Επιστρέφοντας στην Οθωμανική αυτοκρατορία της κυρίας Δραγώνα και του ΠΑΣΟΚ. (ΒΙΝΤΕΟ) ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ !!!

Πολλοί εξακολουθούν να εκπλήσσονται για τη μετατροπή της χώρας που πρώτη θεσμοθέτησε τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε χωματερή του καπιταλισμού. Όπου η γυναίκα κάθε ηλικίας θα σφάζεται και θα βιάζεται σα ζώο, το ίδιο και το παιδί. Όπου το βασικότερο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η προστασία γυναίκας και παιδιού, θα χαθεί με το πρόσχημα της προστασίας κάποιων άλλων “δικαιωμάτων” ώστε να προστατευτεί η σωματεμπορία, η δουλεμπορία και το εμπόριο ναρκωτικών. Οι κινητήριοι μοχλοί του καπιταλισμού δηλαδή, το μαύρο χρήμα.Όταν γυναίκες, όπως η Δραγώνα, η Αλ Σαλέχ και άλλες γίνονται φορείς της ανθρώπινης κοινωνίας και εκμετάλλευσης…

Όταν ο βιασμός γίνεται ακόμα και μέσο προσηλυτισμού…


Προξένησε εντύπωση σε πολλούς η στυγνή σεξιστική τοποθέτηση της κυρίας Αλ Σαλέχσχετικά με το θέμα ομαδικού βιασμού μίας άτυχης γυναίκας από μετανάστες (προφανώς λαθραίους). Εμείς βιαστήκαμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι οι Έλληνες υπερπατριώτες προκαλούν απανωτές στύσεις σε μισάνθρωπα κτήνη, όπως στην περίπτωση της απαγωγής 19χρονης και του 12ωρου ομαδικού βιασμού της.
Η αλήθεια φαίνεται ότι είναι κάπου αλλού. Στο δηλητήριο της υποταγής που ποτίζονται κορίτσια όπως η Αφροδίτη ακόμα και στο στενό οικογενειακό τους περιβάλλον ώστε στο τέλος να αποδέχονται τη βαρβαρότητα εις βάρος των γυναικών. Ας μην ξεχνάμε ότι η προστασία παιδιού και γυναίκας μπορεί να ήταν ίδιον των πολιτισμών του ευρύτερου Ελλαδικού χώρου. Η συντριπτική πλειοψηφία εθνών όμως, εδώ και αιώνες, δεν αναγνώριζε ούτε το βασικό δικαίωμα της επιβίωσης στη γυναίκα. Πόσο μάλλον το οποιοδήποτε δικαίωμα.
Φανταστείτε λοιπόν ένα κορίτσι που γεννιέται σε μία τέτοια μισάνθρωπη κοινωνία. Είναι λογικό να αποδέχεσαι το σκότος, όταν ποτέ κανένας δεν σου μίλησε για το φως. Είναι εξίσου λογικό να πρεσβεύεις το σκότος όταν αυτή η υποτακτική σου φύση γίνεται αιτία κοινωνικής ανόδου!
Είναι επίσης κατανοητό, η μοναδική σου “υπέρβαση” να είναι η χρήση του “μιαρού” κορμιού σου και της ομορφιάς σου να αποσκοπεί στο κέρδος, αφού ποτέ σου δεν διδάχτηκες τη συμβολή της Γυναίκας στη δομή του παγκόσμιου, φωτοβόλου πολιτισμού πάνω στον οποίο βασίστηκε η γυναικείος αυτοσεβασμός και απελευθέρωση (όπου υπάρχει στον πλανήτη). Ας μην είμαστε όμως τόσο αυστηροί.
Ο βιασμός που εδώ θεωρείται απεχθής, σε άλλα κράτη και “πολιτισμούς” θεωρείται ανδρικό δικαίωμα και μέσο προσηλυτισμού. Δεν μιλάμε για επίγειους παραδείσους όπως το Αφγανιστάν και η Τουρκία, αλλά για “προοδευτικούς” τόπους όπως η Αίγυπτος. Το κορίτσι της φωτογραφίας για παράδειγμα, είχε την ατυχία να ανήκει στους Χριστιανούς της Αιγύπτου. Η Αμάλ Ζακί λοιπόν, απήχθει από μία ορδή άξιων απόγονων του Αττίλα, βιάστηκε κτηνωδώς και βρέθηκε σε νοσοκομείο όταν κινδύνεψε να πεθάνει από την ακατάσχετη αιμορραγία.
Θα πείτε, ότι αυτά συμβαίνουν σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Με μία διαφορά: Η Αμάλ Ζακί απήχθει με το πρόσχημα ότι ήταν Χριστιανή και έπρεπε να προσηλυτισθεί στο Ισλάμ. Η απαγωγή και ο βιασμός θεωρούνται μέσο προσηλυτισμού και εξισλαμισμού. Όταν μάλιστα αυτή η ενέργεια γίνει, τότε η κοπέλα υποχρεούται να παντρευτεί με κάποιον από τους βιαστές της (όχι, δεν έχει δικαίωμα επιλογής. Όποιος “γούσταρε” ποιό πολύ την παίρνει). Ενώ, απαγορεύεται αυστηρά να επιστρέψει στην πατρώα θρησκεία της. Εάν το κάνει, τιμωρείται ακόμα και με θάνατο!
Ο Σεΐχης Αλ Ζαφζάφ μάλιστα κυρία Αλ Σαλέχ, αρμόδιος για τον διαθρησκευτικό διάλογο στην Αίγυπτο, δηλώνει μάλιστα με ευαισθησία ότι είναι σύνηθες φαινόμενο οι Χριστιανοί Κόπτες της Αιγύπτου να βλέπουν τα κορίτσια τους σε αυτή την κατάσταση και μάλιστα… (προσέξτε πρόοδος!) η κυβέρνηση πρέπει να λάβει κάποια μέτρα τιμωρίας για τους ενόχους!!! (εφ. Αλ Ντεστούρ, 17/11/2009). Μπράβο πρόοδος! Όντως πρέπει να λάβει κάποια μέτρα όταν απαγάγουν και βιάζουν κτηνωδώς την κόρη κάποιου, υποχρεώνοντας την επί ποινή θανάτου να απαρνηθεί και τη θρησκεία της. Σωματικός και πνευματικός βιασμός δηλαδή κυρία Αλ Σαλέχ.
Μέχρι σήμερα βλέπετε η τακτική των αρχών είναι κάπως διαφορετική και η περίπτωση της Αμάλ Ζακί μπορεί να

θεωρηθεί πταίσμα. Κοιτάξτε την περίπτωση της 12ΧΡΟΝΗΣ Ίνγκυ Αντέλ για να καταλάβετε το σκεπτικό της κυρίας Αλ Σαλέχ:
Η Αντέλ, απήχθει σε ηλικία 12 ετών πηγαίνοντας στο σχολείο (!) όταν “άγνωστοι” την αναισθητοποίησαν και την έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο. “Με οδήγησαν στο δωμάτιο ενός άνδρα που τον φώναζαν “Σουλτάνο(!)” όπου μου έδεσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη και με βίασαν αυτός και άλλοι τέσσερις απανωτά”, αφηγείται το κοριτσάκι που σήμερα είναι 16 ετών. “Ένιωθα ότι κάθε ένας από αυτούς που με βίαζαν με θεωρούσε εχθρό, αφού παράλληλα με χτυπούσαν μέχρι αναισθησίας”. Για έναν ολόκληρο μήνα, τη νάρκωναν και την βίαζαν καθημερινά. Η ίδια θυμάται πάνω από 50 άντρες να έβγαλαν πάνω της τα μισάνθρωπα “πολιτιστικά” τους ένστικτα.
Η οικογένεια της κατέβαλε απέλπιδες προσπάθειες για να την βρει. Ευτυχώς τα κατάφερε και τη “γλίτωσε” από το μαρτύριο. Έτσι νόμιζαν τουλάχιστον. Όταν λοιπόν πήγαν στις αρχές για να καταγγείλουν το συμβάν, ο διοικητής ασφαλείας την ξυλοκόπησε για να αλλάξει την κατάθεση της και να γράψει ότι “μόνη της το έσκασε από το σπίτι”!! Σε ηλικία 12 ετών προφανώς για να γνωρίσει τον Έρωτα. Έτσι Αφροδίτη;
Οι μέθοδοι μάλιστα δείχνουν τον υψηλό πολιτισμό των μισανθρώπων αφού μεταμφιέζονται και ως κόπτες ιερείς ώστε να απαγάγουν τα κορίτσια ευκολότερα. Μιλάμε για γούστα πραγματικά.

Ταυτόσημα λοιπόν είναι και τα χαρακτηριστικά της καινούριας τακτικής και στην Ελλάδα. Είπαμε, το θύμα αντιμετωπίζεται σαν ένα μιαρό και εχθρικό κομμάτι κρέας. ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΣΟΣ το οποίο μεταφέρεται αυτούσιο με τους νοσηρούς εγκεφάλους που το “εισάγουν” το οποίο βεβαίως δεν έχει καμμία σχέση με τις σάχλες περί “η βία φέρνει βία”, ο “ρατσισμός των Ελλήνων” και άλλα τινά.
Άλλωστε αυτή η βία και το μίσος εναντίον γυναικών είναι γνωστός εδώ και χρόνια σε άλλες, “ανεκτικές” χώρες, όχι σαν την “ρατσιστική Ελλάδα”. Στη Σουηδία για παράδειγμα, που τόσο λατρεύουν και μας ταΐζουν ως παράδειγμα οι πεφωτισμένοι τις νέας διακυβέρνησης, σε όλες τις χώρες που είχαν τη δυστυχία να νιώσουν το νόμιμο δουλεμπόριο των καπιταλιστών που ήθελαν φτηνό κρέας – εργατικό δυναμικό. Χωρίς αυτοσεβασμό, χωρίς αγωνιστικότητα και πολιτιστική έκφραση.
Αυτός άλλωστε δεν είναι και ο ονειρικός πολίτης της παγκόσμιας εξουσίας; Μισάνθρωπος, διχαστικός, με μηδενική πνευματική καλλιέργεια και αναζήτηση ελευθερίας. Όπως ακριβώς στις χώρες προέλευσης όπου η ελευθερία είναι μία άγνωστη λέξη αφού ΟΙ ΙΔΙΟΙκαλλιέργησαν τα απάνθρωπα συστήματα διακυβέρνησης. Έχουν δε, ένα κοινό στοιχείο: Το μίσος για τη Γυναίκα. Το μίσος για τη Μητέρα. Το Μίσος για τη Γη.
Όχι μόνο οι “άνδρες”, αλλά και οι ίδιες οι γυναίκες. Όπως η κυρία Αλ Σαλέχ.
Όσοι κατάγονται από πρόσφυγες, γνωρίζουν πολύ καλά τη συμπεριφορά των γυναικών της Τουρκίας μπροστά στα απάνθρωπα μαρτύρια και τις σφαγές αμάχων. ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ.
Όταν η κτηνωδία συναντά την ευσέβεια, πραγματικά αναρωτιέσαι για την ποιότητα της όποιας συζήτησης. Το ποίμνιο υποχρεούται να βιάζεται, να ανέχεται τις σφαγές των οικείων του και έπειτα να “συζητά” τη νομιμοποίηση τους. Οι περιγραφές από τη Νομοσοφία είναι τραγικές. Αυτό όμως που πραγματικά συγκλονίζει, είναι η ανάλυση των υπέροχων γυναικών του Αγάζηλου που αποκαλύπτουν την “ευσεβή” διάσταση των σφαγών και βιασμών (διαβάστε τη στο τέλος του άρθρου).
Ο … άμαχος … Ράιαν
Το μαρτύριον της Κυρήνειας είναι μοναδικόν εις τραγικότητα, ουδόλως δε συγκρίνεται με εκείνο άλλων περιοχών της Κύπρου, αι οποίαι κατελήφθησαν κατά την δευτέραν φάσιν της τουρκικής εισβολής. Διότι αι πλείσται των καταληφθεισών κατά τον πόλεμον του Αυγούστου περιοχαί είχον εκκενωθεί προηγουμένως από τους Έλληνας κατοίκους των, ως η Αμμόχωστος …
…
Οι Τούρκοι έσπειραν τον θάνατον και την καταστροφήν και εις τα πλησίον της Κυρήνειας χωριά Άγιος Γεώργιος, Φτέρυχα, Τριμίθι και Κάρμι. Οι κάτοικοι, μάλιστα, των χωριών αυτών ήσαν οι πρώτοι, οι οποίοι εδοκίμασαν τας τουρκικάς ωμότητας. … Αι εν προκειμένω αφηγήσεις είναι και πολλαί και συγκλονιστικαί, ανακαλούν δε εις την μνήμην τας πλέον τραγικάς στιγμάς της Ιστορίας μας. Μίαν δραματικήν περιγραφήν των συμβάντων μετά την απόβασιν των Τούρκων, παρέχει ο Χρήστος Δράκος εκ του χωρίου Τριμίθι, ο οποίος αφηγείται τα ακόλουθα:
«Αμέσως μετά τις πρώτες εκρήξεις ξεκίνησα με την οικογένειάν μου για να καταφύγουμε στην Λάπηθον. Όμως γρήγορα βρεθήκαμε περικυκλωμένοι από Τούρκους στρατιώτες, που εξαγριωμένοι μας καλούσαν να σηκώσουμε ψηλά τα χέρια. Η οικογένειά μου, το ανδρόγυνο Κώστα Κοζάκου και δύο άγνωστοι ξένοι είμαστε, ως φαίνεται, οι πρώτοι αιχμάλωτοι των Τούρκων. Ο κύκλος γύρω μας εστένευε και οι Τούρκοι είχαν στραμμένα απειλητικά εναντίον μας τα όπλα τους. Ύστερα, Παναγιά μου, έγινε μεγάλο φονικό! Οι Τούρκοι άρχισαν να μας γαζώνουν. Οι δυο ξένοι έπεσαν νεκροί με τις πρώτες ριπές. Αγκάλιασα τον Γιώργο μου και πέσαμε στο χώμα. Πλάϊ μου βρισκόταν η γυναίκα μου, ενώ ο μικρός γυιος μου Νίκος προσπαθούσε να βρη προφύλαξιν στο στήθος της. Έσφιγγα το παιδί μου στην αγκαλιά και παρακαλούσα να είχα και άλλα χέρια για να το σκεπάσω. Ακούστηκαν και άλλες ριπές και μου ήρθε τρέλλα σαν είδα την γυναίκα μου στα αίματα. Δεν μπορούσα να τρέξω κοντά της, γιατί θα άφηνα ακάλυπτο το παιδί. Σύρθηκα, κρατώντας το στην αγκαλιά, κοντά σ’ ένα βράχο και κάθε φορά που οι σφαίρες κτυπούσαν και έσκαγαν τα κομμάτια από τον βράχο, νόμισα πως έφτασε το τέλος μας. Ξαφνικά το χέρι μου γέμισε με αίμα του παιδιού μου που μόλις είχε κτυπηθή. Γύρισε, με κοίταξε και ύστερα έγειρε στη γη, ενώ το στόμα του γέμισε αίματα. Σε μια διακοπή των πυροβολισμών γύρισα και είδα με απελπισία ότι η γυναίκα μου ήταν «ραμμένη» από τις σφαίρες και μόλις ανέπνεε. Μόλις την παραμέρισα, είδα ότι και ο Νίκος μας ήταν και αυτός νεκρός. Ζήτησα γονατιστός νερό από ένα Τούρκο φαντάρο. Ήθελα να δροσίσω το πρόσωπο της γυναίκας μου, που με κοιτούσε ασάλευτη. Αντί για νερό, όμως, με κτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου του. Ύστερα έδωσαν την χαριστική βολή στην τραυματισμένη και εμένα με επήραν οι «Οηέδες».
…
η Ελένη Καράνα, 20 ετών, αφηγείται ως ακολούθως την προσωπικήν της περιπέτειαν:
«Μια βόμβα από αεροπλάνο κατέστρεψε το σπίτι μας. Μέσα από τα χαλάσδματα βρήκαμε διέξοδο και βγήκαμε από το υπόγειο μαζί με τους γονείς μου. Ξαφνικά βρεθήκαμε περικυκλωμένοι από πέντε τούρκους. Χωρίς άλλη κουβέντα ένας από αυτούς σήκωσε το όπλο και πυροβόλησε. Ο πατέρας μου δίπλωσε και έγειρε χωρίς ανάσα. Πάγωσα, Θέλησα να πέσω πάνω του. Έτρεξε και η μάνα μου ουρλιάζοντας. Όμως την φωνή της έπνιξε ένας καινούργιος πυροβολισμός και η μάνα μου κάτι μουρμούρισε. Έβγαλε λίγο αίμα από το στόμα και ξεψύχησε. Πριν συνέλθω από την τρομάρα, την αγωνία, τον πόνο, την πίκρα, τρεις Τούρκοι με επλησίασαν και ένας από αυτούς με φοβερή αγριάδα μου τράβηξε τη μπλούζα και στη συνέχεια με έρριξε στο χωράφι. Πήρα κουράγιο, έτρεξα, αλλά με πρόφτασαν σε ένα καλύβι. Ύστερα πέσαν πάνω μου, σωστά λυσσάρικα σκυλιά. Λιποθύμησα, χάθηκα …»
…
«Άκουα ‘που τον πατέραν τζιαί τον παππούν μου για την Τουρτζιάν, τζ’ εν επίστευκα», είπεν εις την κυπριακήν διάλεκτον ο 75ετής γέρων Νικόλαος Ιωάννου εκ του χωρίου Τριμίθι, εννοών ότι ήκουεν από τον πατέρα και τον πάππον του διά τα εγκλήματα των Τούρκων επί Τουρκοκρατίας και δεν ηδύνατο να πιστεύση τα εξιστορήσεις αυτάς.
…
Η Ελένη Ματεΐδου, έχουσα εις την αγκάλην της τα δύο τέκνα της … περιγράφει το δράμα της ως ακολούθως:
«Βρισκόμαστε λίγο έξω από το χωριό, στις μάντρες, όπου είχαμε τα κοπάδια. Οι Τούρκοι κατέβηκαν ρίχνοντας πυροβολισμούς. Μπήκαν στα σπίτια και άρχισαν αμέσως να κτυπούν και να κλωστούν λυσσασμένα τον πατέρα και τον άντρα μου. Εμείς αρχίσαμε τα κλάματα. Ήταν η μητέρα μου, οι δύο αδελφές μου και εγώ.
Ένας Τούρκος, ενώ χτυπούσε τον άντρα μου, φώναζε: «Δεν έχει γυνάικα τούτος;». Τότε έτραξα αγκάλιασα τον άντρα μου και τον εφιλούσα. «Να χαρής, μη μου σκοτώσετε τον άντρα μου, έχουμε δυο παιδιά», τους εφώναξα. Οι στρατιώτες αυτοί, που φαίνονταν να είναι από την Τουρκία, μας είπαν να μείνουμε εκεί. Και στη συνέχεια, τράβηξαν τον πατέρα μου και τον άντρα μου προς τον ποταμό. Λίγα λεπτά μετά ακούσαμε πυροβολισμούς. «Παναΐα μου, εσκοτώσαν τους», εφώναξα, και αρχίσαμε να κλαίμε …»
…
Αμέσως μετά την εκδήλωσιν της τουρκικής επιδρομής, 40 περίπου άτομα, των οποίων αι οικείαι ευρίσκοντο παρά το Πεντεμίλι, όπου διενηργήθη η απόβασις κατέφυγον εις περιοχήν παρά τους πρόποδας του Πενταδακτύλου. Απεκρύβησαν εντός αχυρώνος επί δύο ημέρας …
Την εσπέραν της Κυριακής, οι φυγάδες αυτοί ανεκαλύφθησαν υπό τουρκικής περιπόλου. Οι στρατιώται τους διέταξαν να προχωρήσουν εις παρακείμενον χώρον, όπου τους ανεκοίνωσαν ότι θα εξετελούντο! Εις εκ των διασωθέντων αφηγείται:
«Ένας Τούρκος στρατιώτης έσυρε τον Βασίλην Ευθυμίου ο οποίος την στιγμήν εκείνην εκράτει της ηλικίας δυόμισυ ετών κόρην του, τον εκόλλησεν εις κορμόν δένδρου και ητοίμαζε το οπλοπολυβόλο διά να τον εκτελέση. Η σύζυγος του Βασίλη, οδυρόμενη, ήρπασε το όπλον του Τούρκου στρατιώτου και τον ικέτευε να μη πυροβολήση. Η σκηνή συνεκίνησεν έτερον Τούρκον στρατιώτην ο οποίος προέτρεπε τον συνάδελφόν του να μη προχωρήση εις το βάρβαρον τούτο έγκλημα. Και τούτο τελικώς έγινε.
Βραδύτερον, άλλος Τούρκος στρατιώτης εχώρισε τρεις άνδρας και τους μετέφερεν εις άλλην τοποθεσίαν. Ηκούσθησαν πολλοί πυροβολισμοί … η τύχη τούτων μεχρί τώρα αγνοείται.»
Διονυσίου Καρδιανού, «Ο Αττίλας πλήττει την Κύπρον», σελ. 228 επ., εκδόσεις Γ. Λαδιάς, Αθήναι 1976
Διαβάστε τώρα την ηθική αιτιολόγηση των βιασμών και θηριωδιών:
«Πάνε κάποιοι μουσουλμάνοι που είχαν πιάσει αιχμάλωτες, να κάνουν σεξ μαζί τους. Είχαν κατά νου να εφαρμόσουν τη γνωστή “διακοπτόμενη συνουσία” για να μην μείνουν έγκυες, γιατί ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε να πουλιούνται οι έγκυοι σκλάβες, οπότε θα έχαναν τα λεφτά από την πώλησή τους. Λένε τότε μεταξύ τους, “μια και είναι ο προφήτης εδώ, δεν πάμε να τον ρωτήσουμε;” Τον ρωτούν λοιπόν, “θέλουμε να κάνουμε σεξ με τις αιχμάλωτες, να τραβηχτούμε ή να μην τραβηχτούμε;” Και τι τους απαντάει; Μήπως να αφήσουν τις αιχμάλωτες στην ησυχία τους; Όχι, ο “προφήτης” μόνο τους λέει ‘δεν έχει σημασία αν τραβηχτείτε, γιατι όσοι είναι να γεννηθούν θα γεννηθούν” (ελεύθερη μετάφραση από το SAHIH MUSLIM, τομ 2, #3371, υπάρχει και σε άλλα χαντίθ).
Το διαβάσατε; Πολύ ωραία. Τώρα, παρακαλούμε, τσιμπηθείτε μήπως ονειρευόσασταν και ξανακοιτάξτε την οθόνη… Τι; Το χαντίθ είναι ακόμα εκεί; Όχι βέβαια, δεν είναι εκεί το χαντίθ που μιλάει για ΒΙΑΣΜΟ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ και τον Μωάμεθ που δίνει στα παλικάρια του την άδεια να τον διαπράξουν… Όχι αναγνώστριες και αναγνώστες, αυτό το χαντίθ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, απλά ΕΣΕΙΣ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΤΕ ΒΙΑΣΜΟΥΣ ΣΕ ΣΚΛΑΒΕΣ και ασφαλώς, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΟΡΓΙΑ, επειδή είσαστε πεινασμένοι γι’ αυτά! (Κάποιος “Ευσεβής” θεώρησε ότι οι γυναίκες του Αγάδημου είναι σεξουαλικά πεινασμένες γι’ αυτό φαντάζονται βιασμούς από Τουρκοκύπριους. Για να δείτε το επίπεδο των υπερασπιστών του Αττίλα).
Ανταπαντά λοιπόν ο λάτρης του Κεμάλ (όχι, δεν είναι ο Τρεμόπουλος), 
«Ο αρθογράφος της Χριστιανικής Ομάδας προσπαθεί απελπισμένα να δείξει ότι οι Μουσουλμάνοι βίαζαν τις σκλάβες τους και τις αιχμάλωτες πολέμου. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν αληθεύει. Ο αρθογράφος δεν έδωσε κανένα απολύτως στοιχείο, το μόνο που κατάφερε να δείξει είναι ότι στο Ισλάμ ( συγκεκριμένα εκείνα τα πρώτα του χρόνια)επιτρέπει το σεξ με της αιχμάλωτες. Είναι αλήθεια ότι το Ισλάμ επιτρέπει το σεξ με τις αιχμάλωτες αλλά σε καμία περίπτωση δεν τον επιβάλει και απαγορεύει τον βιασμό τους. Για να δούμε κάποια στοιχεία για το επιχείρημα μου: 
Ο Προφήτης είπε « Μην προξενείτε κακό, βλάβη και ζημιά στους εαυτούς σας και στους άλλους» (Al-Daraqutni, Ibn Majah and Ahmad) 
Άρα, σε καμία περίπτωση να βιάσουν γιατί ο βιασμός προκαλεί σωματική και ψυχολογική βλάβη, κακό, και ζημιά.»
Και η απάντηση των γυναικών του Αγάζηλου είναι αυτονόητη: …μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας: όταν επιτίθεσαι σε μια κοινότητα ανθρώπων και σφάζεις, καις και αιχμαλωτίζεις, καταστρέφοντας τη ζωή των ανθρώπων, δεν υπάρχει περίπτωση οι ξεριζωμένες γυναίκες που τους σκότωσες τους συγγενείς και τους έκαψες τα σπίτια να θέλουν να κάνουν μαζί σου σεξ. Μπορεί και να μην αντισταθούν, αλλά αυτό θα σημαίνει πολύ απλά ότι είναι σοκαρισμένες ή φοβούνται ότι αν αντισταθούν θα τις σφάξεις κι αυτές. Αποκλείεται όμως να θέλουν να τους κάνεις τον επιβήτορα.
Ελπίζουμε να αντιληφθήκατε μία από τις αιτίες των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Κομμάτια κρέας οι αλλόθρησκοι, σκλάβες άβουλες οι γυναίκες. Το είδαμε στη Βοσνία, το είδαμε στο Κόσσοβο, το είδαμε στην Κύπρο, το βλέπουμε χιλιάδες χρόνια. Και όμως, τα δολλάρια του Ανάν αρκούν για να ξεχαστούν οι μνήμες και να βιασθεί μαζί με τη μνήμη και η ανθρώπινη λογική.
Να επισκεφθείτε οπωσδήποτε και την ομάδα “Αγάζηλος”. Να στηρίξουμε την προσπάθεια τους.

πηγή

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
ΤΩΝ ΕΝ ΝΙΚΑΙᾼ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν ἐν Νικαίᾳ πρώτην

 Οἰκουμενικὴν Σύνοδον ἑορτάζομεν, τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ θεοφόρων Πατέρων.
Πόλου νοητοῦ ἀστέρες σελασφόροι.
Ἀκτῖσιν ὑμῶν φωτίσατέ μοι φρένας.
Κατὰ Ἀρείου
Ξένον τὸν Υἱὸν Πατρὸς οὐσίας λέγων,
Ἄρειος, ἤτω τῆς Θεοῦ δόξης ξένος.

ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΟ

Το θέμα αυτό υπάρχει και στη Βίβλο όχι βέβαια με την ανηθικότητα της εποχής μας!!!
Θυμάμαι την ιστορία για τα Σόδομα και τα Γόμορα και τόσα άλλα.Είναι όμως να αναρωτιέται κανείς,γιατί τότε ο Θεός τιμωρούσε,ενώ τώρα όχι.Για παράδειγμα είναι τοις πάσι γνωστή η τιμωρία που ο Θεός επέβαλλε στα Σόδομα και στα Γόμορα.Τώρα που είναι γεγονός,ότι ο άνθρωπος είναι αδύνατος απένατι στον άνθρωο και δεν μπορεί να ελέγξει τις πληγές της εποχής μας(Trafficking,παιδεραστία,μαστρωπία και τόσα ακόμη),είναι της θλίψης να σκέφτεται κανείς,πώς τίποτα δεν μπορεί να διορθωθεί και όμως να διαβάζει το πως τιμωρήθηκαν οι κάτοικοι της πόλης Σόδομα και Γόμορα.Γιατί,τότε υπήρχει επέμβαση και τώρα όχι,είναι η απορία;
Υάρχει,άλλωστε και μια έρευνα,βασισμένη στην ανάλυση της Βίβλου,ου λέει τα κάτωθι:

"Διδάσκει η Βίβλος την Ηθική;
Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους την Βίβλο, εκτός ίσως από μεμονωμένα εδάφια αυτής, όλοι τους θα συμφωνούσαν πως το ιερό βιβλίο του χριστιανισμού διδάσκει την ηθική. Σύμφωνα με τους χριστιανούς η Βίβλος διδάσκει την ηθική είτε άμεσα, διαμέσου των δέκα εντολών, είτε έμμεσα, παραθέτοντας το παράδειγμα κάποιου βιβλικού χαρακτήρα. Όμως, πόσο ηθικό θα μπορούσε να αποκαλείται ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν από 2000 και πλέον χρόνια και που πέρασε από αμέτρητους αντιγραφείς, που πολλές φορές μας παρέχουν αντικρουόμενες πληροφορίες όσον αφορά την ηθική;

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας του Νώε
Η ιστορία του Νώε και της Κιβωτού είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στον χριστιανικό κόσμο. Αυτή η ιστορία όμως ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή και στον αρχαίο κόσμο. Έχει προέλθει από τον Βαβυλωνιακό μύθο του Ουταναπιστίμ και η αρχαία ελληνική εκδοχή της είναι αυτή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Όμως ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας του Νώε; Λόγω του ότι οι άνθρωποι έπεσαν στην εκτίμηση του Θεού, Αυτός τους έπνιξε όλους μαζί με τα παιδιά τους καθώς επίσης και όλα τα αθώα ζώα.. Ακόμη και αν η ιστορία του Νώε είναι φανταστική (κάτι που ιστορικά είναι τεκμηριωμένο), ακόμη και αν δεν την ερμηνεύσουμε κατά κυριολεξία, σκεφτήκατε ποτέ το ηθικό της δίδαγμα;

Το ηθικό δίδαγμα της καταστροφής των Σοδόμων και των Γομόρρων
Όταν καταστράφηκαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, ο ανιψιός του Αβραάμ, ο Λωτ και η οικογένειά του επιλέχτηκαν από τον Θεό να σωθούν. Δύο αρσενικοί άγγελοι στάλθηκαν ώστε να προειδοποιήσουν τον Λωτ. Ο Λωτ φιλοξένησε τους δύο άντρες, αλλά λίγη ώρα αργότερα όλοι οι άντρες από τα Σόδομα συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι του και ζητούσαν από τον Λωτ να τους παραδώσει, ώστε αυτοί να «συνευρεθούν» μαζί τους. Εκ' πρώτης απορώ, πως μπορούσε ο Λωτ, ένας άνθρωπος του Θεού, να ζει σε ένα τέτοιο περιβάλλον (ομοφυλοφίλων!). Δεύτερον, ας δούμε τι απάντησε αυτός ο ευάρεστος στον Θεό άνθρωπος, αφού πρώτα ζήτησε την προστασία των δύο ανδρών αγγέλων: «Να, έχω δύο θυγατέρες, που δεν έχουν γνωρίσει άνδρα. Θα σας τις φέρω και κάντε τες ότι σας αρέσει. Μόνο τους ανθρώπους αυτούς μην τους κάνετε κάτι κακό». Το ηθικό δίδαγμα λοιπόν μέχρις στιγμής είναι η θέση της γυναίκας και ο σεβασμός αυτής. Και εν τέλει ο Λωτ πιθανόν ξέχασε πως οι δύο άνδρες ήταν «άγγελοι», οι οποίοι μπορούσαν να απωθήσουν μόνοι τους τους εισβολείς. Οι κόρες του όμως βιάστηκαν ανηλεώς...

Αφού ο Λωτ και η οικογένειά του έφυγαν από τα Σόδομα, με εξαίρεση την γυναίκα του που έγινε στήλη άλατος, αυτοί κατέφυγαν στα βουνά. Καθώς λοιπόν τους έλειπε η ανδρική συντροφιά, οι δύο κόρες του Λωτ αποφάσισαν να μεθύσουν τον πατέρα τους ώστε να συνευρεθούν μαζί του. Ο Λωτ ήταν τόσο μεθυσμένος ώστε να μην καταλάβει ότι μπήκε στα σκεπάσματα των κοριτσιών του, αλλά όχι και τόσο μεθυσμένος ώστε να μην τις αφήσει έγκυο! Αν αυτή η προβληματική οικογένεια ήταν ότι καλύτερο είχαν να παρουσιάσουν τα Σόδομα τότε κατανοούμε αρκετά τους λόγους που οδήγησαν τον Θεό να καταστρέψει αυτές τις δύο πόλεις. Και φανταστείτε στις ημέρες μας να θεωρούσαμε τον Λωτ παράδειγμα ηθικής (Μια εκπληκτικά όμοια ιστορία συναντούμε και στο βιβλίο των Κριτών, στο 19ο κεφάλαιο)

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας του Αβραάμ


Ως γνωστόν ο Θεός διέταξε τον Αβραάμ να προσφέρει ολοκαύτωμα τον γιο του. Ο Αβραάμ λοιπόν υπακούοντας στο Θεό έκτισε θυσιαστήριο, το γέμισε με ξύλα, ώστε τα ανάψει φωτιά, και έδεσε εκεί τον γιο του. Με το που έπιασε στο χέρι του το φονικό μαχαίρι, ένας άγγελος εμφανίστηκε ενημερώνοντάς τον πως ο Θεός αστειευότανε και πως «έβαζε σε δοκιμασία την πίστη του». Κάθε σύγχρονος ηθικολόγος θα αναρωτιότανε, πως ένα παιδί θα μπορούσε να συνέλθει μετά από ένα τόσο φριχτό ψυχικό τραύμα; Διότι για τα σημερινά πρότυπα ηθικής αποτελεί παράδειγμα παιδικής κακοποίησης! Και όσον αφορά την στάση του Αβραάμ, αυτή αποτελεί την πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του επιχειρήματος της δίκης της Νυρεμβέργης: «Απλώς εκτελούσα διαταγές»! Κι όμως, αυτός ο μύθος είναι θεμελιακός για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες (οι μουσουλμανικές γραφές αναφέρουν απλά διαφορετικό γιο του Αβραάμ, τον Ισμαήλ). Μήπως η θυσία αυτή δεν είναι πραγματική, όπως υποστηρίζουν πολλοί θεολόγοι, αλλά συμβολική; Ποια είναι τέλος πάντων τα κριτήρια που κάνουν μια ιστορία φανταστική και όχι πραγματική; Μήπως η καλοσύνη του Θεού χάρισε την ζωή στον Ισαάκ την τελευταία στιγμή, όπως υποστηρίζουν μερικοί θεολόγοι; Τι να λεχτεί τότε για την ιστορία του Ιεφθάε ο οποίος έκανε τάμα στον Θεό, αν νικήσει στον πόλεμο να θυσιάσει σε ολοκαύτωμα αυτόν που θα έβγαινε πρώτος από την πόρτα του σπιτιού του (Κριτές κεφάλαιο 11). Τελικά νίκησε τους Αμμωνίτες, αλλά για κακή του τύχη, από το σπίτι του βγήκε πρώτη για να τον προϋπαντήσει με «τύμπανα και με χορούς», η μοναχοκόρη του! Ο Ιεφθάε αν και έσχισε τα ιμάτιά του, δεν μπορούσε να κάνει τίποτε, διότι προφανώς ο Θεός ανυπομονούσε για την θυσία της κόρης του! Για αυτό και σε αυτήν την περίπτωση ο Θεός δεν θεώρησε πρέπον να επέμβει για να την σώσει, έστω και την τελευταία στιγμή!

Το ηθικό δίδαγμα του Μωυσή και της σφαγής των ΜαδιανιτώνΣτο βιβλίο των Αριθμών διαβάζουμε πως ο Θεός προέτρεψε τον Μωυσή να επιτεθεί στους Μαδιανίτες. Ο στρατός του Μωυσή λοιπόν έσφαξε όλους τους άντρες και έκαψε όλες τις πόλεις των Μαδιανιτών, αλλά χάρισε την ζωή στις γυναίκες και τα παιδιά. Αυτή η φιλεύσπλαχνη αυτοσυγκράτηση των στρατιωτών εξόργισε φυσικά τον Μωυσή, ο οποίος διέταξε να σφάξουν όλα τα αρσενικά παιδιά και τις γυναίκες που δεν ήταν παρθένες! Αλλά: «Όσα κορίτσια όμως δεν έχουν συνευρεθεί με άντρα αφήστε τα να ζήσουν για εσάς [τους στρατιώτες δηλαδή]» (Αριθμοί 31:18). Αφήνω λοιπόν το ηθικό παράδειγμα του Μωυσή να το κρίνεται μόνοι σας.

Επίλογος

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά ακόμη και δεν αφορούν μονάχα την Παλαιά Διαθήκη. Και σίγουρα αυτές οι ιστορίες δεν ήταν παράλογες, από πλευράς ηθικής, στον αρχαίο Ισραήλ. Αλλά για τις ημέρες μας, που τα ηθικά πρότυπα έχουν αλλάξει, η Βίβλος δεν μας παρέχει στο σύνολό της παράδειγμα ηθικής. Όσο και να θέλουμε να ξεχωρίσουμε κάποια χωρία της Βίβλου που συμβαδίζουν με τα σημερινά πρότυπα ηθικής, δεν μπορούμε να ετεροτυφλούμε προς τρανταχτά παραδείγματα αυτής. Το γεγονός λοιπόν ότι τα πιο πάνω παραδείγματα δεν υιοθετούνται από τους σύγχρονους χριστιανούς, αποδεικνύει καθαρά πως τα πρότυπα ηθικής, τόσο των χριστιανών όσο και των μη χριστιανών (π.χ. Γκάντι) δεν πηγάζουν από την Βίβλο.

Στο παρόν άρθρο χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από το βιβλίο του «RichardDawkins - Η Περί Θεού Αυταπάτη» σ.σ. 263-277, εκδόσεις Κάτοπτρο και φυσικά από την Αγία Γραφή."""



http://www.amra.gr/forum/index.php?topic=1935.0;wap2

Ερμηνεία των τριών πειρασμών του Κυρίου

Α΄ Πειρασμός

Ο Α΄ πειρασμός του Κυρίου αναφέρεται στο αίσθημα της πείνας ή της ανάγκης του φαγητού. «Νηστεύσας ὁ Κύριος ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε». Ό Κύριος δέχεται τον Α΄ πειρασμό από τον πονηρό, ο οποίος τον προκαλεί λέγοντας: «Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται».

Ό Κύριος αντιμετωπίζει τον πονηρό με το όπλο της νηστείας. Ό ίδιος θα μας υποδείξει αργότερα ότι «τὸ γένος τοῦτο οὐκ ἐξέρχεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (Ματθ. ΙΖ΄ 21). Ό πονηρός γνωρίζει και αποδέχεται ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού. Άλλωστε άκουσε και την Πατρική επιβεβαίωση κατά τη βάπτισή Του στον Ιορδάνη, που έλεγε: «Οὗτος ἐστὶν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Ματθ. Γ΄ 17) και δεν αμφιβάλλει. Όμως τώρα τον βλέπει να βρίσκεται σε βιολογική ανάγκη, να πεινά και επεμβαίνει υποδεικνύοντάς του να χρησιμοποιήσει τη θεία δύναμή του, για να χορτάσει την πείνα του.

Εάν αυτό γινόταν, τότε το λυτρωτικό έργο του Κυρίου θα υποσκαπτόταν από την πρώτη στιγμή, διότι δε θα αντιμετώπιζε τις δυσκολίες σαν άνθρωπος, αλλά σαν Θεός και τότε σε κάθε περίπτωση θα χρησιμοποιούσε τις υπερφυσικές του δυνάμεις. Πώς όμως θα γινόταν εφικτή η σωτηρία του ανθρώπου αν, ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Χριστός, δεν ήταν τέλειος άνθρωπος; Διότι «ὁμοίῳ γὰρ τὸ ὅμοιον ἀνακαλέσαι» λέγει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Και για να γίνει όμοιος με μας σαν άνθρωπος, έπρεπε με ανθρώπινες συνθήκες να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τα εμπόδια, που θα συναντούσε. Λέγει ο Απ. Παύλος «ἐν ᾦ γὰρ πέπονθε αὐτὸς πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι» (Εβρ. Β 18). Χωρίς τον ορθό τρόπο αντιμετώπισης του πειρασμού, πώς θα μας έδιδε παράδειγμα προς μίμηση; Έτσι λοιπόν δε μεταβάλλει τους λίθους σε άρτους αφενός, διότι δεν πρέπει να υπακούσει στον πονηρό και αφετέρου, διότι με την υπόδειξη του πονηρού ετίθετο σε αμφισβήτηση η θεϊκή του υπόσταση: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, μετάβαλε όχι μόνον ένα λίθο σε άρτο αλλά πολλούς», προτρέποντας έτσι το Χριστό σε περιττότητα και πλεονεξία και έτσι θα αποδείκνυε την πραγματική του Θεότητα. Όμως δε θέλησε να παρασυρθεί σε υπακοή προς τον πονηρό, όπως και αργότερα προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη στον κήπο της Γεθσημανής «ἠδύνατο παραστῆσαι πλείονας ἤ δώδεκα μυριάδες ἀγγέλων» όπως ο ίδιος λέγει (Ματθ. Κστ΄ 53). Όμως ούτε τότε το έπραξε, γιατί θα αποτελούσε υπακοή στον πονηρό και ακύρωση του απολυτρωτικού του έργου. Λέγει σχετικά ο ερμηνευτής Θεοφύλακτος ότι «τὸ ἀκούειν τοῦ διαβόλου κατὰ τι, ἁμάρτημά ἐστί». Η υπακοή στον πονηρό, είτε μικρή, είτε μεγάλη, είναι αμάρτημα γιατί αποτελεί παρακοή στο θέλημα του Θεού.

Γι’ αυτό του απαντά «Γέγραπται γὰρ ὅτι “οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐν παντὶ ρήματι ἐκπορευομένου διὰ στόματος Θεοῦ’’» (Λευϊτ. Η΄ 3), δηλ. ο άνθρωπος, δε ζει μόνο με τα υλικά αγαθά, αλλά έχει ανάγκη και από «λόγον Θεοῦ», από πνευματική τροφοδοσία.

Όταν ο Θεός διατάξει και χωρίς τροφή μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει, γιατί πλέον τον φροντίζει ο ίδιος ο Θεός. Η ζωή και η ευτυχία του ανθρώπου δε βρίσκεται στο να τρώει και να πίνει και να διασκεδάζει, διότι αυτά ανταποκρίνονται μόνο στις σωματικές ανάγκες του ανθρώπου. Ό ολοκληρωμένος άνθρωπος έχει ανάγκη και από πνευματική τροφοδοσία, η οποία επιτυγχάνεται δια της υπακοής στο θέλημα του Θεού. Η ικανοποίηση των σωματικών αναγκών, της πείνας και άλλων βιολογικών καταστάσεων, δεν ανάγονται στην υψηλότερη σφαίρα του πνευματικού ανθρώπου. Η αυτοκυριαρχία, η συγκράτηση της ορμής της πείνας, η αποφυγή της λαιμαργίας και άλλων καταχρήσεων, οδηγεί στην εγκράτεια, η οποία μας φέρνει στην αυταπάρνηση και την ταπείνωση, απαραίτητες προϋποθέσεις της πνευματικής ζωής.

Συμπερασματικά αναφέρουμε ότι:

α) Ο Κύριος με τα όπλα του λόγου του Θεού, της προσευχής και της νηστείας, κατανίκησε τον πονηρό.

β) Η υπακοή στον πονηρό συνιστά παρακοή στο θέλημα του Θεού.

γ) Ο άνθρωπος σαν δισυπόστατη ύπαρξη (σώμα + ψυχή) έχει ανάγκη και από πνευματική τροφοδοσία, εκτός των βιολογικών αναγκών (λόγο Θεού).



Β΄ Πειρασμός

Ο Β΄ πειρασμός πραγματοποιείται στην Ιερουσαλήμ. Λέγει σχετικά ο Ευαγγελιστής Ματθαίος: «Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς τὴν Ἁγίαν πόλιν» (δηλ. την Ιερουσαλήμ) και αφού τον οδηγεί στο αέτωμα του ναού, του ζητεί να πέσει κάτω, θέτοντας τον σε άμεσο κίνδυνο θανάτου και μάλιστα επιχειρηματολογεί δια της Γραφής «γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περί σοῦ καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσι σε μήποτε προσκόψης πρὸς λίθον τὸν πόδα σου» (Ματθ. Δ΄ 6). Παραθέτοντας τη γραφική επιχειρηματολογία του πονηρού παρατηρούμε ότι χρησιμοποιεί το ψαλμικό χωρίο κολοβωμένο, δηλ. παραλείπει το β΄ μέρος που λέγει «τοῦ διαφυλάξαί σε ἐν πάσαις ταῖς ὀδοῖς σου» (Ψαλμ. (90,11). Η παράλειψη αυτή είναι απάτη, διότι η συμπλήρωση καθορίζει, πότε παρέχεται η εξ ύψους βοήθεια του Θεού δια των αγίων αγγέλων. Παρέχεται όταν φυσιολογικά ο άνθρωπος πορεύεται «ἐν ταῖς οδοῖς αὐτοῦ», δηλ. ζώντας κατά τρόπο φυσιολογικό προσπαθώντας να συμμορφωθεί με το θέλημα του Θεού και συναντώντας εμπόδια, πολλές φορές ανυπέρβλητα, είναι δυνατό δια της πίστεως να ελπίζει στη βοήθεια του Θεού, η οποία παρέχεται δια των αγίων αγγέλων. Μήπως έχουμε λίγες περιπτώσεις επεμβάσεως του Θεού στην ιστορία του περιουσίου λαού του; Τους έθρεψε με το μάννα, τους έδωσε ύδωρ εκ πέτρας, παρέδωσε στα χέρια τους πόλεις οχυρωμένες και κατεύθυνε το λαό του στη γη της επαγγελίας. Αλλά και ο καθένας στην προσωπική του ζωή μήπως δεν έχει να διηγηθεί επεμβάσεις της Θείας Παντοδυναμίας; Πόσες φορές αποφεύγουμε το κακόν κατά τρόπο λογικά ανεξήγητο και πόσες φορές επιβεβαιώνουμε το σωτήριο χέρι του Θεού, που μας σώζει, είτε από άμεσο κίνδυνο, είτε από άλλες δυσχερείς καταστάσεις; Και όλα αυτά γίνονται όταν ο άνθρωπος πορεύεται «ἐν πάσαις ταῖς ὀδοῖς αὐτοῦ», δηλ. όταν συμπεριφέρεται και ζει μέσα στα πλαίσια του δρόμου εκείνου, που θα τον φέρει στον επιδιωκόμενο στόχο του, που δεν πρέπει να είναι άλλος από τη βασιλεία του Θεού. Σε αυτό το δρόμο, όσα εμπόδια και αν συναντήσουμε, θα έχουμε βέβαιη τη θεία συναντίληψη, ότι «τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περί σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σὲ ἐν πάσαις ταῖς ὀδοῖς σου». Το να προσπαθήσεις όμως να θέσεις σε κίνδυνο τον εαυτό σου, αποτελεί παραστράτημα, έξω από την πεπατημένη οδό της ζωής. Γι’ αυτό και όταν συμπεριφερόμαστε χωρίς φρόνηση και ενεργούμε χωρίς σκέψη, μακριά ή κατά παράβαση του θελήματος του Θεού και παρ’ όλα ταύτα αναμένουμε τη θεία βοήθεια, ασφαλώς δε θα την έχουμε. Διότι «Πάλιν γέγραπται. Οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου», διότι δεν μπορείς να δοκιμάζεις το Θεό, εάν μπορεί να σε βοηθήσει. Είναι δε σαφής η τοποθέτηση της Αγίας Γραφής, ότι ο Θεός «Πάντα δύναται ἀδυνατεῖ δὲ αὐτῷ οὐδὲν» (Ιωβ. Ι΄, 13).

Είναι πράγματι παραλογισμός να θέτεις τον εαυτό σου σε άμεσο κίνδυνο, για να δοκιμάσεις την παντοδυναμία του Θεού. Ο Δημιουργός και πλάστης μας, προίκισε τον άνθρωπο με νου και λογικό, για να μπορεί να αυτοπροστατεύεται. Το να θέτεις υπό δοκιμασία τη θεία Παντοδυναμία αποτελεί έλλειψη εμπιστοσύνης προς το Θεό. Γι’ αυτό πρέπει και τους κινδύνους να αποφεύγουμε και προς τους ιατρούς να προστρέχουμε «καὶ ἰατρῷ δὸς τόπον καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισεν ὁ Κύριος» (Σοφ. Σειράχ ΛΗ΄,1), δηλαδή να αφήνουμε και τον ιατρό να κάνει τη δουλειά του, διότι και αυτός είναι δημιούργημα του Θεού και φάρμακα να χρησιμοποιούμε, διότι «Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα καὶ ἀνὴρ φρόνιμος οὐ προσοχθιεῖ αὐτοῖς» (Σοφ. Σειρ. ΛΗ’, 4) και θερμή προσευχή προς το Θεό, για παροχή υπομονής. Διότι η υπομονή είναι η αρετή εκείνη, η οποία γίνεται η βάση για την αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής. Αν έχεις την υπομονή θ’ απομακρύνεις από τον εαυτό σου τη διαμαρτυρία και το άγχος, που είναι θανατηφόρες δυνάμεις στον πνευματικό σου αγώνα. Ο ίδιος ο Κύριος σε άλλο σημείο τόνισε την ανάγκη της υπομονής λέγοντας «ἐν τῇ ὑπομονῇ ἡμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ἡμῶν» (Λουκ. ΚΑ΄, 19) και ο Απ. Παύλος γράφει προς τους Ρωμαίους ότι «ἡ θλίψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει (Ρωμ. Ε΄ 3). Έτσι επιτυγχάνοντας ο άνθρωπος την ανέλιξη της υπομονής φθάνει δια της δοκιμασίας στην ελπίδα, η οποία δικαιώνει τον αγωνιζόμενο άνθρωπο διότι ο Θεός είναι «Θεός υπομονής και ελπίδος». Τοιουτοτρόπως και ο Απ. Παύλος τονίζει στην προς Εβραίους επιστολή ότι «δι’ ὑπομονῆς τρέχομεν τὸν προκείμενον ὑμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Εβρ. ΙΒ΄ 1).

Έτσι καταβάλλεται η δύναμη του ανθρωποκτόνου πονηρού και θριαμβεύει η πίστη στη βοήθεια του Θεού.



Γ΄ Πειρασμός

Ο Γ΄ πειρασμός λαμβάνει χώρα σε ένα ψηλό όρος και αυτό κατά την ορθόδοξη παράδοση, είναι το Σαραντάριο όρος, που βρίσκεται κοντά στην Ιεριχώ.

Αυτό πληρεί τα όσα αναφέρονται στο στίχο οκτώ του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου «Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῶ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν» (Ματθ. Δ΄ . Και πράγματι το Σαραντάριο Όρος και ψηλό είναι και απεριόριστη θέα έχει προς ανατολάς, όπου οι βασιλείς των Ρωμαίων στην Παλαιστίνη, των Ασσυρίων, των Βαβυλωνίων και των Περσών στο βάθος ανατολικά.

Ο πονηρός υπόσχεται στο Χριστό κοσμική εξουσία και δόξα αρκεί να πέσει και να τον προσκυνήσει. Αυτό όμως είναι αδύνατο, διότι ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να καταλάβει κοσμικές εξουσίες. Ό ίδιος θα μας πει αργότερα ότι «ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ιω. ΙΗ΄36). Και αλλού υποδεικνύει ότι «οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν» (Μαρκ. Ι΄ 42), δηλ. αυτοί που νομίζονται και φαίνονται άρχοντες των εθνών, συμπεριφέρονται στους λαούς, σαν να ήταν ανεξέλεγκτοι κύριοι τους και οι λαοί κτήματά τους. Γιατί οι εξουσίες του κόσμου στηρίζονται στη βία, το μίσος και την τυραννία, διότι προσκυνούν τον πονηρό, που είναι ο άρχων του κόσμου αυτού. Αντίθετα ο Χριστός είναι φορέας αγάπης, ελευθερίας, πραότητας, ταπείνωσης, προσφοράς και θυσίας.

Συμπληρώνει ο ίδιος «οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλη γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλη ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος καὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Μαρκ. Ι΄ 43-45), δηλ. το γνώρισμα του Χριστιανού, του εργάτη του Ευαγγελίου, του επιγείου πολίτη της βασιλείας του Θεού, πρέπει να είναι η ανιδιοτελής προσφορά με ταπείνωση. Έτσι η προσφορά του πονηρού προς το Χριστό είναι άκρως αντίθετη με την αποστολή του και ήταν δύσκολο να την αποδεχθεί. Ο πονηρός όμως συνεχίζει και του υποδεικνύει εύκολο και χωρίς κόπο, τρόπο, να αποκτήσει όλα αυτά. Ήταν αρκετό να του προσφέρει προσκύνηση και τότε να τον καταστήσει σύμμαχό του στην βασιλεία και στη δόξα του κόσμου.

Ο Κύριος όμως του απαντά πάλι με τη Γραφή, αφού πρώτα τον απομακρύνει από κοντά του, λέγοντας: «Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ» (Λουκ. Δ΄, , διότι έχει γραφεί «Κύριον τὸν Θεόν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις» (Ματθ. Δ΄ 10, Λουκ. Δ΄ , δηλ. η λατρεία και η προσκύνηση ανήκει μόνο στο Θεό, όπως αναφέρεται στο Δευτερονόμιο (Στ΄, 13). Η προσκύνηση αποτελεί το πρώτο βήμα ή αν θέλετε την πύλη ή την αρχή της δουλείας προς τον προσκυνούμενο. Έτσι αν προσκυνάς το Θεό, είσαι δούλος του Θεού, αν προσκυνάς τον πονηρό, καθίστασαι δούλος του πονηρού. Ο άνθρωπος που συγκατατίθεται να προσκυνά τον πονηρό υποδουλώνεται στις βασιλείες του κόσμου αυτού, που είναι βασιλείς παθών. Άλλοι βασιλεύονται από ανηθικότητα, άλλοι από τη φιλαργυρία, άλλοι από τη βασιλεία του θυμού, του μίσους, της κενοδοξίας και άλλων παθών. Έναντι όλων αυτών των δυναστών της ανθρώπινης ψυχής ποια στάση πρέπει να τηρήσει ο Χριστιανός; Η απάντηση του Κυρίου ανοίγει το δρόμο. Δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση ή διαπραγμάτευση του πιστού που ακολουθεί το Χριστό και του πονηρού. Χρειάζεται άμεση διακοπή και απομάκρυνση κάθετη, χωρίς καμία επικοινωνία.

Λέγει ο Απ. Παύλος: «Τὶς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τὶς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; Ἤ τὶς ἡ μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;»(Β΄ Κορ. Στ΄ 14-15).

Δηλαδή η διακοπή των σχέσεων όπως τονίσθηκε πρέπει να είναι άμεση. Ό Κύριος είπε: «Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ» και αμέσως φάνηκαν άγγελοι και τον υπηρετούσαν. Και στον κάθε πιστό, όταν ληφθεί η απόφαση για διακοπή των σχέσεών του με τον πονηρό, τότε έρχεται η άνωθεν βοήθεια των αγγέλων, που παρακολουθούν την έκβαση του αγώνα μας για να επέμβουν και να μας στηρίξουν. Οι αντιθέσεις είναι μεγάλες και ο συμβιβασμός είναι αδύνατος.

Ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν ο Κύριος να δεχθεί την προσφορά του πονηρού, διότι τούτο θα αποτελούσε ματαίωση του απολυτρωτικού του έργου, διότι προσκύνηση του σατανά, σήμαινε αποστασία από το Θεό. Αυτό δεν αφορούσε μόνο τον Κύριο, αλλά αφορά και κάθε Χριστιανό. Δεν μπορεί κανείς να υπηρετεί δύο κυρίους λέγει ο Χριστός, «οὐ δύναται τὶς δυσὶν κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. Στ΄ 24). Ό νομιμόφρονας Χριστιανός, δεν μπορεί να έλθει σε συμβιβασμό με τον εχθρό του Θεού, τον πονηρό, καθότι ο μεν Θεός, δια του Ιησού Χριστού, του εκλεκτού του Μεσσία, θέλει τη σωτηρία των ανθρώπων, ο δε ανθρωποκτόνος πονηρός, επιθυμεί την παρεμπόδιση του λυτρωτικού έργου του Κυρίου, δια τη σωτηρία του κόσμου.

Ο επίλογος της δοκιμασίας είναι θριαμβευτικός. Η νίκη του Κυρίου κατά «τοῦ ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου» επιβεβαιώνεται με την παρουσία των αγίων αγγέλων, όπως περιγράφεται στο στίχο ένδεκα «Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι διηκόνουν αὐτῷ» (Ματθ. Δ΄ 11). Όταν υπάρχει η δική μας αντίσταση στον πειρασμό και η επίκληση εκ μέρους μας της βοήθειας του Θεού, η επιτυχία μας είναι εξασφαλισμένη, καθ’ ότι «Μείζων ὁ ἐν ἡμῖν ἡ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ιω. Δ΄ 4). Αυτός που είναι μαζί μας είναι πιο μεγάλος από «τὸν ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου», διότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήση» και μετόχους σε αυτή τη θριαμβευτική νίκη του κατά του κακού, μας καθιστά όλους εμάς, που είμαστε στρατευμένοι στο δικό του αγώνα και κάτω από το νικηφόρο λάβαρο του Σταυρού. Ο βέβαιος θρίαμβος του Κυρίου και η αδιαμφισβήτητη νίκη του, κατά του πονηρού, επιβεβαιώνεται δια της παρουσίας των αγίων αγγέλων, οι οποίοι ήρθαν πλησίον του και τον υπηρετούσαν.



Πηγή υλικού

Ζαχαρίας Ραπτόπουλος, Το Σαραντάριον Όρος και η εν αυτώ Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Εκδόσεις Δάδα, Έκδοσις Β΄, Λεμεσός 2006, σ. 36-45



Επιλογή υλικού

Αικατερίνη Διαμαντοπούλου, Υπεύθυνη υλικού των Ιστοχώρων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων



http://www.romiosini.org.gr/FCF5DBCC.print.el.aspx

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ – ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, ΑΜΑΡΤΩΛΟ ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΠΙΣΗΜΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ!!!

πηγή

Πέντε χρόνια μετά την παράνομη αλλαξοπατριαρχία στα Ιεροσόλυμα σημαντικά έγγραφα άρχισαν να διαρρέουν από την Αρχιγραμματεία του Πατριαρχείου και τα οποία ρίχνουν φώς στο παρασκήνιο που προηγήθηκε της «αστικής» αναγνώρισης του κ. Θεόφιλου από το Ισραήλ, όρο που εισήγαγε για πρώτη φορά ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών κ. Θ. Κασσίμης.Ένα από τα ντοκουμέντα που αποκλειστικά προβάλλουμε σήμερα έχει τον τίτλο «ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ» και είναι μια συμφωνία μεταξύ του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ώστε να υπαχθούν υπό την δικαιοδοσία της Αρχιεπισκοπής Αμερικής οι Ιορδανικές και Παλαιστινιακές Εκκλησίες των Ιεροσολύμων στις ΗΠΑ.

Τα επίσημα έγγραφα (τέσσερις σελίδες) υπογράφτηκαν στις 28 Φεβρουαρίου 2007 και είναι το αποτέλεσμα των συνομιλιών που είχαν για το ζήτημα της ποιμαντικής μέριμνας του κλήρου και των ενοριών του Αραβόφωνου ποίμνιου το πέραν του Ατλαντικού οι κ.κ. Βαρθολομαίος και Θεόφιλος ήδη από τις 26 Μαιου 2006. 

Υπενθυμίζεται πως εκεινο το διάστημα προσωπικά ο ίδιος ο κ. Βαρθολομαίος ασκούσε αφόρητες πιέσεις προς την Ισραηλινή κυβέρνηση για να αναγνωσριστεί ο κ. Θεόφιλος. Να τι έγραφε έγκυρο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελεύθερη ώρα» στις 21 Μαρτίου 2006 και δεν διαψεύστηκε ποτέ...


Έκκληση προς την κυβέρνηση του Ισραήλ να αναγνωρίσει τον κ. Θεόφιλο, έκανε «εκ μέρους του Φαναρίου και όλης της Ορθοδοξίας» ο κ. Βαρθολομαίος και κατά την συνέντευξή του στο τότε αναβαθμισμένο δορυφορικό πρόγραμμα της ΕΡΤ(Ελεύθερος τύπος, 13 Δεκ. 2005). 

Γεγονός αδιαμφισβήτητο πάντως είναι ότι η συμφωνία που παρουσιάζουμε σήμερα προκάλεσε την οργή των Αράβων Ορθοδόξων της διαποράς. Ο Γεώργιος Maayeh, εκπρόσωπος τύπου των Ελληνορθοδόξων εκκλησιών των Ιεροσολύμων Βορείου Αμερικής σε επιστολή του στις 18 Οκτωμβρίου 2008 προς τον κ. Θεόφιλο αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ποτέ δεν θα εγκαταλείψουμετο δικαίωμα μας να ανήκουμε στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και δεν πρόκειται ποτέ να σωπάσουμε». Ολόκληρη η καταγγελτική επιστολή έχει ως εξής: 

Γιατί ο κ. Θεόφιλος εξωθεί το αραβόφωνο ποίμνιο να ενσωματωθεί σε άλλες Εκκλησίες; Η καταγγελία του Μαρουάν Τουμπάσι, επικεφαλής αντιπροσωπείας των Αράβων ορθοδόξων της Παλαιστίνης, που ήρθε τον Ιανουάριο στην Αθήνα για να διαμαρτυρηθεί στον υφυπουργό κ. Κουβέλη για την τρέχουσα ηγεσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, είναι συγκλονιστική: «Οι Ορθόδοξοι ήταν πριν από 30 χρόνια το 17% των Παλαιστινίων και τώρα είναι το 1,5%»! Με βάση τη συγκεκριμένη, επίσημη διαπίστωση, η συνεχής συρρίκνωση του αριθμού των Αράβων ορθοδόξων δεν θα έπρεπε να απασχολήσει τους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας για το που οδηγούν τάχα μου οι «ακρίτες του ελληνισμού» την αρχαιότερη ορθόδοξη Εκλησία στους Αγίους Τόπους, ενόσω εμείς τα κορόϊδα σε τέτοιες εποχές τα ακουμπάμε κανονικά μέσω του υπουργείου Εξωτερικών για να περνάνε μπέικα εκεί κάτω;

Γέροντας Δαμασκηνός Κατρακούλης: Γι’ αυτό δεν θα πεθάνει ή Ελλάς διότι πιστεύει εις τον Ιησού!

Ελέγε ο γέροντας Δαμασκηνός Κατρακούλης:

Αυτή ήταν ή πίστης του Σπυρίδωνος. Ακράδαντη, όπως την ζητούσε από τον Θεό, αλλά και απλή, φυσική. Σαν παιδί είχε εγκαταλειφθεί στον Πατέρα του και τολμούσε να ζητεί από Αυτόν τα υπέρ λόγο και δύναμιν. Και δεν διεψεύδετο- διότι ό Θεός ακούει τις προσευχές αυτών που υπακούουν στο θέλημα Του.
Από την φλογερή αγάπη του προς τον Θεό τρεφόταν και ή αγάπη του προς την πατρίδα. Ώς αληθινός δε πατριώτης αγαπούσε και θαύμαζε και τον ελληνικό στρατό, όπως φαίνεται σε επιστολή του από τον Γράμμο: «Πρέπει να καμαρώνουμε τον γενναίο στρατό μας, διότι από αυτόν εξαρτάται ή ζωή του έθνους μας και γενικά της φυλής μας».

Πονούσε, όμως, αφάνταστα, διότι ό πόλεμος ήταν εμφύλιος. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι Έλληνες πολεμούν εναντίον της πατρίδος. Γράφει (12-10-48) από την Αγία Κυριακή Καστοριάς: «Τέτοια στενοχώρια δεν είχα ξαναδοκιμάσει. Την ώρα που έλαβα την επιστολή σου, εάν με κάρφωνε κάποιος με μαχαίρι, αίμα δεν θα έβγαζα… Δεν σου λέγω τίποτε, παρά μόνον προσευχή για την Ελλάδα μας,,. Εδώ εμείς βλέπομε πάρα πολλά φοβερά εγκλήματα και πάρα πολλά αδικήματα εναντίον της πατρίδος μας και βουρκώνουν τα μάτια μας κάθε τόσο. Αλλά δόξα τω Θεώ, που δεν θα εγκατάλειψη την Ελλάδα, γιατί είναι αδικία αυτό που γίνεται… Εδώ έχομε άγριες μάχες με τους αντάρτες. Αλλά, τί αντάρτες; Με ολόκληρη Αλβανία και Σερβία έχομε να παλέψουμε και πίσω κρύβεται ολόκληρη ή Ρωσία. Αμάν, βρε αδελφές! Προσευχή!.. Πέστε τίποτε στον Ιησού και σεις…».

Άλλοτε έγραφε από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα (17-6-48): «Χθες το βράδυ, επάνω στο ηλιοβασίλεμα, έδίδετο ή μεγαλύτερη μάχη κατά των αναρχικών, οι όποιοι σκοπό έχουν να βγάλουν μέσα από την καρδιά μας ότι χριστιανικό αίσθημα έχομε κλείσει. Δεν φαντάζεσαι πόσο ευχαριστημένος είμαι, που ή Θεία Πρόνοια με έφερε εδώ στα αγαπητά σύνορα της πατρίδος μας, για να υπερασπισθώ την πίστη του Χριστού και την ελευθερία. Μου φούντωσε ή καρδιά και ήθελα να φωνάξω: “Ναι! Γι’ αυτό δεν θα πεθάνει ή Ελλάς διότι πιστεύει εις τον Ιησού! Ήθελα να φωνάξω δυνατά: Γνωρίστε όλοι τον Χριστόν! Ή Ελλάδα, για να ζήση, έχει ανάγκη από πατριώτες χριστιανούς!,,».

Ο τακτικός εκκλησιασμός

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Ο τακτικός εκκλησιασμός δεν αποτελεί για τον πιστό μιαν απλή συνήθεια, ένα τυπικό θρησκευτικό καθήκον, μια κοινωνική υποχρέωση ή έστω μια ψυχολογική διέξοδο από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινότητος.

Αντίθετα, με την προσέλευσή του στο ναό εκφράζει μιαν υπαρξιακή του ανάγκη. Την ανάγκη να ζήσει αληθινά, αυθεντικά. Να συναντήσει την Πηγή της ζωής του, το Δημιουργό του, και να ενωθεί μαζί Του.

Να εκφράσει την αγάπη και την ευλάβειά του στην Παναγία μας και στους Αγίους, του φίλους του Θεού. Να νιώσει δίπλα του τους πνευματικούς του αδελφούς.

Το σώμα και το αίμα του Χριστού, που μεταλαβαίνει στη θεία Λειτουργία, του χαρίζουν αυτή την πληρότητα, τον κάνουν να αισθάνεται «συμπολίτης των αγίων και οικείος του Θεού».

Έτσι, αναχωρεί από το ναό με τη δύναμη ν’ αντιμετωπίσει σύμφωνα με το θείο θέλημα και με την προοπτική της αιώνιας ζωής τη φθαρτότητα του καθημερινού του βίου.

πηγή

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ. «Στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ δὲν γίνεται λόγος γιὰ μιὰ ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δόθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς».

Προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ ἑνότητα

Ἀπὸ τὸ βιβλίοτοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)«Ὀσμὴ Γνώσεως»Ἐκδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 99-102

 «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου,
ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» 
( Ἰω. ιζ´ 11) 

.         Στὴν προσευχὴ τοῦ Χριστοῦ, τμῆμα τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν μαθητῶν-Χριστιανῶν. Ὁ Χριστὸς παρακαλεῖ τὸν Πατέρα Του νὰ τηρῆ τοὺς μαθητὰς ἐν τῷ ὀνόματί Του «ἵνα ὦσιν ἓν». Τὸ χωρίον αὐτὸ χρησιμοποιεῖται συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὶς περισσότερες φορές, ἂν ὄχι πάντοτε, κακοποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται. Διότι ἐδῶ ὁ Κύριος δὲν παρακαλεῖ γιὰ τὴν μελλοντικὴ ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἀλλὰ γιὰ τὴν ἑνότητα «ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Χριστοῦ», ποὺ δίδεται στοὺς ἁγίους καὶ εἶναι παροῦσα πραγματικότητα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Αὐτὴ τὴν βαθειὰ σημασία τοῦ αἰτήματος τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ θὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε στὰ ἀμέσως ἑπόμενα.

Ἑρμηνεία τοῦ «ἵνα ὦσιν ἓν»

.       Γιὰ νὰ μπορέση κανεὶς νὰ ἑρμηνεύση καλὰ τὸ χωρίο αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ δῆ μέσα στὰ πλαίσια ὁλόκληρης τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς, ποὺ εὑρίσκεται στὸ δέκατο ἕβδομο (ιζ´) κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου. Παρατηρεῖ κανεὶς ὅτιὅπου ὑπάρχει ἡ φράση «ἵνα ὦσιν ἓν» συνδέεται ἀμέσως μὲ τὸ «καθὼς ἡμεῖς», μὲ τὸ «ἐν ἡμῖν», μὲ τὴν δόξα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ σύνδεσι αὐτὴ μᾶς δίδει τὴν πραγματικὴ ἑρμηνεία τοῦ χωρίου αὐτοῦ ποὺ μελετᾶμε.
.         Συγκεκριμένα. Ἡ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀληθινή, ὅταν συνδέεται μὲ τὸ «καθὼς ἡμεῖς», ὅταν δηλαδὴ εἶναι Τριαδική. Ὁ Χριστὸς τὸ εἶπε ξεκάθαρα: «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σὺ πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί». Στὴν Ἁγία Τριάδα ὑπάρχει ἀλληλοπεριχώρηση τῶν ἀγαπωμένων Προσώπων. Ὁ Πατὴρ ζεῖ μέσα στὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ Υἱὸς μέσα στὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μέσα στὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό. Ὑπάρχει στὴν Ἁγία Τριάδα ἑνότητα Προσώπων, ἀγάπη καὶ διαφύλαξι τῆς ἐλευθερίας κάθε Προσώπου.
.         Ἔτσι καὶ ἡ ἑνότητα μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἐξωτερική, μία σύνδεσι ἐξωτερικὴ τῶν σωμάτων, ἀλλὰ ἐσωτερική. Ἡ ὑπόστασι τοῦ ἑνὸς ἀπὸ ἀγάπη νὰ εἰσέρχεται στὴν ὑπόστασι τοῦ ἄλλου. Ἀκόμη ἡ ἑνότητα εἶναι ἀληθινή, ὅταν ὑπάρχει ἐν Χριστῷ. «Καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν», εἶπε ὁ Κύριος. Ἡ κοινωνία μὲ τὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεὸ ἐξασφαλίζει τὴν γνησιότητα τῆς ἀνθρωπίνης ἑνότητος. Ἐπίσης ἡ γνήσια ἑνότητα ὑπάρχει μὲ τὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ: «καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς ἵνα ὦσιν ἓν… θέλω ὅπου εἰμι ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ’ ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμήν…».
.         Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι ὅταν οἱ ἄνθρωποι βιώνουν τὴν δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅταν εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὸν Χριστό, τότε εἶναι καὶ μεταξύ τους ἑνωμένοι.
.         Ἑπομένως στὴν Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ δὲν γίνεται λόγος γιὰ μία ἐξωτερικὴ ἑνότητα, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα ἐξωτερικῶν προσπαθειῶν καὶ γνωρισμάτων καὶ ποὺ εἶναι προσδοκία τοῦ μέλλοντος, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δόθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ εἶναι παροῦσα πραγματικότης.

Αὐτὴ τὴν ἑνότητα βίωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες

.          Ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ φυσικὰ καὶ οἱ Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, ἀφοῦ καθαρίσθηκαν ἀπὸ τὶς φθοροποιὲς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ἀφοῦ ἀπέβαλαν μὲ τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ τὴν σκότωση τοῦ νοῦ, ἔφθασαν στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ. Φθάσαντες δὲ στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ ἑνώθηκαν καὶ μεταξύ τους. Ἡ δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδας τοὺς περιέλαμψε, τοὺς ἠλλοίωσε, τοὺς μεταμόρφωσε, ὅποτε δὲν ἐνεργοῦσαν σὰν ἀτομικὲς ὑπάρξεις, ἀλλ’ ὡς ἐνεργήματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
.           Ἔτσι ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔχουν κοινὴ διδασκαλία, ἀφοῦ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀπέκτησαν κοινὴ ζωή. Εἶναι φορεῖς τῆς Παραδόσεως. Καὶ ξέρουμε καλὰ ὅτι ἡ Παράδοσι δὲν εἶναι μία «ἱστορικὴ γνῶσι» καὶ «ἱστορικὴ μνήμη», ἀλλὰ ἡ ἀδιάλειπτη ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος στὴν Ἐκκλησία. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι Πατέρες δὲν παρέλαβαν κάπως ἐξωτερικὰ καὶ διανοητικὰ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς προγενεστέρους Πατέρας, οὔτε ἔμαθαν τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὶς συγγραφὲς τῶν ἁγίων, ἀλλὰ ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς προηγουμένους αὐτῶν, ἐπειδὴ συμμετέχουν στὴν ἄκτιστη δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τονίσαμε. Ἡ διδασκαλία τους δὲν εἶναι φιλοσοφικὸς στοχασμός, ἀλλὰ ἀποκάλυψι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων. Οἱπρῶτοι, ὡς μὴ ἔχοντες θεωρία Θεοῦ, φιλοσοφοῦσαν, ἐνῶ οἱ δεύτεροι, ὡςἔχοντες θεωρία Θεοῦ, θεολογοῦσαν· μιλοῦσαν αὐθεντικά, ὡς φορεῖς τῆς Παραδόσεως. Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας διατυπώνεται σὲ κάθε χρονικὴ περίοδο ἀπὸ τοὺς ἁγίους, χωρὶς νὰ ἀλλοιώνεται καὶ χωρὶς νὰ διαφοροποιεῖται ἀπὸ ὅλη τὴν διδασκαλία τῶν προηγουμένων Πατέρων. Ὅταν ἔχουμε διαφοροποίησι, τότε ἔχουμε παρέκκλισι. Ἄρα αἵρεσι.

Ἕνωση τῶν «Ἐκκλησιῶν»

.            Τονίσαμε προηγουμένως ὅτι τὸ αἴτημα αὐτὸ τοῦ Κυρίου χρησιμοποιεῖται συχνὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν». Κατ’ ἀρχὰς ὁ λόγος γιὰ τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν» εἶναι θεολογικὰ ἀδόκιμος, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ, δὲν ἔχει ποτὲ σχισθῆ. Μόνον οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀποσχισθῆ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ εἶναι ἡ Ἀλήθεια. Γιὰ τὴν κίνησι ὅμως μὲ σκοπὸ τὴν ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν» αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ διατυπώσουμε δύο σημεῖα, ἐν σχέσει μὲ τὴν πραγματικὴ σημασία τοῦ χωρίου ποὺ μελετᾶμε.
.         Τὸ πρῶτο σημεῖο εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνεται λόγος γιὰ μία ἁπλῆ ἕνωσι τῶν «Ἐκκλησιῶν» σὰν νὰ πρόκειται γιὰ ἕνωσι μερικῶν συνεργαζομένων θρησκευτικῶν σωματείων, ἀλλὰ γιὰ ἑνότητα πίστεως, γιὰ ἑνότητα ἐν Χριστῷ. Ὅσοι μὲ τὴν ἄσκησι καὶ τὴν μετάνοια βιώνουν τὴν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἑνώνονται καὶ μεταξύ τους. Στὸ σημεῖο αὐτὸ βρίσκεται καὶ ἡ δυσκολία. Διότι ξέρουμε καλὰ ὅτι οἱ Παπικοὶ ταυτίζουν τὴν ἄκτιστη ἐνέργεια μὲ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ καὶ διδάσκουν ὅτι οἱ ἄνθρωποι μετέχουν τῶν κτιστῶν ἐνεργειῶν. Ἐνῶ διδασκαλία ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων, ἀπὸ τὴν πείρα τους, εἶναι ὅτι μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ.
.         Τὸ δεύτερο σημεῖο εἶναι ὅτι στὸν διάλογο γιὰ τὴν ἕνωσι πρέπει νὰ συμμετέχουν σύγχρονοι ἅγιοι Πατέρες, ποὺ θεωροῦν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχουν προσωπικὲς ἐμπειρίες θεώσεως, ποὺ ἔχουν ἔτσι κοινωνία μὲ ὅλους τοὺς ἁγίους Πατέρας καὶ ἑπομένως ἐκφράζουν ἀλάνθαστα τὴν συνείδησι τῆς Ἐκκλησίας.
.         Αὐτὴν τὴν ἕνωσι καὶ αὐτὸν τὸν διάλογο ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι μόνον δὲν μπορεῖ νὰ ἀρνηθῆ, ἀλλὰ τὴν ἔχει συνεχὲς αἴτημα προσευχῆς.

πηγή

της κωλοτουμποκρατίας.... π. Ηλίας Υφαντής

Κυριακή των Πατέρων αύριο.

  Και βέβαια ο νους μας πηγαίνει, πρώτα-πρώτα, στους Πατέρες της Εκκλησίας. Που κάποτε ήταν αληθινοί πατέρες, αφού αγκάλιαζαν όλα τα ανθρώπινα προβλήματα.

Ενώ οι τωρινοί απλά υποκρίνονται. Τουλάχιστο οι περισσότεροι. Γιατί κάποιοι όλο και κάτι προσπαθούν να κάμουν για τον δεινοπαθούντα λαό.

Αλλά αυτά,που κάνουν, με την ελεημοσύνη, είναι απλώς μπαλώματα και μερεμέτια. Όταν το πρωταρχικό και το ουσιαστικό, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, καθήκον τους, είναι η δικαιοσύνη:

Αφού, ο Χριστός συνιστά το: «Ζητείτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν».

Αλλά , στην τωρινή συγκυρία, όταν μιλούμε για πατέρες η σκέψη μας, πηγαίνει, περισσότερο, στους, λεγόμενους, εθνοπατέρες. 

 
Απ’ τους οποίους οι περισσότεροι μάλλον εθνοπροδότες θα έπρεπε να λέγονται. Ή, ακόμη καλύτερα, λυκοπατέρες.
Γιατί δεν έπεσαν, απλά, ως άνθρωποι, σε κάποια λάθη. Έτσι ώστε να έχουν δικαίωμα στη συγγνώμη μας. Αλλά ενήργησαν, όπως όλα δείχνουν, βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου. Μαζί με τη συμμορία των τοκογλύφων.
Για να κερδίζουν οι τοκογλύφοι, αλλά και ταυτόχρονα αυτοί οι ίδιοι αστρονομικά ποσά, τζογάροντας πάνω στην εξαθλίωση του λαού και το ξεπούλημα της πατρίδας.

Και, για να καταλάβουμε το βαθμό της εξαχρείωσής τους, ας κάνουμε τον κόπο να τους συγκρίνουμε με τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Καποδίστρια:
Με βάση κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα, που μας πρόσφερε ο φίλος Παναγιώτης Ανανιάδης: 
Ο γιατρός του Καποδίστρια, λέει το ένα παράδειγμα, του συνέστησε ότι έπρεπε να βελτιώσει την διατροφή του. Και ο Καποδίστριας απάντησε:

«Ουδέποτε θα επιτρέψω στον εαυτό μου βελτίωση της τροφής, παρά μόνον τότε, όταν θα είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινάει…». 

Το Πανελλήνιο(γνωμοδοτικό σώμα που ιδρύθηκε από τον Καποδίστρια), εξάλλου, και η Γερουσία ψήφισαν το μισθό, που έπρεπε να δίνεται στον Κυβερνήτη. Και τις δύο φορές ο Καποδίστριας αρνήθηκε να δεχθεί μισθό.

«Αποστρέφομαι, απάντησε, το να προμηθεύω εις τον εαυτόν μου τας αναπαύσεις του βίου, αι οποίαι προϋποθέτουν την ευπορίαν, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων. Περικυκλωμένοι από πλήθος ολόκληρον ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην αμηχανίαν…

Οι μισθοί όσων εξ υμών συμμετάσχουν εις την κυβέρνησιν…..πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η κυβέρνησις εις την εξουσίαν της».
Για συγκρίνετε, λοιπόν, τον Καποδίστρια με τους σημερινούς μεγαλοπατεώνες. Που χωρίς ντροπή και φιλότιμο βλέπουν το λαό να υποφέρει και να αυτοκτονεί από απελπισία και του πετάνε κατάμουτρα το «μαζί τα φάγαμε!!!»! Και πολλές παρόμοιες αθλιότητες.

Τη στιγμή, που, εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται. ότι έχουν ρουφήξει ακόμη και το μεδούλι του λαού…

Και κατηγορούν εκείνους που θέλουν να κάνουν μονομερή, υπέρ του λαού, καταγγελία του μνημονίου. Όταν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις αποτελούν αίσχιστη υπέρ των τοκογλύφων μονομέρεια.
Και πηγαινοέρχονται, με αλλεπάλληλες κωλοτούμπες από κόμμα σε κόμμα. Φτύνοντας αυτούς, που πρωτύτερα έγλειφαν και γλείφοντας αυτούς, που προηγουμένως είχαν φτύσει. Οι κατάπτυστοι!…

Έτσι ώστε, στη χώρα της δημοκρατίας, να επιβληθεί του λοιπού πολίτευμα της κωλοτουμποκρατίας.
Και το πλέον παράδοξο είναι ότι το ένα από τα κόμματα των αλλεπάλληλων σκανδάλων, της ανεξάντλητης κωλοτούμπας και εν τέλει της έσχατης προδοσίας, είναι, λέει, ένα από τα φαβορί για την επικράτηση στις επόμενες εκλογές… 

Γιατί λένε ότι στη συνείδηση κάποιων ψηφοφόρων οι κάποιες λεκτικές ακροβασίες των αντιμνημονιακών βαραίνουν περισσότερο από τα βοώντα και κράζοντα κακουργήματα των μνημονιακών.
Για να μας θυμίζουν, έτσι, τον απόστολο Παύλο, που στην αυριανή περικοπή των Πράξεων των Αποστόλων, θα μας μιλήσει για τους βαρείς λύκους, που πέφτουν αχόρταγοι πάνω στο λαό. 
Και, ενώ τον κατασπαράζουν, παρουσιάζονται ως οι μεγαλύτεροι ευεργέτες του και εγγυητές του μέλλοντός του…

Αφού, υπόσχονται, για μια ακόμη φορά, ότι, του λοιπού, θα βόσκουν χορταράκια και δεν θα κατασπαράζουν τα εύπιστα αρνάκια…

παπα-Ηλίας
πηγή

Ο Πεταλωτής πίσω από την προφυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ σύμφωνα με το ημερολόγιο του Α. Τσοχατζόπουλου

  

    Αποκάλυψη – Σοκ για το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ : Στήριξη από τον Πεταλωτή ήθελε ο Άκης που “έκλεισε και τον Παπά φυλακή”!!

    Ως «εντολέα» προς τις ανακριτικές και εισαγγελικές Αρχές εμφανίζει τον μέχρι πρότινος υφυπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Πεταλωτή, ο Άκης Τσοχατζόπουλος.

   Μετά την «πόρτα που έφαγε» από τον υπουργό Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου που αρνήθηκε να τον συναντήσει, όπως προκύπτει μέσα από τις ιδιόχειρες σημειώσεις του, ο Άκης Τσοχατζόπουλος φαίνεται να στρέφει το ενδιαφέρον του στον κ. Πεταλωτή αποδίδοντας τους ρόλο «εντολέα» προς τη δικαιοσύνη.

   Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις-υπόνοιες του υπόδικου πλέον πρώην υπουργού, όπως αυτές αποτυπώνονται στις ιδιόχειρες σημειώσεις του η ποινική δίωξη σε βάρος του ηγούμενου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ για το γνωστό σκάνδαλο των «ιερών ανταλλαγών» προκλήθηκε κατόπιν επιμονής της εφέτου ειδικής ανακρίτριας Ειρήνης Καλού που χειρίστηκε την υπόθεση, έπειτα από «εντολή» του Γ. Πεταλώτη.

   Ο Άκης Τσοχατζόπουλος γράφει επ’ αυτού:

«Κλίμα στη Δικαιοσύνη !

Η Καλού επέμενε για δίωξη του Παπά !!!! Ανήκει και αυτή στην ομάδα της Εισαγγελίας Αθήνας! Έχουν επαφή μέσω Ράικου (εννοεί την προϊστάμενη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών)με Μαξίμου και Πεταλωτή Υφ. Δικ. Εντολέας!!!».

 

 πηγή