Περί ονείρων και οραμάτων

Από την σελίδα Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Είδα στον ύπνο μου ξημερώματα ...

 να μου λέει κάποια πράγματα μια 

γυναίκα που φορούσε άσπρα, 

ήταν ξανθιά με γαλανά μάτια και

 πάρα πολύ όμορφη, αν και την έβλεπα

 θολά, ήμουν απέναντί της αλλά δεν 

την άγγιζα ούτε και εκείνη υπήρχε 
μόνο μια ανεξήγητη οικειότητα

 που έβγαζε αγάπη. 

Αναρωτιέμαι αν ήταν η οσία ... 

που ξημέρωνε η γιορτή της ή η Παναγία ή κάποια άλλη. 

Αν μπορείτε να με βοηθήσετε και να μου απαντήσετε

 θα το εκτιμούσα. Σας ευχαριστώ πολύ.
  
  
Αγαπητή κα ....,
Χαίρετε εν Κυρίω!
        Πολύ ορθά και συνετά πράξατε ζητώντας την συμβουλή

 κάποιου πνευματικού πατρός για κάτι το οποίο σε μερικούς

 μπορεί να φανεί ως ανούσιο, όμως εμείς ως Χριστιανοί

 γνωρίζουμε πως ένα απλό όνειρο μπορεί να προκαλέσει από
 μια απλή πνευματική αναστάτωση αλλά μπορεί να οδηγήσει

 τον άνθρωπο ακόμη και στο σημείο- ο Θεός φυλάξοι- της

 πλάνης και της απώλειας. Ό,τι σας γράφουμε παρακάτω είναι

 η θέση της Εκκλησίας επί του θέματος αλλά και ό,τι μας έχει

 διδάξει η πολυετής διακονία μας στην εξομολόγηση.

• Όπως θα γνωρίζεται τα όνειρα μπορούν να οφείλουν 
• την υπόστασή τους σε τρείς αιτίες 
• α. στο ανθρώπινο υποσυνείδητο (η συνηθέστερη), 
• 
  
• β. στον διάβολο, ο οποίος πολλές φορές χρησιμοποιεί 
• της παραστάσεις (καλές ή άσχημες) που υπάρχουν 
• αποθηκευμένες στο υποσυνείδητο, και 
• 
  
• γ. στον Θεό (η σπανιότερη περίπτωση που προϋποθέτει
•  και διάφορες παραμέτρους). 

       Κατά αντιστοιχία εάν κάποιος πιστεύει στα όνειρα,

 ασχολείται, με την ερμηνεία τους υποστηρίζει ότι

 πραγματοποιούνται αυτά που ονειρεύτηκε κλπ. πρέπει

 να συμβαίνουν τρία πράγματα: 

• α. ή να είναι ανόητος (έτσι ονομάζουν οι Άγιοι Πατέρες 
• όσους ασχολούνται με την ερμηνεία όσων στην ουσία
•  πλάθει η ανθρώπινη φαντασία συμβουλευόμενοι ονειροκρίτες κ.ά.), 
• 
  
• β. ή να περιπαίζεται από τον Διάβολο (είτε τυραννώντας
•  τον με φρικτούς εφιάλτες είτε πλανώντας τον με
•  δήθεν καλά οράματα, παρουσιάζοντας ψεύτικους αγίους,
•  αγγέλους, τις μορφές της Παναγίας, του Χριστού κ.ά.), 
• 
  
• γ. ή να ευεργετείται από τον Κύριο βλέποντας κάποιο 
• θεόσταλτο όραμα επειδή είναι ενάρετος ή για κάποια 
• άλλη ειδική πνευματική ανάγκη.
•  Αυτή η περίπτωση είναι σπάνια- όπως προείπαμε-
•  και το σπουδαιότερο πολύ δυσδιάκριτη.

  
        Τί πρέπει όμως να κάνουμε όταν ονειρευτούμε κάτι 

που μας φαίνεται καλό, όπως συνέβη με εσάς; 

Εκτός από όλα τα παραπάνω πρέπει να έχουμε υπόψη 

μας αυτό που διδάσκει ρητώς η Αγία Γραφή: 

ότι «ο Σατανάς μπορεί να μετασχηματιστεί σε φωτεινό άγγελο» 

(Β' Κορ. 11, 13-15) για να μας πλανήσει.

 Επίσης όλα τα χωρία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης

 που αναφέρονται στα όνειρα αποτρέπουν τους ανθρώπους

 από το να προσδίδουν σ' αυτά την παραμικρή αξία. 

Όπως είναι φυσικό όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίες μας κατά 

το διάβα όλων των αιώνων ενήργησαν και δίδαξαν σύμφωνα

 με την Θεία διδασκαλία της Γραφής: όλοι οι Πατέρες 

υπογραμμίζουν με έμφαση:

 ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΟΣΟ ΚΑΛΑ ΚΑΙ 

ΘΕΟΣΤΑΛΤΑ ΚΑΙ ΑΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ.

 Οι ίδιοι ποτέ δεν έδιναν σημασία στα οράματά τους και 

τα απέρριπταν ΑΜΕΣΩΣ. Σας αναφέρουμε ως χαρακτηριστικό

 παράδειγμα τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη ο οποίος είδε 

ολοζώντανη την Παναγία μας- μάλιστα όχι στον ύπνο του-

 αλλά δεν την προσκύνησε και της είπε ότι φοβάται μήπως 

είναι κόλπο του πονηρού!! Η Θεοτόκος τον επιβράβευσε για 

την ταπείνωση και την διάκρισή του. 

Τέλος αναφέρουμε και την προσωπική μας πείρα που μας έχει

 διδάξει πως όσοι άνθρωποι βασίστηκαν στα όνειρα κατά 

απόλυτη πλειοψηφία οδηγήθηκαν στην πλάνη!! 

Χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων είναι το

 ότι δεν δέχονται καμμία συμβουλή και από κανέναν.
       Ο Κύριός μας ό,τι χρειαζόταν να μας διδάξει μας το 

παρέδωσε μέσω της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παραδόσεως

 της Εκκλησίας Του, μέσω των θεοφώτιστων Αγίων Του.

 Δεν υπάρχει  λοιπόν ανάγκη να μας πεί κάτι διά της 

πολύ επικίνδυνης οδού των ονείρων. 

Για αυτό σας προτρέπουμε με πατρική αγάπη και ευθύνη:

 Μην δίνετε καμμία σημασία στα όνειρα και για κανέναν λόγο.

 Παρακαλούμε- για το δικό σας καλό- ξεχάστε ό,τι είδατε. 

Πείτε στον εαυτό σας: «Ήταν απλά ένα όνειρο. Και ποιά

 είμαι εγώ που θα δω αγίους; Μήπως αγίασα;».

   Και να είστε βεβαία πως τότε θα έχετε επάνω σας την 

Χάρη του Κυρίου μας που αναπαύεται στις καρδιές των 

ταπεινών. 
        Σας προτείνουμε να διαβάσετε το αξιόλογο βιβλίο:

 «Γεροντικό περί ονείρων και οραμάτων», θα σας

 ωφελήσει πολύ. Ο Θεός μαζί σας. 
  

Μετ’ ευχών
Ο Καθηγούμενος
† Αρχιμανδρίτης Κύριλλος

 πηγή

Τυπικόν της 16ης Φεβρουαρίου 2012

Πέμπτη: Τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Παμφίλου καί τῶν σύν αὐτῶ.  Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Φλαβιανοῦ,  Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Ἀπόστολος:  Τῆς ἡμέρας· Πέμπτης λε΄ ἑβδομάδος Ἐπιστολῶν (Β΄ Ἰω. 1-13). Εὐαγγέλιον:  Ὁμοίως· Πέμπτης ἑβδομάδος Ἀπόκρεω (Μᾶρκ. ιε΄ 21, 22, 25, 31-41).

Γάμος, αγαμία και μοναστική ζωή

(π. Ιωάννης  Μέγεντορφ)

Ένα από τα παράδοξα του χριστιανικού ήθους είναι ότι και ο γάμος και η αγαμία, παρ’ όλο που προϋποθέτουν διαφορετική συμπεριφορά στην πράξη, εν τούτοις βασίζονται στην ίδια Θεολογία της Βασιλείας του Θεού και γι’ αυτό και στην ίδια πνευματικότητα.

Η μοναδικότητα του Χριστιανικού γάμου συνίσταται στη μετουσίωση και στη μεταμόρφωση μιας φυσικής ανθρώπινης στοργής ανάμεσα σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα, σ’ έναν αιώνιο δεσμό αγάπης, που δεν μπορεί να σπάσει ακόμη και με το θάνατο. Ο γάμος είναι ένα μυστήριο, γιατί σ’ αυτόν η μέλλουσα Βασιλεία του Θεού -ο γάμος του Αρνίου (αποκάλυψη ιθ’: 7,9), η πλήρης ένωση Χριστού και Εκκλησίας- προσλαμβάνεται και αναπαρίσταται. Ο χριστιανικός γάμος βρίσκει το τελικό του νόημα όχι στη σαρκική ικανοποίηση, ούτε στην κοινωνική σταθερότητα, ακόμη ούτε σε μια διασφαλιστική διαιώνιση αλλά στο «έσχατον», στην τελική κατάληξη, που ο Κύριος ετοίμασε για τους εκλεκτούς Του.

Τώρα η αγαμία -και ειδικά η μοναχική ζωή- δικαιώνονται στην Αγία Γραφή και την Παράδοση από την ίδια αναφορά στη Μέλλουσα Βασιλεία. Ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Όταν γαρ εκ νεκρών αναστώσιν, ούτε γαμούσι ούτε γαμίζονται, αλλ’ εισίν ως άγγελοι οι εν τοις ουρανοίς» (Μαρκ. ιβ’:25). Προφανώς αυτό που θέλει είναι να δώσει έμφαση στο γεγονός, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν θα είναι πια «σαρκικές». Έτσι η Καινή Διαθήκη επανειλημμένα θεωρεί την αγαμία σαν μια προεικόνιση της «αγγελικής ζωής».

Οι μεγάλες μορφές του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού, του Αποστόλου Παύλου και οι «εκατόν τεσσαράκοντα τέσσα­ρες χιλιάδες» που αναφέρονται στην αποκάλυψη (ιδ’:3-4), προβάλλονται σαν υποδείγματα των αναρίθμητων χριστιανών Αγίων, που έκαναν πράξη την παρθενία για τη δόξα του Θεού. Αναφορές στην άγαμη ζωή είναι πολυάριθμες στα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας, προφανώς σαν μια αντίδραση στη σεξουαλική χαλαρότητα που επικρατούσε στον ειδωλολατρικό κόσμο και ακόμη σαν μια έκφραση της πρωτο­χριστιανικής αίσθησης της πέρα απ’ τα όρια του κόσμου τούτου θέσης του Χριστιανισμού. Φαίνεται επί πλέον ότι ο μοναχισμός φάνηκε σε πολλούς σαν η ασφαλής και υψηλότερη λύση των ηθικών προβλημάτων.    Παρά αυτήν την υπεροχή του μοναστικού πνεύματος -έκφραση του οποίου είναι και η καθιέρωση της αγαμίας των επισκόπων- η εκκλησία ανένδοτα διατήρησε τη θετική αξία του γάμου. Αναγνωρίζεται επίσης παγκόσμια στο γάμο ο μυστηριακός του χαρακτήρας, ενώ λίγοι μόνο εκκλησιαστικοί συγγραφείς αποδίδουν έναν επίσης μυστηριακό χαρακτήρα στη τελετή της μοναχικής κουράς. Αυτή η θετική αξία του γάμου εκφράζεται θαυμάσια στα αποσπάσματα του Κλήμεντος Αλεξανδρείας, ενός από τους θεμελιωτές της χριστιανικής Θεολογίας (3ος αιώνας) και του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

      Έτσι και τα δύο, γάμος και αγαμία, είναι ευαγγελικοί τρόποι ζωής, προγεύσεις της Βασιλείας, που έχει ήδη αποκαλυφθεί στο πρόσωπο του Χριστού και θα εμφανισθεί δυναμικά στην έσχατη ημέρα. Είναι γι’ αυτό μόνο ο «εν Χριστώ» γάμος επισφραζιγόμενος από τη Θεία Ευχαριστία, και η αγαμία, «εις το όνομα του Χριστού», που μεταφέρουν αυτό το έσχατο λογικό χριστιανικό μήνυμα -όχι ο γάμος, που έγινε με μορφή συμβολαίου ή για μια ικανοποίηση της σάρκας και όχι η αγαμία, που έγινε αποδεκτή σαν αδράνεια ή, στη χειρότερη περίπτωση από εγωισμό και αυτοπροστατευτική απέκδυση ευθυνών. Η εκκλησία ευλογεί τους μοναχούς, τους ασκητές, τους πνευματικούς ανθρώπους, εξίσου με τα χριστιανικά ζευγάρια, αλλά όχι κατ’ ανάγκη τους άγαμους γέρους ή τις γεροντοκόρες.

     Όπως ο χριστιανικός γάμος απαιτεί θυσία, υπευθυνότητα στην οικογενειακή δόμηση, αφιέρωση και ωριμότητα, έτσι και η χριστιανική αγαμία είναι αδιανόητη χωρίς προσευχή, νηστεία, υπακοή, ταπείνωση, φιλανθρωπία και σταθερό ασκητικό αγώνα. Δεν είναι ανακάλυψη της σύγχρονης ψυχολογίας το γεγονός ότι η απουσία της σεξουαλικής δραστηριότητας δημιουργεί προβλήματα: Οι Πατέρες της εκκλησίας το ήξεραν πολύ καλά και επεξεργάστηκαν ένα αξιοσημείωτο σύστημα ασκητικών προδιαγραφών -τη βάση όλων των μοναστικών κανόνων- που κάνει την παρθενία πιθανή και απολαυστική. Γνωρίζουν, πολλές φορές καλύτερα από τους σύγχρονους ψυχολόγους, ότι το ανθρώπινο ένστικτο του έρωτα και της αναπαραγωγής δεν είναι απομονωμένο από τα υπόλοιπα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά είναι το κεντρικότερο. Δεν μπορεί να καταπιεστεί παρά μόνο να μεταμορφωθεί, να μετουσιωθεί και να διοχετευτεί σαν αγάπη για το Θεό και τον πλησίον, με την προσευχή, τη νηστεία και την υπακοή στο όνομα του Χριστού.

  Μια από τις μεγαλύτερες πηγές των πρόσφατων συγκρούσεων που αφορούν την αγαμία του κλήρου στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, βρίσκεται στο ότι η απαίτηση για αγαμία επιβάλλεται ακόμη, χωρίς όμως πια την πνευματικότητα, που συνήθως υπηρετούσε αυτή στη φυσική της τοποθέτηση, και χωρίς την οποία παρουσιάζεται ανυπόφορη και άχρηστη. Η περισυλλογή, η καθημερινή λειτουργία, ο ειδικός «ιερατικός» τρόπος ζωής σε απομόνωση από τον κόσμο, η ακτημοσύνη, η νηστεία έχουν όλα εγκαταλειφθεί. Ο ιερέας δεν υποβάλλεται σε κανένα ιδιαίτερο περιορισμό στη φυσική ικανοποίηση των επιθυμιών του για φαγητό, ποτό, άνεση και χρήματα και δεν ακολουθεί τώρα πια καμιά πραγματική πειθαρχία σε κάποιο τυπικό προσευχής. Η αγαμία του είναι ακόμη αποστερημένη από την πνευματική της σημασία, η οποία μόνο μπορεί να είναι εσχατολογική -αποσκοπούσα στην «Βασιλεία». Πόσο διαφορετικά από την «Βασιλεία» είναι το συνήθως άνετο πρεσβυτέριο και πόσο αντιδραστική η έκκληση της μοντέρνας θεολογίας για «ανάμειξη στον κόσμο» και «κοινωνική πρόνοια» σαν τις μόνες μορφές με τις όποιες η Βασιλεία του Θεού πρόκειται να αποκαλυφθεί. Μα τότε, γιατί στο καλό, αγαμία;

    Αλλά και στην Ορθοδοξία, η αγαμία, που εφαρμόζεται από κάποιον σαν σκαλί για την Αρχιεροσύνη, είναι ασφαλώς, ένας ακόμη χειρότερος πνευματικός κίνδυνος. Ολόκληρη η Παράδοση της εκκλησίας είναι απόλυτα σύμφωνη στη διακήρυξη ότι η αυθεντική παρθενία και μοναχική ζωή, μόνο σε μοναστικά κοινόβια μπορεί να πραγματωθεί. Μόνο ξεχωριστές και ασυνήθιστα ισχυρές προσωπικότητες μπορούν να ασκήσουν μια γεμάτη νόημα αγαμία, αν και ζουν στον κόσμο. Η ταπείνωση είναι προφανώς η μοναδική αρετή, χάρι στην οποία κατορθώνουν και τα βγάζουν πέρα, αλλά, όπως όλοι ξέρουμε κι όπως φαίνεται από μακριά, είναι η δυσκολότερη, και γι’ αυτό η σπανιότερη, των αρετών.

     Η μοναστική παράδοση ανέκαθεν αναγνωριζόταν απ’ την Ορθοδοξία, σαν η πιο αυθεντική μαρτυρία του Ευαγγελίου του Χριστού. Όπως οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, όπως οι Μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών χρόνων, οι μοναχοί κάνουν το Χριστιανισμό αξιόπιστο. Δείχνοντας ότι κάποιος μπορεί να πορευτεί μια αστραφτερή, ολόχαρη, γεμάτη νόημα ζωή προσευχής και διακονίας, χωρίς να είναι εξαρτημένος από τις «φυσιολογικές συνθήκες» αυτού του κόσμου, έδιναν μια ζωντανή απόδειξη ότι η Βασιλεία του Θεού είναι πράγματι «εν τω μέσω ημών». Η παλινόρθωση μιας τέτοιας παράδοσης μπορεί να αποτελέσει μια εξαιρετικά σημαντική μαρτυρία μέσα στο μαχητικά εκκοσμικευμένο πλήθος. Ο «ανθρωπισμός», που προφασίζεται σήμερα ότι «ήρθε με τον καιρό», δεν ζητά τη βοήθεια του Χριστιανισμού στις αναζητήσεις του για «ένα καλύτερο κόσμο». Μπορεί πάντως να ξαναστραφεί το ενδιαφέρον προς την Εκκλησία, εάν αυτή είναι σε θέση να διακηρύττει ένα κόσμο όχι μοναχά «καλύτερο» αλλά πραγματικά καινούργιο και διαφορετικό. Αυτό είναι που αναζητούν τόσοι πολλοί νέοι και δυστυχώς ανακαλύπτουν μόνο τους Βουδιστές στην καλύτερη περίπτωση, αλλά ακόμη συνηθέστερα τον ψυχεδελισμό και τόσες άλλες μορφές φυγής προς το… θάνατο.

     Οι μοναχοί είναι οι μάρτυρες αυτού του νέου κόσμου. Εάν υπήρχαν περισσότερες αυθεντικές μοναστικές κοινότητες ανάμεσα μας, η μαρτυρία μας θα ήταν πολύ δυνατότερη. Πάντως, η «Καινή εν Χριστώ κτίσις» είναι προσιτή σε όλους μας, σε όλη της την ομορφιά, από τον έρωτα στο γάμο, εφ’ όσον μόνον μαζί με τον Απόστολο Παύλο, το δεχτούμε και το νοιώσουμε «εις Χριστόν και εις την Έκκλησίαν».

(J.Meyendorff, «Γάμος-Μια Ορθόδοξη προοπτική» σ. 63-66, εκδ. Ι. Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας) πηγή

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ

«Ο άγιος Ονήσιμος ήταν δούλος του Φιλήμονος, Ρωμαίου άνδρα, προς τον οποίον γράφει ο άγιος απόστολος Παύλος (την ομώνυμη επιστολή της Καινής Διαθήκης, την Προς Φιλήμονα). Έγινε μαθητής ο Ονήσιμος του Παύλου, (όταν είχε δραπετεύσει από τον κύριό του τον Φιλήμονα και κατέφυγε στη Ρώμη, όπου και γνώρισε τον απόστολο Παύλο που ήταν υπό περιορισμό μέχρι να δικαστεί από τον Καίσαρα), και τον διακόνησε. Μετά την τελείωση του αποστόλου, συνελήφθη και ο ίδιος και οδηγήθηκε στον Τέρτυλο, τον έπαρχο της χώρας, και από αυτόν εστάλη στα Ποτίολα. Όταν πήγε και ο Τέρτυλος εκεί, βρήκε τον Ονήσιμο να επιμένει στην πίστη του Χριστού, οπότε διέταξε πρώτον να τον κτυπήσουν σφοδρά με ράβδους κι έπειτα να του σπάσουν τα σκέλη. Με τον τρόπο αυτό μεταστάθηκε από την πρόσκαιρη αυτή ζωή».

Ο απόστολος Ονήσιμος είναι μία ακόμη περίπτωση ανθρώπου που δέχτηκε στη ζωή του την παντοδύναμη ενέργεια της θείας χάρης και μεταστράφηκε: από σκληρός και δύστροπος δούλος έγινε απόστολος του Χριστού. Από άνθρωπος δηλαδή που λόγω της καταπίεσης που αισθανόταν έτρεφε αρνητικά συναισθήματα για τον κόσμο, έγινε άνθρωπος που τέθηκε στην υπηρεσία εν αγάπη των συνανθρώπων του, δίνοντας και τη ζωή του στο τέλος προς χάρη του Χριστού. Κι αυτό σημαίνει βεβαίως ότι για να βρεθεί στο σημείο να δεχτεί τον λόγο του ευαγγελίου, διατηρούσε μέσα του καλά στοιχεία, υπήρχε δηλαδή στην ψυχή του κάποια αναζήτηση της αλήθειας. Και μοιάζει κατά τούτο με τον πνευματικό του πατέρα, τον άγιο απόστολο Παύλο, ο οποίος και αυτός από διώκτης της χριστιανικής πίστεως έγινε ο σπουδαιότερος κήρυκας και θεολόγος αυτής. Τα σχετικά με τον άγιο Ονήσιμο βλέπουμε και μέσα στην Καινή Διαθήκη, στη γνωστή επιστολή «Προς Φιλήμονα» του αποστόλου Παύλου. Μία πολύ μικρή επιστολή πράγματι, αλλά με σπουδαιότατες αλήθειες, ειδικά στο πώς πρέπει να βλέπει κανείς τον συνάνθρωπό του, και μάλιστα τον αναγεννημένο εν τη πίστει, σαν τον Ονήσιμο. Να θυμίσουμε ότι ο απόστολος, αφού είχε δεχτεί τον δραπέτη δούλο Ονήσιμο και με τη χάρη του Θεού τον μετέστρεψε στην πίστη, τον έστειλε και πάλι πίσω στον κύριό του Φιλήμονα, αλλά με την παρατήρηση: «στον στέλνω πίσω, όχι πια ως δούλο, αλλά ως αδελφό. Να τον δεχτείς λοιπόν και παραπάνω από αδελφό. Να τον δεχτείς σαν εμένα, σαν τον ίδιο τον Κύριο. Είναι τα σπλάχνα μου».

Ο άγιος Θεοφάνης, ο υμνογράφος και πάλι του σημερινού αγίου, τονίζει πολύ την ιδιαίτερη σχέση του Ονησίμου με τον απόστολο Παύλο. Προβάλλει επανειλημμένως στους ύμνους του κανόνα του ότι ο Ονήσιμος φωτίστηκε από τον πνευματικό ήλιο Παύλο και έτσι ξέφυγε από το σκοτάδι της άγνοιας που βρισκόταν, όπως βεβαίως ότι το φως αυτό του ευαγγελίου του Παύλου τον απελευθέρωσε πραγματικά από τα δεσμά της δουλείας. «Καταφωτίστηκες από τις ακτινοβόλες λαμπηδόνες του Παύλου, ένδοξε, κι έτσι διέφυγες από το σκοτάδι της άγνοιας εύκολα» («Ακτινοβόλοις του Παύλου καταυγασθείς λαμπηδόσιν, ένδοξε, της αγνοίας την αχλύν ευχερώς διέφυγες») (ωδή α΄)∙ «Ο δέσμιος Παύλος σε έλυσε από τη δουλεία της πλάνης, κι αφού τιμήθηκες από την ελευθερία της χάρης κι έγινες Υιός του Θεού, αναδείχτηκες κληρονόμος του Θεού» («Ελύθης Παύλου τοις δεσμοίς εκ δουλείας της πλάνης, και τη ελευθερία της χάριτος τιμηθείς, Υιός Θεού γεγονώς, κληρονόμος θείος αναδέδειξαι») (ωδή γ΄).

Ο υμνογράφος βεβαίως, ναι μεν τονίζει την πνευματική σχέση του Ονησίμου με τον απόστολο Παύλο, αλλά δεν ξεχνά να μας πει ότι η σχέση αυτή στην πραγματικότητα είναι σχέση του Ονησίμου με τον Χριστό. Ο άγιος Παύλος δηλαδή λειτουργούσε ως όργανο του Χριστού και προς τον Χριστό κατηύθυνε τους πάντες: ό,τι άλλωστε ήταν το διαρκές κήρυγμά του.  «Ο Κύριος που θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι  – θα πει ο Θεοφάνης στην δ΄ ωδή του κανόνα – σε έκανε από δούλο ιερουργό Του, μακάριε και θεοφάντορα Ονήσιμε, ώστε να ιερουργείς το σεπτό Ευαγγέλιο» («Ο θέλων άπαντας σωθήναι Κύριος, εκ ζυγού σε δουλείας ιερουργόν, μάκαρ, προχειρίζεται, ιερουργούντα το σεπτόν, θεοφάντορ, Ευαγγέλιον»). Η ανάδειξη αυτή του Ονησίμου σε ιερέα και ιερουργό του Ευαγγελίου σημαίνει στην πραγματικότητα, κατά τον υμνογράφο, ανάδειξή του σε ναό του Θεού, θεμελιωμένο στο άγιον Πνεύμα. Με άλλα λόγια, αυτός που θα γνωρίσει τον Χριστό, θα οδηγηθεί στο ανώτερο δυνατό σημείο που μπορεί να φτάσει ποτέ άνθρωπος: να γίνει και αυτός υιός Θεού, κατοικητήριο Εκείνου, έχοντας μέσα του το ίδιο το φως της θείας χάρης. «Δείχτηκες πανευπρεπής ναός, που είχες μέσα σου σα λυχνάρι το φως της θείας χάρης και που ήσουν θεμελιωμένος στο οικοδόμημα του Θείου Πνεύματος, μακάριε Ονήσιμε» («Ναός εδείχθης πανευπρεπής, ένδον κεκτημένος ως λυχνίαν το φέγγος της θείας χάριτος, τη οικοδομία του Θείου Πνεύματος τεθεμελιωμένος, μάκαρ Ονήσιμε») (ωδή ε΄).

Είναι περιττό και να σημειώσουμε ότι οι ύμνοι της Εκκλησίας μας, εξ αφορμής του αγίου Ονησίμου: του φυγάδα δούλου, όπως είπαμε, που απελευθερώθηκε όμως εν Χριστώ, γενόμενος δούλος πια Εκείνου, επισημαίνουν τη βασικότατη αυτή αλήθεια. Ότι δηλαδή τότε γίνεται κανείς αληθινά ελεύθερος, όταν όχι απλώς δραπετεύσει από κάποια επίγεια δεσμά, αλλά όταν μπορέσει να απελευθερωθεί από τα πραγματικά δεσμά των παθών της κακίας του και του αρχεκάκου διαβόλου. Κι αυτό σημαίνει ότι μπορεί κανείς να είναι εξωτερικά ελεύθερος και να είναι όντως μέσα του δούλος, όπως και να είναι κανείς δούλος εξωτερικά, και να είναι αληθινά μέσα του ελεύθερος. Κι αιτία γι’ αυτό είναι ασφαλώς το γεγονός ότι η αληθινή ελευθερία βρίσκεται εκεί που υπάρχει η πηγή της, το Πνεύμα του Θεού. Όπως το σημειώνει και ο απόστολος: «Ου το Πνεύμα Κυρίου, εκεί ελευθερία». Συνεπώς, για να γίνει κανείς ελεύθερος πρέπει να γίνει δούλος του Θεού. Μόνον όποιος υποτάσσεται και «δουλώνεται» στον Κύριο, απελευθερώνεται ουσιαστικά. Κι επειδή ο Κύριος δεν θέλει δούλους, αυτούς που δουλώνονται σ’ Αυτόν, Τον υπακούουν δηλαδή, τους εξυψώνει σε υιούς Του. Ο άγιος Θεοφάνης είναι σαφής. Πέραν των παραπάνω μνημονευθέντων ύμνων του και ο επόμενος κινείται στην ίδια βάση: «Απαλλάχτηκες από τη δουλεία της πλάνης και φάνηκες απελεύθερος του Θεού, γινόμενος με τη χάρη Του γνήσιος δούλος Αυτού» («Εκ δουλείας της πλάνης απαλλαγείς απελεύθερος ώφθης εν τω Θεώ, αυτού δούλος γνήσιος χρηματίσας εν χάριτι») (κάθισμα όρθρου).

Παγκύπριος έρανος σε σχολεία για τους άπορους μαθητές στην Μητέρα Ελλάδα.

Την πραγματοποίηση παγκύπριου εράνου σε όλα τα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της Κύπρου, στις 21 Φεβρουαρίου, για τη συλλογή χρημάτων για τους άπορους μαθητές της Ελλάδας, πρότεινε την Τρίτη στη συνεδρίαση της Επιτροπής Παιδείας της Βουλής ο Πρόεδρος της Επιτροπής, βουλευτής ΔΗΣΥ, Νίκος Τορναρίτης.
«Η Ελλάδα μας περνά πολύ δύσκολες, πολύ κρίσιμες ώρες. Είναι καλά γνωστό ότι για δεκαετίες ο ελληνικός λαός, οι ελληνικές κυβερνήσεις μόρφωσαν γενεές γενεών Κυπρίων και τις μόρφωσαν δωρεάν», δήλωσε μετά τη συνεδρίαση της Επιτροπής ο κ. Τορναρίτης. Κάλεσε τα τραπεζικά ιδρύματα να ανοίξουν λογαριασμούς προς το σκοπό αυτό και τα ιδιωτικά σχολεία να συμβάλουν «στον ιερό στόχο».
«Αυτή την ώρα ο κάθε Κύπριος πολίτης οφείλει να δώσει από το υστέρημα του για να στηρίξει το μεγαλύτερο μας συμπαραστάτη, την Ελλάδα» είπε. Θετικά ανταποκρίθηκαν στην πρόταση του κ. Τορναρίτη οι βουλευτές των κομμάτων. Από πλευράς ΑΚΕΛ ο Γιώργος Λουκαΐδης ανέφερε ότι «είναι δεδομένη η ανάγκη να στηρίξουμε τον ελληνικό λαό», ενώ από πλευράς ΔΗΚΟ η Αθηνά Κυριακίδου δήλωσε πως είναι η «ελάχιστη ανταπόκριση» της Κύπρου στη στήριξη που παρέχει διαχρονικά η Ελλάδα στον κυπριακό Ελληνισμό. Ο Πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ και Πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών της Βουλής Δημήτρης Συλλούρης κάλεσε όλους τους πολίτες «να βοηθήσουν στην ενίσχυση των δυσπραγούντων αδελφών μας, όπως ακριβώς έπραξαν και οι Ελλαδίτες σε πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν για την Κύπρο». Τη στήριξή τους προς την πρόταση του Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας εξέφρασαν και οι εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών οργανώσεων ΟΕΛΜΕΚ, ΠΟΕΔ και ΟΛΤΕΚ, καθώς και οι οργανωμένοι γονείς, σημειώνοντας ότι είναι χρέος της Κύπρου να στηρίξει τον Ελληνισμό σε μια τέτοια στιγμή. Την Επιτροπή συνεχάρη για την πρωτοβουλία της η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, Λήδα Κουρσουμπά.

από :    http://noctoc-noctoc.blogspot.com/2012/02/blog-post_2236.html

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΤΡΙΩΔΙΟ

    «ΜΗ ΚΑΘΕΥΔΟΜΕΝ, ΑΛΛΑ ΓΡΗΓΟΡΩΜΕΝ ΚΑΙ ΝΗΦΩΜΕΝ»! (Θεσ.5,6)

(Νοητή περιδιάβαση στο Άγιο Τριώδιο, στην ιερότερη και κατανυκτικότερη εόρτια περίοδο της Εκκλησίας μας, για μια οντολογική μετοχή στην νηπτική πορεία προς το Άγιο Πάσχα)

  ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ

Θεολόγου - Καθηγητού

      Η μακρά περίοδος του Τριωδίου, η οποία αρχίζει την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο, είναι η πιο σημαντική εορτολογική περίοδος της Εκκλησίας μας, διότι δίνει την ευκαιρία σε μας τους πιστούς να συναισθανθούμε τη λαθεμένη πορεία της ζωής μας, να τη διορθώσουμε και να επανακαθορίσουμε τη στάση μας απέναντι στο Θεό και τους συνανθρώπους μας. Αυτό είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουμε κεκαθαρμένοι και αλλαγμένοι, να εορτάσουμε το άγιο Πάσχα, σύμφωνα με την παύλειο προτροπή, όχι όπως οι Ιουδαίοι, τυπικά, «άλλ' εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας», αποβάλλοντας την παλαιά  ζύμη της κακίας και της πονηρίας μας (Α΄ Κορ.5,8).

      Η αγία μας Εκκλησία προσέδωσε στο Τριώδιο στοιχεία τέτοια που να δημιουργούν κατάνυξη και εκγρήγορση στους πιστούς. Οι αναμνήσεις των γεγονότων στα οποία είναι αφιερωμένες οι Κυριακές αυτής της περιόδου, τα ευαγγελικά αναγνώσματα, οι ύμνοι και τα τιμώμενα πρόσωπα της Εκκλησίας μας έχουν συντεθεί κατάλληλα ώστε να επιτελούν σπουδαίο παιδαγωγικό ρόλο στην πνευματική πορεία των πιστών. Ως αποστολικά δε αναγνώσματα την περίοδο αυτή στις εκκλησίες διαβάζονται περικοπές από την προς Εβραίους Επιστολή του αποστόλου Παύλου, διότι, όπως είναι γνωστό σε αυτή εκτίθεται πληρέστερα η εν τω Χριστώ απολύτρωση.  

      Αρχίζοντας από την πρώτη Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, αναγιγνώσκεται στις εκκλησίες η σχετική ευαγγελική περικοπή, ώστε να παραδειγματιστούν οι πιστοί από την εωσφορική και ψυχοκτόνο υπεροψία του φαρισαίου και να μιμηθούν τη σωτήρια ταπείνωση και μετάνοια του αμαρτωλού τελώνη, η οποία είναι βασική προϋπόθεση για την αρχή του πνευματικού τους αγώνα. Η δεύτερη Κυριακή (του Ασώτου) είναι αφιερωμένη στον άσωτο υιό της γνωστής παραβολής, ως παράδειγμα ειλικρινούς μετάνοιας και επιστροφή στην απύθμενη αγάπη του Θεού. Η τρίτη Κυριακή (των Απόκρεω) είναι αφιερωμένη στην φοβερή και αδέκαστη Μέλλουσα Κρίση του κόσμου. Στις εκκλησίες διαβάζεται το Ευαγγέλιο της σχετικής περικοπής, προκειμένου να συνειδητοποιήσουν οι πιστοί ότι δεν συγχωρείται εφησυχασμός, αλλά εκγρήγορση και αγώνας. Η τετάρτη Κυριακή (της Τυρινής) είναι αφιερωμένη στο μοιραίο γεγονός της αδαμιαίας παρακοής και της εξορίας των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο. Διαβάζεται το ευαγγέλιο  της ορθής προσευχής και νηστείας, διότι από την επομένη (Καθαρά Δευτέρα) αρχίζει η νηστεία και ο πνευματικός αγώνας, ως το Πάσχα. Την πρώτη Κυριακή των Νηστειών εορτάζουμε το θρίαμβο της Ορθοδόξου πίστεως και την αποκρυστάλλωση του δόγματος από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο Με αυτό τον τρόπο θέλει η Εκκλησία να διδάξει τους πιστούς πως η αλήθεια της πίστεως είναι προϋπόθεση της σωτηρίας μας. Την Δεύτερη Κυριακή των Νηστειών τιμάμε τη μνήμη ενός μεγάλου Πατέρα της Εκκλησίας μας και αγωνιστή της Ορθοδοξίας, του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ως παράδειγμα αγωνιστή για κάθε πιστό. Την Τρίτη Κυριακή των Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)  προσκυνάμε τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου για να αντλήσουμε  από αυτόν βοήθεια, προκειμένου να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα. Την Πέμπτη Κυριακή των Νηστειών τιμάμε τη μνήμη ενός άλλου μεγάλου αγωνιστή κατά των ανθρωπίνων παθών και δασκάλου της ερήμου, του αγίου Ιωάννου συγγραφέα της Κλίμακος, ο οποίος με το ομώνυμο βιβλίο του διδάσκει τρόπους του σωτηρίου αγώνα. Την Έκτη Κυριακή τιμάμε επίσης μια άλλη μεγάλη μορφή της

 Εκκλησίας μας, την αγία Μαρία την Αιγυπτία, την αμαρτωλή εκείνη γυναίκα η οποία έγινε  παράδειγμα πραγματικής ταπείνωσης και μετάνοιας. Ακολουθεί η Κυριακή των Βαίων και η Μεγάλη Εβδομάδα, όπου κορυφώνεται η κατάνυξη και ο πνευματικός μας αγώνας.

       Ο λατρευτικός πλούτος του Τριωδίου είναι πραγματικά θαυμαστός. Μεγάλοι ποιητές και μουσουργοί της Εκκλησίας μας συνέθεσαν υπέροχους ύμνους και καταπληκτικές ακολουθίες για ολόκληρη αυτή την περίοδο, με αποκορύφωμα τις ιερότατες ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος. Ολόκληρη η υμνολογία του Τριωδίου είναι προσαρμοσμένη στο πνεύμα της μετάνοιας και της συντριβής του κάθε αμαρτωλού και στην εν Χριστώ απολύτρωση. Είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να διεγείρουν στους πιστούς διάθεση μετάνοιας. Για παράδειγμα αναφέρω τον θαυμάσιο Μεγάλο Κανόνα του αγίου Ανδρέα Κρήτης, την καταπληκτική αυτή θρηνητική ελεγεία, ο οποίος ψάλλεται τμηματικά την πρώτη εβδομάδα των νηστειών και ολόκληρος το βράδυ της Τετάρτης της Ε΄ εβδομάδος. Επίσης αναφέρω τον αξεπέραστο Ακάθιστο Ύμνο ποίημα του μεγαλυτέρου υμνογράφου του Βυζαντίου του Ρωμανού του Μελωδού, ο οποίος ψάλλεται τμηματικά κάθε Παρασκευή βράδυ στις τέσσερις πρώτες εβδομάδες των νηστειών (Χαιρετισμοί) και ολόκληρος το βράδυ της Παρασκευής της Ε΄ εβδομάδος. Ο εξαίσιος αυτός ύμνος (κοντάκιο) εξυμνεί το ιερό πρόσωπο της Θεοτόκου και τη μοναδική συμβολή Της στο έργο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.

      Οι ορθόδοξοι πιστοί κάνουν αγόγγυστα τον προσωπικό τους αγώνα καθ’ όλη τη διάρκεια του Τριωδίου, ο οποίος συνίσταται στην νηστεία, στον εκκλησιασμό, στη μετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας μας, στη μελέτη της αγίας Γραφής και άλλων πνευματικών βιβλίων και στην περισυλλογή.  Η εμπειρία  πιστοποιεί πως η άσκηση της Μ. Τεσσαρακοστής αλλάζει κυριολεκτικά τους ασκούμενους πιστούς, τους ημερεύει, τους γαληνεύει τους δίνει αισιοδοξία και εσωτερική ουράνια χαρά. Η αποχή από τις σωματοκτόνες λιπαρές τροφές και προπαντός η αποχή από τις ψυχοκτόνες αμαρτωλές συνήθειες, επαναφέρουν τον άνθρωπο στην αυθεντική του κατάσταση.

      Η αγία μας Εκκλησία, λοιπόν, ως στοργική μητέρα και πνευματική μας τροφός,                                                                                                                                                                                                   προσπαθεί μέσω των ιερών ακολουθιών και του κατανυκτικού κλίματος της περιόδου του Τριωδίου να μας βοηθήσει να συναισθανθούμε την αμαρτωλότητά μας, που σημαίνει να συνειδητοποιήσουμε την  εκτροπή μας από την αυθεντική μας φύση, να μετανοήσουμε ειλικρινά, να κάνουμε τον προσωπικό μας αγώνα και να σωθούμε με τη σωτήρια χάρη του ενανθρωπήσαντος Θεού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Οι κοσμικές καρναβαλικές ασχήμιες που διαπιστώνουμε αυτές τις μέρες, κατάλοιπα του προχριστιανικού ειδωλολατρικού παρελθόντος, μπορεί φαινομενικά να δίνουν κάποια προσωρινή ευθυμία, και να δημιουργούν ψευδαισθητικές τάσεις φυγής από τη σκληρή πραγματικότητα. Μπορεί για κάποιους ο σύγχρονος διονυσιασμός να είναι τρόπος ζωής, όμως σε καμιά περίπτωση δεν συμβιβάζεται με το πραγματικό νόημα του Τριωδίου, το οποίο είναι ευκαιρία για αυτοσυνειδησία, συντριβή και κατάνυξη μπροστά στο δράμα της πτωτικής μας φύσης, μπροστά στο ατέλειωτη τραγικότητα της ανθρώπινης κακοδαιμονίας. Δεν έχουμε ανάγκη από προσωρινή φυγή από την σκληρή καθημερινότητα, αλλά από μόνιμη λυτρωτική διαδικασία, την οποία προσφέρει απλόχερα η Εκκλησία μας αυτή την κατανυκτική περίοδο.   

πηγή

Διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

       Διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη, ιδίως τις Πράξεις των Αποστόλων που μιλούν για τους Αποστόλους που οδηγούνται στα συνέδρια, για το λιθοβολισμό του Στεφάνου, για το διωγμό της Εκκλησίας από το Σαύλο, για το κήρυγμα του Αποστόλου Φιλίππου στη Σαμάρεια, θα δεις μέσα από ποιες δυσκολίες και εμπόδια διέρχεται το Πνεύμα του Θεού για να φθάσει στις καρδιές που είναι πρόθυμες να το δεχθούν "ομοθυμαδόν" (ομόφωνα),όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Ευαγγελιστής Λουκάς!
      Στο κεφάλαιο των Πράξεων που αναφέρεται στους Αποστόλους που οδηγούνται στα συνέδρια
διάβασα τα εξής: Τα μέλη του συνεδρίου ήθελαν να σκοτώσουν τους Αποστόλους. Ένα μόνο  από τα μέλη, ο Γαμαλιήλ, είπε να τους ελευθερώσουν. "Αν αυτό που σκέφτονται ή αυτό που κάνουν" , είπε, "προέρχεται από ανθρώπινη δύναμη, θα διαλυθή μόνο του. Αν όμως προέρχεται από το Θεό, δεν θα μπορέσετε να το διαλύσετε, για να μη σας πω, ότι μπορεί να βρεθείτε τελικά και θεομάχοι."
     Τα μέλη του συνεδρίου πείστηκαν από τον Γαμαλιήλ κι αφού έδειραν τους Αποστόλους, τους διέταξαν να μην κηρύττουν  για τον Ιησού, τους απέλυσαν.
     Οι Απόστολοι έφυγαν από το συνέδριο χαρούμενοι , γιατί ο Θεός τους αξίωσε να κακοποιηθούν για χάρη του Χριστού!
    Όταν κουράζομαι ή αποθαρρύνομαι με βοηθάει περισσότερο η ανάγνωση της Καινής Διαθήκης και των πατερικών βιβλίων  παρά η προσευχή, αν και η ανάγνωση κι η προσευχή συμβαδίζουν κι η μία ενισχύει την άλλη.
    Χθες ήμουν τόσο κουρασμένος κι αποθαρρυμμένος με την σημερινή κατάσταση ανελευθερίας, ώστε ξαναείδα στον ύπνο μου έναν εφιάλτη που είχα να δώ εδώ και δωδεκα χρόνια, τότε που ήμουν ακόμα εν υπηρεσία και βίωνα το άγχος της ψυχοφθόρου εργασίας μου. Ήταν ο εφιάλτης που υποδήλωνε την επίγνωση των ελλείψεών μου και γενικά της πνευματικής μου πτωχείας και γυμνότητας.
    Θα είδα πάμπολλες φορές το ίδιο όνειρο, ότι περπατώ γυμνός και ντρέπομαι ανάμεσα στους άλλους, οι οποίοι ωστόσο δεν με κοιτάζουν. Ώσπου το ερμήνευσα ως ένδειξη πνευματικής γυμνότητας και με άφησε ήσυχο. Γιατί είδα τον ίδιο εφιάλτη ψες το βράδυ; Ίσως από την κούραση και την αποθάρρυνσή μου. Ένιωθα χθες μια απέχθεια για το γράψιμο. Είπα ότι δεν θα ξαναγράψω, αλλά το πρωί έπιασα πάλι το μολύβι και έγραψα τις γραμμές αυτές.
    Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το γράψιμο για μένα είναι γλυκό. Θα ήθελα να είχα γράψει εγώ  αυτούς τους στίχους του Ρόμπερτ Λαξ, ο Κύριος να αναπαύει την ψυχή του, (ήταν ο δάσκαλός μου στο γράψιμο):
                                             Everything in me
                                             is allways writting
                                             a poem

                                            (Καθετί σε μένα
                                             γράφει πάντοτε
                                             ένα ποίημα)

    

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ... Όμορφη διδακτική ιστορία!

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ

μια γυναίκα φρόντιζε τον κήπο του σπιτιού της, όταν ξαφνικά βλέπει τρεις γέροντες, φορτωμένους με τις εμπειρίες της ζωής, να την πλησιάζουν στην είσοδο του σπιτιού. Παρόλο που δεν τους γνώριζε, τους είπε: Δεν σας γνωρίζω, όμως πρέπει να πεινάτε. Περάστε, αν θέλετε, να φάτε κάτι.

Αυτοί την ρωτάνε: Ο άντρας σου είναι στο σπίτι; Όχι δεν είναι εδώ, απάντησε εκείνη. Τότε δεν μπορούμε να έρθουμε, της λένε οι γέροντες. Όταν επέστρεψε ο σύζυγος, η γυναίκα του περίγραψε το περιστατικό. Ας έρθουν, τώρα που επέστρεψα!

Η γυναίκα βγαίνει έξω να προσκαλέσει ξανά τους γέροντες στο τραπέζι, μιας και ήταν ακόμη εκεί. Δεν μπορούμε να έρθουμε όλοι, της λένε οι τρεις γέροντες. Η γυναίκα, έκπληκτη, τους ρωτά γιατί!

Ο πρώτος, λοιπόν, από τους τρεις της εξηγά ξεκινώντας να της συστήνεται: Είμαι ο Πλούτος, της λέει. Της συστήνει, μετά, τον δεύτερο που είναι η Ευτυχία. Και, τέλος, τον τρίτο που είναι η Αγάπη. Τώρα, της λένε, πήγαινε στον άνδρα σου και διαλέξτε ποιος από τους τρεις μας θα έρθει να φάει μαζί σας. Η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι και διηγείται στον άντρα της αυτά που της είπαν οι γέροντες.

Ο άνδρας ενθουσιάζεται και λέει: Τι τυχεροί που είμαστε! Να έρθει ο Πλούτος! Έτσι θα έχουμε όλα όσα επιθυμούμε! Η σύζυγος του όμως δεν συμφωνούσε: Και γιατί να μην έχουμε τη χαρά της Ευτυχίας; Η κόρη τους που άκουγε από μια γωνιά, τότε, τους λέει: Δε θα ταν καλύτερα να καλούσαμε την Αγάπη; Το σπίτι μας θα είναι πάντα γεμάτο αγάπη! Ας ακούσουμε αυτό που λέει η κόρη μας, λέει ο σύζυγος στη γυναίκα του.Πήγαινε έξω και πες στην Αγάπη να περάσει στο σπιτικό μας.

Η γυναίκα βγαίνει έξω και ρωτά: Ποιος από εσάς είναι η Αγάπη; Ας έρθει να δειπνήσει μαζί μας. Η Αγάπη τότε ξεκινά να προχωρά προς το σπίτι και οι δύο άλλοι να τον ακολουθούν! Έκπληκτη η γυναίκα, ρωτά τον Πλούτο και την Ευτυχία: Εγώ κάλεσα μόνο την Αγάπη. Γιατί έρχεστε κι εσείς;

Και απαντούν κι οι τρεις γέροντες μαζί: Αν είχες καλέσει τον Πλούτο ή την Ευτυχία, οι άλλοι δύο θα έμεναν απέξω. Τώρα όμως που κάλεσες την Αγάπη, όπου πάει η Αγάπη, πάμε κι εμείς μαζί της!

πηγή

Η ενεργητικότητα της πίστης

    Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

       Καθώς ο Ιησούς πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός καθόταν στην άκρη του δρόμου και ζητιάνευε. Όταν άκουσε το πλήθος που περνούσε ρώτησε να μάθει τι συνέβαινε. Του είπαν ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος.  Τότε εκείνος άρχισε να φωνάζει δυνατά: «Ιησού, Υιέ Δαβίδ, σπλαχνίσου με».

      Αυτοί που προπορευόταν τον μάλωναν να σωπάσει, εκείνος όμως φώναζε ακόμα πιο δυνατά.: «Υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου με». Τότε ο Ιησούς στάθηκε κι είπε να τον φέρουν κοντά του. Αυτός πλησίασε κι ο Ιησούς τον ρώτησε: «Τι θέλεις να σου κάνω;» «Κύριε, θέλω ν΄  αποκτήσω το φως μου», αποκρίθηκε. Ο Ιησούς του είπε: «Ν’  αποκτήσεις το φως σου. Η πίστη σου σε έσωσε.» Αμέσως ο τυφλός βρήκε το φως του κι ακολούθησε τον Ιησού δοξάζοντας το Θεό.

       «Τον μάλωναν να σωπάσει κι αυτός φώναζε πιο δυνατά». Τι είδους άνθρωπος ήταν ο τυφλός αυτός ζητιάνος; Κατ΄ αρχήν δεν ήταν κάποιος από αυτούς που όπως λέμε «αφήνονται στη μοίρα τους». Δεν είχε εγκαταλείψει καθόλου τον εαυτό του και δεν είχε χάσει κάθε ελπίδα να βρει το φως του, όπως θα περίμενε κανείς από έναν εκ γενετής τυφλό. Ο Ιησούς του είπε: «Η πίστη σου σ΄ έσωσε». Γιατί ξεχώρισε την πίστη του; Τι είχε το ιδιαίτερο από την πίστη των άλλων; Το ιδιαίτερο ήταν ότι πίστευε σε κάτι αδύνατο να γίνει. Τόσο δυνατή ήταν η πίστη του στον Ιησού! Ο τυφλός ονόμαζε τον Ιησού «υιό του Δαβίδ», υιό του βασιλέως και Προφήτου, ενώ στην πραγματικότητα πίστευε ότι είναι ο Θεός, αφού μόνο ο Θεός  μπορεί να κάνει τα αδύνατα πράγματα για τους ανθρώπους.

       Ο εκ γενετής τυφλός πίστευε τα  αδύνατα. Εμείς τι πιστεύουμε; Τί ζητάμε απ΄ το Θεό; Είμαστε συγκαταβατικοί και δεν ζητάμε πράγματα αδύνατα; Έτσι γινόταν πάντα, ώστε όταν κάποιος αποτέλεσε εξαίρεση τον καιρό της Παλαιάς Διαθήκης, όπως έγινε με τον τυφλό, η Αγία Γραφή κάνει ιδιαίτερη μνεία γι΄ αυτόν. Πρόκειται για τον γενάρχη  Ιαβή. Ο Ιαβής υπήρξε ο πιο ένδοξος από όλους. Ζητούσε στην προσευχή του να τον ευεργετήσει ο Θεός πέρα απ΄  τα όρια.  Να διευρύνει τα όριά του. Σίγουρα γεννήθηκα για κάτι παραπάνω από αυτό, σκεφτόταν. Ο Θεός έχει απείρως περισσότερα πράγματα από εκείνα που του ζητάμε στις προσευχές μας.

Ο Ιαβής δεν είπε, εμένα θα κοιτάξει ο Θεός;

       Ο Ιησούς θεραπεύει πρώτα την πνευματική τυφλότητα και κατόπιν θεραπεύει το σώμα.. Αυτός είναι ο λόγος που ρωτάει τον πάσχοντα άνθρωπο, τι θέλει ή αν πιστεύει ότι μπορεί να το κάνει αυτό που ζητεί.

        Η Εκκλησία  διαβάζει μαζί με την ευαγγελική περικοπή για τη θεραπεία του τυφλού και την περικοπή στην οποία ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στην ενότητα της Εκκλησίας και στα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός, γράφει ο Απόστολος Παύλος, έχει τη δύναμη να κάνει απείρως περισσότερα από όσα ζητά με ή σκεφτόμαστε, καθώς η δύναμή του ενεργεί σε μας. Από μας εξαρτάται να νικήσουμε την αδράνειά μας για να βοηθήσει ο Θεός είτε θεραπεία είναι αυτή είτε ειρήνη είτε ενότητα.  Ο Θεός ενεργεί με τη δική μας συνέργεια και όχι με τη δική μας παθητικότητα.

Να ζείτε με τρόπο αντάξιο εκείνου που σας κάλεσε στη νέα ζωή, συνεχίζει ο Απόστολος Παύλος.  Να ζείτε με ταπείνωση, πραότητα και υπομονή.  Να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τον άλλον και να προσπαθείτε να διατηρείτε την ειρήνη, που σας συνδέει μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού.  

Τι έπαθε ο εισαγγελέας που αδίκησε τον Άγιο Νεκτάριο!

 Κάποτε ένας Άγιος Γέροντας συκοφαντήθηκε άδικα και απειλήθηκε από ένα εισαγγελέα με χυδαίο και βάναυσο τρόπο... Ο κόσμος, της εποχής εκείνης τον γιουχάριζε, τον κορόιδευε, τον ειρωνευόταν, τον κατηγορούσε. Ο κόσμος και οι άρχοντές του, ταπείνωσαν τον Άγιο εκείνο Γέροντα, όμως ο Θεός τον δόξασε και θα τον δοξάζει εις πάντας τους αιώνες. 
  Στο παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο θα διαβάσετε τι έκανε και τι έπαθε ο εισαγγελέας που κατηγόρησε άδικα τον Άγιο Νεκτάριο. Βρωμερές συκοφαντίες Πολλά όμως διασπείρονταν από τους κακούς ανθρώπους στην Αθήνα περί του Πενταπόλεως και της ανεγέρσεως της Μονής. Πολύ τον κατέτρεξε και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήταν μασώνος μοντέρνος, νεωτεριστής και έκανε πολύ κακό στην Εκκλησία. Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών. Ο Μεταξάκης, που έκανε τόσα εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχε οικτρό τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεβάτι του νεκρό και με την γλώσσα του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσα, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ι. Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!   Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοση και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχε άγιο τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνο από το Πανελλήνιο, αλλά και από όλη την Υδρόγειο.
  Είναι αληθές, ότι ο Θεός παρεχώρησε να περάσει και εκεί πολλές θλίψεις και πίκρες. ΙΙαρ’ όλη την εκεί εργασία του, πολλοί κακοί, άνθρωποι, όργανα του διαβόλου έλεγαν, ότι ο Άγιος είναι υποκριτής και, ότι όλα αυτά που κάνει, είναι υποκριτικά.
 Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να τον κατηγορούν για ανηθικότητες και, ότι το Μοναστήρι το κατάντησε άντρο ακολασίας! Διέδιδαν, ότι οι Μοναχές γεννούσαν νόθα παιδιά και τα πετούσε στο πηγάδι. Κάποια μητέρα, μάλιστα, που την έλεγαν στην Αίγινα Κερού είχε μια κόρη 16 ετών χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη και θεοφοβούμενη. Η μητέρα αυτή είχε μανία καταδιώξεως προς την κόρη της και πολλές φορές επιχείρησε να την σκοτώσει. Το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Ο Άγιος, πονόψυχος καθώς ήταν, το δέχτηκε και το προστάτεψε. Η Κερού δεν μπορούσε να το χωνέψει και άρχισε να συκοφάντη τον Άγιο. Ο Εισαγγελεύς πήρε την κατάθεση και την επομένη πήγε αγριεμένος στην Αίγινα με δυο χωροφύλακες. Παραβίασε την πόρτα, παρά τους κανονισμούς του Μοναστηριού, και μπήκε κατ’ ευθεία στο διαμέρισμα του Αγίου. Οι Μοναχές αναστατώθηκαν και άρχισαν να κλαίνε. Ο Δεσπότης σηκώθηκε με το συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο να τους υποδεχτεί. Ο Ανακριτής έξω φρενών, είπε εις τον εβδομηκονταετή τότε γέροντα: —Βρε παλιοκαλόγερε!... που είναι τα παιδιά που κάνεις; (Επακολούθησε αισχρότατη φράση). Αυτά κάνεις εδώ πέρα;
 Κατόπιν τον έπιασε από το ράσο και τον απειλούσε, λέγοντας: Θα σου ξεριζώσω τα γένια τρίχα, τρίχα. 
Ο Άγιος δεν έβγαλε λέξη. Μόνον με το χέρι του έδειχνε ψηλά και έλεγε: —Βλέπει ο Θεός. Ξέρει ο Θεός!! 
 Και πράγματι! «ἔστι δίκης ὀφθαλμός, Ὅς τά πάνθ’ ὁρᾶ». Ο ασεβέστατος Εισαγγελεύς σε μια εβδομάδα αρρώστησε βαριά. Είχε τρομερούς πόνους από την αρρώστια του. Το χέρι εκείνο, που έπιασε και κουνούσε τον Άγιο, ξεράθηκε. Τότε το συναισθάνθηκε και ζήτησε να τον πάνε μπροστά στον Άγιο, για να τον συγχωρέσει. Πράγματι τον πήγαν. Έπεσε στα πόδια του Αγίου, μαζί με την γυναίκα του και ζητούσε να τον λυπηθεί. Ο Άγιος προσευχήθηκε στο Θεό πολύ. Ήταν ο μακάριος ανεξίκακος και μακρόθυμος. Τον συγχώρησε με την καρδιά του. Τού Εισαγγελέως έπειτα από δύο χρόνια του κόψανε το χέρι. Εκείνο το χέρι που κουνούσε, από το γιακά του ράσου, τον Άγιο. Το Μοναστήρι του όμως, παρ’ όλα αυτά, πρόκοψε. Εν τω μεταξύ η Αδελφότης μεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν και άλλες Αδελφές και μάλιστα μορφωμένες. Έγινε ένα πνευματικόν κέντρο, που ξεκούραζε ψυχικά και φώτιζε τους ανθρώπους 

ΠΗΓΗ

αντιγραφή απο