Γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε ὡς ἄνθρωπος;

 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Στὴν ἐρώτηση «Γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ἐμφανιστεῖ στὴ γῆ μὲ ἀνθρώπινο σῶμα καὶ ὄχι μὲ ἄλλη μορφή;» ὁ σοφὸς ἅγιος Ἀθανάσιος ἔδωσε τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση:

«Ἂν ρωτοῦν γιατί δὲν ἐμφανίστηκε μὲ κάποια ἄλλη, καλύτερη, μορφὴ δημιουργίας, λ,χ. ὡς ἥλιος ἢ φεγγάρι ἢ ἄστρο ἢ φωτιὰ ἢ ἄνεμος – ἀλλὰ ἁπλῶς ὡς ἄνθρωπος, ἂς μάθουν ὅτι ὁ Κύριος δὲν ἦλθε γιὰ νὰ προβάλει τὸν ἑαυτό Του, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει καὶ νὰ διδάξει τοὺς πάσχοντες. Ἂν ἐρχόταν στὸν κόσμο ἀποκαλύπτοντας τὸν ἑαυτό Του γιὰ νὰ καταπλήξει ὅσους τὸν ἔβλεπαν, τοῦτο θὰ σήμαινε ὅτι ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ προβληθεῖ. Ἦταν ὅμως ἀπαραίτητο γιὰ τὸν Θεραπευτὴ καὶ Διδάσκαλο ὄχι μόνον νὰ ἔλθει στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ὑπηρετήσει πρὸς ὄφελος ὅλων τῶν πασχόντων καὶ ν’ ἀποκαλύψει τὸν ἑαυτὸ Του κατὰ τρόπο, ποὺ ἡ ἀποκάλυψη αὐτὴ νὰ ἦταν ὑποφερτὴ ἀπὸ τοὺς πάσχοντες.

Οὔτε ἕνα πλάσμα τῆς κτιστῆς δημιουργίας δὲν ἐξέπεσε στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο – οὔτε ὁ ἥλιος, οὔτε τὸ φεγγάρι, οὔτε τὰ ἄστρα, οὔτε τὸ νερό, οὔτε ὁ ἄνεμος πρόδωσαν τὸ Δημιουργό τους. Ἀπεναντίας ὅλα τὰ πλάσματά Του, γνωρίζοντας τὸ Δημιουργὸ καὶ Βασιλέα τους, τὸ Θεὸ Λόγο, παρέμειναν ὅπως Ἐκεῖνος τὰ εἶχε δημιουργήσει. Μόνον τὰ ἀνθρώπινα πλάσματα ξεχώρισαν ἑαυτοὺς ἀπὸ τὸ καλὸ καὶ ἀντικατέστησαν τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ ψεῦδος· καὶ τὴν τιμὴ καὶ δόξα ποὺ ἀνήκουν στὸ Θεό, καθὼς καὶ τὴ γνώση περὶ Αὐτοῦ, τὴ μετέθεσαν σὲ δαίμονες καὶ σὲ ὁμοιώματα ἀνθρώπων καμωμένα ἀπὸ πέτρα, δηλαδὴ σὲ εἴδωλα. Συνεπῶς, τί τὸ ἀπίστευτο ὑπάρχει στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος ἐμφανίστηκε ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο, γιὰ νὰ σώσει τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων;». Πράγματι καὶ ἐμεῖς τώρα ρωτᾶμε τοὺς ἀπίστους τοῦ καιροῦ μας: «Μὲ ποιὰ μορφὴ θὰ θέλατε νὰ ἐμφανιστεῖ ὁ Θεός, ἂν ὄχι ὡς ἄνθρωπος;».

Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε...!

 

Νιράκης Ἐµµανουήλ (Πρεσβύτερος)

Μέγα καὶ παράδοξο θαῦμα ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Θεοτόκος Μαρία γεννάει, ἀλλὰ παραμένει ἀειπάρθενος. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνσαρκώνεται, ἀλλὰ δὲν ἀποχωρίζεται τὸν Οὐράνιο Πατέρα. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ χάνεται καὶ ταλανίζεται ξαφνικὰ βρίσκεται ἐνδεδυμένος τὴ θεία Χάρη. Ὁ οὐρανὸς ἀδειάζει καὶ ἡ γῆ πληρώνεται.

Πῶς νὰ χωρέσουν ὅλα αὐτὰ στὸ μυαλὸ τοῦ ἀνθρώπου; Σὲ μιὰ περίοδο μάλιστα ποὺ εἶναι ἔντονη ἡ ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ αὔριο; Ποὺ ἡ ἀνασφάλεια, ἡ οἰκονομικὴ ἀνέχεια καὶ ἡ κρίση ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν ἀπομυζοῦν κάθε ἰκμάδα σκέψεως καὶ πνευματικῆς ἀνάτασης; Ὅμως, σήμερα «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε, Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε, Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε.» Ἡ ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ξεχάσουμε τὴ μιζέρια τῆς καθημερινότητας καὶ νὰ στρέψουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας στὴ φάτνη τῆς Βηθλεέμ, ὅπου τὸ κλάμα τοῦ νεογέννητου Χριστοῦ ἀναγγέλει τὴν ἔναρξη μιᾶς νέας ἐποχῆς. Γιατί τὸ μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς Θείας Οἰκονομίας «Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου γίγνεται» γιὰ νὰ φανερώσει καὶ νὰ ἀποκαλύψει τὸν Τριαδικὸ Θεὸ στὴν ἀνθρωπότητα.

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ στὸν μάταιο τοῦτο κόσμο, ἄλλαξε τὴ ροὴ τῆς ἱστορίας. Γι’ αὐτὸ ἡ γέννησή Του βιώνεται μόνο σὰν νέα δημιουργία, σὰν ἀνακαίνηση καὶ θέωση ὅλης τῆς κτίσης, σὰν ζωοποίηση καὶ κατὰ Χριστὸν θεοποίηση ὅλου τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Θεὸς καὶ ἄνθρωπος ἑνώνονται ἀδιάρρηκτα καὶ ἡ ἕνωση αὐτὴ ἀποτελεῖ πλέον τὴν οὐσία τῆς σωτηρίας, τὴν ἴδια τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὴ ἡ σωτηριώδης ἕνωση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου, πραγματώθηκε στὸ Θεανθρώπινο πρόσωπό Του. Μὲ τὴν γέννησή Του λοιπόν, μᾶς ἀποκαλύπτεται ὡς ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ὡς ἕνας ἀληθινὸς Θεάνθρωπος. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς ἐκκλησίας. Εἶναι αὐτὴ ἡ ἴδια ὕπαρξη καὶ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας.

Σήμερα λοιπὸν Χριστὸς γεννᾶται καὶ γίνεται αὐτὸ ποὺ δὲν ἦταν. Ὁ Θεὸς γίνεται ἄνθρωπος, χωρὶς ὅμως νὰ ἀφήνει τὴ Θεότητα. Ἐνανθρώπησε στὴ γῆ, ἀλλὰ παρέμεινε στὸν οὐρανό, καὶ ἐνῶ ὅλος εἶναι στὸν οὐρανό, ὑπάρχει ἐν τῇ ὁλότητί Του στὴ γῆ. Κατ’ αὐτὸ τὸ τρόπο ὁ Χριστὸς ἀνανεώνει καὶ ἀνακαινίζει πάνω Του, ὁλάκερη τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀφοῦ τὴν κάνει ἀδιάσπαστη καὶ ἀδιαχώρητη ἀπ’ Αὐτόν. Ἔτσι ὁ διεφθαρμένος καὶ ἀλλοτριωμένος ἄνθρωπος ἀναγεννᾶται καὶ ἀναπλάθεται πάνω στὸ σῶμα τοῦ Θεανθρώπου.

Ἡ ἐνσάρκωσή Του λοιπὸν εἶναι τὸ «πρῶτο» κύτταρο αὐτῆς τῆς νέας δημιουργίας, ἀφοῦ ἔγινε «εἷς ἐξ ἡμῶν», ὅμοιος κατὰ πάντα μέ μᾶς. Νὰ γιατί ἡ ἐκκλησία μᾶς ὀνομάζει «σύσσωμους Χριστοῦ» καὶ «μέλη τοῦ σώματος Αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς Αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων Αὐτοῦ». Ἡ γέννησή Του εἶναι ἡ «ἀπαρχὴ» τῆς νέας ζωῆς ποὺ ἐγκαινίασε τὸ κλάμα ποὺ ἀκούστηκε στὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Χάρη σ’ αὐτὴν Χριστὸς καὶ ἄνθρωπος γίνονται ἕνα, «ταυτίζονται», διότι ὁλόκληρος ὁ Θεὸς περιλαμβάνεται στὴν ἐκκλησία καὶ ὅλη ἡ ἐκκλησία ἀναλαμβάνεται ἀπ’ τὸ Θεό.

Τὰ Χριστούγεννα λοιπὸν εἶναι ἡ γενέθλια ἡμέρα τῆς ἀνθρωπότητας, ἡ κοινὴ γιορτὴ ὁλόκληρης τῆς κτίσης. Ὁ Θεὸς κατεβαίνει στὴ γῆ καὶ ταυτόχρονα ὁ ἄνθρωπος ἀνεβαίνει στὸν οὐρανό. Ἡ θεότητα ἀνθρωποποιεῖται καὶ ἡ ἀνθρωπότητα θεοποιεῖται. Καὶ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ὁ Θεὸς μᾶς ἐπισκέφθηκε καὶ ἐγκαταστάθηκε ἀνάμεσά μας, ἀδειάζοντας τὸν ἑαυτό του, μπορεῖ ὁ κόσμος νὰ πληρωθεῖ καὶ νὰ ζήσει μὲ αὐτὴ τὴ θεία συγκατάβαση. Τὸ μυστήριο τῆς γέννησης τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ἡ φανέρωση τῆς ἀπειροδύναμης ἀγαθότητας καὶ ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ προκειμένου νὰ θεραπεύσει τὸν «πληγωμένο» ἀπ’ τὰ πάθη ἄνθρωπο παίρνοντας ὁ ἴδιος «δούλου μορφήν», κάνει τὰ πάντα νέα καὶ καινούργια χωρὶς νὰ ἀποχωριστεῖ τὴ Θεότητά Του, γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο Θεὸ κατὰ χάρη. Ὅπως λέγει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος «Αὐτὸς φτωχαίνει τὴ σάρκα μου γιὰ νὰ πλουτήσω τὴ θεότητά Του, στερεῖται γιὰ λίγο τὴ δόξα του, γιὰ νὰ μεταλάβω ἐγὼ τὴν πληρότητά του, γίνεται μέτοχος τῆς σάρκας μου, γιὰ νὰ μετέχω στὴ θεότητά του».

Χριστούγεννα, λοιπόν, γιορτὴ τῆς ἀγάπης σημαίνει, ἀφοῦ τόσο μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεός, ὥστε μᾶς ἀνοίγει διάπλατα τὴν θύρα τῆς βασιλείας καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Πατρός. Χριστούγεννα λοιπόν, εἶναι ἡ ἐν τῇ γῇ σάρκωση τοῦ Θεοῦ, ὥστε ἐμεῖς νὰ γεννηθοῦμε ἄνωθεν καὶ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι. Εἶναι ἡ ἀέναη καὶ ἀτελεύτητη πορεία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀποκαλύπτεται πτωχός, ἀδύναμος, ἐπαίτης καὶ ἀσθενής, γιατί ἔτσι ὑπηρετεῖ καὶ διακονεῖ τὴν ἀνθρώπινη σωτηρία. Ἀπαρνεῖται ἑκούσια τὴν ἀκατάλυτη δύναμή Του, γιατί ἔτσι ταυτίζεται μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ πάσχει, ἀσθενεῖ καὶ ὑποφέρει. Ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ τελικὰ εἶναι ἡ Χριστοποίηση καὶ ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου ὡς ψυχοσωματικὴ ὀντότητα, σ’ ὅλο τὸ πλάτος καὶ βάθος τῆς ὕπαρξής του. «Καὶ τὴν ψυχή, καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴ σκέψη καὶ τὶς αἰσθήσεις, τὰ πάντα, ὅλα ὅσα κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἄνθρωπο» σημειώνει ἕνας μεγάλος σύγχρονος θεολόγος.

Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε! Λοιπὸν ἀδελφοί μου. Χαρεῖτε, γιορτάστε,ὑμνῆστε, γιατί ἐπὶ τῆς γῆς ὑψώθηκε. Ὁ Βασιλέας Χριστὸς ἦλθε μὲ ἀγάπη, ταπείνωση καὶ πραότητα, ὄχι γιὰ νὰ κρίνει ἢ νὰ ἐκβιάσει ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποκαταστήσει καὶ νὰ θεραπεύσει. Ἦλθε γιὰ νὰ ζήσει μαζί μας τὴ νέα ζωὴ ποὺ ὁ ἴδιος ἐγκαινίασε. Μὰ κυρίως ἦλθε γιὰ νὰ γίνει Αὐτὸς ἡ ζωή μας, μιὰ ζωὴ ἀνθρώπινη, ἀγάπης, ταπείνωσης, ἀλληλεγγύης, ἕνωσης καὶ κοινωνίας μετὰ τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ μιὰ ζωὴ Θεανθρώπινη.

Φανέρωση τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

 

Γεώργιος Καψάνης (Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους)

Τὰ Χριστούγεννα, ποὺ µὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ ἑορτάζουµε καὶ φέτος, µᾶς δίνουν τὴν εὐκαιρία νὰ ἐµβαθύνουµε στὸ Μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Πολλὰ καὶ ἀνεκτίµητα εἶναι τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ σέ µᾶς. Τὸ µεγαλύτερο ὅµως δῶρο Του εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Μονογενοῦς Του Υἱοῦ, χωρὶς τὴν ὁποία θὰ εἴµεθα ἀκόµη ἀπελπισµένοι αἰχµάλωτοι τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου.

Λέγει ὁ ἁγίος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς: «Τί βάθος πλούτου καὶ σοφίας καὶ θείας φιλανθρωπίας! Ἔτσι γνωρίζει ὁ Θεὸς µὲ τὴν σοφία, τὴ δύναµη καὶ τὴν φιλανθρωπία Του τὰ ὀλισθήµατα ἀπὸ τὴν ἑκούσια παρεκτροπή µας νὰ τὰ κατασκευάζει ἀσυγκρίτως πρὸς τὸ καλύτερο. Διότι ἂν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν κατέβαινε ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ἐµεῖς δὲν θὰ εἴχαµε καµία ἐλπίδα νὰ ἀνέβουµε στὸν οὐρανό. Ἂν Αὐτὸς δὲν ἐσαρκώνετο, δὲν ἔπασχε κατὰ σάρκα, δὲν ἀνίστατο καὶ ἀνελαµβάνετο γιὰ χάρι µας, δὲν θὰ ἐγνωρίζαµε τὴν ὑπερβολικὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐµᾶς» ( Ὁµιλ. ιστ΄).
Τονίζει δὲ πάλιν ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὅτι ὁ Χριστὸς ἐσαρκώθη «ἵνα δείξῃ τὴν τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡµᾶς ἀγάπην».

Ἐµβαθύνοντας ὁ ἅγιος Νικόδηµος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ σοφὸς καὶ ἀπλανὴς αὐτὸς διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας µας, στὶς εὐεργεσίες ποὺ προέκυψαν γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν Σάρκωση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο, τονίζει ὅτι µὲ αὐτὴν ὁ σακρωθεὶς Κύριος πρῶτον µᾶς ἀνεβάζει ἀπὸ τὸ βαθύτατο χάος, στὸ ὁποῖο εἴχαµε πέσει, καὶ δεύτερον µᾶς ἀνυψώνει σὲ θεϊκὴ δόξα. Μᾶς ἐλευθερώνει δηλαδὴ ἀπὸ µία ἀδυσώπητη φυλακὴ καὶ µᾶς χαρίζει τὴν θεώση..[…]

Πρέπει νὰ ὁµολογήσουµε ὅτι ἀκόµη καὶ αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡµέρες δὲν ἐρχόµεθα σὲ συναίσθηση τῆς ἀπείρου πρὸς ἐµᾶς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Δὲν τὴν ζοῦµε σὰν τὸ πιὸ συγκλονιστικὸ γεγονὸς στὴ ζωὴ τοῦ κόσµου καὶ στὴν δική µας ζωή. Δὲν ἀνταποδίδουµε στὸν ἀγαπήσαντα ἡµᾶς Κύριο τὴν δική µας ἀγάπη.

Εἶναι ἴσως ἡ µεγαλύτερη ἀποτυχία τῆς ζωῆς µας ὅτι δὲν νοιώθουµε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σέ µᾶς καὶ δὲν Τοῦ ἀνταποδίδουµε τὴν δική µας ἀγάπη. Ἔτσι καὶ ἡ χριστιανική µας ζωὴ φυτοζωεῖ, δὲν εἶναι µέθεξις Θεοῦ οὔτε ἀνάκραση τοῦ κτιστοῦ µας εἶναι µὲ τὸν ἄκτιστο Θεό. Ὅταν ζοῦµε τὸ µυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, µποροῦµε κατὰ βάθος νὰ χαιρώµεθα καὶ στὶς πιὸ ἀντίξοες περιστάσεις τῆς ζωῆς µας καὶ νὰ ἀντιµετωπίσουµε τὸν ἴδιο τὸν θάνατο µὲ ἐλπίδα.

Οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι ὅλων τῶν αἰώνων ἔνοιωσαν στὸ βάθος τῆς ὑπάρξεώς τους πόσο τοὺς ἀγαπᾶ ὁ Θεὸς καὶ ἀγάπησαν τὸν Θεὸ ὁλοκληρωτικά. Γι’ αὐτὸ καὶ ὑπέµειναν καρτερικὰ κάθε εἴδους πόνο, στέρηση, βάσανο, ἄσκηση καὶ δοκιµασία γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ἡ προσευχὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου γιὰ τοὺς Ἐφεσίους εἶναι προσευχὴ ὅλων τῶν Ἁγίων, ὥστε ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ νὰ γνωρίσουν ἐν Χάριτι τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ποὺ ὑπερβάλλει κάθε ἀνθρώπινη γνώση: «Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο γονατίζω προσευχόµενος πρὸς τὸν Πατέρα τοῦ Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ… νὰ σᾶς δώσει κατὰ τὸν πλοῦτο τῆς δόξης Του, νὰ ἐνισχυθεῖτε µὲ δύναµη διὰ τοῦ Πνεύµατός Του στὸν ἐσωτερικό σας ἄνθρωπο, νὰ κατοικήσει ὁ Χριστὸς διὰ τῆς πίστεως στὶς καρδιές σας, νὰ εἶσθε ριζωµένοι καὶ θεµελιωµένοι στὴν ἀγάπη, γιὰ νὰ µπορέσετε νὰ καταλάβετε µαζὶ µὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους ποιὸ εἶναι τὸ πλάτος καὶ µῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, καὶ νὰ γνωρίσετε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ξεπερνᾶ τὴν γνώση, γιὰ νὰ καταστεῖτε πλήρεις µὲ ὅλη τὴν πληρότητα τοῦ Θεοῦ» (βλ. Ἐφ. γ΄ 14-19).

Μακάρι νὰ ἀξιωθοῦµε καὶ ἐµεῖς µὲ τὴν Χάρι τοῦ Σαρκωθέντος Κυρίου µας καὶ µὲ τὴν εὐκαιρία τῶν ἁγίων ἑορτῶν τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του νὰ γνωρίσουµε, νοιώσουµε καὶ βιώσουµε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ὅλος ὁ Θεὸς νὰ κατοικήσει µέσα µας.

Για τη φυλάκιση του π. Εφραίμ Βατοπαιδινού

Την υπόθεση Βατοπαιδίου δεν την καταλαβαίνω, γιατί είμαι λίγο μπουνταλάς.

Το Βατοπαίδι έφαγε λεφτά του ελληνικού κράτους; Πήρε με ανήθικο τρόπο δημόσιο χρήμα; Είναι ανήθικοι και παραδολάγνοι οι Βατοπαιδινοί μοναχοί, ή έστω οι ηγέτες τους;

Ή μήπως πρόκειται για ένα στημένο παιχνίδι, με στόχο να χτυπηθούν κόμματα και πολιτικά πρόσωπα;

Λέγονται και οι δυο απόψεις. Και ξαφνικά, παφ, παραμονές Χριστουγέννων, ο Εφραίμ, ηγούμενος της μονής Βατοπαιδίου (που διασύρθηκε, διακωμωδήθηκε, κατηγορήθηκε με κάθε δυνατό τρόπο και ο ελληνικός λαός πείστηκε πως είναι ένας πονηρός, διεφθαρμένος παπάς), αρπάζεται από τις αρχές για να προφυλακιστεί (δεν έχει φυλακιστεί ακόμη, αλλά φρουρείται κλινήρης στο Βατοπαίδι, γιατί έπαθε κρίση σακχάρου).

Μεγάλη μερίδα ορθόδοξων χριστιανών (λαός και επίσκοποι) αναστατώθηκε!

Θεωρώ πως αξίζει να διαβάσετε μερικά posts:

"Επιχείρηση" τρομο-θεάματος εναντίον του Αγίου Όρους

Αν ο Εφραίμ ήταν μουφτής (ή Τούρκος πράκτορας) θα τον συλλάμβαναν;

Ο Εφραίμ ανοίγει την πόρτα για τον Αγγέλου

(Τα αναδημοσιεύω από τον Αμέθυστο, αλλά εκείνος τα πήρε από αλλού - δηλ. εκφράζουν όχι μόνο ένα blog). Και:

Η πραγματική αιτία των διώξεων

ΙΔΟΥ ΤΟ… ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΕΦΡΑΙΜ: ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ, ΕΝΩ ΜΑΣ “ΣΩΖΕΙ” ΤΟ ΔΝΤ!

Φωτο από το άρθρο Βατοπαίδι και άθλιοι

Παραμονές λοιπόν Χριστουγέννων 2011 ο ηγούμενος αγιορείτικης μονής (ιστορικής, όπως κάθε αγιορείτικη μονή) συλλαμβάνεται, για πολύκροτη υπόθεση με έντονη εμπλοκή πολιτικών προσώπων. Ωστόσο, κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν έχει την ίδια τύχη. Τυχαίο; Δε νομίζω. Κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Όσο κι αν φανεί παράξενο, ένιωσα ΧΑΡΑ για την υπόθεση του π. Εφραίμ! Λαμπρά Χριστούγεννα! Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία (δις)!

Αν μεν ο π. Εφραίμ είναι ένοχος παράνομων ή ανήθικων πράξεων, ναι, πρέπει να πάει πίσω απ' τα κάγκελα, όπως όλοι οι ένοχοι, είτε φοράνε ράσο είτε γραβάτα (καλά, σε μια χώρα που οι πολιτικοί της την κατέστρεψαν οικονομικά και κοινωνικά, όπου κάποιοι καταφανώς βαρύνονται ακόμη και με πράξεις εσχάτης προδοσίας, σε κανένα δεν επιρρίπτονται ποινικές ευθύνες και κανείς δεν πάει μέσα, εκτός από τον... Εφραίμ - όπως λέει και ο μητροπολίτης Κονίτσης. Τι γίνεται εδώ, ρε παιδιά;)...

Αν όμως ο π. Εφραίμ είναι αθώος και συκοφαντημένος, εξιλαστήριο θύμα πολιτικών παιχνιδιών, ε τότε του πρόσφεραν ένα μεγάλο συν για τον Ουρανό! Προφυλακιστέος χριστουγεννιάτικα - κανένα καλύτερο δώρο δε θα μπορούσαν να προσφέρουν οι πράκτορες της Νέας Τάξης Πραγμάτων (λέμε το λόγο) σ' έναν αθώο ορθόδοξο χριστιανό! Ουράνια χαρά - μπράβο, παιδιά! Τι νομίζετε, πως του κάνατε κάτι; Ίσα ίσα, τον σπρώξατε δυνατά για τον παράδεισο!

Όσο για την αλήθεια, όποια κι αν είναι, αργά ή γρήγορα θα λάμψει.

Πάντως οι φίλοι του π. Εφραίμ έχουν ανεβάσει σελίδα υποστήριξής του με το αίτημα της αναίρεσης της απόφασης. Μπορείτε να τη δείτε ΕΔΩ και, αν θέλετε, να συμμετέχετε με την υπογραφή σας (κι εδώ άλλη μία, στο Facebook).

Εύχομαι ο Θεός να δίνει δύναμη στους αθώους και φώτιση για μετάνοια στους ενόχους. Είναι μια χριστουγεννιάτικη ευχή, που ταιριάζει γάντι στην περίσταση. Τι άλλο να πω, σ' αυτό το απέραντο φρενοκομείο, που έλεγε κάποιος (Θεός συχωρέσοι τον);

ΥΓ. Για μια άλλη πτυχή της δράσης της μονής Βατοπαιδίου, σ' αυτό το άρθρο διαβάζουμε:

"Το έργο της Μονής είναι τεράστιο και πολυδάπανο. Το προβλεπόμενο κόστος αναστήλωσης της Μονής, των σκητών και κελιών της ανέρχεται σε 200 εκατομμύρια ευρώ. Η Μονή φιλοξενεί πέραν των 30.000 επισκεπτών κάθε χρόνο και πέραν των 100 εργατών σε μόνιμη βάση. Έχει ένα πολυσύνθετο πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο. Τα ήδη εξαγγελθέντα τρία μεγάλα έργα, δηλαδή το Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων στην Αθήνα, το Κέντρο Αποκατάστασης Ναρκομανών στη Μητρόπολη Μεσογαίας & Λαυριωτικής και το Γηροκομείο στη Λεμεσό, προϋπολογίζονται να κοστίσουν πέραν των 20 εκατομμυρίων ευρώ. Η Μονή συντηρεί δεκάδες φτωχές οικογένειες και στηρίζει πολλά ορθόδοξα εκκλησιαστικά καθιδρύματα. Και πολλά άλλα..."

Χριστούγεννα.. Ὁ Χριστός ζητεῖ κατάλυμα(*). Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

 

Ὁ Χριστός ζητεῖ κατάλυμα(*)

(*) Ἐόρτιος χαιρετισμός τοῦ Καθηγουμένου της Ἰερᾶς Μονῆς ἐπί τῇ ἑορτῇ
τῶν Χριστουγέννων 2003

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος διασώζει πολλά περιστατικά ἀπό τήν παιδική ἡλικία τοῦ Κυρίου, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ ἡ ἑτοιμόγεννη ἁγία Παρθένος δέν εὑρῆκε «τόπον ἐν τῷ καταλύματι», δηλαδή θέσι στό πανδοχεῖο, γιά νά γεννήσῃ τόν Κύριο (Λουκ. β΄7). Ἔτσι ἐχρησιμοποίησε ὡς κατάλυμα στὸν σταῦλο τῶν ἀλόγων ζώων καὶ ὡς λίκνο τήν φάτνη. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐγεννήθη σέ ἕνα τόπο πού συμβόλιζε τόν κόσμο μας, πού ὅπως τότε ἔτσι καί σήμερα ὄζει ἀπό τήν ἀλογία τῶν παθῶν.
Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης γράφει στό Ἱερό Εὐαγγέλιό του ὅτι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α΄14), ἀλλά καί ὅτι «εἰς τά ἴδια ἦλθε καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον» (Ἰω. α΄11). Οἱ ταπεινοί ὅμως ἄνθρωποι πού ἐδέχθησαν τόν Κύριο, ἐπίστευσαν σ’ Αὐτόν καί ἔγιναν μαθηταί Του.
Μέ πόνο διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ὁ Χριστός δέν ἔχει τόπον ἐν τῷ καταλύματι τῆς ζωῆς μας καί ὅτι ἐνῶ ἔρχεται εἰς τά ἴδια, δηλαδή στόν ἰδικό Του κόσμο, οἱ πολλοί ἄνθρωποι δέν τόν θέλουν. «Ἴδια» δέν εἶναι μόνον ὁ κόσμος Του, ἀλλά γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνας κατά ἕνα ἴδιαίτερο τρόπο εἶναι καί ἡ εὐλογημένη πατρίδα μας, ἡ ὁποία κατά τήν διάρκεια τῶν αἰώνων μετά τήν ἔνσαρκο Οἰκονομία τοῦ Κυρίου ἔχει ἰδιαίτερα εὐεργετηθῆ καί περιλαμφθῆ ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Πρέπει νά ἐρωτήσουμε τόν ἑαυτό μας, πρῶτα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, ἄν ὁ Κύριος εὑρίσκῃ κατάλυμα στήν καρδιά μας καί ἄν ὅσοι πιστεύουν σ’Αὐτόν ἀγωνιζώμεθα κατά τῆς φιλαυτίας μας, καθαριζώμεθα ἀπό τά πάθη μας καί προσφέρουμε τόν ἑαυτό μας, ὥστε νά εἶναι χωρητικός τῆς Χάριτός Του. Ὁ λόγος του Θεοῦ μᾶς διδάσκει πῶς πρέπει νὰ ἀγωνιζώμεθα, ὥστε ὁ Χριστός νά κατοικῇ μόνιμα τήν ὕπαρξί μας. Οἱ ἅγιος Πατέρες, καί μάλιστα οἱ νηπτικοί, μᾶς παραδίσουν τήν μέθοδο τῆς πνευματικῆς ἐργασίας, τήν ὁποία πρέπει νά ἀσκοῦμε, γιά νά κατοικῇ μονίμως ὁ Χριστός μέσα μας.
Πονοῦμε γιατί στόν κόσμο μας καί στήν πατρίδα μας ὄχι μόνο δέν γίνεται δεκτός ὁ Χριστός ὡς φιλοξενούμενός μας, ἀλλά καί γίνονται συστηματικές προσπάθεις νά ἐξορίζεται ἀπό τήν ζωή μας καί κάποτε νά ὑβρίζεται καί νά συκοφαντῆται. Δέν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις πού στό ὄνομα τῆς τέχνης προσβάλλονται καί ὑβρίζονται ἱερώτατα πρόσωπα καί σύμβολα τῆς Ἁγίας μας Πίστεως. Σύμφωνα μέ ὅλες τίς ἐνδείξεις καί οἱ Ὀλυμπιακοί ἀγῶνες χρησιμοποιοῦνται ἀπό τους νεοεποχῖτες γιά τήν προβολή τῆς Πανθρησκείας, κατά τήν ὁποία ὁ Χριστός δέν εἶναι ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου.
Ἀκόμη διερωτώμεθα· ποιά θέσει ἔχει ὁ Χριστός στά οἰκολογικά συνέδρια καί στίς διαθρησκειακές συναντήσεις, ὅπου καί οἱ συμμετόχοντες χριστιανοί δέν ὁμολογοῦν τήν πίστι τους στόν Χριστό ὡς τόν Ἐναθρωπήσαντα Θεόν; Καί ἀκόμη, τί θέσι ἔχει ὁ Χριστός στήν ἀγωγή καί ἐκπαίδευσι τῆς νεότητος καί στά προγράμματα ψυχαγωγίας τῶν παιδιῶν; Ὁ Χάρρυ Πότερ, ἕνας νεαρός μάγος, πού μέ τήν βοήθεια τῆς διαφημίσεως ἔχει κατακτήσει τίς παιδικές ψυχές, δέν ἀφήνει τόπο μέσα σ’ αὐτές γιά κατάλυμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη και τά παιγνίδια πού προσφέρονται στά παιδιά προβάλλουν σατανάδες, μάγους, μάγισσες καί ἄλλα ἀποκρυφιστικά σύμβολα. Ἔτσι διαπλάθονται τά νέα παιδιά νά ἀγαποῦν περισσότερο τόν σατανά ἀντί τόν Χριστό, ἐπειδή δῆθεν ὁ σατανᾶς εἶναι πιό δυνατός ἀπό τόν Χριστό. Στό κίνημα τῶν νεοιειδωλολατρῶν, μέ πρόσχημα τήν ἐπιστροφή στήν ἑλληνική παράδοσι, ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Του πάλιν συκοφαντοῦτναι καί βάλλονται.
Μέ ὅλα αὐτά καί μέ πολλά ἄλλα πού συνεχῶς πληροφοροῦμεθα, δέν εἶναι ὑπερβολή νὰ εἰποῦμε ὅτι ἄμεσα ἤ ἔμμεσα διώκεται ὁ Χριστός καί προετοιμάζεται ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ σκότους ἡ ἔλευσις τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἐκπληρώνεται ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου · «ἐγώ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καί οὐ λαμβάνετέ με· ἐάν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνο λήψεσθε» (Ἰω. ε΄ 43).
Δέν θέλουμε νά ἀμαυρώσουμε τήν χαρμοσυνη ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν, ἀλλά νά ἐπιστήσουμε τήν προσοχή ὅλων μας στά σημεῖα τῶν καιρῶν καί νά καλέσουμε σέ ἐγρήγορσι πνευματική. Ἄς μή λησμονοῦμε τούς λόγους τοῦ Κυρίου μας «.....ὑποκριταί, τό μέν πρόσωπο τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τά δέ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;» (Ματθ. ιστ΄3).
Οἱ θλιβερές αὐτές διαπιστώσεις δέν μποροῦμε παρ’ ὅλα αὐτά νά μειώσουν τήν χαρά καί τήν εὐλογία τῶν ἁγίων ἑορτῶν τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐπιφανείας. Ὁ Ἅγιος Εὑαγγελιστής Ἰωάννης, ἀφοῦ μᾶς πληροφορεῖ προηγουμένως ὅτι τόν ἐλθόντα Κύριο δέν Τόν ἐδέχθησαν οἱ ἰδικοί Του, ἀκολούθως προσθέτει· «ὅσοι δέ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ» (Ἰω. α΄ 12). Ὅσο κι ἄν ὀ κόσμος ἀπομακρύνεται ἀπό τόν Θεό, οἱ ταπεινές ψυχές πού δέχονται τόν Χριστό, λαμβάνουν τήν ἐξουσία νά γίνουν τέκνα Του καί νά ἐνώνωνται μαζί Του ὡς μέλη τοῦ ἁγίου Σώματός Του. Αὐτό εἶναι τό μέγα μυστήριο τῆς εὐσεβείας, τό ὁποῖο ἑορτάζουμε αὐτέ τίς ἡμέρες καί τό ὁποῖο ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος συνώψισε σέ λίγες λέξεις: «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐκδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἐν δόξῃ» (Α΄ Τιμ. γ΄ 16). Ἔτσι ἡ χαρά μας εἶναι τετελειωμένη καί ἡ ὀφειλόμενη πρός τόν σαρκωθέντα Κύριο λατρείας μας ἀδιάκοπος.
Μέ αὐτές τίς σκέψεις σᾶς χαιρετίζουμε ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Σαρκωθέντος Κυρίου καί Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί εὐχόμεθα ὁ δι’ ἡμᾶς νηπιάσας Σωτήρ μας νά εὑρίσκῃ πάντα πρόσφορο ἔδαφος στήν προθυμία, τόν πόθο κάι τήν προαίρεσί μας, γιά νά ἠμπορῇ νά ἔρχεται καί κατοικῆ μονίμως μέσα μας.

Ἅγια Χριστούγεννα 2003

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος
Ἐτήσια ἔκδοσις τῆς ἱερᾶς κοινοβιακῆς
Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους
Ἔτος 2004 ἀριθμ. 29

Ἐπιμέλεια κειμένου

Ἀναβάσεις - http://anavaseis.blogspot.com

ΠΡΩΤΟΤΟΚΟΣ Το μυστήριο του Υιού

ΠΡΩΤΟΤΟΚΟΣ

Το μυστήριο του Υιού

του αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

Ευλάβεια και δέος απαιτούνται προκειμένου να μιλήση κανείς για το πρόσωπο του Υιού του Θεού, που πάντοτε υπήρχε και που σε συγκεκριμένο χρόνο έγινε άνθρωπος για μας.

Ευλάβεια και δέος, προκειμένου να διεισδύση, όσο στην πεπερασμένη του διάνοια επιτρέπεται, στο μυστήριο του Ιησού Χριστού, που τελικά είναι το μυστήριο της δικής Του αγάπης για τη δική μας σωτηρία.

Ευλάβεια και δέος, προκειμένου να προσεγγίση όρους όχι απλά θεολογικούς, αλλά σφόδρα υπερβατικούς, όπως «απαύγασμα της δόξης του Πατρός» ή «χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού».

Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Τούτο μετ’ ευλαβείας εκλαμβάνειν δεῖ». (Ε.Π.Ε.24,234). Μετάφρασις:Τέτοιο μυστήριο πρέπει να το αποδεχώμαστε με ευλάβεια.

Δεν εξηγούνται επακριβώς λέξεις, που διατυπώνουν θεϊκό μυστήριο, όπως αυτό της ομοουσιότητας του Υιού προς τον Πατέρα.

Άς αρκούμαστε επομένως σε πατερικές διευκρινίσεις και σε απλές, αλλά περιεκτικές διατυπώσεις.

Ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα.

«Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού».

Άς μή πολυπραγμονούμε.

Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: «Μη ζήτει τον τρόπον, μή περιεργάζου το γινόμενον, αλλά πίστευε τῷ θαύματι». (Ε.Π.Ε. 33,444). Μετάφρασις: Να μή ζητάς τον τρόπο (του μυστηρίου), να μή περιεργάζεσαι αυτό που έγινε, αλλά να πιστεύης στο θαύμα.

● Νά μια Χρυσοστομική διευκρίνισις για την επισήμανσι του Χριστού: «Χαρακτήρ της υποστάσεως του Πατρός» (Εβρ.α΄3): «Ο χαρακτήρ το απαράλλακτον δηλοῖ, οὗ ἐστι χαρακτήρ, το όμοιον κατά πάντα». Μετάφρασις: Η εικόνα, η λέξις «χαρακτήρ», δηλώνει το απαράλλακτο εκείνου που είναι εικόνα, την καθ’ όλα ομοιότητα.

● Ο Υιός είναι απαράλλακτος ο Πατήρ.

Δεν χρησιμοποιείται το «όμοιος», ως προς την ταυτότητα της ουσίας Πατρός και Υιού και Αγίου Πνεύματος.

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ομοιότητα δύο προσώπων.

Αλλά τα πρόσωπα του Τριαδικού Θεού δεν είναι όμοια.

Είναι της αυτής ουσίας, ομοούσια.

Η υπόστασις της Θεότητας αποκαλύπτεται, «χαράσσεται», στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, που ως Θεάνθρωπος έχει δύο φύσεις, δύο ουσίες.

΄Οταν μιλάη ο Κύριος (ο Γιαχβέ), ο Θεός Πατέρας, στο Χριστό, τον προσφωνεί Υιό. «Υιός μου εἶ σύ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε» (Ψαλμ.β΄7).

Η γέννησις, η σάρκωσις

● Ο Θεός είναι πατέρας όλων των ανθρώπων.

Αυτό φανερώνεται αποκλειστικά στην Καινή Διαθήκη.

Στην Παλαιά ο Θεός, σε σχέσι με τους ανθρώπους, είναι ο Κύριος, ο Δυνατός, ο Σαβαώθ, ο Ών, ο Δημιουργός, ο Κυβερνήτης, ο Παντογνώστης. Δεν χρησιμοποιείται όμως ο τρυφερός προσδιορισμός «Πατέρας».

Ο Θεός είναι Πατέρας όλων μας!

Αυτή η έκφρασις είναι δώρο της Καινής Διαθήκης.

Γινόμαστε παιδιά του Πατέρα και μπορούμε να Τον Προσφωνούμε Πατέρα (Ματθ. στ΄9).

Αυτό, που οι άνθρωποι το αποκτήσαμε στην Καινή Διαθήκη και το αποκτήσαμε «κατά χάριν», ο Ιησούς Χριστός το έχει όχι από την Παλαιά Διαθήκη απλώς, αλλά προαιώνια, και μάλιστα «κατά φύσιν».

● Άλλη η δόξα των αγγέλων, άλλη η δόξα του Χριστού.

Οι άγγελοι κατά χάριν γίνονται μέτοχοι της δόξης του Θεού.

Ο Χριστός έχει δόξα ως μονογενής Υιός του Θεού Πατέρα.

«Εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός» (Ιωάν.α΄14).

● Εδώ ακριβώς κρύβεται και η άπειρη σοφία, αλλά κυρίως η ανεκδιήγητη αγάπη του Θεού σε μας.

Τόσο πολύ μας αγάπησε, «ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μή απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιωάν.γ΄16).

Τόσο πολύ μας αγάπησε και μας αγαπά, ώστε το μονογενή Του Υιό «προσέφερε» για μας (Εβρ.ια΄17).

● Για να Τον δώση και να Τον προσφέρη στους ανθρώπους,

Τον γέννησε! «Εγώ σήμερον γεγέννηκά σε.

Και πάλιν. Εγώ έσομαι αυτῷ εις πατέρα και αυτός έσται μοι εις υιόν».

Φυσικά δεν πρόκειται για το μυστήριο της υπάρξεως του Υιού, για την πρώτη γέννησί Του «προ πάντων των αιώνων», διότι εδώ λέει: «Σήμερον γεγέννηκά σε».

Το «σήμερον» δηλώνει το συγκεκριμένο χρόνο, που γεννήθηκε ο Χριστός.

Και φυσικά δεν γεννήθηκε πνευματικά.

Δεν μιλάει για μια καινούργια γέννησι, που ισοδυναμεί με αναγέννησι, καθ’όν τρόπον μίλησε ο Χριστός στο Νικόδημο (Ιωάν.γ΄4-9).

Ο Υιός του Θεού δεν έχει καμμιά σχέσι με αναγέννησι του εαυτού Του, αφού και ως Θεός και ως άνθρωπος γεννήθηκε τέλειος.

Το «σήμερον» αναφέρεται στην οικονομία της σαρκός, δηλαδή, στην κατά άνθρωπον γέννησι του Χριστού.

Εκείνος που είναι γεννημένος αχρόνως «εκ Πατρός», γεννήθηκε «σήμερον», σε συγκεκριμένο χρόνο, «εκ Μητρός», από την Παρθένο Μαρία.

«Σήμερον γεννάται»

Το «σήμερον» έχει σχέσι με το χρόνο, με την εν χρόνω παρουσία του Υιού, με την ενανθρώπησί Του, με τη σάρκωσί Του, αλλ’ είναι και διαχρονικό.

■ «Σήμερον», τότε, που γεννήθηκε στο σπήλαιο της Βηθλεέμ.

■ «Σήμερον», τότε, που συνελήφθη αφράστως στη μήτρα της Παρθένου, κατά τον Ευαγγελισμό.

■ «Σήμερον», τότε, που γεννήθηκε προτού να γεννηθῆ.

Εντύπωσι μεγάλη κάνει ο παρακείμενος, «Σήμερον γεγέννηκά σε».

Γεννήθηκε Εκείνος, που είχε γεννηθῆ!

Πώς και πού;

Σαν βουλή, σαν σκέψις, σαν σχέδιο, σαν απόφασις αγάπης, στην ευδοκία του Πατρός. Μ’ αυτή την έννοια και η σάρκωσις του Υιού είναι «προαιώνιος βουλή».

Σχεδιάστηκε «προ καταβολής κόσμου». Αλλά πραγματώθηκε «σήμερον», κατά το «Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου».

Ο ήλιος υπάρχει. Αλλά κάθε μέρα γεννιέται, ανατέλλει.

Δεν υπάρχει βέβαια πλήρης αντιστοιχία στην περίπτωσι του Χριστού, που ανέτειλε κατά τη Γέννησί Του στη φάτνη.

Απλώς το παράδειγμα δίνει κάποια εξήγησι στον παρακείμενο «γεγέννηκά σε».

● Η γέννησις του Υιού του Θεού στον κόσμο, όπου γίνεται Υιός του ανθρώπου, είναι το μυστήριο της σαρκωμένης αγάπης.

Ο Υιός της Παρθένου έχει Πατέρα.

«Εγώ ἔσομαι αυτῷ εις πατέρα και αυτός έσται μοι εις υιόν».

Το χωρίο αυτό είναι παρμένο από το βιβλίο Β΄Βασιλειῶν της Παλαιάς Διαθήκης (ζ΄14).

● Το καταπληκτικό χωρίο «Υιός μου εἶ σύ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε.

Και πάλιν, Εγώ ἔσομαι αυτῷ εις πατέρα και αυτός ἔσται μοι εις υιόν» (Εβρ.α΄5) μνημονεύεται πολλές φορές στην Καινή Διαθήκη.

Άλλοτε αναφέρεται στην κατά σάρκα Γέννησι του Ιησού.

Άλλοτε αναφέρεται στην Ανάστασί Του.

Άλλωστε η γέννησις είναι ανάστασις και η ανάστασις είναι γέννησις.

Την εκπλήρωσι του προφητικού ψαλμικού χωρίου την βλέπει ο απόστολος Παύλος και στην Ανάστασι του Ιησού.

Στην περίφημη ομιλία του στην Αντιόχεια της Πισιδίας παρουσιάζει ως καταπληκτικό ευαγγελισμό την εκπλήρωσι του χωρίου στο γεγονός της Αναστάσεως: «Ημείς υμάς ευαγγελιζόμεθα την πρός τους πατέρας επαγγελίαν γενομένην, ότι ταύτην ο Θεός εκπεπλήρωκε τοις τέκνοις αυτών, ημίν, αναστήσας Ιησούν, ως και εν τω ψαλμῷ τω δευτέρω γέγραπται∙ Υιός μου εἶ σύ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε» (Πράξ.ιγ΄33).

Επιλέγει τον τόπο και τον τρόπο

● Σήμερα Σε γέννησε ο Πατέρας!

Ευδόκησε ο Θεός Πατέρας να γεννηθῆ ο Υιός ως άνθρωπος.

Σαρκώθηκε.

Έλαβε δούλου μορφή.

Τα Χριστούγεννα έχουν και τούτο το θαυμαστό:

■ Τα παιδιά της γης γεννιούνται ακούσια.

Δεν μπορούν να επιλέξουν τον τρόπο, τον τόπο, το χρόνο, τους γονείς, που θα γεννηθούν.

■ Ο Υιός του Θεού, ως Παντοδύναμος και Πανάγαθος επέλεξε και τον τόπο της γεννήσεως και τη Μητέρα Του και τον τρόπο.

Άφραστο θαύμα!

Η μόνη λέξις, ως προς τον τρόπο, που αρμόζει, είναι η λέξις «ταπείνωσις».

Ταπείνωσε τον εαυτό Του.

«Εκένωσεν εαυτόν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ.β΄5).

Πόσο μάλλον εμείς πρέπει να χαμηλώνουμε, να συμπεριφερώμαστε ταπεινά, να έχουμε ταπεινοφροσύνη, να ξέρουμε τα μέτρα μας, αλλά και να σκύβουμε στη διακονία των άλλων!

Λέει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος: «Ει αυτός Θεός ών και Δεσπότης και Θεού Υιός, ου παρητήσατο μορφήν δούλου λαβείν, πολλῷ μάλλον ημάς άπαντα δεῖ ποιείν, κἄν ταπεινά ᾗ.

Πόθεν γάρ, ειπέ μοι, άνθρωπε, μέγα φρονείς;

Από των βιωτικῶν;

Αλλά ταύτα πρίν ή φανῆναι παρατρέχει.

Αλλ’ από των πνευματικῶν;

Αλλ΄έν και τούτο εστι κατόρθωμα πνευματικόν, το μή μέγα φρονεῖν» (Ε.Π.Ε.24,248).

Μετάφρασις: Αν αυτός, που είναι Θεός και Κύριος και Υιός του Θεού, δεν αρνήθηκε να πάρη μορφή δούλου, πολύ περισσότερο πρέπει εμείς να κάνουμε τα πάντα, έστω κι αν αυτά είναι ταπεινά. Γιατί, λοιπόν, πές μου άνθρωπε, υπερηφανεύεσαι; Για τα υλικά; Αλλ’ αυτά πριν κάν φανούνε, φεύγουν. Μήπως για τα πνευματικά; Αλλ’ ένα και μοναδικό πνευματικό κατόρθωμα υπάρχει, το να μήν υπερηφανευώμαστε.

Τα εισόδιά Του

Ο Χριστός είναι ο απεσταλμένος του Θεού Πατέρα στην οικουμένη.

Όλοι έχουμε τα εισόδιά μας στον κόσμο, την εισαγωγή μας στο σχολείο της ζωής.

Του Χριστού η γέννησις έχει κάτι το υπέροχο και μοναδικό.

● Τον εισάγει ο Πατέρας στην Οικουμένη, για να σώση τον κόσμο.

● Τον εισάγει, για να εισαγάγη τον άνθρωπο στον παράδεισο.

● Τον εισάγει κατά τέτοιο καταπληκτικό τρόπο, ώστε οι άγγελοι εκπλήσσονται και Τον προσκυνούν.

Μιλάει ο Παύλος γι’ αυτήν την είσοδο, την εισαγωγή του Υιού: «Όταν δε πάλιν εισαγάγη τον πρωτότοκον εις την οικουμένην, λέγει∙ Και προσκυνησάτωσαν αυτῷ πάντες άγγελοι Θεού» (Εβρ.α΄6).

Ο Υιός εισάγεται από τον Πατέρα στην οικουμένη.

■ Ο Υιός είναι για όλο τον ουρανό ως Θεός Λόγος.

■ Είναι και για όλη την οικουμένη (όχι μόνο για τους Εβραίους), ως Θεάνθρωπος.

Ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, έρχεται για όλους τους ανθρώπους.

● Ο ερχομός του Χριστού στον κόσμο είναι και έξοδος και είσοδος.

«Εξήλθον εκ του πατρός και ελήλυθα εις τον κόσμον», λέει ο Ίδιος (Ιωάν.ιστ΄28).

Εξήλθε για να σπείρη το σπόρο του λόγου και του αίματός Του.

Βγήκε από τον ουρανό, χωρίς να παύση να είναι και στον ουρανό ως Θεός.

Και μπήκε στον κόσμο, στο χρόνο, στο χώρο, στην ιστορία, στη ζωή μας.

Ευλογημένη η είσοδος του Χριστού στην οικουμένη!

Ευλογημένος και ο Πατέρας, που με απόφασί Του έγινε η εισαγωγή (έλευσις) του Πρωτοτόκου στην ανθρωπότητα.

Είναι η εισαγωγή του Χριστού στην ανωτάτη εκπαίδευσι!

Η εισαγωγή Του στο πανεπιστήμιο της Αγάπης.

Πολύ πρίν είχε μελετήσει ο Πατέρας την εισαγωγή αυτή.

Και ο Υιός με σπουδή και πόνο πραγματοποίησε την είσοδο στα ανθρώπινα πράγματα.

Οδυνηρή η είσοδός Του (άνοδος) στον πόνο του Σταυρού.

Ακολούθησε η είσοδός Του στα «Άγια των αγίων» του Ουρανού, «των αγίων λειτουργός και της σκηνής της αληθινής» (Εβρ.η΄2).

■ Ένας εισάγεται, και μαζί Του εισάγονται όλοι οι πιστοί και ενάρετοι.

● Εισάγεται ο Υιός του Θεού στην οικουμένη! Σημαίνει:

Ο κόσμος γίνεται δικός Του.

Και τον χρίει ο Θεός Πατέρας Σωτήρα και Λυτρωτή.

Και αυτό πάλι σημαίνει: Εισάγεται ο πιστός «εις τον παράδεισον».

Για την έξοδο και την είσοδο του Χριστού λέει ο ιερός Χρυσόστομος:

«Εξελθών προς ημάς, τουτέστι, σάρκα αναλαβών, και διαλεχθείς τα παρά του βασιλέως, ούτως ημάς εισήγαγε, και καθαρίσας των αμαρτημάτων και καταλλάξας. Δια τούτο έξοδον αυτήν καλεί. Ο δε Παῦλος είσοδον αυτήν ονομάζει, από μεταφοράς των κληρονομούντων και νομήν των παραλαμβανόντων και κτῆσίν τινα… Τούτό εστι δηλοῦντος, ὅταν εγχειρίσῃ αυτῷ την οικουμένην» (Ε.Π.Ε.24,258-260).

Μετάφρασις: Εξήλθε ο Χριστός προς εμάς, έλαβε δηλαδή σάρκα. Κι αφού μας είπε τα σχετικά με το Βασιλιά, τότε μας εισήγαγε. Αφού μας καθάρισε τα αμαρτήματα και μας συμφιλίωσε. Γι’ αυτό και ονομάζει την σάρκωσι έξοδο. Ο Παύλος όμως την ονομάζει είσοδο, από μεταφορά εκείνων που κληρονομούν και παραλαμβάνουν κάποια περιουσία… Αυτό δηλώνει, ότι ο Θεός αναθέτει στο Χριστό όλη την οικουμένη.

Πρωτότοκος

Ο Χριστός δέν είναι κτίσμα.

Είναι τόκος.

Είναι γέννημα πρό αιώνων εκ της ουσίας του Πατρός.

Είναι «πρωτότοκος».

Ο υπέροχος αυτός προσδιορισμός δέν καταργεί τον προσδιορισμό «μονογενής». Ο Χριστός «πρωτότοκος» και «μονογενής» Υιός της Παρθένου (Λουκ.β΄7, Ιωάν.γ΄16).

● Είναι πρωτότοκος όχι με την έννοια, ότι τη γέννησί Του, είτε την πρώτη εκ Θεού Πατρός, είτε τη δεύτερη εξ ανθρώπου (της Παρθένου), ακολουθούν άλλες παρόμοιες γεννήσεις.

Και η μια και η άλλη είναι μοναδικές και ανεπανάληπτες.

Το πρωτότοκος έχει σχέσι με την υπεροχή.

Όταν αλλού ο Παύλος Τον ονομάζει «πρωτότοκον πάσης κτίσεως» (Κολοσ.α΄15), δεν εννοεί φυσικά, ότι η κτίσις είναι παιδιά του Θεού, όπως μάλιστα ο μονογενής Του Υιός.

Εννοεί, ότι υπάρχει πρό πάσης κτίσεως, ότι είναι ο πρώτος και αξεπέραστος.

● Είναι πρωτότοκος και με την έννοια, που ονομάζονται οι άγιοι «πρωτότοκοι».

Έχουμε την «εκκλησίαν των πρωτοτόκων εν ουρανοίς» (Εβρ.ιβ΄23).

Είναι οι τιμημένοι με παρρησία και δικαιώματα πολύ περισσότερα και ανώτερα από τα συνήθη πρωτοτόκια!

Πολύ περισσότερο είναι τιμημένος με τα πρωτοτόκια της Θεότητας ο μονογενής Υιός του Θεού.

● Πάντως ο Χριστός είναι ο τόκος, το γέννημα, που για μας έγινε και γεγονός (Λουκ.β΄15).

Ο τόκος του Πατρός ως Θεός Λόγος.

Ο τόκος της Μητρός ως άνθρωπος, ενωμένος με την Θεότητα.

Όλοι προσκυνούν το Χριστό.

Όλες οι ουράνιες δυνάμεις Τον υμνούν ακατάπαυστα.

Μόνο ο εγωιστής άνθρωπος δεν σκύβει το κεφάλι στη Μεγαλωσύνη Του.

Μακάρι, προτού να το σκύψη ακούσια, άρα και ανώφελα (Φιλιπ.β΄10), να το σκύψη εκούσια.

Με ευλάβεια, με τιμή, με προσκύνησι.

Μπροστά στο Χριστό όλοι είναι μικροί.

Μαζί με το Χριστό αποκτάμε ουράνια και αιώνια αξία.

Εκείνος, ο Θεός, έσκυψε με ταπείνωσι στη φάτνη. Έκανε τη γη ουρανό.

Άς σκύψουμε και μεις με ταπεινοφροσύνη μπροστά στον Σαρκωθέντα Θεό.

Η καρδιά μας θα γίνη ουρανός.

Ο κόσμος θα γίνη κοινωνία Θεού.

Άν ο Ιησούς Χριστός γίνη και δικός μας πρωτότοκος, όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν αδελφοί μας

Από τη Φάτνη του Χριστού στη Φάτνη της Καρδιάς μας - ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ.

 

Με τον ερχομό του Θεού στον κόσμο, τα πάντα άλλαξαν. Ο άνθρωπος μπήκε στην τροχιά του Θεού, έγινε κατοικητήριο Εκείνου, και η καρδιά του μια νέα φάτνη του Χριστού. Τα κείμενα του βιβλίου αποτελούν ταπεινές προσεγγίσεις αυτής της διπλής αλήθειας: του μυστηρίου της αγάπης του Θεού που γίνεται άνθρωπος για χάρη του ανθρώπου, και του μυστηρίου της πίστης του ανθρώπου που παλεύει να ανταποκριθεί στην αγάπη του Πατέρα

Ἡ ἁπλότητα τοῦ Σπηλαίου

Μαστρογιαννόπουλος Ἠλίας (Ἀρχιμανδρίτης)

Οὐσία τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ συγκατάβασις τῆς θείας ἀγάπης, ἡ θυσία τοῦ Θεοῦ, ὁ πλοῦτος τῆς συγκαταβάσεως τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά µᾶς.

Θεὸς δὲν σηµαίνει κυβερνήτης ποὺ κάθεται ψηλὰ στὰ σύννεφα ἀδιάφορος, ὅπως τὸν εἰκόνιζαν µερικοὶ ἀρχαῖοι λαοί, ἀλλὰ σηµαίνει Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔρχεται γιά µᾶς, ἔρχεται κοντὰ στὸ πλάσµα Του, γιὰ νὰ τὸ ἁρπάξει στὴν ἀγκαλιά Του, νὰ τὸ πάρει στοὺς ὤµους Του, νὰ λυτρώσει τὸ ἀπολωλός, νὰ τὸ πάρει κοντά Του, νὰ τὸ βάλει σὲ µιὰ νέα ζωή, νὰ τοῦ φτιάξει µία καινούρια κατάσταση χάριτος, ἀγάπης, ἑνότητος µὲ τὸν Θεό.

Αὐτὸ εἶναι τὸ µεγάλο θέµα καὶ δὲν εἶναι τὰ τόσα ἄλλα µὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολούµεθα. Ἐδῶ εἶναι ἡ οὐσία, ἐδῶ εἶναι τὸ πᾶν. Θεὸς συγκαταβαίνων, ταπεινούµενος, παροικῶν ἐν τῷ Σπηλαίῳ καὶ ἐν τῇ Φάτνῃ, γιὰ νὰ ἑνωθεῖ µαζί µας, γιὰ νὰ µᾶς ἀνεβάσει σὲ κάτι καλύτερο. Τὸ τονίζουµε αὐτὸ καὶ σήµερα, ἐπειδὴ µᾶς τὸ τόνισαν τὸ Εὐαγγέλιό µας καὶ ἡ Ὑµνολογία µας, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ Εὐγγέλιο, δηλαδὴ τὸ ἄγγελµα τὸ µοναδικὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, νὰ νοιώσουµε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Εἴµαστε προσκολληµένοι, ἐµεῖς οἱ ἄνθρωποι, καὶ δεµένοι µὲ πολλὰ πράγµατα, µὲ πολλὰ εἴδωλα. Ἔστω κι ἂν λέµε ὅτι δὲν προσκυνοῦµε τὰ εἴδωλα, στὴν πραγµατικότητα πολλοὶ ἀπὸ µᾶς λατρεύουµε µὲ ἀπέραντη ἀφοσοίωση ποικίλα εἴδωλα, τὴν σάρκα µας, τὸ ἐγώ µας, τὸ χρῆµα µας. Ἔχουµε τόσες θρησκεῖες! Ἀλλὰ τὸ ζήτηµα εἶναι ὅτι εἶναι καµουφλαρισµένες, καὶ ὁ πονηρός µᾶς κάνει νὰ µὴ λέµε ὅτι εἴµαστε εἰδωλολάτρες, ἀλλὰ µᾶς κάνει στὴν πράξη τέτοιους. Λατρεύουµε λοιπὸν τὶς ἀνέσεις, τὶς συµβατικότητες, τὶς µικρότητες, τὴν σχετικοκρατία, τὴν συµφεροντολογία. Αὐτὰ εἶναι τὰ κάστρα, τὰ ὁποῖα ἔχουµε µέσα µας ὀχυρωµένα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐννοοῦµε νὰ τὰ ἀφήσουµε πολλὲς φορές, παρ’ ὅλο ποὺ στὴν ἐπιφάνεια βάζουµε ἕνα ἐπίχρισµα εὐλαβείας καὶ µιὰ συµβατικότητα θρησκευτικοφανείας.

Ἡ µεγάλη γιορτὴ ἔρχεται νὰ µᾶς πεῖ, µέσα στὴν συγκλονιστικὴ ἁπλότητα τοῦ Σπηλαίου, ὅτι στὴν καινούρια κτίση, στὴν νέα θρησκεία, ποὺ λέγεται Χριστιανισµός, δὲν ἔχουν τόπο οἱ συµβατικότητες, ἡ σχετικοκρατία τῶν τύπων. Γιὰ νὰ µπεῖς στὸ Σπήλαιο, χρειάζεται ἁγνὴ καρδιά. Τὸ µονοπάτι τῆς ἁγνότητος τῆς ψυχῆς καὶ τῶν διαθέσεων, αὐτὸ µᾶς προσεγγίζει πρὸς τὴν Βηθλεέµ. Καὶ µόνο ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ σθένος, τὴ δύναµη, τὴν εἰλικρίνεια νὰ ξεκολλήσουν τὸ ἄτοµό τους ἀπ’ τὰ εἴδωλα, νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν λατρεία τοῦ Ἐγὼ καὶ τοῦ χρήµατος, αὐτοὶ µποροῦν ν’ ἀντικρύσουν τὸ Βρέφος, αὐτοὶ µποροῦν νὰ συλλάβουν τὸ νόηµα τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, τὸ νόηµα τῆς ζωῆς ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ποὺ βρίσκεται ὑπὸ τὴν πνοὴν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ δὲν µπορεῖ ἡ ζωὴ νὰ κυβερνᾶται ἀπ’ αὐτὰ τὰ τόσο ψεύτικα καὶ ἀµφίβολα εἴδωλα. Ὅπως τὰ µάτια µας εἶναι πλασµένα γιὰ νὰ ἀντικρύζουν τὸ φῶς, τὰ αὐτιά µας νὰ ἀκοῦν τοὺς ἤχους, ἡ µύτη µας γιὰ νὰ εἰσπνέει τὸ ὀξυγόνο, ἔτσι καὶ οἱ ψυχὲς µας εἶναι νὰ νοιώθουν τὸν Θεό. Τὸ νόηµα τῆς ψυχῆς µας δὲν εἶναι ἄλλο, δὲν εἶναι νὰ χορταίνει ἐπίγεια, σχετικὰ καὶ βρωµερὰ πολλάκις ἀγαθά. Ἀλλὰ νὰ µπορεῖ µὲ εἰλικρίνεια νὰ εἰσέρχεται στὴν ἀτµόσφαιρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Νὰ µπορεῖ νὰ ἀναπνέει τὸ µέγα γεγονὸς τῆς θεϊκῆς συγκαταβάσεως, τῆς ἀπόλυτης ἀγάπης, ἡ ὁποία εἶναι θυσία καὶ τὴν ὁποία µᾶς δείχνει σήµερα ἡ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.[…]

Δὲν µπορεῖ ἡ ζωή µας ἐπάνω σ’ αὐτὸν τὸν πλανήτη νὰ βαδίσει ἀληθινά, σὲ µιὰ τροχιὰ πραγµατική, ἐὰν δὲν εἰσέλθει στὴν σφαῖρα αὐτὴ τοῦ µυστηρίου τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος σαρκοῦται γιὰ νὰ σταυρωθεῖ µεθαύριον. Τοῦ µυστηρίου, ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Βηθλεὲµ καὶ κορυφώνεται στὸν Γολγοθά. Τοῦ µυστηρίου µιᾶς τέτοιας συγκλονιστικῆς θυσίας, ἡ ὁποία εἶναι ξεχείλισµα εἰλικρινοῦς ἀγάπης, εἶναι δόσιµο γιὰ τὸν ἀγαπώµενο, εἶναι προσφορὰ γιὰ τὴν ἐξύψωση τοῦ πλάσµατος.

Ἡ ἀξία τοῦ προσώπου

 

Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))

Μὲ τὴ φαντασία µας νὰ γυρίζουµε 2000 χρόνια πίσω. Πόσο θάµβος θὰ µᾶς εἶχε καταλάβει: µιὰ βδοµάδα, καὶ ὁ κόσµος ἔγινε ἀλλιώτικος! Ὁ κόσµος, ποὺ γιὰ χιλιάδες χρόνια ἔµοιαζε µὲ τὸ ἀπολωλὸς πρόβατο, εἶναι τώρα τὸ πρόβατο ποὺ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, τὸ βρῆκε, καὶ τὸ πῆρε στοὺς ὤµους Του. Τὸ ἀγεφύρωτο κενὸ ποὺ ἡ ἁµαρτία εἶχε δηµιουργήσει µεταξύ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἀρχίζει τώρα νὰ γεφυρώνεται. Ὁ Θεὸς µπῆκε στὴν ἱστορία, ἔγινε ὁ Ἴδιος ἄνθρωπος. Ὁ Θεὸς ἀνέλαβε τὴ σάρκα µας, καὶ ὅλα τὰ ὁρατὰ πράγµατα, αὐτὰ ποὺ µέσα στὴν τυφλότητά µας θεωροῦµε νεκρὴ ὕλη, ἀδρανῆ, µποροῦν στὸ δικό Του Σῶµα νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν ἔνδοξο ἑαυτό τους. Κάτι ἐντελῶς καινούριο ἔχει συµβεῖ καὶ ὁ κόσµος δὲν εἶναι πιὰ ὁ ἴδιος.

Ὑπάρχει ὅµως καὶ µία ἄλλη πτυχὴ τῆς Ἐνσάρκωσης. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, ἀλλὰ διὰ τοῦ Χριστοῦ εἶπε κρίσιµες ἀλήθειες, ποὺ σταδιακὰ –ὅπως τὸ προζύµι ποὺ πέφτει στὴ ζύµη- ἐπρόκειτο νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσµο. Ὁ Θεὸς µᾶς ἀποκάλυψε τὸ µεγαλεῖο τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς ἔγινε ἄνθρωπος ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραµείνει γιὰ πάντα µία ἔνδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τόσο πελώριος, τόσο µυστηριωδῶς βαθύς, ὥστε ὄχι µόνο µπορεῖ νὰ περιέχει- ὡς ναὸς- τὴ θεία παρουσία, ἀλλὰ µπορεῖ καὶ νὰ ἑνωθεῖ µὲ τὸν Θεό, νὰ γίνει «θείας κοινωνὸς φύσεως», κατὰ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο. Καὶ ἀκόµη, ὅσο πολὺ κι ἂν παρεξέκκλινε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν κλήση του, ὅσο ἀνάξιος κι ἂν ἔγινε γι’ αὐτήν, ποτὲ δὲν θὰ ἔχει µιὰ σχέση µὲ τὸν Θεὸ κατώτερη ἀπὸ αὐτὴ τῆς πατρότητας καὶ δὲν θὰ πάψει ποτὲ νὰ ἔχει τὴ θέση τοῦ υἱοῦ ἢ τῆς θυγατέρας τοῦ Ὑψίστου.[…]

Καὶ πάλι, αὐτὸ ποὺ φανερώνεται ἐν Χριστῷ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔχει ὑπέρτατη σηµασία εἶναι τὸ κάθε πρόσωπο ξεχωριστά, ὅτι ζεῖ καὶ πεθαίνει γιὰ τὸν καθένα µας, ὅτι δὲν τὸν ἐνδιαφέρουν οἱ µάζες ἀλλὰ ὁ κάθε ἄνθρωπος.[…]

Καὶ κατόπιν εἰσήγαγε ἢ µᾶλλον ἐξήγγειλε µία νέα δικαιοσύνη, ὄχι τὴν κατανεµητικὴ ἢ κολαστήρια δικαιοσύνη τοῦ νόµου. Ὅταν µᾶς λέει «ἐὰν µὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑµῶν πλεῖον τῶν Γραµµατέων καὶ τῶν Φαρισαίων, οὐ µὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 20), ἀναφέρεται στὸν τρόπο µὲ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀντιµετωπίζει τὸν καθένα ἀπό µᾶς.

Μᾶς ἀποδέχεται ὅπως εἴµαστε. Ἀποδέχεται τὸν καλὸ καὶ τὸν κακό, χαίρεται γιὰ τὸν καλὸ καὶ πεθαίνει ἐξ αἰτίας καὶ γιὰ χάρη τοῦ κακοῦ. Κι αὐτὸ ἀκριβῶς µᾶς καλεῖ νὰ θυµόµαστε: τί µᾶς καλεῖ νὰ γίνουµε καὶ πῶς θέλει νὰ συµπεριφερόµαστε- ὄχι µόνο µέσα στὸν κύκλο τῶν Χριστιανῶν ἀλλὰ σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσµο. Νὰ βλέπουµε κάθε ἄνθρωπο µ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς δικαιοσύνης, ὄχι κριτικὰ καὶ ἐπικριτικά. Στὸ πρόσωπο τοῦ καθενὸς νὰ ἀτενίζουµε τὴν ὀµορφιὰ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἀποτύπωσε ἐπάνω του καὶ τὴν ὁποία ὀνοµάζουµε εἰκόνα Του. Νὰ τιµοῦµε αὐτὴ τὴν ὀµορφιά, νὰ ἐργαζόµαστε ὥστε ἡ ὀµορφιὰ αὐτὴ νὰ ἀναδειχθεῖ σὲ ὅλη της τὴ δόξα, ἀποβάλλοντας ὅ,τι εἶναι κακὸ καὶ σκοτεινό. Καὶ καθὼς ἐµεῖς θὰ ἀναγνωρίζουµε τὴν ὀµορφιὰ αὐτὴ στὸν ἄλλο, θὰ τῆς δίνουµε τὴ δυνατότητα νὰ γίνει πραγµατικότητα καὶ τελικὰ νὰ ἐπικρατήσει.

Μᾶς δίδαξε ἀκόµη µιὰ ἀγάπη τὴν ὁποία ὁ ἀρχαῖος κόσµος δὲν γνώριζε, καὶ ὁ σύγχρονος τόσο πολὺ φοβᾶται: Μία ἀγάπη ποὺ δέχτηκε νὰ γίνει τρωτή, ἀβοήθητη, δοτική, θυσιαστική, µία ἀγάπη ποὺ δίνει ὄχι µόνο ὅ,τι µετρᾶ, µία ἀγάπη ποὺ δίνει ὄχι µόνο ὅ,τι κατέχει ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτὸ της τὸν ἴδιο. Νὰ τί ἔφερε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Ἐνσάρκωση στὸν κόσµο καὶ αὐτὰ ἔµειναν.

Ὁ Χριστὸς εἶπε «τὸ φῶς ἐν τὴ σκοτίᾳ φαίνει καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβε»- δὲν µπορεῖ νὰ τὸ σβήσει! Καὶ τὸ φῶς αὐτὸ φωτίζει καὶ θὰ φωτίζει, ἀλλὰ θὰ ἐπικρατήσει µόνον ἂν ἀναλάβουµε νὰ γίνουµε ἐµεῖς οἱ ἀγγελιαφόροι του, οἱ τηρητὲς τῶν ἐντολῶν τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης, ἂν ἐνστερνιστοῦµε τὸ ὅραµα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν κόσµο καὶ πιστέψουµε σ’ αὐτὸ µὲ ὅλη τὴ βεβαιότητα καὶ τὴν ἐλπίδα µας, τὴ µόνη δύναµή µας γιὰ νὰ βοηθήσουµε τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν ἀρχή. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεκινήσουν οἱ ἄλλοι, πρέπει νὰ δοῦν τὴ δική µας καινότητα.

Ὁ κόσµος ἄρχισε νὰ ἀνανεώνεται ὅταν ὁ Θεὸς ἑνώθηκε µὲ τὸν ἄνθρωπο, ὅταν ὁ Λόγος ἔγινε Σάρξ. Δική µας ἀποστολὴ εἶναι νὰ ἀποκαλύψουµε αὐτὸ τὸ καινούριο, τὴ λαµπρότητα καὶ τὸ µεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ µέσα στὸ σκοτάδι ἢ τὸ µισοσκόταδο αὐτοῦ τοῦ κόσµου.

Εὔχοµαι νὰ µᾶς δώσει ὁ Θεὸς θάρρος καὶ ἀγάπη καὶ πλάτυνση καρδιᾶς, ὥστε νὰ γίνουµε ἀγγελιοφόροι καὶ µάρτυρές Του!

Προσευχή στον Κύριο που γεννήθηκε.(του Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτη)

Ιησού, Υιέ του Πατέρα χωρίς μητέρα κατά τη θεότητα, σε δοξολογώ τον αιώνιο που είσαι πάνω από κάθε αιτία και λόγο.
Ιησού, Υιέ Μητέρας χωρίς πατέρα κατά την ανθρωπότητα, σε δοξολογώ που έγινες για μας άνθρωπος.
Ιησού, Εμμανουήλ αναλλοίωτε, που είσαι ο αγγελιοφόρος του μεγάλου μηνύματος της σωτηρίας, σε ευχαριστώ για τη μεγάλη σου φιλανθρωπία.
Ιησού, άκακο αρνί του Θεού, πάντοτε σου εξομολογούμαι, ότι εγώ είμαι το χαμένο πρόβατο.
Ιησού, ευσπλαχνικότατε Παράκλητε, κάνε ώστε μέσα μου να ενεργεί η χάρη του Πνεύματός σου.
Ιησού, νέε Αδάμ, βγάλε από μένα τον παλαιό άνθρωπο, και ντύσε με μέ το νέο.
Ιησού, εσύ που κατέβηκες στη γη, καταξίωσέ με να έχω το πολίτευμά μου στους ουρανούς..
Ιησού, εσύ που πήρες την ανθρώπινη φύση κάνε με μέτοχο της χάριτος της θεώσεως,
Ιησού, η αναπνοή μου, έλα να με επισκεφθείς.

(Διασκευή: Α. Χ).