ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2011 τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας κ.κ. ΤΙΤΟΥ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2011 τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας κ.κ. ΤΙΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2011 Η ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί τόν φωτισμό τῶν ἀνθρώπων μέ τό φῶς τῆς θείας Γνώσεως ἀναγγέλει μέ χαρά καί εὐφροσύνη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σήμερα, ψάλλοντας : «Ἡ Γέννησή Σου Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως». Καί πράγματι, σήμερα στό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ γεννᾶται ἀπό τήν Παρθένον Μαρία ὁ Προαιώνιος Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, προσλαμβάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση ἀπό τά ἅγια σπλάγχνα της καί ἑνώνοντας σέ μιά ἄρρηκτη ἑνότητα τόν Θεόν καί τόν ἄνθρωπον, στήν δική του Θεανδρική προσωπικότητα. Ἔτσι στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατά τήν σημερινή ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων ἐκπληρώθηκε ἡ προαιώνια βουλή τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, καί γι’ αὐτόν τόν λόγο, «ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη». Ὁ Χριστός ἦλθε στή γῆ, γιά νά ἀνακαλέση τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν πτώση τῆς ἁμαρτίας του στήν ἐπάνοδό του κοντά στόν Θεό καί τήν ἀνάπλασή του στό πρῶτο του οὐράνιο κάλλος, γι’ αὐτό πῆρε τήν μορφή του καί τήν ἔντυσε μέ θεϊκή ὡραιότητα. Ἦλθε ὁ Χριστός στόν κόσμο, γιά νά σηκώση τό βάρος τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἐνοχῆς τοῦ ἀνθρώπου καί νά τόν καταστήση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἀθῶον. Ἡ ἐνοχή τῆς ἁμαρτίας εἶναι αὐτή πού κυρίως βασανίζει πάντοτε τό άνθρώπινο γένος. Καί κανένα μέσον, κανένας τρόπος, καμία δύναμη δέν μπορεῖ νά τόν ἀπαλλάξη ποτέ, παρά μόνο ὁ Λυτρωτής Χριστός. Ἔτσι τόσο ἀπό τήν ἐνοχή τῶν προπατόρων μας, ὅσο καί ἀπό τά προσωπικά μας ἀνομήματα μόνο ὁ γεννηθείς Χριστός μᾶς λυτρώνει. Ὅποιος ζεῖ χωρίς Χριστό, πεθαίνει μέ τό βάρος τῆς ἐνοχῆς του, ὅποιος ὅμως πιστεύει καί ἐλπίζει σ’ αὐτόν ζεῖ πάντοτε στήν χαρά καί τήν ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ. Ἦλθε ὁ Χριστός στόν κόσμο, γιά νά μᾶς ἀπαλλάξη ἀπό τήν τυραννία τῶν παθῶν τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Ἡ αἰτία πού τυραννεῖ περισσότερο τήν ζωή τῶν ἀνθρώπων καί τήν κάνει δυστυχισμένη, εἶναι τά ἄγρια πάθη πού τήν καταστρέφουν. Εἶναι τό μῖσος πού γεμίζει τίς καρδιές τους καί τούς κάνει νά σκοτώνονται, ἀκόμη καί ἀδέλφια, μεταξύ τους. Εἶναι ἡ ἀδικία, πού δημιουργεῖ κοινωνικές πληγές καί ἀναστατώσεις. Εἶναι τά παράνομα συμφέροντα τῶν λίγων, πού δημιουργοῦν πολέμους καί συμφορές σέ βάρος τῶν πολλῶν, ἀφανίζοντας λαούς ὁλόκληρους ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Εἶναι ἡ ἀχόρταγη δίψα τοῦ χρήματος, πού δημιουργεῖ κακοποιούς, ληστές, δολοφόνους, ἐμπόρους θανάτου, ἐκμαυλιστές τῆς κοινωνίας καί ἄλλα. Εἶναι ἀκόμη τά σωματικά πάθη, πού μᾶς καθιστοῦν δούλους πολλῶν ἐπιθυμιῶν, σκοτίζουν τόν νοῦ μας, ἀμβλύνουν τήν συνείδησή μας, διαλύουν οἰκογένειες, γίνονται πρόξενοι πολλῶν καί ποικίλων ἀσθενειῶν φθοροποιῶν, καί πολλά δεινά σωρεύουν στόν κόσμο. Ἀπό αὐτά τά πάθη ἦλθε νά μᾶς ἐλευθερώση ὁ ἐνανθρωπήσας Κύριός μας. Γι’ αὐτό κανείς δέν μπορεῖ νά βγῆ ἀπό τό τέλμα τῶν παθῶν του, παρά μόνον ἐκεῖνος, πού ἀληθινά πιστεύει στόν Χριστό καί ἀκολουθεῖ τίς ἐντολές του καί τό παράδειγμά του. Ἀλλά εἶναι ἀνάγκη νά προσέξουμε καί τόν τρόπο τῆς γεννήσεώς του. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κατά τήν γέννησή τους ἔχουν μιά στοιχειώδη προστασία μέσα σ’ ἕνα σπίτι μέ κάποια θαλπωρή, μέ κρεββάτι, σκεπάσματα καί ἐνδύματα γιά τό νεογέννητο. Ὁ Χριστός ὅμως, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ κατά τήν γέννησή του δέν εἶχε τίποτε, οὔτε σπίτι ζεστό νά τόν δεχθῆ, οὔτε ἐνδύματα ἀπαλά νά ντύσουν τό βρεφικό κορμί του, οὔτε τήν ἀναγκαία φροντίδα πού ἔχουν ἀνάγκη ὅλα τά παιδιά, ὅταν γεννῶνται. Ἀλλά ἀντί γιά σπίτι τόν ὑποδέχεται ἕνα φτωχό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἀντί γιά κρεββάτι μιά φάτνη ἀλόγων ζώων, ἀντί γιά ἐνδύματα λίγα ἄχυρα καί ἄγρια χόρτα, πού τύλιξαν τό τρυφερό σῶμα του. Καί γιατί ὅλα αὐτά; Γιά νά φανῆ στούς ἀνθρώπους τό κρυμμένο μυστήριο τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ, ὅτι δηλαδή, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά κάνη τόν ἄνθρωπο υἱό τοῦ Θεοῦ. Ἔγινε τελευταῖος, γιά νά μᾶς κάνη πρώτους. Ἔγινε πτωχός, γιά νά μᾶς ντύση μέ τόν πλοῦτο τῆς θεϊκῆς του δόξας. Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, βιώνοντας σήμερα τό μεγάλο τοῦτο μυστήριο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, καλεῖ ὅλον τόν κόσμο νά ἔλθη ταπεινός προσκυνητής τοῦ Χριστοῦ, διότι μόνο κοντά σ’ αὐτόν θά βρῆ θεραπεία στίς πληγές του, παρηγοριά στόν πόνο του, κουράγιο στόν ἀγῶνα του καί ἐλπίδα στήν ζωή του, διότι Αὐτός εἶναι ἡ ἀληθινή καί ἀδιάψευστη χ α ρ ά κ α ί ε ἰ ρ ή ν η τ ο ῦ κ ό σ μ ο υ. Χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά κ α ί ε ὐ λ ο γ η μ έ ν α. † Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν, Γηρομερίου καὶ Πάργας ΤΙΤΟΣ

Μήνυμα Χριστουγέννων του καθηγουμένου της Ι.Μ.Γρηγορίου Αγ. Ορους Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

 

ΤΟ ΠΑΙΔΙΟΝ ΙΗΣΟΥΣ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

«Προσκυνοῦμεν σου τήν Γένναν Χριστέ».
Μέ τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὅλου τοῦ κόσμου θά κληθοῦμε ἀπό τήν Ἁγία Ἐκκλησία νά προσκυνήσουμε ὡς «παιδίον» εἰς τάς ἀγκάλας τῆς ἁγίας Μητρός Του Αὐτόν πού εἶναι «ὁ ὤν καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος» (Ἀποκ. α΄ 8), ὁ «μεγάλης βουλῆς ἄγγελος», ὁ «ἐξουσιαστής», ὁ «ἄρχων τῆς εἰρήνης», ὁ «πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Ἡσ. θ΄ 6).
Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ συμμετέχουν εἰς αὐτήν τήν προσκύνησιν. Ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία: «Οἱ ἄγγελοι (προσφέρουν) τόν ὕμνον, οἱ οὐρανοί τόν ἀστέρα, οἱ μάγοι τά δῶρα, οἱ ποιμένες τό θαῦμα, ἡ γῆ τό σπήλαιον, ἡ ἔρημος τήν φάτνην» καί τό γένος τῶν ἀνθρώπων «μητέρα Παρθένον», στόν νηπιάσαντα Κύριο τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. Καί τοῦτο, διότι τό βρέφος αὐτό, τό φαινομενικά ἀδύνατο, εἶναι ὁ Παντοκράτωρ, ὁ Λυτρωτής, ὁ Σωτήρ, ὁ Θεάνθρωπος.
Θεωροῦντες τά πράγματα διά τῆς πίστεως γνωρίζομε ὅτι τό ἀδύνατο αὐτό βρέφος εἶναι ὁ «πρό αἰώνων Θεός», ὁ Κύριος τοῦ κόσμου καί τῆς ἱστορίας.
«Μέγα τό μυστήριον». Τό «μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον», κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό. Δέν ἔχει προηγούμενο οὔτε μπορεῖ νά ἐπαναληφθῇ.
Βλέποντες τήν ἱστορία μέ τήν προοπτική αὐτή, μποροῦμε νά ἐλπίσουμε ὅτι Αὐτός, ὁ σαρκωθείς Θεός, θά βοηθήσῃ τόν λαόν Του νά ὑπερβῇ τήν παροῦσα κρίσι.
Eἶναι πολλά τά κοινά σημεῖα τῆς ἐποχῆς μας μέ τήν ἐποχή, κατά τήν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Χριστός ἐπί «Καίσαρος Αὐγούστου», «ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας». Καί τότε ὑπῆρχε μία μορφή παγκοσμιοποιήσεως ἀνάλογη μέ αὐτήν πού ἐπιχειρεῖται σήμερα. Ἡ φορολογία ἦταν ἀπάνθρωπη. Τό ἀνθρώπινο πρόσωπο συνετρίβετο, προκειμένου νά ἐπιτευχθοῦν οἱ στόχοι τοῦ Καίσαρος. Εἶναι γνωστοί οἱ ἐξανδραποδισμοί καί τά βασανιστήρια πού ὑφίσταντο οἱ ἄνθρωποι ἀπό τούς τότε δυνάστας. Ἀκόμη εἶναι γνωστά τά ἔκλυτα ἤθη τῆς τότε κοινωνίας, ἀντίστοιχα πρός τήν φαυλότητα τῶν “θεῶν” πού ἐλάτρευαν οἱ ἄνθρωποι.
Καί σήμερα ἡ κρίσις πού ἀντιμετωπίζουμε δέν εἶναι μόνον οἰκονομική ἀλλά καί ἠθική καί θεολογική. Κρίσις οἰκονομική, διότι ἡ πτωχεία καί ἡ ἀνέχεια μαστίζει πολλούς ἀδελφούς μας. Κρίσις ἠθική, διότι ὁ πολιτισμός μας ὅλο καί περισσότερο ἑδράζεται στήν φιλαυτία καί ὄχι στήν ἀγάπη. Κρίσις θεολογική, διότι μεταίρονται ὅρια αἰώνια, τά ὁποῖα ἔθεσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες (πρβλ. Παροιμ. κβ΄ 28), καί ἀντικαθίστανται ἀπό ξενόφερτες “θεολογίες”. Αὐτές οἱ “θεολογίες” ἄδειασαν τίς Ἐκκλησίες τῆς Εὐρώπης καί κινδυνεύουν νά ἀδειάσουν καί τούς δικούς μας Ναούς, ὅπως εἶπε Προτεστάντης θεολόγος, διότι καλλιεργοῦν τόν ὀρθολογισμό καί τόν σκεπτικισμό.
Ὅπως στόν εὑρισκόμενο «ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου» κόσμο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης «φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (Ματθ. δ΄ 16), ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, προσφέροντάς του τήν λύτρωσι, ἐλπίζουμε ὅτι καί στήν παροῦσα κρίσιμη φάσι τῆς ἱστορίας τοῦ ἔθνους μας ὁ Παντοκράτωρ Κύριος δέν θά μᾶς στερήσῃ τήν Χάρι Του καί τήν εὐλογία Του καί δέν θά ἀφήσῃ νά χαθῇ τό πολυπαθές ἔθνος μας. Ὁ ἅγιος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ὡς κριτής τοῦ κόσμου μπορεῖ νά ἐπέμβῃ γιά τήν σωτηρία μας. Μπορεῖ νά ἐπέμβῃ καί νά ἐνεργήσῃ. Σεβόμενος ὅμως τήν ἐλευθερία μας περιμένει καί τήν δική μας συνέργεια, πού ἐκφράζεται μέ τήν μετάνοια καί τήν προσευχή μας. Ἐκεῖνος θά ἐνεργήσῃ τήν σωτηρία μας, ἐάν ἐμεῖς συνεργήσουμε.
Εἶναι πάντοτε ἐπίκαιροι οἱ λόγοι τοῦ μεγάλου Σέρβου Ἱεράρχου, ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ὁ ὁποῖος τό 1929 ἔγραφε: «Μέχρι πότε θά διαρκέσει ἡ κρίση; Ὅσο τό πνεῦμα τῶν ἀνθρώπων παραμείνει δίχως ἀλλαγή. Ὥσπου οἱ ὑπερήφανοι ὑπαίτιοι αὐτῆς τῆς κρίσης νά παραιτηθοῦν μπροστά στόν Παντοδύναμο. Ὥσπου οἱ ἄνθρωποι καί οἱ λαοί νά θυμηθοῦν, τήν ἀκαταλαβίστικη λέξη “κρίση”, νά τή μεταφράζουν στή γλώσσα τους, ὥστε μέ ἀναστεναγμό καί μετάνοια νά φωνάξουν: “ἡ Θεία δίκη”!» («Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται...», σελ. 35-36).
Ὅλος ὁ λαός καλούμεθα σέ μετάνοια καί προσευχή, γιά νά ἐπέμβῃ ὁ Θεός, ὅπως ἔγινε στήν Νινευΐ (Ἰωνᾶ γ΄ 10).
Ἀλλ᾿ ἐάν δέν μετανοοῦν καί δέν προσεύχωνται οἱ πολλοί, τοὐλάχιστον ἄς μετανοοῦμε καί ἄς προσευχώμεθα οἱ ὀλίγοι πιστοί, καί ὁ Θεός μπορεῖ νά μᾶς σώσῃ, ὅπως θά ἔσωζε τά Σόδομα καί τά Γόμμορα, ἐάν ὑπῆρχαν ἔστω καί δέκα δίκαιοι (Γέν. ιη΄ 20-32).
Πιστεύουμε ὅτι, ἄν ἔτσι ἐνεργήσουμε, ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος, ὄχι μόνο θά μᾶς βοηθήσῃ νά ὑπερβοῦμε τήν παροῦσα κρίσι, ἀλλά θά ἐξαγάγῃ ἀπό τήν πικρίαν τῆς δοκιμασίας αὐτῆς καρπούς γλυκεῖς καί σωτηρίους, ὅπως χαρακτηριστικά λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: «Καί τοῖς γενομένοις κακοῖς ἀγαθοπρεπῶς κέχρηται πρός διόρθωσιν ἡμῶν ὁ Θεός» (PG 4 305 D).
Προσκυνοῦμε τό Θεῖον Βρέφος μέ πίστι καί ἐλπίδα, ὅτι θά ἐπιβλέψῃ εὐμενῶς εἰς τόν λαόν Του.
Εὐλογημένα καί Ἅγια Χριστούγεννα!


Ὁ Καθηγούμενος τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει
Ἱ. Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου

Πειραϊκή Εκκλησία: Χριστού τα γενέθλια (ηχητικό αρχείο)

Τὸ γεγονὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρἰου μέσα ἀπὸ τὴν πατερικὴ σκέψη καὶ τὴ θεολογικὴ γραμματεία. Παραγωγή: Πειραϊκὴ Ἐκκλησία 91.2 Fm.


ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ. Ευχαριστούμε την Πειραϊκή εκκλησία αλλά και το "Αρχονταρίκιον" που το "ανέβασε".







Θα ακολουθήσουν αλλές 3 εκπομπές.

Στηρίξτε την προσπάθεια που κάνει το Αρχονταρίκιον. Το κανάλι του στο Youtube θα το βρείτε εδώ:
http://www.youtube.com/user/arxontarikion?feature=watch

Η σωστή αντιμετώπιση των θλίψεων

 

Πνευματικές εμπειρικές συμβουλές γύρω από τους πειρασμούς και τις θλίψεις

Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου

*Όπως πλησιάζουν τα βλέφαρα το ένα το άλλο, έτσι και οι πειρασμοί είναι κοντά στους ανθρώ­πους. Και αυτό το οικονόμησε ο Θεός να είναι έ­τσι, με σοφία, για να έχουμε ωφέλεια. για να κρού­εις δηλ. επίμονα, εξαιτίας των θλίψεων, τη θύρα του ελέους του Θεού και για να μπει μέσα στο νου σου, με το φόβο των θλιβερών πραγμάτων, ο σπό­ρος της μνήμης του Θεού, ώστε να πας κοντά του με τις δεήσεις, και να αγιασθεί η καρδιά σου με τη συνεχή ενθύμησή του. Και ενώ εσύ θα τον παρακα­λείς, αυτός θα σε ακούσει…

*Ο πορευόμενος στο δρόμο του Θεού πρέπει να τον ευχαριστεί για όλες τις θλίψεις που τον βρί­σκουν, και να κατηγορεί και να ατιμάζει τον αμελή εαυτό του, και να ξέρει ότι ο Κύριος, που τον αγα­πά και τον φροντίζει, δε θα του παραχωρούσε τα λυπηρά, για να ξυπνήσει το νου του, αν δεν έδειχνε κάποια αμέλεια. Ακόμη μπορεί να επέτρεψε ο Θεός κάποια θλίψη, διότι ο άνθρωπος έχει υπερηφανευθεί, οπότε ας το καταλάβει και ας μην ταραχθεί κι ας βρίσκει την αιτία στον εαυτό του, ώστε το κακό να μη γίνει διπλό, δηλ. να υποφέρει και να μη θέ­λει να θεραπευθεί. Στο Θεό που είναι η πηγή της δικαιοσύνης, δεν υπάρχει αδικία. Αυτό να μην περάσει από το νου μας.

*Μην αποφεύγεις τις θλίψεις, διότι βοηθούμε­νος απ’ αυτές μαθαίνεις καλά την αλήθεια και την αγάπη του Θεού. Και μη φοβηθείς τους πειρα­σμούς, διότι μέσα από αυτούς βρίσκεις θησαυρό. Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στους ψυχικούς πειρασμούς όσο για τους σωματικούς, να ετοιμάζε­σαι να τους αντιμετωπίσεις με όλη τη δύναμή σου, γιατί χωρίς αυτούς δεν μπορείς να πλησιάσεις το Θεό. Μέσα σ’ αυτούς εμπεριέχεται η θεία ανάπαυ­ση. Όποιος αποφεύγει τους σωματικούς πειρασμούς, αποφεύγει την αρετή.

*Χωρίς πειρασμούς η πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο δε φανερώνεται, και είναι αδύνατο, χωρίς αυτούς, να αποκτήσεις παρρησία στο Θεό, και να μάθεις τη σοφία του αγίου Πνεύματος και, ακόμη, δε θα μπορέσει να στεριωθεί μέσα στην ψυχή σου ο θεϊκός πόθος. Προτού να έρθουν οι πειρασμοί, ο άνθρωπος προσεύχεται στο Θεό σαν ξένος. Από τότε όμως που θα εισέλθει σε πειρασμούς για την αγάπη του Θεού, και δεν αλλάξει γνώμη, έχει το Θεό, να πούμε, υποχρεωμένο απέναντί του, και ο Θεός τον λογαριάζει για γνήσιο φίλο του. Διότι πολέμησε και νίκησε τον εχθρό του, για να εκπληρώ­σει το θέλημα του Θεού.

*Ο Θεός δεν δίνει μεγάλο χάρισμα χωρίς να προηγηθεί μεγάλος πειρασμός γιατί ανάλογα με την σφοδρότητα των πειρασμών ορίσθηκαν τα χα­ρίσματα από τη σοφία του Θεού, την οποία όμως δεν καταλαβαίνουν συνήθως οι άνθρωποι. Από το μέγεθος των μεγάλων θλίψεων που σου στέλνει η πρόνοια του Θεού, καταλαβαίνεις πόση τιμή σου κάνει η μεγαλοσύνη του. Διότι ανάλογη με τη λύπη που δοκιμάζεις είναι και η παρηγοριά που δέχεσαι.

*Αν με ρωτήσεις ποια είναι η αιτία για όλα αυ­τά, σου απαντώ: Η αμέλεια σου. γιατί δε φρόντισες να βρεις τη γιατρειά τους. Η γιατρειά όλων αυτών είναι μία, και μ’ αυτή ο άνθρωπος βρίσκει αμέσως στην ψυχή του την παρηγοριά που ποθεί. Και ποια λοιπόν είναι αυτή η γιατρειά; Είναι η ταπεινοφρο­σύνη της καρδιάς. Χωρίς αυτήν είναι αδύνατο να χαλάσεις το φράχτη των πειρασμών. απεναντίας μάλιστα βρίσκεις ότι οι πειρασμοί είναι ισχυρότε­ροι και σε εξουθενώνουν….

* Κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης, σου δίνει ο Θεός και τη δύναμη να υπομένεις τις συμφορές σου. Και κατά το μέτρο της υπομονής σου, το βάρος των θλίψεών σου γίνεται ελαφρό και, έτσι, παρηγοριέσαι. Και όσο παρηγοριέσαι, τόσο η αγάπη σου προς το Θεό αυξάνει. Και όσο αγαπάς το Θεό, τόσο μεγαλώνει η χαρά που σου χαρίζει το άγιο Πνεύμα. Ο εύσπλαχνος Πατέρας μας, θέλοντας να βγάλει σε καλό τους πειρασμούς των πραγματικών του παιδιών, δεν τους παίρνει, παρά τους δίνει τη δύναμη να τους υπομείνουν. Όλα αυτά τα αγαθά (την παρη­γοριά, την αγάπη, τη χαρά) τη δέχονται οι αγωνι­στές ως καρπό της υπομονής, για να φτάσουν οι ψυ­χές τους στην τελειότητα. Εύχομαι ο Χριστός και Θεός μας να μας αξιώσει με τη χάρη του να υπομέ­νουμε την πίκρα των πειρασμών για την αγάπη του και με ευχαριστίες της καρδιάς μας. Αμήν.

* * *

*Οι άγιοι δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους στο Θεό με όσα υποφέρουν για το όνομά του, όταν δηλ. τους στέλνει στενοχώριες, χωρίς όμως να απο­μακρύνεται απ’ αυτούς, γιατί τους αγαπά. Απ’ αυτή την πάσχουσα αγάπη τους αποκτά η καρδιά τους παρρησία, ώστε να ατενίζουν προς αυτόν ελεύθερα και με την πεποίθηση ότι θα εισακουσθούν τα αιτή­ματά τους και θα εκπληρωθούν. Μεγάλη είναι η δύ­ναμη της προσευχής που έχει παρρησία. Γι’ αυτό αφήνει ο Θεός τους αγίους του να δοκιμάσουν κάθε λύπη, για να αποκτήσουν πείρα και να βεβαιωθούν για τη βοήθειά του και για το πόσο προνοεί και νοιάζεται γι’ αυτούς. Έτσι, αποκτούν σοφία και σύνεση από τους πειρασμούς, για να μη γίνουν α­μαθείς, καθώς θα τους λείπει η πνευματική άσκηση και στο καλό και στο κακό, και για να αποκτή­σουν, από τη δοκιμασία τους, τη γνώση όλων των πραγμάτων που χρειάζονται. γιατί, αλλιώς, θα παρασυρθούν από άγνοια και θα γίνουν καταγέλαστοι από τους δαίμονες. Διότι, αν γυμνάζονταν μόνο στα καλά και δεν είχαν την εμπειρία της πάλης με το κακό, θα πήγαιναν στον πόλεμο εντελώς άπειροι….

*Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γευθεί και να εκτι­μήσει το καλό, αν προηγουμένως δε δοκιμάσει την πίκρα από τους πειρασμούς….

*Οι άνθρωποι τότε έρχονται σε αληθινή επίγνω­ση, όταν ο Θεός τους στερήσει τη δύναμή του και τους κάνει να συναισθανθούν την ανθρώπινη αδυ­ναμία, και τη δυσκολία που προκαλούν οι πειρα­σμοί, και την πονηριά του εχθρού, και με ποιον α­ντίπαλο έχουν να παλέψουν, και πόσο ασθενής εί­ναι η ανθρώπινη φύση τους, και πώς τους φυλάει η θεϊκή δύναμη, και πόσο προχώρησαν και προόδευ­σαν στην αρετή, και ότι χωρίς τη δύναμη του Θεού είναι ανίσχυροι μπροστά σε οποιοδήποτε πάθος. Κι αυτό το κάνει ο Θεός, για να αποκτήσουν, από όλες αυτές τις αρνητικές εμπειρίες, αληθινή ταπεί­νωση, και να πλησιάσουν κοντά του, και να περιμέ­νουν τη βέβαιη βοήθειά του, και να προσεύχονται με υπομονή. Και όλα αυτά από που θα τα μάθουν, παρά από την πείρα των πολλών θλίψεων τις ο­ποίες επιτρέπει ο Θεός και δοκιμάζουν; Αλλά και πίστη σταθερή αποκτά κανείς από τους πειρασμούς καθώς βεβαιώνεται για τη θεϊκή βοήθεια, που πολ­λές φορές βρίσκει στον αγώνα του….

*Οι αγωνιστές, λοιπόν, πειράζονται για να αυ­ξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο. οι αμελείς, για να φυλαχθούν απ’ ό,τι τους βλάπτει. οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν. οι απομακρυσμένοι, για να πλησιάσουν στο Θεό. και οι φίλοι του Θεού, για να εισέλθουν στον άγιο οίκο του με παρρησία. Ένας γιος, άβγαλτος στη ζωή, δεν μπορεί να διαχει­ρισθεί τον πλούτο του πατέρα του και να βοηθηθεί απ’ αυτόν. Γι’ αυτό λοιπόν, στην αρχή στέλνει δυσκολίες και βάσανα ο Θεός στα παιδιά του και, με­τά, τους φανερώνει τι τους χαρίζει. Δόξα τω Θεώ που, με πικρά φάρμακα, μας χαρίζει την απόλαυση της πνευματικής υγείας.

*Είναι κανείς που δε στενοχωριέται και δεν κουράζεται, ενόσω γυμνάζεται; Και είναι κανείς, στον οποίο να μη φαίνεται πικρός ο καιρός, που πί­νει το φαρμάκι των πειρασμών και των θλίψεων; Χωρίς, λοιπόν, να περάσει απ’ αυτό το στάδιο δεν μπορεί να αποκτήσει ισχυρή κράση. Αλλά και η υ­πομονή στους πειρασμούς δεν είναι δική μας. Πώς μπορεί, αλήθεια, ο άνθρωπος, ένα πήλινο αγγείο, να βαστάζει μέσα του το νερό, αν δε το κάνει στέ­ρεο η θεϊκή φωτιά; Αν σκύψουμε το κεφάλι, τότε ό,τι καλό και ωφέλιμο ζητήσουμε από το Θεό στην προσευχή μας με ταπείνωση, με διαρκή πόθο και με υπομονή, όλα θα μας τα δώσει.

*Όπως τα μικρά παιδιά τρομάζουν από τα φοβε­ρά θεάματα, και τρέχουν και πιάνονται από τα φορέματα των γονέων τους, και ζητούν τη βοήθειά τους, έτσι και η ψυχή: όσο στενοχωριέται και θλίβεται α­πό το φόβο των πειρασμών, προστρέχει και κολλάει στο Θεό, και τον παρακαλεί με ακατάπαυτες δεή­σεις. Και όσο οι πειρασμοί πέφτουν επάνω της, ο έ­νας μετά τον άλλο, τόσο και παρακαλεί περισσότε­ρο. Αλλά όταν σταματήσουν και ξαναβρεί την ανά­παυσή της, συνήθως χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα και απομακρύνεται από το Θεό.

*Οι θλίψεις και οι κίνδυνοι θανατώνουν την ηδυπάθεια, ενώ η καλοπέραση και η αδιαφορία την τρέφουν. Γι’ αυτό και ο Θεός και οι άγιοι Άγγελοι χαίρονται στις θλίψεις και στις στενοχώριες μας, ε­νώ ο διάβολος και οι συνεργάτες του χαίρονται ό­ταν τεμπελιάζουμε και καλοπερνούμε.

*Άφησε λοιπόν τη φροντίδα σου στο Θεό, και σε όλες τις δυσκολίες σου κατάκρινε τον εαυτό σου, ότι εσύ ο ίδιος είσαι ο αίτιος για όλα…

*Όλες οι λυπηρές περιστάσεις και οι θλίψεις, αν δεν έχουμε υπομονή, μας διπλοβασανίζουν. Για­τί ο άνθρωπος με την υπομονή του διώχνει την πί­κρα των συμφορών, ενώ η μικροψυχία γεννά την α­πελπισία της κόλασης. Η υπομονή είναι μητέρα της παρηγοριάς. είναι μια δύναμη ψυχική, που γεν­νιέται από την πλατιά καρδιά. Αυτή τη δύναμη ο άνθρωπος δύσκολα τη βρίσκει πάνω στις θλίψεις του, αν δεν έχει τη θεία χάρη, που την αποκτά με την επίμονη προσευχή και με δάκρυα.

* * *

Οσίου Μάρκου του Ασκητού

*Οι θλίψεις προξενούν στους ανθρώπους τα α­γαθά, ενώ με την κενοδοξία και τις ηδονές προξενούνται τα κακά.

*Οι κατηγορίες των ανθρώπων προξενούν λύπη στην καρδιά, γίνονται όμως αφορμή καθαρισμού σε αυτόν που υπομένει.

*Εάν τυχόν ζημιώθηκες, κατηγορήθηκες και καταδιώχθηκες από κάποιον, μη σκέπτεσαι το πα­ρόν, αλλά βλέπε στο μέλλον. και τότε θα αντιληφθείς ότι αυτά σου έχουν προξενήσει πολλά καλά, όχι μόνο στην εδώ ζωή, αλλά και στην μέλλουσα και χωρίς τέλος….

* Όπως στους αρρώστους είναι ωφέλιμα τα πι­κρά φάρμακα, έτσι και στους κακότροπους ανθρώ­πους. άλλους τους οδηγούν οι δοκιμασίες σε υγεία ψυχής και άλλους ετοιμάζει η αρρώστια για μετά­νοια.

*Όλα τα θλιβερά που σου συμβαίνουν στην πρόσκαιρη αυτή ζωή να τα συγκρίνεις με τα αγαθά της αιώνιας ζωής και δε θα σε βρει ποτέ αμέλεια στον αγώνα αυτής της ζωής….

*Αυτός που αποφεύγει θεληματικά τις θλίψεις, για την αλήθεια, θέλοντας και μη θα παιδευθεί σκληρά από την Θεία Πρόνοια.

*Είναι μεγάλη αρετή η υπομονή στις διάφορες δοκιμασίες που θα μας έλθουν και παράλληλα η α­γάπη σε εκείνους που μας μισούν….

*Αρετή χωρίς θλίψη είναι αδόκιμος επειδή έγι­νε χωρίς στενοχώρια.

*Στις θλίψεις επαναπαύεται ο Θεός, στις ανέ­σεις ο διάβολος που είναι ο αίτιος των κακών. Οι πειρασμοί πάντα ωφελούν αρκεί να τους υπομένου­με με καρτερία και με δοξολογία προς τον Θεό.

*Να αποφεύγεις τον πειρασμό με την υπομονή και με την προσευχή. Και αν θέλεις να αντισταθείς στον πειρασμό χωρίς αυτές, ο πειρασμός θα έλθει σκληρότερος κατεπάνω σου.

* * *

Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου †1989

*Γεγονότα που φαίνονται τώρα ως συμφορές, αργότερα αποδεικνύονται ευλογίες Θεού.

*Εάν δεν υπήρχαν οι θλίψεις, δεν θα αναζητού­σαμε τον Παράδεισο.

*Τις θλίψεις πρέπει να τις δεχόμαστε όπως δε­χόμαστε την ταλαιπωρία μιας χειρουργικής επεμ­βάσεως, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την υγεία μας. Ο πόνος ταπεινώνει τον άνθρωπο. και όσο αυ­τός ταπεινώνεται, τόσο πλησιάζει τον Θεό.

*Στις μεγάλες θλίψεις μόνο ο Θεός μπορεί να παρηγορήσει. Γι’ αυτό, το καλύτερο είναι η προσ­ευχή και όχι τόσο οι λόγοι παρηγοριάς.

*- Ερώτησις: Γέροντα, γιατί επιτρέπει ο Θεός να υποφέρουν από φρικτές αρρώστιες δίκαιοι και ε­νάρετοι άνθρωποι;

*- Απάντησις: Για να καθαρισθούν και από τα ε­λάχιστα ίχνη των παθών τους και για να πάρουν μεγαλύτερο στεφάνι στον ουρανό. Εξάλλου αφού στον Υιό Του τον αγαπητό επέτρεψε να υποφέρει και να πεθάνει επί του Σταυρού, τί να πούμε για τους ανθρώπους, οι οποίοι, όσο άγιοι κι αν είναι, έ­χουν ρύπους και κηλίδες από αμαρτίες;

*«Η μεγαλύτερη άσκησης είναι να υπομένουμε αγόγγυστα όλα όσα έρχονται επάνω μας μέσα σ’ αυτή την κοιλάδα του κλαυθμώνος. Ο δε απομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται».

*«Εάν υπομείνεις την θλίψη με μακροθυμία, μαρτυρείς την πιστότητά σου στον Χριστό, την αφοσίωσή σου στον Σωτήρα και την αγάπη σου σ’ Αυτόν, ο Οποίος ανεστήθει εκ των νεκρών και μας καλεί πλησίον Του».

*«Μην αφήνετε σε καμία περίπτωση την θλίψη να σας κυρίευση… Η κατάθλιψης είναι ο δήμιος που σκοτώνει την πνευματική ενεργητικότητα, που είναι αναγκαία για την υποδοχή του Αγίου Πνεύ­ματος μέσα στην καρδιά. Ένας καταθλιμμένος άν­θρωπος χάνει την δυνατότητα να προσεύχεται και είναι νεκρός για τους πνευματικούς αγώνες».

*Με απόλυτη εμπιστοσύνη να αναφωνούμε και να ζούμε το «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

“ Λυτρωτικά εφόδια για την σωστή αντιμετώπιση των θλίψεων”

Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Αυτό το κείμενο στα Αγγλικά

http://www.impantokratoros.gr/4EE4196D.el.aspx

...

Κύριος Ιησούς Χριστός

Το είδαμε: http://www.pistos.gr/

Ὁ Ἅγιος Γρηγέντιος καὶ ἡ δράση του στὴν Αἰθιοπία

 

Μελέτιος Καλαμαρᾶς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης)

Ὁ ἅγιος Γρηγέντιος ἦταν ἀπό τήν πολιτιστική τότε πρωτεύουσα τῆς Ἰταλίας, ἀπό τό Μιλάνο. Τότε, γύρω στό 535-536 βρέθηκε στήν Κωνσταντινούπολη. Καί ἐκεῖ ὁ Πατριάρχης τόν ἐξέλεξε Πατριάρχη Αἰθιοπίας. Καί ἔτσι ἀπό τήν πολιτιστική πατρίδα τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης βρέθηκε στήν ἀφρικανική χώρα, σύμβολο καθυστέρησης. Καί γεμᾶτος ζῆλο καί αὐταπάρνηση ρίχτηκε στήν δουλειά.

* * *

1. Καί πρῶτα, φρόντισε γιά τήν χειραγώγηση τοῦ λαοῦ τῆς Αἰθιοπίας στήν ζωή, πού ὑπαγορεύει καί ἀπαιτεῖ ἡ πίστη στόν Χριστόν. Πρός τόν σκοπό αὐτό ὁ ἅγιος Γρηγέντιος ἔγραψε πολλούς ἱερούς κανόνες. Καί βιβλία πού ἐκθέτουν λεπτομερῶς τήν ἀνάγκη τῆς ὀρθῆς ἐν Χριστῷ πίστης καί ζωῆς.

Ἀπό αὐτήν τήν ἄποψη ὁ ἅγιος Γρηγέντιος ὑπῆρξε μέγιστος διδάσκαλος τῆς Αἰθιοπικῆς Ἐκκλησίας.

2. Στήν συνέχεια ἀσχολήθηκε μέ τούς πολυπληθεῖς Ἑβραίους, πού εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στήν χώρα πού λεγόνταν Ὁμυρίτιδα.

Ἡ συνεχής μαζί τους ἐπικοινωνία τοῦ ἁγίου Γρηγεντίου τούς προβλημάτισε βαθειά. Ἀλλά λόγιοι Ἑβραῖοι τόνιζαν ὅτι δέν ἐπιτρέπεται νά ἐπηρεασθοῦν ἀπό ὡραῖα λόγια καί νά προδώσουν τήν πίστη στό Νόμο, πού τούς ἔδωκε ὁ Θεός μέσῳ τοῦ Μωυσῆ.

Τότε οἱ πιό φρόνιμοι καί συνετοί τοῦ ζήτησαν νά τούς δείξει τόν Χριστό ἐν δόξῃ. Νά καταλάβουν τήν μεγαλωσύνη Του καί τήν δόξα Του. Καί ὁ ἅγιος παρακάλεσε τόν Κύριο, καί ἐμφανίσθηκε ὁ Χριστός σέ μιά μεγάλη σύναξη Ἑβραίων, ὅπως εἶχε παρουσιασθῆ στούς 500 ἀδελφούς (βλ. Α’ Κορ. 15, 6). Τόν εἶδαν ὅλοι, ὅπως τόν εἶχε ἰδεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἐν δόξῃ. Μέ ὅλη τήν δόξα Του. Καί ἐπίστευσαν.

3. Τέλος ὁ ἅγιος Γρηγέντιος ἀνάμεσα στά ἄλλα καλά ἔργα, ἔκαμε καί κάτι πού δείχνει πόσο ἦταν τό βάθος τῆς σοφίας του, καί πόσο ἦταν ρεαλιστής καί προσγειωμένος!

Διέταξε, ὅλοι οἱ νεαροί ἐξ Ἰουδαίων Χριστιανοί νά παίρνουν συζύγους κορίτσια ἀπό οἰκογένειες παραδοσιακά ὀρθόδοξες, καί ὅλα τά κορίτσια τους νά παίρνουν ἀγόρια ἀπό παραδοσιακά ὀρθόδοξες οἰκογένειες.

Τό ὅρισε γιά νά ἀποτοξινωθοῦν εὔκολα ἀπό τά ἑβραϊκά ἔθιμα καί νά ζήσουν ἀπό τήν ἀρχή σωστά τήν ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Καί τό ἐπέτυχε.

Καί αὐτό ἔγινε αἰτία, καί ὅλοι στήν Αἰθιοπία: ὁ λαός της· οἱ νέοι πρώην ἑβραῖοι χριστιανοί· ὁ πρώην ἀρχισυνάγωγός τους Ἑρβάν· καί ὅλος ὁ κλῆρος τῆς Αἰθιοπίας, τόν ὑπεραγαποῦσαν. Καί ὅταν ἐκοιμήθη ἔγινε τέτοια σύναξη ἱερέων καί λαοῦ, πού δέν εἶχε ξαναγίνει ποτέ.

Ὅλοι θρηνοῦσαν γιά τήν στέρησή του.

Καί ὅλοι τόν προέπεμπαν στήν ἄνω ζωή καί βασιλεία μέ τίς ἀνάλογες εὐχές.

Ἅγιοι Βονιφάτιος καὶ Ἀγλαΐα ἡ Ρωμαία (19 Δεκεμβρίου).

Ἔζησαν τὸν 3^ο μ.Χ. αἰώνα. Ἡ Ἀγλαΐα ἀνῆκε στὴν τάξη τῶν εὐγενῶν καὶ πλούσιων Ρωμαίων γυναικὼν καὶ ἦταν πάντα πρόθυμη στὶς ἐλεημοσύνες καὶ στὶς διάφορες ἀγαθοεργίες.

Ὁ δὲ Βονιφάτιος ἦταν γραμματέας τῆς περιουσίας τῆς Ἀγλαΐας καὶ ἐπόπτης τῶν κτημάτων της. Ὅπως ἡ κυρία του, ἦταν καὶ αὐτὸς εὔσπλαχνος καὶ φιλάνθρωπος. Διαχειριζόταν τὴν περιουσία τῆς Ἀγλαΐας μὲ πολλὴ τιμιότητα, καὶ ἀπέναντι στοὺς ὑπηρέτες ἦταν εὐγενέστατος.

Ἀλλὰ ἡ ἀνεξέλεγκτη καλοζωία ἔπνιξε τὴν πνευματικότητα τοῦ Βονιφατίου καὶ τῆς Ἀγλαΐας. Ἄναψε τὴν εὔφλεκτη νεότητά τους καὶ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὶς ἔνοχες σαρκικὲς ἡδονές. Εὐτυχῶς ὅμως, ὁ ἔλεγχος τῶν συνειδήσεών τους ἦταν αὐτὸς ποὺ τελικὰ ἐπικράτησε. Ἁμάρτησαν. Ἔκλαψαν καὶ οἱ δυὸ πικρά. Θὰ τοὺς δεχόταν ἄραγε καὶ πάλι ὁ Θεὸς σὰν ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του; Γιατί ὄχι; Ἄλλωστε, ὁ Ἴδιος εἶπε: «Χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοούντι». Δηλαδή, χαρὰ γίνεται στοὺς οὐρανούς, μὲ τὴν παρουσία ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ, ποὺ συμμετέχουν στὴ χαρὰ αὐτή, γιὰ ἕναν ἁμαρτωλὸ ποὺ μετανοεῖ.

Μὲ πολλὴ συντριβὴ λοιπόν, οἱ δυὸ μετανοοῦντες ἐξομολογήθηκαν τὸ ἠθικό τους ὀλίσθημα σὲ πνευματικὸ ἱερέα καὶ ἡ ἠθική τους ἐπιστροφὴ καὶ ἀναγέννηση ἦταν πλέον γεγονός.
Ἔτσι ἀργότερα ὁ μὲν Βονιφάτιος πέθανε μαρτυρικὰ γιὰ τὴν πίστη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἡ δὲ Ἀγλαΐα, ἀφοῦ πούλησε τὰ ὑπάρχοντά της, ἀφιέρωσε τὴν ζωή της στὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν καὶ τῶν πασχόντων.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Μαρτύρων τὴν εὔκλειαν, ἰχνηλατήσας θερμῶς, Χριστὸν ὡμολόγησας, ἐπὶ ἀπίστων στερρῶς, σοφὲ Βονιφάτιε· ὅθεν καθάπερ πλοῦτον, ἀδαπάνητον Μάρτυς, δέδωκας σοῦ τὸ σῶμα, τῇ σεμνῇ Ἀγλαΐᾳ· ἐξ οὗ τῷ κοσμῷ πηγάζει, ῥῶσις καὶ ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἱερεῖον ἄμωμον, ἐθελουσίως, σεαυτὸν προσήγαγες, τῷ ἐκ Παρθένου διὰ σέ, τεχθῆναι μέλλοντι Ἅγιε, στεφανηφόρε σοφὲ Βονιφάτιε.

Μεγαλυνάριον.
Ἄθλοις ἀπαθείας καταυγασθείς, παθῶν τῆς δουλείας, ἀπεσείσω τὸν σκοτασμόν, καὶ ἀνδραγαθήσας, υἱὸς φωτὸς ἐδείχθης, ὡς Ἀθλητὴς τοῦ Λόγου, ὦ Βονιφάτιε.

Συναξαριστής 19 Δεκεμβρίου

Οἱ Ἅγιοι Βονιφάτιος καὶ Ἀγλαΐα ἡ Ῥωμαία

Ἔζησαν τὸν 3ο μ.Χ. αἰῶνα. Ἡ Ἀγλαΐα ἀνῆκε στὴν τάξη τῶν εὐγενῶν καὶ πλούσιων Ῥωμαίων γυναικῶν καὶ ἦταν πάντα πρόθυμη στὶς ἐλεημοσύνες καὶ στὶς διάφορες ἀγαθοεργίες.

Ὁ δὲ Βονιφάτιος ἦταν γραμματέας τῆς περιουσίας τῆς Ἀγλαΐας καὶ ἐπόπτης τῶν κτημάτων της. Ὅπως ἡ κυρία του, ἦταν καὶ αὐτὸς εὔσπλαχνος καὶ φιλάνθρωπος. Διαχειριζόταν τὴν περιουσία τῆς Ἀγλαΐας μὲ πολλὴ τιμιότητα, καὶ ἀπέναντι στοὺς ὑπηρέτες ἦταν εὐγενέστατος.

Ἀλλὰ ἡ ἀνεξέλεγκτη καλοζωία ἔπνιξε τὴν πνευματικότητα τοῦ Βονιφατίου καὶ τῆς Ἀγλαΐας. Ἄναψε τὴν εὔφλεκτη νεότητά τους καὶ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὶς ἔνοχες σαρκικὲς ἡδονές. Εὐτυχῶς ὅμως, ὁ ἔλεγχος τῶν συνειδήσεών τους ἦταν αὐτὸς ποὺ τελικὰ ἐπικράτησε. Ἁμάρτησαν. Ἔκλαψαν καὶ οἱ δυὸ πικρά.

Θὰ τοὺς δεχόταν ἄραγε καὶ πάλι ὁ Θεὸς σὰν ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας του; Γιατί ὄχι; Ἄλλωστε, ὁ Ἴδιος εἶπε: «Χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι». Δηλαδή, χαρὰ γίνεται στοὺς οὐρανοῦς, μὲ τὴν παρουσία ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ, ποὺ συμμετέχουν στὴ χαρὰ αὐτή, γιὰ ἕναν ἁμαρτωλὸ ποὺ μετανοεῖ.

Μὲ πολλὴ συντριβὴ λοιπόν, οἱ δυὸ μετανοοῦντες ἐξομολογήθηκαν τὸ ἠθικό τους ὀλίσθημα σὲ πνευματικὸ ἱερέα καὶ ἡ ἠθική τους ἐπιστροφὴ καὶ ἀναγέννηση ἦταν πλέον γεγονός.

Ἔτσι ἀργότερα ὁ μὲν Βονιφάτιος πέθανε μαρτυρικὰ γιὰ τὴν πίστη στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἡ δὲ Ἀγλαΐα, ἀφοῦ πούλησε τὰ ὑπάρχοντά της, ἀφιέρωσε τὴ ζωή της στὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν καὶ τῶν πασχόντων.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Μαρτύρων τὴν εὔκλειαν ἰχνηλατήσας θερμῶς, Χριστὸν ὡμολόγησας ἐπὶ ἀπίστων στερρῶς, σοφὲ Βονιφάτιε· ὅθεν καθάπερ πλοῦτον ἀδαπάνητον, μάρτυς, δέδωκάς σου τὸ σῶμα τῇ σεμνῇ Ἀγλαΐᾳ· ἐξ οὗ τῷ κόσμῳ πηγάζει ῥώσις καὶ ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἱερεῖον ἄμωμον, ἐθελουσίως, σεαυτὸν προσήγαγες, τῷ ἐκ Παρθένου διὰ σέ, τεχθῆναι μέλλοντι Ἅγιε, στεφανηφόρε σοφὲ Βονιφάτιε.

Ὁ Οἶκος Ἀνατολῆς ὥσπερ ἀστήρ, τοὺς μάγους ἐκ Περσίδος, οὕτω σε θεία νεῦσις ἐκ δυσμῶν ὡδήγησε θεόφρον, τεχθῆναι ἐν Σπηλαίῳ, τῷ εὐδοκήσαντι Χριστῷ προσκυνῆσαι ὡς Βασιλεῖ ἁπάσης τῆς κτίσεως, καὶ τούτῳ δῶρα προσαγαγεῖν, ὡς λίβανον καὶ σμύρναν καὶ χρυσόν, Πίστιν Ἀγάπην καὶ Ἐλπίδα. Ὅθεν σαυτὸν ὁλόκληρον προσήγαγες αὐτῷ ἄμωμον δῶρον, τῷ Τυράννῳ δικαστῇ, ἐν παρρησίᾳ κράζων καὶ βοῶν· Χριστοῦ μου δοῦλος ὑπάρχω, στεφανηφόρε σοφὲ Βονιφάτιε.

Κάθισμα Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Τιμήσας τὸν Θεόν, παρ' αὐτοῦ ἐτιμήθης, Μαρτύρων καλλονή, Βονιφάτιε μάκαρ· διὸ καὶ στεφάνῳ σε, θείας δόξης ἐκόσμησεν· ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ὑπὲρ ἡμῶν σὲ αἰτοῦμεν, πρεσβεύειν πρὸς Κύριον.

---

Οἱ Ἅγιοι Ἠλίας, Πρόβος καὶ Ἄρης

Ὅλοι κατάγονταν ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὴν θερμή τους πίστη, πήγαιναν σὲ διάφορες πόλεις καὶ ὑπηρετοῦσαν τοὺς διωκόμενους χριστιανούς.

Στὴν Ἀσκαλώνα συνελήφθησαν, ἐπέμεναν στὴν ὁμολογία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ καταδικάστηκαν σὲ θάνατο ἀπὸ τὸν κριτὴ Φιρμιλιανό. Καὶ ὁ μὲν Ἠλίας καὶ Πρόβος ἀποκεφαλίστηκαν, ὁ δὲ Ἄρης παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ μέσα στὶς φλόγες.

---

Οἱ Ἅγιοι Τιμόθεος καὶ Πολύευκτος

Καὶ οἱ δυὸ πέθαναν ἀφοῦ τοὺς ἔριξαν μέσα στὴ φωτιά. Ὁ μὲν Τιμόθεος στὴν Ἀφρική, ὁ δὲ Πολύευκτος στὴν Καισαρεία, διότι κατηχοῦσαν καὶ βάπτιζαν εἰδωλολάτρες.

Παρ᾿ ὅλο ποὺ κατὰ τὴν θανατικὴ ἐκτέλεση ἦταν παρόντες καὶ οἱ δικοί τους καὶ ἔκλαιγαν τσιρίζοντας, αὐτοὶ ἀτρόμητοι μὲ τὴν θεία χάρη, τοὺς παρηγοροῦσαν. Μπῆκαν δὲ μέσα στὶς φλόγες, διατηρῶντας τὴν εὐψυχία τους καὶ ψάλλοντες ὕμνους πρὸς τὸν Κύριο.

(Ὁρισμένοι Συναξαριστὲς λανθασμένα ἀναφέρουν τὴν ἡμέρα αὐτὴ καὶ δεύτερο Ἅγιο Πολύευκτο, ποὺ ὅμως πρόκειται γιὰ τὸν ἴδιο με τὸν πιὸ πάνω Ἅγιο).

---

Οἱ Ἅγιοι Εὐτύχιος, Θεσσαλονίκη, 200 ἄνδρες καὶ 70 γυναῖκες

Ὅλοι μαρτύρησαν διὰ ξίφους.

---

Ὁ Ὅσιος Γρηγέντιος ἐπίσκοπος Αἰθιοπίας

Ἔζησε τὸν 6ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ τὰ Μεδιόλανα. Οἱ γονεῖς του ὀνομαζόταν Ἀγάπιος καὶ Θεοδότη καὶ ἦταν πολὺ εὐσεβεῖς. Ὁ Γρηγέντιος ἀπὸ πολὺ μικρὸς διακρινόταν γιὰ τὴν εὐγλωττία του καὶ γιὰ τὴν μεγάλη ἀρετή του.

Γιὰ νὰ καταρτίσει τὸν ἑαυτό του περισσότερο πνευματικό, ἔκανε ταξίδι στὴν Ἀνατολή, ποὺ τότε ἦταν τὸ μεγαλύτερο θεολογικὸ καὶ πνευματικὸ κέντρο. Κατόπιν πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἔγινε γνωστὸς τοῦ τότε αὐτοκράτορα Ἰουστίνου καὶ τοῦ Πατριάρχη.

Στὴ συνέχεια ἐπισκέφτηκε τὴν Ἀλεξάνδρεια ἐπὶ Πατριάρχου Προτερίου, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν χειροτόνησε πρεσβύτερο. Τὰ δὲ ἱερατικά του καθήκοντα, ὁ Γρηγέντιος, ἐκτελοῦσε ἄριστα. Ὅταν χήρεψε ἡ ἐπισκοπὴ Αἰθιοπίας, ὁ βασιλιὰς Ἐλεσβαὰν ζήτησε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας νὰ τοῦ στείλει ἐπίσκοπο μορφωμένο καὶ ἐνάρετο.

Τότε ὁ Πατριάρχης ἐξέλεξε τὸν Γρηγέντιο, ὁ ὁποῖος ἐπετέλεσε τὴν ἀποστολή του μὲ πολὺ ζῆλο καὶ μεγάλη καρποφορία. Στὸν τόπο αὐτὸ ἦταν πολλοὶ Ἑβραῖοι καὶ ἦταν φανατικὰ προσκολλημένοι στὴ θεωρία τους. Ἕνας μάλιστα δεινὸς συζητητὴς ἀπ᾿ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ Ῥαβίνος Ἐρβᾶς. Ἀλλ᾿ ὁ Γρηγέντιος, μὲ τὰ σοφὰ ἐπιχειρήματά του, τὴν ἀγαθότητά του καὶ μὲ τὴν θεία χάρη, κατόρθωσε νὰ φέρει στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας τοὺς περισσότερους Ἑβραίους τοῦ τόπου καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἐρβᾶ, ποὺ βαπτίστηκε παρουσία τοῦ βασιλιᾶ καὶ μετονομάστηκε Λέων καὶ τιμήθηκε μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Πατρικίου.

Ὁ διάδοχός του Ἐλεσβαᾶν γιός του Ἔρδιδος, συνέχισε τὴν ἴδια πολιτικὴ εὐλάβειας πρὸς τὸν Γρηγέντιο. Ὁ Γρηγέντιος πέθανε εἰρηνικὰ στὶς 19 Δεκεμβρίου 552 καὶ τὴ στέρησή του θρήνησε πολὺς κόσμος.

---

Ὁ Ἅγιος Τρύφων

Μαρτύρησε διὰ ἀπαγχονισμοῦ πάνω σὲ μία ἰτιά.

---

Ὁ Ὅσιος Ἠλιοῦ Μουρόμας ὁ Θαυματουργὸς «ὁ ἐν τῷ Σπηλαίῳ»

Ρῶσος

---

Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ειρηναίος Α΄,Χριστούγεννα 2011 Irenaios I, Patriarch of Jerusalem, Christmas 2011

Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ- ΤΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

,

Πρέπει να κατανοήσουμε πως δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε το μυστήριο της γιορτής των Χριστουγέννων, αν δεν αλλάξουμε νουν και δεν παύσουμε να βλέπουμε τα πράγματα από τη φτωχή προοπτική του αρρωστημένου μας εγωισμού, για να τα δούμε μέσα στην άπειρη προοπτική του Θεού.

Ό,τι όμως συντελείται στη Βηθλεέμ δεν είναι μια ρομαντική ιστορία με συμβολικό περιεχόμενο, ικανή για να τρέφει τη φαντασία των παιδιών, αλλά ένα πραγματικό και ιστορικό γεγονός. Το βρέφος της Βηθλεέμ είναι ο Άνθρωπος της οδύνης, κατά τον προφητικό λόγο. Για πρώτη φορά στην ιστορική πορεία του ανθρώπου αποκαλύπτεται το μυστήριο του σαρκωμένου Θεού, ως μυστήριο αγάπης, ελευθερίας και ανακαινίσεως, μυστήριο πατρικής αγάπης που προσφέρεται στον άνθρωπο οικειοθελώς. « ιδού η Παρθένος θα γεννήσει υιό και θα ονομασθεί Εμμανουήλ, που σημαίνει, ο Θεός είναι μαζί μας».

Η γιορτή των Χριστουγέννων, που κατά τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, αποτελεί ως γεγονός « σεισμόν γης», είναι το κεντρικό μυστήριο όλης της Θ. Οικονομίας. Έτσι εξηγείται γιατί τα Χριστούγεννα εορτάζονται και πανηγυρίζονται σαν « τα σωτήρια του κόσμου, η γενέθλια ημέρα της ανθρωπότητας, η κοινή εορτή πάσης της κτίσης» κατά τον Μ. Βασίλειο.

Πρωτοπρεσβύτερος Γερασιμάγγελος Στανίτσας

Πηγή: ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Ο γέροντας Γελάσιος και η θαυμαστή πρόσκληση της Παναγίας

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Στις Φώκιες, της Μικρασίας πρωτοείδε τον ήλιο ο γέρων Γελάσιος. Γεννήθηκε το 1902, και μέχρι τον φρικτό διωγμό του 1922 γαλουχήθηκε με τα νάματα και τις παραδόσεις της μικρασιατικής ευσέβειας.
Μικρός πήγαινε στα εξωκκλήσια των νησιών που ήταν μπροστά στο λιμάνι, κι όταν γύριζε ρωτούσε τη μητέρα του:
- Μάνα, ποια είναι η γυναίκα που κρατάει το παιδί στην αγκαλιά της μέσα στην εκκλησία;
- Η κυρά Παναγιά, απαντούσε εκείνη γλυκά, με τον αφέντη τον Χριστό.

Από μικρός ο Γέροντας έβλεπε χειροπιαστή στη ζωή του την προστασία της Παναγίας και την καθοδήγηση της. Σε ηλικία 15 χρονών κατατάσσεται εθελοντής στον συμμαχικό στρατό, φλεγόμενος από ζήλο για την μεγάλη Ελλάδα. Τότε σε ένα ναυάγιο στη Μεσόγειο σώθηκε θαυματουργικά από την παναγία και τον Άγιο Νικόλαο, αφού πάλεψε τρία μερόνυχτα στο ανοιχτό πέλαγος.
Στη Μυτιλήνη, όπου εγκαταστάθηκε μετά τη μικρασιατική καταστροφή, είχε παρηγοριά του την Παναγία της Αγιάσου. Τα τάματα που της είχε κάνει σαν ψαράς και ναυτικός, τα ξεπλήρωσε αργότερα σαν μοναχός, εκδηλώνοντας έτσι την ευχαριστία και ευγνωμοσύνη του για τη βοήθειά της.

«Το 1928, διηγείται ο ίδιος, ταξίδευα με το καΐκι μας έξω από την Τήνο. Ο καιρός ήταν καλός και το καΐκι έτρεχε με 8 μίλια.
- Βρε Αντώνη, είπα στον αδελφό μου, επιθυμώ να προσκυνήσουμε την Παναγία.
Εκείνος όμως αρνήθηκε.:
- Τέτοιον καιρό δεν θα τον ξαναβρούμε. Εμείς το πρωί θα είμαστε στον Πειραιά.
Τι να έλεγα; Ο Αντώνης ήταν μεγαλύτερος. Έκανα λοιπόν βόλτες στο κατάστρωμα, μέχρι που πλησιάσαμε 300-400 μέτρα στο λιμάνι. Τότε ξαφνικά κόπηκε ο άνεμος. Η θάλασσα έγινε λάδι γύρω από το καΐκι. Κρέμασαν τα πανιά. Τι παράξενο όμως! Η μπουνάτσα έγινε μόνο για μας. Πιο πέρα ο αέρας βούιζε. Ήταν, φαίνεται, επέμβαση της Παναγίας, για να ικανοποιήσει την επιθυμία μου.
- Άντε, να γίνει το χούι σου, είπε ο Αντώνης.
Ήταν Πάσχα. Βγήκαμε και προσκυνήσαμε. Εκεί άκουσα για πρώτη φορά το "Ο άγγελος εβόα"».

*****

Αργότερα η Παναγία κάλεσε με θαυμαστό τρόπο τον π. Γελάσιο από το καΐκι του στο περιβόλι της.
«Μια νύχτα στον ύπνο μου, διηγείται ο γέροντας, μου φάνηκε πως ήταν πολύς λαός συγκεντρωμένος για να υποδεχθεί τη βασίλισσα. Από μακριά φάνηκαν "τα αλόγατα" που τρέχανε σέρνοντας πίσω χρυσή άμαξα. Πάνω της καθόταν η βασίλισσα με πλήθος δορυφόρων [=ακόλουθων] και αξιωματικών. Ξαφνικά κάποιος με άρπαξε και με ανέβασε στην άμαξα, στο πίσω μέρος. Σε λίγο φθάσαμε σε ένα κάστρο με πύργους και λαμπρό παλάτι.
Εκεί η βασίλισσα κατέβηκε. Δεν πρόλαβα όμως να τη δω καθαρά. Πρόσεξα μόνο το ένα μέρος του προσώπου της, καθώς ανέβαινε τις σκάλες του παλατιού.
Ξύπνησα! Βγήκα έξω και πήγα στο καφενείο, όπου ήταν και άλλοι ναυτικοί.. Βρισκόμουν στο Πασαλιμάνι με το καΐκι μου φορτωμένο. Ο νους μου όμως είχε γεμίσει από την ομορφιά της βασίλισσας. Αργότερα συνάντησα κάποιον αγιαννανίτη μοναχό. Του διηγήθηκα το όνειρό μου κι εκείνος μου εξήγησε πως με καλεί η Παναγία στο Άγιον Όρος να γίνω πιστός της ακόλουθος.
Η καρδιά μου για λίγο διακόπηκε. Νίκησε όμως η αγάπη της βασίλισσας. Την ίδια μέρα εγκατέλειψα κι εγώ, σαν τους Αποστόλους, πλοίο φορτωμένο, αδελφό, γονείς, και ξεκίνησα για τον Άθωνα... Το τέρμα του ταξιδιού μου ήταν η μονή Γρηγορίου. Μπήκα στο Καθολικό [=τον κεντρικό ναό] να προσκυνήσω. Την ώρα εκείνη ψαλλόταν η θεία λειτουργία. Στη θεομητορική εικόνα του τέμπλου αναγνώρισα τη βασίλισσα του ονείρου μου! Έσπευσα να την ασπασθώ, οπότε ο διακο-Θεόδωρος, που στεκόταν εκεί, μου είπε:
- Χάθηκαν οι εικόνες της Παναγίας, παιδί μου, και ήρθες στο τέμπλο να προσκυνήσεις;
Αλλά, βέβαια, πού να ήξερε τη δική μου καρδιά ».

Από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας », έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός [ολόκληρο εδώ!].

Διαβάστε και Ο γέροντας Γελάσιος ο Αγιορείτης

Απόσπασμα:

Την Παναγια μας την ειδε 8 φορες συνολικα στο Αγιο Ορος.

Η Παναγία Ηγουμένη του Αγ. Όρους

Μια φορα ειδε σε μια μεγαλη πεδιαδα νεους με κλαδια να φωναζουν "Ερχεται η βασσιλισα μας, ερχεται η βασσιλισα μας" και κατοπιν βλεπει μια χρυση αμαξα και μια γυναικα με χρυσο πεπλο να πλησιαζει και να τον παιρνει μαζι της αρχιζοντας να ανεβαινουν στον ουρανο. Μπαινοντας στον Παραδεισο φτανουν σε ενα χρυσο θρονο οπου η Παναγια προσκυνησε τον Χριστο και Αυτος το ιδιο. Γυρνωντας οπως περιγραφε ο γεροντας ο Ιησους την ρωτα "Τι θελει αυτος μαζι σου;" και εκεινη του αποκρινεται "Αυτος ειναι δικος μου".
Μια αλλη φορα ειδε 2 γυναικες στο ιερο να βγαινουν και να μοιραζουν προσφορο σε διαφορους μοναχους, οχι σε ολους. Στον γεροντα εδωσαν και αυτος ρωτησε τον ηγουμενο του "Μα καλα υπαρχουν γυναικες στο Αγιο Ορος ;". Τοτε ηταν μολις 3 μηνες μοναχος. Και του απαντα ο ηγουμενος "Μα καλα παιδι μου εμεις τοσα χρονια ασκητες και συ σε τοσο λιγο καιρο ειδες την Παναγια μας;".