφοῦ ἐν ἀλαλαγμὸ τὴν ἔσυρε στὸ Καισάρειο, γδύνοντας τὴν, μὲ ὄστρακα σκληρὰ τὴν ἔγδαραν φονεύοντας καὶ διασπώντας τῆς τὰ μέλη. Ἔπειτα τὴν ἔσυραν στὴν τοποθεσία Κιναρώνα καὶ τὴν ἔκαψαν.

Ὁ φόνος τῆς Ὑπατίας περιγράφεται στὰ γραπτά του ἱστορικοῦ του 5ου αἰώνα Σωκράτη τοῦ Σχολαστικοῦ μὲ ἀποτροπιασμό:

"Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὴν σεβόταν καὶ τὴν θαύμαζαν γιὰ τὴν ἁπλὴ ταπεινοφροσύνη τοῦ μυαλοῦ της. Ὡστόσο, πολλοὶ μὲ πεῖσμα τὴν ζήλευαν καὶ ἐπειδὴ συχνὰ συναντοῦσε καὶ εἶχε μεγάλη οἰκειότητα μὲ τὸν Ὀρέστη, ὁ λαὸς τὴν κατηγόρησε ὅτι αὐτὴ ἦταν ἡ αἰτία ποὺ ὁ Ἐπίσκοπος καὶ ὁ Ὀρέστης δὲν γίνονταν φίλοι. Μὲ λίγα λόγια, ὁρισμένοι πεισματάρηδες καὶ ἀπερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι μὲ ὑποκινητὴ καὶ ἀρχηγὸ τοὺς τὸν Πέτρο, ἕναν ὀπαδὸ αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας, παρακολουθοῦσαν αὐτὴ τὴ γυναίκα νὰ ἐπιστρέφει σπίτι τῆς γυρνώντας ἀπὸ κάπου. Τὴν κατέβασαν μὲ τὴ βία ἀπὸ τὴν ἅμαξά της, τὴν μετέφεραν στὴν Ἐκκλησία ποὺ ὀνομαζόταν Caesarium, τὴν γύμνωσαν ἐντελῶς, τῆς ἔσκισαν τὸ δέρμα καὶ ἔκοψαν τὶς σάρκες τοῦ σώματός της μὲ κοφτερὰ κοχύλια μέχρι ποὺ ξεψύχησε, διαμέλισαν τὸ σῶμα της, ἔφεραν τὰ μέλη της σὲ ἕνα μέρος ποὺ ὀνομαζόταν Κίναρον καὶ τὰ ἔκαψαν." «ἀποδύσαντες τὲ τὴν ἐσθήτα ὀστράκοις ἀνειλον καὶ ψεδηλὸν διασπάσαντες ἐπὶ τοῦ καλούμενου Κυναρίωνα τὰ μέλη σύραντες πυρὶ κατηνάλωσαν» !!!!!!.

Συμπέρασμα: Βλέποντας τὰ στοιχεῖα τῆς περιόδου παρατηροῦμε ὅτι ὁ Ὀρέστης ἐνεργοῦσε σὰν Ἐθνικὸς ἔναντί του Κύριλλου καὶ ὅλα αὐτὰ ὑπὸ τὴν βασιλεία τοῦ Θεοδοσίου! Καὶ μάλιστα ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν. Ποῦ εἶναι ἄραγε αὐτὴ ἡ σύμπραξη Ἰουδαϊσμοῦ - Χριστιανισμοῦ κατὰ τὸ περίφημο Ἐθνικὸ «ἐπιχείρημα» Ἰουδαῖο - Χριστιανισμός; Ποῦ εἶναι ἄραγε αὐτὴ ἡ ἀπόλυτη προστασία τῶν χριστιανῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὶς ἐχθρικὲς πράξεις τῶν Ἐθνικῶν ἢ ἀνάποδα ποῦ εἶναι τὸ ὁλοκληρωτικὸ «κυνηγητὸ» τῶν Ἐθνικῶν ἀπὸ τὸν χριστιανὸ αὐτοκράτορα Θεοδόσιο; Γιατί ὁ Κύριλλος δὲν ἀπευθύνεται στὸν Θεοδόσιο ὥστε νὰ παρακαμφθεῖ ὁ Ὀρέστης ἐφόσον ἡ ἐκκλησία ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ μὲ τοὺς αὐτοκράτορες; (ἄποψη Ἐθνικῶν)

Ἀντιθέτως ἐδῶ βλέπουμε τὸν Ὀρέστη πάμπολλες φορὲς νὰ κινεῖται ὄχι μόνο ἔναντί του Κυρίλλου ἀλλὰ κυρίως ἔναντι τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἀλεξάνδρειας. Καὶ μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ ἑξῆς: πέρασαν πολὺ λίγα χρόνια ἀπὸ τὸ πέρας τῶν Ἐθνικῶν διωγμῶν καὶ τὰ πνεύματα εἶναι πολὺ ἀναμμένα (βλέπε δοσίλογους, συγγενεῖς χαμένους κ.α.) Οἱ ἀπόψεις περὶ Ἰουδαϊκῆς ἀνάμειξης δὲν εἶναι καθόλου ἀπίθανες ἀλλὰ ἀντιθέτως εὐσταθοῦν ἱστορικὰ ἀπολύτως. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἡ Ἰουδαϊκὴ ἐξελληνισμένη παροικία στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀριθμοῦσε πολυπληθῆ μέλη. Ἐκεῖνα τὰ χρόνια ἐπίσης ὑπάρχει συνεχὴς αἱματοχυσία μεταξὺ Ἑβραίων καὶ Χριστιανῶν (βλέπε καὶ σφαγὴ 250.000 χριστιανῶν στὴν Κύπρο ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους) καὶ αὐτὴ ἡ αἱματοχυσία θὰ συνεχισθεῖ δυστυχῶς καὶ ἀργότερα. Ἐπίσης ἕνεκα διαφορῶν τῶν Χριστιανῶν καὶ τῶν Ἰουδαίων σημειώθηκε στάση κατὰ τοῦ Ὀρέστη τὸ 415, μόλις ἕνα χρόνο νωρίτερα ἀπὸ τὸ θάνατο τῆς δύστυχης Ὑπατίας. Ὁ Ἑβραϊσμὸς ἦταν πάντοτε ἐχθρὸς μὲ τὸν Χριστιανισμὸ διότι ὁ τελευταῖος σπίλωνε τοὺς Ἰουδαίους.

Τὸ τραγικότατο αὐτὸ γεγονὸς ἀναμφίβολα καταλύπησε τὸν Ἅγιο Κύριλλο ἀλλὰ αὐτὸς κατηγορήθηκε ὅτι ὑποκίνησε τὸν ὄχλο. Τὴν κατηγορία αὐτὴν διατύπωσε μετὰ ἀπὸ ἕναν αἰώνα ὁ ἀκμάζων Ἐθνικὸς φιλόσοφος Δαμάσκιος ἀλλὰ χωρὶς ἀποδείξεις.  Ὁ δυσμενῶς διακείμενος πρὸς τὸν Κύριλλο ἐκκλησιαστικὸς ἱστορικὸς Σωκράτης (7,15) μᾶς πληροφόρησε ὅτι ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ὄχλου ποὺ δολοφόνησε τὴν Ὑπατία ἦταν ὁ ἀναγνώστης Πέτρος καὶ ὅτι αὐτὸ τὸ γεγονὸς "οὐ μικρὸν μῶμον Κυρίλλω καὶ τὴ Ἀλεξανδρέων ἐκκλησία εἰργάσατο", δὲν εἶπε ὅμως ὅτι ὁ Κύριλλος ἦταν ὁ αἴτιος τοῦ φόνου τῆς Ὑπατίας. (παρ' ταῦτα τὸ ἔγκλημα παραμένει ἔγκλημα)

Ἀλλὰ ἀπὸ τὶς 28 Σεπτεμβρίου 416 ἐκδόθηκε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Β' νόμος περὶ τῶν κληρικῶν καὶ τῶν "παραβαλάνων"  τῆς Ἀλεξάνδρειας. Οἱ "παραβαλάνοι", ἀποτελοῦντες εἰδικὸ σῶμα 500 ἀνδρῶν  εὑρισκόμενο ὑπὸ τῆς ἐντολὲς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας ὑπήχθησαν διὰ τοῦ αὐτοῦ νόμου ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τοῦ ἔπαρχου Ἀλεξανδρείας. Ὡς δικαιολογία τῆς μεταβολῆς αὐτῆς ἦταν ὅτι τὸ σῶμα αὐτὸ ἐνέσπειρε τὸν τρόμο καὶ τὴν φρίκη στὴν Ἀλεξάνδρεια διὰ τῶν ἀταξιῶν αὐτοῦ. Ὁ λαὸς τῆς Ἀλεξάνδρειας ζήτησε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα στέλνοντας τοῦ πρεσβεία νὰ λάβει τὰ μέτρα τοῦ κατὰ τῶν παραβαλάνων. Εἶναι προφανὲς ὅτι τὸ διάβημα αὐτὸ ἀφοροῦσε τὰ γεγονότα τῆς Ὑπατίας. Ἀλλὰ ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι ἡ πρεσβεία αὐτὴ τοῦ λαοῦ ζήτησε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα ὅπως διατάξει ὥστε νὰ μὴν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπός τους Κύριλλος.

 Ἡ αἴτηση αὐτὴ ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι ὅταν ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κύριλλος ἔλειπε ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια οἱ "παραβαλανεῖς" προέβαιναν σὲ ταραχές. Σημειωτέον δὲ ὅτι τὸ διάβημα τοῦ λαοῦ τῆς Ἀλεξάνδρειας νὰ μένει ἐκεῖ ὁ Κύριλλος γιὰ προστασία τους, προῆλθε ἀπὸ ὀπαδοὺς τοῦ Ὀρέστη καὶ ὄχι τοῦ Κύριλλου καὶ ἀπὸ φίλους του Ὀρέστη προερχόταν καὶ ἡ πρεσβεία καὶ ὄχι ἀπὸ ἐκείνους τοὺς Κύριλλου. Σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ δὲν γινόταν οὔτε ἕνας ὑπαινιγμὸς γιὰ τὴν ἐνοχὴ τοῦ Κύριλλου. Ἀλλὰ ἀντιθέτως ἡ πρεσβεία  μὲ σεβασμὸ ἐκφράστηκε γὶ αὐτὸν καὶ διὰ τῶν αἰτήσεων  τῆς μαρτυροῦσε ὅτι ἡ διαρκὴς παρουσία αὐτοῦ στὴν Ἀλεξάνδρεια θεωρεῖτο ὡς ἐγγύηση γιὰ τὴ συγκράτηση τῆς τάξεως καὶ τὴ συγκράτηση τῶν παραβαλάνων καὶ τὴν πρόληψη νέων αἱματηρῶν ἐπεισοδίων.

Ὁ Αὐτοκράτορας Θεοδόσιος  ἔκρινε σκόπιμο νὰ ὑπάγει αὐτοὺς κάτω ἀπὸ τὶς διαταγὲς τοῦ Ἐπάρχου. Ἀπὸ δὲ τὶς λεπτομέρειες καθίσταται ἀναντίρρητο ὅτι ὁ Κύριλλος κατὰ τὴν διάρκεια τῆς δολοφονίας τῆς Ὑπατίας ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια. Οἱ ἐχθροί του Κύριλλου Νεστοριανοὶ συνυφαίνοντας πλῆθος κατ' αὐτοῦ κατηγορίες οὐδέποτε τόλμησαν νὰ ὑπαινιχθοῦν ὅτι αὐτὸς ὑπῆρξε ὁ ἠθικὸς αὐτουργὸς τοῦ ἐγκλήματος. Φαίνεται δὲ μᾶλλον ὅτι ὁ φανατισμὸς τοῦ Ἐπάρχου Ὀρέστη συνετέλεσε εἰς τὴν ἔξαψη τοῦ φανατισμοῦ τῶν παραβαλάνων, τῶν μοναχῶν καὶ τοῦ αἰγυπτιακοῦ ὄχλου ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Θεόφιλου διατέθηκε δυσμενέστατα κατὰ τῶν ἐμμενόντων εἰς τὴν Ἐθνικὴ θρησκεία Ἑλλήνων τῆς Ἀλεξάνδρειας. Δυστυχῶς οἱ αἱματηρὲς σκηνὲς ἦταν συνηθισμένες στὴν πόλη αὐτή.

Μετὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω, ὅσοι κατηγοροῦν τὸν ἅγιο Κύριλλο, ἀποδεικνύονται συκοφάντες, καθὼς ὄχι μόνο ὁ Ἅγιος Κύριλλος δὲν εἶχε σχέση μὲ τὸ φόνο, ἀλλὰ ἀντιθέτως θεωρεῖτο ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, ὡς ἀπαραίτητος γιὰ νὰ ὑπάρχει στὴν περιοχὴ τάξη καὶ εἰρήνη.

Οἱ λόγοι ποὺ ὁ ἅγιος Κύριλλος κατηγορεῖται τόσο ἔντονα καὶ ἄδικα, εἶναι τὸ πλούσιο ἔργο ποὺ ἄφησε πίσω του, εἰς βάρος τῶν ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας. Ἀναιρώντας τὸ ἔργο τοῦ Ἰουλιανοῦ του Παραβάτη, μὲ τίτλο «κατὰ τῶν Γαλιλαίων» (δηλαδὴ τῶν Χριστιανῶν), ἔγραψε ἀπολογητικὴ ἀναίρεση μὲ τίτλο: «ὑπὲρ τῆς τῶν Χριστιανῶν εὐαγοῦς θρησκείας, πρὸς ἐν ἀθέοις Ἰουλιανόν». Ἀπὸ τὰ πολλὰ συγγράμματά του κατὰ τῶν Νεστοριανῶν ἔγραψε τρεῖς «προσφωνητικοὺς λόγους περὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως εἰς τὸν Κύριον ἠμῶν Ἰησοῦν Χριστόν». Ἔγραψε καὶ σύντομο διάλογο  «περὶ ἁγίας τὲ καὶ ὁμοουσίου Τριάδος». Ἀπὸ τὶς ὁμιλίες τοῦ εἶναι περίφημη ἡ «πρὸς τὴν Ἁγίαν Μαρίαν» ποὺ ἀποτελεῖ τὸν πιὸ ὑπέροχο ὕμνο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχαιότητας πρὸς τὴ Θεοτόκο.

Εἶχε ἐχθρούς τους αἱρετικοὺς Νοβατιανοὺς καὶ Νεστοριανούς, τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Εἰδωλολάτρες, ποὺ ὅλοι εἶχαν συμφέρον νὰ τὸν κακολογήσουν.

Τὸ ἐνδιαφέρον ὅμως τῆς ὑπόθεσης, εἶναι κάτι ποὺ οἱ Εἰδωλολάτρες τὸ ἀποκρύπτουν περὶ τῆς Ὑπατίας:

Ὁ Συνέσιος ὁ Κυρηναῖος (+416), καθηγητὴς καὶ θαυμαστῆς της Ὑπατίας, μέσα ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία του μὲ τὴν Ὑπατία ἄφησε τὴν πληροφορία ὅτι ἡ νεοπλατωνικὴ φιλόσοφος εἶχε ἐκφράσει τὴν ἐπιθυμία της νὰ γίνει Χριστιανή: "ποθῶ γὰρ Χριστιανὴ ἀποθανεῖν".

Ὄχι μόνο λοιπὸν δὲν ὑπῆρχαν θρησκευτικοὶ λόγοι τοῦ φόνου τῆς Ὑπατίας, ἀλλὰ ὁ φόνος αὐτὸς ἐργάσθηκε κατὰ τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ ἡ θαυμάσια αὐτὴ γυναίκα, ἀγαποῦσε τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Ἀλλὰ οἱ ψευδεῖς συκοφάντες τοῦ Νεοπαγανισμοῦ, προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν τὴν πολιτικὴ αὐτὴ δολοφονία ὡς θρησκευτική, γιὰ νὰ φανοῦν ὡς θύματα. Φωνάζει ὁ κλέφτης ἂν φοβᾶται ὁ νοικοκύρης!

Γι' αὐτό, ἐπειδὴ ἡ Ὑπατία ἦταν Χριστιανὴ προσύλητη, ἡ Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ κάποιες μελέτες, τὴν τιμᾶ ὡς Χριστιανή, καὶ μάλιστα ὡς ΑΓΙΑ, ἐπειδὴ εἶχε τὴν πρόθεση νὰ βαπτισθεῖ καὶ δὲν πρόλαβε λόγω τῆς δολοφονίας της. Τιμᾶται μὲ τὸ ὄνομα: Ἁγία Αἰκατερίνη, στὶς 12 Ἰουλίου (Γιὰ τὴν ταύτιση Ἁγίας Αἰκατερίνης καὶ Ὑπατίας, δὲς τὸ βιβλίο τῆς Μ. Dzielska, σσ. 209/210. Πρβλ. R. Richardson, The Starlovers, N.Y. 1967. Ἐπίσης, τὸ βιβλίο «Παγανιστικὸς Ἑλληνισμὸς ἢ Ἑλληνορθοδοξία;» π. Γ. Μεταλληνού, Ἔκδ. Ἁρμὸς 2003). Μία ταύτιση ὅμως, γιὰ τὴν ὁποία δὲν εἶναι ὅλοι πεπεισμένοι, θεωρώντας ὅτι ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη εἶναι διαφορετικὸ πρόσωπο, ποὺ μαρτύρησε στὴν ἴδια ἐποχὴ καὶ περιοχή.

πηγή: http://www.oodegr.com/

Εκοιμήθη ο γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ

Χτες,19 Ιουλίου 2011,στις 10 το πρωί άνοιξε ο ουρανός και δέχθηκε στην αγκαλιά Του έναν Όσιο,έναν μεγάλο ομολογητή της Ορθοδόξου πίστεως,τον γέροντα Αρσένιο Παπατσιόκ
Μπορείτε να διαβάσετε τον βίο του και μία συγκλονιστική συνέντευξη του






ο  βίος του
Ο γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1914 στην Γιαλόμιτσα.Τον Ιανουάριο του 1947 έγινε δεκτός ως δόκιμος στην μονή Κόζια,ενώ τον Ιανουάριο του 1949 πήγε στην Σιχαστρία όπου ηγούμενος ήταν ο γέροντας Κλεόπας Ιλίε.Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τον έστειλαν στη Μονή Κόζια όπου και εκάρη μοναχός,έχοντας ως πνευματικό ανάδοχο τον γέροντα Πετρώνιο Τανάσε(νυν ηγούμενος της Σκήτης Τιμίου Προδρόμου –Αγίου Όρους).Το 1950 μετά από επιθυμία του πατριάρχη Ιουστινιανού ο οποίος ήθελε να μετατρέψει τη μονή σε λάυρα του ρουμανικού μοναχισμού,στάλθηκε στη Μονή Σλάτινα.Στις 26 Σεπτεμβρίου 1950 χειροτονήθηκε ιερέας και για 8 χρόνια ήταν υποτακτικός του γέροντα Κλεόπα Ιλίε.Την 14^η Ιουνίου 1958 συνελήφθη από τους κομμουνιστές και καταδικάστηκε σε 20ετή κάθειρξη περνώντας από τις πιο σκληρές φυλακές.Από το 1976 είναι πνευματικός στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Τερκιγκιόλ-Κονστάντσα.







Μια παλαιότερη συνέντευξη του

-Παρακαλώ να μας εξηγήσετε αυτό που λέει ο άββας Αμμωνάς στο γεροντικό:«Πρέπει να ''γκρεμίσεις'' τον εαυτό σου για να τον φτιάξεις από την αρχή»π.Αρσένιος:Να γκρεμίσεις δηλαδή τον παλαιό ανθρωπο για να βάλεις τα νέα θεμέλια.Να γκρεμίσεις δηλαδή τον παλαιό άνθρωπο,την πτώση του Αδάμ που έχει αποτυπωθεί σ'εμάς και που φεύγει με τη βάπτιση.Εαν έπινες να μην ξαναπιείς,να γκρεμίσεις  το παλιό που σε είχε κυριεύσει και να γίνεις ένας εν Χριστώ νέος άνθρωπος,κατά τη χριστιανική διδασκαλία.Αυτό μας ενδιαφέρει όχι αν σου εμφανίστηκαν άγγελοι ή κάτι παρόμοιο.Εμένα,επειδή έμεινα στη φυλακή πολλά χρόνια,αλλά και στην έρημο με τον γέροντα Κλεόπα,με ρωτάει ο κόσμος:''Εγιναν θαύματα στη φυλακή;''Εγώ τους απαντάω:''Ναι,έγιναν''

-Τί θαύμα;
π.Α.-΄΄Κανένα!''
-Αυτό ήταν το μεγάλο θαύμα ότι δεν έγινε κανένα θαύμα;
π.Α-.Ναι!Στο Αιούντ που ήμουν φυλακισμένος,ήθελαν να με σκοτώσουν.Μ'έβαλαν σ'ένα μέρος παγωμένο σαν ψυγείο.Τρομερό ήταν,τρομερό.Αυτοί είχαν υπολογίσει ότι σε τρεις μέρες θα πεθάνω.Μ'έβαλαν για 3 μέρες,τίποτα.Μ'έβαλαν για 5 μέρες τίποτα.Μέβαλαν για επτά μέρες αλλά δεν πέθανα ούτε τότε.Αυτό δεν ήταν ένα θαύμα;Ημουν εκεί μέσα γυμνός,τελως πάντων,τρομερό.τρομερό.
Ωστόσο ήμουν ζωντανός και -ζητώ συγνώμη-είχα μια παιδική αφέλεια και περιέργεια,να δω πως βγαίνει η ψυχή,πως είναι αυτό το πέρασμα στον άλλο κόσμο.Αλλά δεν πέθανα...Και,αλοίμονο μου, με κράτησαν εκεί 14 χρόνια.Με είχαν καταδικάσει σε 40 χρόνια φυλάκιση...
-Τόση ήταν η καταδίκη;
Ναι και μου κόστισε.Σε όποια φυλακή πήγαινα με ρωτούσαν οι κομμουνιστές τι έκανα.''Τίποτα,απαντούσα εγώ''-''Εαν δεν είχες κάνει τίποτα θα σου έριχναν 10-15 χρόνια'';μου έλεγαν.
Τέλως πάντων, μας ελευθέρωσαν το 1964 όταν δόθηκε γενική αμνηστία.Και σήμερα θα πήγαινα εκεί αν το ήθελε ο καλός Θεός.Θέλω να πω ότι έζησα τη ζωή τόσο έντονα εκεί,οπου έμεινε βαθιά χαραγμένο επάνω μου ένα ίχνος χριστιανικό
-Ζήσατε εκεί σαν σε μοναστήρι;
π.Α-Τι μοναστήρι;!Εκει λίγο ψωμί,όσο ένα νύχι ήταν τεράστια ποσότητα!
-Η άσκησή σας ήταν πιο σκληρή από των πατέρων της ερήμου;
π.Α.-Δε μπορώ να κάνω σύγκριση.Εγώ σας λέω τι συνέβαινε εκεί.Δεν μας έβγαλαν τα νύχια αλλά οποιαδηποτε στιγμή μπορούσαν να το κάνουν.Είναι τρομερά δύσκολο να τα διηγείσαι όλα αυτά εαν τα έχεις ζήσει.Τότε εκπλησόμουν. Αναρωτιόμουν.''Θεέ μου υπάρχω;''Υπήρχα.Όταν με έβγαλαν από τη μεγάλη δοκιμασία-τα κατεψυγμένα δωμάτια-μ'έβαλαν στην απομόνωση.Δεν υπήρχε εκεί τίποτα,τίποτα.Το πάτωμα ήταν καταβρώμικο και τα τζάμια είχαν εκείνα τα κάγκελα.Δίπλα μου υπήρχε ένα κομμάτι μαμαλίγκα(σ.σ πουλέντα)πράσινη,μουχλιασμένη.Το έφαγα και μου φάνηκε σαν να ήταν παντεσπάνι!Δεν είχα τίποτα.Δεν έκανα υπολογισμούς,ζούσα τη ζωή έντονα.
Μια φορά με ρώτησαν πού ηταν πιο δύσκολα στην έρημο ή στην φυλακή;Εγώ τα είχα ζήσει και τα δύο.Εγώ λέω ότι στην έρημο παλεύεις με τον διάβολο και ο διάβολος φοβάται το Θεό.Δεν του επιτρέπεται το παν,έχουμε και έναν φύλακα άγγελο.Τη σχέση με τον άγγελό σου δεν μπορείς να την περιγράψεις ,την ζείς.Το ίδιο και τη σχέση σου με το Θεό.Εκεί λοιπόν στην έρημο πάλευα κατά διαστήματα.
Στη φυλακή όμως αυτοί ήταν άθεοι,σε σκότωναν,δεν υπολόγιζαν τίποτα.Σε μισούσαν σαν τον μεγαλύτερο εχθρό τους,επειδή έτσι τους μάθαιναν.Είχα την ατυχία ο πρώτος μου φύλακας να είναι ένας Ούγγρος.Πολύ κακός.Εγώ γενικά με τους Ουγγρους δεν τα πήγαινα καλά.Μια μέρα μου λέει:«Θα σε κάνουν πατριάρχη»

 -Προσπαθούσε να σας δελεάσει
 π.Α.-Nαι,βέβαια προσπαούσε να με δελεάσει.Λες και εγώ τον πίστεψα.Αλλά εμένα με θεωρούσαν αρχηγό,είχα ένα όνομα εκεί στη φυλακή.Μια φορά μας μάζεψαν για να μας μιλήσουν οι συγκρατούμενοι που είχαν πουληθεί.Άρχισαν να μας μιλάνε για τον Μεσαίωνα.Τότε εγώ,έτσι κοντούλης όπως με βλέπετε σηκώθηκα και φώναξα:«Άκουσε βρε,τι ξέρεις εσύ για τον Μεσαίωνα;Ο Μεσαίωνας ήταν θεοκεντρικός.Τι μας λες και εσύ.Μετά χάθηκα μέσα στο πλήθος.Ήμασταν χιλιάδες.Βέβαια είχαν ανάμεσά μας τους πληροφοριοδότες τους.Ήταν ένα θαύμα που δεν μου έκαναν τίποτα
(Σε αυτό το σημείο κάνουν μια συζήτηση για τους φακέλους τησ περιφημης Σεκουριτάτε,που ανοίχθηκαν το 2008 όπου βρέθηκαν και ονόματα επισκόπων και έπειτα συνεχίζεται ο διάλογος ως εξής)
-Και τι πρέπει να κάνουμε γέροντα;
π.Α.-Φτιάξε τον εαυτό σου!Αυτη είναι η καλύτερη απάντηση στην ερώτηση αυτή που βάζει κάθε άνθρωπος με λίγη συνείδηση.Φτιάξε την ζωή σου.Γίνε ξανά άνθρωπος
-Χωρίς να ψάχνεις στα λάθη του άλλου
π.Α.-Κυρίως αν δεν έχεις αγάπη.Και εαν ακολουθείς την αυθεντική ορθόδοξη γραμμή βλέπεις ότι και εκείνον τον κρατάει ο Θεός.Ο Χριστός λέει''δεν κουνιέται τρίχα χωρίς τη θέλησή μου''Εκείνος ξέρει τι σκέφτεσαι,ξέρει ότι κάνεις.Γι'αυτό λέω φτιάξε τη ζωή σου!Και εαν είσαι ένας ήλιος κρυφός από τον κόσμο,ζέστανε τον κόσμο,πες ότι χρειάζεται.Επειδή ο κόσμος με ρωτάει να του πω έναν λόγο και τους λέω:«Να ξέρεις να πεθαίνεις και να ανασταίνεσαι κάθε μέρα»
-Πως δηλαδή;
 π.Α.-Να είσαι νεκρός για την αμαρτία!Δεν το δέχομαι αυτό!Καλύτερα να πεθάνω,σου λένε:'΄΄Εγώ κοίταξα ε΄ναν νεκρό και δεν γίνεται''μου είπαν.Ρώτησε κάποτε έναν γέροντα κάποιο πνευματικό του τέκνο:«Πάτερ,τι είναι η ταπεινοφροσύνη»;«Να βλέπεις τον εαυτό σου κατώτερο από κάθε πλάσμα παιδί μου».«Από κάθε πλάσμα;...και το σκουλίκι πλάσμα είναι»«Και από το σκουλίκι παιδί μου»!
-Πως μπορείς όμως να φτάσεις σ'ένα τέτοιο μέτρο;
π.Α.-Κοίτα να δεις γιατί είπε έτσι εκείνος ο γέροντας:επειδή το σκουλίκι κινείται συνεχώς,ψάχνει τη ζωή.Την ψάχνει για να ζήσει,να δοκιμάσει.Λέει ο Χριστος να είμαστε σοφοί όπως ένα φίδι.Γιατί όπως ένα φίδι.Γιατί μας έδωσε αυτό ακριβώς ως παράδειγμα σοφίας;
-Επειδή εμείς περιφρονούμε τα φίδια ...το θεωρούμε κάτι που σέρνεται!
-Ναι,αλλά γιατί;.Επειδή το φίδι εαν το κόψεις δέκα κομμάτια δεν πεθαίνει.Εαν όμως το χτυπήσεις στο κεφάλι πεθαίνει.Η κεφαλή μας είναι ο Χριστός,να προστατέψουμε την Κεφαλή μας.
Γι'αυτό ο Χριστός είπε«γένεσθε σοφοί όπως οι όφεις»,επειδή εαν ''χτυπήσεις τον Χριστό τότε η χάρη του Θεού φεύγει από εσένα και βρίσκεσαι στη διάθεση των πονηρών πνευμάτων''
(...)Το κεράκι για να φωτίσει πρέπει να κάψει το φυτίλι και το κερί.Συνεπώς για να φωτίσει πρέπει να θυσιαστεί!Αφησε τη γνώμη σου,ξέχνα την κούραση!Δε γίνεται χωρίς θυσία!Ο κόσμος αυτό δεν το βλέπει και δεν τον νοιάζει.Ο σατανάς όμως εαν το δει θα κάνει το παν να σε προκαλέσει ο άλλος.Τον νικάς και σε νικαέι Μην ξεχνάτε ότι ο σατανάς είναι ελεύθερος!Του επιτρέπει βέβαια ο Θεός αλλά είναι ελεύθερος.Με ρωτούν πολλές φόρες ''πώς να γλυτώσω από τον σατανά''και τους απαντώ''τι θα απογίνουμε χωρίς αυτόν.Αυτός μας προσκαλεί στη μάχη,στον αγώνα χωρίς να το καταλάβει.Με ρώτησαν σε κάποιο βιβλίο ''τι είναι ο διάβολος''; και απάντησα:'' ολοι οι διαβολοι...ειναι του διαβόλου''!

Συμπερασματικά τώρα, επειδή δεν έχουμε άλλον χρόνο,ειλικρινά σας λέω, σαν ένας αδελφός που σε λίγο συμπληρώνει τα εκατό του χρόνια:δεν ωφείλω τόσα στα σχολεία που πήγα και μάζεψα γνώσεις και στα λόγια που άκουσα εκεί που εγώ πήγα,όσο μου χρησίμευσε ο πόνος!Τότε κατάλαβα γιατί ο Θεός κρατάει τον διάβολο,για να μπορείς να έχεις με έναν αόρατο τρόπο το σπαθί στο χέρι!Δεν είσαι καλός αγωνιστής εαν τρέμει το χέρι σου όταν κρατάς το σπαθί στο χέρι!Δεν επιτρέπεται αυτό, με το σπαθί στο χέρι.Είναι δυνατόν οτιδήποτε εν Χριστώ,οτιδήποτε...Δεν επιτρέπω όμως να είναι κάποιος λυπημένος.Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου.Να έχουμε χαρά και εμπιστοσύνη!Πρώτα όμως να έχουμε ταπείνωση
Πόνος,ναι πόνος.Και αν έφυγες από τον κόσμο(στο μοναστήρι),αρνήσου και τον εαυτό σου!Αλλά λέγει:«Αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολούθειτω μοι»Να λοιπόν ο πόνος, δεν γίνεται χωρίς πόνο.Στον μοναχισμό ειδικά,η υποταγή της θελήσεως σου,η υπακοή,είναι η μεγαλύτερη νίκη.Δεν γίνεται όμως χωρίς θυσία,χωρίς Σταυρό.Μη το κυνηγάς αλλά εαν έρθει μην το αρνηθείς.Ο Χριστός δεν ήθελε τον Σταυρό,αλλά αφού ήρθε,τον δέχτηκε.Δεν τον αρνήθηκε!Να κάνεις και εσύ αυτό κατά τη δύναμή σου,γιατί ο Θεός δεν σου δίνει σταυρό πέρα από τις δυνάμεις σου
Ειλικρινά υπέφερα!Ο πόνος μου άνοιξε πολλές μυστικές πορτίτσες.Και τότε έχεις μια σχέση ζωντανη με τον Ουρανό ,με την Παναγία η οποία να ξέρατε πόσο κοντά μας βρίσκεται,πόσο πολύ μας αγαπάει και πόσο λυπημένη είναι όταν δεν της ζητάμε τίποτα!Μεγάλο λάθος.Συνεπώς ο πόνος ηρέμησε τη ψυχή μου.Όμως στην κορυφή βρίσκεται η ταπείνωση,στην οικογένεια και στο μοναστήρι.

Cristian Curte
πηγή-''Lumea Monahilor''Ιαν.2008
μετάφραση-www.proskynitis.blogspot.com

Συνέντευξη με έναν αιχμάλωτο του Αττίλλα

Γιώργος Χαριτωνίδης: ο μαλάκας θα είδε τίποτα ψαροκάικα

Συνέντευξη με έναν αιχμάλωτο του Αττίλλα

Ο Γιώργος Χαριτωνίδης πολέμησε ενάντια στην τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου 1974 και βρέθηκε αιχμάλωτος στα κάτεργα του Αττίλα. Ήταν από τους τυχερούς που γύρισαν πίσω για να αφηγηθεί την ιστορία και τις βαρβαρότητες που έζησε. Αυτές του τις εμπειρίες τις μοιράστηκε σε μία συνέντευξη στο τεύχος 02 του Patria
Σε ποια μονάδα υπηρετούσατε, όταν εκδηλώθηκε η τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου 1974;
Υπηρετούσα στο 251 τ.π. με διοικητή τον ηρωικό Παύλο Κουρούπη. Η ημερομηνία της Τουρκικής εισβολής συνέπεσε με την ημερομηνία που θα απολυόμουν από το στρατό. Το 251 τ.π. βρισκόταν στην περιοχή «Γλυκιώτισσα» της Κερύνειας, πολύ κοντά στο σημείο που έγινε η απόβαση των Τούρκων.
Ποιο ήταν το ηθικό και η γενικότερη πολεμική προετοιμασία της μονάδας;
To ηθικό δεν ήτανε πολύ καλό γιατί διαδιδόταν ότι επίκειται εισβολή και δε βλέπαμε καμιά απολύτως προετοιμασία.
Θυμάμαι με πίκρα τα ευρύχωρα πολυβολεία με το τεράστιο πάχος από μπετόν αρμέ που υπήρχαν σ' όλη την ακτή της Κερύνειας. Ούτε ένα δεν επανδρώθηκε. Ακόμη και αυτά που υπήρχαν δίπλα από το στρατόπεδό μας. Εκείνη τη μέρα μετά το βομβαρδισμό του τάγματός μας, από την τουρκική αεροπορία, πλησίασαν τα πολεμικά πλοία και οι αποβατικές λέμβοι γέμισαν τον κόλπο της Γλυκιώτισσας με κατεύθυνση τη στεριά κάτω από το στρατόπεδο μας. Πώς αντέδρασαν τα στελέχη και οι στρατεύσιμοι στην εισβολή;
Μέσα στο πανικό και την αποδιοργάνωση των πρώτων στιγμών, ένας στρατιώτης με δική του πρωτοβουλία, αρπάζει ένα τριαντάρι πολυβόλο, τρέχει με μεγάλη ταχύτητα, χώνεται μέσα σε ένα από αυτά τα πολυβολεία και αρχίζει να βάλλει εναντίον των τούρκων. Αν είναι δυνατόν! Ένας μόνο άνθρωπος ματαίωσε ολόκληρη αποβατική προσπάθεια. Οι λέμβοι επέστρεψαν πίσω, τα πλοία απομακρύνθηκαν, κάνανε δεξιά στροφή και η απόβαση πραγματοποίηθηκε σε άλλο κοντινό σημείο με τους τούρκους να πατούν έδαφος ανενόχλητοι. Μόλις χάραξε το πρώτο φως εκείνης της συμφοριασμένης μέρας, έτυχε και σήκωσα το τηλέφωνο που καλούσε ο σκοπός του παρατηρητηρίου προς τη θάλασσα.«Βλέπω στο βάθος πολεμικά πλοία» μου λέει με ένταση και αγωνία. Ξύπνησα το λοχαγό Τ.Α. και του το ανέφερα.«Αυτός ο μαλάκας θα είδε τίποτε ψαροκάικα και νόμισε ότι είναι πολεμικά, μου είπε και πήγε να ξαπλώσει πάλι!!! Μετά από δυο λεπτά ένα τούρκικο αεροπλάνο κάνει βουτιά και αφήνει μια βόμβα μέσα στο τάγμα. Βλέπω τότε το συνταγματάρχη Ν..(συκροτηματάρχη επαρχίας Κυρυνείας) στο μπαλκόνι του διοικητηρίου με καλοκαιρινές πυτζάμες να φωνάζει και να μας καθησυχάζει. «Είναι άσκηση που κάνουν οι τούρκοι , είναι άσκηση που..» δεν πρόλαβε να το ξαναπεί, ο θόρυβος του αεροπλάνου που επανήλθε για να συνεχίσει το έργο του τον έκανε επιτέλους να συνειδητοποιήσει ότι οι τούρκοι επιτίθενται.Ενώ όλα αυτά συνέβαιναν, ένα τρανζιστοράκι ακουμπισμένο στη ρίζα ενός πλατάνου στο διαπασών μετέδιδε πρωινή γυμναστική! Άρχισε να καλεί σε επιστράτευση όταν οι τούρκοι στρατιώτες είχαν ήδη πατήσει στο κυπριακό έδαφος.
Συμμετείχατε σε πολεμικές επιχειρήσεις;
Βεβαίως συμμετείχα ως κληρωτός στρατιώτης. Ιδιαίτερα οι φαντάροι της σειράς μου που εκείνη τη μέρα θα απολυόμαστε, ένα μεγάλο μέρος από μας πάθαμε υστερία. Απολύομαι ρεε.. ,απολύομαι ρεε.. φωνάζαμε με απόγνωση καθώς κτυπούσαμε τους τούρκους. Το τάγμα μας βρέθηκε αντιμέτωπο με χιλιάδες τούρκους. Οι στρατιωτικές δυνάμεις από τα πλησιέστερα σημεία είχαν μετακινηθεί απο τις προγούμενες μέρες στην Πάφο όπου υπήρχαν ακόμη εστίες αντίστασης ενάντια στο πραξικόπημα. Στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν προς την Κερύνεια, οι φάλαγγες με τα φορτηγά γεμάτα εθνοφρουρούς, στον αυτοκινήτόδρομο κοντά στο χωριό «Κοντεμένος» κτυπηθήκανε από την τουρκική αεροπορία. Αποτέλεσμα, να έχουμε συμφορά σε απώλειες. Δεκάδες νεκρούς εθνοφρουρούς αλλά και σε πολύτιμο στρατιωτικό υλικό.Βρέθηκα σε πολύ σκληρές και αιματηρές μάχες. Τη μια μέσα σ' ένα ελαιώνα κοντά στο χωριό « Τέμπλος» και την άλλη στο γήπεδο «Πράξανδρος» στην είσοδο της πόλης της Κερύνειας. Οσοι από τύχη γλυτώσαμε συνενωθήκαμε με ένα άλλο τάγμα που έμεινε και αυτό με το μισό αριθμό σε άνδρες, το 241τ.π.,που έδρευε στο χωριό «Συγχαρί». Λάβαμε μέρος στις μάχες του «Κουτσοβέντη» στο βουνό «Πενταδάκτυλος».Εκεί πάνω ήταν η συνέχεια της τραγωδίας.
Περιγράψτε μας την σύλληψη σας από τις εχθρικές δυνάμεις
Το απόγευμα της 14ης Αυγούστου βρεθήκαμε περικυκλωμένοι στο χωριό Κυθρέα. Προσπαθήσαμε να σπάσουμε τον κλοιό πολλές φορές. Η κατεύθυνση που είχε κάποια λογική για να διαφύγουμε ήταν προς τη Λευκωσία, όμως το έδαφος είναι επίπεδο.. Στήσανε οι τούρκοι κάθε πενήντα μέτρα τανκ και μεταξύ των τανκς, εκατοντάδες στρατό.Οι πιθανότητες να απεγκλωβιστούμε ήταν σχεδόν μηδαμινές. Μερικοί διέφυγαν προς την πλευρά της «Χαλεύκας» στο βουνο και χάθηκαν. Είναι αγνοούμενοι σήμερα. Μέσα στο χωριό υπήρχαν εγκλωβισμένοι πολίτες. Μας συμβούλευσαν να βγάλουμε τα φαιοπράσινα γιατί υπήρχαν μαρτυρίες ότι όποιους συλλαμβάνανε με στρατιωτικά ρούχα τους εκτελούσαν επί τόπου. Μια Κυθραιώτισσα, άνοιξε το σπίτι της, μας έβαλε και κάναμε μπάνιο, ξυριστήκαμε και αλλάξαμε με ρούχα πολιτικά. Μαζευτήκανε όλοι οι εγκλωβισμένοι πολίτες στην πλατεία και ανακατωθήκαμε ανάμεσά τους. Το πρωί, μέρα της Παναγίας μπήκε στο χωριό ο τουρκικός στρατός.
Με ποιό τρόπο συμπεριφέρονταν οι τουρκικές δυνάμεις στους αιχμαλώτους τόσο στην Κύπρο αλλά και μετά την μεταφορά τους σε φυλακές στο τουρκικό έδαφος;
Στην αρχή, μόλις ο στρατός συνελάμβανε αιχμαλώτους τους παρέδιδε στις ανέξελεγχτες ομάδες των τουρκοκυπρίων ενόπλων, με τη σειρά τους αυτοί, τους μετέφερναν σε απόμερες περιοχές και εν ψυχρώ τους εκτελούσαν. Ο τουρκικός στρατός για να έχει τον έλεγχο άρχισε να τους μεταφέρνει στην Τουρκία. Κατά τη μεταφορά αλλά και μέσα στις φυλακές κακοποιήθηκαν και εξαφανήστηκαν αιχμαλώτοι. Στις φυλακές Αδάνων μας περίμενε υποδοχή απίστευτης αγριότητας και φανατισμού. Αφού μας έβαλαν και βγάλαμε τα παπούτσια, και μας άφησαν έκτοτε ξυπόλυτους, άρχισαν όλοι μαζί οι τούρκοι με αγριοφωνές και βρισιές να μας κτυπούν και να μας φτύνουν. Μας κτυπούσαν υπό την ανοχή Τούρκου Συνταγματάρχη. Έχει χαρακτεί στη μνήμη μου η φυσιογνωμία ενός τούρκου μόνιμου Αρχιλοχία εξαιτίας του σαδισμού που είχε στο πρόσωπο. Κτυπούσε τους αιχμαλώτους με ένα μαστίγιο με απίστευτη αγριότητα. Όταν ήρθε η σειρά μου, έπεσε το μαστίγιο του τούρκου σαδιστή με λύσσα στο κάτω μέρος του προσώπου μου. Όλο το κάτω χείλος του στόματος μου άνοιξε και άρχισε να αιμορραγεί ασταμάτητα. Τα χέρια μου ήταν ακινητοποιημένα από τους στρατιώτες και όπως ήμαστε ο ένας πίσω από τον άλλο, ακουμπούσα το στόμα μου στη πλάτη του μπροστινού για να σταματήσει το αίμα. Στον αιχμάλωτο που ήταν πίσω από μένα, του μπήξανε ξιφολόγχη στην πλάτη. Υπήρχε και ένας παπάς μαζί μας, που του ξέσκισαν τα ράσα και τον τραβούσαν από τα γένια. Με λαβή το δεξί μας χέρι ψηλά στη πλάτη, οι στρατιώτες μας περνούσαν από ένα ατελείωτο διάδρομο, που αριστερά -δεξιά ήταν παρατεταγμένοι άλλοι στρατιώτες. Ήταν ο διάδρομος του μαρτυρίου, γιατί οι παρατεταγμένοι τούρκοι μας κτυπούσαν κατά την διάρκεια της διαδρομής. Μια μπουνιά στο στομάχι με έκανε να διπλωθώ μέχρι το πάτωμα και μια δεύτερη στο στόμα μου αχρήστεψε τα μπροστινά δόντια. Ο τούρκοι με μια κλωτσιά μας έκαναν να χάνουμε την ισορροπία μας και ένα ένα μας έριχναν μέσα σε ένα μεγάλο δωμάτιο.
Σε ποιά σημεία στο τούρκικο έδαφος διασκορπίστηκαν οι αιχμάλωτοι;
Επίσημα, μας διασκόρπισαν σε τρείς φυλακές. Στα Αδανα, στην Αμάσεια και στα Αντίγιαμα.
Τι συνέβη κατά τη μεταφορά με το τραίνο, υπήρχε κάποιο ατύχημα;
Η περίπτωση με το τραίνο γεμάτο αιχμαλώτους που το ακινητοποίησε ο όχλος, για να λιντσάρει τους αιχμαλώτους , ήταν η αποστολή πριν από εμάς. Επειδή συνέβη αυτό, μας μετέφεραν στην Αμάσεια με λεωφορεία. Τι να πρωτοπώ γιαυτή τη διαδρομή. Μας κτυπούασνε,σβήνανε τσιγάρα στα πόδια μας. Σε μια περίπτωση σε ένα τενεκέ γεμάτο νερό ρίξανε πετρέλαιο και μας υποχρέωναν με ξυλοκόπημα να το πιούμε. Ο όχλος ανέκοψε τα λεωφορεία, για να μας λιντσάρει στην αντίστροφη πορεία όταν θα μας έφερναν πίσω για να απελευθερωθούμε. Μας έσωσε ένας τούρκος έφεδρος ανθυπολοχαγός. Τραβήξαμε βάσανα και μαρτύρια πολλά, το χειρότερο όμως ήταν η πείνα. Για φαγητό μας έδιναν ένα καρπούζι. Έπρεπε να το μοιραστούμε τριάντα, ίσως και παραπάνω άτομα. Αναλογούσε στον καθένα μια φέτα, ίσα με το πάχος του τσιγαρόχαρτου. Σε μένα ενεργοποιήθηκε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Μάζευα τα πεταμένα κουκούτσια όσα τυχαία έπεφταν χάμω ή φτύνανε οι άλλοι. Τα έβαζα στη τσέπη, τα έπλενα και τα μασούσα σαν πασατέμπο. Σκέφτηκα, ότι κάτι θα περιέχουν σε βιταμίνες, πρωτείνες και άλλα χρήσιμα για τον οργανισμό στοιχεία...
Γνωρίσατε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας σας πρόσωπα που σήμερα θεωρούνται ακόμα αγνοούμενοι;
Προσωπικά όχι, είχα ακούσει όμως από άλλους συναιχμαλώτους ότι ζήσαν τέτοιες περιπτώσεις. Είναι βέβαιο ότι υπάρχει αυτή η κατηγορία αγνοουμένων. Πως εξηγείται να μη γνωρίζει κανείς κάποιον αιχμάλωτο που να έχει απολυθεί απο τις φυλακές της «Αττάλειας»; Μου το αποκάλυψε τούρκος φρουρός στα Αδανα ότι μεταφέρονται και σε αυτές τις φυλακές αιχμάλωτοι. (Ανανμήσεις με πολλά κουκούτσια, εκδ. Κέδρος σελίδα131-132) Μετά την απελευθέρωση σας, το Κυπριακό και το Ελληνικό κράτος με ποιό τρόπο σας συμπεριφέρθηκαν; Όταν απελευθερωθήκαμε από τις τουρκικές φυλακές έδωσαν σε όλους μας απο δύο κυπριακές λίρες. (τρία ευρώ). Αυτό ήταν το μοναδικό βοήθημα που πήραμε μέχρι σήμερα... Τίποτε άλλο. Ένας συναιχμάλωτός μας από τις πολλές κακουχίες, τέσσερις μέρες μετά την απελευθέρωση του πέθανε. Πολλοί παρουσίασαν ψυχολογικά προβλήματα. Από πουθενά βοήθεια. Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που συνέβη το 2005 στο νοσοκομείο Λευκωσίας. Όλοι οι τουρκοκύπριοι νοσηλεύονται δωρεάν στα νοσοκομεία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο διπλανό κρεβάτι ενός πρώην αιχμαλώτου ασθενή, φέρνουν ένα τουρκοκύπριο χειρουργημένο. Η γυναίκα του χειρουργημένου βάζει στο κομοδίνο τα προσωπικά είδη του άντρα της. Ένα ρολόι, ένα κομπολόι και ένα σουγιαδάκι. Ο πρώην αιχμάλωτος ασθενής αναγνωρίζει τον άνθρωπο που το λήστεψε όταν συνελήφθη στο χωριό Κυθρέα. Του πήρε όλα τα λεφτά που είχε στην τσέπη, ένα χρυσό σταυρουδάκι και το σουγιαδάκι. Εκείνη την ώρα ξαπλωμένος στο κρεββάτι του νοσοκομείου, προσέχει τα αρχικά του ονόματός του και τη χρονολογία 1972, που είναι χαραγμένα στην κοκκαλένια λαβή. Είναι το σουγιαδάκι που είχε πάντοτε στη τσέπη γιατί του το είχε χαρίσει ο νονός του. Όταν πήραν εξιτήριο και οι δυο, ο πρώην αιχμάλωτος πλήρωσε νοσήλια, αυτός που τον έκλεψε τότε όχι... Είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αξίζει κανείς να τη διαβάσει. (Με διαβατήριο και βίζα μιας μέρας, εκδ. Κέδρος σελ 85-87.)
Για το ζήτημα των αγνοουμένων ποια είναι η προσωπική σας γνώμη; Θεωρείτε ότι το θέμα πρέπει να θεωρείται ως «τελειωμένο» ή οφείλει η πολιτεία να το ανακινήσει;
Βεβαίως το θέμα δεν τελείωσε. Τόσο για την Κύπρο όσο και για την Ελλάδα πρέπει να είναι το πρώτο θέμα. Δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως τα παρουσιάζουν επιτήδειοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Οτι δηλαδή έχουνε και αυτοί αγνοουμένους κάναμε και εμείς εγκλήματα, τα βάζουμε στη ζυγαριά και είναι ισόβαρα. Ο τουρκικός κατοχικός στρατός έκανε τη μεγαλύτερη εθνοκάθαρση μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σε Ευρωπαικό έδαφος. Πρέπει η Τουρκία να πεισθεί ως κράτος να κάνει την αυτοκριτική και την παραδοχή για τα εγκλήματά της αν θέλει να ονομάζεται ευρωπαική χώρα, πρέπει να πεισθεί να προχωρήσει σε διευκόλυνση για την εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων.
Γιατί κατά την άποψή σας, δεν άνοιξε ποτέ ο φάκελος «Κύπρος» και γιατί το επίσημο κυπριακό κράτος άργησε τόσο να αναγνωρίσει την προσφορά των πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ και της Εθνοφρουράς;
Ο φάκελος δεν άνοιξε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Η χούντα δεν έπεσε όπως είναι η συνηθισμένη φράση. Παρεδόθη η εξουσία, πριν γίνει αυτό υπήρξε διαπραγμάτευση με τους πολιτικούς. Ένα θέμα ίσως είναι και αυτό που διαπραγματεύτηκε να μην ανοίξει ο φάκελος. Τελευταία, η κυπριακή βουλή ενέκρινε το άνοιγμα του φακέλου με συνεργασία ομάδας ιστορικών του πανεπιστημίου Κύπρου για να αποδοθούν ιστορικές ευθύνες και όχι ποινικές. Η διαδικασία συνεχίζεται. Στην Ελλάδα ο Φάκελος άνοιξε στα μέσα της δεκαετίας του 80 γιατί σταμάτησε; Μήπως γιατί έγινε κάποια «έξωθεν»σύσταση; Η Κύπρος αρχίζει να παραμερίζεται. Σε σύντομο διάστημα με τους επιτήδειους στα μέσα ενημέρωσης , η Κύπρος δεν πουλά. Αρχίζει να κουράζει.. Προσέξατε τι γίνεται στην επέτειο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στις 24 Ιούλη κάθε χρόνο; Η πλειονότητα του ελληνικού λαού δε γνωρίζει ότι η αποκατάσταση της δημοκρατίας, έγινε κάτω από το βάρος της κυπριακής τραγωδίας αλλά από τα γεγονότα του πολυτεχνείου. Το τάνκ όμως που έριξε την πόρτα του πολυτεχνείου ήταν για να ανοίξει η λεωφόρος για τα τούρκικα τανκς στην Κύπρο. Το λέει κανένας αυτό; Είδατε ποτέ στην επέτειο αυτή προσκεκλημένους Ελδυκάριους που πολέμησαν σαν λιοντάρια για την αξιοπρέπεια του ελληνικού στρατού;
Είδατε συγγενείς ηρωικώς πεσόντων στην Κύπρο;
Είδατε μάνες αγνοουμένων; πρώην αιχμαλώτους; Δεν πρόκειται να δείτε...Για την καθυστερημένη αναγνώριση των πολεμιστών, νομίζω χρειαζόταν να περάσει λίγος καιρός για να κατακαθίσει ο κορνιαχτός της τραγωδίας. Αφού τα πάθη καταλάγιασαν λόγω του πραξικοπήματος, επέπλευσε και φάνηκε η αλήθεια. Ξεκαθάρισε ποιοι αληθινά πολέμησαν ως πραγματικοί Έλληνες. Νομίζω ότι η προσφορά των Ελδυκαρίων του 74 πέρασε στην Ιστορία. Στην πλευρά όμως εκείνη της ιστορίας που μετετράπη τελευταίως στην Ελλάδα σε ταμπού και δεν πρέπει να διδάσκεται στη νεολαία.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ανασήκωσε τη πλάτη κι' απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου!

η

Επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε!

20 Ιουλίου 1974. Τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

20 Ιουλίου 2011. Οι Τούρκοι είναι ακόμα στην Κύπρο.

Κατέχουν σχεδόν το μισό νησί μας.

Έχουν φτιάξει ψευδοκράτος, που μόνο η Τουρκία έχει αναγνωρίσει.

Αγνοούνται ακόμα Έλληνες.

Οι  συγγενείς ακόμα περιμένουν δικαίωση.

Και ο Χριστόφιας σαλιαρίζει με τους Τουρκοκύπριους.

Αυτός μας άξιζε ;

Μήπως δια τας αμαρτίας ημών ; 

Ανασήκωσε τη πλάτη κι' απόσεισέ τους Πενταδάκτυλέ μου!

Και τους από κεί και τους πουλημένους από δω!!! 

Κύπρος, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Οι ρίζες της σημερινής μας οικονομικής χρεωκοπίας βρίσκονται στο μαύρο καλοκαίρι της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974

Kίμωνος, του Αθηναίου (γραμμένο αποκλειστικά για το http://www.istorikathemata.com/)

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας.  Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά.  Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν  προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για  την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη. Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15^ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι,  οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του.  Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε  έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps,  τι είναι αυτά που μας λές;  Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε  καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως  την ώρα εκείνη, της 23^ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33^η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. Η 31^η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ....

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών.  O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων,  μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής. Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε»  με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και  αγνόησε  την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος  για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας. Τριάντα επτά χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού).

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά.  Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας  δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας.  Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται

Οι βαρύτατες ευθύνες της Ελληνικής στρατιωτικής ηγεσίας για την Κυπριακή τραγωδία

 

Όταν η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο ήταν πλέον γεγονός στις ο7.00 την 21ης Ιουλίου 1974, το πολεμικό συμβούλιο υπό την προεδρία του Φαίδωνα Γκιζίκη και την συμμετοχή του "πρωθυπουργού" Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου και του ταξίαρχου Ιωαννίδη, έδωσε διαταγές στον Αρχηγό στρατού Αντιστράτηγο Γαλατσάνο, στον Αρχηγό Ναυτικού Αντιναυαρχο Πέτρο Αραπάκη, στον αρχηγό Αεροπορίας Παπανικολάου και στον Αρχηγο Ενόπλων Δυνάμεων Γρηγόριο Μπονάνο για γενική επιστράτευση και άμεση ενίσχυση της Άμυνας της Κύπρου. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το Πόρισμα της Βουλής των Ελλήνων που συστάθηκε στις 21/2/1985 για να ανοίξει τον «Φάκελλο της Κύπρου, συμφωνήθηκε οτι:

1. Μια μοίρα καταδρομών πλήρως εξοπλισμένη θα μεταφερόταν αεροπορικώς από την Σούδα στην Λευκωσία

2. Τρία υπερσύγχρονα υποβρύχια θα έπλεαν στην Κύπρο σε μια προσπάθεια παρακόλλησης της απόβασης των Τούρκων

3. Το πλήρως εξοπλισμένο 573 Τάγμα πεζικού με 550 Κύπριους εθελοντές θα μεταφερόταν με το επιταγμένο οχηματαγωγό πλοίο «Ρέθυμνο».

4. Να εμπλακούν από αέρος τα 34 υπερσύγχρονα αεροπλάνα τύπου FANTOM που μόλις είχαν παραληφθεί.

Να σημειωθεί ότι κανείς από τους τρεις Αρχηγούς Όπλων δεν έφερε αντίρρηση εκείνη την στιγμή στα μέτρα αυτά, που ήταν αυτονόητα και επιβάλλονταν από την κρισιμότητα της κατάστασης.

Από τις τέσσερις αυτές στρατιωτικές ενέργειες, πλην της πρώτης με το γνωστό τραγικό αποτέλεσμα, καμμία άλλη δεν πραγματοποιήθηκε.

Όσον αφορά την επέμβαση των υποβρυχίων την διαταγή Αραπάκη για μεταφορά τους στην Κύπρο ανακάλεσε ο ΑΕΔ Παπανικολάου με το σκεπτικό ότι τα χρειαζόταν στο Αιγαίο για να αμυνθεί σε περίπτωση επίθεσης είτε από Ανατολάς είτε από Βορρά. Νέα απόπειρα του Αραπάκη στις 22.7.1974 να σταλλούν τα υποβρύχια, χωρίς ενημέρωση του ΑΕΔ αυτή την φορά, ανακλήθηκε (από ποιόν; δεν αναφέρει το Πόρισμα) το μεσημέρι της 23ης Ιουλίου υπό το πρόσχημα της συμφωνίας εκεχερείας και της έναρξης τριμερών διαπραγματευσεων στην Γενευη.

Ο απόπλους του εμπορικού πλοίου «Ρέθυμνος»που μετέφερε το 573 Τάγμα πεζικού υπό της διαταγές του Συνταγματάρχη Παπαποστόλου, ξεκίνησε τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου για Κύπρο. Αμέσως μετά τον απόπλου ο Συνταγματάρχης Παπαποστόλου έλαβε 2 διαταγές ανάκλησης της αποστολής του. Με προσωπική του ευθύνη παράκουσε τις διαταγές που έλαβε και το πλοίο έφτασε λίγα ναυτικά μίλια έξω από την Κύπρο. Τότε με νέο σήμα, ο ΑΕΔ Παπανικολάου του έγραψε επί λέξει «…Σπευσατε και αποβιβάσατε τα τμήματα εις την ΡΟΔΟΝ απειλούμενην υπό Τούρκων…». Ο Παπαποστόλου έσπευσε στην Ρόδο εγκαταλείποντας την αποστολή του, όπου όταν έφτασε αντίκρυσε ένα νησί που δεν είχε τεθεί καν σε επιφυλακή!

Τα υπερσύγχρονα αεροπλάνα τύπου FANTOMS βρίσκονταν στο αεροδρόμιο Καστελίου Κρήτης πλήρως εξοπλισμένα και έτοιμα για επέμβαση. Η διαταγή για επέμβαση τους στάλθηκε δύο φορές στις 22.7.1974 από τον Στρατηγό Μπονάνο και ανακλήθηκε 2 λεπτά μετά. Η ανάκληση οφειλόταν κατά τον ΑΕΔ Παπανικολάου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Στρατηγό Φάνη Γκιζίκη στον οποίο ο Μπονάνος τηλεφωνούσε για να επιβεβαιώσει τις διαταγές που έδινε. Ο Γκιζίκης σε κατάθεση του στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής αρνήθηκε κατηγορηματικά το γεγονός.

Και οι τέσσερις αυτές επεμβάσεις σύμφωνα με το κοινοβουλευτικό πόρισμα, είτε η κάθε μια μόνη της, πολύ περισσότερο σε συνδιασμό, θα μπορούσε να μεταβάλλει δραματικά την στρατιωτική κατάσταση στο Νησί και ίσως να συντρίψεικαι εντελώς την εισβολή. Σύμφωνα με το πόρισμα της Βουλής των ελλήνων «…η μη έγκαιρη αποστολή υποβρυχίων και η εξ αυτής μη επίθεση κατά της αποβατικής Τουρκικής δύναμης εστέρησε από τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις την μοναδική ευκαιρία να καταγάγουν μια μοναδική νίκη επί της Τουρκικής αποβατικής Δύναμης….» και λίγο μετά «….Η ποιότητα και το αξιόμαχο των υποβρυχίων τα καθιστούσαν αποφασιστικό παράγοντα για την έκβαση της αποβατικής εχθρικής ενέργειας…».

Για την επέμβαση τον Φάντομς ομοίως αναφέρεται στο πόρισμα ότι «…η μη αποστολή των αεροσκαφών χρήζει περαιτέρω έρευνας, γιατί αν είχε εκτελεστεί η κατάσταση στην Κύπρο θα ήταν διαφορετική…»

Μια συνηθισμένη δικαιολογία που πρόταξαν οι Αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων για την άνωθεν περιγραφείσα συμπεριφορά τους ήταν οι δήθεν πληροφορίες που είχαν για επίθεση από την Βουλγαρία. Οι πληροφορίες αυτές προέρχονταν σύμφωνα με τις καταθέσεις τους από τον "Αρχηγό¨ της ΚΥΠ Σταθόπουλο και τον ΑΣΔΕΝ Γκράτσιο που όμως στις καταθέσεις τους αρνούνται κατηγορηματικά ότι έδωσαν τέτοιες πληροφορίες.

Μια άλλη πολύ κρίσιμη πληροφορία είναι ότι το ΑΕΔ (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων) (Μπονάνος) ως τις 08.40 το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974 δεν έδινε έγκριση στο ΓΕΕΦ (Γενικό επιτελείο Εθνοφρουράς) για άρξη του πυρός και ανάσχεση της εισβολής, αντίθετα καθησύχαζε ότι πρόκειται για άσκηση του Τουρκικού στρατού και συνιστούσε αυτοσυγκράτηση, όρο άγνωστο μέχρι τότε στην στρατιωτική ορολογία. Αυτό την στιγμή που τα αποβατικά πλοία των Τούρκων ήταν ορατά με γυμνό μάτι από την στεριά τις τελευταίες ώρες της 19ης Ιουλίου. Οι Τούρκοι έτσι κέρδισαν τουλάχιστον μια μέρα χωρίς να παρενοχληθούν στην απόβαση τους. Σύμφωνα με τον έγκυρο ερευνητή Κώστα Χατζηαντωνίου "...η μη εκμετάλευση αυτής της νύχτας θα αποδειχθεί μοιραία....".

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Όσα γράφτηκαν ως εδώ αποτελούν μέρος του πορίσματος της ελληνικής βουλής για τα γεγονότα της Κυπριακής τραγωδίας. Τα στοιχεία είναι διασταυρωμένα, ενώ δόθηκαν λεπτομερείς καταθέσεις από τους εμπλεκόμενους. Το πόρισμα όμως δεν έδωσε εξήγηση για την αλλοπρόσαλη (προδοτική κατά την γνώμη μας) συμπεριφορά της Ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας εκείνης της εποχής (Μπονάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου, Γαλατσάνος).

Οι τέσσερις συμμετείχαν στην ιστορική σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς υπό την προεδρία του Γκιζίκη στις 22 Ιουλίου 1974, όπου παρέδωσαν την εξουσία στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κάποια χρόνια μετά, ο αντιναύαρχος Αραπάκης και ο αντιστράτηγος Μπονάνος εξέδωσαν βιβλία όπου περιγράφουν τα τραγικά αυτά γεγονότα από την σκοπιά τους. Αξίζει να τα διαβάσετε....

Οι τέσσερις Αρχηγοί των όπλων παρέμειναν στις θέσεις τους επί Κυβέρνησεως Εθνικής Ενότητας και χειρίστηκαν εκληματικά και την αντιμετώπιση του Αττίλα 2, όπου με μνημόνια τους προς τον καραμανλή που περιέχονται στο πόρισμα της βουλής, τον καλούσαν να μην αντιδράσει στρατιωτικά στην ολοκλήρωση της τραγωδίας (η ανάλυση του μνημονίου αυτού ξεφευγει από το θέμα του κειμένου. Ισως ασχοληθούμε στο μέλλον με αυτό).

Οι τέσσερις αυτοί αρχηγοί των όπλων (Μπονάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου, Γαλατσάνος), πρωταγωνιστές της Χούντας του 1973, αποστρατευθηκαν λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση του Αττίλα 2 με βαθμό επί τιμή, απολαμβάνοντας την σύνταξη και όλα τα υπόλοιπα προνόμια των συνταξιούχων στρατιωτικών.... Ο ταξίαρχος Ιωαννίδης καταδικάστηκε δις εις θάνατον που μετατράπηκαν σε ισόβια δεσμά.... Να σημειωθεί ότι το "άνοιγμα" του Φακέλου της Κύπρου και ο καταλογισμός ευθυνών που θα προέκυπταν, αποτέλεσε συνηθισμένη πολιτική απειλή για τον Ανδρέα Παπανδρέου κατά της Νέας Δημοκρατίας του Κ. Μητσοτάκη για όλη την διετία 1987-1988. Γιατί άραγε...

Πηγές

-Πορίσμα Εξεταστικής Επιτροπής του Ελληνικού κοινοβουλίου για την απόδοση ευθυνών για την προδοσία της κύπρου

-Κύπρος 1954-1974, Από το έπος στην τραγωδία, Κώστας Χατζηαντωνίου, εκδόσεις Ιολκός

-Κύπρος 1974, Γιατί δεν νικήσαμε, Δημήτριος Χάτζος, εκδόσεις "ελευθερη σκέψις"

-Η μαρτυρία ενός Πρωθυπουργού, Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, εκδόσεις "το οικονομικόν"-

-Μειοδοτικού καραμανλισμού στηλίτευση, Χρήστος Μαρκογιάννης

- Κύπρος 1974, σκέψεις και συμπεράσματα, Κώστας Δημητριαδης