π. Αθανάσιος Γιουσμάς, Δεν ξεχνώ το… «Δεν ξεχνώ» Κυπριακή Τραγωδία 2011

Δεν ξεχνώ το… «Δεν ξεχνώ» Κυπριακή Τραγωδία 2011

Γράφει: π. Γιουσμάς Αθανάσιος

Ήταν 15 Ιουλίου, θυμάμαι, του 1974 όταν μάθαμε από ένα μικρό ραδιόφωνο για το πραξικόπημα στην Κύπρο. Φόβος, ανησυχία, αγανάκτηση! Αυτά νιώσαμε κι αυτά τα αισθήματα εισπράξαμε από τους γονείς μας, καθώς τους ακούγαμε να συζητούν χαμηλόφωνα. Δεν πέρασαν πολλές ημέρες και στις 20 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, ακούσαμε πατριωτικά εμβατήρια, καμπάνες να χτυπούν και τα μεγάφωνα του χωριού να καλούν τους άντρες σε «γενική επιστράτευση».

Σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, με την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του Ναυτικού, εισέβαλαν παράνομα στις βόρειες ακτές της Μεγαλονήσου, κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. «Πόλεμος», ακούσαμε και προσπαθούσαμε, έφηβοι τότε, να καταλάβουμε τι ήταν αυτό «το κακό που μας βρήκε»… Από τους μεγαλύτερους είχαμε ακούσει για τη Μικρασιατική Καταστροφή, για το Σαράντα και για τον Εμφύλιο.

Η απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις, με ένα μήνα σχεδόν διαφορά η πρώτη από τη δεύτερη. Κατέλαβαν το μισό τμήμα του νησιού κι από τότε η κατάληψη και η σκλαβιά συνεχίζεται…

Ίσως και να κάνω λάθος, αλλά θεωρώ πως στις μέρες μας ξεχάστηκε εκείνο το κλασσικό: «Δεν ξεχνώ»… Το δάκρυ και ο πόνος μετατράπηκαν σε… πάρτυ με μπαλόνια δίπλα στα οδοφράγματα! Ο εισβολέας δεν κατονομάζεται και ξαπλωμένοι στην πολυθρόνα του σαλονιού μας βλέπουμε τις μπόλικες τούρκικες σειρές που μας προσφέρει η κατά τα άλλα ελληνική τηλεόραση.

Εμείς ως Ενοριακή Κοινότητα Αγίου Θεράποντα κάθε χρόνο, μια Κυριακή του Ιουλίου - όπως αυτή που μας πέρασε, 10 Ιουλίου - προβάλλουμε ειρηνικά και προσευχητικά το όλο θέμα. Ο Άγιος μας ήταν Επίσκοπος Κύπρου. Μιλάμε γι’ αυτό και τελούμε μνημόσυνο για όλους αυτούς τους Έλληνες αδελφούς μας που έπεσαν ηρωικά στη μάχη ή δολοφονήθηκαν άνανδρα στην αιχμαλωσία. Επίσης δεν ξεχνάμε, κάθε χρόνο, και τα δυο παλληκάρια, τονΤάσο Ισαάκ και το Σολωμό Σολωμού.

Του Τάσο Ισαάκ τον Αύγουστο του 1996, μετά από μια μεγαλειώδη αντικατοχική πορεία διαμαρτυρίας, με σύνθημα «Απελευθέρωση, η μόνη λύση», του επετέθησαν οι Τούρκοι με πέτρες και ρόπαλα και τον σώριασαν νεκρό στο χώμα, αφήνοντας πίσω του γονείς, αδελφές και έγκυο σύζυγο!

Τον ξάδελφό του, το Σολωμό Σολωμού, την ημέρα της κηδείας του Τάσου, 14 Αυγούστου 1996, επειδή άοπλος πέρασε τη «νεκρή ζώνη», στο οδόφραγμα της Δερύνειας, κι ανέβηκε αγανακτισμένος πάνω στον ιστό για να κατεβάσει την τούρκικη κατοχική σημαία, οι Τούρκοι με μια σφαίρα στο λαιμό τον σώριασαν κι αυτόν νεκρό!

Χρειάζεται πολύ ανθρωπιά και πολύς αγώνας για να αγαπήσεις έναν εχθρό σου κι αυτό ως Χριστιανοί και ως Έλληνες το προσπαθούμε και το οφείλουμε στο Θεό της αγάπης που πιστεύουμε. Επιβάλλεται, όμως, να μην αφήνουμε να σβηστούν από τη μνήμη μας γεγονότα και πρόσωπα, σαν κι αυτό και αυτά που προανέφερα, γιατί μια παροιμία λέει: «Αν θεληματικά δε γονατίσεις, ούτε νεκρό μπορούν να σε γονατίσουν».
* Ο π. Αθανάσιος Γιουσμάς είναι καθηγητής θεολόγος και εφημέριος Ι.Ν. Αγίου Θεράποντα Μυτιλήνης.

«Εμπρός»19/07/2011

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δορμπαράκης, Η αγία Μεγαλομάρτυς Χριστίνα

Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Πρωτοπρ. Γεωργίου Δορμπαράκη

«Η αγία Χριστίνα καταγόταν από την πόλη της Τύρου κι ήταν κόρη ενός στρατηλάτη ονόματι Ουρβανού. Αυτός έβαλε την κόρη του σε πύργο υψηλό, της έδωσε εντολή να ζει εκεί και να προσφέρει θυσία στους ειδωλολατρικούς θεούς που εκείνος λάτρευε, κατασκευασμένους από χρυσάφι, ασήμι και άλλα υλικά. Η Χριστίνα όμως τα έκανε κομμάτια και ό,τι πολύτιμο υπήρχε ως υλικό το έδωσε στους φτωχούς. Γι’ αυτόν τον λόγο ο πατέρας της άρχισε να την υποβάλλει σε πολλές τιμωρίες και την έβαλε σε φυλακή, χωρίς να της δίνει τροφή. Η αγία όμως τρεφόταν από αγγέλους, οι οποίοι την θεράπευσαν και από τις πληγές της. Έπειτα ρίχνεται στη θάλασσα, όπου δέχεται το θείο βάπτισμα από τον ίδιο τον Κύριο, και οδηγείται στην ξηρά από θείο άγγελο. Όταν μαθεύτηκε ότι ζει, κλείνεται πάλι στη φυλακή, κατ’ εντολή του πατέρα της, ο οποίος το ίδιο βράδυ πέθανε με άσχημο τρόπο. Στη θέση του πατέρα της έρχεται ο στρατηγός Δίων, ο οποίος αρχίζει να εξετάζει τη μάρτυρα, ο αλιτήριος. Αυτή δε, επειδή κήρυξε τον Χριστό, τιμωρείται σκληρότατα. Μέσα στα μαρτύρια ευρισκόμενη, τέλεσε διάφορα θαύματα, γεγονός που οδήγησε στην πίστη τρεις χιλιάδες από τους στρατιώτες. Μετά τον Δίωνα, ανέλαβε την εξουσία κάποιος Ιουλιανός, ο οποίος ρίχνει την αγία σε κάμινο του πυρός, κι αφού εκείνη έμεινε άφλεκτος, την καταδικάζει να ριχτεί σε δηλητηριώδη φίδια και διατάζει έπειτα να της κόψουν τους μαστούς, από τους οποίους χύθηκε αντί αίμα γάλα. Στη συνέχεια της κόψανε τη γλώσσα, και τελευταίο από όλα, αφού κτυπήθηκε από στρατιώτες με πέτρες, παρέδωσε το πνεύμα της στον Θεό».

Τρία σημεία από το συναξάρι της αγίας είναι εξόχως σημαντικά, προκειμένου να τα σχολιάσουμε:

(1) Λέγεται – και όχι άδικα – ότι ανώτερη αγάπη στον κόσμο τούτο από τη γονεϊκή δεν υπάρχει. Οι γονείς είναι εκείνοι, σχεδόν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, που είναι έτοιμοι και τη ζωή τους να δώσουν για χάρη των παιδιών τους. Διότι νιώθουν ότι τα παιδιά τους αποτελούν κομμάτι του εαυτού τους: η ζωή των παιδιών τους ήδη εκ κοιλίας μητρός ζυμώθηκε μ’ εκείνους. Κι όμως: στην περίπτωση της αγίας Χριστίνας – δυστυχώς όχι μόνον αυτής – τούτο καταλύεται. Ο ίδιος ο πατέρας της γίνεται ο δήμιός της, εκείνος που θέλει να την καταστρέψει. Αιτία: ο φανατισμός του, που τον κάνει να είναι δέσμιος των ειδώλων, δηλαδή των διαφόρων δαιμονίων, και που γι’ αυτό απαιτεί και η κόρη του να τον ακολουθεί στις δικές του δοξασίες. Εκ διαμέτρου αντίθετη τοποθέτηση από τη χριστιανική, η οποία κάνει τον άνθρωπο να αγαπά με απόλυτο τρόπο τον Θεό, για να μπορεί όμως αυτός στη συνέχεια να αγαπά με απόλυτο πάλι τρόπο και τον συνάνθρωπό του, που σημαίνει και να σέβεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ελευθερία του.

(2) Η αγία άρχισε να διώκεται για την πίστη της στον Χριστό, ενόσω ακόμη δεν είχε γίνει πλήρως χριστιανή, δηλαδή όταν ακόμη δεν είχε βαπτισθεί. Η χάρη του Θεού όμως ενεργούσε πλούσια σε αυτήν, έστω και με εξωτερικό τρόπο. Διότι το βάπτισμα προσφέρει ακριβώς αυτό: συνδέει τον καλοπροαίρετο και ενεργούμενο εξωτερικά από τη χάρη του Θεού άνθρωπο με τον Χριστό, τον κάνει μέλος Του και συνεπώς ο Χριστός δρα μέσα από το κέντρο της καρδιάς του, εκεί που πριν δρούσε το πονηρό. Σ’ έναν τέτοιον άνθρωπο όμως, σαν την αγία Χριστίνα, ο Θεός βρίσκει τρόπους να συνδεθεί με αυτόν, πέραν των «κανονικών και νομίμων». Και τι γίνεται; Μέσα στη θάλασσα ευρισκόμενη η αγία, από την κακία των διωκτών της, έχει τον ίδιο τον Δημιουργό και Σωτήρα της Χριστό να τελεί το άγιο βάπτισμά της, προκειμένου να την κάνει μέλος Του. «Το Πνεύμα όπου θέλει πνει», ενώ θαυμάζει κανείς την «υπακοή» και του ίδιου του Χριστού μας σε ό,τι ο Ίδιος έχει νομοθετήσει. «Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται».

(3) Στο μαρτύριο της εκτομής των μαστών της, διαπιστώνεται το παραδοξότατο: αντί αίματος εκχέεται γάλα. Πέραν από την παρατηρούμενη ενέργεια του Θεού, που κάνει ένα θαύμα – προφανώς για να ενισχύσει τους καλοπροαίρετους θεατές του μαρτυρίου της, ώστε να μεταστραφούν ή ν’ αυξηθούν στην πίστη – μπορούμε να επιχειρήσουμε και μίαν ακόμη εξήγηση: αφενός το γάλα αυτό, από μία παρθένο, μπορεί να θεωρηθεί ως σύμβολο της διδασκαλίας που ασκούσε η αγία στους ειδωλολάτρες, κατά το «γάλα υμάς επότισα» που έλεγε στους αρχαρίους στην πίστη ο απόστολος Παύλος, αφετέρου φανερώνει την κυοφορία, μέσα της, της χάριτος του Θεού, που την κάνει και αυτήν μία μικρή «Παναγία», κατά τους λόγους του Κυρίου, που είπε ότι αυτοί που τηρούν το άγιο θέλημά του Πατέρα Του «μήτηρ και αδελφός και αδελφή Του εισίν».

Ακολουθείν

Οικουμενι (στι)κή συμπροσευχή με αφορμή την Εθνική Εορτή του Βελγίου

Με αφορμή την Εθνική Εορτή του Βελγίου, 21 Ιουλίου 2011, έγινε οικουμενι(στι)κή συμπροσευχή στη Ρωμαιοκαθολική Μητρόπολη της Namur, με επικεφαλής τον Παπικό « Επίσκοπο» Remi Vankottem. Στις 21 Ιουλίου, το Βέλγιο τιμά την ορκωμοσία του πρώτου βασιλιά του Βελγίου, Λεοπόλδου Α ' το 1831.

Στην οικουμενι(στι)κή συμπροσευχή έλαβαν μέρος Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάντες με την παρουσία των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών της Namur. Ο Ρώσος μάλιστα ορθόδοξος ιερέας Αθανάσιος Kabir μίλησε με θέμα την επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς Φιλιππησίους (2,1 έως 11).

Τί μου ζητάει ;(αββάς Αγάθων )

 

Ένας άνθρωπος μπορεί να ενεργεί σωστά:
Μόνο, αν φροντίζει, κάθε μέρα και κάδε ώρα, και κάθε στιγμή, να φέρνει στον νου του, όχι τί του λέει το μυαλό του, αλλά τί ζητά και τί απαιτεί από αυτόν ο Θεός. Και ο Θεός τί ζητά από εμάς, μας το δείχνει με το λόγο Του και με τα έργα Του, μέσω των αγίων Του.

(Γεροντικό, αββάς Αγάθων )

Τί έχουμε μέσα μας; (Αγ. Ειρηναίου)

 

Χρέος μας απέναντι του Χριστού, είναι: -τους καλούς και άξιους, να τους επαινούμε, όσο πιό πολύ Μπορούμε·  -τους κακούς και ανάξιους, να μη τους κακολογούμε, ποτέ και καθόλου.
Γιατί, όταν δεν το αντέχουμε, να λέμε λόγια καλά για άνθρωπο, τί έχουμε μέσα μας; Κακία, και φθόνο!
Και όταν αισθανόμαστε ευχαρίστηση μέσα μας, όταν κακολογούμε τους κακούς, τί έχουμε μέσα μας; τί εκφράζουμε; Όχι χαιρεκακία και μοχθηρία;

(Αγ. Ειρηναίου, απόσπασμα 8 -ΒΕΠ. 5)

Ο Εβραίος Ραββίνος Ισαάκ Μ.που πίστεψε στο Χριστό χειροτονήθηκε ιερέας καί έγινε Ιεραπόστολος.

1. Εισαγωγή
Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας Νικόλαος Αμβράζης, θεολόγος, παρουσιάζει με γλαφυρό και συγχρόνως συναρπαστικό τρόπο και με πολλές λεπτομέρειες, την μεταστροφή ενός πρώην Εβραίου Ραββίνου ελληνικής καταγωγής, τον Ισαάκ από την Άρτα, στην Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη και ζωή την οποία ακολούθησε με πολύ ζήλο, αφοσίωση, αγωνιστικότητα, ανιδιοτέλεια, αυταπάρνηση, υπακοή, υπομονή και αγάπη.
Ο Ισαάκ Μ. ως Εβραίος και Ραββίνος, ήταν ζηλωτής των πατρώων εβραϊκών παραδόσεων και μισούσε τον Χριστιανισμό, μετά δε την μεταστροφή του, ως Χριστιανός, ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό, μελέτησε εις βάθος την Αγία Γραφή και τα Ορθόδοξα δόγματα, χειροτονήθηκε ιερέας της μητρός Ορθοδόξου Εκκλησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως και έζησε αγία ζωή.
Ο π. Ιωάννης, ο πρώην Ραββίνος εργάστηκε ιεραποστολικά μεταξύ των ομοθρήσκων και ομοεθνών του Εβραίων στην Κωνσταντινούπολη, στη Ρουμανία και στην Ιαπωνία, όπου πήγε ακολουθώντας τον πρώτο Ορθόδοξο ιεραπόστολο της Ιαπωνίας, ρώσο επίσκοπο Νικόλαο. Εκεί στην Ιαπωνία, παρέδωσε το πνεύμα του εν Κυρίω ως ιεραπόστολος.
Η ζωή του ήταν περιπετειώδης, η καρδιά του καθαρή και χριστοφόρα, η ευσέβειά του πατερική, η πίστη του φωτεινή, το τέλος του οσιακό.
2. Γνωριμία και φιλία του Ισαάκ με το Νικόλαο
Ο Νικόλαος Αμβράζης (1854-1926) καταγόταν από την Άρτα της Ηπείρου από πιστούς και πτωχούς γονείς. Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Εκεί στην Κωνσταντινούπολη γνώρισε τον συμπατριώτη του από την Ήπειρο, εβραϊκής καταγωγής και θρησκεύματος, τον Ισαάκ Μ. και συνδέθηκαν με στενή προσωπική φιλία. Ο Ισαάκ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη για σπουδές στην μεγάλη Εβραϊκή Σχολή Χάσκιοϊ στην Εβραϊκή φιλολογία και στην Τωρά. Κατά τις φιλικές συναντήσεις τους, οι δύο συμπατριώτες και φίλοι συζητούσαν θρησκευτικά θέματα και σχεδόν πάντοτε διαφωνούσαν έντονα, γιατί ο Ισαάκ ήταν υπερβολικά φανατικός, εμμένων στην Εβραϊκή Ραββινική παράδοση, η οποία ερμήνευε την Τωρά (την Παλαιά Διαθήκη), σύμφωνα με το Ταλμούδ (ερμηνευτικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης από διάφορες ραββινικές σχολές).
Ο Ισαάκ, όμως, ήταν καλοπροαίρετος, είχε καλή καρδιά και στο βάθος επιθυμούσε να γνωρίσει την αλήθεια. Είχε ζήλο, όχι όμως και την κατ’ επίγνωση πίστη. Ο Θεός, ο θέλων πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, ενεργούσε μυστικά και αοράτως στον Ισαάκ, όπως και σ’ όλον τον Ισραήλ, το μυστήριο της θείας οικονομίας και λυτρώσεως του κόσμου, εν Χριστώ Ιησού. Με διάφορα περιστατικά ο Θεός οικονόμησε ώστε ο Ισαάκ να φωτιστεί, να πιστέψει τον Ιησού Χριστό ως Μεσσία, ως Θεάνθρωπο σωτήρα και λυτρωτή του κόσμου, να γίνει Ορθόδοξος Χριστιανός, να βαπτιστεί, να γίνει ιερέας και ιεραπόστολος, να σωθεί αυτός και δι’ αυτού και πολλοί ομοεθνείς του.
3. Συνάντηση Νικολάου με τον Ισαάκ στην Κόρινθο
Ο Νικόλαος τελείωσε τις σπουδές του στην Θεολογική σχολή της Χάλκης και επέστρεψε στην Κόρινθο. Επιθυμούσε να δει το φίλο του Ισαάκ, ο οποίος εν τω μεταξύ έγινε ραββίνος σε μια από τις εβραϊκές συναγωγές της Κωνσταντινούπολης. Μετά από πολύ καιρό, ο Ισαάκ ο ραββίνος κατά την περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων πήγαινε από την Κωνσταντινούπολη στην Πάτρα να δει τους συγγενείς του. Στο δρόμο αρρώστησε και η αγαθή πρόνοια του Θεού φρόντισε να συναντηθούν οι δύο παλιοί φίλοι στην Κόρινθο!
Μετά από τη χαρά και τη συγκίνηση της συνάντησης, ο Νικόλαος κάλεσε τον Ισαάκ στο σπίτι του για να τον φιλοξενήσει, μέχρι να αναρρώσει. Ήταν Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως όταν ο Ισαάκ ανέρρωσε και ετοιμαζόταν να αναχωρήσει. Όμως η αγάπη του Θεού άλλα σχεδίαζε για τον καλοπροαίρετο και ζηλωτή Ισαάκ. Κατά την ευλογημένη συνήθεια της οικογένειας Αμβράζη συγκεντρώθηκε όλη η οικογένεια για να μελετήσουν κάτι σχετικό επίκαιρο από την Π. Διαθήκη.
Το ανάγνωσμα της ημέρας ήταν από το έβδομο και ένατο κεφάλαιο του προφήτη Ησαΐα (Ησ. ζ΄ 14 και θ΄ 6-8) και άλλων σχετικών στίχων, οι οποίοι αναφέρονταν στον ερχόμενο Μεσσία. Από τη μελέτη των χωρίων, ο Ισαάκ πείστηκε ότι αυτός για τον οποίον μιλά ο Προφήτης Ησαΐας, ως τον ερχόμενο Μεσσία, και τον οποίον αποκαλεί «μεγάλης βουλής άγγελον, θαυμαστόν σύμβουλον, Θεόν ισχυρόν, εξουσιαστήν, άρχοντα ειρήνης, πατέρα του μέλλοντος αιώνος» είναι ο Ιησούς Χριστός. Η δε γυναίκα, η Παρθένος «η αλμά», που αναφέρει ο Προφήτης Ησαΐας, η μητέρα του Εμμανουήλ, είναι η Παρθένος Κόρη, η Μαρία, η Θεοτόκος, που γέννησε κατά σάρκα τον Ιησού Χριστό.
Ο Ισαάκ δάκρυσε. Σήκωσε τα χέρια του στον ουρανό και γονατιστός με ταπείνωση, με συντετριμμένη καρδιά, απηύθυνε στο Θεό Πατέρα, θερμή εξομολογητική προσευχή… «Κύριε, δέξαι τον δωδεκάφυλον λαόν σου και εμέ τον μέχρι τούδε, ένεκεν αγνοίας, διώκτην Σου, όπως τον Απόστολον Παύλον…».
Ο Ισαάκ σηκώθηκε γαλήνιος, χαρούμενος, ειρηνικός, με αστραφτερό πρόσωπο. Η αλλαγή έγινε. Τα μάτια της ψυχής του άνοιξαν, μεταμορφώθηκε και πίστεψε στο Χριστό ως Μεσσία, Θεό και Λυτρωτή. Από τώρα για τον Ισαάκ αρχίζει μια καινούργια ζωή, μέσα στο φως και στην αλήθεια του Χριστού.
Ο Ισαάκ αναγεννημένος πλέον, ομολόγησε στον Νικόλαο ότι όταν επεχείρησε να διαβάσει μερικές φορές την Καινή Διαθήκη στην εβραϊκή γλώσσα (Μπερίθ Χαδεσά) η καρδιά του ελκύονταν μυστικά στη μελέτη αυτή, αλλά μια πρόληψη φοβερά και ο ισχυρός φανατισμός, τον οποίο απέκτησε από μικρή ηλικία για ό,τι χριστιανικό τον απεμάκρυνε.
Ο Ισαάκ, υγιής σωματικά και αναγεννημένος εσωτερικά, ένας άλλος άνθρωπος αναχώρησε για την πατρίδα του, την Πάτρα, με νέες σκέψεις και αποφάσεις, ευχαριστών και δοξάζων το Θεό που δέχτηκε την μεταστροφή και τη μετάνοιά του.
4. Η αγία ζωή του Ισαάκ
Από δω και ύστερα, όλο το βιβλίο εξιστορεί τη ζωή και τις περιπέτειες του πατρός Ιωάννου, του Ισαάκ: το διωγμό του από τους συγγενείς του, την επανεγκατάστασή του στην Κωνσταντινούπολη ως χριστιανού, την ιεραποστολική του δράση στους ομοεθνείς του, τη χειροτονία του ως ιερέως από τον τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, την εκδίωξή του από την Κωνσταντινούπολη και την εγκατάστασή του στη Ρουμανία ως εφημερίου σε μια πόλη κοντά στο Βουκουρέστι, την ιεραποστολική του δράση ως εφημερίου στη Ρουμανία και εν συνεχεία τη μετάβασή του από τη Ρουμανία στην Ιαπωνία, και το οσιακό του τέλος.
Όλο το βιβλίο αναδίδει άρωμα πνευματικού ανθρώπου, αξίου Ορθοδόξου κληρικού και συνετού ιεραποστόλου. Η ορθόδοξη πνευματικότητα του πατρός Ιωάννου, πρώην ραββίνου, και η βαθιά του και ακριβής ορθόδοξη θεολογική κατάρτισή του συγκινεί τον κάθε αναγνώστη, αφού μπόρεσε με την αγιότητά του και την πνευματική του καλλιέργεια να μεταστρέψει ομάδα Ρωμαιοκαθολικών κληρικών με επικεφαλής παπικό επίσκοπο στην Ορθοδοξία.
Επίσης, από τη μελέτη του βιβλίου αναθερμαίνεται η πίστη του μελετητού ότι Κύριος της ιστορίας, της ζωής των ανθρώπων και των λαών είναι ο Παντοκράτωρ Τριαδικός Θεός, και ότι όλα όσα η θεόπνευστη Αγία Γραφή αναφέρει ως προφητείες θα πραγματοποιηθούν στο μέλλον, ειδικότερα και όλα εκείνα που αναφέρονται για την επιστροφή του Ισραήλ, αφού ο Ισαάκ, ο πρώην ραββίνος επέστρεψε και πίστεψε στο Χριστό ως Μεσσία και Σωτήρα του κόσμου.
Ας μη δειλιάζουμε πίσω και πάνω από τα σύννεφα που σκοτίζουν τον ουρανό και μαυρίζουν την καρδιά, υπάρχει ο φωτεινός ήλιος, ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, ο Ιησούς Χριστός. Εκείνος κατευθύνει την ιστορία, την πορεία του κόσμου, τις τύχες των ανθρώπων. Το χρέος το δικό μας είναι να μένουμε σταθερά και ακλόνητα πιστοί και ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό, για να λάμψει και στη δική μας ψυχή, όπως έλαμψε στην ψυχή του Ισαάκ, του πατρός Ιωάννου, ο Ήλιος της Δικαιοσύνης και Αγάπης, ο Χριστός.
Η ζωή του Ισαάκ, πρώην ραββίνου και μετέπειτα πρεσβυτέρου π. Ιωάννου, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση όλων των Ιουδαίων και Εβραίων μη Χριστιανών ώστε και αυτοί να μετανοήσουν, να βαπτιστούν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, να γίνουν μέλη του Σώματος του Χριστού, του νέου Ισραήλ και περιούσιου λαού, της Ορθοδόξου Εκκλησίας και να σωθούν.
Ευχόμαστε, επίσης, η ζωή του, να γίνει οδηγός της παγκόσμιας μεσσιανικής κίνησης των Ιουδαίων, που σήμερα απαριθμεί περίπου διακόσιες χιλιάδες (200.000) μέλη, που αυτοαποκαλούνται «Μεσσιανιστές Ιουδαίοι». Η Μεσσιανική αυτή κίνηση, μείγμα ιουδαϊκών και προτεσταντικών επιδράσεων, πιστεύει μεν στο Χριστό ως τον προαγγελόμενο Μεσσία, αλλά δεν έχουν τη σωστή εκκλησιολογία, δεν κατέχουν την ορθόδοξη δογματική θεολογία, δεν ανήκουν στο Σώμα του Χριστού και επομένως δεν πορεύονται ορθά στο δρόμο της σωτηρίας εν Χριστώ Ιησού. Έχουν κάνει το πρώτο βήμα, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, χρειάζονται κι άλλα. Το παράδειγμα του π. Ιωάννου τους δείχνει το μοναδικό και απλανή και θεοβάδιστο δρόμο προς την ασφαλή, ολοκληρωμένη και τέλεια σωτηρία, που πρέπει να ακολουθήσουν.
Επίσης, η ζωή του π. Ιωάννου αποτελεί και παράδειγμα για κάθε χριστιανό και ιεραπόστολο, κληρικό και λαϊκό, που επιθυμεί να εργαστεί ιεραποστολικά τόσο για τη δική του προσωπική σωτηρία όσο και για εκείνη των συνανθρώπων του ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος και φυλής.
Τέλος, ευχόμαστε οι Μεσσιανιστές και οι Εβραίοι να φωτιστούν και να ανακαλύψουν την αγιότητα του ομοεθνούς τους πατρός Ιωάννη, και να πεισθούν ότι ο δικός του δρόμος είναι ο μοναδικός, και να γίνει και δικός τους δρόμος. Να βαπτιστούν Ορθόδοξοι και να γίνουν μέλη της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής (Ορθοδόξου) Εκκλησίας, του Σώματος του Χριστού. Τότε και μόνο, ο Ισραήλ θα βρει τη δικαίωση.
ΠΗΓΕΣ.
Α.Ν.Αβράζη -Ο Ραββίνος Ισαάκ Μ. -Εκδόσεις Ρηγόπουλου-Θεσ/νίκη 1987-
Β.Περιοδικό Εξωτερική Ιεραποστολή -τεύχος 211-Οκτωβ-Δεκ 201ο.
Γ.www.omf.gr

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ , ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΕ;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΕ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==========

Το Φανάρι απέστειλε στη Θρονική εορτή του αιρεσιάρχη της Ρώμης αντιπροσώπους, οι οποίοι φίλησαν το χέρι του Πάπα, έκαναν δημόσιες παραστάσεις ντυμένοι σαν φραγκοπαπάδες και φωτογραφήθηκαν με χαμόγελα ευτυχίας μπροστά στο πορτραίτο του Πάπα που υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες τους “πλανεμένους” όλων των θρησκειών και Εκκλησιών - των Ορθοδόξων μη εξαιρουμένων!!!

Ο “ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΟΣ” ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝ ΠΡΟΩΘΕΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΣ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ “ΑΓΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ”

___________

Την ίδια ώρα, που οι αντιπρόσωποι του Πατριαρχείου στη Ρώμη προκαλούσαν παντοειδώς τη συνείδηση των πιστών, ο πραγματικός Οικουμενικός Πατριάρχης, (also known as A.K.A.) γνωστός και ως Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, όργωνε κυριολεκτικά τα Βαλκάνια και σχεδίασε επί χάρτου την πορεία των εξελίξεων σε όλα τα μέτωπα, εν όψει της προετοιμασίας για τη σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;

__________

Διερωτώμαι. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στο Φανάρι να μιλήσει στον Παναγιότατο και να του εξηγήσει ότι τους μεν Ορθόδοξους συνεχώς και συστηματικά αποκαρδιώνει με τον πιο προκλητικό τρόπο με τους πιο άκριτους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς του ιδίου και πολλών Ιεραρχών του Θρόνου, ενώ τους εθνοφυλετιστές οπλίζει με υδρογονοβόμβες και τους αφήνει ελεύθερο το πεδίο να δρουν ανενόχλητοι;

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΠΕΤΥΧΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΗΣ “ΑΓΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ”

___________

Την ώρα που οι αντιπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξευτέλιζαν την Ορθοδοξία και τον Οικουμενικό Θρόνο στη Ρώμη, ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ πραγματοποίησε δύο ταξίδια αστραπή στη Ρουμανία, στη Σερβία και στο Μαυροβούνιο και πέτυχε πολλαπλούς στόχους τεράστιας σημασίας για τα συμφέροντα της λεγόμενης “Αγίας Ρωσίας” (παλαιότερα γνωστής και ως “Τρίτης Ρώμης”).

ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

_________

Στην Εκκλησία της Ρουμανίας καταρχήν πήγε να συζητήσει το ακανθώδες θέμα του εθνοφυλετικού σχίσματος στη Μητρόπολη Βεσσαραβίας και να βεβαιωθεί με ποιο τρόπο η παρουσία της Εκκλησίας της Ρωσίας στη Μολδαβία θα εδραιωθεί ανενόχλητη.

Προπαντός πήγε στη Ρουμανία για να συντονίσει τα βήματα των δύο Πατριαρχείων τα οποία συμπλέουν στο θέμα του εθνοφυλετισμού και προσπαθούν με κάθε τρόπο να περιορίσουν τα δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών και να εγκαθιδρύσουν παγκόσμια δικαιοδοσία.

Πήγε δηλαδή να εδραιώσει την ήδη υφιστάμενη συμμαχία των δύο Πατριαρχείων όπως εκφράστηκε στην πρόσφατη Δ΄ Προσυνοδικη Διάσκεψη για την προετοιμασία της σύγκλησης της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

_________

Ακολούθως πήγε να βρει νεο σύμμαχο και να ανατρέψει την αντίσταση της Εκκλησίας της Σερβίας στα σχέδια του “πανρωσισμού”.

Ως γνωστόν η Εκλησία της Σερβίας αποδείχθηκε η πιο ισχυρή φωνή στην Δ΄Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη για να αποσοβηθούν τα σχέδια της Μόσχας.

Η ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΗ ΕΡΙΔΑ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ

____________

Τώρα εξαιτίας του εθνοφυλετικού προβλήματος που προέκυψε στο Μαυροβούνιο - όπου μερίδα των πιστών με την υποστήριξη της κυβέρνησης επιζητεί να ανεξαρτητοποιήσει από τη Σερβική Εκκλησία τη Μητρόπολη Μαυροβουνίου - ο πολυπράγμων Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων βρήκε τη θαυμάσια ευκαιρία να χώσει τη μύτη του.

Πήγε να πουλήσει εκδούλευση στη Εκκλησία της Σερβίας και να την εξαναγκάσει να συμμαχήσει μαζί της για το θέμα της κανονικής (ή για να ακριβολογούμε αντικανονικής) δικαιοδοσίας της Εκκλησίας της Ρωσίας στην Ουκρανία, τη Μολδαβία και σε άλλες χώρες της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Σοβιετικής Ενωσης, αλλά και για να κατασιγάσει τις αντιδράσεις του Πατριαρχείου Σερβίας στα εθνοφυλετικά σχέδια του Πατριαρχείου Ρωσίας στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

____________

Στους άρχοντες του Μαυροβουνίου πήγε (προσέξτε!) να προσφέρει την εμπειρία της Εκκλησίας της Ρωσίας στη μετασοβιετική εποχή. Ο έστιν μεθερμηνευόμενον. Εμείς, ως Εκκλησία της Ρωσίας, τους εξήγησε, εξακολουθούμε να διατηρούμε το Σοβιετικό imperium σε όλες τις χώρες που ανεξαρτητοποιήθηκαν.

Επομένως μπορεί το Μαυροβούνιο να κέρδισε την ανεξαρτησία του έναντι της Σερβίας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και εκκλησιαστικά να ανεξαρτητοποιηθεί.

Πέστε μου τώρα! Για ποιο λόγο και με ποια επιχειρήματα το Πατριαρχείο Σερβίας δεν θα υποκύψει και πάλιν στα εθνοφυλετικά παιγνίδια της Μόσχας σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπως αρνήθηκε να κάνει στην Δ΄ Προσυνοδική Διάσκεψη για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, αφού η ενότητα της Εκκλησίας της Σερβίας μπορεί να διατηρηθεί, συν τοις άλλοις, και με την ισχυρή υποστήριξη του Ρωσικού κράτους και του Πατριαρχείου Ρωσίας;

Ναι μεν ο Παναγιότατος αφόρισε τον ηγέτη της ούτω καλούμενης “Ορθόδοξης Εκκλησίας του Μαυροβουνίου” η κανονική δικαιοδοσία της οποίας δεν αναγνωρίζεται από καμιά - για την ώρα τουλάχιστον - Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά η άμεση αποτελεσματική - αν κρίνουμε από την απάντηση του Προέδρου του Μαυροβουνίου - παρέμβαση του Σεβασμιότατου Βολοκολάμσκ έκλινε αποφασιστικά την πλάστιγγα υπέρ των θέσεων του Πατριαρχείου Σερβίας.

ΘΛΙΒΕΡΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ

___________

Την ίδια ώρα που ο Σεβασμιότατος Βολοκολάμσκ συναντήθηκε με τόσους κορυφαίους πολιτικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες και πέτυχε τόσα πολλά σε τόσους τομείς, στη Ρουμανία, στη Σερβία και στο Μαυροβούνιο, οι αντιπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου σουλάτσαραν με τη φράγκικη κουστουμιά τους στο Βατικανό, χειροφιλούσαν τον αιρεσιάρχη της Ρώμης και έβγαζαν πανευτυχείς φωτογραφίες!!! A happy band of pilgrims!

Αλήθεια! Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στο Φανάρι που βλέπει τι γίνεται και που αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει;

Ούτε ένας;

Παραθέτουμε στη συνέχεια τα κείμενα που μας έδωσαν την αφορμή για τις πιο πάνω σκέψεις.

*****

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΥΟ ΩΡΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑ

=============

Επίσκεψη στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας πραγματοποιεί ο Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων.

Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ στα πλαίσια της επίσκεψης, συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Ρουμανίας κ. Δανιήλ στο Πατριαρχικό Μέγαρο.

Η συνάντηση διήρκησε πάνω από δύο ώρες, όπου οι δύο άνδρες αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με επίκαιρα ζητήματα διορθοδόξου συνεργασίας.

Επίσης συζήτησαν θέματα που αφορούν τις διμερείς σχέσεις των δύο Εκκλησιών, Ρωσίας και Ρουμανίας.

Μετά το πέρας της συναντήσεως ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων, δήλωσε: «Έφτασα στο Βουκουρέστι με την ευλογία του Αγιωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κυρίλλου για να συναντηθώ με τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Ρουμανίας Δανιήλ και να συζητήσουμε ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων σχετικά με τη διμερή συνεργασία μεταξύ των Εκκλησιών μας.

«Είχαμε μια συζήτηση διάρκειας δυο ωρών, κατά την οποία συζητήσαμε μια ολόκληρη σειρά θεμάτων. Αναφερθήκαμε στο κοινό θέμα της Ορθόδοξης μαρτυρίας στο σύγχρονο κόσμο, μιλήσαμε για το πως οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πρέπει να οικοδομούν την αποστολή τους μέσα στη σύγχρονη εκκοσμικευμένη κοινωνία και ειδικότερα σε χώρες, όπου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρχε και τώρα έπαυσε να υπάρχει το κομουνιστικό καθεστώς», πρόσθεσε ο Μητροπολίτης Ιλαρίων.

Επίσης ανέφερε ότι «ανταλλάξαμε απόψεις για τη συμμετοχή των δυο Εκκλησιών μας στις διορθόδοξες σχέσεις, συμπεριλαμβανομένης και της πορείας της προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας.»

«Δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε και εκείνα τα περίπλοκα θέματα, τα οποία είναι στην ημερήσια διάταξη των διμερών μας σχέσεων και ειδικότερα το θέμα σχετικά με τη δράση της Μητροπόλεως Βεσσαραβίας» - είπε ακόμα ο Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.

Εν συνεχεία ο Μητροπολίτης, πρόσθεσε ότι «κατά τη διάρκεια της συνάντησης τόνισα στο Πατριάρχη, ότι το πρόβλημα δεν αποσύρθηκε μέχρι σήμερα δυστυχώς από τα θέματα της ημερήσιας διάταξής μας. Ωστόσο παρά την ύπαρξή του πρέπει να διευρύνουμε τη συνεργασία μας σε διάφορους τομείς, π.χ. στον τομέα ανταλλαγής φοιτητών και πολιτισμού.»

Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ τόνισε: «Είμαι λίαν ικανοποιημένος από τα αποτελέσματα της συναντήσεώς μας. Ευελπιστώ ότι θα συμβάλει στην περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ των Εκκλησιών μας, καθώς και στην αντιμετώπιση εκείνων των προβλημάτων, τα οποία μέχρι σήμερα αμαυρώνουν τις σχέσεις μας».

*****

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΕΡΒΙΑΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟ

=========

Τον Πατριάρχη Σερβίας κ. Ειρηναίο επισκέφθηκε σήμερα Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011 ο Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων.

Στη συνάντηση συμμετείχαν μέλη της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Εκκλησίας, ο Υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας, ο Πρωθιερέας Ίγκορ Γιακιμτσούκ, ο διάκονος Ιωάννης Κοπέκιν και ο Διευθυντής του Ιδρύματος Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Λεωνίδας Σεβαστιάνοφ.

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος καλωσόρισε τον Μητροπολίτη Ιλαρίων και την συνοδεία του, τονίζοντας ότι είναι μεγάλη χαρά του που επισκέπτεσται το Πατριαρχείο και την Σερβία.

Να αναφερθεί ότι ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ, θα πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στην Ιερά Μητρόπολη Μαυροβουνίου.

*****

ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ

==========

Επίσκεψη στο Μαυροβούνιο πραγματοποιεί ο Σεβ. Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίωνας, Πρόεδρος του Τμήματος των Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.

Στο αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ έγινε δεκτός από τον Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας κ. Αμφιλόχιο και τον Πρέσβη της Ρωσικής Ομοποσνδίας στο Μαυροβούνιο κ. Α. Νεστερένκο.

Εν συνεχεία οι δύο Μητροπολίτες μετέβησαν στον υπό κατασκευή Ιερό Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως Ποντγκόριτσα, όπου τελέσθηκε μια σύντομη δέηση.

Σήμερα ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας, συναντήθηκε με τον Πρόεδρο του Μαυροβουνίου κ. Φίλιππο Βουγιάνοβιτς.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας, τόνισε ότι η δύναμη οποιουδήποτε κράτος συνίσταται στην ενότητα.

Επίσης πρόσθεσε: «Αυτός ο ισχυρισμός ισχύει και για την Εκκλησία. Όμως η ενότητα της Εκκλησίας είναι μια ειδική ενότητα, η οποία ξεπερνάει τα κρατικά σύνορα. Αυτό το γεγονός δεν πρέπει να λησμονείται και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τη διαμόρφωση σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας σε χώρες, οι οποίες μόλις πρόσφατα απέκτησαν την ανεξαρτησία τους.»

Εν συνεχεία ο Πρόεδρος επεσήμανε ότι το Πατριαρχείο Μόσχας, πάντα ήταν και θα παραμείνει πιστός φίλος του λαού του Μαυροβουνίου.

«Χωρίς παρεμβάσεις στα εσωτερικά της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Μαυροβουνίου η Ορθόδοξη Εκκλησίας της Ρωσίας, είναι πρόθυμη να μοιραστεί τη δική της εμπειρία οικοδομήσεως σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας, υπό τις συνθήκες διαμόρφωσης στο μετασοβιετικό χώρο νέων κρατών», υπογράμμισε ο κ. Ιλαρίων.

Από την πλευρά του ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ, για το ενδιαφέρον της Ρωσικής Εκκλησίας όσον αφορά τα σύγχρονα προβλήματα ενός νέου κράτους.

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας είναι μια μεγάλη Εκκλησία, διότι υπερασπίζεται τις μεγάλες ιδέες», υπογράμμισε ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου, επισημαίνοντας ότι η εμπειρία της Ρωσικής Εκκλησίας μπορεί να είναι χρήσιμη για την επίλυση των επίκαιρων προβλημάτων όσον αφορά τη θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μαυροβούνιο.

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης, Άγιον Όρος και Ευρώπη

Άγιον Όρος και Ευρώπη

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Από 8 έως 9.7.2011 πραγματοποιήθηκε στο ωραίο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας πανευρωπαϊκό συνέδριο με θέμα: “Η εισφορά του Αγίου Όρους στην ευρωπαϊκή και διανοητική παράδοση”. Κύριος οργανωτής ήταν το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ “Διάλογος των πολιτισμών” που εδρεύει στη Μόσχα. Συνδιοργανωτές ήταν: Η “Ένωση Φίλων του Αγίου Όρους” της Οξφόρδης, η “Εταιρία Προωθήσεως Βυζαντινών Μελετών” του Μπέρμιγχαμ, το “Ινστιτούτο Ορθοδόξων Χριστιανικών Μελετών” του Κέμπριτζ, το “Κέντρο της Ανατολικής Ορθόδοξης Θεολογίας” του Άμστερνταμ και η “Έδρα της Ορθόδοξης Θεολογίας του Μονάχου”. Συμμετείχαν κληρικοί, μοναχοί, ερευνητές της θεολογίας, της ιστορίας και της φιλοσοφίας. Πρόεδρος του συνεδρίου ήταν ο κ. Βλαδίμηρος Yaknnin, πρόεδρος του Συμβουλίου Κηδεμονίας του Ιδρύματος “Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος”. Την έναρξη του συνεδρίου κήρυξε ο πρώην γενικός γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Walter Schwimmer.

Από το Άγιον Όρος εισηγητές ήταν ο αρχιμ. Εφραίμ Βατοπεδινός με θέμα “Οι προσκυνητές του Αγίου Όρους” και ο υπογράφων με θέμα “Η αποστολή του Αγίου Όρους και οι θρησκευτικές αναζητήσεις των σύγχρονων Ευρωπαίων”. Από την Ελλάδα εισηγητές ήταν οι κύριοι Κ. Χρυσοχοΐδης, Ι. Κονιδάρης και Σ. Μπαζίνας. Οι δύο τελευταίοι μίλησαν για το ειδικό νομικό καθεστώς του Αγίου Όρους. Στις στρογγυλές τράπεζες συζητήσεων έλαβαν μέρος αρκετοί με ενδιαφέροντα θέματα.

Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε από όλους στη σχέση της πνευματικής και της διανοητικής ζωής στην ορθόδοξη παράδοση. Συζητήθηκαν οι σύγχρονες τάσεις, που σχετίζονται με την αύξηση της σημασίας των θεσμών της θρησκευτικής ζωής στην Ευρώπη, καθώς και η σχέση τους με το Άγιον Όρος. Τονίστηκε το ενδιαφέρον πολλών διανοούμενων Ευρωπαίων στο να επισκέπτονται το Άγιον Όρος. Αναφέρθηκε με επίταση ότι είναι χριστιανικές οι ρίζες της Ευρώπης. Το Άγιον Όρος δεν είναι απλά ένα αξιοθέατο και ένα αξιόλογο μουσείο, αλλά ιερός τόπος, με σημαντικό τρόπο ζωής, υπερχιλιόχρονη ιστορία, παράδοση, ζωή και πλούσια προσφορά.

Έγινε εκτεταμένη αναφορά στον διάλογο των πολιτισμών, την αποστολή του Αγίου Όρους, τις απαντήσεις στις προκλήσεις των καιρών και τα σύγχρονα ρεύματα. Εντύπωση μεγάλη έκανε η εκτεταμένη αναφορά στην κληρονομιά του ιερού αγιορειτικού ησυχασμού στη σύγχρονη ζωή, το κήρυγμα και τους θεολογικούς προσανατολισμούς. Μνεία έγινε επίσης για τις προοπτικές κοινωνικών πρωτοβουλιών και την υποστήριξη του Αγίου Όρους και των πνευματικών βάσεων της ευρωπαϊκής παραδόσεως.

Σε μία από τις συνεδρίες αναφέρθηκε σε μία εισήγηση το ληγμένο θέμα περί διεθνοποιήσεως του Αγίου Όρους. Τελικά εμφαντικά διατυπώθηκε ότι το Άγιον Όρος είναι αγέρωχο κάστρο της Ορθοδοξίας, πανορθόδοξο κέντρο, οικουμενική εστία, αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού κράτους, αυτοδιοίκητο, υπό την πνευματική εποπτεία του σεπτού Οικουμενικού Πατριαρχείου. Όλο το Άγιον Όρος σαφώς είναι κατά της διεθνοποιήσεώς του και υπέρ της διατηρήσεως της έκπαγλης διορθοδοξοποιήσεώς του.

Ο αυστριακός καθηγητής Χέιντζ Νουμπάουμερ γράφει: “Θα ήμασταν φτωχότεροι αν δεν υπήρχε η ακτινοβολία αυτή των μοναστηριών. Θα τολμούσα να πω ότι σε καθένα μας κρύβεται μία βαθιά, ως επί το πλείστον, ασυνείδητη νοσταλγία γι’ αυτόν τον χιλιετή πολιτισμό και τρόπο ζωής”. Ο βρετανός φιλόλογος και εκδότης Γκράχαμ Σπικ, που ασπάστηκε την Ορθοδοξία, γράφει: “Ο λόγος που έγινα Ορθόδοξος είναι κυρίως οι πολυάριθμες επισκέψεις μου στο Άγιον Όρος. Παραμένει ένα από τα πιο συναρπαστικά μέρη της γης. Η ανανέωση που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή εκεί το καθιστά επίσης ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και δυναμικά. Προσφέρει μία βιώσιμη και εναλλακτική λύση στον ταχύτατα εξαπλούμενο υλισμό και την εκκοσμίκευση της σύγχρονης κοινωνίας, μία εναλλακτική λύση που είναι σαφές ότι χρειάζεται και που εκτιμάται από πολλούς ανθρώπους”. Ο πρώην Ρωμαιοκαθολικός και σήμερα Ορθόδοξος κληρικός κ. Πλακίδας Ντεσιλέ γράφει: “Το Άγιον Όρος είναι, πριν από όλα, με τον αριθμό των μοναστηριών του, με τη ζωή που ξαναγεννιέται σ’ αυτό σε κάθε σημείο, με την πίστη των μοναχών του να κρατήσουν ζωντανή μία παράδοση περισσότερο από χιλιόχρονη, με την καταφανή αγιότητα πολλών από αυτούς, το σπουδαιότερο κέντρο της Ευρώπης”.

«Μακεδονία»24/07/2011/

Νίκος Χειλαδάκης, ΕΖΕΛ - Ένας σύγχρονος τουρκικός Δούρειος Ίππος

ΕΖΕΛ- Ένας σύγχρονος τουρκικός Δούρειος Ίππος

του Νίκου Χειλαδάκη, Δημοσιογράφου – Συγγραφέα – Τουρκολόγου

Τυχαίνει ένεκα της δουλειάς μου να παρακολουθώ την Τουρκία και τους Τούρκους συστηματικά εδώ και είκοσι περίπου χρόνια ενώ παρακολουθώ τουρκική τηλεόραση τουλάχιστον τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Αυτό μου δίνει ίσως το δικαίωμα να ισχυριστώ ότι γνωρίζω σε μεγάλο βαθμό την τουρκική νοοτροπία και την τουρκική κοινωνία, την οποία φυσικά γνώρισα επανειλημμένα και από κοντά.

Για τον λόγο αυτό μου κίνησε την μεγάλη περιέργεια, μετά και από τον θόρυβο που έχει γίνει, να παρακολουθήσω αυτά τα περίφημα τουρκικά σήριαλ που σαν επιδημία έχουν ενσκήψει τα τελευταία χρόνια στην ελληνική τηλεόραση. Κάθισα λοιπόν κάποια απογεύματα και άνοιξα το «χαζοκούτι». Ειλικρινά δεν πίστευα από αυτά που έβλεπα. Λες και βρισκόμουν όχι στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη, αλλά κάπου στην Άγκυρα, στην ασιατική ακτή της Κωνσταντινούπολης, στα Άδανα, ή στην Σμύρνη. Για εμένα βεβαία αυτό δεν ήταν κάτι το καινούργιο, αλλά εντυπωσιάστηκα όταν ενημερώθηκα ότι αυτά τα περίφημα τουρκικά σήριαλ σημείωναν ρεκόρ τηλεθέασης από ένα ελληνικό κοινό, άναυδο όπως συνήθως.

Φυσικά το ενδιαφέρων μου το τράβηξε το περίφημο τουρκικό σήριαλ που έχει τον τίτλο, «ΕΖΕΛ» και που έχει πιάσει κορυφή τηλεθέασης, αποκομίζοντας τεράστια οικονομικά οφέλη στο κανάλι που το προβάλει και το οποίο με την σειρά του έχει πληρώσει ακριβά τους Τούρκους για να το αγοράσει και να το εμφανίσει στην Ελλάδα.

Αμέσως κατάλαβα ότι το θέμα είναι πολύ σοβαρό, ίσως πολύ πιο σοβαρό από τις διαμαρτυρίες κάποιων προσφυγικών και κυπριακών συλλόγων προς το κανάλι, γιατί κάποιες σκηνές έχουν γυριστεί στην κατεχόμενη Κύπρο και γιατί, όπως τονίστηκε στια διαμαρτυρίες, προσβάλει βάναυσα την μεγάλη προσφυγική κοινότητα. Και κατ’ αρχή θέλησα να αναλύσω τους λόγους αυτής της τεράστιας τηλεθέασης από το ελληνικό κοινό, καθώς αυτό με απασχόλησε περισσότερο γιατί το θέμα έχει πολύ ενδιαφέρουσες όπως θα εξηγήσω παρακάτω προεκτάσεις.

Τρεις είναι οι διαστάσεις αυτού του τουρκικού «δημιουργήματος», που πληρώνετε πανάκριβα από τις ελληνικές τσέπες.

Α). Η πρώτη είναι η καθαρά κινηματογραφική- τηλεοπτική. Συγκρίνοντας τον ΕΖΕΛ με τα ελληνικά σήριαλ, (με τις λατινοαμερικάνικες σαπουνόπερες ούτε λόγος να γίνετε για κάποια σύγκριση, καθώς εκεί η ηλιθιότητα είναι ο κύριος πρωταγωνιστής), αμέσως διαπίστωσα ότι υπερέχει κατά πολύ σε ποιότητα. Η συνταγή μεγάλης και συνεχής δράσης με φοβερή πλοκή, άριστοι ηθοποιοί με φοβερό παίξιμο, έντεχνη και πράγματα ποιοτική μουσική, μια εικόνα πολυτελείας και χλιδής, (άσχετη με την τουρκική πραγματικότητα), πέτυχε να υπνωτίσει ένα ελληνικό κοινό που έχει βαρεθεί τις ελληνικές τηλεοπτικές βλακείες.

Β). Η δεύτερη διάσταση είναι η ψυχολογική. Εδώ θα ήθελα να σταθώ περισσότερο. Στο σήριαλ αυτό (όπως και στα άλλα τουρκικά σήριαλ), εμφανίζεται μια χαμένη διάσταση της ελληνικής κοινωνίας που έχει θαφτεί τα τελευταία χρόνια από ένα πολυδιαφημιζόμενο ελληνικό εκσυγχρονισμό. Ενώ στα ελληνικά κανάλια κυριαρχεί μια επιμονή στην σεξουαλικότητα και σε κάθε ευκαιρία το γυμνό είναι ο σημαντικότερος τηλεοπτικός παράγοντας τηλεθέασης, ενώ καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από τηλεοπτικές σειρές που προάγουν την αποχαύνωση της ελληνικής κοινωνίας, εδώ έχουμε την προβολή μιας κοινωνίας που υποτίθεται ότι σέβεται την τιμή της γυναίκας, την οικογένεια με το κοινό τραπέζι, την μάννα, τον πατέρα, τις αδελφικές σχέσεις, την τιμή της φιλίας και όλα αυτά που ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας μέχρι ίσως και την δεκαετία του εβδομήντα. Το «ΕΖΕΛ» ξυπνάει στον σημερινό Έλληνα κάποια χαμένη του ταυτότητα και αυτό είναι ίσως ο κυριότερος λόγος της μεγάλης του επιτυχίας, (ούτε να το φανταστεί κανείς ότι θα μπορούσε να προβληθεί στην Γερμανία ή σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα). Υπάρχει όμως και η τελευταία και πιο ενδιαφέρουσα διάσταση,

Γ). Χωρίς να το κάνουν συνειδητά, αλλά αυτό ήταν αναπόφευκτο, το «ΕΖΕΛ» δείχνει ακριβώς μια από τις σημαντικότερες διαστάσεις της σύγχρονης Τουρκιάς. Μια ασταμάτητη βία και μια αδίστακτη τουρκική μαφία. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι εδώ ο Έλληνας εξοικειώνετε με κάτι το πρωτόγνωρο. Το έγκλημα, η εκδίκηση, το αίμα, τα πιστολίδια και οι δολοφονίες, προβάλλονται σαν κάτι το φυσιολογικό, κάτι το απαραίτητο, συχνά αναγκαίο για το ξέπλυμα της τιμής, για την απόδοση της δικαιοσύνης. Αυτή είναι η σύγχρονη Τουρκία. Ένας κόσμος βουτηγμένος στο αίμα, όπου οι «ήρωες» και οι «σοφοί» είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες της τουρκικής μαφίας. Κάποτε ένα φίλος μου Γερμανός μου έλεγε ότι είναι πολύ σημαντικό που οι Έλληνες δεν ανέπτυξαν ποτέ μια αδίστακτη μαφία όπως αυτή υπάρχει και βασιλεύει στην Τουρκία, αλλά και στους Τούρκους της Γερμανίας, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ιδία την Ευρώπη.

Εδώ όμως βρίσκεται και το πιο επικίνδυνο σημείο για τους Έλληνες και τον ελληνισμό. Έχοντας υποφέρει επί αιώνιες από μια αφύσικη, συχνά πρωτόγνωρη βαρβαρότητα που πήγαζε ακριβώς από το ψυχολογικό υπόβαθρο μιας κοινότητας και μιας θρησκείας όπου δεν καταδικάζετε η βία όπως στον χριστιανισμό, αλλά αντίθετα συχνά εξυψώνετε σαν η απαραίτητη κάθαρση, σήμερα εξοικειωνόμαστε με τηλεοπτικό τρόπο και θαυμάζουμε αυτό το αιματοβαμμένο «δημιούργημα» που μπροστά του ακόμα και οι γκάκστερς του Σικάγο φαντάζουν μωρές παρθένες. Και παράλληλα, ο θαυμασμός αυτός μετατρέπεται σταδιακά, υποσυνείδητα αλλά σταθερά, σε ένα αίσθημα υποταγής μπροστά σε έναν αδίστακτο, όπως προβάλλετε, γείτονα, που είναι ικανός για όλα, ακόμα και να πιει το αίμα του εχθρού του σαν να πίνει δροσερή λεμονάδα.

Κάποτε ο Οζάλ είχε πει ότι δεν χρειάζεται η Τουρκία να κάνει πόλεμο για να κατακτήσει την Ελλάδα γιατί οι ίδιοι οι Έλληνες θα πέσουν σαν ώριμα φρούτα στις τουρκικές «αγκάλες». Βεβαία τότε δεν υπήρχαν τουρκικά σήριαλ και «ΕΖΕΛ» στα ελληνική κανάλια, αλλά σίγουρα ήξερε καλά τι έλεγε ο Τούρκος πρόεδρος. Η σημερινή Τουρκία προβάλλετε σαν η μεγάλη υπερδύναμη της περιοχής και οι… πτωχευμένοι και κακομοίρηδες Έλληνες φυσιολογικά θα πρέπει να σκύψουν το κεφάλι και να θυμηθούν την εποχή του Ραγιά. Αλλοίμονο μας αν φτάσαμε σε αυτό το σημείο γιατί η ψυχολογική υποταγή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από την οικονομική, ακόμα και την εθνική.

Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε και κάτι τελευταίο που σίγουρα ανατρέπει όλα όσα περιγράψαμε παραπάνω. Αυτός ο περίφημος Οζάλ είχε οικτρό τέλος. Δολοφονήθηκε από τις ίδιες τις δίκες του μυστικές υπηρεσίες γιατί ήθελε να δώσει αυτονομία στους Κούρδους. Πραγματικά, η σύγχρονη Τούρκικα δεν είναι μόνο υπερδύναμη, είναι και ένα ηφαίστειο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί και να γίνει χίλια κομματάκια που το ένα θα προσπαθεί να φάει τις σάρκες του άλλου. Αυτό δεν είναι δικιά μου εκτίμηση, αλλά των μεγαλυτέρων αμερικανικών ιδρυμάτων στρατηγικής έρευνας. Τότε πραγματικά θα ήθελα να δω που θα βρίσκονται οι διάφοροι ΕΖΕΛ, αλλά και οι Έλληνες θαυμαστές τους.

Ζωηφόρος